-

Dali &

-


-








.

--.


.

./.

 
 

 

Flaubert Gustave:

λο τ' νειρο της δημοκρατας εναι
                             να κατεβσει τον προλετριο
στο εππεδο της αστικς βλακεας. -Τι φρικτ εφερεση,
                                                       αυτο οι αστο, δεν νομζετε;   
(Φλωμπρ)

Βιογραφικ

     Ο Γκυστβ Φλωμπρ (Gustave Flaubert), τανε Γλλος συγγραφας και ποιητς, που με το ργο του εγκαινασε μια να εποχ στη γαλλικ πεζογραφα, ειδικτερα στο μυθιστρημα. Με μεγλη μλιστα επιρρο κι χει θεωρηθε κορυφαος εκφραστς του λογοτεχνικο ρεαλισμο στη χρα του, -στα ργα του παζει ο ρομαντισμς αλλ πιο ντονα ο ρεαλισμς. Σμφωνα με τη θεωρητικ της λογοτεχνας Kornelije Kvas, "στον Φλωμπρ, ο ρεαλισμς επιδικει τη τυπικ τελειτητα, επομνως η παρουσαση της πραγματικτητας τενει να εναι ουδτερη, τονζοντας τις αξες και τη σημασα του στυλ ως αντικειμενικς μεθδου παρουσασης της πραγματικτητας".
     Εναι γνωστς ιδιατερα για το 1ο του δημοσιευμνο μυθιστρημα, τη Μαντμ Μποβαρ (1857) και για τη σχολαστικ του αφοσωση στην αποδοτικτητα, τη τχνη και το στυλ του.
Η δημοσευσ της προκλεσε σκνδαλο κι υπρξε αιτα ποινικς δωξς του, καθς και του εκδτη. Αναγνωρστηκε μως τελικ σαν μια αριστουργηματικ κι ακριβστατη εξεικνιση των ηθν και της ζως. Εναι επσης γνωστς, για την αλληλογραφα του και τη σχολαστικ αφοσωσ του στο στυλ και την αισθητικ. Ο δισημος διηγηματογρφος Maupassant τανε προστατευμενς του. Περφημο εναι και το μυθιστρημα μαθητεας του, L’Éducation sentimentale (Η αισθηματικ αγωγ), να απ τα πιο καθοριστικ ργα του 19ου αι.



     Γεννθηκε 12 Δεκμβρη 1821 στη Ρουν, στο διαμρισμα του Σηκουνα-Maritime της νω Νορμανδας, στη βρεια Γαλλα, το 2ο παιδ της Αν Ζυστν Καρολν Φλερι (Anne Justine Caroline Fleuriot, 1793–1872) και του διευθυντ κι αντερου χειρουργο του μεγλου νοσοκομεου στη Ρουν, Ασλ Φλωμπρ (Achille-Cléophas Flaubert, 1784–1846). λαβε εγκκλια εκπαδευση στο ττε Λκειο Ιησουιτν Πιρ Κορνιγ (Lycée Pierre Corneille). ρχισε να γρφει σε νεαρ ηλικα, δη απ τα 8 του σμφωνα με ορισμνες πηγς. Ολοκληρνει το Σμαρ στις 14 Απρλη 1839. Μαθητς ακμα, μελετ ιστορα και ρητορικ και προετοιμζεται για σπουδς φιλοσοφας. Διαβζει πολ και στα κεμεν του παραπμπει συστηματικ και με διφορους τρπους σε προγενστερους συγγραφες-πρτυπα, με τους οποους διατηρε αμφκοπες σχσεις. Παρ τη πριμη σχση του με τη γραφ, γνωρζουμε πως θα 'χε αρνηθε με πεσμα ως τα 35 του να δημοσιεσει ργα του, μ' εξαρεση 2 κεμενα μικρς κτασης σχετικ με τη γραφ (Βιβλιομανα), που δημοσευσε το 1837 στο Le Colibri, να μικρ λογοτεχνικ περιοδικ της Ρουν.
     πως επισημαινει ο Yvan Leclerc, "ο Γουσταος, νος, εναι συγγραφας. Και στη συνχεια, γiνεται συγγραφας, μσα σ' ναν ορυμαγδ απ μισοτελειωμνα και ξαναρχινισμνα. πρχειρα, παλεει αδικοπα να γνει συγγραφας, μλλον να μετρηθε με το ανφικτο αuτο τοu γγνεσθαι". Εκπαιδετηκε στο Lycée Pierre-Corneille στη Ρουν και το φησε μλις το 1840, ταν πγε στο Παρσι για να σπουδσει νομικ. Προς τα τλη του 1840, ταξδεψε στα Πυρηναα και τη Κορσικ. Στο Παρσι ταν νας αδιφορος μαθητς κι βρισκε τη πλη δυσρεστη, αλλ κανε μερικς γνωριμες, μεταξ των οποων κι ο Βκτορ Ουγκ. Η νομικ δεν του τραβοσε ιδιατερα το ενδιαφρον και λγω και των κρσεων επιληψες που πρωτοεμφανστηκαν ττε, το 1846, μετ απ μια ντονη κρση επιληψας, εγκατλειψε το Παρσι και τη νομικ, χωρς να ολοκληρσει τις σπουδς του. Εγκαταστθηκε στη κοντιν με τη Ρουν πλη, της Κρουασ (Croisset) κι ζησε κει μχρι το τλος της ζως του.



   
 Στη διρκεια της ζως του ταξδεψε αρκετ: το 1840 επισκφτηκε τα Πυρηναα και τη Κορσικ, εξερενησε την επαρχα της Βρετνης το 1846 και το 1849 με 1850 κανε να μεγλο ταξδι στην Ανατολ με σταθμος στην Κωνσταντινοπολη, την Ελλδα, το Λβανο (που και κλλησε σφιλη απ μια τυχαα επαφ με πρνη) και την Αγυπτο. Απ το 1846 ως το 1854, εχε ερωτικ σχση με τη Γαλλδα ποιτρια Louise Revoil de Servannes (15 August 1810 – 9 March 1876). Σθηκαν τα γρμματ του προς αυτν.
     Παρλο που σμφωνα με τους βιογρφους του ο Φλωμπρ ρχισε να γρφει απ την ηλικα των 8 χρονν, το πρτο δημοσιευμνο ργο του ταν η νουβλα του, Νομβρης (Novembre) που εκδθηκε το 1842. Τον Σεπτμβρη του 1849 εχε τελεισει τη 1η γραφ του σημαντικο μυθιστορματς του Ο Πειρασμς Του Αγου Αντωνου (La Tentation de Saint Antoine) που μως φησε στην κρη λγω των κακν κριτικν που πρε απ τους φλους του. Διβασε το μυθιστρημα φωναχτ στους Louis Bouilhet και Maxime Du Camp σε 4 ημρες, χωρς να τους επιτρψει να διακψουν να δσουνε γνμη. Στο τλος της ανγνωσης, του επαν να πετξει το χειργραφο στη φωτι, προτενοντς του να επικεντρωθε στη καθημεριν ζω κι χι σε φανταστικ θματα. Σε βιβλο εκδθηκε το 1857.
     κανε περιστασιακς επισκψεις στο Παρσι και την Αγγλα, που προφανς εχε μια ερωμνη. Πολιτικ, ο Φλωμπρ περιγραφε τον εαυτ του ως "ρομαντικ και φιλελεθερο" (vieille ganache romantique et liberale), "εξαγριωμνο φιλελεθερο" (libéral enragé), μισητ κθε δεσποτισμο και νθρωπο που γιρταζε κθε διαμαρτυρα του ατμου ενντια στην εξουσα και τα μονοπλια. Με το διαχρονικ του φλο Maxime Du Camp, ταξδεψε στη Βρετνη το 1846. Το 1849–50 πγε να μακρ ταξδι στη Μση Ανατολ, επισκεπτμενος την Ελλδα και την Αγυπτο. Στη Βηρυτ προσβλθηκε απ σφιλη. Πρασε 5 εβδομδες στη Κωνσταντινοπολη το 1850 κι ταν επστρεψε απ την Αγυπτο, ρχισε να εργζεται στη Μαντμ Μποβαρ. Το μυθιστρημα, το οποο χρειστηκε 5 τη να γραφτε, κυκλοφρησε σε συνχειες, στη Revue de Paris το 1856.
     Η κυβρνηση σκησε αγωγ κατ εκδτη και συγγραφα με τη κατηγορα της ανηθικτητας, που δικστηκε τον επμενο χρνο, αλλ κι οι δο αθωθηκαν, καθς εξπεσαν οι κατηγορες ως ασταθες. ταν η Madame Bovary εμφανστηκε σε μορφ βιβλου, συνντησε θερμ υποδοχ. Επισκφτηκε τη Καρχηδνα το 1858 για να πραγματοποισει ρευνα για το μυθιστρημ του Salammbô -στερα απ να ταξδι στα ερεπια της Καρχηδνας, ρχισε τη συγγραφ του μυθιστορματς του, Σαλαμπ (Salammbô), συγγραφ που θα κρατοσε κι αυτ λλα 4 χρνια.
Το τελευταο μεγλο ργο του, Η Αισθηματικ Αγωγ (L'Éducation sentimentale), μια μυθιστορηματικ ανπλαση των νεανικν του χρνων θ' ρχιζε να τη γρφει το 1862 για να την ολοκληρσει 7 τη μετ, το 1869. Αυτ τανε το τελευταο ολοκληρωμνο μυθιστρημ του.



     ταν επιμελς κι εργατικς και συχν παραπονιταν στις επιστολς του σε φλους για την εππονη φση της δουλεις του. τανε κοντ στην ανηψι του, Caroline Commanville κι εχε στεν φιλα κι αλληλογραφα με τη Γεωργα Σνδη (George Sand). Περιστασιακ επισκεπττανε παριζινικους γνωστος του, συμπεριλαμβανομνων των Émile Zola, Alphonse Daudet, Ivan Turgenev, Edmond & Jules de Goncourt. Η 10ετα του 1870 ταν μια δσκολη περοδος για τον Φλωμπρ. Πρσοι στρατιτες κατλαβαν το σπτι του στη διρκεια του Πολμου του 1870 κι η μητρα του πθανε το 1872. Μετ το θνατ της, πεσε σε οικονομικς δυσκολες λγω επιχειρηματικν αποτυχιν απ' τη πλευρ του συζγου της ανηψις του. Ως αφοσιωμνος στον Σπινζα, Φλωμπρ, επηρεστηκε σημαντικ απ τη σκψη του. ταν και πανθεστς. Το 1ο του ολοκληρωμνο ργο ταν ο Νομβρης, μια νουβλα, που ολοκληρθηκε το 1842.
     γραψε να αποτυχημνο δρμα, το Le Candidat και δημοσευσε μια επανασχεδιασμνη κδοση του The Temptation of Saint Anthony, που μρη του εχανε δημοσιευτε δη απ το 1857. Αφιρωσε μεγλο μρος χρνου του σ' να συνεχιζμενο ργο, Les Deux Cloportes (The Two Woodlice ), που αργτερα γινε Bouvard et Pécuchet, σπζοντας το μμονο εγχερημα να γρψει μνο τις Τρεις Ιστορες το 1877. Αυτ το βιβλο περιλαμβνει 3 ιστορες: Un Cœur simple (A Simple Heart), La Légende de Saint-Julien l'Hospitalier (Ο θρλος του Αγου Ιουλιανο Του Νοσηλευτ) κι Ηρωδις (Ηρωδις).


                                       Η Καρολν (ανηψι)

     Μετ τη δημοσευσ των, πρασε το υπλοιπο της ζως του μοχθντας στο ημιτελς Bouvard et Pécuchet, που τυπθηκε μετ θνατον το 1881. ταν μια μεγλη στιρα για τη ματαιτητα της ανθρπινης γνσης και την πανταχο παρουσα της μετριτητας. Πστευε τι το ργο ταν το αριστοργημ του, αν κι η μεταθαντια εκδοχ λαβε χλιαρς κριτικς. Ο Φλωμπρ ταν επσης πολυγραφτατος επιστολογρφος κι οι επιστολς του χουνε συγκεντρωθε σε πολλς εκδσεις.
     Ο Φλωμπρ δεν παντρετηκε ποτ και δεν κανε ποτ παιδι. Ο λγος που δεν κανε παιδι αποκαλπτεται σ' να γρμμα που στειλε στη Colet, με ημερομηνα 11 Δεκμβρη 1852. Σ' αυτ αποκλυψε πως ταν αντθετος με τον τοκετ, λγοντας τι δεν θα μεταδσει σε κανναν τις επιδεξεις και την ντροπ της παρξης. τανε πολ ανοιχτς σχετικ με τις σεξουαλικς του δραστηριτητες με τις ιερδουλες, στα γραπτ του, στα ταξδια του. Υποψιαζταν τι να εξνθημα στο πος του ταν απ Μαρωντισσα Τουρκλα. Εχε επσης σεξουαλικς σχσεις με ντρες-πρνες στη Βηρυτ και την Αγυπτο. σ' να απ τα γρμματ του, περιγρφει να "νεαρ τσακλι που φορ λευκ τουρμπνι". Σμφωνα με το βιογρφο του Émile Faguet, η σχση του με τη Louise Colet ταν η μνη σοβαρ ρομαντικ του σχση.


                                        Η Λουζ Κολτ

     Ο Φλωμπρ υπφερε απ αφροδσια νοσματα το μεγαλτερο μρος της ζως του. Πθανε στις 8 Μη 1880 σε ηλικα 58 ετν, απ εγκεφαλικ αιμορραγα και θφτηκε στον οικογενειακ τφο στη Ρουν. να μνημεο του απ τον Henri Chapu αποκαλφθηκε στο μουσεο της Ρουν. Την εποχ του θαντου του, μπορε να δολευε σ' ν ακμα ιστορικ μυθιστρημα, βασισμνο στη Μχη των Θερμοπυλν. Με αφορμ τα 198α γενθλι του (12 Δεκμβρη 2019), μια ομδα ερευνητν στο CNRS δημοσευσε να μοντλο νευρικς γλσσας με τ' νομ του.
     Απφευγε περφημα την ανακριβ, την αφηρημνη και την αριστα ακατλληλη κφραση και πολ σχολαστικ τα κλισ. Σ' επιστολ του προς τη Σνδη γραφε τι ξοδεει το χρνο του "προσπαθντας να γρψει αρμονικς προτσεις, αποφεγοντας τους συναινετισμος". Πστευε κι ακολοθησε την αρχ της ερεσης le mot juste (της σωστς λξης), που θεωροσε ως το βασικ μσο για την επτευξη υψηλς ποιτητας στη λογοτεχνικ τχνη. Εργστηκε σε σκυθρωπ μοναξι, μερικς φορς απασχολοσε μια βδομδα στη συμπλρωση μιας σελδας, ποτ δεν ταν ικανοποιημνος μ' αυτ που 'χε συνθσει. Στην αλληλογραφα του το υποδηλνει αυτ, εξηγντας τι η σωστ πρζα δεν βγαινε απ μσα του κι τι το φος του επιτεχθηκε με δουλει κι αναθερηση.
     Αυτ το εππονο στυλ γραφς εναι επσης εμφανς ταν συγκρνει κανες τη παραγωγ του στη διρκεια της ζως του με κενη των συνομηλκων του (π.χ. ο Μπαλζκ ο Ζολ). Ο Φλωμπρ εξδιδε πολ λιγτερο παραγωγικ απ' τι ταν ο καννας για την εποχ του και ποτ δεν πλησαζε το ρυθμ του ενς μυθιστορματος το χρνο, πως συχν πτυχαν οι συνομλικοι του στη διρκεια των κορυφαων δραστηριοττων τους. Ο Walter Pater τον αποκαλοσε "μρτυρα του στυλ".
Στην αξιολγηση του κριτικο Τζιμς Γουντ μας λει:

   "Οι μυθιστοριογρφοι πρπει να ευχαριστονε το Φλωμπρ πως οι ποιητς ευχαριστονε την νοιξη. λα ξεκιννε πλι μαζ του. Υπρχει πραγματικ η εποχ πριν τον Φλωμπρ κι η εποχ μετ απ' αυτν. Καθιρωσε αποφασιστικ αυτ που οι περισστεροι αναγνστες και συγγραφες πιστεουν ως σγχρονη ρεαλιστικ αφγηση κι η επιρρο του εναι σχεδν πολ οικεα για να 'ναι ορατ. Δεν παρατηρομε σχεδν καθλου τη καλ πεζογραφα ,τι ευνοε την αφγηση και την εξαιρετικ λεπτομρεια, ,τι παρχει ναν υψηλ βαθμ οπτικς παρατρησης, ,τι διατηρε μια μη συναισθηματικ ψυχραιμα και ξρει πς ν' αποσρεται, σαν καλς παρκαδρος, απ τον περιττ σχολιασμ. ,τι κρνει ουδτερα το καλ και το κακ, ,τι αναζητ την αλθεια, ακμη και με το κστος να μας απωθσει κι ,τι τα δακτυλικ αποτυπματα του συγγραφα σ' λ' αυτ εναι παραδξως, ανιχνεσιμα αλλ χι ορατ. Μπορετε να βρετε μερικ απ' αυτ στον Ντεφε στην στεν στον Μπαλζκ, αλλ χι λα μαζ, πως στον Φλωμπρ".



     Ως συγγραφας, εκτς απ καθαρς στυλστας, τανε σχεδν εξσου ρομαντικς και ρεαλιστς. Ως εκ τοτου, μλη διαφρων σχολν, ιδιατερα ρεαλιστς και φορμαλιστς, χουν ρξει διεκδικσει τη καταγωγ τους στο ργο του. Η ακρβεια με την οποα προσαρμζει τις εκφρσεις του στον σκοπ του, φανεται σε λα τα μρη της δουλεις του, ειδικ στα πορτρατα που σχεδιζει τις φιγορες στα κρια ειδλλι του. Ο βαθμς στον οποο χει επεκταθε η φμη του, απ τον θνατ του, παρουσιζει να ενδιαφρον κεφλαιο της ιστορας της λογοτεχνας απ μνο του. Του πιστνεται επσης η διδοση της δημοτικτητας του χρματος Tuscany Cypress, να χρμα που αναφρεται συχν στον σεφ-d'œuvre της Madame Bovary. Το λιτ κι ακριβς στυλ γραφς του εχε μεγλη επιρρο σε συγγραφες του 20ο αι. πως ο Κφκα κι ο J. M. Coetzee. πως επε ο Ναμπκοφ στη δισημη σειρ διαλξεων του:

   "Η μεγαλτερη λογοτεχνικ επιρρο στον Κφκα ταν αυτ του Φλωμπρ, -που απεχθανταν την μορφη πεζογραφα θα 'χε επικροτσει τη στση του Κφκα απναντι στο εργαλεο του. Στον Κφκα ρεσε να αντλε τους ρους του απ τη γλσσα του νμου και της επιστμης, δνοντς τους να εδος ειρωνικς ακρβειας, χωρς εισβολ των ιδιωτικν συναισθημτων του συγγραφα, αυτ ακριβς ταν η μθοδος του Φλωμπρ μσω της οποας πτυχε να μοναδικ ποιητικ αποτλεσμα. Η κληρονομι των εργασιακν του συνηθειν μπορε να περιγραφε καλλτερα, επομνως, ως ανογοντας το δρμο προς ναν πιο αργ και πιο εσωστρεφ τρπο γραφς".

     Η δημοσευση της Μαντμ Μποβαρ το 1856 ακολουθθηκε απ περισστερο σκνδαλο παρ θαυμασμ. Δεν γινε κατανοητ στην αρχ τι αυτ το μυθιστρημα ταν η αρχ για κτι νο: το σχολαστικ αληθιν πορτρατο της ζως. Σταδιακ, αυτ η πτυχ της ιδιοφυας του γινε αποδεκτ κι ρχισε να παραγκωνζει λους τους λλους. Την εποχ του θαντου του, θεωροταν ευρως ως ο Γλλος ρεαλιστς με τη μεγαλτερη επιρρο. Υπ αυτ την ποψη, σκησε μια εξαιρετικ επιρρο στους Guy de Maupassant, Edmond de Goncourt, Alphonse Daudet κι Émile Zola. Ακμη και μετ τη παρακμ της ρεαλιστικς σχολς, ο Φλωμπρ δεν χασε το κρος του στη λογοτεχνικ κοιντητα. συνεχζει να απευθνεται σε λλους συγγραφες λγω της βαθις δσμευσς του στις αρχς της αισθητικς, της αφοσωσς του στο στυλ και της ακαταπνητης επιδωξς του για την τλεια κφραση.



     Τα Œuvres Complètes του (8 τμοι, 1885) τυπθηκαν απ τα πρωττυπα χειργραφα και περιλμβαναν, εκτς απ τα ργα που αναφρθηκαν δη, τα 2 θεατρικ Le Candidat και Le Château des cœurs. Μια λλη κδοση (10 τμοι) εμφανστηκε το 1873–85. Η αλληλογραφα του Φλωμπρ με τη Γεωργα Σνδη δημοσιετηκε το 1884 με εισαγωγ του Γκυ ντε Μωπασσν. χει θαυμαστε χει γραφτε γι' αυτν σχεδν απ κθε σημαντικ λογοτεχνικ προσωπικτητα του 20ου αι., συμπεριλαμβανομνων φιλοσφων και κοινωνιολγων πως ο Michel Foucault, ο Roland Barthes, ο Pierre Bourdieu κι ο Jean-Paul Sartre που το εν μρει ψυχαναλυτικ πορτρατο του Φλωμπρ στο The Family Idiot δημοσιετηκε το 1971. Ο Georges Perec ονμασε το Sentimental Education ως να απ τα αγαπημνα του μυθιστορματα. Ο Περουβιανς μυθιστοριογρφος Mario Vargas Llosa εναι νας λλος μεγλος θαυμαστς του. Εκτς απ το Perpetual Orgy, που εναι αποκλειστικ αφιερωμνο στη τχνη του Φλωμπρ, μπορε κανες να βρει ξεκθαρες συζητσεις στα Γρμματα σε ναν νεαρ μυθιστοριογρφο του Vargas Llosa (κδοση 2003). Σε μια δημσια διλεξη το Μη του 1966 στη Πινακοθκη Kaufmann στη Να Υρκη, ο Marshall McLuhan ισχυρστηκε: "Πρα λες τις γνσεις μου για τα μσα απ ανθρπους πως ο Flaubert και ο Rimbaud και ο Baudelaire". Στη τηλεοπτικ εκπομπ Dragnet, "Homicide: The Student", που αρχικ μεταδθηκε στις 25 Σεπτμβρη 1969, το ργο του, The Legend of St. Julian, απεικονζεται ως να ενπνευσε ναν φοιτητ να δολοφονσει δο ανθρπους.



     Ο Γκυστβ Φλωμπρ ουδποτε παργαγε θεωρητικ ργο με αξισεις επιστημονικς εγκυρτητας. Η δημιουργικτητ του διοχετεθηκε αποκλειστικ στη μυθοπλασα και σ' να τερστιο σμα επιστολογραφας, που, εκτς απ το ανθρπινο και το ιστορικ περιβλλον, αναδεικνονται τα συνειδησιακ διλμματα του καλλιτχνη και μα αισθητικ θεωρα εν τω γγνεσθαι. Τοτο, ωστσο, δεν θα μας εμποδσει, στο πλασιο της παροσας εργασας, να επιχειρσουμε την ανχνευση μιας ανσυχης και διαρκς μεταβαλλμενης πολιτικς συνεδησης, σε γνιμο διλογο με την καυτ επικαιρτητα της εποχς και τις ντονες ιδεολογικς ζυμσεις. Η συνεδηση αυτ εξεγερεται και αηδιζει με τη βλακεα των συγχρνων, πως εκφρζεται τσο στην αγοραα ηθικ και το φαρισακ ευαγγελικ ανθρωπισμ των αστν σο και στην ακατανκητη επαναστατικ αφλεια του χλου.
     Η δημιουργικ περοδος του συγγραφα εκτενεται χοντρικ ανμεσα σε δο ορσημα: Η Επανσταση του 1848 απ τη μια και η Κομμονα του Παρισιο απ την λλη στοιχειοθετον τις δο ψεις της διας επδυνης διψευσης, που θα τροφοδοτσει ναν ριζικ πεσιμισμ με οτως λλως βαθις ανθρωπολογικς ρζες. Στχος της εργασας εναι να αναδειχθε αυτ η ιδιτυπη διαλεκτικ ανμεσα σε μα ιδιοσυγκρασιακ φεση στον σκεπτικισμ και στις ποικλες εξωτερικς αφορμς που τον ερεθζουν. Απ τη συνολικ πραγμτευση του θματος ελπζουμε να προκψει τι το αισθητικ φαινμενο εναι αδιαχριστο στον Φλωμπρ απ μα απαραμεωτα πολιτικ δισταση αντστροφα τι η πολιτικ ατενζεται με ρους
αισθητικς εμπειρας.



     Συνοπτικ, θση μας εναι πως ο αισθητισμς του, ενοτε σε αντθεση με σα πρεσβεει μα ορισμνη -κυραρχη μλλον- κριτικ πρσληψη, συνιστ ντονα πολιτικ τοποθτηση. Η παροιμιδης λατρεα του φους, η προσκλληση στην τελειτητα της αφηγηματικς φρμας, αυτ που παραδειγματικ συνοψζεται στο ανελητο κυνγι της le mot juste, εναι η φλωμπερικ δοδος διαφυγς απ τη μετριτητα του σγχρονου λγου, ετε στην εκδοχ της προοδευτικς ευφορας των αστν ετε στην παραλλαγ του φρονος ριζοσπαστισμο των μαζν -αδιφορο. Η μεταχεριση των λξεων ως υλικν αντικειμνων συνιστ εν τλει την μυνα του καλλιτχνη απναντι σε μα γλσσα που χει εκπσει στην εργαλειακτητα και στον αγοραο εκφυλισμ. Θα δομε ειδικτερα πς στο Μπουβρ και Πεκυσ -αλλ και στη Σαλαμπ υπ μια ννοια- η εκ των σω υπονμευση της γλσσας, πως αποτυπνεται στη ρξη του δεσμο ανμεσα στο σημανον και στο σημαινμενο, μπορε να ιδωθε ως να εγχερημα υπρβασης αυτο του κορεσμνου γλωσσικο κδικα, και, μσω αυτο, ως να ιδιμορφο νεμα "πολιτικς ανυπακος".
    Mα σντομη αππειρα τοποθτησης του Φλωμπρ στο milieu των ιδεν του γαλλικο 19ου αι.: μισε τη λυρικ αναρχα του ρομαντικο καλλιτχνη, εξ ου και συχν καταφρεται εναντον του αισθητικο credo που αποτυπνεται στο ργο συγγραφων του στερου ρομαντισμο, πως ο Γκωτι ο Μυσσ. Ταυτχρονα, ωστσο, απεχθνεται το χυδαο ρεαλισμ που επιστρατεεται ως αισθητικ αιχμ της οικονομας της αγορς των ιδεν ενς ριζοσπαστικο σοσιαλισμο. Γι' αυτ, θα δομε τι το φλωμπερικ συγγραφικ θος διαμορφνεται με ρους αυστηρς επαγγελματικς πειθαρχας, χωρς, ωστσο, ποτ να συμφιλινεται με την ανταλλακτικ αξα της πνευματικς εργασας. Η διβρωση του
καλλιτεχνικο πεδου απ τον οικονομισμ προσδιορζει αντιστικτικ τη στση του κοινωνικο αναχωρητισμο ως τρπου διαφλαξης της καλλιτεχνικς ακεραιτητας.



    Τσο της κατεξοχν πολιτικς σκψης σο και της εν γνει αισθητικς τοποθτησς του προηγεται πντως η εξταση των περπλοκων σχσεν του με την Ιστορα και το ιστορικ μυθιστρημα μσα απ τη παραδειγματικ περπτωση της Σαλαμπ. Λοιπν, πς η μριμνα για τη πιστ αποκατσταση της ιστορικς λεπτομρειας συμφεται -λλοτε συγκλνοντας κι λλοτε αποκλνοντας- με την αδιαπραγμτευτη προσλωση στην αυθεντικτητα του καλλιτεχνικο ργου. Πολτιμος οδηγς εναι μια τυπολογα της παρακμιακς τχνης που ρθρωσε ο ψιμος Ντσε κι που ο Φλωμπρ κατχει περοπτη θση. Αλλ ο Ντσε πντα θα επανρχεται και σε επμενα σημεα, ως μια φιλοσοφικ φων που μοιρζεται εκλεκτικς συγγνειες με τον Φλωμπρ, στο ζτημα ιδως μιας ριζικς κριτικς στα λεξιλγια της δημοκρατικς ευφορας.
    Ωστσο, στο δαφος μιας τσο ριζικς πολιτισμικς κριτικς εχε βρεθε ο επιστολογρφος Φλωμπρ απ το 1850. Να πς περιγρφει στο φλο του Λου Μπουγ την απειλ που συνιστ η περσσεια της ιστορικς συνεδησης του καιρο του για την αυθεντικτητα: "…εμαστε βαθι ιστορικο: δεχμαστε τα πντα και υιοθετομε την οπτικ κθε πργματος που κρνουμε. χουμε μως τση εσωτερικ δναμη ση κατανηση; Εναι η φλογερ αυθεντικτητα συμβατ με ττοια ευρτητα πνεματος;… Τουλχιστον, αν δεν κνουμε τποτα καλ, σως να χουμε στρσει τον δρμο για μια γενι που θα χει την τλμη (ψχνω μια λλη λξη) των γονιν μας μαζ με τον δικ μας εκλεκτικισμ". Πρα απ την αγωνιδη αναζτηση της αυθεντικτητας, υπρχει εδ οξυμμνη η μριμνα για ανκτηση μας χαμνης δναμης που ενσαρκνεται στις παρελθοσες γενις. Η -και με βιολογικος ακμη ρους- μυνα κατ της φθορς, η αντσταση, με λλα λγια, στη παρακμ ως μσο για τη συγκρτηση ταυττητας, εναι το κοιν πεδο που συντελεται η αναπντεχη συνερεση του λογοτχνη Φλωμπρ με τον φιλσοφο Ντσε.
     Αλλ -ελογα αναρωτιται κανες- αν ο πρτος δηλνει πολμιος του παρακμιακο ιστορικισμο του 19ου αι., γιατ ο δετερος τον κατατσσει ανεπιφλακτα στους εκπροσπους της καλλιτεχνικς παρακμς; Υπρχει ενδεχομνως κποια αντφαση ανμεσα στη διακηρυγμνη στρτευση του επιστολογρφου Φλωμπρ και στο θος του καλλιτεχνικο του ργου, ικαν να στοιχειοθετσει τη κρση αυτ; Πρκειται ραγε για αξιολογικ αστοχα του Ντσε; μπως η δια η αντινομικ στον πυρνα της ννοια της παρακμς εμπεριχει τις προποθσεις για την υπρβασ της; Για να δσουμε μα απντηση, θα χρειαστε να εξετσουμε την παραδειγματικ περπτωση της Σαλαμπ.


                                  Μπουβρ & Πεκυσ

    Εκε βρσκει κανες διογκωμνα τα χαρακτηριστικ της κατ Ντσε παρακμιακς τχνης. Πρτα και κρια, την οργανωτικ ακαμψα του κειμνου λγω της υπερβολικς προσκλλησης στο μρος σε βρος του λου, της συνολικς σνθεσης. Οι σχοινοτενες περιγραφς των μαχν μεταξ Καρχηδονων και μισθοφρων, η μφαση στα αντικεμενα και στον δικοσμο, η εν εδει tableaux vivants σλληψη του εξωτερικο κσμου, μεταδδουν στον αναγνστη ν ακαταμχητο ασθημα δυσανεξας και παρλυσης. Αυτ η ad nauseam διαδοχ οπτικν καρ εναι υπεθυνη για τον χαρακτηρισμ του Φλωμπρ ως σκηνογρφου. Η ψογη, μελετημνη ως την σχατη λεπτομρεια, σκηνογραφα, ωστσο, αποβανει σε βρος της συνολικς σκηνοθεσας του ργου: Η jouissance που τα επιμρους επεισδια κι οι επικς περιγραφς παργουν, δεν αρκε για να δικαισει τη λογικ του συνολικο εγχειρματος. Το αποτλεσμα καταλγει τσο εγκεφαλικ και ραφιναρισμνο, που η σκνη της ερμου στα πεδα των μαχν μοιζει να βγανει απευθεας απ τους τμους της Βιβλιοθκης που καταβρχθισε ο Φλωμπρ.


                 Το πατρικ του σπτι -σμερα Μουσεο Φλωμπρ

    Η γρυπνη μριμνα για τη δισωση της ελχιστης λεπτομρειας, στο νομα ενς φωτογραφικο νατουραλισμο, η μανα της documentation, εναι να δετερο στοιχεο που θα χρωνε ο Ντσε στη Σαλαμπ. Γνωρζουμε, απ τη πλοσια αλληλογραφα της περιδου, τι ο Φλωμπρ υπφερε απ την αγωνα να αποδσει με πισττητα τα ιστορικ γεγοντα, τα πρσωπα, τα τοπα της πλοκς, την αρχιτεκτονικ, τις ενδυματολογικς συνθειες, τις τελετουργες των Καρχηδονων και των μισθοφρων αντιπλων τους. Συχν περηφανεεται για τους τμους που κατανλωσε προκειμνου να ανασυστσει το δικ του καρχηδονιακ κδρο. Στον φλο του, Ernest Feydeau, εξομολογεται σε τνο που δεν μπορε να κρψει μια
ορισμνη παρση: "Με ρτησες τι κνω. Τις δο τελευταες βδομδες χω διαβσει, χωρς να διακψω το ργο μου και για το ργο μου, 6 Mémoires της Ακαδημας των Επιγραφν, 2 τμους του Ritter, τη Chanaan του Samuel Bochartκαι διφορα κομμτια απ’ τον Διδωρο". Ακμη και χωρα για πολεμικς μηχανς -βαλστρες και καταπλτες- αναδιφε ο Φλωμπρ στο πλαγος της βιβλιογραφας.
     Υπρχει πλον καμμα αμφιβολα τι στην κατηγορα της περιφερμενης εγκυκλοπαδειας του Ντσε ο Φλωμπρ θα ταν ο τπος par excellence; Δεν εναι η αφγηση της Σαλαμπ απ την οπτικ των πραγμτων η με ρους ανατομας, μ' λλα λγια, ανλυση του εξωτερικο κσμου, σμπτωμα της αντικειμενικτητας -με την ννοια της ακρισας- που βαφτζεται δικαιοσνη και  που απναντι της στρφει τα βλη του ο Ντσε; Αναγνωρζει την παθολογα της παρακμς στην εξλειψη της απστασης ανμεσα στα κρα, στην εξουδετρωση της πολλαπλτητας και στην εξομοωση των αντιθτων Ο αλτρουισμς κι η ανοχ, απ την ποψη αυτ, εναι χαρακτηριστικς πρακτικς αδυναμας που τενουν να αποσοβσουν την νταση στο νομα μιας ανθρωπιστικς ηθικς της συμπθειας. Δεν εναι αλτρουιστς λοιπν ο αφηγητς της Σαλαμπ, σε βαθμ που, ενδυμενος τον μανδα της ουδετερτητας, αποποιεται τη πρωτοκαθεδρα της κριτικς αφηγηματικς ματις, σε βαθμ δηλαδ που προσχωρε στη λογικ της αδικριτης, παρατακτικς συμπερληψης των αντιθτων στον κορμ της αφγησης;


                                             Το μνημεο του

ΡΗΤΑ:

 * Μη μου μιλς για την απασια πραγματικτητα σου! Τ σημανει πραγματικτητα; Κποιοι βλπουν τα πργματα μαρα, λλοι μπλε -το πλθος τα βλπει ως ωμ μδα. Δεν υπρχει τποτα λιγτερο φυσικ απ τον Michael Angelo. δεν υπρχει τποτα πιο δυνατ! Το γχος για την αινια αλθεια εναι να σημδι της σγχρονης ευτελεας και η τχνη θα γνει, αν τα πργματα συνεχσουν με αυτν τον τρπο, να εδος φτωχο αστεου τσο κτω απ τη θρησκεα σο και απ τη ποηση και τσο κτω απ τη πολιτικ σο κι απ τις επιχειρσεις. Δεν θα φτσετε ποτ στο τλος του -ναι, στο τλος του!- που πρκειται να προκαλσει μσα μας μιαν απρσωπη ξαρση, με ασμαντα ργα, παρ' λη τη τελειωμνη εκτλεσ σας.

 * Χωρς ιδεαττητα, δεν υπρχει μεγαλεο, χωρς μεγαλεο δεν υπρχει ομορφι. Ο λυμπος εναι βουν. Το πιο αποτελεσματικ μνημεο θα εναι πντα οι Πυραμδες. Η πληθωρικτητα εναι καλλτερη απ τη γεση. η ρημος εναι καλλτερη απ να οδστρωμα κι νας γριος εναι σγουρα καλλτερος απ να κομμωτριο! -Το πιο δισημο μρος αυτς της δλωσης εναι "Η πληθωρικτητα εναι καλλτερη απ τη γεση..."

 * Τποτα δεν εναι πιο ταπεινωτικ απ το να βλπεις ηλθιους να πετυχανουν σε επιχειρσεις στις οποες χουμε αποτχει.

 * Για μερικος νδρες, σο ισχυρτερη εναι η επιθυμα τους, τσο πιο δσκολο εναι γι' αυτος να δρσουν. Εμποδζονται απ τη δυσπιστα για τον εαυτ τους, τους τρομζει ο φβος της προσβολς. Επιπλον, τα βαθι συναισθματα στοργς εναι σαν αξιοσβαστες γυνακες. φοβονται μη τους μθουν και περνον τη ζω με καταβεβλημνα μτια.

 * Εναι τσο διεφθαρμνος που θα πλρωνε πρθυμα για την ευχαρστηση να πουλσει τον εαυτ του.

 * ,τι εναι μορφο εναι ηθικ, αυτ εναι το μνο που υπρχει.

 * Μπορετε να υπολογσετε την αξα ενς ανθρπου απ τον αριθμ των εχθρν του και τη σημασα ενς ργου τχνης απ το κακ που λγεται για αυτ.

 * Δεν πρπει πντα να πιστεει κανες τι το συνασθημα εναι το παν. Η τχνη δεν εναι τποτα χωρς μορφ. (12 Αυγοστου 1846).

 * Το να εσαι ανητος, εγωιστς και να 'χεις καλ υγεα εναι τρεις προποθσεις για την ευτυχα, αν κι αν λεπει η βλακεα, λα χνονται. (13 Αυγοστου 1846).

 * Τι φρικτ εφερεση, οι αστο, δεν νομζετε; (22 Σεπτεμβρου 1846).

 * Γνεται κανες κριτικς ταν δεν μπορε να εναι καλλιτχνης, πως ο νθρωπος γνεται στητ περιστρι ταν δεν μπορε να εναι στρατιτης. (22 Οκτωβρου 1846).



 * νας συγγραφας στο βιβλο του πρπει να εναι σαν τον Θε στο σμπαν, παρν παντο και ορατς πουθεν. (9 Δεκεμβρου 1852).

 * Η ιδα να φρω κποιον στον κσμο με γεμζει φρκη. Θα βριζα τον εαυτ μου αν μουν πατρας. νας γιος μου! Ωχ χι, χι, χι! Ας χαθε ολκληρη η σρκα μου κι ας μη μεταδσω σε κανναν τις επιδεξεις και το ασχος της παρξης. (11 Δεκεμβρου 1852).

 * Μπορετε να υπολογσετε την αξα ενς ανθρπου απ τον αριθμ των εχθρν του και τη σημασα ενς ργου τχνης απ το κακ που λγεται για αυτ. (14 Ιουνου 1853).

 * λα σα επινοε κανες εναι αληθιν, μπορε να 'στε απλυτα σγουροι γι' αυτ. Η ποηση εναι τσο ακριβς σο κι η γεωμετρα. (14 Αυγοστου 1853, Γρμματα στη Mademoiselle Leroyer de Chantepie).

 * Ο καλλιτχνης πρπει να εναι στο ργο του πως ο Θες στη δημιουργα, αρατος και παντοδναμος. πρπει κανες να τον αισθνεται παντο αλλ να μην τον βλπει ποτ. (18 Μαρτου 1857).

 * Μη διαβζετε πως κνουν τα παιδι για να διασκεδσουν , πως κνουν οι φιλδοξοι για να μορφωθον. χι, διαβστε για να ζσετε. (Ιονιος 1857, Γρμματα στη Γεωργα Σνδη).

 * λο το νειρο της δημοκρατας εναι να κατεβσει τον προλετριο στο εππεδο της αστικς βλακεας. (4 5 Οκτωβρου 1871).

 * Η γνοια της ιστορας μας κνει να συκοφαντομε την εποχ μας. (8 Σεπτεμβρου 1871).

 * Αξωμα: το μσος για τους αστος εναι η αρχ της σοφας. Αλλ συμπεριλαμβνω στη λξη αστς, τον αστ με τις μπλοζες καθς και τον αστ με τα παλτ. Εμαστε μες και μνον εμες, δηλαδ οι λογοτεχνικο νθρωποι, που εναι οι νθρωποι, για να το πομε καλλτερα: η παρδοση της ανθρωπτητας. (10 Μαου 1867).

 * Ο νθρωπος δεν εναι τποτα, το ργο του -λα. (Δεκμβριος 1875, λγο λανθασμνα στο The Red-Headed League του Arthur Conan Doyle
Κατ καννα, δεν πιστεουμε λα τα γεγοντα και τις θεωρες για τις οποες δεν χουμε καμμα χρση. (William James, στο The Will to Believe (1897).

Απαντσεις Επιστολν

 * Να εσαι τακτικς και τακτικς στη ζω σου σαν αστς, για να εσαι βαιος και πρωττυπος στη δουλει σου. (To Gertrude Tennant (25 Δεκεμβρου 1876) (Correspondence v4, pg280).

 * ,τι εναι μορφο εναι ηθικ, αυτ εναι το μνο που υπρχει. (To Guy de Maupassant, 26 Οκτωβρου 1880).

 * Δεν υπρχει αληθιν. Υπρχουν απλς τρποι αντληψης της αλθειας. (Παρατθεται στο The Letters of Gustave Flaubert, 1857-1880 και μτφρ. Francis Steegmuller, Cambridge, MA: Harvard University Press, 1982, xii Γρμματα στη Μαντμ Λουζ Κολτ).

 * Τα θρασδειλα μπρτσα λειτουργοσαν πιο γργορα. Δεν σταμτησαν λλο. Κθε φορ που τοποθετοσαν να παιδ μσα τους, οι ιερες του Μολχ πλωναν τα χρια τους πνω του για να τον φορτσουν με τα εγκλματα του λαο, φωνζοντας: "Δεν εναι ντρες, αλλ βδια!". και το πλθος τριγρω επαναλμβανε: "Βδια! Ο ευσεβς αναφνησε: "Κριε! Φε!". (Salammbô, 1862 & Sentimental Education, 1869).


ΕΡΓΑ:

Madame Bovary (Μαντμ Μποβαρ), 1857
Salammbô (Σαλαμπ), 1862, οριστικ κδοση 1874
L'éducation sentimentale (Η αισθηματικ αγωγ), 1869
La tentation de saint Antoine (Ο πειρασμς του Αγου Αντωνου), 1874 οριστικ κδοση 1903
Trois contes : Un cœur simple, La légende de saint Julien l'Hospitalier, Hérodias (Τρα διηγματα : Μια απλ καρδι, Ο θρλος του Αγου Ιουλιανο του Φιλοξενητ, Ηρωδις), 1877
Η γυνακα του κσμου και λλες ιστορες, —μτφ. φη Κορομηλ, Gutenberg, 2017
Bouvard et Pécuchet (Μπουβρ και Πεκυσ), 1881 (ημιτελς)
La Peste à Florence (1836)
Rêve d'enfer (1837)
Memoirs of a Madman (1838)
Madame Bovary (1857)
Salammbô (1862)
Le Candidat (1874)
The Temptation of Saint Anthony (1874)
Le Château des cœurs (1880)
Dictionary of Received Ideas (1911)
Souvenirs, notes et pensées intimes (1965)
The opera Hérodiade by Jules Massenet, based on Flaubert's novella Hérodias
The opera Madame Bovary by Emmanuel Bondeville, based on Flaubert's novel
The unfinished opera Salammbo by Modest Mussorgsky, orchestrated by Zoltán Peskó, based on Flaubert's novel.
Eight films titled Madame Bovary.
La légende de Saint-Julien l'Hospitalier (1888), an opera by Camille Erlanger
Selections:
Selected Letters (ed. Francis Steegmuller, 1953, 2001)
Selected Letters (ed. Geoffrey Wall, 1997)
Flaubert in Egypt: A Sensibility on Tour (1972)
Flaubert and Turgenev, a Friendship in Letters: The Complete Correspondence (ed. Barbara Beaumont, 1985)
Correspondence with George Sand:
The George Sand–Gustave Flaubert Letters, translated by Aimée G. Leffingwell McKenzie (A. L. McKenzie), introduced by Stuart Sherman (1921), available at the Gutenberg website as E-text No. 5115
Flaubert–Sand: The Correspondence (1993)





=========================

 

                                    Μαντμ Μποβαρ

(αποσπ. μτφρ.: Κωνσταντνου Θεοτκη)

Κεφλαιο 1

     ταν η ρα της μελτης, ταν ο επιμελητς μπκε στη τξη. Τον ακολουθοσε νας καινοριος, ντυμνος πολιτικ, κι νας υπηρτης φορτωμνος μ' να μεγλο αναλγιο. Εκενοι που κοιμονταν ξπνησαν κι λοι σηκθηκαν, σαν να τους εχε κποιος αιφνιδισει στην εργασα. Ο επιμελητς μς γνεψε να ξανακαθσουμε κι πειτα, γυρζοντας προς τον επιτηρητ μελτης, του επε χαμηλφωνα:
 -"Κριε Ροζ, ιδο νας μαθητς που σας τον συστνω. Μπανει στην πμπτη τξη. Αν η εργασα του κι η
διαγωγ του το αξζουν, θα περσει με τους μεγλους, καθς αρμζει στην ηλικα του".
     Ο καινοριος, που 'χε μενει στη γωνα, πσω απ την πρτα, σε τρπο που μετ βας τον βλπαμε, ταν να αγρι απ την εξοχ, δεκαπντε χρνων περπου και μεγαλτερος στο ανστημα απ λους εμς. Τα μαλλι του ταν κομμνα σια, πνω απ το μτωπο, πως τα 'χαν οι ψλτες του χωριο, το φος του ταν φρνιμο και φαινταν πολ ζαλισμνος. Μ' λο που οι πλτες του δεν ταν πλατις, η τσχινη πρσινη ζακτα του, με μαρα κουμπι, πρπει να τον ενοχλοσε σγουρα στις μασχλες, κι φηνε να φανονται, μσα απ τα σχιστ αναδιπλματ της, κκκινα χρια συνηθισμνα να εναι γυμν στον λιο. Τα πδια του, φοροσε γαλζιες κλτσες, βγαιναν μσα απ να κιτρινωπ παντελνι που το παρατραβοσαν οι τιρντες. Εχε δυνατ παποτσια κακοβερνικωμνα κι αρματωμνα με καρφι στις σλες.
     Αρχσαμε την επανληψη των μαθημτων. νοιγε τα αυτι για να μας ακοει προσεχτικ, πως στην εκκλησα, μην τολμντας μτε να διπλσει τα πδια του μτε ν' ακουμπσει στους αγκνες του, και κατ τις δο, ταν η καμπνα σμανε, ο επιτηρητς μελτης υποχρεθηκε να τον ειδοποισει για να μπει κι αυτς στη γραμμ μαζ μας. Μπανοντας στην τξη, εχαμε τη συνθεια να ρχνουμε καταγς τα πηλκι μας, για να 'χουμε τσι τα χρια ελεθερα. Απ το κατφλι της πρτας πρεπε να τα πετξει κανες κτω απ τους πγκους, ενντια στον τοχο, για να σηκωθε πολλ σκνη. Αυτς ταν ο τρπος. Αλλ ετε γιατ δεν παρατρησε αυτ τα τεχνσματα ετε γιατ δεν τλμησε να τα μιμηθε, εχε τελεισει κιλας η προσευχ κι ο καινοργιος βαστοσε ακμα στα γνατ του το πηλκι του.
     Αυτ το πηλκιο ταν να
εδος πολυσνθετου καπλου, που εχε τα στοιχεα του σκοφου απ γονα, του μαλακο καπλου, του πηλκιου απ σβδρα και της σκοφιας απ βαμβκι, ταν, τλος, να απ κενα τα φτωχ τα πργματα, που η βουβ τους ασκμια εχε βθος κφρασης πως το πρσωπο του βλκα. Αυγουλωτ και φουσκωτ, ρχιζε απ τρα κυκλικ λουκνικα κι πειτα εναλλσσονταν, χωρισμνα απ μα κκκινη λουρδα, κτι τετραγωνκια κατιφνια κι απ τομρι λαγο, ερχταν πειτα να εδος σκου που τελεωνε σ' να πολγωνο με χαρτνι απ κτω, ολοκντητο μ' να πολπλοκο χρυσοκντημα κι απ το τετργωνο εκενο κρεμταν στην κρη ενς μικρο και πολ λεπτο σιριτιο σαν κμπος απ νματα χρυσ, που ταν στο σχμα σαν βαλνι. Το πηλκιο ταν καινοργιο, το γεσο του γυλιζε.
 -"Σκω επνω" του επε ο καθηγητς.
     Σηκθηκε, το πηλκιο του 'πεσε χμω, λη η τξη βλθηκε να γελει. σκυψε για να το σηκσει, νας μαθητς που καθταν σιμ του το 'κανε να ξαναπσει, το σκωσε για δετερη φορ.
 -"Βλε κπου αυτ το κρνος!" του 'πε ο καθηγητς, που ταν νας νθρωπος με πνεμα.
     να γλιο γενικ ξσπασε, ο δστυχος χασε το νου του τσο, που δεν ξερε αν πρεπε να κρατσει το πηλκι του στο χρι, να το αφσει να πσει χμω να το φορσει στο κεφλι. Ξανακθισε και το ακομπησε πνω στα γνατ του.
 -"Σκω επνω" του ξανπε ο καθηγητς, "και πες μου το νομ σου".
     Ο
καινοριος ψιθρισε ψελλζοντας κτι που κανες δεν το κατλαβε.
 -"Ξαναπς το!"
     Ακοστηκε το διο ψλλισμα, λη η τξη γιουχιζε.
 -"Δυναττερα, δυναττερα!" φναξε ο δσκαλος.
     Ο καινοριος ττε, παρνοντας μα τελευταα απφαση, νοιξε σο μποροσε το στμα του και με ση δναμη εχαν τα πλεμνια του ριξε, μ' να ξεφωνητ, σαν να 'κραζε κποιον, τοτη τη λξη: Σαρμποβαρ. νας πταγος ξσπασε ολομεμις... δυνμωσε με τους αλαλαγμος, με τα ξεφωνητ, με τα γαβγσματα, με τα ποδοχτυπματα (καθνας ξανλεγε: "Σαρμποβαρ! Σαρμποβαρ!") πειτα μεταμορφθηκε σε απομονωμνους χους, ησυχζοντας μετ βας κι ξαφνα, μεγαλνοντας πλι σε κποια σειρ θρανων, που, σαν τρακατροκα κακοσβησμνη, ξσπασε πλι κποιο γλιο που δεν εχε ακμα πνιγε.
     Ωστσο, με μια βροχ τιμωρες η ησυχα αποκαταστθηκε πλι στην τξη και ο καθηγητς, που εχε καταλβει το νομα του "Κρολου Μποβαρ", αφο τον κανε να του το υπαγορεσει, να το κατανοσει και να το ξαναδιαβσει, πρσταξε αμσως στο κακτυχο αγρι να πει να καθσει στον πγκο των αμελν, σιμ σιμ στην δρα. Θλησε να ξεκινσει, αλλ δστασε.
 -"Τ ζητς;" τον ρτησε ο καθηγητς.
 -"Το πηλ..." αποκρθηκε με συστολ ο καινοριος, περιφροντας γρω του τα ανσυχα βλμματ του.
 -"Πεντακσιους στχους αποστθιση λη η τξη!" ταν το ξεφωνητ του καθηγητ, που σταμτησε μα καινορια τρικυμα. "Μα δεν ησυχζετε;" εξακολοθησε ο καθηγητς συγχυσμνος και σφουγγζοντας το μτωπ του με το μαντλι του, που το πρε μσα απ το σκουφ του. "σο για σνα, καινοριε, θα μου γρψεις εκοσι φορς το ρμα γελοος ειμ". πειτα με γλυκτερη φων: "Ε!... Θα το βρεις το πηλκι σου!... Δε σου το 'κλεψαν!..."
     λα ησχασαν. Τα κεφλια σκυψαν πνω στα χαρτνια κι ο καινοριος μεινε σε παραδειγματικ στση δυο ολκληρες ρες, αν και δεν παψαν να τον βρσκουν, πιτσιλζοντς του το πρσωπο, μικρ τπια μασημνου χαρτιο, που του τα 'ριχναν μσα απ τη μτη κποιας πνας. Αλλ εκενος σφογγιζε με το χρι το πρσωπο κι μενε ακνητος με κατεβασμνα τα μτια.
     Το βρδυ, στο σπουδαστριο, νοιξε μεθοδικ το γραφεο του, βαλε σε τξη τα πργματ του, σιαξε με επιμλεια το χαρτ του. Τον εδαμε να δουλεει ευσυνεδητα, γυρεοντας στο λεξικ λες τις λξεις και κοιτζοντας με προσοχ. Χρη, ββαια, σ' αυτ τη καλ του θληση, που την απδειξε, κατφερε να μην υποβιβαστε σε καττερη τξη, γιατ, αν και γνριζε αρκετ τους καννες του δεν εχε στη φρση του καμα κομψτητα. Ο παπς του χωριο εχε αρχσει να του διδσκει λατινικ, γιατ, για οικονομα, οι γονες του δε θλησαν να τον στελουν στο σχολεο παρ σο μποροσαν αργτερα.
     Ο πατρας του, ο κριος Κρολος-Διονσιος-Βαρθολομαος Μποβαρ, πρην επατρος, που κατ το 1812 βρθηκε εκτεθειμνος στην υπθεση των στρατιωτικν εξαιρσεων και που αυτ την εποχ αναγκστηκε να παραιτηθε απ την υπηρεσα, κρινε καλ να ωφεληθε απ τα προσωπικ του πλεονεκτματα για να αδρξει στο διβα μια προκα εξντα χιλιδων φργκων, που θα του 'φερνε η θυγατρα ενς καπελ, γιατ την εχε τραβξει το καλοκαμωμνο κορμ του. ταν ωραος νθρωπος, πολυλογς, κανε να σημανουν τα σπιρονια του. Οι φαβορτες του ταν κολλημνες με τα μουστκια του, στα δχτυλα εχε πντα δαχτυλδια, φοροσε ροχα ανοιχτχρωμα, εχε ψη ανθρπου γενναου και μαζ την εκολη ευθυμα ενς ταξιδιτη παραγγελιοδχου.
     Αφο στεφανθηκε,
ζησε δυο-τρα χρνια με τη προκα της γυνακας του, τργοντας καλ, αφνοντας αργ το κρεβτι, καπνζοντας μα μεγλη φαρφουρνια ππα, γυρζοντας στο σπτι πειτα απ το θατρο, πηγανοντας στα καφενεα. Ο πεθερς του πθανε πειτα και δεν φησε παρ πολ λγα χρματα, αγανκτησε εναντον του, επιδθηκε στη βιομηχανα, χασε κμποσα χρματα κι πειτα αποσρθηκε στην εξοχ για να καλλιεργσει τη γη του. Αλλ επειδ ταν το διο σχετος απ γεωργα, πως και με το εμπριο, αντ να στλνει τα λογ του στη δουλει της γης, τα καβαλκευε ο διος, πινε τις μπουκλες του μηλκρασο του αντ να τις πουλ, τρωγε τα καλτερα πουλερικ του κι λειφε τα στιβλια του με το ξγκι των γουρουνιν του, δεν ργησε και πολ να καταλβει πως πρεπε να παρατσει λη αυτ την επιχερηση.
     Βρκε, λοιπν, να νοικισει για διακσια φργκα το χρνο, σ' να χωρι στα σνορα του Ko και της Πικαρδας, μα κατοικα που μοιαζε και σε χωριτικο σπτι και σε αρχοντικ και γκρινιρης, κατασπαραγμνος απ τη τψη του, κατηγορντας τον ουραν, ζηλεοντας λο το κσμο, κλεστηκε εκε μσα, στην ηλικα των σαρντα πντε χρνων μνο κι απογοητευμνος, λεγε, απ τους ανθρπους, πρε απφαση να ζσει συχα.
     Η γυνακα του λλοτε εχε ξετρελαθε μαζ του. Τον εχε αγαπσει με χλιες δουλικτητες που του την εχαν απομακρνει περισστερο. Φαιδρ λλοτε απ φυσικο της, διαχυτικ, τρυφερ, με την ηλικα εχε καταντσει, πως το κρασ που παρνει αρα και γνεται ξδι, δσκολη, νευρικ, παρξενη. Εχε υποφρει τσο πολ χωρς να παραπονιται, στην αρχ, ταν τον βλεπε να ξετρχει λες τις πρνες του χωριο και να της ξαναγυρζει το βρδυ βγαλμνος απ εκοσι καπηλει, χορτασμνος απ' λα και μυρζοντας κρασ. Ττε εχε σωπσει καταπνοντας τη λσσα της μ' να βουβ στωικισμ, που τον βσταξε ως την ημρα που πθανε. Εχε αδικοπες δουλεις, τρεχε λη μρα. Πγαινε στα δικηγορικ γραφεα, στον πρεδρο των δικαστηρων, θυμταν τη λξη κθε προθεσμας, κατφερνε να κερδζει χρνο, και στο σπτι σιδρωνε, ραβε, πλενε τα ροχα, επιτηροσε τους εργτες, τους πλρωνε τους λογαριασμος τους, εν ο κριος, που δε συλλογιζταν πια τποτα, αδικοπα αποκαρωμνος σε μα υπναλα σκυθρωπτητα, που απ αυτν δεν ξυπνοσε παρ για να της πει λγια πικρ, μενε στην κρη του σιμ στη φωτι, καπνζοντας τη ππα του και φτνοντας στη στχτη.
     ταν απκτησε παιδ, χρειστηκε να το στελει στης παραμνας. Αλλ το μωρ/ μα γρισε στο σπτι, ρχισαν να το χαδεουν σαν πριγκηππουλο. Η μητρα το 'τρεφε με κομπστες. Ο πατρας το φηνε να τρχει ξυπλυτο και για να καμνεται το φιλσοφο, λεγε πως το παιδ μποροσε κιλας να περπατει ολγυμνο, σαν τα παιδι των ζων. Αντθετα απ κενο που ρεσε στη μητρα, αυτς εχε στο κεφλι να κποιο αντρκειο ιδανικ της παιδικς ηλικας και σμφωνα με αυτ προσπαθοσε να αναθρψει το παιδ του, θλοντας να λβει εκενο μια σκληρ ανατροφ, σπαρτιτικη, για να αποκτσει γερ κρση. Το στελνε να κοιμηθε χωρς φωτι, το μθαινε να πνει ρομι γενναα και να περιγελ τις λιτανεες.
     Αλλ απ φυσικο του μερος ο γιος του,
ανταποκρινταν κακ στις προσπθεις του. Η μητρα τον σερνε πντα σιμ της, του κοβε φιγουρνια απ χαρτνι, του λεγε ιστορες, κουβντιαζε μαζ του μονολογντας αδικοπα, με κουβντες γεμτες πρσχαρη μελαγχολα και με φλαρα γλυκανλατα χδια. Στη μονοτονα της ζως συγκντρωσε στο κεφλι εκενου του παιδιο λες τις σκορπισμνες και σπασμνες ματαιοδοξες της. Ονειρευταν για κενο μεγλα αξιματα, το βλεπε απ τρα ντρα, μεγλο, ωραο, ξυπνο, αποκαταστημνο μηχανικ δικαστ, τον μαθε η δια να διαβζει και του δειξε μλιστα σ' να παλι πινο που εχε, να τραγουδει δυο τρα τραγουδκια.
     Αλλ για λα αυτ ο κριος Μποβαρ, που δεν εχε πολλ
υπληψη στα γρμματα, λεγε "πως δεν ξιζε ο κπος. Θα 'χαν ποτ τα μσα να το συντηρσουν στα σχολει του κρτους, να του αγορσουν μα θση να εμπορικ κατστημα;" Απ το λλο μρος, με λγη προπτεια, μπορε κποιος να γνει νθρωπος στον κσμο. Η κυρα Μποβαρ δγκωνε ττε τα χελια της, και το παιδ τριγριζε τους δρμους στο χωρι. Πγαινε ξοπσω απ τους δουλευτδες και κυνηγοσε με σβλους απ χμα τα κορκια που πετοσαν. τρωγε τα βατμουρα στην κρη απ τις σοδες, φλαγε τους ινδινους με μια βργα στο χρι, γριζε στον λιο τα θερισμνα γεννματα, τρεχε στο λγγο, παιζε πηδντας στο να πδι στο νρθηκα της εκκλησας ταν βρεχε και τις ημρες των μεγλων εορτν παρακαλοσε τον καντηλανφτη να τον αφνει να σημανει τις καμπνες, για να κρεμ λο του το σμα στο μεγλο σκοιν και για να τον σηκνει στον αρα το πταμ του. τσι αξαινε το παιδ σαν μα δρυς στο λγγο, τα
χρια του γνηκαν δυνατ και το χρμα του ωραο.
     ταν ταν δδεκα χρνων, η μητρα του κατφερε ν' αρχσει τις σπουδς του. Ο παπς του χωριο το ανλαβε. Αυτ τα μαθματα ταν τσο σντομα και τα παρακολουθοσε τσο ταχτα, που του χρησμεψαν πολ λγο. Ο παπς το κανε το μθημα στην εκκλησα, στο ιεροφυλκιο, τις στιγμς που δεν εχε δουλει, ορθς, βιαστικ, πριν απ μια βφτιση κι πειτα απ να ξδι: μηνοσε του μαθητ του να ρθει πειτα απ τον εσπεριν, αν δεν εχε να βγει το βρδυ απ το κελ του. Ανβαιναν στη κμαρ του, κθιζαν, τα μαμονια και οι πεταλοδες της νχτας γριζαν γρω στο αναμμνο κερ, κανε ζστη, το παιδ αποκοιμιταν κι ο καλς ο παπς αποκαρωνταν κι εκενος με τα χρια πνω στο στομχι και σε λγο ροχλιζε μ' ανοιχτ το στμα. λλες φορς πλι που ο παπς ξαναρχταν στο χωρι, γυρζοντας απ κποιο γειτονικ μρος που πγαινε να μεταλβει κποιον ετοιμοθνατο, και βρισκε τον Κρολο να κατεργαρεει στον κμπο, τον κραζε, τον μλωνε για να τταρτο της ρας κι δραχνε την ευκαιρα για να τον κνει να κλνει να ρμα κτω απ να δντρο. Ερχταν η βροχ και το μθημα σταματοσε, περνοσε κποιος γνριμος και τους κοφτε. Αλλ ο παπς ταν πντα ευχαριστημνος απ το μαθητ κι λεγε μλιστα πως ο νος εχε πολ θυμητικ.
     Ο Κρολος δεν μποροσε να περιοριστε σ' αυτ. Η μητρα του δειξε δραστηριτητα. Ο κριος Μποβαρ, ντροπιασμνος καλτερα κουρασμνος, δεν φερε αντσταση, περμεναν ακμα να χρνο, σπου το παιδ κοιννησε πρτη φορ. Πρασαν ακμα ξι μνες, και το χρνο κατπιν στειλαν οριστικ τον Κρολο σ' να Λκειο της Ρουν, που ο πατρας του τον οδγησε ο διος, τον Οκτβρη, την εποχ του πανηγυριο του Αγου Ρωμανο.
     Αδνατο τρα για καθνα απ μας να θυμηθομε κτι για κενον. τανε παιδ με χαρακτρα μετρημνο, που παιζε στις ρες του παιχνιδιο, εργαζταν στο σπουδαστριο, πρσεχε στο μθημα, κοιμταν καλ στον κοιτνα, τρωγε καλ στην τραπεζαρα. Εχε επτροπ του να μεγλο σιδεροπλη που εχε μαγαζ στην οδ Γκαντερ, ο οποος τον βγαζε ξω μια φορ το μνα, ημρα Κυριακ, ταν κλεινε το κατστημ του, τον στελνε περπατο στο λιμνι για να βλπει τα πλοα κι πειτα τον συνδευε ο διος στο σχολει απ τις εφτ η ρα, πριν το δεπνο. Κθε Πμπτη βρδυ γραφε με κκκινο μελνι να μεγλο γρμμα στη μητρα του και το σφργιζε με τρα μπολνια, πειτα ριχνε μια ματι στα τετρδια της ιστορας διβαζε ναν παλι τμο του ταξιδιο του Ανχαρση, που σερνταν στο σπουδαστριο.
     Βζοντας τση επιμλεια, μπρεσε πντα να κρατηθε στη μση της τξης, κποτε κιλας κατφερνε να λβει κποιο παινο για το μθημα της φυσικς ιστορας. Αλλ στο τλος του τρτου χρνου οι γονες του τον βγαλαν απ το σχολεο για να σπουδσει την ιατρικ, με την ιδα πως θα μποροσε να καταφρει μνος του να τα βγλει πρα με τις πανεπιστημιακς εξετσεις.
     Η μητρα του το νοκιασε μια κμαρη σ' να τταρτο πτωμα, στο σπτι ενς βαφα, που τον γνριζε. κλεισε η δια τη συμφωνα για το φαγητ του, του αγρασε παλι κρεβτι απ ξλο κερασις, κι απχτησε μια σμπα μικρ απ χυτοσδηρο, μαζ και τα ξλα που θα χρειζονταν για να θερμανουν το τυχο παιδ της, πειτα απ μια βδομδα φυγε, συστνοντς του να φρεται καλ τρα που θα βρισκτανε παραιτημνος στον εαυτ του.
     Το πργραμμα των μαθημτων, του 'φερε ζλη. Μθημα ανατομας, μθημα παθολογας, μθημα φυσιολογας, μθημα φαρμακευτικς, μθημα χημεας, βοτανικς και θεραπευτικς, χωρς να λογαριαστε οτε η υγιειν οτε η ιατρικ λη, λο ονματα που την ετυμολογα τους δε γνριζε και που ταν γι' αυτν σαν λλες τσες πρτες απ ιερ γεμτα σεβσμιο σκτος. Δεν κατλαβε τποτα. σα κι αν κουγε, δεν τα 'νιωθε. Κι μως εργαζταν. Εχε τετρδια δεμνα, ακολουθοσε με επιμλεια τα μαθματα, δεν χανε οτε μα επσκεψη των καθηγητν. κανε με συνεδηση καθημεριν το μικρ του χρος, σαν το λογο στο αλνι που λο τριγυρζει στον διο τπο με τα μτια δεμνα μην ξροντας τη δουλει που καταφρνει.
     Για να εξοικονομσει τα ξοδα του η μητρα, το στελνε κθε βδομδα με τον ταχυδρμο να κομμτι κρας μοσχαρσιο ψητ στο φορνο και μ' αυτ προγευμτιζε το πρω, ταν ξαναρχταν απ το νοσοκομεο, χτυπντας αδικοπα το πδι του στον τοχο, πειτα πρεπε να τρξει στα μαθματα, στο αμφιθατρο, στο νοσοκομεο και να γυρσει πντα στη κμαρ του, περνντας απ' λους τους δρμους. Το βρδυ, πειτα απ το φτωχικ γεμα που του 'δινε ο σπιτονοικοκρης, ανβαινε ξαν στη κμαρ του και ξανκανε την εργασα του χωρς να αλλξει τα υγρ του ροχα, που κπνιζαν πνω του μπρος στην πυρωμνη σμπα.
     Τις ωραες καλοκαιρινς βραδις, την ρα που οι χλιαρο δρμοι εναι ρημοι, ταν οι υπηρτριες στα κατφλια παζουν το ρπαστο, νοιγε το παραθρι του κι ακουμποσε και κοταζε. Το ποτμι, που κνει να μοιζει αυτ η γειτονι της Ρουν σε μια Βενετα μικρ και πρστυχη, τρεχε κτω, απ κτω του, κτρινο, μαβ γαλζιο, ανμεσα στα γεφρια του και στα κιγκλιδματ του. Εργτες κουρνιασμνοι στην ακροποταμι πλεναν στο νερ τα χρια τους. Πνω σε σταλκια που βγαιναν απ τις σοφτες στγνωναν στον αρα κουβρια απ βαμβκι. Απναντι, πρα απ τους τοχους, απλωνταν ο μεγλος καθριος ουρανς με τον λιο που δυε κκκινος. Πσο καλ που θα 'ταν εκε κτω!... Τι δροσι κτω απ τις οξις!... Και νοιγε τα ρουθονια του για να αναπνει τις μυρωδις της εξοχς, που τρα δεν ρχονταν ως εκε.
     Λγνεψε, το ανστημ του ψλωσε και η ψη του πρε μια κφραση πονεμνη, που την κανε, ας πομε, συμπαθητικ. πως ταν φυσικ, απ νωθρτητα, σιγ σιγ λησμνησε τις πρτες του αποφσεις. Μια φορ λειψε απ τη βζιτα του γιατρο, την λλη μρα απ το μθημα, και βρσκοντας την ευχαρστησ του στα χασομρια, δεν ξαναγρισε πια. Πρε το συνθειο να συχνζει στο καφενεο και αγπησε με πθος το ντμινο. Να κλενεται κθε βρδυ σ' να μικρ δημσιο μρος, για να χτυπ πνω στα μαρμαρνια τραπζια τα μικρ προβατοκκαλα, τα σημαδεμνα με τα μαρα στρογγυλδια, αυτ του φαινταν μια πολτιμη ενργεια της λευτερις του, που τον ψωνε σε υπληψη απναντι στον εαυτ του. Αυτ ταν για κενον σαν μηση στον κσμο, σαν το μπασμα προς τις εμποδισμνες χαρς, κι τσι, ταν μπαινε στο καφενεο, βαζε το χρι του στο πμολο της πρτας με μια ηδον σαρκικ σχεδν. Ττε πολλ πργματα, που μσα του ταν περιορισμνα, βρισκαν τρπο ν' ανοξουν, μαθε απ' ξω δστιχα που τα τραγουδοσε σ' ποιον μπαινε μσα, δειξε ενθουσιασμ για τα ποιματα του Βερανζρου, μαθε να ετοιμζει το ποντς και γνρισε τλος τον ρωτα.
     Χρη σ' αυτ την προγυμναστικ εργασα του απτυχε ολοκληρωτικ στις εξετσεις του, εν το διο βρδυ τον περμεναν στο σπτι για να γιορτσουν την επιτυχα του. φυγε με τα πδια και σταμτησε στην αρχ του χωριο, εκε φναξε τη μητρα του και της τα διηγθηκε λα. Τον δικαιολγησε εκενη ρχνοντας την αποτυχα στους δικους εξεταστς και του δωσε λγο θρρος, αναλαμβνοντας αυτ να διορθσει τα πργματα. Πντε χρνια μνο αργτερα ο κριος Μποβαρ μαθε την αλθεια, μα αυτ η αλθεια ταν πια παλιωμνη, τη δχτηκε μη μπορντας απ τ' λλο μρος να παραδεχτε πως νας νθρωπος που 'χε βγει απ τον εαυτ του μποροσε να εναι κουτς.
     Ο Κρολος, λοιπν, ξαναβλθηκε στο ργο και ετομασε χωρς διακοπ την λη για τις εξετσεις του. μαθε απ τα πριν απξω κθε ερτηση. Πτυχε με αρκετ καλ βαθμ. Τι ωραα μρα για τη μητρα του! δωσαν στο σπτι του να μεγλο γεμα. Πο θα πγαινε να εξασκσει το επγγελμ του; Στην Τοστ. Εκε δεν ταν παρ νας μνο γροντας γιατρς. Απ καιρ η κυρα Μποβαρ παραμνευε πτε θα πεθνει... κι ο δυστυχισμνος δεν εχε ακμη αποχαιρετσει τον κσμο κι ο Κρολος εχε εγκατασταθε απναντ του σαν διδοχς του.
     Αλλ δεν ταν αυτ λο, δεν φτανε που εχε αναθρψει το γιο της, που τον εχε κνει να σπουδσει ιατρικ και που του 'χε ανακαλψει την Τοστ, για να την εξασκσει, του χρειαζταν και μια γυνακα. Του τη βρκε. ταν η χρα ενς δικαστικο κλητρα απ τη Διπη, που ταν σαρντα πντε χρνων κι εχε να ετσιο εισδημα απ χλια διακσια φργκα. Αν και ταν σχημη, λιγν σαν ξλο κι λο το πρσωπ της ταν μπουμπουκιασμνο σαν την νοιξη, ταν θετικ το τι η κυρα Ντιμπκ εχε μπρος της πολλος γαμπρος να διαλξει. Για να φτσει στους σκοπος της, η κυρα Μποβαρ μητρα ταν υποχρεωμνη να τους βγλει λους απ τη μση, και χρειστηκε κιλας να αναμετρηθε με πολλ τχνη με τις ραδιουργες ενς κρεοπλη, που τον υποστριζαν οι παπδες.
     Στα μτια του Κρολου ο γμος ταν μια ανψωση σε καλτερη θση, σκεφτταν πως θα εχε περισστερη ελευθερα και πως θα μποροσε να διαθτει τον εαυτ του και το χρμα του. Αλλ η γυνακα του κατφερε να τον ορζει. Μπροστ στον κσμο πρεπε να λει αυτ και να μη λει εκενο, πρεπε να νηστεει την Παρασκευ, πρεπε να ντνεται πως θελε εκενη, πρεπε να μην αφνει συχους τους πελτες που δεν πλρωναν. Του νοιγε τα γρμματα, παραμνευε τα διαβματ του κι βαζε το αυτ της στο μεστοιχο για ν' ακοει τις συμβουλς που δινε στο γραφεο του ταν δεχταν γυνακες.
     θελε να 'χει κθε πρω τη σοκολτα της, κανε νζια ατελεωτα. Παραπονιταν ακατπαυτα για τα νερα της, για το στθος της, για την κακοδιαθεσα της... Ο θρυβος των βημτων τς κανε κακ, αν φευγε κανες απ σιμ της, η μοναξι της ταν ανυπφερτη, αν ξαναγριζε, το 'κανε γιατ χωρς λλο θελε να τη δει να πεθανει. Το βρδυ, ταν ο Κρολος ξαναγριζε σπτι, βγαζε μσα απ τα σεντνια τα μακρι της λιγν μπρτσα τον αγκλιαζε, τον κθιζε στην κρη του κρεβατιο κι ρχιζε να του μιλ για τις λπες της: τη λησμονοσε, αγαποσε κποιαν λλη, καλ της το 'χαν πει πως θα 'ταν δυστυχισμνη. Και τελεωνε, ζητντας του να σιρπι για την υγεα της και λγη περισστερη αγπη.
(...)
__________________

     Τα ποιματα που ακολουθον, ανκουνε στη πριμη ποιητικ ρομαντικ του πλευρ, η μοναδικ ποιητικ συλλογ του, με τον ττλο: Σμλτα & Καμες (Enamels and Cameos).

   Κοκκεταρα Στο Θνατο

Παρακαλ βλε μου λγο πριν πλαγισω
και κλειες το φρετρο-κρεβτι μου,
λγη μαυρλα κτω απ' τα μτια μου,
και ρδινη μια πινελλι στα μγουλ μου!

Αχ, κνε με μορφη και τρα!
στε να εναι το κορμ μου,
πως τη νχτα π' ανταλλξαμε τους ρκους:
Γοητευτικ και ανθισμνη,
χαρομενη και αγαπητ.

Για 'μ κανν λιν χασ-σεντνι!
Μον' φρεμα σπουδαο και λαμπρ!
Βγλε τη πιο γλυκει μου μουσελνα,
με τ' φθονα λευκ βολν τα απαλ!

Το αγαπημνο φρεμα! Το τμησα καλ,
φορντας το σαν νθισ' η αγπη
κι αφο το βλμμα σου μεινε,
το κρτησα ωσν κειμλιο ιερ.

Για μνα δε χωρ καμμι κηδεα,
οτε μαξιλαριο το κντημα τραχ.
Αλλ' σε μου τ' μορφο δαντελνιο μαξιλρι
να πεφτουν τα μαλλι στο πρσωπ ανρια.

Αγαπητ μου μαξιλρι! Συχν που τσαλακθηκε,
σε ξγρυπνες τρελς, γλυκις νυχτις
και μσα στο σκοτδι μιας γονδλας,
οπο τα πειρα φιλι μας εμετροσε.

Τα κριν μου χρια, νωχελικ, κλειστ,
προσευχ στη βαθει της ζως καταχνι,
στο ροζρι μου απ χντρες οπλι,
βλογημνο απ τον Ππα στη Ρμη.

Θα το κρατ στα κρα δχτυλ μου σαν ξαπλσω
κει που δεν χει γυρισμ. Πσο συχν
τα χελη σου πνω στα χελη μου μιλσαν:
να Πτερ Ημν κι Aβε Μαρα απαλ!

(μτφρ.: Πτροκλος)

  Σ' Αυτ Με Το Ροζ Φρεμα

Πσο σ' αγαπ μ' αυτς τις ρμπες
που τσον μορφα σκεπον τα θλγητρ σου!
Τα λατρεμμνα στθια σου
σα φιλντισνιες μπλες
και τα γλυκ, λγνα γυμν σου μπρτσα,
εθραυστα σαν τα φτερ της μλισσας
κι ακμα πιτερο, φρεσκτερα
απ' τη καρδι του ρδου.

Το φασμα λεπτ και λετερο,
τυλγει λμπωντας το σμα σου.
Απ' τη μετξινη κλωστ ως το δρμα,
ργη ασημνια ανεβανουν ελαφρ
και τ' λικο, σα να ρχνει, φρεμα,
ροδνθη στο κτασπρ σου δρμα.

Ποθε κρατς το μυστικ κρυμμνο,
το φτιαγμνο απ τη σρκα σου;
Ζωνταν πλεχτ π' ανακατεεται, κολλ
στην νδοξη χροι του σματς σου;
Το πρες απ το κοκκινδι της Ηος;
Απ της Αφροδτης το κοχλι;
Απ' το μπουμποκι πλι στο στθος σου;
Απ το ρδο π' ετοιμζεται ν' ανθσει;
Παρνεις το χρμα, απ' της αιδος
το αναψοκοκκνισμα;

χι -τα πορτρατα σου δε ψεδονται-
Η ομορφι, το κλλος θα μαντψει!
Κτω πετς τα ροχα σου,
ονειρεμνη τχνη, γλυκει πραγματικτητα,
σαν τη πριγκπισσα Μποργκζε,
σπνια μαεστρα του Canova!
Αχ! οι πτυχς εναι τα φλογισμνα χελη,
γρω απ την υπροχη μορφ σου.
Σε μια τρελλ επιθυμα,
ντνεσαι με τα φιλι, ζεστ!

(μτφρ.: Ελνη Παπ)

  Χριστογεννα

Μαρος εναι ο ουρανς
και το δαφος λευκ.
Ω, χτυπστε, καμπνες,
με χρη τα κλαντα σας!
Το Παιδ γεννιται!
Μια αγπη βαθει
φωτζει το πρσωπο
της Μητρας Του.

Καννα ακριβ,
μεταξωτ φασμα,

δεν κρατ μακρυ Του
το τσουχτερ κρο.
Αλλ ιστο αρχνης
χουνε πσει χαμηλ,
να γνουν η κουρτνα Του,
τσο απαλ και αμυδρ.

Τρα τρμει στο αχυρνιο στρμα
Το μικρ παιδ,
το αστρι απ κτω.

Για να Τον ζεστνουνε
στο γιο Του κρεβτι,
πνω Του αναπνουν
να βδι και το γαδουρκι.

Το χινι κρεμ
τα κρσσια του στο σταλο.
Η οροφ ανοιχτ στο ραντεβο
των φωτοστεφανωμνων,
εκενη η γλυκει χορωδα καλε
Τους βοσκος:
"Ελτε, να! ο Χριστς!"

(μτφρ.: Ελνη Παπ)

     Κρμεν

Λεπτ εναι η Κρμεν,
με χαλαρ κοψι
και τα μαλλι της,
μαρα σαν τη νχτα.
Σωρς οι μαροι κκλοι,
στα μτια τα τσιγγνικα,
μκινα του διαβλου
το απαλ της δρμα.
Οι γυνακες θα χλευσουν
τη μορφ, το πρσωπ της.
Οι ντρες μως ολημερς
θα την ακολουθονε.

Ο αρχιεπσκοπος του Τολδο
-θες να τον σχωρσει!-
εκστασιζεται στα γνατ της, λνε.
Φωλιασμνος στη θαλπωρ
του κεχριμπαρνιου της λαιμο
στκει εκε, μχρι να τον πετξει,
σαν πλυτο ροχο, στο πτωμα.

Λεπτ το κορμ της
απ' τα πδια σαμε τη κορφ.
πειτα, σκει δυνατ να χαμγελο
στο χλωμ της πρσωπ,
-να τρομερ μαγευτικ χαμγελο.
Το στμα της, μυστικιστικ,
σαν το λουλοδι-δηλητριο,
κλβει το πορφυρ
απ' τη καρδι της κλασης.

Η πιο αγρωχη ομορφι
πρπει να σκψει στη μορφ της,
ταν, σαν σε παρξενο ραμα,
θα σκοτεινισει τον ουραν της.
Γιατ η Κρμεν κυβερν
κι η φλγα των ματιν της,
θε να κατασιγσει τη φωτι.

γρια κι απρεπς η Κρμεν!
-,τι κι αν εναι αυτ,
απλαυσε ναν κσμο
που 'συ δεν ονειρετηκες ποτ.
ναν κσμο θαυμαστ,
που το αλτι της μικρς θλασσας,
δελασε μιαν Αφροδτη,
να γεννηθε...

(μτφρ.: Ελνη Παπ)



 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers