-


Dali &









/




 
 

 

Racine Jean:

            Βιογραφικ

     Ο Ζαν Ρασν Ρακνας υπρξε θεατρικς συγγραφας, ποιητς, ο σημαντικτερος εκπρσωπος της γαλλικς κλασσικς τραγωδας την εποχ του Μολιρου. Αντλοσε τα θματ του απ την αρχαιτητα τη μυθολογα. γινε δημοφιλς χρη στα ργα του που πραγματεονταν τον τυφλ, παθιασμνο ρωτα. Τα θεατρικ του ακολουθον τη μορφ της νεοκλασικς τραγωδας: χουνε 5 πρξεις, εντητα του χρνου (η δρση δεν υπερβανει τη μα μρα), εν συνθως η δρση περιορζεται επσης σ' να τπο.
     Γεννθηκε στις 22 Δεκμβρη 1639 στη Λα Φετρ-Μιλν (La Ferté-Milon) Aisne (Πικαρντ), απ οικογνεια μεγαλοαστικ και πθανε στις 21 Απρλη 1699 στο Παρσι. Η μητρα του πεθανει το 1641 κι ο πατρας του το 1643 και την κηδεμονα του ανλαβαν οι παπποδες του, που ταν ιανσενιστς. Για την ακρβεια, ορφανς στα 4, απμεινε μαζ με την αδερφ του στη προστασα της μητρας του πατρα του, που τον γραψε στη σχολ των Γκρανζ με σκοπ ν' ακολουθσει νομικς σπουδς. Απκτησε τη  βασικ μρφωση στο Καθολικ Σχολεο του Port-Royal des Champs. Στη συνχεια σποδασε ρητορικ.
     Στα 19 του ρχισε σπουδς φιλοσοφας στο κολγιο του Harcourt, στο Παρσι κι στερα εγκαταστθηκε κοντ στον εξδελφ του Νικλαο Βιτρ, που κατεχε κποια θση στη δουκικ αυλ. Ττε χρονολογεται η εσοδς του στους αντατους κοσμικος κκλους κι ο σνδεσμς του με τα εκλεκττερα ονματα της εποχς, πως οι ΛαφοντνΜολιρος & Μπουαλ. Συνψε φιλα με κενους, πργμα που τονε βοθησε πολ στη συγγραφικ του θητεα, γιατ χρη στις συμβουλς τους διαμορφθηκε φιλολογικ.
     Στα 20 εχε δη γρψει τους πρτους του στχους κι εχε αποκτσει την ευμνεια της βασιλικς αυλς με μια ωδ, τη "Νμφη Του Σηκουνα", την οποα σνθεσε για εγκωμιασμ των γμων του Λουδοβκου ΙΔ'. Ιδιατερα μως τον τραβοσε το θατρο και δεν ργησε να εμφανιστε ως δραματικς ποιητς με μια τραγωδα, την "Αμσια", η οποα μως δε παραστθηκε. Ακολοθησε μια λλη τραγωδα ("Θεαγνης & Χαρκλεια"), η οποα και πλι αποδοκιμστηκε. Το πρτο του ργο, με τον ττλο "Αμσια" (1660), χει χαθε. Το 1661 βρθηκε στο Βρε στη Ντια Γαλλα, κοντ σ' να θεο του που ταν αξιωματοχος της εκκλησας. Επειδ το θατρο κενη την εποχ εθεωρετο ανθικο, ρθε σε ρξη με την οικογνει του. Αναγκστηκε να εγκαταλεψει το Παρσι, εν συγχρνως δεχταν πισεις να αναλβει εκκλησιαστικ αξωμα. Τελικ, κατφερε να επιστρψει στο Παρσι και να αφιερωθε στο θατρο. Το 1663 γρφει ωδς για τον Λουδοβκο 14ο και παρουσιζεται στη Βασιλικ Αυλ.
     Μετ μως τις πρτες αποτυχες, ακολοθησε επιτυχημνη σειρ τραγωδιν. Το 1664 το ργο του "Θηβας" ανβηκε απ το θασο του Μολιρου, με αποτλεσμα να συμπεριεληφθε στον κατλογο των βασιλικν επιχορηγσεων. Το επμενο ργο του, ο "Αλξανδρος" (1665), ανβηκε την επμενη χρονι πλι απ τον Μολιρο και στη συνχεια απ τον αντπαλο θασο στο HôteldeBourgogne.
     Το 1666 ρθε σε ρξη με τους ιανσενιστς που μελλε να συμφιωθε ξαν το 1679. Ακολοθησαν τα ργα του "Ανδρομχη" (1667), "Δικομανες" (1668), "Βρεταννικς" (1669), "Βερενκη" (1670), "Βαγιαζτ" (1672), "Μιθριδτης" (1673), "Ιφιγνεια Εν Αυλδι" (1674). Τον Δεκμβρη του 1676 πραγματοποιθηκε η συνολικ κδοση των ργων του, με σημαντικς τροποποισεις. Το 1677 ανβηκε η "Φαδρα", το τελευταο ργο που 'γραψε για το επαγγελματικ θατρο. Την δια χρονι, ονομστηκε ιστοριογρφος του βασιλι και παντρετηκε, οπτε αποφσισε ν' ασχοληθε μνο με την οικογνει του και τα καθκοντα της νας δουλεις του.
     στερα απ σιωπ 12 χρνων δωσε την "Εσθρ" (1689) και την "Αθαλα" (1691). λλα ργα του: "Συνοπτικ Ιστορα Του Πορ-Ρουαγιλ", "Λγοι Ακαδημακο", "Επιστολς" κι "Ιστορα Της Βασιλεας Του Λουδοβκου ΙΔ'". Το 1697, πεσε στη δυσμνεια του βασιλι εξαιτας ενς υπομνματος και μετ 2 χρνια πθανε απ τη στεναχρια του, η οποα του επιδενωσε την ασθνεια που εχε (απστημα του πατος).
     Ο Racine παιρνε συχν βασιλικ επιχοργηση, τα ργα του παζονταν παρουσα του βασιλι, λμβανε μρος μ' ργα του στους  βασιλικος εορτασμος, αποκτοσε αξιματα. Στις 12 Γενρη 1673 γινε μλος της Γαλλικς Ακαδημας, εν στις 27 Οκτβρη 1674 απκτησε το αξωμα του Θησαυροφλακα της Γαλλας στην οικονομικ περιφρεια της πλης Mουλν. Το 1677 απκτησε το αξωμα του ιστοριογρφου του βασιλι και την επμενη χρονι συνδευσε τον βασιλι στην εκστρατεα της Γνδης. Το 1696 απκτησε το αξωμα του γραμματα–συμβολου του βασιλι. Τα τελευταα του ργα, "Εσθρ" (1689) κι "Αθαλα" (1691), επιχορηγθηκαν απ τη βασλισσα.
     Στις 21 Απρλη 1699 πθανε απ καρκνο του πατος. Σμφωνα με την επιθυμα του (διαθκη 1689) ετφη στο Port-Royal δπλα στο δσκαλ του Ζαν Αμν. Αργτερα μεταφρθηκε στο Saint-Étienne-du-Mont στο Παρσι κι ετφη δπλα στον Πασκλ.
     Ο Ρακνας ταν νας απ τους σημαντικτερους Γλλους κλασικος συγγραφες. Θεωρεται ως ο μεγαλτερος Γλλος τραγικς συγγραφας. Πηγ μπνευσης των ργων του υπρξαν οι τραγωδες των αρχαων Ελλνων & Ρωμαων συγγραφων, πως του Ευριπδη, του Σενκα κ.. Μαζ με τον Κορνιγ, υπρξε ο μγιστος εκπρσωπος της γαλλικς τραγωδας και στην εποχ του θεωρεται ως ο νας απ τους 3 μεγλους, συμπεριλαμβανομνου και του Μολιρου, στα γαλλικ γρμματα. Το ργο του αποτελοσε μχρι τα τλη του 18ου αι. τη βση του γαλλικο κλασικισμο και προκλεσε τη πολεμικ των ρομαντικν.


------------------------------------------------------------------------------------------------

                                               Βερενκη

ΠΡΟΣΩΠΑ της Τραγωδας:

ΤΙΤΟΣ                    αυτοκρτορας της Ρμης.
ΒΕΡΕΝΙΚΗ               βασλισσα της Παλαιστνης.
ΑΝΤΙΟΧΟΣ             βασιλις της Κομμαγηνς.
ΠΑΟΥΛΟΣ              μπιστος του Ττου.
ΑΡΣΑΚΗΣ               μπιστος του Αντοχου.
ΦΟΙΝΙΚΗ               μπιστη της Βερενκης.
ΡΟΥΤΙΛΟΣ             Ρωμαος
         Ακολουθα του Ττου.

Η σκην στη Ρμη σε προθλαμο που χωρζει τα διαμερσματα του Ττου απ κενα της Βερενκης.
                                     
ΠΡΩΤΗ ΠΡΑΞΗ

ΠΡΩΤΗ ΣΚΗΝΗ                 ΑΝΤΙΟΧΟΣ ΑΡΣΑΚΗΣ

ΑΝΤ: Στσου για λγο, Αρσκη, εδ. Η αγλη αυτο του χρου,
Το βλπω, σου εναι γνωστη. Στα βθη του ανακτρου,
Χρυσ κι απρθητη η στο τοτη που μας καλπτει.
Κποιες φορς των μυστικν του Ττου εναι η κρπτη.
Εδ αποσρεται συχν απ' τα καθκοντα του,
Μπρος στη βασλισσα, κρυφ, να πει τον ρωτα του.
Την κμαρα του η πρτα αυτ δεχνει στο νοιγμα της,
Κι εκενη η λλη οδηγε στα διαμερσματα της.
Πγαινε, βρες την να της πεις, λυπμαι αν εμαι βρος,
Μα εναι ανγκη να τη δω, γι' αυτ παρνω το θρρος...
ΑΡΣ:Βρος, κριε μου; Ποιος; Εσ; Που με φιλα μεγλη
Και με απραντη στοργ την χεις περιβλει;
Ο Αντοχος, που κποτε την εχε αγαπσει;
Που κραται η Ανατολ τον χει αναγνωρσει;
Του Ττου τρα η μλλουσα γυνακα αν εναι εκενη,
Αυτ θα πρπει, αλμονο, να σας απομακρνει;
ΑΝΤ: Πγαινε κι λλο τποτε πια δεν θα σου ζητσω.
Φρντισε μνο, αν γνεται, κρυφ να της μιλσω.

ΔΕΥΤΕΡΗ ΣΚΗΝΗ

ΑΝΤ: (μνος) Λοιπν, δεν εσαι, Αντοχε, αυτ που πντα σουν;
Τα χελη σου το «σ' αγαπ», τρα θα το ψελλσουν;
Τρμω και που το σκφτομαι, βαθι μ' αναστατνει,
Φοβμαι ,τι ανκαθεν ταν η ευχ μου η μνη!
Η Βερενκη μου δειξε πως δεν μπορ να ελπσω,
Κι απατησε για ρωτα να μη ξαναμιλσω.
Για πντε χρνια, εμαι βουβς. Πθους χωρς ελπδα
Κτω απ του φλου κρυψα την τλεια προσωπδα.
Γιατ λοιπν μου πρασε τρα μια ττοια ιδα
Πως δθεν δεν θα μ' αρνηθε πως στην Ιουδαα;
Ο Ττος το αποφσισε. Ο γμος τους θα γνει.
Κι ρχομαι εγ σαν εραστς που την καρδι του δνει;
Η προσφορ μου αστχαστη, και τι θ' αποκομσω
λλο απ αγανκτηση; Κι αφο θα την αφσω
τσι κι αλλις; Ας μην τη δω, ας φγω, ας την ξεχσω,
Ας μη μιλσω, κι πειτα, και τη ζω μου ας χσω.
Καλτερα, παρ εδ: Κρυφ της να πονω!
Να πνγομαι απ' τα δκρυα που μσα μου κρατω,
Να τρμω μπως οργιστε, την ρα που τη χνω!
Βασλισσα μου, θγεσαι; Γιατ; Πες μου, τι κνω;
Ζητω το θρνο ν' αρνηθες; Να ενωθες μαζ μου;
Να μ' αγαπσεις; λεος! Η μνη απατηση μου
Να με ακοσεις: Χρνια εγ περμενα την ρα
Που εκενος κποιο εμπδιο θα βρισκε, μα τρα,
Τρα μπορε ελεθερα να ενωθε μαζ σου,
Κι εγ που τσο υπμεινα την περιφρνηση σου,
Ο τυχος, που λπιζα, που λτρευα μια πλνη,
Φεγω, κι ακμα πιο πιστ η απγνωση με κνει.
ρα, γιατ να προσβληθε; σως και να λυγσει.
Ας της μιλσω. Αρκετ το στμα μου χω κλεσει.
Τι να φοβται, αλμονο, νας απελπισμνος,
Που να τη χσει οριστικ εναι αποφασισμνος;

ΤΡΙΤΗ ΣΚΗΝΗ                      ΑΝΤΙΟΧΟΣ ΑΡΣΑΚΗΣ

ΑΝΤ: Θα με δεχτε;
ΑΡΣ:                        Κατρθωσα, κριε, και την εδα.
Με δυσκολα πρασα μσα απ' την καταιγδα
Των θαυμαστν που συνεχς ο μλλον θραμβος της
Τους φρνει σαν πυκν βροχ και τους σωριζει εμπρς της.
Ο Ττος τον πατρα του ως μλις χθες θρηνοσε,
κλαιγε τον Βεσπασιαν, πνθος βαρ τηροσε.
Μα τρα ξαναδνεται α εκενη που λατρεει,
Κι αν ,τι ψιθυρζεται πργματι αληθεει,
Πριν γερει ο λιος και χαθε και φγει απ κοντ μας,
Η τυχερ βασλισσα θα 'ναι αυτοκρτειρα μας.
ΑΝΤ: Αλμονο μου!
ΑΡΣ:                        Η εδηση αυτ σ' αναστατνει;
ΑΝΤ: Ττε, πς θα μιλσουμε, κρυφ, οι δυο μας, μνοι;
ΑΡΣ: Μα, κριε μου, θα σε δει. Την χω ενημερσει,
Πως θλεις ασυνδευτη εδ να σ' ανταμσει.
Μ' να της βλμμα ευνοκ την εδα να μου νεει,
Στο ατημα σου μου δειξε τι συγκατανεει.
Απ' τον κλοι των αυλικν, που σαν θηλι την πνγει,
Θα βρει κατλληλη στιγμ σγουρα να ξεφγει.
ΑΝΤ: στω. Αλλ υπκουσες στις λλες εντολς μου;
γινε ,τι ζτησα; Θλω να μθω! Πες μου!
ΑΡΣ: Με ξρεις, μ' εχες πλι σου πντοτε υποταγμνο!
Στην στια εναι παντοιμα, με το παν ανοιγμνο,
Τα πλοα για να φγουνε ποτε το θελσεις,
ποια στιγμ, αρκε εσ να το αποφασσεις.
Ποιος πει στην Κομμαγην; Κι αυτ, γιατ επεγει;
ΑΝΤ: Αφο δω τη βασλισσα, εξπαντος θα φγει.
ΑΡΣ: Μα πες μου ποιος;
ΑΝΤ:                           Εγ.
ΑΡΣ:                                 Εσ;
ΑΝΤ:                                        Αφο την αντικρσω,
Φεγω απ' τη Ρμη, φλε μου, δεν θα ξαναγυρσω.
ΑΡΣ: Μνω κατπληκτος! Μα εσ, εδ και χρνια τρα,
Τη Βερενκη ακολουθες σε ποια γη και χρα.
Σε πρε, σε ξερζωσε απ' τα βασλεια σου,
Και μες στη Ρμη οδγησε, τλος, τα βματα σου.
Για τρα χρνια εσαι εδ, πντα το στριγμα της,
Και τρα που θα σ' θελε σο ποτ κοντ της,
Που ο Ττος για γυνακα του την παρνει ερωτευμνος,
Και που απ' την τση τχη της θα εσαι ευνοημνος...
ΑΝΤ: Εθε, Αρσκη, να χαρε το θραμβο της μνη,
Μα εσ μη θγεις λλο πια κτι που με πληγνει.
ΑΡΣ:
Καταλαβανω, κριε. Μετ απ' αυτ τη νκη,
Απναντι σου αχριστη γινε η Βερενκη.
Η αγπη χθρα καταντ, αν φλος σε προδσει.
ΑΝΤ:
Μσος λιγτερο γι' αυτν ποτ δεν χω νισει.
ΑΡΣ: Μπως ο αυτοκρτορας σ' χει περιφρονσει,
Μλις στο θρνο ανβηκε; Τον συνεπρε η οηση,
Η περηφνια κι νιωσες πως σε παραμερζει
Και δεν θλει το βλμμα σου πια να τον αντικρζει;
ΑΝΤ: Ο Ττος δεν μου φρθηκε ποτ μ' αλαζονεα.
Δεν εμαι αχριστος.
ΑΡΣ:                        Γιατ, ττε, αυτ η μανα
Να φγεις σε ρα κρσιμη, και να 'σαι ο χαμνος;
Στο θρνο τρα κθεται φλος σου αγαπημνος!
Αυτς που σ' εδε κποτε στη μχη να παλεεις,
Τη δξα και το θνατο μαζ του να γυρεεις,
Που στθηκες στο πλι του σε μια στιγμ σπουδαα,
Τη στση ταν κατπνιξε στην στατη Ιουδαα.
Πς να ξεχσει τη λαμπρ και μαρη εκενη μχη,
Που κρινε ο πλεμος ποια μορα μελλε να 'χει,
ταν ατραχοι οι εχθρο ψηλ στον προμαχνα
Κοιτοσαν των εφδων μας τον μταιο αγνα;
Σκληρ χτυποσε ο κρις, μα αυτο χαμογελοσαν,
Κι εσ, εσ σκαρφλωσες -οι λλοι δεν τολμοσαν-
Και σκρπισες το θνατο εκε ψηλ στα τεχη
Κι απ' το δικ σου θνατο σ' σωσε μνο η τχη
Αιμφυρτο, ψυχο σχεδν, ο Ττος σε ασπαζταν
Κι ο νικηφρος μας στρατς για σνα ολοφυρταν.
ρθε η ρα, κριε, για την ανταμοιβ σου,
Για τσο αμα που χυσε η αυταπρνηση σου.
Κι αν φλγεσαι να βρεις ξαν τη γη που χεις χσει,
Να ζεις μακρι απ' το θρνο σου αν σ' χει πια κουρσει,
Χωρς αξωμα μη δεις την χθη του Ευφρτη,
Περμενε ο Κασαρας να σου χαρσει κτι
Και να σε στελει θριαμβευτ, τετρρχη ευνοημνο,
Της Ρμης φλο βασιλι, λαμπρ και τιμημνο.
Λοιπν, εναι αδνατο ν' αλλξεις γνμη τρα;
Δεν απαντς;
ΑΝΤ:              Τι να σου πω; Προσμνω να 'ρθει η ρα
Η Βερενκη να φανε, μαζ μου να μιλσει...
ΑΡΣ: Κι αυτ γιατ;
ΑΝΤ:                    Τη μορα μου η τχη της θα ορσει.
ΑΡΣ: Πς;
ΑΝΤ:        Για το γμο να μου πει. Η Ρμη λη βουζει!
Αν ταυτιστον τα λγια της μ' ,τι ο λας νομζει,
Αν γνει αυτοκρτειρα, το στμμα αν φορσει,
Αν επε ο Ττος «δχομαι», εδ δεν χω θση.
ΑΡΣ: Γιατ μως ο γμος τους να σε τρομζει τσο;
ΑΝΤ: ταν βρεθομε μακρι, θα σου το φανερσω.
ΑΡΣ: Σε μονοπτι σκοτειν τα λγια σου με πνε!
ΑΝΤ: Να η βασλισσα. χε γεια. Κι ,τι σου επα, κνε.

ΤΕΤΑΡΤΗ ΣΚΗΝΗ                  ΒΕΡΕΝΙΚΗ ΑΝΤΙΟΧΟΣ ΦΟΙΝΙΚΗ

ΒΕΡ: Α, επιτλους ξφυγα! Με πνγει αυτ η πλημμρα
Των φλων που μου χρισε απρσμενα η μορα!
Τι κι αν αυτο μ' ατλειωτα εγκμια με τιμονε,
Εγ θλω τα χελη σου που ειλικριν μιλονε.
Αλλ εσ χεις χαθε. Φλε μου, μακρι σου,
Μπκα σε σκψεις, ξρε το, για την αμλεια σου.
λεγα: Πς; Ο Αντοχος; Που με παρηγοροσε,
Και που γι' αυτ κι η Ανατολ κι η Ρμη μαρτυροσε,
Ο σντροφος μου ο στοργικς σε κθε απελπισα,
Που μ' ακολοθησε πιστ μες στη δοκιμασα,
Αφτου πια ο ουρανς ξχασε την οργ του,
Και στλνει δρα που ποθ να μοιραστ μαζ του -
Πς γνεται ο Αντοχος, να με αφνει μνη,
Στο λεος μιας γνωστης ορδς που με κυκλνει;
ΑΝΤ: ρα εν' αλθεια - κρνοντας απ' τα λεγμενα σου,
Ο γμος σου θα διαδεχθε ντως τον ρωτα σου!;
ΒΕΡ: Φλε, την αγωνα μου θα πω σε σνα μνο.
Μρες τρα, τα μτια μου βουρκνανε απ πνο.
Το πνθος, που βθισε ο Ττος το παλτι,
Και στη δικ του την καρδι εχε αλλξει κτι.
Η φλγα του η ακρεστη για μνα εχε σβσει,
Δεν κανε πια σαν τρελς για να με αντικρσει.
Ψυχρς, κλειστς, βαρθυμος, με δκρυα, σιωπντας,
Με φηνε ολομναχη κι φευγε αδιαφορντας.
Με νιθεις, πσο υπφερα, εγ που τον λατρεω,
Που μνο αυτν -στο λω ξαν- μνο αυτν γυρεω,
Αυτν, κι χι τη λμψη του, χι την εξουσα,
Για μνα, το θος του, η καρδι, χουνε μνο αξα.
ΑΝΤ: Και μνει ακμα απρσιτος, ψυχρς κι λο σκοτδι;
ΒΕΡ: σουν κι εσ στην τελετ που γινε χθες βρδυ,
Στην ιερ αποθωση του πεθαμνου Αυγοστου,
Που ο Ττος αποφσισε με τους συγκλητικος του.
Νιθει, σαν γιος, πως κανε το χρος του. Για μνα,
Τον νθρωπο που αγαπ, καλε τρα εσπευσμνα
Τη σγκλητο, εν αγνοα μου - θλει να με φροντσει!
Πριν λγο ανακονωσε τι χει αποφασσει.
Στην Παλαιστνη χρισε τη γη της Αραβας,
Και πρσθεσε στα εδφη της τη χρα της Συρας.
Κι αν ,τι μου μετφεραν οι φλοι του ισχει,
τι γι' αυτ υπσχεται κι ειλικριν ομνει,
Αν δωσε το λγο του, ντως, πως θα μου ανκει
Αυτ η επικρτεια, ττε η Βερενκη
Ττλους θα χει αμτρητους, προτο την ονομσει
Εν τλει και αυτοκρτειρα. Σε λγο εδ θα φτσει
Να με γεμσει με τιμ κι πειρο μεγαλεο.
ΑΝΤ: Εν εγ ρθα να σου πω: Για πντα φεγω - Αντο!
ΒΕΡ: Να πεις αντο; Απστευτο! Θε μου! Τι σου συμβανει;
Τρμεις. Και μοιζει η ψη σου παρξενη, αλλαγμνη.
ΑΝΤ: Πρπει να φγω...
ΒΕΡ:                            Πς; Γιατ; Πες μου. Τι σ' αναγκζει
Να θες...
ΑΝΤ(χαμηλφωνα) Τι λθος, να τη δω!...
ΒΕΡ:                                                 Λοιπν, τι σε τρομζει;
Λγε! - Γιατ; Το στμα αυτ ποτ σου δεν το ανογεις.
Γιατ τσο μυστριο; Γιατ θλεις να φγεις;
ΑΝΤ: Εγ υποκπτω, μη ξεχνς, πντα στο θλημα σου,
Κι αυτ 'ναι η στατη φορ που με ακος μπροστ σου.
Δεν ξρω, τρα που φτασες ψηλ, θυμσαι ακμα
Τον τπο που γεννθηκες, το πατρικ σου χμα;
Θυμσαι, που σ' αντκρισα και θμπωσε η ματι μου,
Και η αιχμ απ' το βλμμα σου καρφθηκε βαθι μου;
Σ' αγπησα, σε θλησα, σε ζτησα, ποιος ξρει,
Μπορε και να δεχσουνα ,τι εχα εγ προσφρει,
Μπορε γλυκ να μ' βλεπες -μα η τχη λλα πρεσβεει-
0 Ττος ττε ρχεται, σε βλπει, σε μαγεει,
Σαν αετς περφανος, φταστος, ρωμαλος,
Αρρενωπς, αττητος, εκδικητς Ρωμαος!
Η Ιουδαα, ντρομη. Κι εγ, το πρτο θμα
Που σρωσε το ακρτητο κι ανμερο του κμα.
Σε λγο, και τα χελη σου πικρ μου επιβλουν
Να 'μαι βουβς - τα χελη μου λξη πια να μη βγλουν!
Μταια το προσπθησα - τα μτια μου μιλοσαν,
Οι στεναγμο κι οι θρνοι μου παντο σ' ακολουθοσαν.
Δνεις τη λση αδστακτα, με βζεις να επιλξω:
Την εξορα τη σιωπ - ποιο απ' τα δυο ν' αντξω;
Επλεξα, κι ορκστηκα, αμλητος να μενω.
Μα τρα πια τολμ, τολμ και τη σιωπ μου λνω:
Τον ρκο μου ταν κουγες, χωρς καμι συμπνια,
Μσα μου ορκιζμουνα να σ' αγαπ αινια.
ΒΕΡ: Θε μου, τι λες;
ΑΝΤ:                      Και σπασα. Και πια δεν εχα στμα.
Περνοσαν χρνια ολκληρα. Κι εγ σπαινα ακμα.
Τον τυχερ μου αντζηλο πιστς ακολουθοσα,
Μετ το δκρυ, το αμα μου να χσω αναζητοσα,
στε ο χαμς μου ο νδοξος να μαθευτε απ σνα,
Να γνει η δξα μου φων και να σου πει για μνα.
Και μοιζει ξφνου ο ουρανς πως να με πρει θλει -
Με κλαις νεκρ, μα αλμονο, εγ ζοσα εν τλει!
Τι κι αν με λσσα πλευα, κινδνευα, κοντ του!
Δεν φτανε ο ζλος μου τη γενναιτητα του!
Θλω να εμαι δκαιος: Ποιος να μην τον θαυμσει!;
Αυτς, που προορστηκε τη γη να εξουσισει,
Της μορας ο ευνοομενος, μα κι εκλεκτς σου, ορμοσε,
Και πνω απ' λους μοιαζε πως μνος πολεμοσε,
Εν εγ στον σκιο του παρδερνα χαμνος,
Ο τυχος, ο μισητς και ο καταραμνος.
Αισθνομαι να μ' επαινες, κρυφ να γαληνεεις
Και να μ' ακος γλυκτερα και να συγκατανεεις,
Στα σα λω για χρη του βαθι προσηλωμνη,
Ξεχνς αυτ που κουσες με την καρδι σφιγμνη.
Μετ απ μια αδυσπητη, αργ πολιορκα,
Τη στση ο Ττος πνιξε - φρικτ αιματοχυσα!
Λιμς, φωτι και σματα κατακρεουργημνα,
Παντο μνο χαλσματα και τεχη ερειπωμνα.
Σε εδε η Ρμη, τρπαιο, μαζ του να σε φρνει -
Κι εμνα ρμαιο η Ανατολ στην ερημι με σρνει!
Στην μορφη Καισαρεα, με συνοδεει ο πνος,
Εκε που σε λτρεψα, περιπλανιμουν μνος,
Τα χνη των βημτων σου στη γη σου αναζητντας.
ταν μως αβσταχτη τση μελαγχολα,
Κι η απγνωση μ' ανγκασε να 'ρθω στην Ιταλα -
Και βρκα το χειρτερο, την στατη μου πλνη,
Ο Ττος με υποδχεται, φλο καλ με κνει,
Κι εγ σαν «φλος» μνω εδ, για να 'μαι πια κοντ σου,
Κι ερωτευμνος - γνομαι μπιστος του ρωτα σου!
Η Ρμη δεν ενκρινε το φλογερ σου πθος
Οτε και ο πατρας του, κι λπιζα κατ βθος
Ο Ττος πως θα σ' διωχνε - μα η μορα λα τ' αλλζει,
Νεκρς ο Βεσπασιανς κι ο Ττος εξουσιζει.
πρεπε αμσως να χαθ, μα θλησα να μενω
Να μθω τι αποφσισε, κι εγ τι θ' απογνω.
Η τχη μου χει κριθε. Η νκη εναι δικ σου.
Υπρχουν φλοι για να 'ρθουν στο γμο, στη γιορτ σου,
Και η χαρ τους να ενωθε με τη χαρ σου, εμνα
Τι να με κνεις; Σκυθρωπ, με μτια βουρκωμνα,
Το θμα ενς ρωτα που ταν αυταπτη;
Μου αρκε, στω, που μλησα, κι εσ μαθες κτι
Για σα εγ δοκμασα και υπφερα κοντ σου.
Τρα, μ' αγπη σο ποτ βαθι, φεγω μακρι σου.
ΒΕΡ: Πς να πιστψω, κριε, πως σμερα, εμπρς μου,
Λγο προτο ο Κασαρας γνει ο σντροφος μου,
νας θνητς θα μου 'δειχνε τσι τον ρωτα του!
Κι αν πρπει να τιμωρηθε για την απρπει του,
Εγ, σαν γνσια φλη του, θλω να λησμονσω
,τι βαρ ξεστμισε και να τον συγχωρσω.
Σε κουσα νηφλια. Κι ακμα, νιωσα λπη
Που φεγει τσι ο φλος μου, και με εγκαταλεπει.
Τον ουραν χω μρτυρα: Το μνο που ποθοσα,
Αυτ μου τη δικαωση μαζ σου να τη ζοσα.
Σε εκτιμοσα, θαμαζα τη γενναιτητα σου,
Εσ, του Ττου αγαπητς, κι ο Ττος, νδαλμα σου,
Με τη ματι ενς ρωτα σε κοταζα μεγλου,
Γιατ τον Ττο βρισκα στο πρσωπο ενς λλου.
ΑΝΤ: Να γιατ φεγω. Εστω κι αργ. Γιατ κι αν με κοιτοσες,
Αυτν πνω μου αντκριζες κι εμνα με αγνοοσες.
Ττος! Αυτ το νομα! Τ' ακοω και με τρελανει,
ταν το λει το στμα σου σαν να μην το χορτανει!
Κι αυτ το δειο βλμμα σου! Το πντα αφηρημνο,
Που εν με βλπει, ειν' αλλο, αδιφορο, χαμνο.
Χαρε. Θα σ' χω μσα μου, θα 'σαι το μυστικ μου,
Θα σ' αγαπ παντοτιν μχρι το θνατο μου.
Και μη φοβσαι - δεν θα πω για λα τοτα λξη.
Κι αν με τυφλνει ο σπαραγμς, κι εσ αν χεις φταξει,
Η φμη του θαντου μου μνο θα σου θυμσει
τι χαμνος κι σημος εχα ως ττε ζσει.
Χαρε.

ΠΕΜΠΤΗ ΣΚΗΝΗ               ΒΕΡΕΝΙΚΗ ΦΟΙΝΙΚΗ

ΦΟΙΝ: Ειν' αξιολπητος! Με τση καρτερα,
Και πστη, δεν του ξιζε η τχη αυτ, κυρα.
Δεν τον λυπσαι;
ΒΕΡ:                   Η ξαφνικ φυγ του με πικρανει,
Ομολογ τι μσα μου μια θλψη εναι κρυμμνη.
ΦΟΙΝ: Εγ δεν θα τον φηνα...
ΒΕΡ:                                       Γιατ να τον κρατσω;
Ως κι απ' το νου μου θα 'πρεπε για πντα να τον σβσω.
Να δσω ελπδα σ' λη αυτ την πλνη που πιστεει;
ΦΟΙΝ: Ο Ττος δεν φανρωσε ακμα τι σκοπεει.
Η Ρμη ρχνει πνω σου το βλμμα της με φθνο.
Βλμμα αυστηρ, αμελικτο, με κνει και παγνω:
Γι' αυτν το γμο απαιτε να 'σαι Ρωμαα ο νμος.
Δεν θλει η Ρμη βασιλες, βασλισσα εσαι μως...
ΒΕΡ: Μα λα αυτ πια πρασαν. Ποιος να με απειλσει;
Με αγαπ, εναι ισχυρς, ο Ττος, κι αν μιλσει,
Εμπρς μου ττε ευλαβικ θα σκψει η σγκλητος του,
Και το δικ του γαλμα θα στψει ο λας του.
Χτες βρδυ που λα λαμπαν, Φοινκη, δεν τον εδες;
Πς στραφτε, πς φνταζε σαν μσα σε ηλιαχτδες!
Και οι πυρσο, και η πυρ! Νχτα φωτις! Τι εικνες!
Οι αετο! Τα λβαρα! Τα πλθη! Οι λεγενες!
Συγκλητικο και πατοι και ισχυρο του κσμου,
Που επνω τους τη λμψη του ριχνε ο λατρευτς μου.
Μες στην πορφρα, ολχρυσος, νδοξος, τιμημνος,
Πολεμιστς αττητος, δαφνοστεφανωμνος,
Το κθε βλμμα αχρταγα αυτν μνο κοιτοσε,
Αυτν μνο αντκριζε, αυτν μνο ποθοσε.
Τι αγλη, τι παρστημα, τι ανδρικ σαγνη,
Α! και με πσο σεβασμ, με πση εμπιστοσνη,
Πστη κρυφ του ορκστηκαν λοι μες στην καρδι τους!
Κι πως εγ, δεν εδανε -πες μου- εκε μπροστ τους,
Τον κριο τους και Θε, που θα εξουσισει,
σο κι αν θλησε θνητ η μορα να τον πλσει;
Φοινκη, παρασρθηκα με την ανμνηση του!
Η Ρμη τρα τον τιμ για την ενθρνιση του,
Τχη καλ του εχεται και στους Θεος θυσιζει
Και για τον αυτοκρτορα που απκτησε γιορτζει.
Πμε! Τι περιμνουμε; Μαζ τους να ενωθομε
Και για τη βασιλεα του, για εκενον, να ευχηθομε!
Κι στερα, εδ, απρσμενα, κοντ του θα γυρσω,
Για να τον δω, απρσκλητη, για να τον συναντσω,
Να πομε σα λγαμε μνο με τη ματι μας
Και να φανε ελεθερα ,τι κρυβε η καρδι μας.

                                       ΔΕΥΤΕΡΗ ΠΡΑΞΗ

ΠΡΩΤΗ ΣΚΗΝΗ                        ΤΙΤΟΣ ΠΑΟΥΛΟΣ ΑΚΟΛΟΥΘΟΙ

ΤΙΤ: Βρκες εν τλει της Κομμαγηνς τον ηγεμνα;
Ξρει τι περιμνω εδ;
ΠΑΟΥΛ:                        τρεξα στον κοιτνα
Εκενης, που λγο πριν τον εδανε να μπανει.
Εχε μως φγει. Φρντισα να μθει τι συμβανει:
τι επειγντως τον καλες - ενργησα ως προσκει.
ΤΙΤ: στω. Κι εκενη; μαθες τι κνει η Βερενκη;
ΠΑΟΥΛ: Γιορτζει και σ' ευγνωμονε και δεται και λει
Να σου χαρσουν οι ουρανο λης της γης τα ελη.
Για σνα πγε να ευχηθε.
ΤΙΤ:                                Γλυκι μου αγαπημνη!
Αλμονο!
ΠΑΟΥΛ:            Γιατ αυτ η θλψη; Τι συμβανει;
Θα ορσει, στην Ανατολ, τσους και τσους θρνους.
Και τη λυπσαι;
ΤΙΤ:                   Πουλε, να μας αφσουν μνους!

ΔΕΥΤΕΡΗ ΣΚΗΝΗ             ΤΙΤΟΣ ΠΑΟΥΛΟΣ

ΤΙΤ: Λοιπν. Η Ρμη αναρωτιται απφαση αν πρα,
Θλει να μθει της βασλισσας ποια θα εναι η μορα,
Πουλε. Ο πθος ο κρυφς, δικς της και δικς μου,
Πασγνωστος, χει απλωθε στα πρατα του κσμου.
Καιρς, τις σκψεις μου να πω. Μα θλω απ σνα
Να μθω τι φρονε ο λας για 'κενην και για μνα.
Τι λνε; Πες μου. Τι ακος;
ΠΑΟΥΛ:                         Παντο γνεται σλος
Τις αρετς σου εξυμνον και το δικ της κλλος.
ΤΙΤ: Τι λνε για τα αισθματα που εγ της χω δεξει;
Πο θα 'θελαν ο ρωτας αυτς να καταλξει;
ΠΑΟΥΛ: Μπορες τα πντα: Αγπησε, αν θες, απαρνσου.
Διλεξε ,τι εσ ποθες, η Αυλ θα 'ναι μαζ σου.
ΤΙΤ: Αυτ η Αυλ!... Την χω δει, λο υποκρισα,
Να δχεται αμριμνα την κθε ακολασα.
Του Νρωνα τα εγκλματα σκυφτ να δικαινει,
Την τρλα του, γονατιστ, να την αποθενει.
Πς να πιστψω της Αυλς το θατρο, την πλνη,
Πουλε, θλω μια φων αλθειας που να κνει
Να βγει στο φως ,τι πικρ στο σκτος ψιθυρζουν,
Δεν θλω κβδηλες φωνς που με αποκοιμζουν.
Εξ λλου, το υποσχθηκες. Ο σεβασμς κι ο τρμος
Με κλενουν μες στης γνοιας τα τεχη, τρα μως,
Θλω, καλ μου Πουλε, τα μτια σου, το στμα,
Να μου αποκαλψουνε ,τι δεν ξρω ακμα.
Γι' αυτ σ' κανα μπιστο, σου ανοχτηκα γενναα,
Και της ψυχς τους σε ρισα κρυφ διερμηνα.
Για να μου πουν ,τι δεν λεν οι κλακες μου, οι «φλοι»,
Ξεκθαρα και ειλικριν τα τμια σου χελη.
Λγε λοιπν. Τι θλουνε να γνει η Βερενκη;
Τι προσδοκονε; Να ηττηθε; Ν' αξιωθε τη νκη;
Αν πλι στον Κασαρα σταθε, νδοξη και μεγλη,
Η μορφη βασλισσα, αυτ θα τους προσβλλει;
ΠΑΟΥΛ: Μην αμφιβλλεις, κριε. Στο νου την καρδι της,
Η Ρμη δεν τη δχεται για αυτοκρτειρα της.
Ξρουν πως εναι μορφη. Μα τα λευκ της χρια
Γρω απ' το σκπτρο σου πετον, σαν γρια περιστρια.
Ρωμαα κι αν αισθνεται, κι αν χει -λνε- τσο
Πολλς και σπνιες αρετς, βασλισσα εναι, ωστσο.
Κι η Ρμη το χει ως θεσμ βαθι θεμελιωμνο:
Απαγορεει το αμα της να σμγει με αμα ξνο,
Δεν αποδχεται καρπ παρνομο η τιμ της,
Παιδ γμου αντθετου με την παρδοση της.
λλωστε, αφτου διωξε τους βασιλες της, πλον
Σιχανεται ,τι λλοτε λτρευε υπρ το δον -
Τη βασιλεα, τη μισε. Και τρα, αν προσκυνει
Πιστ τον κθε Κασαρα, μες στην ψυχ κρατει
Την χθρα αυτ περφανα, που εν' ,τι απομνει
Απ' την Ελευθερα της, την προ πολλο χαμνη.
Ο Ιολιος, που αρχικ την εχε καταλσει,
Και κθε νμο αυθαρετα εχε ποδοπατσει,
Την Κλεοπτρα, κι αν τρελ ποθοσε, την αρνιται,
Κι εκενη στην Ανατολ μνη περιπλανιται.
Ο Αντνιος, που σαν Θε τη λτρευε η ψυχ του,
Κι απ' τα φιλι της ξχασε τη γη και την τιμ του,
Αν και δεν τλμησε ποτ να γνει σζυγος της,
ταν τον βρκε ανασχυντα να γονατζει εμπρς της
Η Ρμη εκδικθηκε, λκαινα αγριεμνη,
Κι αυτν, τον νομο εραστ, κι αυτν, την ερωμνη.
Ο Καλιγολας, κτοτε, ο Νρων, κριε μου,
Τρατα, που δεν βαλα στα χελη αυτ ποτ μου,
Μνο κατ' ψιν νθρωποι, αδστακτοι, κι ακμη
Αμετανητοι βιαστς των νμων που 'χει η Ρμη,
Το νμο αυτ δεν τλμησαν να ρξουν στον Καιδα,
Ενς γμου αποτρπαιου δεν ναψαν τη δδα.
Ζτησες ειλικρνεια - εκενος ο υπηρτης,
Που ταν του Κλαδιου κλακας και δολος και ικτης,
Ευθς που ελευθερθηκε, δυο γμους εχε κνει,
Κι οι δο με βασλισσες, κι αυτ αν δεν σου φτνει,
Κι αν την αλθεια για ν' ακος εσαι αποφασισμνος:
ταν κι οι δυο οι βασλισσες της Βερενκης γνος!
Ρωτς λοιπν εν μπορες στου Κασαρα την κλνη
Να βλεις μια βασλισσα, χωρς να σ' επικρνει
Η Ρμη, ταν βασλισσες χυδαα εχαν σμξει,
Μ' ακλαστο απελεθερο, κι η Ανατολ εχε φρξει!;
Αυτ οι Ρωμαοι σκφτονται για τα αισθματα σου.
Και σντομα κι η σγκλητος σως να 'ρθει μπροστ σου
Με του λαο το θλημα, προτο ο λιος δσει,
πως σου μλησα εγ, τσι να σου μιλσει,
Και σσσωμη στα γνατα να πσει εκλιπαρντας,
Επιλογ αντξια της Ρμης απαιτντας.
χεις το χρνο να σκεφτες τι θα τους απαντσεις.
ΤΙΤ: Αλμονο! ναν ρωτα ττοιον πς να τον σβσεις!;
ΠΑΟΥΛ: Ο ρωτας σου, ομολογ, ηφαστειο που κοχλζει!
ΤΙΤ: Χλιες φορς πιο φλογερς απ' ,τι ο νους σου βζει,
Δεν τη χορτανω, Πουλε, θλω να την κοιτω,
Να της μιλ, να χαρεται και να την αγαπω.
Χλιες φορς για χρη της (γιατ πια να το κρβω!)
Μ' εδαν ευγνμονα οι Θεο μπρος στους βωμος να σκβω
Να τους δοξζω που βαλαν τη Ρμη, λη την πλση,
Στα χρια του πατρα μου, να τις εξουσισει.
φτασα μχρι να φθον το δφνινο του στμμα.
Εγ, που θα 'δινα γι' αυτν το διο μου το αμα,
Αν μ' ευσπλαχνα η μορα του εν τλει εχε θελσει
Ακμα περισστερο στη γη να τον κρατσει.
Και λα αυτ (πσο τυφλο εναι οι ερωτευμνοι!)
Για να σταθε στο πλι μου, στο θρνο, τιμημνη
Αυτ που χρνια ολκληρα μ' εχε στην αγκαλι της,
Κι εγ, κι η πλση ολκληρη να σκψουμε μπροστ της.
Μα κι αν την μορφη ψη της, Πουλε, χω λατρψει,
Κι αν κλαγοντας ορκστηκα, στε να με πιστψει,
Τρα που τη σαγνη της μπορ πια να δοξσω,
Που την ποθ σο ποτ, και που μπορ να φτσω
Ως τον τερπν υμναιο, και να ενωθ μ' εκενη,
Κι ,τι για χρνια θλαμε, σε μια μρα να γνει,
Θα πρπει, ω Θε μου, Πουλε... Πς να το ξεστομσω;
ΠΑΟΥΛ: Τι, κριε μου; Πες μου το!
ΤΙΤ:                                   Πρπει να την αφσω.
Δεν απαρνισαι τσι μεμις την δια την ψυχ σου.
Αν σου επα «μλα», αν θλησα ν' ακοσω τη φων σου,
Το κανα γιατ θελα ο λγος σου να σβσει
Τον ρωτα που μσα μου δεν λει να ξεψυχσει.
Η Βερενκη ανκητη πλευε στην καρδι μου,
Κι αν τρα η δξα τη νικ και την πετει μακρι μου,
Η μχη με τον ρωτα αν ξερες τι πνο
Και τι πληγς μου στοχισε - διχζομαι, ματνω!
Τη λτρευα κι αμριμνος τον ρωτα μου ζοσα,
Εγ δεν εξουσαζα, οτε και κυβερνοσα
λλο απ τη μορα μου, το μυστικ καημ μου,
Κι δινα λγο για λα αυτ μνο στον εαυτ μου.
Μα ταν ψηλ ο ουρανς κλεσε τον πατρα,
Και τα δυο μτια του κλεισα τη μαρη εκενη μρα,
Βγκα απ' το θμβος το γλυκ, απ την πλνη εκενης,
Κι αισθνθηκα στους μους μου το βρος της ευθνης.
Το εδα αμσως - πως σκληρ πρπει να την ξεχσω,
Τον εαυτ μου, Πουλε, κι αυτν να ξεπερσω,
Κι τι οι Θεο αποφσισαν, παρ τη θληση μου,
Η οικουμνη, μνο αυτ, να ορζει τη ζω μου.
Η Ρμη καιροφυλακτε με μτια αγριεμνα.
Κακς οιωνς και τι ντροπ, γι' αυτ μα και για μνα,
Στα πρτα μου τα βματα, το δκαιο αγνοντας,
Να ευτυχσω ββηλα, οικτρ παρανομντας!
Του ρωτα μου επλεξα την γρια καταδκη
Και να μιλσω θλησα γι' αυτ στη Βερενκη,
Την μοιρη, μα τι να πω; Μρες, σο κι αν ψξω
Να βρω τις πρτες λξεις μου, τις φρσεις να ταιριξω,
Μλις τολμει το στμα μου κτι να της αρθρσει,
Ξφνου νιθω τη. γλσσα μου να 'χει μεμις πετρσει.
Περμενα, στω, αν με δει, σε τση αγωνα,
Να νισει τη μελλομενη, κοιν μας δυστυχα.
Αντ γι' αυτ, ανδεη, γλυκ με συμπονοσε,
Τα δκρυα μου στγνωνε και με παρηγοροσε,
Στιγμ δεν προαισθνθηκε τι με βασανζει
Το τλος ενς ρωτα που τσο της αξζει.
Τη βρκα μως τη δναμη και τη σιωπ θα λσω!
Πουλε, πρπει να τη δω, πρπει να της μιλσω.
Μα θλω κι ο Αντοχος να ρθει εδ, ωστσο,
Το θησαυρ που χνω εγ, να του τον παραδσω.
Στα βθη της Ανατολς μαζ του να γυρσει.
Αριο, απ' τη Ρμη και οι δυο θα 'χουν αναχωρσει.
Αυτ σκοπεω να της πω, σντομα, που να 'ναι.
Κι αυτ, η στατη φορ που με ακοει θα 'ναι.
ΠΑΟΥΛ: Τι λλο θα 'λεγε αυτς που η δξα του ανκει,
Που πντα τον πλημμριζε το πθος για τη νκη!;
Η Ιουδαα, νας σωρς συντρμμια που καπνζουν,
Μνημεα που αινια εσνα θα θυμζουν,
Μου λεγε πως μια ψυχ που χει ανδρεα τση,
Δεν θα 'φτανε τον θλο αυτν ποτ να τον προδσει,
Κι τι ο μεγλος ρωας που θνη χει λυγσει,
Θα 'ξερε και τα πθη του πς να κατανικσει.
ΤΙΤ: Λγια!... Η δξα, που επαινες, πληρνεται με αμα!
Πιο μορφη θα φνταζε στο θλιβερ μου βλμμα,
Αν μ' φερνε αντιμτωπο ξαν με το χαμ μου!
Μα! Και το πθος για αρετ, και τον ηρωισμ μου,
Η Βερενκη τ' ναψε να κανε την καρδι μου.
Μην το ξεχνς - δεν τανε πντοτε τ' νομα μου
Λαμπρ κι αξιοζλευτο - δεν μουν δοξασμνος.
Μα δεν θ' αρκε για να ξεχν τι βαθι πονει.
Της Βερενκης η καρδι δεν μ' απατ, την ξρω.
Μες στην Αυλ του Νρωνα απ παιδ κλεισμνος,
Το μνο που εδα, Πουλε, το μνο που εχα μθει
Να παρνω δρμο ολισθηρ, να σρνομαι στα πθη.
Και να εκενη! Η Μγισσα! Αχ, μια καρδι τι κνει
Για να κερδσει τη σκλαβι, ν' αγγξει ,τι δεν φτνει;!
Ποτμι τρχει το αμα μου - νικ ως της γης την κρη,
Κι ρχομαι πσω θριαμβευτς. Μα το αμα και το δκρυ,
Οτε κι αυτ της ρκεσαν για να με αγαπσει.
Τη δυστυχα πρεπε ο Ττος να ελεσει,
Την καλοσνη μου να δει λη η οικουμνη,
Να μ' ευλογσουν πειροι παντο κατατρεγμνοι,
Για να τη δω ν' αγαλλι, γλυκ να μ' αντικρζει,
Και μνα, ση δεν σκφτεσαι, χαρ να με γεμζει!
Τα πντα, Πουλε, της χρωστ. Κι εγ τι θα της δσω;
Την πιο σκληρ ανταμοιβ. Για λη αυτ την τσο
Πανκριβη της δωρε -δξα, αρετ, τι δρπεις!-
Θα της φωνξω: «Πγαινε, φγε να μη με βλπεις!»
ΠΑΟΥΛ: Γιατ, κριε μου, υποτιμς τση μεγαλοσνη;
Ως τον Ευφρτη ποταμ θα εξουσιζει εκενη!
Η σγκλητος εν' ναυδη! Ποιος να σε θεωρσει
Αχριστο; Την κανες σχεδν με σνα ση!
Η Βερενκη θλασσες λαν θα κυβερνει.
ΤΙΤ: Τον εαυτ μου θελε μνο να της προσφρω.
Της ρεσα, με μγεψε, κι απ αυτ την ρα,
(Μορας στιγμ, που τιμωρε; Τχης, που φρνει δρα;)
Μια μνο ταν η σκψη της: Το πσο μ' αγαποσε.
Ξνη στη Ρμη, γνωστη μες στην Αυλ, περνοσε
λη τη μρα, Πουλε, για μνα ν' ανασανει,
Να βλπει εμνα, κι στερα πλι να με προσμνει.
Και κποτε αν της λειπα, αν λγο αργοποροσα,
Κι αν για στιγμς ξεχνιμουνα, και δεν τη συναντοσα,
Την παιρναν τα δκρυα, κι εχε απ' το κλμα λισει,
Αυτ το χρι πειρες φορς τα 'χει στεγνσει.
,τι στον ρωτα βαθ και δυνατ γεννιται,
Πθος γλυκς κι αστερευτος που λο παραπονιται,
Πρθεση αγν να 'σαι αρεστς, φβος που δεν σ' αφνει,
Κλλος και δξα κι αρετ, λα τα εχε εκενη.
Για πντε χρνια, συνεχς, τη βλπω, την ορζω,
Και πντα πρτη μου φορ λες και την αντικρζω.
Δεν θλω να τη σκφτομαι. Πουλε, η αντοχ μου,
σο τη φρνω στο μυαλ, φεγει απ την ψυχ μου.
Τι θα της πω, ω ουραν, τι θα της αναγγελω!
Αρκε. Ας μην το σκφτομαι. Θα κνω ,τι οφελω.
Αυτ εναι το καθκον μου και θα το ακολουθσω,
Κι αδιφορο, αν θα χαθ αν θα επιζσω.

ΤΡΙΤΗ ΣΚΗΝΗ                      ΤΙΤΟΣ ΠΑΟΥΛΟΣ ΡΟΥΤΙΛΟΣ

ΡΟΥΤ: Η Βερενκη, κριε, ζητ να σου μιλσει.
ΤΙΤ: Πουλε!
ΠΑΟΥΛ:    Τι; Σαν τον δειλ που 'χει οπισθοχωρσει,
Ξεχνς τα λγια του ρωα που κουσαν τ' αυτι μου;
Κνε τα πρξη.
ΤΙΤ:              Θα τη δω. Ας ρθει εδ, μπροστ μου.

ΤΕΤΑΡΤΗ ΣΚΗΝΗ      ΒΕΡΕΝΙΚΗ ΤΙΤΟΣ ΠΑΟΥΛΟΣ ΦΟΙΝΙΚΗ

ΒΕΡ: Λυπμαι αν ειμ' αδικριτη, κι απρσκλητη αν μπανω
Στο χρο αυτ που σε κρατ κλειστ, απομονωμνο.
Μα ταν ολκληρη Αυλ βουζει ολγυρα μου
Για λα αυτ που βαλες μσα στην αγκαλι μου,
Θα 'ταν σωστ να μη σε δω, να μην τρξω κοντ σου
Και να σωπανω, αδιφορη, μνοντας μακρι σου;
Ωστσο, κριε (αυτς εδ, φλος αληθινς μας,
Θα ξρει πια το μυστικ που κρβει ο λογισμς μας)
Το πνθος σου κι αν τλειωσε, εσ πντα μονζεις,
Κι οτε που ψχνεις να με βρεις, οτε με πλησιζεις.
Μου λνε πως μου χρισες να σκπτρο ακμα,
Μα να τ' ακοσω δεν μπορ απ' το δικ σου στμα.
Γιατ, κριε μου, λοι αυτο -αλμονο- οι τποι,
Μνο τη σγκλητο αφορον πια της καρδις σου οι χτποι;
Δεν υποφρει ο πθος μου, Ττε, φραγμ και νμο:
Να σου μιλ με συστολ, με σεβασμ, με τρμο!
Γι' αυτ ρωτω καθαρ: Πο εναι ο ρωτας σου;
Προσφροντας βασλεια, εκφρζεις το ασθημα σου;
Και απ πτε πστεψες πως μ' λα αυτ μ' αγγζεις;
Να μου μιλς, να με κοιτς και να μου ψιθυρζεις,
Αυτ εναι τα βασλεια που θλω ν' αποκτσω,
Να 'σαι κοντ μου -μνο αυτ- τ' λλα στα δνω πσω.
Τρα για μνη αγπη σου θα 'χεις την εξουσα;
Μνεις ακμα σιωπηλς, μετ τση απουσα;
Πες μου μια λξη. Ανησυχ. Λσε πια τη σιωπ σου.
Για μνα πριν μιλοσατε; μουν κι εγ μαζ σου
Στα σα λγατε κρυφ; Στα λγια σου εγ ζοσα;
Κριε, μες στη σκψη σου -στω- μουν παροσα;
ΤΙΤ: Αναρωτισαι; Ορκζομαι -μρτυς μου η Θεα Δκη-
Πντα μσα στα μτια μου χω τη Βερενκη!
Η απουσα, ο καιρς -ξρε το- δεν σου κλβει,
Δεν σου στερε μα καρδι που μνο σε λατρεει.
ΒΕΡ: Απστευτο. Μου ορκζεσαι πως φλγεσαι για μνα,
Κι τσι ψυχρ τ' ορκζεσαι, με λγια παγωμνα;
Κι επικαλεσαι τους Θεος; Γιατ; Για να με πεσεις
Πως μ' αγαπς; Κι οι ρκοι αυτο εναι οι εγγυσεις;
Σ' χει η καρδι μου, κριε, ποτ αμφισβητσει;
νας γλυκς σου ψθυρος αρκε για να με πεσει.
ΤΙΤΚυρα...
ΒΕΡ:            Λγε μου, λοιπν! Πες μου. Γιατ διστζεις;
Στρφεις τα μτια, αλλο κοιτς, χνεσαι, σκοτεινιζεις!
τσι θα μ' αποστρφεται, απμακρη, η μορφ σου,
Πενθντας τον πατρα σου, βαρθυμη η ψυχ σου;
Δεν βρσκει βλσαμο ο καημς που σε κατασπαρζει;
ΤΙΤ: Εθε να ταν ζωντανς, Θε μου, να εξουσιζει!
Κι εγ να ζοσα ανμελος!
ΒΕΡ:                                      Κριε, η βαθι σου θλψη
Δεχνει ενς γιου το σεβασμ - κτι σαν δος, σαν τψη!
μως, αρκε τον τμησες. Για πντα θα πενθσεις;
Καιρς, το μεγαλεο σου, τη Ρμη να φροντσεις -
Εγ οτε που σκφτομαι να γνω η μριμνα σου.
Η Βερενκη κποτε ταν παρηγορι σου.
Δεν χρταινες τα λγια μου - γλυκ κι αν σου μιλοσα,
Αμτρητα μαρτρια για χρη σου περνοσα,
Το δκρυ μου μως στγνωνε με μια σου λξη μνο!
Κλαις τον πατρα σου. Πονς. Ξρω κι εγ απ πνο!
Εγ -ταν το σκφτομαι και μνο νιθω φρκη-
Που ,τι λατρεω θλησαν να μου τ' αρπξουν λκοι,
Γνωρζεις πσο υπφερα, πς τρεμε η καρδι μου,
στω για λγο αν φευγες εσ απ κοντ μου -
Εγ που θα 'πεφτα νεκρ αν μου λεγαν «Μπροστ σου
Ποτ δεν θα τον ξαναδες...»
ΤΙΤ:                                   Τι λες; λεος! Στσου.
Μη συνεχζεις! Τι στιγμ βρκες για να μιλσεις!
Στοργ για ναν αχριστο λλη μη σπαταλσεις.
ΒΕΡ: Ποιος εναι ο αχριστος; Εσ εσαι, καρδι μου;
Μπως σε πνγει η θερμ, ασφυκτικ αγκαλι μου;
ΤΙΤ: χι, ποτ. Ειλικριν. Και μθε τι νιθω
Για σνα ακμα πιο πολ να φλγομαι απ πθο!
Μα...
ΒΕΡ:    Πες μου.
ΤΙΤ:                 Αλμονο!
ΒΕΡ:                             Σ' ακοω.
ΤΙΤ:                                            Η Ρμη... . Η Εξουσα...
ΒΕΡ: Τι;
ΤΙΤ:         Πουλε, πρε με απ 'δω. Με πνγει η απελπισα.

ΠΕΜΠΤΗ ΣΚΗΝΗ                           ΒΕΡΕΝΙΚΗ ΦΟΙΝΙΚΗ

ΒΕΡ: φυγε! Κι οτε θλησε να πει στω μια λξη!
Τι θλιβερ συνντηση. Πες μου, σε τι χω φταξει;
Τι θλει; Γιατ σπασε; Τι πρεπε να κνω;
ΦΟΙΝ: Κι εγ, σο το σκφτομαι τσο απορ, τα χνω.
Δεν βζει ο νους σου τποτε που να τον χει θξει
Και τρα τον ανγκασε την χθρα του να δεξει;
Σκψου, θυμσου...
ΒΕΡ:                         Αλμονο! Θλω να με πιστψεις,
σο κι αν ψξω στα παλι, η μνμη μου κι οι σκψεις,
Απ' την αρχ που χρηκα, ως τρα που ματνω,
Γι' αγπη με κατηγορον υπρμετρη και μνο.
μως εσ μας κουγες. Θλω να μου εξηγσει
Το στμα σου και να μου πει: Τον χω εγ ενοχλσει;
Πες μου! Μπως τα δρα του εδα μ' αγνωμοσνη!;
Μπως χω το πνθος του δικα επικρνει!;
μπως τρμει, αγωνι για των Ρωμαων το μσος;
Να παντρευτε βασλισσα, αυτ φοβται σως.
Αυτ. Και ττε, αλμονο!... Αδνατον! Δεκδες
Φορς πταξ' η αγπη μας μεσ' απ' τις Συμπληγδες
Των νμων τους... Τσες φορς! Γιατ σωπανει, ωστσο,
τσι σκληρ! Θα τρελαθ, εξγηση αν δεν δσω.
Μπορ να ζω, χωρς ποτ να χω καταλξει,
Εν με παραμλησε αν τον χω θξει;
Θλω και πλι να τον δω. δη το χω νισει
Αυτ που σως δικα τον χει αναστατσει.
Ξρει, Φοινκη, μαθε! Τον χουνε ταρξει
Ο Αντοχος κι η αγπη του. Γι' αυτ χει τρομξει.
Τον κριο της Κομμαγηνς θλει να δει - μου λνε.
ρα, η αιτα εν' αυτς για λα σα με κανε.
Κι η τση του επιφλαξη που μ' χει θορυβσει,
Σε μια υποψα οφελεται που ειν' εκολο να σβσει.
Αχ! Δεν περηφανεομαι, μικρς ο θραμβος μου,
Ττε, ας στλνανε οι Θεο σαν πειρασμ εμπρς μου
Αντερο σου αντζηλο για να με δελεσει,
Κι ας ριχνε στα πδια μου ολκληρη την πλση,
Και πειρα βασλεια, κι ας με πολιορκοσε,
Αν την ψυχ σου μου 'δινες εσ - αυτ θ' αρκοσε!
Κι τσι, ω Ττε, που νικς, που πντα με κερδζεις,
Θα 'βλεπες ττε καθαρ για μνα πσο αξζεις.
Πμε. Φτνει μια λξη μου κι η θλψη του θα σβσει.
Καρδι μου, ησχασε! πως πριν, πλι θα σε θελσει.
Πς βιστηκα ν' απελπιστ! Η ζλια, αν τον παιδεει,
Ο Ττος, ττε, αγαπ, ο Ττος με λατρεει.

                                         ΤΡΙΤΗ ΠΡΑΞΗ

ΠΡΩΤΗ ΣΚΗΝΗ                ΤΙΤΟΣ ΑΝΤΙΟΧΟΣ ΑΡΣΑΚΗΣ

ΤΙΤ: Φεγεις; Εναι ανεξγητη αυτ η απφαση σου!
Αυτ η φυγ η αιφνδια! Κι η εξαφνιση σου!
Οτε καν θλησες να 'ρθεις να μ' αποχαιρετσεις!
Σαν αποσττης, σαν εχθρς, τη χρα αυτ θ' αφσεις;
Η Ρμη, η Αυλ, το Κρτος μου, τι θα 'λεγαν για σνα;
Κι εγ, που εμαι ο φλος σου; Δεν σκφτηκες εμνα;
Σ' χω αδικσει; Σ' βαλα ποτ στην δια μορα
Μ' λους τους λλους βασιλες; Κοντ μου δεν σε πρα
Την ανοιχτ μου την καρδι στα πδια σου ν' απλσω;
Ζοσε ο πατρας μου, κι αυτ μνο εχα να σου δσω.
Τρα, που εκτς απ' την καρδι σου δνω και το χρι,
Χνεσαι; Αρνισαι τ' αγαθ που 'χει να σου προσφρει;
Νομζεις τι ξχασα λο το παρελθν μου
Κι τι περηφανετηκα για το λαμπρ παρν μου;
Και τι πια οι φλοι μου απμακροι, σβησμνοι,
θα μου 'ναι πια αδιφοροι ολτελα, σαν ξνοι;
Κι αν θες, κι αν αποφσισες να φγεις μακρι μου,
Σ' χω ανγκη σο ποτ, εσνα, βασιλι μου.
ΑΝΤ: Εμνα;
ΤΙΤ:            Εσνα.
ΑΝΤ:                     Αλμονο! Τι να σου δσω -πες μου-
Εγ, νας ασμαντος, λλο απ τις ευχς μου;
ΤΙΤ: Εγ μως δεν ξχασα πως δκαια σου ανκει
Το μισυ απ' τη δξα μου, απ' τη μεγλη νκη.
Εδε η Ρμη να 'ρχονται, πισθγκωνα δεμνοι
Με τα δεσμ του Αντοχου, μυριδες ηττημνοι.
Και μες στο Καπιτλιο εναι αναρτημνα
Της Ιουδαας λφυρα λαμπρ, χρη σε σνα.
Τρα μως χι, δεν ζητ την αυταπρνηση σου.
Θλω απλς να δανειστ για λγο τη φων σου.
Τα πντα στην αγπη σου η Βερενκη οφελει
Κι ειλικριν α ευγνωμονε, κι εστε δεμνοι φλοι.
Μσα στη Ρμη εσαι γι' αυτ λιμνι λο γαλνη.
Μα καρδι, μα ψυχ, εγ, εσ κι εκενη.
Στ' νομα της φιλας μας - ζητ τη συνδρομ σου:
Να ασκηθε επνω της λη η επιρρο σου,
Αφο τη δεις εκ μρους μου.
ΑΝΤ:                                  Εγ; Μα εμες οι δο
Για πντα χωριστκαμε - της επα δη αντο.
ΤΙΤ: Πρπει και πλι να τη δεις και να της πεις για μνα.
ΑΝΤ: Εσ μλα της, κριε. Σε θλει. Ζει για σνα.
Μια τσο σπνια χαρ γιατ να της στερσεις;
Να μη μθει απ' το στμα σου ,τι θα ομολογσεις;
Σε περιμνει, αγωνι για τη συνντηση σας,
Και θα δεχτε! - Στο λω αυτ, προτο χαθ απ τη γη σας,
Κι μαθε, ξρει τι εσ το 'χεις αποφασσει
Κι τι εκενη πλι σου για πντα θα ευτυχσει!
ΤΙΤ: Αχ! Τι μεγλη ηδον αν της το μολογοσα!
Τι ευτυχα μγιστη, γι' αυτ αν της μιλοσα!
Τη μρα τοτη, εκστατικς, περμενα να ζσω,
Κι μως σμερα, φλε μου, πρπει να την αφσω.
ΑΝΤ: Να την αφσεις, κριε; Εσ;
ΤΙΤ:                                         Το πεπρωμνο
Δεν θλει εμνα πλι της για πντα αφοσιωμνο.
Απατηλ ταν, μταια, λα τα νειρα μου.
Πρπει να φγει, αριο, μαζ σου, βασιλι μου.
ΑΝΤ: Μαζ μου;
ΤΙΤ:          Ο αυτοκρτορας κι αν εμαι εγ, τι φρκη!
Την Πλση χω στα χρια μου, ο κσμος μου ανκει.
Μπορ να στψω βασιλες να τους καταργσω,
Μα την καρδι μου δεν μπορ, εγ, να την ορσω!
Η Ρμη επιβουλεεται των βασιλων τη μορα -
Θα φρξει αν δει βασλισσα σε θρνο απ πορφρα.
Των βασιλων το χρυσ κι αστραποβλο στμμα
Ρχνει ναν σκιο λο ντροπ πνω σε κθε βλμμα.
Εν μια λλη, αντθετα, δεν θα 'χε σκανδαλσει,
Και ας την εχα ανξια και ταπειν ποθσει!
Η Ρμη θα δεχτανε για αυτοκρτειρα της,
Την πιο ευκαταφρνητη, αρκε να ταν γενι της.
Νμος εναι απαρβατος. Κι αν αριο δεν φγει,
Θα δει μια ανθρωποθλασσα που μανεται, που πνγει,
Ουρλιζοντας να μου ζητ τον εξοβελισμ της,
Κι απ τη Ρμη ν' απαιτε τον γριο διωγμ της.
Απ' το να εμαστε κι οι δυο τσι ατιμασμνοι,
Ας νικηθομε απ' την Τιμ, για πντα δοξασμνοι!
Για μρες μνω ανκφραστος, βουβς, μπως και νισει
Τα λγια που το στμα μου πικρ θλει ν' αρθρσει.
Μταια. Εκενη αδημονε κι ανσυχη προσμνει
Πτε μπροστ της θα σταθ με την καρδι ανοιγμνη.
Πς να μιλσω; Τι να πω; Θλω να με λυτρσεις
Και τη σκληρ απντηση εσ να παραδσεις.
Τη θλψη μου και τη σιωπ, πγαινε, εξγησε της
Πες πως δεν θλω να τη δω -συγνμη ζτησε της-
Γνε ο μνος μρτυρας του αποχωρισμο μας,
Μαντατοφρος σκοτεινς του αποχαιρετισμο μας.
Εμπδισε τη θλιβερ αυτ συνντηση μας,
Την πτση μας, τη συντριβ, την εξουθνωση μας.
Κι αν η ελπδα τι θα ζει μες στην καρδι μου αινια,
Της δνει μια παρηγορι, δεξε ττε συμπνια
Κι ορκσου πως η φλγα μου γι' αυτν ποτ δεν σβνει,
Μες στην Αυλ, πιο εξριστος ακμα κι απ εκενη,
Θα 'μαι δικς της εραστς σπου να ξεψυχσω,
Μακρι της σαν ανπαρκτος, νεκρς θα κυβερνσω,
Αν οι αδστακτοι Θεο κι λλο με βασανσουν
Και με μια ατλειωτη ζω στυγν με τιμωρσουν.
Κι εσ, ο φλος ο αγνς και ο ακλουθος της,
Γνε στη δυστυχα της σμμαχος, σντροφος της.
Και φτστε στην Ανατολ μαζ, αγαπημνοι,
Σαν ξιοι θριαμβευτς κι χι σαν ηττημνοι.
Και να 'στε πντα αχριστοι κι αφοσιωμνοι φλοι
Κι εγ ποτ να μη χαθ απ' τα δικ σας χελη.
Γι' αυτ και θα 'θελα κοντ να 'ναι τα δυο σας Κρτη,
Και να 'χουν σνορο κοιν τον ποταμ Ευφρτη.
Και ξρω πως η σγκλητος μ' αυτ θα συμφωνσει,
Και θα εγκρνει ομφωνα ,τι χω αποφασσει:
Η Κιλικα να ενωθε με την Κομμαγην σου.
Χαρε. Και να 'ναι ο Θησαυρς αυτς πντα μαζ σου!
,τι στον κσμο μ' θρεψε, στοχειωσε τη ζω μου,
Και θα μ' αφσει ταν σβηστε κι η στερη πνο μου.

ΔΕΥΤΕΡΗ ΣΚΗΝΗ     ΑΝΤΙΟΧΟΣ ΑΡΣΑΚΗΣ

ΑΡΣ: Κριε, με το μρος σου εναι η Θεα Δκη.
Θα φγεις, αλλ παρνοντας μαζ τη Βερενκη.
Δεν στη στερε, αντθετα, θα σου την παραδσει.
ΑΝΤ: Να ανασνω! Μια στιγμ! Νιθω να 'χω παγσει.
λλαξαν λα! Μονομις! Ο νους δεν το χωρει.
Ο Ττος μου παρδωσε αυτ που αγαπει!
Θε μου! Εναι απστευτο! Τι κουσαν τ' αυτι μου;
Κι αν εναι αλθεια, να χαρε αμριμνα η καρδι μου;
ΑΡΣ: Μα. Απορ. Τσο πολ διστζει η καρδι σου;
Υπρχει κποιο εμπδιο τρα για τη χαρ σου;
Πριν λγο, καθς φεγαμε, δεν μου επες πως φοβσαι
τι για εκενη αινια καταραμνος θα 'σαι,
Γιατ η καρδι σου τλμησε να της ομολογσει,
ντρομη, την αγπη σου και να τη χαιρετσει;
Δεν φεγαμε για να μη δεις τη νωση τους; ρα,
Αφο χωρζουν - να χαρες! Λθηκε η κατρα!
Δξου την αγαλλαση που ο ρωτας σου δνει.
ΑΝΤ: Αρσκη, θα γυρσουμε πσω, εγ κι εκενη.
Σαν το αηδνι θα μιλ, θ' ακοω τη λαλι της,
Θα συνηθσει να κοιτ τα μτια μου η ματι της,
Κι σως συγκρνει, κι σως δει πως πια δεν χει θση
Του Ττου η ψυχρτητα μπρος στη δικ μου ζση.
Ο Ττος με την αγλη του εδ με εξαφανζει.
Στη Ρμη εναι εκθαμβωτικς. Σαν λιος λαμπυρζει.
Εν εκε σως λμψω εγ, γιατ θα 'μαι μακρι του,
Κι ας της θυμζει η Ανατολ για πντα τ' νομ του.
ΑΡΣ: Μην αμφιβλλεις, κριε, τσι ακριβς θα γνει!
ΑΝΤ: Αχ! Αφεθκαμε κι οι δυο στου ονερου τη σαγνη!
ΑΡΣ: Στου ονερου;
ΑΝΤ:          Εναι δυνατν ποτ να με θελσει;
Η Βερενκη, ευλωτη, να συνθηκολογσει;
Η Βερενκη να μου πει γλυκ στω να ψμα;
Τρα που γρια θα κοιτ με πικραμνο βλμμα,
Με μια ομορφι ανφελη και περιφρονημνη,
Θ' αποδεχτε να δεχνω εγ, με την καρδι σκισμνη,
Μια στοργικ αφοσωση, που εκενη μως θα ξρει,
Πως εναι ρωτας βαθς που δνεται, προσφρει;
ΑΡΣ: Ποιος λλος, στη δυσμνεια, μπορε να τη στηρξει;
Το πιο σκληρ της πρσωπο η μορα θα της δεξει.
Ο Ττος την αφνει.
ΑΝΤ:                           Αυτ η αλλαγ για μνα
Θα 'ναι να νο μαρτριο. Με μτια βουρκωμνα
Θα μου μιλει σωπανοντας και θα μου λει «μου λεπει».
Θα κλαει γι' αυτν. Θα την κοιτ και θα γεμζω λπη.
Και για τα σα πρσφερα, ποια θα 'ναι η αμοιβ μου;
Γι' λλον μπροστ μου να θρηνε η αγπη η ακριβ μου!
ΑΡΣ: Μα, σου αρσει να πονς; Πο εναι η δναμη σου;
Ραγζει τσι εκολα η τση θληση σου;
Δες την αλθεια καθαρ, σκψου καλ και κρνε
Τους λγους που η βασλισσα δικ σου τρα εναι.
Ο Ττος την αρνθηκε - ο γμος δεν θα γνει.
Μαζ σου ρα θα ενωθε -απ ανγκη- εκενη!
ΑΝΤ      Απ ανγκη;
ΑΡΣ:                         φησε πρτα να γαληνψει.
Το δκρυ του αποχωρισμο σντομα θα στερψει.
Κι λα μετ θα σ' ευνοον: Πκρα, μνησικακα,
Ο χρνος, η αγπη σου, του Ττου η απουσα,
Τσα εδφη - αδνατο να τα ορσει μνη,
Τα Κρτη σας, γειτονικ κι ο Ευφρτης να τα εννει,
Συμφρον, νους, συνασθημα, θα απαιτον να 'στε να.
ΑΝΤ: Ναι. χεις δκιο, φλε μου, νιθω χρη σε σνα
Να πλημμυρζω απ χαρ, να ζω, να ανασανω!
Θα κνω ,τι μου ζτησε. Γιατ να περιμνω;
Τη Βερενκη, ας τη δω, κατ το πρσταγμα του,
Κι ας μθει τι ο Ττος πια τη διχνει απ κοντ του.
μως... Τι κνω; Μα γιατ, εγ να ειμ' ο θτης,
Ο γγελος της εδησης για την καταστροφ της;
Απ αρετ, απ ρωτα, δεν το βαστ η ψυχ μου
Η Βερενκη η γλυκι ν' ακοσει τη φων μου
Να λει: «Σ' εγκατλειψε! Κυρα!» Για φαντσου,
Η λξη αυτ σαν κεραυνς να σκσει την καρδι σου!
ΑΡΣ: Πνω στον Ττο ολκληρο το μσος της θα πσει.
Θα αναγγελεις ,τι αυτς σου χει αναθσει.
ΑΝΤ: χι, ποτ. Δεν θα τη δω. Η οδνη της, μεγλη,
Αν μθει αυτ τη συμφορ. Ας της μιλσουν λλοι.
Θα 'ταν φρικτ το χτπημα, σωστ θα ταν πλγμα
Να μθει πως την διωξε ο Ττος με το στγμα
Της ξνης, απ' το στμα μου - διπλς, ο σπαραγμς της,
Αν της το πει ο αντζηλος του Ττου, ο μισητς της.
Να φγουμε! Ο Αντοχος γι' αυτ αν της μιλσει,
Εκενη ττε αινια, βαθι θα τον μισσει.
ΑΡΣ: ρχεται! Πρε απφαση. Η διορα σου λγει.
ΑΝΤ: Θε μου!

ΤΡΙΤΗ ΣΚΗΝΗ               ΒΕΡΕΝΙΚΗ ΑΝΤΙΟΧΟΣ ΑΡΣΑΚΗΣ ΦΟΙΝΙΚΗ

ΒΕΡ:               Α! Εγ φαντστηκα τι δη χεις φγει!
ΑΝΤ: Δεν με ξαφνιζει η ενχληση, η δυσαρσκεια σου!
Τον Κασαρα θα θελες να δεις εδ, μπροστ σου.
μως αυτς ευθνεται που σ' ενοχλ και πλι,
Εν σ' αποχαιρτησα σκβοντας το κεφλι.
Στην 'Οστια σως να μουνα, τοιμος για ταξδι,
Αν δεν μου το απαγρευε, θ' αναχωροσα δη.
ΒΕΡ: Ζητ εσνα. λους εμς αρνιται ν' αντικρσει.
ΑΝΤ: Με κρτησε γιατ θελε για σνα να μιλσει.
ΒΕΡ: Για μνα;
ΑΝΤ:       Ναι.
ΒΕΡ:              Και τι να πει;
ΑΝΤ:                                Θα σε πληροφορσουν
λλοι. Γεμτοι απ χαρ, ταν θα σου μιλσουν...
ΒΕΡ: Πς! Κριε μου...
ΑΝΤ:       Η χθρα σου ας μην ξεσπσει ακμα.
Εκενοι, μη διστζοντας ν' ανοξουνε το στμα,
Μπορε, με φος θριαμβικ και με αναλγησα,
Να ενδιδαν στην τση σου ανυπομονησα.
Μα εγ, που πντα δστασα και που μες στην ψυχ μου
Βζω την ευτυχα σου πνω κι απ' τη δικ μου,
Δεν θα 'θελα να πικραθες, στω κι αν με μισσεις,
Αντ να κλψεις, προτιμ να με κατηγορσεις.
Θα μθεις πριν το δειλιν κι αν χω δκιο κρνε.
Σε χαιρετ.
ΒΕΡ:       Θε μου! Τι λες; Μη φεγεις τρα. Μενε.
Γιατ πια να σου κρβομαι; Ναι. Εμαι σε αμηχανα.
Εμπρς σου, μια βασλισσα γεμτη αγωνα,
Που, με νεκρ τα στθη της, εκλιπαρε δυο λξεις!
Δεν θλεις, λες, να πικραθ, κι τι δεν θα τ' αντξεις.
Μα η σκληρ σου ρνηση, αντ να μ' ηρεμσει,
Με βασανζει, με πον, μ' χει αγανακτσει.
Λοιπν, αν η γαλνη μου εναι το παν για εσνα,
Κι αν τα δυο μτια σου ποτ χουν λατρψει εμνα,
Βγλε με απ' την απγνωση, φτισε την καρδι μου.
Τι σου επε ο Ττος;
ΑΝΤ:                    Προς Θεο... λεος! Βασλισσα μου.
ΒΕΡ: Τολμς να μη με υπακος; Αυτ που επα κνε.
ΑΝΤ: Τα λγια μου η αφορμ να με μισσεις θα 'ναι.
ΒΕΡ: Θλω αμσως να μου πεις.
ΑΝΤ                                 Θε μου! Δεν με λυπσαι;
Για λη αυτ μου τη σιωπ, σε λγο ευγνμων θα 'σαι.
ΒΕΡ: Τ' ορκζομαι - αν δεν μου πεις ,τι σου 'χω ζητσει,
Ττε η ψυχ μου αινια, βαθι, θα σε μισσει.
ΑΝΤ: Κυρα, στερα απ' αυτ, δχομαι να μιλσω.
Αφο επιμνεις και το θες, θα σ' ικανοποισω.
Μην κνεις μως νειρα: Η χρη σου θα μθει
σως το πιο αφνταστο απ' των δεινν τα πθη.
Μου 'ναι η καρδι σου γνριμη, σαν ανοιχτ βιβλο:
Θα τη χτυπσω βαια στο πιο τρωτ σημεο.
Ο Ττος θλει να σου πω...
ΒΕΡ:                              Τι;
ΑΝΤ:                                   τι ρθε η ρα
Παντοτιν εσ κι αυτς να χωριστετε, τρα.
ΒΕΡ: Να χωριστομε; Ποιοι; Εμες; Αυτς κι η Βερενκη;
ΑΝΤ: Θα πρπει να του δσω εδ το δκιο που του ανκει.
τι σπαρζει μια καρδι που ευγενικ λατρεει,
Ερωτικ απγνωση ταν τη δυναστεει,
Εδα να νιθει, να θρηνε, βαθι να σε πονει!
μως, αυτ τι ωφελε; σο κι αν α αγαπει,
Μια ξνη εσαι βασλισσα και τους Ρωμαους θγεις.
Και πρπει να χωρσετε. Αριο, εσ θα φγεις.
ΒΕΡ: Να χωριστομε! Αλμονο! Φοινκη!
ΦΟΙΝ:                                     Συγκρατσου.
Δεξε το μεγαλεο σου! Δεξε την αντοχ σου,
σο κι αν σ' χει αυτ εδ σαν κεραυνς χτυπσει!
ΒΕΡ: Μετ απ' ,τι ορκστηκε, ο Ττος να με αφσει!
Ο Ττος που ρκους κανε... χι! Εναι πλεκτνη.
Δεν θα του ταριαζε ποτ ττοια ατιμα να κνει.
Στα μτια μου, απ' το βθρο του θλουν να τον γκρεμσουν.
Στνουν παγδα δολερ, στε να μας χωρσουν.
χι, ο Ττος με αγαπ. Δεν θλει εγ να σβσω.
Πρπει αμσως να τον δω. Πρπει να του μιλσω.
Πμε.
ΑΝΤ:    Μα πς σου πρασε για μνα ττοια σκψη.
τι...
ΒΕΡ:      Θα το ευχσουνα να σ' εχα εγ πιστψει.
χι, εναι λα ψματα. Μα ,τι κι αν συμβανει,
Χσου απ τα μτια μου, σου εμαι για πντα ξνη.
(Προς τη Φοινκη.)
Σ' αυτ τη δσκολη στιγμ, μη φεγεις μακρι μου,
Τρα, που μταια προσπαθ να δω το φως μπροστ μου.

ΤΕΤΑΡΤΗ ΣΚΗΝΗ                ΑΝΤΙΟΧΟΣ ΑΡΣΑΚΗΣ

ΑΝΤ: Το κουσα; Δεν τανε φων μιας αυταπτης;
Μου 'πε να φγω, να χαθ για πντα απ κοντ της;
Φεγω αμσως. λλωστε, δεν θα 'χα δη πετξει,
Αν δεν μου το απαγρευαν και δεν μ' εχαν προστξει;
Εν' ρα πια για τη φυγ. Εμπρς! Δεν με πονει
Η τση αναλγησα της -χι- με βοηθει.
Πριν απ λγο ανστατος, δειλς και διχασμνος,
φευγα απ ρωτα και ζλια, απελπισμνος.
Μα τρα στερα απ' αυτ λη τη μοχθηρα,
Μλλον θα φγω απ 'δω, ναι, με αδιαφορα.
ΑΡΣ: Εναι ανγκη σο ποτ, κριε, εδ να μενεις.
ΑΝΤ: Για να εξευτελζομαι απ τα λγια εκενης;
Ο Ττος να αδιαφορε κι εγ να 'μαι το θμα;
Εγ να 'μαι ο κατδικος για το δικ του κρμα;
Κι εμπρς μου τσο δικα και τσο οργισμνα,
Να με προσβλλει ανασχυντα, να βγζει ψετη εμνα;
Ο Ττος, λει, εναι ο πιστς κι εγ εμαι ο εξωμτης!
Η αχριστη! Ο δλιος εγ εμαι, ο προδτης!
Πτε; ταν προσπθησα το δκιο να του δσω -
ταν της επα τι πον και τη λατρεει τσο;
ταν μ' αγπη θλησα να την παρηγορσω
Κι ερωτευμνο και πιστ να της τον παραστσω;
ΑΡΣ: Πψε να βασανζεσαι! Και λα θα περσουν,
Με τον καιρ θα ξεχαστον, λα θα ξεθωρισουν.
Σε μρες, μνα το πολ. Θα 'χουνε μενει πσω,
Χαμνα αυτ, μα εσ, εδ.
ΑΝΤ:                              χι, θα την αφσω.
Αισθνομαι τι μπορε και πλι οκτο να νισω.
Τον εαυτ μου αλπητα κι λλο να ταπεινσω;
Θλω γαλνη, ερημι. Ας φγουμε μακρι της,
Κι ας μη μιλσουμε ποτ για τη στυγν καρδι της.
Ωστσο, χουμε καιρ μχρι το φως της δσης.
Θα περιμνω μσα εδ, μχρι που να γυρσεις,
Αφο τη δεις. Αν ντεξε πρτα ας βεβαιωθομε,
Αν εναι ακμα ζωνταν, κι στερα ας χαθομε.

                                      ΤΕΤΑΡΤΗ ΠΡΑΞΗ

ΠΡΩΤΗ ΣΚΗΝΗ

ΒΕΡ: (μνη) Φοινκη, μην αργοπορες! Η ρα δεν περνει,
Μνει ακνητη, βαρι, μα η καρδι πετει,
Αδημονε, αγωνι - σφγγεται και πετρνει,
λη αυτ η αναμον νιθω να με σκοτνει.
Φοινκη, μην αργοπορες! Γιατ αργες; Εμπρς μου,
Οι πιο απασιοι οιωνο σκοτενιασαν το φως μου.
Φοινκη, οτε που θλησε καν να σου απαντσει,
Μ' χει, ο αχριστος, σκληρ, ολτελα αγνοσει.
Ο Ττος φεγει, κρβεται, φοβται την οργ μου.

ΔΕΥΤΕΡΗ ΣΚΗΝΗ           ΒΕΡΕΝΙΚΗ ΦΟΙΝΙΚΗ

ΒΕΡ: Εδες τον αυτοκρτορα; Πες μου λοιπν, καλ μου;
Τι επε; Θα 'ρθει;
ΦΟΙΝ:      Ησχασε. Του μλησα, κυρα.
Για την απελπισα σου δωσα μαρτυρα:
Βορκωσε. Δεν κρατθηκε. Εφτασε να δακρσει.
ΒΕΡ: Θα 'ρθει;
ΦΟΙΝ:     που να ναι. Θα 'ρθει εδ και θα σε συναντσει.
μως εσ θα τον δεχτες, τσι αναστατωμνη;
Γνε πως σουν, μορφη, με χρη στολισμνη,
Τα ππλα σου που γειραν σε με να σηκσω,
Και τα μαλλι απ' τα μτια σου να βγλω, να τα στρσω,
Να σσω ,τι φησε πσω του τσος θρνος.
ΒΕΡ: Μη! Να θαυμσει και να δει τα ργα του εκενος!
Τι να τα κνω λα αυτ τα ανφελα στολδια,
Εν η πστη, οι θρνοι μου, η οδνη μου η δια,
Τι λω; Η οδνη; -Αλμονο- ο σγουρος χαμς μου,
Αν δεν τον φρει ως εδ ο ββαιος θνατος μου,
Η ομορφι εναι μταιη, μταιη κι η φροντδα
Για μια σαγνη που σβησε χωρς καμι ελπδα!
ΦΟΙΝ: Εσαι μαζ του δικη. Γιατ; Απ' την κμαρα του
ρχεται ο αυτοκρτορας! - κου τα βματα του!
Να φγουμε. Ολομναχη να τον ακοσεις πρπει,
Μσα, κρυφ, που κανες δεν θα μπορε να βλπει.

ΤΡΙΤΗ ΣΚΗΝΗ                ΤΙΤΟΣ, ΠΑΟΥΛΟΣ, ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ

ΤΙΤ: Πες της, να μην ανησυχε, μην την παιδεει ο χρνος,
Αφο σε λγο θα τη δω. Θλω να μενω μνος.
Πγαινε.
ΠΑΟΥΛ:    Θε μου! ραγε, τρα τι θα μετρσει;
Η δξα του και η τιμ του Κρτους ας νικσει!
Πω να τη βρω.

ΤΕΤΑΡΤΗ ΣΚΗΝΗ

ΤΙΤ: (μνος)       Λγε λοιπν, Ττε, Θα προχωρσεις;
Η Βερενκη εναι εκε. Θα πας; Θα το τολμσεις;
Θα πεις αντο αινιο; Δχτηκε η καρδι σου
Να συμμαχσει πρθυμα με τη σκληρτητα σου;
Η μχη αυτ δεν απαιτε την αγλη ενς μαρμρου
Αττητου και σθεναρο - ψυχ θλει βαρβρου!
Θ' αντξω αυτ του φεγγαριο τα θαμπωμνα μτια,
Μες στης καρδις μου τα κρυφ να ψχνουν μονοπτια;
ταν θα δω το βλμμα αυτ, πνοπλο απ σαγνη
Να μχεται το βλμμα μου, να με λαβνουν θρνοι,
Θα θυμηθ το θλιβερ μου χρος; Θα τολμσω
Να πω: «Δεν θλω πια ποτ μπρος μου να σ' αντικρσω»;
Και μια καρδι, που με πον, να σχσει δρυ αιφνδιο;
Γιατ; Ποιος το αποφσισε; Το χρι μου το διο!
Μου επε η Ρμη καθαρ ποιο 'ναι το θλημα της;
Κυκλσανε το ανκτορο τ' αμτρητα ουρλιαχτ της;
Γρνει το Κρτος στον γκρεμ, κι εγ με απελπισα,
Για να το σσω πρπει αυτ να κνω τη θυσα;
λα, βουβ. Και μνο εγ, ρχνομαι μες στο σλο
Μιας δυστυχας που μπορ σως και ν' αναβλλω.
Ποιος ξρει; Αν τη βασλισσα η Ρμη εκτιμσει,
Κι αν σαν Ρωμαα τη δεχτε και την αναγνωρσει,
Και δικαισει απλυτα τσι την εκλογ μου;
χι, δεν πρπει να βιαστ με την απφαση μου.
Η Ρμη, μες στη ζυγαρι των νμων της ας βλει
Τση οδνη κι ρωτα και καρτερα μεγλη.
Κι ας πει πως δεν βαρανουνε! νοιξ' τα μτια, ω Ττε!
Κοτα πο βρσκεσαι! Εδ, που η Ρμη γαλουχεται
Να εχθρεεται τους βασιλες - της παρξης της νμος
Που δεν τον σβνει οτ' ρωτας οτε κι αυτς ο τρμος.
Εδ μισον τους βασιλες και τη βασλισσα σου!Απ παιδ, αυτ η κραυγ δεν στοχειωσε τ' αυτι σου;
Και δεν σε ακολοθησε στον πλεμο, στη μχη
Για να σου πει νας ρωας ποιο χρος πρπει να 'χει;
Κι ταν μαζ σου ρθε εδ, σαν τη σκι σου, εκενη,
Οτε ττε δεν κουσες η Ρμη πς την κρνει;
Πρπει λοιπν να σου το πει ξαν, πλι και πλι;
Δσου στον ρωτα, δειλ! Κι αρνσου τη μεγλη
Την αυτοκρατορα σου - στης γης την κρη χσου,
Κι σ' τηνε σε πιο ξιες καρδις απ' την καρδι σου!
Αυτ εν' τα σχδια τα λαμπρ της δξας, τα αινια,
Που θα 'κλειναν μες στις ψυχς τη φμη μου για χρνια;
Για λγες μρες κυβερν - τι χω κατορθσει
Για την τιμ; Στον ρωτα τα πντα χω δσει.
Χρνος χαμνος, μα ακριβς. Πς θα τον ανακτσω;
Πο εν' ,τι υποσχθηκα; Πτε θα κυβερνσω;
Ποιον πνο ανακοφισα; Ποια μτια ευτυχισμνα
Μ' ευγνωμοσνη κοταξαν τον ευεργτη, εμνα;
Εδε το πεπρωμνο της ν' αλλζει η οικουμνη;
Κι η μορα μου; Πσος καιρς ραγε να της μνει
Στο θρνο επνω να σταθε; Κι φτασαν να χαθονε
ρες και μρες που θελα τσο πολ να 'ρθονε!
λλο ας μην αργοπορ! Ας κνω ,τι γενναο
Θλει το χρος, κι ας κοπε...

ΠΕΜΠΤΗ ΣΚΗΝΗ       ΒΕΡΕΝΙΚΗ ΤΙΤΟΣ

ΒΕΡ: (βγανοντας στη σκην) Αφστε με, σας λω.
Οι συμβουλς σας, μταιες. Με πνγει ο εαυτς μου.
Θλω εκενον, να τον δω. Α! Εσαι εδ! εμπρς μου!
Αλθεια; Ο Ττος με πετ; Κιλας με χει αφσει;
Με διχνει; Χωριζμαστε; Κι ο διος το 'χει ορσει;
ΤΙΤ: Μη με πληγνεις πιο βαθι - μου αρκε τση οδνη.
Ας μη χαθομε μες σ' αυτ την παθιασμνη δνη.
νας καημς αβσταχτος με τρει, μ' εξουθεννει,
Το δακρυσμνο βλμμα σου, τρα, τον μεγαλνει.
Γρνα και πλι στην παλι εκενη φρνηση σου,
ταν σοφ μου λεγες: Το χρος σου θυμσου!
Και να που ρθε η στιγμ. Κρψε τον ρωτα σου,
Δεξε μου λη τη σνεση και την εγκρτεια σου,
Σκψου τι δρμο δσβατο πρπει ν' ακολουθσω,
Χρισε μου τη δναμη να σε κατανικσω,
Βοθησε με, αν μπορες, να βρω τρα το σθνος
Να μην εμαι αδικοπα κι θελα βουρκωμνος.
αν, ποτμι ακρτητο, τα δκρυα κυλσουν,
Η αγλη, η δξα, η τιμ, στω ας μας συγκρατσουν,
Κι λος ο κσμος κθαμβος ας δει τρα μπροστ του
Πς κλαει νας αυτοκρτορας και η βασλισσα του.
Γιατ θα πρπει εσ κι εγ να χωριστομε, τρα.
ΒΕΡ: Αδστακτε! Και μου το λες, εδ, αυτ την ρα;
Πς μπρεσες; Σε πστεψα. Μνο για σνα ζοσα,
Αιχμλωτη σου ολτελα, με πθος σε κοιτοσα,
Τυφλ σου παραδθηκα. Δεν ξερες το νμο
Πρτη φορ ταν γειρα στο στιβαρ σου μο;
Με δχτηκες, μ' οδγησες στην κσταση του πθους!
Γιατ δεν μου επες: «Δσμοιρο θμα, εσ, ενς λθους,
Μην προχωρες, φγε μακρι, τποτα μην ελπσεις;
Δεν θλω να 'χω την καρδι που εσ θα μου χαρσεις».
Την πρε μως το χρι σου και πσω μου τη δνει,
Τρα που πντα θα 'θελε στα χρια σου να μενει!
Γιατ, ταν μας στηνε αμτρητες παγδες
Η Ρμη, δεν με φησες; Υπρχαν ττε ελπδες,
Υπρχαν λγοι να δεχτ νηφλια το χαμ μου -
Θα 'φταιγε ο πατρας σου για τον αφανισμ μου
ο λας, η σγκλητος, η αυτοκρατορα,
Η πλση - χι τα χρια αυτ που γγιξα με λατρεα!
σοι με μσησαν βαθι κι δη μ' εχαν δικσει,
Για ναν ττοιο λεθρο μ' εχαν προδεσει -
Εν εσ, με χτπησες μ' λη τη δναμη σου,
Την ρα που περμενα την νωση μαζ σου
Κι ο ρωτας σου τανε πανσχυρος κι η Ρμη
Βουβ και ο πατρας σου χαμνος πια κι ακμη,
Σε προσκυνοσαν πειρα πλθη γονατισμνα
Κι εγ πια δεν φοβμουνα παρ μονχα εσνα!
ΤΙΤ: Κι εγ πια δεν φοβμουνα παρ τον εαυτ μου.
Τα δυο μου μτια κλεισα, ζντας μες στ' νειρο μου.
Το μλλον δεν το ψαχνα κι απ το νου εχα σβσει
Αυτ που θα μποροσε εμς ποτ να μας χωρσει.
Ο πθος μου ανκητος πως εναι φανταζμουν,
Το ανφικτο, το αδνατο, αυτ ονειρευμουν.
Ποιος ξρει; σως να φτανα μπρος σου να ξεψυχσω,
Πριν καταλξω εδ πικρ να σ' αποχαιρετσω.
Οι δυσκολες μ' καναν να φλγομαι, να καω -
Η Ρμη λη ψιθριζε τα λθη μου, τι φταω,
μως εγ αισθνθηκα ποια εναι η ενοχ μου
ταν σαν αυτοκρτορας εδα μες στην ψυχ μου.
Γνωρζω τι μαρτριο, τι φρκη με προσμνει
Και τι ζω - σε θνατο πια καταδικασμνη.
Στον λλο κσμο εμ' τοιμος κιλας να ταξιδψω,
Μα κι αν δεν ζσω, αδιφορο - πρπει να βασιλψω.
ΒΕΡ: Βασλεψε, κυβρνησε! Στη δξα σου βυθσου!
ως εδ. Ας πψει πια η τιμη φων σου,
Αυτ που ρκους δινε τι ο ρωτας μας
Παντοτιν θα νωνε τους χτπους της καρδις μας,
Και που, η δια αυτ φων, χωρς καμι συμπνια,
Μου 'χει επιβλει να χαθ σε απουσα αινια.
Εγ σε ικτεψα να 'ρθω, ν' ακοσω, να μιλσω -
Μταια μως -μχρι εδ- για πντα θα σ' αφσω.
Χαρε, για πντα, κριε! Χαρε: Τι γρια λξη
Για κποιον που αγπησε - πς να την πει; Θ' αντξει;
Μετ απ μνες, χρνια πια, πς θα μπορε η καρδι μας
Τσες και τσες θλασσες να εναι ανμεσα μας;
Θα δει ο λιος και ξαν θα φγγει η αμφιλκη,
Χωρς ο Ττος πια να δει ποτ τη Βερενκη.
Πς θα μπορε το βλμμα μου πια να μην τον χορτανει;
Πο σφαλα κι οι κποι μου λοι πγαν χαμνοι;
Ο αχριστος, λυτρθηκε! Κι λλο δεν θα πονει -
Γλυκ της απουσας μου τις μρες θα μετρει!;
Μρες για μνα ατλειωτες, στιγμς για 'κενον θα 'ναι.
ΤΙΤ: Κι αν ακουστον τα χελη του το χρνο να μετρνε,
Θα μθεις, πολ σντομα, κποιες πικρς ειδσεις
Κι τι βαθι λατρετηκες ττε θα ομολογσεις,
ταν θα δεις πως ζωντανς δεν ντεξε να μενει...
ΒΕΡ: Ττε γιατ να χωριστε τσο σκληρ απ 'κενη;
στω κι αν δεν ενσουμε τα δυο μας πεπρωμνα,
Γιατ να φγω; Τ' ρισε η Ρμη, κι απ μνα
Στερες ως και τον νεμο που γεεται η πνο σου;
ΤΙΤ: Α! Μενε. Ακατανκητη εναι η δναμη σου.
Νιθω τρωτς, αδναμος. χω και πλι ενδσει.
Να σε φοβμαι θα 'πρεπε και να 'χω υποχρεσει
Τον εαυτ μου πια ποτ να μη συρθε κοντ σου,
βουλος μπρος στα μαγικ κι τρωτα θλγητρα σου.
Τρα εναι αργ. Και η θληση κι ο νους μου δραπετεει
Κι να θυμται, εκστατικς - μνο πως σε λατρεει.
ΒΕΡ: Και τι μπορε η λατρεα σου αυτ να σου στοιχσει;
Φανεται η Ρμη τοιμη να επαναστατσει;
ΤΙΤ: χι ακμα -αλλ μετ- μετ απ ττοια πρξη;
Κι αν γνει ο ψθυρος κραυγ κι ο χλος αν ουρλιξει
Και πρπει αμα να χυθε για την απφαση μου;
Μα κι αν σωπσουν και βουβ δεχτον τη θληση μου,
Τι θα πληρσω ως τμημα; Και τι δεν θ' απαιτσουν
Για λη αυτ την ανοχ! Τι χρες θα ζητσουν!
Κι εγ, που θα χω παραβε ρκο τσο μεγλο,
Πς ν' αρνηθ; Πς θα μπορ το νμο να επιβλλω;
ΒΕΡ: Ο νμος! Μνο αυτ μετρ κι ας κλαει η Βερενκη...
ΤΙΤ: τσι νομζεις, δικη; Σ' ακοει η Θεα Δκη!...
ΒΕΡ: Ο νμος εναι δικος! Νμος εναι κι αλλζει -
Μσα σε θλψη αινια θα σε καταδικζει
Η Ρμη, το συμφρον της, το τεγκτο Δκαι της;
Κι ο ρωτας; Δικαωμα δεν χει; Απ' το δικ της
Πιο ιερ; Πες μου, λοιπν.
ΤΙΤ:                                     Αλπητη εσαι! Θε μου!...
ΒΕΡ: Εσαι ο αυτοκρτορας και κλαις, εσ, κριε μου!;
ΤΙΤ: Κλαω. Ναι. Κλαω αληθιν, κλαω, θρην, σπαρζω,
Εμαι ο αυτοκρτορας -τρμω, ανατριχιζω-
Τ' ορκστηκα να 'μαι ο φρουρς, ο φλακας του νμου.
Στη Ρμη αφιρωσα τυφλ τον εαυτ μου.
Πριν απ μνα λλοι πολλο τα πντα εχαν θυσισει,
λους τους εχε αμελικτα η Ρμη δοκιμσει.
Υποταγμνοι και πιστο σ' αυτ ακριβς το χρος
δειξαν πσο απνθρωπο εναι να 'σαι Ρωμαος.
Αλγιστοι κι ας γινε η σρκα τους κομμτια,
Με πτρινα κι αδκρυτα και παγωμνα μτια
Οδγησαν στο ικρωμα τα δια τα παιδι τους
Κι οι διοι τα αφνισαν και το ντεξε η καρδι τους.
Δσμοιρο γνος! Που η τιμ κι η δοξασμνη φρκη
Κι η τρομερ πατρδα σου, σου χρισαν τη νκη!
Κι μως, ο Ττος ο μοιρος ξρει πως αν σ' αφσει,
Πιο αδυσπητα απ' αυτος θα 'χει ανδραγαθσει.
θλος εναι απαρμιλλος αυτς ο χωρισμς μου!
Λοιπν, δεν εναι ξιος να γνει ο εαυτς μου
Παρδειγμα στις μλλουσες γενις - πως αν θελσουν
Να μιμηθον τις πρξεις μου, θα πρπει να πασχσουν;
ΒΕΡ: Να μιμηθον τη βρβαρη, αδστακτη σου φση,
Που εν' ικαν και τη ζω, κι αυτ να μου στερσει;
Τρα το βλπω καθαρ τι κρυβε η καρδι σου.
Και οτε θλω οτε ζητ να μενω εδ κοντ σου.
Γιατ; Για να 'μαι επασχυντη και περιφρονημνη,
Του χλου ο περγελος, οικτρ ταπεινωμνη;
Χαρομαι που μ' αρνθηκες. Το θλησα. Και θα 'σαι
Ελεθερος, απτητος, σκληρς - δεν θα φοβσαι.
βρεις, κατρες, δεν θα πω. Δεν θα θυμσω «ρκους»,
Μρτυς μου εκενος που μισε λους τους επορκους,
Ο ουρανς! Αν κι χει δει πς ργισε η ζω μου,
Ας το ξεχσει - λα ας χαθον μαζ με την πνο μου.
Αν εχομαι κποιο κακ να στελει η Θεα Δκη,
Αν πριν πεθνει η σκοτειν κι τυχη Βερενκη
Θλει ν' αφσει εκδικητ για την ωμτητα σου,
Θα τον ζητσει, αχριστε, βαθι μες στην καρδι σου.
Εναι πληγ ο ρωτας και ξρω τι δεν κλενει.
λος ο πνος που νιωσα, λη μου η καλοσνη,
Το αμα μου, που θα χυθε μες στο ανκτορο σου,
Εναι οι σπονδοι εχθρο που αφνω στο πλευρ σου.
Δεν μετανινω για λη αυτ την αφοσωση μου,
,τι εγ σου πρσφερα, θα 'ναι η εκδκηση μου.
Χαρε.

ΕΚΤΗ ΣΚΗΝΗ                ΤΙΤΟΣ ΠΑΟΥΛΟΣ

ΠΑΟΥΛ: Τι χει κατ νου, κριε, πο πηγανει;
Φεγει εν τλει απ 'δω - εναι αποφασισμνη;
ΤΙΤ: Επε τι θα σκοτωθε. Κι αν γνει αυτ; Θα ζσω;
Θα το αντξω; Πουλε. Πμε. Να την κρατσω
Πριν εναι αργ...
ΠΑΟΥΛ:      Γιατ εμες να τρξουμε κοντ της;
Πριν λγο δεν μερμνησες για την ασφλεια της;
Τσες γυνακες γρω της - δεν θα τη μεταπεσουν;
Μσα στη μαρη απγνωση μνη θα την αφσουν;
Δεν πρπει να φοβσαι πια. Φνηκε η δναμη σου.
Προχρα τωρα ατρμητος. Η δξα εναι δικ σου,
σο κι αν δεν απφυγες του οκτου την παγδα.
Κι εγ ακμα λγισα τσι πως την εδα.
Κοτα μως μακρτερα. Σκψου, γι' αυτ τη θλψη
Την τσο ασμαντη, ο καιρς πσο θα α ανταμεψει,
Τι δξα, τι ζητωκραυγς! Τη θση ενς φρου
Θα 'χεις στην ιστορα μας...
ΤΙΤ:                               χω ψυχ βαρβρου.
Τον εαυτ μου τον μισ. Του Νρωνα η φρκη
Δεν φτνει σε ωμτητα αυτ την καταδκη.
Η Βερενκη αν χαθε, αν ξεψυχσει εν τλει,
Δεν θα τ' αντξω... Και ας πει η Ρμη ,τι κι αν θλει.
Πμε.
ΠΑΟΥΛ: Τι λες;
ΤΙΤ:              Αχ! Πουλε, δεν ξρω πια τι λω.
Μες σε μια νχτα απραντη χνομαι, παραπαω.
ΠΑΟΥΛ: Πρσεξε. Τρα η φμη σου φτνει ως τα ουρνια.
Ξρουν τι χωρζεστε! Γεμτη περηφνια,
Η Ρμη, που ανησχησε, δκαια θριαμβεει
Και με θυσες στους ναος, δεται, σε λατρεει,
Τις αρετς σου ευλογε και σε αποθενει,
Τ' αγλματα σου ο λας με δφνες στεφαννει.
ΤΙΤ: Ω, Ρμη! Ω, Βερενκη μου! Εγ, ο δυστυχισμνος,
Γιατ να 'μαι αυτοκρτορας; Γιατ ερωτευμνος;

ΕΒΔΟΜΗ ΣΚΗΝΗ       ΤΙΤΟΣ ΑΝΤΙΟΧΟΣ ΠΑΟΥΛΟΣ ΑΡΣΑΚΗΣ

ΑΝΤ: Τι κανες!; Πς μπρεσες!; Χνεται η Βερενκη.
Σβνει η γλυκι βασλισσα, πλι της η Φοινκη,
Κλαει, συμβουλεει, της μιλ, μα αυτ μες στο μαρτριο
Με ουρλιαχτ εκλιπαρε για ξφος, δηλητριο.
Μνο η χρη σου μπορε τον πθο αυτ να σβσει.
Ακοει για σνα, αλλζει ευθς, ξαν θλει να ζσει.
Δεν σταματει να κοιτ προς το δωμτιο σου,
Λες και διψει να ξαναδε λγο το πρσωπο σου.
Δεν ντεξα. Η εικνα της μ' χει βαθι ταρξει.
Τι περιμνεις; Πγαινε, στω να σε κοιτξει.
Τση ομορφι, τση αρετ και τση χρη σσε,
Αλλις, χι σαν νθρωπος μα σαν θηρο νισε.
Πες της μια λξη!
ΤΙΤ:                      Αλμονο! Ποια λξη να προφρω;
Πς να μιλσω; Εμαι νεκρς ζωντανς; Δεν ξρω!;

ΟΓΔΟΗ ΣΚΗΝΗ       ΤΙΤΟΣ ΑΝΤΙΟΧΟΣ ΠΑΟΥΛΟΣ ΑΡΣΑΚΗΣ ΡΟΥΤΙΛΟΣ

ΡΟΥΤ: Κριε, οι τριτταρχοι μαζ με τους υπτους
Και μ' λους τους συγκλητικος, στο νομα του Κρτους,
Μαζ με πλθη απ' το λα, ρθαν και απαιτονε
Με σνα να συναντηθον. Ειν' ξω. Αδημονονε.
ΤΙΤ: Μοιζει με θλημα Θεο, που σπεδει να βοηθσει
Καρδι τρωτ που αισθνεται τοιμη να λυγσει.
ΠΑΟΥΛ: ξω να πμε, κριε. Πρπει να συναντσεις
Τη σγκλητο, τους ρχοντες.
ΑΝΤ:                                         Μνη μην την αφσεις!
ΠΑΟΥΛ: Και ο λας, οι Επσημοι του Κρτους, τι θα πονε
Αν δουν πως τους ποδοπατες; Βαθι θα προσβληθονε.
Η Ρμη...
ΤΙΤ:            Πουλε, αρκε. Πμε. Θα τους ακοσω.
(Προς τον Αντοχο.)
Την οφειλ του χρους μου πς να την αποκροσω;
Δες την, εσ. Τρξε. Κι εγ, ταν ξανρθω πλι,
σως για την αγπη μου πια να μην αμφιβλλει.

                                      ΠΕΜΠΤΗ ΠΡΑΞΗ

ΠΡΩΤΗ ΣΚΗΝΗ

ΑΡΣ: (μνος) Πο να τον βρω, το βασιλι; Τον πιο πιστ της φλο;
Οδγησε με, ουραν! Δσε μου κι λλο ζλο!
Βοθησε με να του πω κτι που δεν τολμει
Και να σκεφτε. Κτι καλ που ο νους δεν το χωρει!

ΔΕΥΤΕΡΗ ΣΚΗΝΗ                ΑΝΤΙΟΧΟΣ  ΑΡΣΑΚΗΣ

ΑΡΣ: Α. Ευτυχς. Ξανρχεσαι. Η μορα εδ σε φρνει!
Η τχη, κριε...
ΑΝΤ:                       Η χαρ γιατ σε συνεπαρνει;
Εδ με φρνει η απγνωση. Μσα μου χω σκοτδι!
ΑΡΣ: Φεγει η βασλισσα.
ΑΝΤ:                            Τι λες;
ΑΡΣ:                                       Φεγει, απψε βρδυ.
δωσε δη εντολ. Βαθι την χει θξει
Που λεος για τους θρνους της δεν χει ο Ττος δεξει.
Στζει η μανα της χολ γι' αυτ την καταδκη.
Τη Ρμη και τον Κασαρα αρνιται η Βερενκη.
Θλει να φγει απ 'δω, προτο η Ρμη μθει,
Πανηγυρσει και χαρε για τα δικ της πθη.
Του γρφει γρμμα!
ΑΝΤ:                         Απστευτο - θλει απ 'δω να φγει!;
Κι ο Ττος;
ΑΡΣ:           Εναι φαντος. Το πλθος τον τυλγει
Σαν θλασσα που επευφημε και γρω του αλαλζει,
Κι η σγκλητος τον εξυμνε και τον εγκωμιζει.
μως, οι ττλοι, οι παινοι, οι ιαχς, τα ζτω,
Βαρι, αδυσπητα δεσμ γνονται για τον Ττο,
Μια αλυσδα απ τιμς κι αφρητη ευθνη,
Που σο εκενος κι αν πον κι σο κι αν κλαει εκενη,
Το χρος του ν' αποδεχτε θα τον υποχρεσουν.
Τλειωσαν λα - σως ποτ να μην ξανανταμσουν.
ΑΝΤ: Πηγ ελπδας, λα αυτ! Φλε μου, μως η τχη
Μαζ μου παζει πονηρ - γρω μου υψνει τεχη
Και ματαινει αδστακτα ,τι κι αν σχεδισω -
Μπορ την ατυχα μου μεμις να την ξεχσω;
Μες στην καρδι μου απλνεται σαν τρμος η ελπδα -
Κι αν πλι η μορα εξοργιστε κι ειν' λα μια παγδα;
Μα τι βλπω; Παρξενο - ο Ττος χει φτσει.
Τι θλει ραγε;

ΤΡΙΤΗ ΣΚΗΝΗ                    ΤΙΤΟΣ ΑΝΤΙΟΧΟΣ ΑΡΣΑΚΗΣ

ΤΙΤ: (καθς εισρχεται, προς την ακολουθα) Ως εδ! Κανες μην πλησισει!
ρθα. Κι ,τι υποσχθηκα θλω να το τηρσω.
Η Βερενκη εναι καημς που δεν μπορ να σβσω.
ρθε η σκισμνη μου καρδι γλυκ για ν' απαλνει
Το λγος σας που ωχρι μπρος στη δικ μου οδνη.
λα μαζ μου, λα να δεις, εσ ο διος τρα,
Και πες μου, αν δεν την αγαπ, την στατη αυτ ρα.
(Μπανει στην κμαρα της Βερενκης.)

ΤΕΤΑΡΤΗ ΣΚΗΝΗ              ΑΝΤΙΟΧΟΣ ΑΡΣΑΚΗΣ

ΑΝΤ: Ιδο η ελπδα, που χαρ και φως θα μου 'χε δσει!
Κι ο θραμβος που μελλε στα νφη να με υψσει!
Η Βερενκη φευγε δκαια πικραμνη!
Ο Ττος θα την φηνε για πντα προδομνη!
Τι χω κνει, Θε μου, τι; Και η ζω μου παρνει,
Πντα μια τυχη τροπ που σε γκρεμ με φρνει;
Κθε στιγμ, κθε λεπτ, τσα και τσα χρνια
-
Φβος, ελπδα, ελπδα, οργ- εναλλαγ αινια!
Αχ. Τι ζω! Η Βερενκη! Ο Ττος! Ω, Θεο μου,
Δεν θα ξαναγελσετε ποτ με την πληγ μου!

ΠΕΜΠΤΗ ΣΚΗΝΗ        ΤΙΤΟΣ ΒΕΡΕΝΙΚΗ ΦΟΙΝΙΚΗ

ΒΕΡ: χι. Το πρα απφαση. Μταιο, να με πεσεις.
Φεγω. Γιατ ρθες εδ; Θες να με βασανσεις;
Θες να με ρξεις πιο βαθι μες στην απελπισα;
Δεν χαρεσαι που θα χαθ σ' απραντη απουσα;
ΤΙΤ: λεος! κου...
ΒΕΡ:                    Εναι αργ, τρα.
ΤΙΤ:                                         Βασλισσα μου,
Μια λξη μνο...
ΒΕΡ:                 Τποτα.
ΤΙΤ:                            Φτισε την καρδι μου,
Αλλζεις γνμη ξαφνικ;
ΒΕΡ:                        Το θμα χει κλεσει.
Εγ, να φγω αριο - αυτ εχες θελσει.
Το χω πρει απφαση - λοιπν, τα πντα σβνω
Και φεγω αμσως.
ΤΙΤ:                   Μενε εδ.
ΒΕΡ:                                  Εγ; Εδ να μενω!;
Γιατ; Για να χλευζουνε τα πλθη το διωγμ μου
Κι η Ρμη λη ν' αντηχε απ το διασυρμ μου;
Δεν τους ακος πς χαρονται; - Κραυγζουνε: «Θα φγει
Εν εμνα ο θρνος μου στη μοναξι με πνγει!;
Τι κανα; Πο σφαλα; Ποια εναι η ενοχ μου,
Εκτς του τι α αγπησε υπρμετρα η ψυχ μου;
ΤΙΤ: Ακος τον χλο που κριτη μανα τον τυφλνει;
ΒΕΡ: Εδ, που το βλμμα μου κι αν στρψω, με πληγνει.
λες αυτς οι κμαρες, που κρυψες εμνα,
Οι τοχοι αυτο που κουσαν λγια ονειρεμνα,
Που μοιαζαν παντοτινο μρτυρες του ρωτα μας,
Που τους στοιχεινουν οι ρκοι μας, τα χδια, τα φιλι μας,
Μπρος στο θλιμμνο βλμμα μου απλνουν την ψευτι τους
Την τραγικ, την κβδηλη, αβσταχτη ομορφι τους!
Πμε, Φοινκη.
ΤΙΤ:                Εσαι δικη!
ΒΕΡ:                                   Γρισε, γρνα πλι
Στη σεβαστ σου σγκλητο, που με τιμ μεγλη
Πριν λγο σ' επευφμησε για την ωμτητα σου.
Με πση ικανοποηση την κουσε η καρδι σου;
μπως δεν σου ρκεσαν τσες φιλοφρονσεις
Και πρθυμα υποσχθηκες ως και να μ' αφανσεις;
Δεν φτνει που θυσασες λα τα αισθματα σου,
Ορκστηκες V' αξιωθ και την εχθρτητα σου;
ΤΙΤ: Τποτε δεν ορκστηκα. Εγ να σε μισσω;
Τη Βερενκη ν' αρνηθ; Και να την αφανσω;
Θε μου! Διαλγει τη στιγμ, με τση αναλγησα
Να με πληγνει μ' δικη, σκληρ καχυποψα!
Λες κι εμαι νας γνωστος! Εδ και χρνια τρα,
Σκψου την κθε μρα μας, κθε λεπτ, κθε ρα -
Σκψου με πση ζεστασι, μσα στην αγκαλι μου,
Σου δειχνα πς κχλαζε στο στθος η φωτι μου.
Μα πως τρα, ομολογ, ποτ δεν χω νισει
Για σνα τρυφερτητα, στοργ κι αγπη τση,
Κι ουδποτε...
ΒΕΡ:            Η αγπη σου! Και πς μου την εκφρζεις;
Να φεγω, να εκδικομαι κι εσ να το προστζεις!
Πες μου, νιθεις απλαυση με τα μαρτρια μου;
Βρσκεις πως εναι ελχιστα τ' πειρα δκρυα μου;
Τι ωφελε που εσαι εδ; Πιο λγη αγπη δεξε,
Για το καλ μου - λεος! Τα αισθματα σου πνξε!
Στο νου μη φρνεις την παλι γλυκι εκενη σκψη,
Κι σε για πντα να χαθ, χοντας πια πιστψει
Πως δη απ μσα σου με χεις εξορσει,
Κι τι εγ αφνω αυτν που μ' χει ξεπουλσει.
(Ο Ττος διαβζει να γρμμα.)
Μου ρπαξες -εναι νωπ- δκρυ σταλζει ακμη.
Αυτ ποθοσα εγ να ζω μαζ σου μες στη Ρμη.
Διβασε αχριστε λοιπν, διβασε κι φησε με
Να φγω...
ΤΙΤ:         χι. Μσα εδ θα μενεις. κουσε με.
Λες ψματα. Εναι τχνασμα η ξαφνικ φυγ σου!
Θες να πεθνεις! Και αυτ να 'ναι κι η εκδκηση σου -
Να γνεις του ρωτα στοιχει στης μνμης μου τη χρα.
Βρετε μου τον Αντοχο! Και να 'ρθει αμσως, τρα.
(Η Βερενκη σωριζεται σ' να κθισμα.)

ΕΚΤΗ ΣΚΗΝΗ                     ΤΙΤΟΣ ΒΕΡΕΝΙΚΗ

ΤΙΤ
:
Βασλισσα μου, ειλικριν πρπει να σου μιλσω.
Τρμαξα: Γιατ πρεπε να σ' αντιμετωπσω,
Αφο ταν καθκον μου, χρος μου, να υποκψω
Στο νμο τον αμελικτο και να σ' εγκαταλεψω.
Σαν εφιλτη βλεπα τον αποχωρισμ σου -
Τους φβους μου, τις ενοχς, τα δκρυα, το θυμ σου
Και την ψυχ μου ετομαζα για μια δοκιμασα
Που ζει μονχα ποιος βρεθε α ψιστη απελπισα.
Μα σα κι αν φαντστηκα, ομολογ ταν μνο
Το ελχιστο μπρος στο φρικτ φορτο που σηκνω.
Πστευα τι τρωτη θα 'ταν η θληση μου,
Και ντρπομαι γι' αυτν εδ την εξαθλωση μου.
Τι κι αν η Ρμη ολκληρη συνχτηκε μπροστ μου,
Κι αν μλησε η σγκλητος - αδιφορα η καρδι μου
Χωρς ν' ακοει κουγε κι ως μνη απντηση μου
Στους μνους αποκρθηκε η παγερ σιωπ μου.
Η Ρμη εναι σε γνοια για τη δικ σου μορα.
Δεν ξρω πια οτε κι εγ απφαση αν πρα -
Δεν ξρω - εμαι αυτοκρτορας, εμαι Ρωμαος πολτης;
Δεν ξρω γιατ ρθα εδ - για να 'μαι θμα θτης;
Εδ μ' συρε ο ρωτας κι σως να ρθα εν τλει
Να βρω τι ψχνω, τι ζητ και τι η ψυχ μου θλει.
Και τι βρσκω; Το θνατο στο ζοφερ σου βλμμα,
Φεγεις ζητντας να βαφτες μες στο δικ σου αμα.
Φτνει, ως εδ! Ο πνος μου, καθς σε αντικρζει,
Το τελευταο σνορο της αντοχς του αγγζει.
λη του κσμου η συμφορ μ' χει περικυκλσει.
Μα υπρχει δρμος ικανς και τρα να με σσει.
Κατκοπος απ' τα δειν, δεν γνεται, γλυκι μου,
Να σβσω την οδνη σου με τη χαρ του γμου.
Στην ψιστη απγνωση κι αν μ' χεις οδηγσει
Κι εκε η δξα αλπητη στιγμ δεν μ' χει αφσει,
Θυμζοντας μου αδικοπα, κι ας σε λατρεω ακμη,
Ο γμος μας αταριαστος πως εναι με τη Ρμη
Κι τι μετ απ' την αγλη αυτ που 'χει λαμπρνει εμνα,
σο ποτ εν' ανρμοστο να ενωθ με σνα.
Ναι, δυστυχς. Κι αν σ' αγαπ μ' απραντη λατρεα,
Δεν θ' φηνα στη μορα της την αυτοκρατορα,
Μαζ σου να 'ρθω, εραστς, δολος σου ευτυχισμνος,
Στης γης την κρη να χαθ, μαζ σου αγκαλιασμνος.
Κι εσ ακμα θα 'νιωθες ντροπ γι' αυτν τη στση -
Να σρνομαι ξοπσω σου - θα 'χες καταδικσει
ναν δειλ αυτοκρτορα, χωρς αυλ και θρνο,
Του πθους θλιο ρμαιο που θλψη φρνει μνο.
Ωστσο, απ' ,τι μσα μου τρα με βασανζει
Υπρχει τρπος να σωθ, που θαυμασμς του αξζει.
Και μου τον χουνε πολλο ντρες γενναοι διδξει:
Τσοι Ρωμαοι και ρωες τον χουν κνει πρξη.
Απ' τ' αλλεπλληλα δειν εν τλει απηυδισμνοι
Καθς τους καταδωκε η μορα εξοργισμνη,
Την σπονδη μανα της κατληξαν να δονε
Σαν μια βουβ απατηση να της παραδοθονε.
τσι κι εγ, αν ξαναδ δκρυ στο πρσωπο σου,
Αν συνεχσεις να ζητς πντα το θνατο σου,
Αν κθε ρα και στιγμ τρμω για τη ζω σου,
Αν δεν μου πεις τι θα ζεις ως τη στερν πνο σου,
Βασλισσα μου, σπαραγμς κι λλος σε περιμνει,
Νιθω η ψυχ μου για λα πια να 'ναι αποφασισμνη.
Κι αυτ το χρι ανκανο τι δεν εναι, ξρε,
Να βψει μ' αμα τελικ το στατο αυτ χαρε.
ΒΕΡ: Αλμονο!
ΤΙΤ:            χι, τποτε δεν θα με σταματσει.
λη η ζω μου κρμεται απ' τη δικ σου κρση.
Σκψου καλ. Κι αν μ' αγαπς και τσο δα, γλυκι μου...

ΕΒΔΟΜΗ ΣΚΗΝΗ                     ΤΙΤΟΣ ΒΕΡΕΝΙΚΗ ΑΝΤΙΟΧΟΣ

ΤΙΤ
:
λα. Πλησασε. θελα να 'ρθεις κι εσ κοντ μου.
Κοταξε πσο αδναμη ταν η αντοχ μου.
Πες μου αν δεν την αγαπ μσα απ την ψυχ μου.
Κρνε με.
ΑΝΤ:     λα σα μου λες, αλθεια εναι, σας ξρω,
Κι ας αγνοες ολτελα το πσο εγ υποφρω.
Με τμησες σο κανες, μου 'δωσες την καρδι σου -
Κι εγ σου λω κι ορκζομαι: Για να σταθ κοντ σου
Και να 'μαι αντξιος φλος σου, σκληρ χω πασχσει,
Ακμα και το αμα μου για σνα χω χσει.
χω ακμα αποδεχτε ως και τον ρωτα σας.
Κι οι δυο μου ομολογσατε τι νιωθε η καρδι σας.
Εκενη, που μ' ακοει, ας πει αν δεν α χω με ζση
Πντοτε εμπρς στα μτια της μονχα επαινσει,
Για να φαν αντξιος σε τση εμπιστοσνη.
Μη θεωρες πως μου χρωστς μως ευγνωμοσνη,
Γιατ - θα πστευες ποτ ο φλος ο πιστς σου
Πως σε μια ρα σαν κι αυτ θα 'ταν κι αντζηλος σου;
ΤΙΤ: Αντζηλος μου!
ΑΝΤ: Αντζηλος! νιωθα πως μου ανκει,
Την πθησα, τη θλησα βαθι τη Βερενκη.
Πνεσα, βασανστηκα για να το ξεπερσω,
Χλιες φορς! Τι πτυχα; Πτυχα να σωπσω.
Κι εσ αλλζεις ξαφνικ και μνα αυτ με κνει
Να ελπσω πλι αμυδρ, βυθζομαι στην πλνη,
Μα κλαει απαρηγρητη και κθε ελπδα σβνει,
Αφο με μτια λο βροχ ζητει εσνα εκενη.
Κι ρχομαι εγ για να σε βρω, σε φρνω εγ κοντ της,
Και νιθεις πως την αγαπς, σου λει τον ρωτα της,
Λυγζεις -δεν αμφβαλα- βαθι μες στην ψυχ μου
στω για στατη φορ, μετρ την αντοχ μου,
Και παρνω πλι δναμη, σφγγω τα δντια, λω:
Δεξε σοφα, φρνηση. Μα πλι καταρρω
Κι σο ποτ αισθνομαι πως εμαι ερωτευμνος -
Δεν χνεται τσι νας δεσμς στην πστη ριζωμνος
Μονχα ο θνατος μπορε να μου τον ξεριζσει.
Κι αυτ χω ρθει να σου πω - ο δης θα με σσει!
Ναι. Σου τον φερα εδ εγ, βασλισσα μου.
Το πτυχα. Και χαρομαι για το κατρθωμα μου.
Εθε να στλνει ο ουρανς τη μια μετ την λλη
Κθε ευλογα, σο ζεις, κθε χαρ μεγλη!
Αν, μως, μες στα νφη του θυμ κρατει για σνα,
Τον εξορκζω απ ψηλ να ρξει λυσσασμνα
Τον κεραυν, που θ' απειλε την μορφη ζω σου,
Στη σκοτειν μου τη ζω - παρ' την, εναι δικ σου.
ΒΕΡ: καθς σηκνεται. Πψτε επιτλους, ως εδ! Αρκε τση θυσα!
Κι οι δυο σας με γεμσατε μνο μ' απελπισα!
που κι αν στρψω, ποιον κι αν δω, δεν βλπω παρ θλψη
Απραντη απγνωση, μτια γεμτα τψη,
Θρνους κι ακοω μοναχ: Θα σκοτωθ, θα σβσω,
Παρ' τη ζω μου, το αμα μου, δεν θλω πια να ζσω.
(Στον Ττο.)
Ξρεις ποια εμαι, κριε. Ποτ σου δεν με εδες
Να τρφω ματαιδοξες και ταπεινς ελπδες.
Η Ρμη, των Καισρων της η αγλη κι οι πορφρες,
Ξρεις πως δεν με μγεψαν κι αφτου εδ με πρες,
θελα αγπη, ν' αγαπ και ν' αγαπιμαι μνο.
Και σμερα αν φοβθηκα κι αν γμισα με πνο,
ταν γιατ φαντστηκα πως πια δεν με ποθοσες.
Λθος. Πντα με λτρευες, πντα για μνα ζοσες,
Πντα για μνα σπραζες, εδα τα δκρυα σου.
Μα η Βερενκη ειν' ξια γι' αυτν τη μεριμν σου;
Και ο λας; Που ανσυχος σε βλπει ερωτευμνο,
Που χει σε σνα εκστατικ το βλμμα του στραμμνο,
Τους πρτους δρποντας καρπος της τσης αρετς σου,
Να στερηθε την ηδον,τρα, της δναμης σου;
Νομζω τι σου χρισα εδ και πντε χρνια
Αγπη ανυπκριτη που θα κρατοσε αινια.
Δεν μου αρκε: Την ρα αυτ που λα εναι χαμνα,
Μια στατη ανταπδοση θα πρεις απ μνα:
Θα ζσω, θα 'μαι υπκουη τυφλ στο πρσταγμα σου.
Χαρε, βασλεψε: Ποτ δεν θα με δεις μπροστ σου.
(Στον Αντοχο.)
σο για σνα θα 'νιωσες και μνος, βασιλι μου,
Πως δεν αφνει ,τι αγαπ με πθος η καρδι μου,
Μακρι απ' τη Ρμη για να βρει κποια αγπη λλη.
Ζσε και δεξε ολκληρη την αντοχ σου πλι.
Κοτα ο Ττος... Κοτα εγ... Δες κι η ψυχ σου ας κρνει:
Τον αγαπ και χνομαι. Με θλει και μ' αφνει.
Τα δκρυα σου, τον καημ πρε μακρι απ' το φως μου.
Χαρε: Κι ας γνουμε κι οι τρεις το πρτυπο του κσμου.
Οι πιο βαθι και τρυφερ κι τυχα ερωτευμνοι,
Που μες στη μνμη οδυνηρ θα μενουν χαραγμνοι.
Με περιμνουν, τοιμοι. Στο δρμο τον δικ μου
Θα πορευτ μονχη μου. (Στον Ττο.) Χαρε...
ΑΝΤ:                                                                 Αλμονο μου!

                                            Τ Ε Λ Ο Σ

 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers