-

Dali &

-


-








.

--.


.

./.

 
 

 

Lermontov Mikhail Yuryevich: ...

     σο για μνα, για να εμαι σγουρος:
αργ γργορα, να ωραο πρω θα πεθνω.
           χω και μιαν λλη βεβαιτητα:
                             τι κποιο καταραμνο βρδυ,
                                             εχα τη δυστυχα να γεννηθ.

 Βιογραφικ

     Ο Μιχαλ Γιοριεβιτς Λρμοντοφ
(Mikhail Yuryevich Lermontov, Михаил Юрьевич Лермонтов
, -Λιρμαντοφ -ρωσ. προφ.) τανε σημαντικς Ρσος ποιητς, γνωστς κι ως ο ποιητς του Καυκσου. Παρ τα λγα χρνια της ζως του, το ργο που φησε ως παρακαταθκη θεωρεται απ τα πιο σημαντικ, στη κληρονομι της Ρωσας. ταν ο σπουδαιτερος -μετ τον Ποσκιν- ποιητς της Χρυσς Εποχς της ρωσικς λογοτεχνας κι σκησε μεγλη επιρρο στην πορεα της. ταν η πιο σημαντικ παρουσα στη ρωσικ ποηση απ το θνατο του Ποσκιν μχρι και τον δικ του, 4 χρνια μετ, στα 27 του χρνια. πως κι ο μεν, χασε τη ζω του σε μια μονομαχα. Σ' να απ τα πιο γνωστ ποιματ του, που γρφτηκε τη Πρωτοχρονι του 1840, περιγραψε τη ποησ του σαν "ατσαλνιο τοχο ποτισμνο με πικρα και μσος".
     νας ρωας του καιρο μας τανε κι ο διος, απ τους καλλτερους Ρσους ποιητς και πεζογρφους, που ζησε ντονα και χθηκε ξαφνικ σε μονομαχα, υπερασπιζμενος τη τιμ του. Σε μλις 12 χρνια συγγραφικς πορεας κατφερε να δημιουργσει πνω απ 30 μεγλα ποιματα, 600 ολιγστιχα λυρικ ποιματα, 5 δρματα και 1 μλις νουβλα -που μως γνρισε τερστια επιτυχα κι μεινε στην ιστορα (νας ρωας του καιρο μας). Τη δολεψε στα τη 1838-1840, στον Κακασο. Αποτελεται απ 5 χαρακτηριστικς ιστορες, που συνδονται απ να τομο. Η ιδα του ργου εναι να δεξει τις κακες της κοινωνας στο πρσωπο του πρωταγωνιστ. Το μυθιστρημα αυτ εναι μια αληθιν εικνα της ρωσικς κοινωνας εκενης της εποχς. Το λυρικ-ψυχολογικ μυθιστρημα γινε η μεγλη ανακλυψη για τη ρωσικ λογοτεχνα εκενης της εποχς. Αλλ κι οι στχοι του εναι ιδιατεροι, γιατ νιθει κι εκφρζει την αποξνωση και ταυτχρονα δεχνει τερστιαν ασθηση κοινωνικς ευθνης.
     Η λογοτεχνα δεν τανε το μνο πθος του. παιζε αρκετ μουσικ ργανα και εχε χαρακτηριστε εξαιρετικς ζωγρφος. Απ μικρς δεν θελε να επαναπαεται και δοκμαζε τις δυνμεις του στα πντα. Κι αυτ επφερε το εξς:
"Αν αυτς ο νεαρς παρμενε ζωντανς, δεν θα χρειαζμουν οτε εγ, οτε ο Ντοστογιφσκυ!" εχε πει ο θρλος της ρωσικς λογοτεχνας, Τολστι, για να περιγρψει τη σημασα του Λρμοντοφ. Στο ργο του ενυπρχουν πολιτικς και φιλοσοφικς λγος. Η ποησ του σηματοδτησε μια να νθιση κι εχε μεγλη επιρρο στους Ρσους συγγραφες και ποιητς του 19-20ου αι. Απ τα ργα του εμπνεστηκαν ζωγρφοι, συνθτες, νθρωποι του θετρου και του σινεμ. Πολλ απ τα ποιματ του γνανε δημοφιλ τραγοδια.


                                      Ο μικρς Μσα 1817-18

     Υπρξε μαθητς σε σχολεο ευγενν και εισχθη στο Πανεπιστμιο της Μσχας, το οποο εγκατλειψε για να γραφτε στη Σχολ Αξιωματικν της Αγας Πετροπολης. Το 1834 πρε το βαθμ ανθυπιλρχου κι υπηρτησε στο σνταγμα των Ουσσρων της φρουρς του Τσρου. Φιλελεθερος και πολμιος της απολυταρχας, προκλεσε την αντδραση των αυλικν κκλων με το ποημ του Ο θνατος του ποιητ για τον θνατο του Ποσκιν σε μονομαχα και μετατθηκε στο Κακασο. Το 1838 επανλθε στη Πετροπολη κι απκτησε σημανουσα θση στους συγγραφικος κκλους της πρωτεουσας.
     Το 1840 μως, πρασε απ στρατοδικεο γιατ μονομχησε με το γιο του Γλλου πρεσβευτ και στλθηκε πλι στον Κακασο, σε μονδα μχης της πρτης γραμμς. Διακρθηκε στη μχη του ποταμο Βαλρικ και πρε εφημο μνεα για το θρρος και την ετοιμτητ του. Τον Ιολιο του 1841, στη κωμπολη Πιατιγκρσκ που εχε πει για θεραπεα, βρκε κι αυτς το θνατο σε μονομαχα, στη κωμπολη Πιατιγκρσκ, σε ηλικα 27 ετν, αφνοντας δυσαναπλρωτο κεν στη ρωσικ λογοτεχνα.

     Η ποηση του Λρμοντοφ θεωρθηκε απ τους σγχρονους ως νος κρκος στην ιστορικ εξλιξη της ρωσικς κοινωνας. Ο συγγραφας διαμαρτυρθηκε για τη καταπεση των απλν ανθρπων και τη καταπεση των σκεπτμενων ανθρπων στο φεουδαρχικ-αυτοκρατικ κρτος. Η ιδιαιτερτητα του ργου του, βρσκεται στη συγχνευση κοινωνικοπολιτικν και προσωπικν κιντρων. Ο ποιητς επηρασε το ργο πολλν λλων ποιητν και συγγραφων. Μερικ απ' τα ργα του εναι Μασκαρντ, Μποροντνο, Μτσρο, Σσκα, Βαλρικ. Κορυφαο ργο του εναι το νας ρωας Του Καιρο Μας, που σκησε μεγλη επδραση στη πορεα της ρωσικς πεζογραφας.



     Ο Μιχαλ Γιοριεβιτς Λερμντοφ γεννθηκε στις 3 Οκτβρη 1814 στη Ρωσικ Αυτοκρατορα (Μσχα). Η καταγωγ του μελλοντικο ποιητ εναι εκπληκτικ: η οικογνει του χει ρζες στη Σκωτα, ο θρυλικς προφτης-βρδος Thomas Lermont θεωρεται μεγλος πργονος. Πατρας ο Γιορι Πτροβιτς Λρμοντοφ, συνταξιοχος λοχαγς πεζικο. Θεωρονταν μορφος ντρας, ευγενικς, αλλ ανεθυνος. Η μητρα, Maria Mikhailovna Lermontova (πατρικ Arsenyeva) τανε πλοσια κληρονμος. Παντρετηκε στα 17 της. Μετ τον τοκετ, η υγεα της επιδεινθηκε κι ο σζυγς της χασε το ενδιαφρον του για κενη. Η οικογενειακ ζω δεν πγαινε καλ.
     Μεγλωσε με τη γιαγι του Elizaveta Alekseevna Arsenyeva, που εχε λαμπρ μυαλ, δναμη θλησης κι επιχειρηματικ οξυδρκεια. Ωστσο, παρ τη σκληρτητ της, δεν ασκοσε σωματικ βα στους δουλοπροικους, παρ μνο για να ξυρσει τα μαλλι μιας να κψει τις πλεξοδες της μιας λλης μικρς υπηρτριας. Ο Μσα πρασε τα παιδικ του χρνια στο κτμα της γιαγις του, στο Tarkhany. λαβε τη πρωτοβθμια εκπαδευση στο σπτι. Η εκπαδευση που λαβε ταν εξαιρετικ, εν απ πολ μικρ ηλικα διβαζε Ευρωπακ και Ρωσικ λογοτεχνα και μιλοσε πταιστα γαλλικ και γερμανικ. Τη περοδο 1828-30 σποδασε στο οικοτροφεο του πανεπιστημου της Μσχας. Ττε, ο μελλοντικς ποιητς εισλθε στο Πανεπιστμιο της Μσχας. Πρτα στην οικονομικ και πολιτικ σχολ και μετ στη λογοτεχνα.
     Μετ την αποφοτησ του, γρφεται στη σχολ σημαιοφρων φρουρν στην Αγα Πετροπολη. Το 1834 ξεκιν την υπηρεσα στο σνταγμα των Ουσσρων. Εκε, ο Μσα γινε γνωστς σ' ναν ευρτερο κκλο κοινο μετ τη κυκλοφορα ενς ποιματος αφιερωμνου στο θνατο του Ποσκιν. Σ' αυτ, εππληξε τις αρχς για τον πρωρο θνατο μιας ιδιοφυας. Γι' αυτ το τολμηρ ργο, στλθηκε στην εξορα και μνο χρη στο ατημα της γιαγις, η τιμωρα του μετριστηκε. Στο δρμο για τον Κακασο, επισκφτηκε τη Μσχα, που γραψε το Μποροντνο (1837). 


                                     Οι γονες του Γιορι & Μαρα

     Τη νχτα της 2ας προς 3η Οκτβρη 1814, στη Μσχα, στην οικογνεια του λοχαγο του στρατο, Γιορι Πτροβιτς Λρμοντοφ και της 19χρονης Μαρας Μιχαλοβνα (πατρικ: Αρσενεβα), γεννθηκε ν αγρι ονματι Μιχαλ, που η μορα του ετομασε μεγλο αλλ δραματικ μλλον. Εναι Σκωτσζος απ τη πλευρ του πατρα και Ρσος απ τη πλευρ της μητρας. Ο γμος των γονων του μελλοντικο ποιητ, που συνφθη ενντια στη θληση της μητρας της νφης, της γαιοκτμονος της Penza, Elizaveta Alekseevna Arsenyeva, τανε δσκολο να χαρακτηριστε ευτυχισμνος.
     Το 1817, η μητρα του πθανε. Ο πατρας δεν επιτρεπταν να δει το αγρι κι ο Μσα πρασε λη τη παιδικ του ηλικα στη φροντδα της γιαγις, που τον αγαποσε τρελ και δεν φεσθηκε χρματα για την ανατροφ του. Ο Μσα αγαποσε τη γιαγι του, αλλ ποτ δεν γινε στεν σχση στον εγγον της. Το πς εναι να ζεις χωρς γονες δεν αξζει να μιλσουμε λεπτομερς. Αυτ το γεγονς κι η αμοιβαα χθρα μεταξ της γιαγις και του πατρα του, προκαλσανε πολλ δειν στο παιδ και τελικ λ' αυτ επηρεσανε το χαρακτρα του, τη ψυχικ του κατσταση. Ο Misha τανε πολ ρρωστος και βωσε πολλ ψυχοσωματικ βασανιστρια. Συχν βυθιζταν σ' ναν εξωπραγματικ κσμο ονερων κι εφιαλτν, ανησυχιν και θλψης.
     Για να βελτισει την υγεα του, το 1825, η γιαγι πρε τον εγγον της στο Βρειο Κακασο για θεραπεα εκε, στα ιαματικ λουτρ. Υπροχες εικνες φανκανε στον μικρ στον Κακασο. Αγαποσε αυτ την υπροχη γη μ' λη του τη καρδι. Το 1827, ο Μσα κι η γιαγι του, πγανε στη Μσχα για τις σπουδς του. Το 1828, μπκε στο οικοτροφεο του Noble University. Οι δσκαλοι (κυρως καθηγητς του Πανεπιστημου Μσχας) τανε πρ' απ εξαιρετικο κι εχαν επσης μνον επανους γι' αυτν. Το 1829 τελεωσε ξοχα τη μαθητεα του στο Noble.
     Η γιαγι εχε κερδσει το Μσα απ τον πατρα μχρι τα 16 του. Ο πατρας ντεξε υπομονετικ αυτ τη περοδο. Προηγουμνως, σπνια βλεπε το γιο του. Αλλ στη Μσχα, εν σποδαζε, ο Γιορι τονε συναντοσε συχν και συχν συμμετεχε στις σπουδς του, ρθανε πολ κοντ πλον κι αποφσισε να μη τονε παραδσει ξαν στη γιαγι. Ο αγνας ρχισε. Η γιαγι δεν θελε ν' αποχωριστε τον αγαπημνο της, του θμισε τη μοναξι, τι δεν θα επιζοσε απ το χωρισμ, τι η ζω της θα 'ταν σκοπη αν την φηνε και πγαινε στον πατρα του. Ο Μσα λυπθηκε και τη γιαγι και τον πατρα. Ανησυχοσε τρομερ, εν ταν εξαιρετικ οξθυμος, μα το συνασθημα της συμπνιας για τη γρι κυριρχησε κι μεινε μαζ της. Ο πατρας, ταραγμνος, συγκλονισμνος απ' αυτ, φυγε απ τη Μσχα για το χωρι του και σντομα πθανε εκε. Στη συνχεια, απ τη πννα του Μσα ξεχθηκε νας πικρς επιτφιος.


                            Η... περιβητη γιαγι του, Ελιζαμπτα

     Το 16χρονο αγρι απογοητετηκε απ τους ανθρπους -κι αυτ βγανει σε μια σειρ απ ζοφερ ποιματα. Εναι πεπεισμνος τι ο κσμος γρω του δεν ανταποκρνεται στις αγαπημνες του σκψεις και κοιτντας στο σντομο παρελθν και βλποντας καθαρ το παρν, λει: "Αισθνομαι μοναξι ανμεσα στους ανθρπους. Στο μυαλ μου δημιοργησα να διαφορετικ κσμο κι λλες εικνες παρξης". Εκενη τη στιγμ, κοιτντας ντονα μσα του, διαπιστνει τι τονε σημαδεει η μορα, πως ο γινος κσμος εναι μικρς γι' αυτν κι αρχζει να ζει αποκλειστικ με τον εσωτερικ του κσμο, την μπνευση και την αγπη του για τη φση, την οποα ζει για λγα χρνια. Ακμα ττε φαιντανε στο νεαρ πως λα τον απατοσαν, μνο οι χοι της λρας δεν αλλζουν, η μπνευση σζει απ μικροανησυχες. Βαθι μσα, πιστεει τι το μυαλ του δεν αναζητ κτι μυστικ για το τποτα.
     Την νοιξη του 1830 ο Mσα μπκε στο Πανεπιστμιο Μσχας, αλλ δεν μεινε εκε για πολ. Το 1832, ο μελλοντικς ποιητς, παρ τις επιθυμες του, παρασρθηκε σε μια ιστορα μ' ναν απ τους καθηγητς κι ως εκ τοτου φησε το πανεπιστμιο και τη Μσχα και μετακμισε με τη γιαγι του στην Αγα Πετροπολη. Στο Πανεπιστμιο Αγας Πετροπολης του ζτησαν να ξαναρχσει τα μαθματα απ το πρτο τος. Αυτ φνηκε στον νεαρ κουραστικ και βαρετ και μπκε στη σχολ των μαθητν της φρουρς των Ουσσρων. Η αυστηρ πειθαρχα κι να συγκεκριμνο κεν ζως τον ανησυχοσαν. Η στρατιωτικ ικαντητα δεν κατλαβε τον Μιχαλ -στην ψυχ του ταν εντελς διαφορετικς. Ο νεαρς εχε πολλος εχθρος, καθς συχν τον εκνεριζε η καυστικ του γελοιοποηση, η οξτητα, αιχμηρ σα ξυρφι. Η μπνευση και τα ποιητικ νειρα τον σωσαν κι εδ και μπκε στην υπηρεσα τσι απλ. Η ζω κυλοσε μοντονα, αλλ ο χρνος πρασε γργορα.



     Τον Νομβρη του 1834, αποφοτησε απ τη σχολ κι εστλη σαν υπολοχαγς στο σνταγμα των Ουσσρων που στθμευε στο Tsarskoe Selo. Κενη την εποχ, χωρς τη θλησ του, το ποημ του Haji Abrek εμφανστηκε στις σελδες του περιοδικο Library for Reading. Στον στρατιωτικ κκλο, ταν δη γνωστς ποιητς, αλλ η γενικ φμη του ρθε το Γενρη του 1837. ταν μια δσκολη στιγμ, ταν εξαιρετικ ανσυχος ταν του φτασαν τα θλιβερ να πως ο ποιητς Ποσκιν, τραυματισμνος σε μονομαχα σκοτθηκε. Το περιστατικ τονε συγκλνισε βαθι. Ο επδοξος ποιητς τον αγαποσε πολ, απ την παιδικ του ηλικα κι η πικρ εδηση ανασττωσε τη ψυχ του και πταξε τον σιδερνιο στχο του, βουτηγμνο στη χολ, στη κοσμικ κοινωνα, που αργτερα γινε γνωστς σ' λους: Ο Θνατος Του Ποιητ...
     Το ποημα φτασε στον Τσρο Νικλαο Ι και στον Μγα Δοκα Μιχαλ Παβλβιτς. Αυτς χαμογελντας επε "Ω, πς διαλθηκε... (ο Λρμοντοφ)". ρθε η δξα, αλλ ο ποιητς εξορστηκε σαν αξιωματικς αποστολν στο Σνταγμα Ουσσρων Νζνι Νβγκοροντ, που βρισκτανε στο Κακασο κι πρεπε να πει αμσως. Πλι ο αγαπημνος Κακασος ορθνεται μπρος στη ψυχ του, ξαναλμπει με τα αινια χινια μπρος στα μτια του. Υπροχες εικνες, υπροχα ποιητικ νειρα αιχμαλωτζουνε τη ψυχ του και γρφει πολλ, γργορα και μ' μπνευση. Εκε γρφτηκε και το υπροχο πος του Τραγοδι για τον Τσρο Ιβν Βασλιεβιτς, τον νεαρ διδοχο και το Τολμηρς μπορος Καλσνικοφ.
     Η φμη του ποιητ μεγαλνει. αλλ λο και πιτερο νιθει τη μοναξι κι απομακρνεται απ τους ανθρπους. Η γιαγι ζητ τον αγαπημνο της, επιστρφει ξαν στη Πετροπολη, διορζεται στο σνταγμα των ουσσρων του Γκρντνο και στη συνχεια μεταφρεται στο διο στο οποο υπηρετοσε πριν απ την εξορα. Πηγανει εκε το 1839 κι αρχς του 1840. Πολλ απ' τα σημαντικτερα ργα του σε ποηση και πεζ δημοσιεονται και γνονται δεκτ με χαρ. Ξαφνικ, στις αρχς του 1840, μια να δυσρεστη ιστορα για τον Mσα: μια ασμαντη συνομιλα, που γινε στο χορ της κμισσας του Laval με τον Barant, γιο ενς Γλλου απεσταλμνου στη ρωσικ αυλ, οδγησε να τον καλσει ο Βαρντ σε μονομαχα. Αυτ τελεωσε χωρς ρσκο -ο Μσα πυροβλησε στον αρα κι οι αντπαλοι παρμειναν σοι κι αβλαβες.



     πειτα πλι ο ποιητς στλθηκε στο Κακασο, που μεταφρθηκε στο σνταγμα πεζικο Tenginsky. Τον Απρλη φησε τη πρωτεουσα και πγε στα αγαπημνα του βουν, αυτ τη φορ αποχωρζοντας με λπη την Αγα Πετροπολη. Λαχτρα και βαρι προαισθματα πεζανε τη καρδι του. Το 1840, συμμετεχε σε μια στρατιωτικ αποστολ που διακρθηκε για το θρρος του στον ποταμ Βαλερκ κι γραψε να ποημα μ' αυτ τον ττλο στο διο μρος. Εκενη τη χρονι, πολλ ποιματα και 2 νες ιστορες βγκαν απ την πννα του: Maxim Maksimovich και Princess Mary. Τλη του 1840, μετ απ ατημα της γιαγις, του επτρεψαν να κνει διακοπς στη Πετροπολη, που πρασε κμποσο χρνο και στη συνχεια επστρεψε στο σνταγμ του, στο Κακασο, χοντας περσει αρκετς εβδομδες στη Μσχα. Αυτ ταν το τελευταο του ταξδι στα βουν, που λγους μνες αργτερα, στους πρποδες του Mashuka, -να ολδασο βουν σα περσικ καπλλο-, κοντ στο Πιατιγκρσκ, στις 27 Ιολη 1841, το βρδυ με μια τρομερ καταιγδα, σκοτθηκε σε μονομαχα απ το λοχαγ Μαρτνοφ.
     τσι, νας λλος λιος της ρωσικς ποησης πεσε -πως ακριβς σκοτθηκε ο ιδιοφυς Ποσκιν, την δια μορα εχε κι ο Μιχαλ Λρμοντοφ-. σπουδαος νθρωπος της εποχς του που, παρ τη σντομη ζω του, κατφερε ν' αφσει σημδι στην ιστορα της Ρωσας ως νας απ τους μεγαλτερους ποιητς του 19ου αι. Μια σντομη βιογραφα του θα παρουσιαστε σε ρθρο που θα λει: Η ζω του ποιητ τανε γεμτη απ θανατηφρα ατυχματα κι αναπφευκτες συμπτσεις, που τον οδηγσανε σε ττοιο τλος. Στα γενθλι του μχρι σμερα, πολλο θαυμαστς του ργου του γιορτζουνε τοποθετντας νθη σε μνημεα διευθνοντας ποιητικς βραδις.



     Στις 15 Οκτβρη 1814, νας κληρονμος γεννθηκε στην οικογνεια Arsenyev-Lermontov στη Μσχα. Το αγρι ονομστηκε Μιχαλ προς τιμ του παππο του. Οι γονες του μελλοντικο ποιητ, Γιορι και Mαρα, δε ζσανε πολ σε γμο. Ο πατρας του Μσα εχε βαιη, ανισρροπη διθεση, επιπλον, ταν αχρταγοςς για τις γυνακες. Η σζυγος πιασε τη σχση του με τη νταντ του γιου της, εν υπρχαν και φμες για το πολυριθμο ξεφντωμα του ιδιοκττη με τις υπηρτριες. Μλις λες οι ατασθαλες του καταλξανε σε μια μεγλη μομφ της, δεν μπρεσε να κρατηθε και να μη χτυπσει τη γυνακα του. ντας μια εντυπωσιακ κι εθραυστη φση, η Μαρα αμσως αρρστησε, στη συνχεια συνδθηκε με μια σοβαρ ψυχικ ασθνεια κι η μητρα του ποιητ πθανε ταν ο Mσα τανε 4 ετν. Ο Γιορι φησε τον γιο του στη φροντδα της γιαγις Ελισαβτας Αλεξεβνα απ την οικογνεια Στολπιν. ταν αυστηρ γυνακα, μερικς φορς σκληρ. ταν ο Γιορι πθανε, δεν παρευρθηκε στη κηδεα του και μετ συνψισε λγοντας: "Σκυλσιος θνατος ενς σκλου".
     Τα γενθλια του Μσα γναν απ τα πιο ευτυχισμνα στη ζω της, -η γιαγι ειδωλοποησε τον εγγον. Για τη θεραπεα και τη μρφωσ του προσκλθηκαν οι καλλτεροι Ευρωπαοι γιατρο και δσκαλοι και παρλα αυτ, ο διος ο ποιητς χει επανειλημμνα παραδεχτε τι η παιδικ ηλικα, πως επε, πρασε απ δπλα του. Το αγρι δεν γνριζε τη διασκδαση και τον ενθουσιασμ των παιδιν. λ' αυτ τα συναισθματα αποτυπωθκανε στους πρτους κιλας στχους του νεαρο ταλντου. Επιπλον, η κατσταση επιδεινθηκε απ τη συνεχ χθρα μεταξ του πατρα και της γιαγις του παιδιο.
     πως αποδεικνεται, η ζω του ποιητ τανε διαποτισμνη απ νεανικς αναμνσεις. Η μοναξι, η αναζτηση ενς συγγενικο πνεματος, ο κσμος των ονερων -αυτς οι ιστορες βρσκονται σχεδν σε κθε ργο του. Στα 10 του δη, συνειδητοποησε πως ταν νας ντρας που παρασυρταν εκολα χι μνο απ' το αντθετο φλο, αλλ κι απ κθε τι ευχριστο σ' αυτν, ετε τανε φαγητ, μουσικ θαυμζοντας τις οροσειρς στο Κακασο. Εκε βωσε το 1ο του συνασθημα. Στη συνχεια, κθε να αγπη του, ερχτανε δυναττερη σ' αυτν και πολ ντονα, βωνε οδυνηρ αρνσεις και χωρισμος με τις κυρες που του ρεσαν, ταν ικανς για εκδκηση κι καρδος.


                        Το πατρικ αγρκτημα, τρα Μουσεο

     Μια σντομη βιογραφα του αναφρει τη λαχτρα του για τις επιστμες και τις γλσσες. Ο Μσα τανε πολ μορφωμνος, λκεται προς τις νες επιστμες, αλλ και γργορα ξεφοσκωνε η επιθυμα του προς αυτς. ταν μαθητς ενς οικοτροφεου ευγενν πανεπιστημου και στη συνχεια, λγα χρνια αργτερα, καταχωρθηκε σα φοιτητς στο Πανεπιστμιο Μσχας. Πολλο σγχρονοι, φλοι κι απλ σοι διασταυρθηκαν μαζ του σημεωσαν τη προσποιητ αριστοκρατα, την εγκρτεια και τη ψυχραιμα του. Και παρ' λ' αυτ, οι στεντεροι φλοι επαν τι ο Μσα εχε παρλογο χαρακτρα -συχν η βαιη διασκδαση αντικαταστθηκε απ κατθλιψη, λογοπαγνια, ακμη και ακατλληλες γελοιτητες. Ακμη και μια σντομη βιογραφα του εναι γεμτη ενδιαφροντα αντιφατικ γεγοντα. Παρ τη καλ του ανατροφ και τις ευγενες ρζες, ο νεαρς δανδς εχε τη πολυτλεια να τρει με τα χρια, ρμντας στο αγαπημνο του πιτο, παρ το αξιοπρεπς κοιν.
     νας ιδιατερα δσκολος, αποτραβηγμνος, μοναχικς νεαρς περνοσε ερωτικ προβλματα. Στη διρκεια της πολ σντομης ζως του, ο ποιητς μαθε σε αρκετς βαθις στοργς. Κθε κυρα γινταν η μοσα του. Η 1η αγαπημνη του ταν η Ekaterina Sushkova. Η κοσμικ κοκττα δεν εκτμησε τη νεαρ ιδιοφυα, κανε πλκα με τα συναισθματ του. Ο Μσα ανησυχοσε για αρκετ χρνια. Και ττε, ταν ξεφοσκωσε το πθος του για τη νεαρ κοπλα, φοντωσε κενη απ πθος γι' αυτν, αλλ ο εκδικητικς ντρας μνο γλασε μαζ της. Η Natalya Fedorovna Ivanova γινε μια λλη θλιβερ αγπη του. Αυτ, πως κι η πριν, προτμησε λλον. Το πιο φωτειν συνασθημα ταν η αγπη για τη Vera Lopukhina. Παρμεινε η μοσα του μχρι το τλος των ημερν του, παρ το γεγονς τι τανε σζυγος λλου ντρα.


                                   Ο Μσα κι η... Μοσα του

     Μια λλη σντομη βιογραφα του χωρζει το ργο του σε 2 περιδους: νεανικ, μχρι το 1834, κι ριμο, απ το 1835 ως το τλος του. λα τα λογοτεχνικ αριστουργματ του εναι διαποτισμνα απ προσωπικς εμπειρες. Ο ποιητς αντανακλοσε τα συναισθματα και τις σκψεις του σε ποιματα -τη μοναξι των παιδικν ημερν, τις εμπειρες μετ την αναχρηση του πατρα του, τις ερωτικς θλψεις. γραψε ποηση, πεζ και ζωγρφιζε καλ. ταν μοιρολτρης, πολλ απ' τα ργα του εναι διαποτισμνα με προαισθματα ατυχας κι απελπισας. ντας μεσο και σκληρ τομο, ταν πληστος μονομαχητς. Αρκετς φορς τον διωξαν απ τη πρωτεουσα επειδ συμμετεχε σε ττοιες διαμχες. Τραυματστηκε πολλς φορς. μως η τελευταα αναμτρηση με τον πρην συμμαθητ N. Martynov στοχισε τη ρομαντικ φων του 19ου αι. 15 Ιουλου 1841, ημερομηνα του θαντου του μεγλου Ρσου ποιητ και θεατρικο συγγραφα.
     Συγκρνοντας τις δημιουργικς αποσκευς του με τα τη που 'ζησε, γνεται σαφς τι χουμε να κνουμε με ιδιοφυα. Στα 10 συνθεσε ργα για το home theater, διβαζε γαλλικ, γερμανικ κι αγγλικ κλασσικ στο πρωττυπο, ζωγρφιζε μορφα, στα 15 γραψε τη 1η κδοση του ποιματος The Demon, στα 20 -το δρμα σε στχο Masquerade, στα 24, το μυθιστρημα νας ρωας του καιρο μας και στα 27 του πθανε.
     Η γιαγι του ποιητ Elizaveta Alekseevna Arsenyeva ταν αρχντισσα απ την ευγεν οικογνεια των Stolypin. Ο υπουργς τανε 2ος ξδερφος του ποιητ. Η ισχυρ και πλοσια Elizaveta δεν θελε η μοναχοκρη της να παντρευτε το Γιορι, ναν μορφο στρατιωτικ απ φτωχ οικογνεια. Η αμφβολη καταγωγ του απ' τον Σκτο Georg Lermont δεν της ενπνεε εμπιστοσνη. Αργτερα, η βρεττανικ εταιρεα Oxford Ancestors αρνθηκε τη σχση του με τους Lermonts χρησιμοποιντας ανλυση DNA, επιβεβαινοντας τσι τις αμφιβολες της. πως προβλεψε, η προσωπικ ζω της κρης της, που υπερκρασε τη γαφειοκρατα για να παντρευτε το Γιορι στα 16 της, αποδεχθηκε δυστυχισμνη. Ο σζυγος ρχισε ν' απατ τη νεαρ σζυγ του σχεδν αμσως μετ το γμο. Ξεκνησε σχση με τη Γερμαν νταντ του γιου του, παρασρθηκε μετ απ τα κορτσια της αυλς του κι ταν η σζυγος τον εππληξε για την απιστα, τη γρονθοκπησε στο πρσωπο. Η 21χρονη Maria Arsenyeva Lermontova πθανε αργτερα. απ ισχυρ εξντληση, αφνοντας τον 2χρονο Mσα κατ το μισυ ορφαν.



     Η Elizaveta, τη στιγμ του θαντου της κρης της τανε 44 ετν, πρε τον εγγον της μακρι απ το γαμπρ της, χοντς του γρψει γραμμτιο για 25.000 ροβλια. Ο Γιορι φυγε απ' το κτμα της οικογνειας Stolypin κι η γιαγι ανλαβε την ανατροφ του Misha. Η γυνακα λτρευε τον εγγον της και δεν φεσθηκε χρημτων για τη μρφωση και την υγεα του. Ο Μσα μεγλωνε σαν ρρωστο, μορφο αγρι κι η γιαγι του προσλαβε τον εγγον του Γλλου γιατρο Anselm Levy. Η δεσποτικ πεθερ επτρεπε περιστασιακ στον πατρα να συναντηθε με το γιο του κι οι δυο υποφροντς τη σκληρτητ της. "γινα να θραμα που διαλθηκε", παραπονθηκε αργτερα ο διος.
     Η παιδικ ηλικα κι η εφηβεα του μελλοντικο κλασσικο κλησαν στο κτμα Tarkhany της γιαγις, στην επαρχα Penza. Η Elizaveta προσλαβε δασκλους για την εκπαδευσ του. Πρην αξιωματικς του ναπολεντειου στρατο, ο Γλλος Capet δδαξε στο αγρι γαλλικ. Μετ τον θνατο του δασκλου, τη θση του πρε ο μετανστης Σντρο, που τον περιγραψε αργτερα στο ποημα Σσκα, αποκαλντας τον Μαρκσιο ντε Τες και Παρισιν δωνι. Ο Shandro αντικαταστθηκε απ τον γγλο Windson, που μησε τον νεαρ στην αγγλικ λογοτεχνα. Η αγπη του Μσα για τη δημιουργικτητα, ταν απ να Βρετταν δσκαλο. Μεγλωνε παρακολουθντας τη ζω του χωριο στο οικογενειακ κτμα, ακογοντας δημοτικ τραγοδια και θρλους απ τους χωρικος. να ταξδι στο Κακασο με τη γιαγι του, φησε βαθ σημδι στη ζω και τη δημιουργικ βιογραφα του. Στο Goryachevodsk, να 10χρονο αγρι ερωτετηκε για 1η φορ και μετ απ 2 χρνια αφιρωσε το ποημα To a Genius στη 1η του μοσα.
     Τον Σεπτμβρη του 1828, γρφτηκε στη 4η τξη του πανεπιστημιακο οικοτροφεου της πρωτεουσας. Το Δεκμβρη, μεταφρθηκε στη 5η τξη, χοντας παρουσισει να πνακα κι να βιβλο για επιμλεια. Αυτ το τος εναι σημαντικ, γιατ μτρησε την αρχ της δημιουργικτητς του. Στη πανσιν, ρχισε να γρφει χειργραφα ημερολγια. Σ' ν' απ' αυτ, με ττλο Πρωιν αυγ, ο φηβος ποιητς γινε βασικς συνεργτης κι γραψε το 1ο ποημ του Ινδινος, που δημοσιετηκε αμσως. Αλλ 2 χρνια μετ τη μετατροπ του οικοτροφεου σε γυμναστριο, φησε τις εκε σπουδς. Το καλοκαρι ο 16χρονος Mσα το πρασε στα προστια, στο κτμα του Stolypin Serednikovo. Οι συγγενες του, Vereshchagin ζοσαν εκε κοντ. Ο Μσα τανε φλος με την Alexandra Vereshchagina. Το κορτσι τονε σστησε στη φλη της, τη "μαυρομτικη καλλον" Ekaterina Sushkova, που ο νεαρς ερωτετηκε αμσως. Τα συναισθματ του μειναν αναπντητα κι υπφερε αφρητα. Η Κτια γλασε με το στοργικ, αδξιο κι απεργραπτο αγρι. Αργτερα, θα καταλβει πως εχε κνει μοιραο λθος, κοροδεοντας τον τυχο νεαρ.

                                       Μσα, δι χειρς Πστερνακ

     Το φθινπωρο του 1830, εισλθε στο Πανεπιστμιο Μσχας, επιλγοντας το οικονομικ και πολιτικ τμμα. Για 2 τη σποδασε με τους Vissarion Belinsky, Alexander Herzen και Nikolai Ogarev. Σαν φοιτητς, γραψε το δρμα Ο Παρξενος νθρωπος, που καταδκαζε τη δουλοπαροικα. δειξε μιαν αυθδη διθεση κι αγνεια, για την οποα οι δσκαλοι παζοντς τον, του 'πανε πως απτυχε στις εξετσεις. Ο Μσα αρνθηκε να μενει για 2ο τος κι εγκατλειψε το πανεπιστμιο μετακομζοντας με τη γιαγι του στην Αγα Πετροπολη. Μια προσπθεια εισδου στο 2ο τος δεν στφθηκε με επιτυχα: αντ' αυτο του προσφρθηκε να ξεκινσει απ το 1ο. Μετ απ συμβουλ φλων και γιαγις, ο νεαρς μπκε στη σχολ αξιωματικν αποστολν και δκιμων ιππικο, που σποδασε 2 χρνια, αποκαλντας τους τρομερος λγω της στρατιωτικς σκησης. Στη Αγα Πετροπολη, ο μχρι πρτινος δστροπος και σκυθρωπς Mσα μεταμορφθηκε: γινε η ψυχ της παρας, πιε και τρλλανε τις καλλονς. χοντας να πολ δυνατ μυαλ, πολυμθεια και σαρκασμ, ο νεαρς δεν πρασε απαρατρητος απ φλους και κυρες της υψηλς κοινωνας.
     Το 1835, τα ργα του ποιητ εμφανστηκαν 1η φορ σ' ντυπη μορφ. Ο Μσα, εν αγνοα του, στειλε την ιστορα Χτζι-μπρεκ στον Τπο. Απ το 2ο μισ της 10ετας του '30, τα ποιματ του δημοσιεονται με ανυπομονησα απ το κοιν. Κριτικο και κοιν δχτηκαν θερμ το ποημα Τραγοδι του Τσρου Ιβν Βασλιεβιτς. Στα ποιματα Dagger (Ο σιδερνιος φλος μου), Poet και Duma διακρυττε τα ιδανικ της αστικς ποησης. Το λακ θμα, ο ρωσικς χαρακτρας σκιαγραφονται στα ποιματα Borodino και Motherland. Ζωνταν παρδειγμα ρομαντισμο εναι το ποημα Παν, που πρωτοδημοσιετηκε στις Σημεισεις της Πατρδος, στους στχους του γνονται σαφες οι συναισθηματικς παρορμσεις του 18χρονου ποιητ. Στη διρκεια της ζως του στην Αγα Πετροπολη, παρατηρε τα θιμα της αριστοκρατας -αυτς οι παρατηρσεις αποτελον τη βση του δρματος Μασκαρδα, που ο ποιητς ξανγραψε πολλς φορς, αλλ ποτ δεν πρασε το τεχος της λογοκρισας.



     Το σημεο καμπς απ το πριμο στο ριμο ργο του, συνβη το 1837, μετ τη δημοσευση μιας οργισμνης απντησης στο θνατο. Το ποημα Θνατος Του Ποιητ, που καταδικζει το δολοφνο και την αριστοκρατα του δικαστηρου, κατονομζοντς τους σαν νοχους της τραγωδας, διαβστηκε απ' λη τη Ρωσα. Οι φλοι του Ποσκιν κι οι θαυμαστς του ταλντου του, υποδχτηκαν το ποημα με θαυμασμ κι οι εχθρο, συμπεριλαμβανομνων των κυριν του κσμου, που πραν το μρος του μορφου Dantes, σαν αγανακτισμνοι. χοντας μθει για την αρνητικ αντδραση του φωτς, πρσθεσε λγο μπαχαρικ. Το 1ο ποημα τελεωνε με τον στχο: "Και στα χελη του η σφραγδα". Η συνχεια, "γινε πρκληση για τους αγρωχους απογνους": στους στχους βλεπαν μιαν κκληση σ' επανσταση.
     Μετ την εμφνιση του ποιματος ακολοθησε δκη και σλληψη. Ο αυτοκρτορας παρακολουθοσε τη διαδικασα. Η γιαγι του κι οι φλοι του Ποσκιν, μεταξ λλων, προσπθησαν να μαλακσουν τη μορα του. Ο επανασττης στλθηκε εξορα στον Κακασο, ως σημαιοφρος στο σνταγμα των Ουσσρων. Ο πρτος σνδεσμος κρτησε ξι μνες, μα τον λλαξε πολ. Η γραφικ φση του Καυκσου, η ζω των ορεινν κατοκων, η τοπικ λαογραφα αντικατοπτρζονται στα ργα της καυκσιας περιδου. μως η νεανικ ευθυμα του σβησε, αντικαταστθηκε απ τη μαρη μελαγχολα.
     Μετ την επιστροφ του στην υψηλ κοινωνα της Αγας Πετροπολης, βρσκεται στο επκεντρο: λλοι τον θαυμζουν κι λλοι τον μισον. Ο Κακασος ενπνευσε τον ποιητ να γρψει ποιματα που συλλφθηκαν και ξεκνησαν στη Μσχα: Εμφανστηκαν ο Δαμονας κι η Μαρη, που αλληλοσυμπληρνονται. Μετ την εξορα, φερε στην Αγα Πετροπολη να ργα, που δημοσιεονταν σε κθε νο τεχος του περιοδικο Otechestvennye zapiski. Μπκε στον κκλο των στενν φλων του Ποσκιν και βρσκεται στη κορφ της δημοτικτητς του. Εναι ακμα αλαζονικς και σαρκαστικς. νας καβγς με τον γιο του Γλλου πρεσβευτ Ερνστου ντε Μπαρν το Φλεβρη του 1840 καταλγει σε μονομαχα. Ο Μσα κι ο Barant συναντθηκαν πσω απ το Black River, χι μακρι απ τον τπο της μονομαχας του Ποσκιν με τον Dantes. Ο Μπραντ αστχησε κι ο Μσα πυροβλησε στα πλγια. Οι αρχς μθανε για τη μονομαχα, ο ποιητς συνελφθη και διχθη σε στρατοδικεο. Ο Τσρος διταξε να εξοριστε ο μονομαχητς στο Κακασο για 2η φορ, αλλ τρα σ' να σνταγμα στρατο που πολεμοσε στη 1η γραμμ. Διακρθηκε δεχνοντας θρρος μεν, αλλ μ' εντολ του Τσρου Νικολου Α' δεν λαβε βραβεο.
     ν απ' τα τελευταα ποιματ του, Βγανω στο δρμο μνος, εμφανστηκε τλη Μη 1841. Οι κριτικο εδανε σ' αυτν το λυρικ αποτλεσμα των αναζητσεων, στο οποο στρφηκε στο τλος του επγειου ταξιδιο του. Λγες εβδομδες πριν απ τη δολοφονα, ο ποιητς συνθεσε τον στχο Cliff, που δημοσιετηκε 2 χρνια μετ το θνατ του. Στην Αγα Πετροπολη, μεταξ των ασκσεων, γραψε το μυθιστρημα Βαντμ, που περιγραφε τα γεγοντα της εξγερσης του Πουγκτσεφ.


                             Πνακς του: Νταγκεστν (Κακασος)

     μως η αποθωση του ρεαλισμο, εναι η νουβλα, νας ρωας του καιρο μας, που γρφτηκε το 1840, λγο πριν το θνατ του. Η εικνα του Pechorin παρουσιζεται στο αντθετο υπβαθρο της ζως της ρωσικς κοινωνας. Η αντφαση μεταξ του βθους της φσης του Pechorin και της ματαιτητας των πρξεν του εναι αυτοβιογραφικ. Η καινοτομα του μυθιστορματος: στη λεπτ ψυχολογα κι η αποκλυψη της πνευματικς ζως των ηρων, -κτι που κανες απ' τους Ρσους συγγραφες δεν το 'χε κνει ποτ πριν.
     Ο Μσα γραψε: "Αγπησα τρεις φορς -τρεις φορς απελπισμνα". Σμφωνα με μια σγχρον του νεαρ κυρα, δεν ταν μορφος. Μικρ ανστημα, κοντχοντρος, το βλμμα στα μαρα μτια του τανε ζοφερ, χαμγελο αγενς, να νευρικ νιτο, σα κακομαθημνο, μοχθηρ παιδ. Οι 3 βασικο ρωτς του παντρετηκαν: η Ekaterina Sushkova, που ερωτετηκε στα 16 του, η Natalya Ivanova, που αφιρωσε τον Κκλο Ivanovsky, η Varvara Lopukhina, που την αγπησε μχρι το τλος της ζως του. Εκδικθηκε σκληρ τη Σοσκοβα 5 χρνια αργτερα. ταν μαθε τι το κορτσι επρκειτο να παντρευτε, ανασττωσε το γμο παζοντας κι ερωτετηκε τη Catherine. Η νφη, συμβιβασμνη στα μτια του κσμου, υπφερε για πολ καιρ. Η ιστορα της τραγικς σχσης θυμζει τη γραμμ αγπης του μυθιστορματος νας ρωας του καιρο μας. Μλις δε, πρε εδηση του γμου της Varenka Lopukhina πνεσε. ταν δεν τη φναξε ποτ με το επνυμο του συζγου της -Μπαχμτεβα-: η αγαπημνη του παρμεινε η Λοπουχνα γι 'αυτν.
     Ο χειμνας του 1840-41 ταν ο τελευταος του. ρθε στην Αγα Πετροπολη για διακοπς, ονειρευμενος τη σνταξη και τη λογοτεχνικ δουλει. Η γιαγι, που ονειρευτανε στρατιωτικ καρριρα για τον εγγον της και δεν συμμεριζταν το πθος του για τη λογοτεχνα, τον απτρεψε απ το να υποβλει επιστολ παρατησης. τσι ο Μσα επστρεψε στον Κακασο με βαρει καρδι. Στο Πιατιγκρσκ, εχε να θανσιμο καυγ με τον ταγματρχη Νικολι Μαρτνοφ, που τον εχε συναντσει στη Μσχα και μλιστα επισκφτηκε το σπτι των γονιν του. Αργτερα ο Μαρτνοφ επε τι στο Πιατιγκρσκ ο Μσα δεν χασε ευκαιρα για να του ανοξει μια τρπα. Εχε τολμηρ χαρακτρα και πρε μρος σε περισστερες απ μα φορς, σε μονομαχα. Η τελευταα του ταν αυτ: Σε μια κοσμικ δεξωση, αστειετηκε πειραχτικ γι' αυτν κι αυτ γινε η αιτα της. Στις 27 Ιουλου 1841, στα 27 του, πυροβολθηκε. λοι θεωροσανε τον Μαρτνοφ στοχο πυροβολητ, μα ταν αυτς που 'στειλε τη θανσιμη σφαρα. Οι αντπαλοι συμφνησαν να πυροβολσουνε μχρι το τλος του ενς. Ο Μσα πυροβλησε κι αστχησε κι ο Μαρτνοφ ριξε στο στθος του, τραυματζοντς τον επ τπου. Μια καταιγδα καταρρακτδης εμπδισε το γιατρ να φτσει στο σημεο γκαιρα κι ο ποιητς χαροπλευε στο δαφος για πολλν ρα.



     Στη κηδεα του Λρμοντοφ, παρ τις προσπθειες φλων, δεν πραγματοποιθηκε εκκλησιαστικ τελετ. Στην Αγα Πετροπολη, η εδηση του θαντου του χαιρετστηκε με τα λγια: "Εκε εναι αγαπητς". Σμφωνα με τις αναμνσεις του Pavel Vyazemsky, ο Τσρος επε: "Ο θνατος ενς σκλου", αλλ μετ την εππληξη της Μεγλης Δοκισσας βγκε στους παρευρισκμενους και διακρυξε τι "αυτς που θα μποροσε να αντικαταστσει τον Ποσκιν για εμς σκοτθηκε". Θφτηκε στις 29 Ιουλου 1841 στο παλι νεκροταφεο του Pyatigorsk. Αλλ μετ απ 250 μρες, η γιαγι του αγρασε την δεια του Τσρου να μεταφρει τη σορ στο Ταρκνι. Τον Απρλη του 1842, το σμα θφτηκε σε μολβδινο φρετρο στο οικογενειακ παρεκκλσι-τφο, δπλα στον παππο και τη μητρα του.

 * Δεν ταν ιδιτροπος στο φαγητ κι τρωγε τα πντα αδιακρτως. Μια μρα, οι φλοι αποφσισαν να του κνουν αστεο και να βλουνε πριονδι στα ψωμκια του. Δεν το πρε χαμπρι και τα 'φαγε.
 * τανε 2ος ξδερφος του Pyotr Arkadievich Stolypin.
 * Το μουσεο του σπιτιο του βρσκεται στη Malaya Molchanka (Μσχα). Ο ποιητς ζησε κει απ το 1829 ως το 1832.
 * Το Λογοτεχνικ Μουσεο Lermontov βρσκεται στο χωρι Paraboch (Τσετσενα), που νοιξε το 2006.
 * Στη Σκωτα, τα ερεπια του κστρου Aersildone παραμνουν θικτα, τρα φρουνε τ' νομα Lermont Tower. Ο πιο μακρινς πργονος των Lermonts το 1061 ταν ο στρατηγς του βασιλι Malcolm και συμμετεχε στον αγνα ενντια στον Macbeth, που ενπνευσε τον μεγλο Σαξπηρ και το δρμα εξακολουθε να θαυμζεται και να εκπλσσει το κοιν λων των πολιτιστικ ανεπτυγμνων χωρν, αλλ τελικ η καταγωγ αποδεχτηκε μοφα.
 * Στα 13 του μλις, εχε ξεκινσει τα πρτα του ποιητικ βματα. Η ποηση τονε συνεπρε και δεν σταμτησε ποτ να δημιουργε.
 * τανε γιος απστρατου αξιωματικο και μεγλωσε δπλα στη γιαγι του, που φρντιζε να μη του λεψει τποτα.
 * Στις σχσεις του αντιμετπιζε δυσκολες λγω του ιδιατερου χιομορ του και πολλκις ταν αιτα που συσπερωνε γρω του εχθρος.
 * Μετ το πανεπιστμιο, ξεκνησε στρατιωτικ καρριρα, ν' ακολουθσει το επγγελμα του πατρα, μως η αγπη για τη λογοτεχνα υπερσχυσε.
 * Εισλθε στα 16 στο Πανεπιστμιο και με το θεατρικ Παρξενος Ανθρωπος στρεφταν εναντον του φεουδαλισμο κι γινε ανεπιθμητος εκε.
 * Εγκατλειψε τις σπουδς και κατετγη στο Ιππικ.
 * Ως νεαρς αξιωματικς γνρισε τη σκληρ ζω του στρατο αλλ και τη κοσμικ ζω της Πετροπολης.
 * ταν απλυτα αυστηρς στον σχολιασμ του για την εποχ, τη γενι και την κοινωνα που ζοσε και αυτ το αποτπωνε στο ργο του.
 * Δημιουργοσε ργα γεμτα λπη, μελαγχολα και μα απαισιοδοξα να πλανται στον αρα, στα ρια του μηδενισμο.
 * Το συγγραφικ του πθος ξυπνοσε ο Μπιρον, -ταν η μεγαλτερη πηγ μπνευσης, μαζ με τον Ποσκιν, που τους θαμαζε πολ.
 * Τα βιβλα του Λρμοντοφ χουν λβει 10δες επανεκδσεις με τη τελευταα το 2014.
 * Τα συγκεντρωμνα ργα του σε 4 τμους εκδθηκαν απ τον Pushkin House Publishing House σε 300 ανττυπα.
 * Δρμοι, πλατεες, βιβλιοθκες στη Ρωσα και στις μετασοβιετικς δημοκρατες φρουν το νομα του Μιχαλ Γιοριεβιτς.
 * Στην Οδησσ, η βιβλιοθκη της πλης Νο 16 και μια κλινικ-σανατριο φρουνε τ' νομ του.
 * Ο μικρς πλαντης 2222, που ανακαλφθηκε το Μρτη του 1981, ονομζεται "Lermontov".
 * Το μνημεο του Mikhail Yuryevich Lermontov ανεγρθηκε στο Grozny στη λεωφρο, δπλα στο Δραματικ Θατρο Lermontov.
 * Στο βθρο οι στχοι του ποιητ: "Σα γλυκ τραγοδι της Πατρδας μου, αγαπ τον Κακασο!"



     Το 1837 ο μντορς του Ποσκιν (1799-1837) σκοτνεται στα 38 σε μονομαχας. Το ποημα Ο Θνατος του Ποιητ, που γρφει με την ευκαιρα ο Μσα, μλις 23 ετν, τον καθιστ αυτομτως γνωστ σ' λη τη χρα. Ταυτοχρνως μως, λγω των υπαινιγμν του εναντον της τσαρικς αυλς, το ποημα τον καταδικζει σ' εξορα: απ τη Πετροπολη, μετατθεται στο Νιζγκρσκ της Γεωργας, στον Κακασο. Επιστρφει τον λλο χρνο στη Πετροπολη αλλ σε 2 χρνια εξορζεται πλι στο διο μρος, εξαιτας μιας αναμακτης μονομαχας με τον γιο του γλλου πρσβη. Στο δρμο για τον Κακασο σταθμεει για λγο στα Ιαματικ Λουτρ του Πιατιγκρσκ που συναντ ναν παλι συμμαθητ του με τον οποο μονομαχε και σκοτνεται με τον διο τρπο που 4 χρνια πριν εχε εκπνεσει ο Ποσκιν.
     Η ζω του, που αδρ σκιαγραφθηκε εδ, θυμζει βεβαως την αντστοιχη του γγλου ποιητ Βρωνα. Κατ τον διο τρπο που η δημοσευση των 2 πρτων Cantos του Childe Harold's Pilgrimage καναν εν μια νυκτ δισημο τον 24 ετν Βρωνα το Μρτη του 1812, η δημοσευση του ποιματος για το θνατο του Ποσκιν κανε τον Μσα δισημο σ' λη τη Ρωσα. Εξλλου στη περπτωση του Childe Harold και σε κενη του Ηρωα του Καιρο μας η πρσληψη του ργου απ τους συγχρνους τανε περισστερο απ φανερ τι στον ρωα του αντστοιχου ργου αναγνριζε να πορτρατο του ρομαντικο καλλιτχνη σε νεαρ ηλικα. Εκτς απ αυτς κι λλες εξωλογοτεχνικς συμπτσεις που αφορον στη σντομη αλλ πολυτραχη ζω και των 2 (π.χ. η αριστοκρατικ καταγωγ, τα συνεχ ταξδια, η εριστικτητα, η επαναστατικτητα, οι παθιασμνοι ρωτες -ακμη κι η ανατομικ δυσμορφα στο να πδι!) παρασρουνε στη πιστοποηση μιας εκλεκτικς συγγνειας ανμεσα στον γγλο ρομαντικ και στον κατ 26 χρνια νεαρτερο Ρσο μαθητ του.
     Η σοβαρτερη μως συγγνεια μοιζει να υπρχει στη στεν συνφεια ζως κι ργου που διακρνει και τους 2. Στο νας ρωας του Καιρο μας η πλοκ σε μεγλο βαθμ παρακολουθε την δια τη περιπετειδη ζω του νεαρο συγγραφα με τρπο που αυτ γνεται και στον Childe Harold του Βρωνα. ‘Οπως μλιστα ο βυρωνικς ρωας προσχεδιζει το θνατ του (Canto IV, 9) σε ξνη γη, που πργματι θα επλθει 6 χρνια μετ για τον συγγραφα του στο Μεσολγγι, με τον διο ακριβς τρπο ο ρωας του  Μσα προσχεδιζει να θνατο που θα επλθει για τον διο μλις 1 τος μετ την κδοση του βιβλου του και στις διες ακριβς συνθκες με αυτς του ρω του! Στο σημεο αυτ θα πρπει σως να αφηγηθομε αυτ το παρξενο βιβλο. Παρξενο επειδ σαν μυθιστρημα χει ιδιτροπη δομ. Αποτελεται απ 5 αυτοτελες νουβλες -μλιστα οι 3 απ' αυτς (Μπλα, Ταμν, Μοιρολτρης) εχαν δη δημοσιευθε αυτοτελς πριν απ την κδοση του βιβλου σε κποιο περιοδικ.
     Η αλθεια εναι πως η κθε μα μπορε να διαβαστε ανεξρτητα απ τις λλες. Ο αναγνστης που θλει να πρει μια γεση της μαγεας του βιβλου και της στιβαρς μετφρασης (απ το ρωσικ) που του επεφλαξε η Κατερνα Αγγελκη-Ρουκ μπορε να ξεκινσει φοβα με το Ταμν τον Μοιρολτρη -νουβλες που αποτελον εξλλου και το κλειδ για την ανγνωση λου του μυθιστορματος. Η «κανονικ» μως διγηση ξεκιν με τη Μπλα: ο συγγραφας σ' να ταξδι του στον Κακασο γνωρζει τον λοχαγ Μαξμ Μαξμιτς που του διηγεται την ιστορα της αρπαγς μιας Τσερκζας απ ναν αξιωματικ, κποιον Πετσριν. Η διγηση, μ' ντονο καυκασιαν χρμα, φθνει στο τλος της με τον πικρ θνατο της κοπλας και την ανγνωση να διακπτεται πεζ λες κι αυτς ο θνατος ελχιστα ενδιαφρει τον συγγραφα.


                               Πνακς του: ποψη Της Τυφλδας

     Στην επμενη νουβλα (Μαξμ Μαξμιτς) χουμε μια σντομη συνντηση ανμεσα στον συγγραφα-αφηγητ, τον αφηγητ της Μπλα, Μαξμ Μαξμιτς και τον ρωα της ιστορας της Μπλα, Πετσριν! Στο τλος της ο συγγραφας-αφηγητς βρσκεται μ' να ημερολγιο στα χρια -κενο του Πετσριν. Οι επμενες 3 νουβλες εναι αποσπσματα αυτο του Ημερολογου. Κορυφνονται στη μεσαα εκτενστερη διγηση, στη Πριγκπισσα Μαρη, που ο Πετσριν σαγηνεει 2 γυνακες με απτερο στχο να τις εγκαταλεψει, εν παρλληλα προσχεδιζει (και πετυχανει) το θνατο σε μονομαχα ενς παλιο του γνριμου.
Ο αναγνστης συνειδητοποιε πλον τι λες οι ιστορες κι λα τα πρσωπα που εμπλκονται σ' αυτς ουσιαστικ χουνε σχεδιαστε για να σκιαγραφσουν αποκλειστικ τον Ηρωα του Καιρο μας.
     Ο Πετσριν εναι το γενεσιουργ κτταρο μιας ολκληρης κοινωνας που ενδοσκοπεται απ τον συγγραφα. Πιο σωστ: ο συγγραφας δι της αυτοβιογραφικς του persona Πετσριν αναδημιουργε τις συνθκες που θεωρε τι τον εξθρεψαν ως Ηρωα του Καιρο του. Αναδημιουργε με την ννοια της αριστοτελικς μιμσεως. Πργματι ο Μσα δι του ρω του δεν απομιμεται νατουραλιστικ τις ποιες εμπειρες του προσωπικο του βου, αντιθτως ελγχει την αντοχ τους, ελγχει τη δυναττητ τους να οδηγσουν σε πρξη σπουδαα και τλεια. Ο αδυσπητος Πετσριν, πτε ενοχικς, πτε αληθιν νοχος, πτε αθος, κατ καννα σατανικς πακτης που ανατρπει μεθοδικ τους καννες της τεκμηριωμνης ηθικς, αντλε, πως και το βυρωνικ πρτυπ του, κτι απ τον Μιλτνειο Σαταν (στο πιο γνωστ ποημα του Μσα, Ο Δαμων, νας γγελος εξριστος απ τον Παρδεισο απολαμβνει να σπρνει το κακ στη Γη). Η φυγ, το pilgrimage του βυρωνικο ρωα, αποτελον επσης και δικ του χαρακτηριστικ: ο Κακασος γνεται ο κατ' εξοχν εξωτικς τπος της αποδημας, με τον τρπο που οι μεσογειακς χρες αναγνωρζονται ως εξωτικο τποι στα κθαμβα μτια του Childe Harold.
     Ωστσο η «μμησις» του Λρμοντοφ ανγει τη κοινωνικ τρβη σε ποηση με ασφαλστερο τρπο απ' ,τι συμβανει στο ργο του προγνου του. Με εμφατικ λιγτερες λυρικς εξρσεις και με ισχυρτερα ποσοστ αυτογνωσας, ο ρως του γνωρζει πως συχν χει παξει το ρλο του πλεκυ, στα χρια της μορας! Σαν ργανο τιμωρας επ της κεφαλς των καταδικασμνων θυμτων, συχν χωρς μοχθηρα, πντα χωρς οκτο… βρσκεται εν τλει πιο κοντ στην (μη ποιητικ) πραγματικτητα. Αν ο επσης βυρωνικς Ποσκιν αναρωτιται με περισσ ειλικρνεια μπως ο Ευγνιος Ονιγιν του εναι να κακμοιρο φντασμα, νας επιπλαιος μοσκοβτης ντυμνος Childe Harold, η εικνα των φαντασισεων ενς λλου, ο Μσα δε χρειζεται ν' αναρωτηθε για τον Πετσριν του. Παρ' λο που το βιβλο βρθει σε βυρωνικς αναφορς και μοτβα, ο ρως του εναι κατ τοτο αυθεντικς σε σχση με τους δο φημισμνους προγνους του: κενοι εναι εν πολλος φιλεσπλαγχνοι σως, πλην απαθες θεατς της ζως και της ιστορας, ο Πετσριν αντιθτως δρα ενσυνειδτως -παρ' λη των εγνωσμνη ματαιτητα του εγχειρματς του. Δρα και, πργμα που 'ναι ακμη σπουδαιτερο για να τον διακρνουμε απ τους προγνους του, κρνει τις διες του τις πρξεις.
     Ο περφημος κριτικς Βησσαρων Μπιελνσκι (1811-1848) που πρτος επεσμανε αυτ τη συγκεκριμνη διαφορ κατληγε χαρακτηριστικ στη σχετικ κριτικ του: "(Ο Πετσριν του Λρμοντοφ) εναι ο Ονιγιν της εποχς μας, ο ρωας του καιρο μας". Για να το πομε διαφορετικ: το κλασσικ αυτ ργο του εν εμπεριχει λα τα στοιχεα του βυρωνικο ρομαντισμο στο πρσωπο του ρω του, και του εξομολογητικο ρομαντισμο στο φος, καταφρνει κι υψνεται σ' ναν αριστοτεχνικ ρεαλισμ, του επιπδου που θα αναπτξει η μεταγενστερη γενε των μεγλων ρσων ρεαλιστν. Η ανοιχτ δομ του ργου του -με διαδοχικς πρωτοπρσωπες διηγσεις που διαχονται σχεδν ακατστατα η μα μσα στην λλη- και τα δισπαρτα στοιχεα της μυθοπλασας -που δεν συνδονται ρητς μεταξ τους- βρσκουν εκπληκτικ τον ειρμ τους με το τλος της ανγνωσης. Με αυτ τη συγκεκριμνη ννοια το νας ρωας του Καιρο μας εναι αφενς το κκνειο σμα του εξομολογητικο ρομαντισμο κι αφετρου η αρχ του ρωσικο ρεαλιστικο μυθιστορματος. Αυτ το πετυχημνο αμλγαμα ρομαντισμο και ρεαλισμο προσθτει περισσ γοητεα στη σημεριν ανγνωση του βιβλου, η πρωττυπη δομ, η αυθεντικτητα κι η ποιητικτητ του το καθιστον εξαιρετικ μοντρνο αν χι σγχρονο δεγμα γραφς -κι εξαιρετικ διδακτικ για πεζογρφους (κι αναγνστες) που συγχουν ακμη το ρεαλισμ με τη μηρυκαστικ αναπαραγωγ της καθημεριντητας.


 Πνακς του: Ρωσικ Φρουρ Επιτθεται Στη Βαρσοβα 7 Σεπτμβρη 1831

     Στο κλασσικ ργο του, νας ρωας Του Καιρο Μας, ο ρωας πφτει νεκρς σε μονομαχα -στο διο σημεο που αργτερα επσης σε μονομαχα θα πσει νεκρς κι ο διος. Πσω απ τις πομπδεις φρσεις περ τιμς, ξεγμνωσε κι αποκλυψε τα ελαττματα και τις ανακολουθες των συγχρνων του (αρχς 19ου αι.). Εδωσε εξαιρετικς στιγμς της κατασκευς (κι εξγησης) ενς εδους μοιρολατρας -που θα μας απασχολσει: "Αν εναι να πεθνω, ας πεθνω" λει ο Πετσριν τη παραμον της μονομαχας. "O κσμος δεν θα χσει κι εγ χω πραγματικ βαρεθε τον κσμο τοτο. Νιθω σαν κποιος που χασμουριται σε κποιο χορ και που ο μνος λγος που δεν πει σπτι του να κοιμηθε εναι που δεν χει ρθει ακμη το αμξι του. Αλλ αν το αμξι μου χει ρθει, καληνχτα σας. Ο Ηρωας του καιρο μας αξιτιμοι κριο μου", γρφει, "εναι να ακριβστατο πορτρατο, αλλ χι ενς ανθρπου: Εναι το πορτρατο που συνθτουν τα ελαττματα της γενις μας, ταν αυτ βρσκονται σε πλρη νθιση (…)".
     Ο υπολοχαγς Βολιτς σε να τσαρικ φυλκιο ανμεσα σε εχθρικος Κοζκους στον Κακασο, προκαλε τους λλους αξιωματικος σε μια κουβντα για το μοιραο, τελικ προκαλε το μοιραο με τη ρσικη ρουλτα. Επιβινει και καγχζει για να σκοτωθε μερικς ρες αργτερα απ Κοζκο χωρικ. Το κλασσικ αυτ ργο της ρσικης πεζογραφας, δομθηκε με ττοια υλικ που το καθιστονε 1ο ψυχολογικ πεζογρφημα της Ρωσας. Το νας ρωας του Καιρο μας (1839-1840) βρσκεται στο τλος μιας ρομαντικς διαδρομς που χει την αφετηρα της στον Βρθερο (1774) και στα Χρνια Μαθητεας του Βλχελμ Μιστερ (1776-1796) του Γκατε πως και στις Εξομολογσεις του Ρουσσ (1781), διαδρομς που διακλαδζεται στερα στο Atala (1801) και στο Rene (1805) του Σατωβρινδου για να κορυφωθε στο Πρελοδιο (1805) του Γουρντσγουορθ και στο Προσκνημα του Childe Harold (1812-1817) του Βρωνα, στε να καταλξει στον Δον Ζουν (1819-1824) του διου, στις Εξομολογσεις ενς Αγγλου Οπιομανος του Ντε Κουνσυ (1821), στον Ευγνιο Ονιγιν (1823-31) του Ποσκιν και, τλος, στις Εξομολογσεις ενς Νου του Αινα μας (1836) του Μυσσ.
     Ανκει δηλαδ σε κενη τη τση του ρομαντισμο που στην αφγησ της λανθνει περισστερο λιγτερο εμφανς η αυτοβιογραφα. Το ενδιαφρον μως σ' αυτ το ργο του εναι τι το μθημα του ρομαντισμο και πιο συγκεκριμνα του βυρωνισμο διευρνεται σε ρια που το καθιστον αναμφισβτητα το 1ο ψυχολογικ μυθιστρημα της Ρωσας κι να απ τα αριστουργματα του εδους.
     Ο Δαμων του Μσα εναι ποημα βασισμνο στο Βιβλικ μθο για τον κπτωτο γγελο που εξεγρθηκε εναντον του Θεο. Η μορφ του απασχλησε πολλος ευρωπαους ποιητς, πως τους Τζον Μλτον, Τζορτζ Μπιρον, Βλφγκανγκ Γκατε κ.α. Ο Λρμοντοφ μως πλασε την υπθεση με τον δικ του τρπο, περιγρφοντας τον ρωτα του Δαμονα για τη γινη καλλον Ταμρα, νας ρωτας που αποβανει γι' αυτ θανατηφρος. Η επαφ της με το Δαμονα την οδηγε στο θνατο. να απ τα σημαντικτερα ποιματα της ρωσικς λογοτεχνας του 19ου αινα, αποτλεσε κι αποτελε σημεο σγκρισης για τους συγχρνους αλλ και μεταγενστερους ποιητς. Εμπνευσμνο απ την εξωτικ ομορφι του Καυκσου, του εμβληματικο αυτο βουνο απ την αρχαιτητα μχρι τις μρες μας, το μακροσκελς αυτ ργο περιγρφει τη μχη του Καλο με το Κακ, τον ρωτα, τη μοναξι και την απλεια. Συνεχιστς και διδοχος του Ποσκιν, ο Λρμοντοφ με το ργο του εμπλοτισε τη ρωσικ λογοτεχνα και βοθησε τη ποηση της πατρδας του ν' αποκτσει οικουμενικ χαρακτηριστικ και να γνει τμμα της παγκσμιας πολιτιστικς κληρονομις.

ΡΗΤ:

  1) ''Προσπθησα ν' αγαπσω ολκερο τον κσμο, μως κανες δεν με κατλαβε. Κι μαθα να μισ''.

  2) ''Στις καρδις των απλν ανθρπων, η ασθηση της ομορφις και του μεγαλεου της φσης εναι πολ πιο ντονη και εκατ φορς πιο ζωνταν απ' τι σ' εμς τους παραμυθδες που εκστασιαζμαστε με τις λξεις στο χαρτ''.

  3) ''... ,τι αρχζει με παρξενο τρπο, τσι πρπει και να τελεινει''.

  4) "Το διο εκολα συνηθζω στη θλψη σο και στη χαρ κι η ζω μου, μρα τη μρα γνεται πιο δεια. να μου απμεινε: το ταξδι. Μλις εναι βολευτ, φυγω! χι μνο στην Ευρπη, ο Θες να φυλει! Θα πω στην Αμερικ, στην Αραβα, στην Ινδα... σως και να πεθνω στο δρμο".

  5) ''τσι εναι τα νιτα! Παρνουν φωτι εκε που δεν πρπει''.

  6) ''Αυτ με δναμη τλιξε τα τρεμμενα χρια της γρω απ' το λαιμ του, σαν να' θελε μ' αυτ το φιλ να του μεταδσει τη ψυχ της''.

  7) ''Εγ πντως το 'λεγα τι δεν βρσκει προκοπ ποιος τους παλιος φλους ξεχνει''.

  8) ''Σχεδν πντα συγχωρομε αυτ που καταλαβανουμε''.

  9) ''... κι απ το κακ στο καλ, πλι μακρι δεν εναι...''

10) ''Δεν γνωρζει τους ανθρπους και τις αδναμες πλευρς τους, γιατ σ' λη του τη ζω ασχολεται μνο με τον εαυτ του''.

11) ''Αγαπητ μου, μισ τους ανθρπους για να μη τους περιφρονσω, γιατ αλλις η ζω θα 'ταν μια φοβερ αηδιαστικ φρσα''.

12) ''Στα μτια της καθρεπτιζταν η δυσπιστα και μαζ η επιθυμα να πειστε...''

13) ''... χωρς ηλθιους, ο κσμος θα ταν πολ ανιαρς τπος''.

14)  σο για μνα, για να πργμα εμαι σγουρος... αργ γργορα, να ωραο πρω θα πεθνω, - ... εγ χω μια λλη βεβαιτητα: τι κποιο καταραμνο βρδυ, εχα τη δυστυχα να γεννηθ''.

15) ''Αυτ εναι η ηλθια κατασκευ μου: τποτα δεν ξεχν, τποτα''


======================


                           νας ρωας Του Καιρο Μας
(αποσπ.)

    (...) Αναρωτιμαι συχν γιατ με ττοια επιμον προσπαθ να κερδσω την αγπη μιας μικρς κοπλας, την οποα δεν θλω να κατακτσω και ποτ δεν πρκειται να τη παντρευτ. Ποιος ο λγος αυτς της γυναικεας κοκεταρας; Η Βρα μ' αγαπει περισστερο απ' σο η πριγκηπσα Μαρη θα μπορσει ποτ ν' αγαπσει καννα... Αν τουλχιστον μο φνταζε σαν μια αττητη καλλον, θα με θελγε η δυστυχα του εγχειρματος. (...) Φανεται υπρχει μια απραντη ηδον στο να 'χεις στη κατοχ σου μια νεαρ ψυχ που μλις ανογει! Eναι σαν να λουλοδι το πιο θεσπσιο ρωμ του, ταν πει να συναντσει την πρτη αχτδα του λιου. Εκενη τη στιγμ πρπει να το κψεις, κι αφο το ανασνεις ολκληρο μχρι να το χορτσεις, πτα το στο δρμο. Κποιος μπορε να το σηκσει.
     Μσα μου αισθνομαι αυτ την ακρεστη πενα που καταβροχθζει ,τι βρσκεται στο δρμο μου. Βλπω τον πνο και τη χαρ των λλων μνο σε σχση με τον εαυτ μου, εναι τροφ που συντηρε τις ψυχικς μου δυνμεις. Εγ πια δεν εμαι ικανς να κνω τρλες κτω απ την επρεια του πθους. Τη φιλοδοξα μου συντριψαν οι περιστσεις, αλλ αυτ εκδηλνεται με λλη μορφ, γιατ φιλοδοξα δεν εναι τποτε λλο απ τη λαχτρα της εξουσας. τσι η μεγαλτερ μου ικανοποηση εναι να επιβλω τη θλησ μου σ' οτιδποτε με περιστοιχζει, να εμπνεσω το ασθημα του ρωτα, της υποταγς, του τρμου... Υπρχει ραγε μεγαλτερη κι ισχυρτερη απδειξη εξουσας; Το να εσαι για κποιον η πηγ του πνου και της χαρς του χωρς να 'χει γι' αυτ κανν αντικειμενικ δικαωμα, δεν εναι η πιο γλυκει τροφ της περηφνειας μας; Kαι τ εναι ευτυχα; Iκανοποιημνη περηφνεια. Αν θεωροσα τον εαυτ μου καλλτερο και πιο δυνατ νθρωπο του κσμου, θα 'μουν ευτυχισμνος. Αν λοι με αγαποσαν, θα 'βρισκα μσα μου ατλειωτες πηγς αγπης.
     Το κακ γενν το κακ. Η πρτη φορ που υποφρουμε, μας κνει να καταλβουμε τη χαρ το να βασανζεις τον λλο. Η ιδα του κακο δεν μπορε να 'ρθει στο κεφλι του ανθρπου χωρς να θελσει να την εφαρμσει στην πραγματικτητα. Οι ιδες εναι δημιουργματα του οργανισμο, επε κποιος. Η γννησ τους τους δνει δη μορφ, κι αυτ η μορφ εναι η πρξη. Σ' αυτν που στο κεφλι του γεννιονται περισστερες ιδες, αυτς ενεργε περισστερο απ τους λλους. Γι' αυτ μια μεγαλοφυα που εναι καρφωμνη στο τραπζι του δημσιου υπλληλου θα πεθνει θα τρελαθε, πως ακριβς νας ντρας με τερστιες σωματικς δυνμεις που ζει μια καθιστικ, ταπειν ζω, θα πεθνει απ αποπληξα.
     Τα πθη δεν εναι τποτε λλο απ ιδες στη πρτη τους νθιση: εναι η περιουσα της νιτης της καρδις και εναι ηλθιος αυτς που νομζει τι ολκληρη τη ζω του θα τον συγκινον. Πολλ συχα ποτμια ξεκιννε σαν θορυβδεις καταρρχτες, αλλ μως οτε να δεν κατρακυλ αφρισμνο ως τη θλασσα. μως αυτ η ηρεμα περιχει συχν μεγλη, αν και κρυφ, δναμη. Η πληρτητα και το βθος των συναισθημτων δεν επιτρπει παθιασμνες εκρξεις, η ψυχ ταν υποφρει και ταν αγλλεται, δνει ακριβ λογαριασμ για τον εαυτ της και ξρει με βεβαιτητα τι χρειζεται. Ξρει πως χωρς μπρα, η αδικοπη κψα του λιου θα την ξερνει, τη διαπερνει η δικ της προσωπικ ζω, φροντζει και φρεται στον εαυτ της σαν σε αγαπημνο παιδκι. Μνο απ' αυτ τη ψηλ θση της αυτογνωσας μπορε ο νθρωπος να εκτιμσει τη θεα δικαιοσνη.
   (...)
To βρδυ πολλ μλη της μικρς αυτς κοινωνας ξεκνησαν πεζ για το λκκο. Σμφωνα με τους επιστμονες εδ, αυτς ο λκκος δεν εναι τποτε λλο παρ νας σβησμνος κρατρας ηφαιστεου. Βρσκεται στη πλαγι του Μασοκ, περπου να βρστι απ την πλη. Σ' αυτν οδηγε να στεν μονοπτι ανμεσα στους θμνους και τους βρχους. Στην ανηφορι δωσα το χρι μου στη πριγκηπσα κι εκενη δεν το φησε λο το διστημα του περιπτου. H κουβντα μας ρχισε με κακες. Εγ ταξινομοσα τους γνωστος μας, παρντες και απντες, αναδεικνοντας πρτα τις αστεες και μετ τις βλακδεις πλευρς τους. Το φαρμκι μου λο ανβαινε, εχα αρχσει αστεα και στο τλος μουν πραγματικ κακεντρεχς. Στην αρχ αυτ τη διασκδαζε, μετ τρμαξε.
– Εστε επικνδυνος νθρωπος, μου λει. Προτιμ να πσω στο δσος κτω απ μαχαρι φονι, παρ στη γλωσσολα σας. Σας παρακαλ, σοβαρ τρα, ταν θα θελσετε να μιλσετε για μνα σχημα, πρτε να μαχαρι και σφξτε με καλλτερα. Δεν νομζω πως θα δυσκολευτετε.
– Γιατ, μοιζω μπως με φονι;
– Εστε χειρτερος…
     Σκφτηκα μια στιγμ κι πειτα επα παρνοντας μια βαθι πληγωμνη κφραση:
– Nαι, αυτ ταν η μορα μου, απ τα παιδικ μου χρνια ακμα! λοι διβαζαν στο πρσωπ μου σημδια απ ιδιτητες κακς που δεν υπρχαν, μως τις φαντστηκαν κι τσι αυτς γεννθηκαν. μουν σεμνς και με επαν πανοργο. Εχα μια βαθι ασθηση του καλο και του κακο, κανες δεν με χιδεψε, λοι θελαν να με προσβλλουν, γινα μνησκακος. μουν βλοσυρς εκε που τ' λλα παιδι ταν χαρομενα και φλαρα. Αισθανμουν αντερος, με τοποθετοσαν χαμηλτερα, γινα φθονερς. μουν τοιμος ν' αγαπσω λο τον κσμο, κανες δεν με καταλβαινε και ττε μαθα να μισ. Η νιτη μου, που δεν νθησε ποτ, κλησε με μχες ενντια στον εαυτ μου κι ενντια στον κσμο. Τα πιο ωραα αισθματ μου, επειδ φοβμουν μην τα περιγελσουν, τα θαβα στο βθος της καρδις μου: εκε και πθαναν. λεγα την αλθεια, δεν με πστευαν κι ρχισα να λω ψματα. Γνωρζοντας καλ τον κσμο και τα κνητρα της κοινωνας των ανθρπων, γινα γνστης της τχνης της ζως και εδα πως οι λλοι, χωρς καμμι γνση, ταν ευτυχισμνοι, απολαμβνοντας χωρς να πληρσουν τα οφλη εκενα που εγ τσο εχα μοχθσει να αποκτσω. Και ττε στο στθος μου γεννθηκε η απελπισα: χι εκενη η απελπισα που χει σαν μνη γιατρει μια πιστολι, αλλ μια λλη, ψυχρ, ανσχυρη απελπισα, που κρβεται πσω απ' την αβροφροσνη κι να καλοκγαθο χαμγελο. τσι γινα ηθικ ανπηρος: η μισ ψυχ μου δεν υπρχε, μαρθηκε, εξατμστηκε, πθανε, την απκοψα και την πταξα, η λλη μισ κινιταν, ζοσε, ταν στην υπηρεσα του καθενς. Αυτ μως κανες δεν το πρσεξε, γιατ κανες δεν ξερε την παρξη του πεθαμνου της μισο. Αλλ εσες τρα μου ξυπνσατε την ανμνησ της κι εγ μλις σας διβασα τον επικδειο θρνο της. Πολλο θεωρον τους επικδειους γελοους, εγ χι, ιδιατερα ταν θυμηθ τι ενταφιζεται εκε. Πντως δεν σας ζητ να συμμεριστετε τη γνμη μου, και αν τοτα μου τα καμματα σας φανονται αστεα, παρακαλ, γελστε ελεθερα. Σας διαβεβαι τι διλου δεν θα με πειρξει.
     Τη στιγμ κενη συνντησα τα μτια της, τρχανε δκρυα. Το χρι της που στηριζταν στο δικ μου τρεμε, τα μτια της εχαν ανψει. Μ' εχε λυπηθε! H συμπνια -ασθημα που σ' αυτ τσο εκολα υποκπτουν λες οι γυνακες- εχε μπξει τα νχια της στην πειρη καρδι της. Σ' λη τη διρκεια του περιπτου ταν αφηρημνη, με κανναν δεν φλερτρισε κι αυτ εναι τραν απδειξη!
     Φτσαμε στον κρατρα, οι κυρες αφσανε τους καβαλιρους τους, αλλ κενη δεν φησε το χρι μου. Τα ευφυολογματα των ντπιων λιμοκοντρων δεν την καναν να γελσει. Ο φοβερς γκρεμς μπρος της δεν τη τρμαζε, εν οι λλες κυρες σκληρζανε και κλενανε τα μτια. Στο δρμο της επιστροφς δεν ξανρχισα τη θλιβερ μας συζτηση, αλλ στις ανοσιες ερωτσεις μου και στα σαχλ αστεα, εκενη απαντοσε μονολεκτικ κι αφηρημνα.
– χετε ποτ σας αγαπσει; τη ρτησα στο τλος.
     Με κοταξε επμονα, κονησε το κεφλι κι μεινε πλι σκεφτικ. ταν φανερ τι κτι θελε να πει, αλλ δεν ξερε πς ν' αρχσει, το στθος της ανεβοκατβαινε... Τ να γνει; Η μουσελνα του μανικιο της τανε πολ φτωχ προστασα κι η ηλεκτρικ σπθα πρασε απ το χρι μου στο χρι της. λα σχεδν τα πθη τσι αρχζουν κι εμες συχν γελιμαστε ταν νομζουμε πως μια γυνακα μς αγαπ για τα φυσικ ψυχικ προσντα μας, εναι ββαιο πως αυτ τη προετοιμζουν, προδιαθτουν τη καρδι της να δεχτε την ιερ φλγα, αλλ το πρτο γγιγμα εναι κενο που χει την αποφασιστικ σημασα.
– Συμπαθητικ δεν σου φρθηκα σμερα; Με ρτησε μ' να βεβιασμνο χαμγελο, καθς επιστρφαμε απ τον περπατο. Κι επαμε αντο. Δεν εναι ευχαριστημνη απ τον εαυτ της, αυτοκατηγορεται για ψυχρτητα… Α! αυτ εναι η πρτη σημαντικ νκη. Αριο θα θελσει να με αποζημισει. Τα ξρω λ' αυτ απ' ξω. Αυτ εναι που με κνει να πλττω! (…)

Μιχαλ Λρμοντοφ, σελ.145-147 και 148-151 (αποσπασματικ)
Η Πριγκπισσα Μαρη, μτφρ.: Κατερνα Αγγελκη-Ρουκ, Εκδσεις Καστανιτη, 1998
____________________

ΠΟΙΗΜΑΤΑ:

 Ο Θνατος Του Ποιητ (Ποσκιν)

Ο ποιητς εναι νεκρς! Δσμιος της τιμς,
δυσφημισμνος πεσε στου χρου την αγκλη,
μ' να καυτ μολβι στην καρδι, τη δψα
της εκδκησης στα μτια, αργ για πντα κλνοντας
το αγρωχο κεφλι... Δεν ταν η ψυχ του Ποιητ
φτιαγμνη για ατιμες, καταισχνη. Κι νας, ενντια
στους πολλος, μνος του πντα, ορθθηκε. Κι εναι νεκρς!

Νεκρς! Προς τι λοιπν τσοι οδυρμο, παινοι κοφιοι
και κλαυθμο κι απολογες που δεν πεθουνε κανναν;
Της τχης του τανε γραφτ. Διωγμνος ζοσε, σαν αγρμι,
απ καιρ, γιατ εχε λετερη, αδολωτη ψυχ και στη φωτι
που ανβαν γρω του, ρχνανε λδι με μανα οι φθονερο.

Ξενοιστε τρα. Τα μρια δεν τ' ντεξε η ψυχ του τα μαρτρια.
Σαν το κερ τρεμσβησε η θεα του πνο,
στο μτωπο μαρθηκε το δφνινο στεφνι...
Ετσι ο φονις αδσταχτα το πλγμα το στερν του καταφρνει.

Κοφια στο στθος η καρδι, στο χρι του δεν τρμει το πιστλι.
Και σαν δραπτη πληστο στης δξας και του πλοτου το κυνγι,
μορα τον ριξε κακ στου Ποιητ το δρμο, για να κουρσψει
μονομις τη γλσσα που μιλοσε για λους εμς,
το καχημα ολκληρης γενις... Και τη ματβρεχτη στιγμ
του φονικο δεν το 'νιωσε το χρι ποιον χτυποσε;

Κι ο Ποιητς, να τρα κετεται νεκρς, πως κι ο βρδος μας
εκενος ο παλις, ο χιλιοτραγουδισμνος, θμα εκδκησης
κι αυτς κι απ μοιραο χρι θερισμνος...
- Πς απ' τις σφαρες της ειρνης, του φωτς, στον κσμο τοτο
επες να κατβεις, που πνγει τις ελεθερες καρδις;

Πς πλωσες το χρι στους δειλος και πστεψες τα δολερ τους
χδια, εσ που ξερες καλ τι κρβουν τα μαγνδια;
Και να το δφνινο σου βγλανε στεφνι κι ακνθινο μαρτυρικ
στο θεκ σου μτωπο απιθσαν και τις στερνς σου
τις στιγμς οι πιστοι φονιδες φαρμακσαν. Δε θ' ακουστονε
πια ποτ των θεκν ασμτων σου οι χοι. Μνμα στεν
και σκυθρωπ σε κλενει, Βρδε, πια και σφαλισμνα
του λοιπο τ' απθαντ σου χελη...

- Κι σο για σας, αντξιοι επγονοι ατιμασμνων πατερδων,
αλαζνες, δουλπρεπης φρας αποβρσματα, που παζετε στα ζρια
τη ζω μας αγεληδν στους θρνους σας στρωμνοι, της Λευτερις,
του Πνεματος, της Δξας δμιοι, στραγγαλιστς του Δκαιου
και του Νμου, κτω απ' του νμου τη σκι, για πσο ακμα
θα 'στε ασφαλισμνοι; Η θεα Δκη επαγρυπνε, φονιδες,
πουλημνοι, κι απ' το χρυσφι σας δεν εναι διεφθαρμνη.

Εχει ο καιρς γυρσματα και μ' λο το μαρο αμα σας,
δε θ' αποπλνετε ποτ του Ποιητ το τμιο, λικο αμα!

             Σ' Ευχαριστ

Σ' ευχαριστ! … την ομολογα μου χθες
Και το ποημα μου δχως να γελσεις δχτηκες!
Παρλο που το πθος μου δεν κατλαβες,
Για την προσποιητ σου προσοχ
Σ' ευχαριστ!
Σε μια λλη χρα κποτε μ' αιχμαλτισες,
Το θαυμαστ σου βλμμα
και των λγων σου η οξτητα

Θα μενουν για πντα στη ψυχ μου,
Μα δε θλω να μου πεις:
Σ' ευχαριστ!
Δε θα 'θελα στο φως της ζως
να πολλαπλασισω

Το θλιβερ πλθος των δολων σου
Κι απ σνα αντ για λγια ν' ακοσω
Τη φαρμακωμνη, ανελητη μομφ:
Σ' ευχαριστ!
Ω, εθε το βλμμα σου να μου δεξει ψυχρτητα,
Εθε να σκοτσει τις ελπδες και τα νειρα
Κι λα σα γεννθηκαν μες στη καρδι!
Η ψυχ μου ττε θα πει απλ:
Σ' ευχαριστ!

(μτφρ.: Δημτρης Β. Τριανταφυλλδης)

Ασπρζει να Καραβπανο Μονχο

Ασπρζει να καραβπανο μονχο
στην ομχλη της θλασσας τη γαλαν.
Tι ψχνει ραγε στον ξνο τπο;
Tι φησε στην πατρδα του τη μακριν;

Παζουν τα κματα, σφυρζει ο αγρας,
εν το κατρτι λυγει και τρζει...
Δεν ψχνει, δυστυχς, την ευτυχα,
κι οτε απ ευτυχα το κμα σκζει!

Κτω του μια γραμμ φρσκο γαλζιο,
του λιου, πνω του, η χρυσ αχτδα...
μως αυτ, σαν τον αντρτη,
στις θελλες ψχνει για ν βρει ελπδα!
(1832)

            Το Πορτρατο

Εμες χωρσαμε, μα το πορτρατο σου
εγ πνω στο στθος μου φυλ.
Πση χαρ δνει στ' αλθεια στη ψυχ μου
σα φντασμα, των πιο ωραων χρνων μας, χλωμ.

Μα να πψω να το αγαπ, παραδομνος
στα καινοργια πθη, εγ δε μπρεσα.
τσι πως νας νας παρατημνος μνει πντοτε νας,
κι να εδωλο γκρεμισμνο μνει πντοτε θες!
(1837)

      Προσευχ

Στη δσκολη ρα της ζως
που η θλψη σφγγει την ψυχ,
τους στχους κποιας προσευχς
λω με μιαν αναπνο.

Υπρχει μια θεσταλτη
στις λξεις ευλογα,
που πνουν μια αδιρατη,
μια ιερ μαγεα.

Το βρος απ την ψυχ
η προσευχ διχνει μακρι,
πστη βαθι και θαλπωρ
φυτεει μσα στην καρδι.
(1839)
                 (μτφρ.: Νκος Ργας)

  Να Ζσω Δχως Πθη Τη Ζω

Να ζσω δχως πθη τη ζω, με πνεμα
ανμελου ρωτα ποθοσα εγ τη λρα.
Ο νους μου στης τρυφς επλθηκε το ρεμα
και αμριμνη μο χρωματστηκεν η μορα.

Του κσμου ωστσο με κυνγαγεν η χλεη,
και εθρασθη η απατηλ γαλνη, η νηνεμα.
Τους ποιητς μι τρλα δεν τους κυριεει;
Υπρχει θλασας ν 'ν' δχως τρικυμα;

Ο ποιητς στον κσμο ζει για να υποφρει,
των βσανων το τμημα να ξεχρεσει.
Των μχθων του θα δει τη δξα ν 'ναι αστρι,
στους ουρανος με τκο μνο αν την πληρσει.

(μτφρ.: Γιργος Κεντρωτς)

        τιτλο

Βγανω μνος στον δρμο.
Στην ομχλη το λιθστρωτο λμπει.
συχη νχτα. Η ερημι προσεκτικ Θε ακοει
και το 'να αστρι μιλει στο λλο.

Στον ουραν υπροχα και γιορτιν!
Κοιμται η γη στο λαμπερ γαλζιο...
Γιατ πονω τσο και εναι τσο δσκολο;
Σαν τ να περιμνω; Ποιος λγος να λυπμαι;

Τποτε πια εγ δεν περιμνω απ' τη ζω,
μα οτε για το παρελθν δεν μετανινω.
Για ελευθερα ψχνω και ηρεμα!
Θα θελα να ξεχαστ και ν' αποκοιμηθ!

Αλλ' χι του τφου τον κρο πνο...
Θα 'θελα αινια τσι να κοιμηθ,
που να κρατει η ζω στο στθος
με ρεμη αναπνο,

κι ευχριστα ν' ακοω νχτα μρα
γλυκι φων να τραγουδει την αγπη,
και πνω μου να πρασινζει πντα,
να σκβει, να θροζει η σκορα δρυς.
                                                              γρφτηκε τλος Μη, αρχς Ιονη 1841
(μτφρ.: Ελνη Κατσιλη)


 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers