-


Dali &









/




 
 

 

Vega y Carpio Lope de:

    Félix Lope de Vega y Carpio*

                                              Βιογραφικ

    Η Αναγννηση, που 'λαμψε τσο θαμπωτικ στην Ιταλα κι ανδειξε, κυρως στις εικαστικς τχνες, τσο μεγλες μορφς δημιουργν, δεν εχε ανλογη απδοση στο θατρο. Στη Γαλλα η νθηση του δραματικο εδους καθυστερε μισ περπου αινα. Συνθκες κοινωνικοπολιτικς κι εθνικς, δε βοηθον ακμα τη χρα που θα δοξαστε απ το Μολιρο. Απ τη μια λεπει η εθνικ εντης, απ' την λλη η ισχυρ κεντρικ εξουσα, παργοντες μμεσοι σο κι αναγκαοι για τη πνευματικ ωρμανση που βρσκει τη στρεα κφραση της στη δραματικ ποηση. τσι, το πνεμα των νων καιρν, θα ενσαρκωθε σε δυο ακραα σημεα του ευρωπακο κσμου: την Ισπανα και την Αγγλα. 0 «Χρυσος Αινας» της πρτης, το ελισαβετιαν θαμα της δετερης, θ' αναγεννσουν το θατρο, θα τ' οδηγσουνε σε μιαν ακμ που μνο με του αρχαου ελληνικο δρματος μπορε να συγκριθε και θα θεμελισουνε τη δραματικ παρδοση του χριστιανικο κσμου.
     στερα απ να στδιο προδρομικ, που μεταφρει ομαλ απ τις πρωτγονες μορφς θρησκευτικο θετρου -τα Autos Sacramentales- στα πιο προχωρημνα κι ντεχνα εδη δρματος, το ισπανικ θατρο χει τη τχη να βρει γργορα τις μεγλες προσωπικτητες που θα το αναδεξουν. Ταπεινς πρωτεργτης, νας περιπλανμενος ηθοποις και συγγραφας -χρυσοχος το επγγελμα- ο Λπε ντε Ρουδα, χει την ευτυχισμνη μπνευση να στραφε στις ντπιες πηγς, ν' αγνοσει τη κλασικιστικ τση που μαστζει τους πανεπιστημιακος κκλους και να δσει στον ισπανικ λα τη δικ του, πρωττυπη θεατρικ κφραση. Ο Θερβντες, μολοντι δναμη δημιουργικ απ τις πιο σπνιες στον αφηγητικ λγο, εραστς φλογερς του θετρου, δε πετυχανει σα δραματικς ποιητς. Σ' λλον επιφυλσσεται να κνει το θατρο εθνικ εδος για την Ισπανα. Θα το αναγνωρσει ο διος ο αθνατος συγγραφας του Δον Κιχτη ταν, κοντ στο τλος της ζως του, θα γρψει μσα σ' να του πρλογο:

   «Ττε παρουσιστηκε το τρας της φσης, ο μγας Λπε ντε Βγκα..

     Μαδρτη 25 Νομβρη του 1562, 2 χρνια πριν απ τον Μρλοου και τον Σαξπηρ, ρχεται στον κσμο ο Ισπανς ποιητς που θα εκφρσει τσο δυναμικ την Αναγννηση. Αν για τη ζω των δο ελισαβετιανν ξρουμε πολ λγα, για τον Λπε Φλιξ ντε Βγκα υ Κρπιο ξρουμε αρκετ. σα χρειζονται για να μορφσουμε τη γνμη πως χουμε να κνουμε με φση εκπληκτικ, ξω απ τα κοιν μτρα και που συνοψζει την εκρηκτικν εκενην εποχ σ' λες τις εκδηλσεις της: ψυχολογικς, δημιουργικς, κοινωνικς, κοσμοθεωρητικς, ηθικς...
     Η ζω του εναι μια θελλα. Μπορε να γνει νοητ μνο μες στο ιστορικ της πλασιο κι ξω απ τις δικς μας ηθικς αντιλψεις. Δεν εναι υπδειγμα αρετς. Φανερνει νταση κι ενεργητικτητα, ξεχελισμα ζωικς ορμς, που αγγζουνε τα ρια φυσικο φαινομνου. Η μεγαλοφυα του εκδηλνεται πολ πριμα, απ τη νηπιακ σχεδν ηλικα. 5ετς διαβζει λατινικ, γρφει ποιματα. Στα 12 μαθητς στους Ιησουτες γρφει το 1ο του θεατρικ ργο, που δεν εναι καθλου πρωτλειο. Εναι μλις 14 κι χει σπουδσει φιλολογα, μουσικ, χορ, σπαθ, «ηθικ», ταν ξεσπ μσα του η τυχοδιωκτικ ορμ της χρας του και του καιρο του. Δραπετεει απ το σχολεο, διασχζει μ' να συμμαθητ του πεζ, τη βορειοδυτικ Ισπανα και λγο αργτερα, κατατσσεται στρατιτης για ν' ακολουθσει μιαν εκστρατεα κατ της Πορτογαλας.
     Ο επσκοπος του Αλκλα, μαντεοντας τις ικαντητς του, τονε παρνει στη προστασα του, τονε στλνει να σπουδσει στο πανεπιστμιο. Φλογερ εποχ, γεμτη πθη αντιφατικ, αξεδιλυτα: 17 ετν, δοκιμζει τη πρτη του θρησκευτικ κρση, εναι τοιμος να υποστε τη μοναχικ κουρ, ταν ερωτεεται παρφορα. Στη Μαδρτη, εχε αρχσει κιλας να επιβλλεται σα δραματικς ποιητς κι εκε εναι που γνωρστηκε με τον θιασρχη Ιερνυμο Βελσκεθ. Αυτς εχε μια κρη παντρεμνη, την λενα Οσριο. 0 Βγκα συνδεται ερωτικ μαζ της, την εξυμνε σε λυρικ του ποιματα, τη κνει ηρωδα ενς μυθιστορματος του -που δε θα δημοσιευτε ωστσο παρ στα τλη της ζως του, με τον ττλο "Δωροθα"- και γνωρζει τσι τον πρτο του, θυελλδη σ' νταση, ρωτα.
     δοξη θα 'ναι η κατληξη αυτο του πθους. Η λενα το 1587, φανεται πως προτιμ κποιον λλο, πλοσιο -φυσικ- εραστ. Για χρη του εγκαταλεπει λοιπν τον ποιητ κι εκενος, εξαγριωμνος, ξεσπ σε λβελους διασροντας χι μνο την πιστη αλλ κι λη μαζ την οικογνει της. Το σκνδαλο προκαλε επμβαση της δικαιοσνης κι ο Λπε εξορζεται για 10 χρνια απ' τη Καστλη. Δεν ταν μως απ κενους που ησυχζουν εκολα. 2 μνες μετ τη καταδκη ξαναγυρν στη Μαδρτη για να κλψει την Ισαβλλα ντε Ουρμπνο υ Κορτνας, κρη κρυκα των πλων. Τη παντρεεται, αλλ την εγκαταλεπει αμσως στερα και μπαρκρει στη περιλλητη Ανκητη Αρμδα. Εναι στιγμ που θα γνει μεγλη αναμτρηση Ισπανας-Αγγλας για την ηγεμονα των θαλασσν.
     Το πλοο του, το Σαν Χουν, γλυτνει ευτυχς απ' τη καταστροφ κι εκενος γυρζει ακατβλητος στην Ισπανα. Στνει σπιτικ με την Ισαβλλα στη Βαλνθια. Θα τονε βρομε αργτερα γραμματα του δοκα λβα και μετ το θνατο της Ισαβλλα, εγκατεστημνο πλι στη Μαδρτη που, οι ρωτες του με τη χρα Αντωνα Τρλιο ντε Αρμδα, παρνουνε διαστσεις ττοιου σκανδλου στε η δικαιοσνη επεμβανει 2η φορ. Το 1598 παντρεεται τη Χουνα ντε Γκρντο, κρη κρεοπλη. Οι συνδελφοι του τονε περιγελον, μ' αρκετ μλιστα δση κακας. Ωστσο ο συμπατριτης αυτς του Δον Ζουν, δεν εναι διλου υποδειγματικς σζυγος. Την δια στιγμ που παντρεεται εναι κι εραστς της ηθοποιο Μικαλας ντε Λουχν. Ο σνδεσμος αυτς θα διαρκσει 10 τη εν παρλληλα, στο Τολδο θα ζει παρατημνη η νμιμη σζυγος. 5 6 παιδι εναι καρπο του παρνομου συνδσμου Λπε και Μικαλας.
     Κοντεει πια τα 50. Το 1609, ρχεται σ' επαφ με τη παντοδναμη Ιερ Εξταση. Να θρησκευτικ κρση, υποτροπ καθυστερημνη της νεανικς του ξεσπ, μ' αποτλεσμα το 1613, να φορσει το ρσο, να χειροτονηθε παπς. Πς μως θα λυγσει στη πειθαρχα του κλρου η αντιφατικ, αλλοπρσαλλη αυτ ιδιοσυγκρασα; Ιερωμνος πια, ερωτεεται τη Μρθα ντε Νεβρες Σαντγιο κι αποκτ μαζ της μια κρη. Τραγικ θα 'ναι η κατληξη του νου αυτο συνδσμου: Η Μρθα τυφλνεται, στερα τρελανεται κι ο πολυαγαπημνος γιος του απ' τη Μικαλα, Λοπτο, χνεται σε ναυγιο. Τρα, ο ποιητς νιθει να κατεβανει, αργ και σταθερ, νας μεγλος σκιος πνω στη ζω του. Γρφει:

  «Κιλας πνθιμο κυπαρσσι μπλχει κλνους του με την ιερ δφνη».

     Κλενεται ο αμαρτωλς στο κελ του κι εκε μαστιγνεται τσο που -καθς αναφρει ο μαθητς του Μονταλμπν- γεμζουν οι τοχοι ολγυρα πιτσιλις απ αμα. Στις 13 Αυγοστου 1635, η βαιη αυτ, φλογερ κι ανσυχη καρδι, αφο επε το τελευταο της τραγοδι σε μερικος επιθαντιους στχους, παει να χτυπ. Eχε πθει οστριακι. Ο Λπε ντε Βγκα αφνει λογοτεχνικ ργο τερστιο, τιτανων διαστσεων, που τα 1500 θεατρικ ργα του, δεν εναι παρ μικρ μνο μρος. Η Ισπανα λησμονντας τις παρεκτροπς του ανθρπου, κηδεει τον εθνικ της δραματικ ποιητ με τιμς βασιλικς.
     Ο Λπε ντε Βγκα εναι, πρ
γματι, ν απ τα πιο εκπληκτικ δαιμνια που 'δε ποτ ο κσμος. Στο διστημα μιας τσο πολυκμαντης, πληστης, κολασμνης ζως -αντιπροσωπευτικς ωστσο, με πληθωρισμ που χαρακτηρζει μιαν εποχ γεμτη πρωτοφαν ευφορα- βρκε μσο να δημιουργσει ργο αντξι της. Φαντασα αδικοπα οιστρηλατημνη, ευχρεια υπερφυσικ, δημιουργικ δναμη σχεδν υπερνθρωπη, εναι προσδιορισμο του γενικο, χι μως κι εξηγσεις του μυστικο του. Το ρομαντικ πνεμα, με τη θυελλδη του ορμητικτητα, αλλ και με την ανιστητα που το συνοδεει, βρκαν εδ τη πιο χτυπητ τους διατπωση.
     Το θεατρικ ργο του, μπορομε να το διακρνουμε -κπως συμβατικ- σε ιστορικ δρματα, θρησκευτικ, κοινωνικ και στο ιδιτυπο κενο, καθαρ ισπανικ εδος, με ιλιγγιδη δρση και πλοκ, που 'ναι «κομδιες του μανδα και του σπαθιο» (de capa y espada). Συμβατικ δικριση λμε, γιατ στα ργα αυτ, λα τα στοιχεα συμπλκονται: Η φαντασα με το ιστορικ γεγονς, το γκροτσκο με το αυστηρ, η ποηση με τη πλοκ, το τραγικ με το κωμικ. Η τελευταα τοτη σνθεση -τυπικ για το ρομαντικ πνεμα- δεν εναι μνον ν απ' τα ουσιδη χαρακτηριστικ του μεγλου Ισπανο. Εναι και θεωρητικ του πστη. Τη διατπωσε ο διος, προγραμματικ, στη πραγματεα του "Να τχνη για συγγραφ θεατρικν ργων", εκφρζοντας τσι μιαν απ τις βασικς αρχς της εποχς του. Αυτν ακριβς που, 300 χρνια αργτερα, θα την ανασρει για να την επικαλεστε σαν ρθρο πστεως ο γαλλικς ρομαντισμς με το στμα του Ουγκ...
     ,τι κυρως ενδιαφρει τον Λπε ντε Βγκα σαν νθρωπο του θετρου, φανεται να 'ναι η επιτυχα. Ο διος θα πει:

   «ταν πρκειται να γρψω μια κομδια κλειδνω ξι φορς λους τους καννες».

     Η φαντασα και το νστικτο του, λειτουργον αδσμευτα. Σ' αδικοπη, στεν επικοινωνα με τον εθνικ χαρακτρα του κοινο του, εμποτισμνος βαθι απ το πνεμα του, χοντας αισθητριο υπερβολικ ανεπτυγμνο, συλλαμβνει κι αποδδει μορφς ζως που τα κρια γνωρσματ τους εναι: ισχυρς αντιθσεις, πλοσιο χρμα, γοργ, απροσδκητη πλοκ. Enganar con la verdad «εξαπτησε με την αλθεια», αυτ εναι, θα μας πει ο διος, το μβλημα του. Η ρηξικλευθη αυτ τχνη ωστσο, η συνοδευμνη απ' αρχοντικ αδιαφορα για τη τχη των ργων του (δινε τα χειργραφα στους θισους, χωρς να φροντζει καν να κρατσει αντγραφα) εχε δυο οδηγος ανεκτμητους, που τη προφλασσαν απ κθε παρεκτροπ: σπνιο γοστο κι αυθεντικ ευγνεια. νισος, συχν ταχυγρφος, με τα χαρσματα σκορπισμνα σε ωκεαν ργων του κι χι συγκεντρωμνα σε λιγοστ «αριστουργματα», χει ωστσο μγα χρισμα δημιουργικς ρμης: Δνει σε κθε τι ζω.
     Η Ιστορα στα ιστορικ του δρματα, εναι απλ ενδσημο κι ο τνος που δεσπζει εδ επικς περισστερο παρ δραματικς. Σε κενα μως απ' τα ργα που θα τα λγαμε -με κποια σχετικτητα ββαια- κοινωνικ, η νταση ζως συνδυζεται με τσο γνσιους εθνικος τνους στε ν' αναγνωρζουμε αμσως αποτπωμα μεγαλοφυας κι εικνα εξασιας εποχς. Τιμωρα Δχως ΕκδκησηΦουντε Οβεχονα, Ο Ιππτης Του Ολμδο, Ο Περιμπνιεθ Κι Ο Ταξιρχης Της Οκνια, Το Αστρι Της Σεβλης κλπ. ανκουνε στη κατηγορα τοτη που, πως σωστ ειπθηκε, διερμηνεει μ' αξεπραστη αυθεντικτητα, ευαισθησα και λμψη, το ισπανικ πνεμα. Ο Λπε ντε Βγκα, αν και με τις δυνμεις του σπαταλημνες, πως επαμε, στον ωκεαν του ργου του, δνει δεγματα της εκπληκτικς του ιδιοφυας.
     Τα θεατρικ του χουνε διαιρεθε απ' τους κριτικος σε 3 κατηγορες:
   α) Τρπρακτα με θματα: Ιστορικ, Ρομαντικ, Ιπποτικ, Μυθολογικ και Βουκολικ
   β) ργα με βιβλικ περιεχμενο και με βους Αγων
   γ) Μονπρακτα με μεταφυσικς τσεις

                                                                         γγελος Τερζκης

* Ο πνακας-πορτρτο εναι του Βελσκεθ κι υπρχει στο Στκι.

-----------------------------------------------------------------------------------------------

                    Το Αστρι Της Σεβλλης
                                                                                δρμα σε 3 πρξεις
ΠΡΟΣΩΠΑ

ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΣΑΝΤΣΟ ο Αντρειωμνος
Δον ΑΡΙΑΣ, αυλικς, μπιστος του βασιλι
Δον ΠΕΤΡΟ Δε ΓΚΟΥΣΜΑΝ
ΦΑΡΦΑΝ Δε PIBEPA υ
Δον ΓΚΟΝΘΑΛΟ Δε ΟΥΛΙΟΑ
ΦΕΡΝΑΝΤΟ ΠΕΡΕΣ Δε ΜΕΔΙΝΑ, στρατιωτικς διοικητς
Δον ΣΑΝΤΣΟ ΟΡΤΙΣ Δε Λας ΡΟΕΛΑΣ
ΒΟΥΣΤΟ ΤΑΒΕΡΑ
ΕΣΤΡΕΛΛΑ, αδερφ του Βοστο
ΘΕΟΔΩΡΑ, κοπλα στην υπηρεσα της Εστρλλα
ΜΑΤΙΛΔΗ, Μαυριταν σκλβα του Βοστο
Δον ΙΝΙΓΟ ΟΣΟΡΙΟ
Δον ΜΑΝΟΥΕΛ υ
ΚΛΑΡΙΝΤΟ, κωμικς, υπηρτης του Δον Σντσο
Ο ΦΡΟΥΡΑΡΧΟΣ της ΤΡΙΑΝΑΣ
Αυλικο, υπηρτες, μουσικο, πολτες.

Σεβλλη 1284
                                     Π Ρ Α Ξ Η   Π Ρ Ω Τ Η

ΣΚΗΝΗ 1η: (Αθουσα στου βασιλι το παλτι Οι, ΒΑΣΙΛΙΑΣ, Δον ΑΡΙΑΣ, Δον ΠΕΤΡΟ Δε ΓΚΟΥΣΜΑΝ & ΦΑΡΦΑΝ Δε ΡΙΒΕΡΑ.)

ΒΑΣ. Πολλ χαρ μου δνει η πολιτεα της Σεβλλης και τρα νιθω τι εμαι βασιλις και κυραρχος της Καστλλης πραγματικ. Η βασιλεα μου αρχζει απ σμερα, αφο η Σεβλλη σμερα με δχεται στους κλπους της με τσες τιμς. Γιατ εναι φανερ και ββαιο πως βασιλις δε θα μποροσα να εμαι, σο δε θα μουν βασιλις και της Σεβλλης. Αυτ την τσο εγκρδια υποδοχ και τη μεγαλοπρπεια να τη χαρ ποτ δε θα μπορσω σο το επιθυμ, αν δεν την ξεπληρσω σο μπορ καλτερα. Εδ θα χω τρα πια το παλτι μου και εναι φυσικ να το χει στη Σεβλλη το παλτι του, ο βασιλις της Καστλλης γιατ θα βασιλεω σε λη την Καστλλη σο θα βασιλεω στη Σεβλλη.
ΠΕΤΡ. Εμες οι Πρτοι Αλκδηδες σε τοτη τη πολιτεα, μ' ευγνωμοσνη σκβουμε στα πδια σου μπρος, για να δεχτομε στ' νομ της αυτ τη καλοσνη σου. λοι οι πρωττοι κι oι ρχοντες του τπου πρθυμα σου προσφρουνε το παλτι και την υποταγ τους κι αυτ εναι γενικ η επιθυμα της Δημογεροντας μας, ενσω θα 'ναι για το καλ της πολιτεας μας.
ΒΑΣ. Με πολλ μου χαρ δχομαι αυτ σας τη πολτιμη πστη.
ΠΕΤΡ. Σου φιλομε τα χρια.
ΒΑΣ. Με δεχτκατε πως τανε δκαιο να προσμνω απ' τη καλ σας φμη. Τρα ελπζω με το δικ σας στριγμα να γνω και βασιλις του Γιβραλτρ, που, ανγνοιαστο, τρα συχζει κτω απ' τις κολνες του και που, αν βοηθσει η τχη, θα κνω κι αυτ, να υποταχτε στη δναμ μου.
ΦΑΡΦ. Με πστη κι αφοσωση λη η Σεβλλη θα σου παρασταθε με το λα της σ' αυτ σου τον αγνα πρθυμη.
ΑΡΙΑΣ. Δχεται ο βασιλις σμερα αυτ σας τη δλωση απ σνα κι απ σνα. Κι εναι ευχαριστημνος απ' τους δυο σας κι απ' τον καλ σας ζλο.
ΒΑΣ. Σας πιστεω πολτες της Σεβλλης και σας το αναγνωρζω. Τρα σρτε στην ευχ του Θεο.

(Φεγουν ο Δον ΠΕΤΡΟ κι ο ΦΑΡΦΑΝ.)

ΣΚΗΝΗ 2η: (Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ κι ο Δον ΑΡΙΑΣ.)

ΑΡΙΑΣ. Και ποι εναι, κριε μου, η εντπωση σου απ' τη Σεβλλη;
ΒΑΣ. Εναι τσο καλ, που αιστνομαι τι μλις σμερα γινα πργματι βασιλις.
ΑΡΙΑΣ. Κι λο πιτερο θα το αιστνεσαι αυτ μρα τη μρα κριε μου, πως αξζει η χρη σου.
ΒΑΣ. Εναι αλθεια πως ττοια πολιτεα, ωραα και πλοσια, θα μου δνει ολονα περισστερην αιτα για θαυμασμ, σο πιτερο θα ζω σ' αυτ.
ΑΡΙΑΣ. Τις ομορφις της, το μεγαλεο των δρμων της, δε ξρω αν κι ο Αγουστος Κασαρ ποτ του τα 'χε δει στη Ρμη οτε αν εχανε τα μτια του χαρε ποτ, τσα και ττοια πλοτη.
ΒΑΣ. Και τη λιλαμπρη θεκι ομορφι των γυναικν της, -γιατ δε λες γι' αυτς οτε λξη; Γιατ δεχνεσαι αδιφορος για τ' φταστα κλλη τους; Πς δεν χεις πρει ολκερος φωτι, που βρθεις, τσι ξφνου, μες σε τσους λιους;
ΑΡΙΑΣ. Η Δνια Λεονρα δε Ριβρα τανε σαν ουρανς το πρσωπο της που βγαινε, θαρρες, ο λιος του Απρλη.
ΒΑΣ. Ναι, θα 'ταν ο λιος, αν δεν ταν τσι λευκ το πρσωπο της κι ναν λιο
που 'ναι απ χινι θα 'λεγα, οι αχτδες του, πς ημπορε κανες να παινψει,
ταν αντ, να τονε καει τονε παγνει; Εγ θλω, αγαπητ, ναν λιο που καει και που φλογζει κι χι ναν λιο που μπορε να πνεται σα νερ παγωμνο.
ΑΡΙΑΣ. Η λλη, κενη που σ' ραινε με ρδα απ' το μπαλκνι, ταν η Δνια Μενθα Κορονλ -τσι τη λνε.
ΒΑΣ. Αλθεια, ωραα γυνακα μα εδα κτι λλες, πιο μορφες ακμη.
ΑΡΙΑΣ. Κενες οι δυο μελαχρινς που στκονταν στο παραθρι, αμσως παραπρα, ταν η ωραα Δνια ννα κι η Δνια Βεατρκη, θυγατρες του Δον Μεχα, που κνανε λαμπρτερο και το φως της ημρας.
ΒΑΣ. Τ' νομα ννα εναι πρα πολ κοιν κι η λλη δε μπορε ποτ να 'χει τις χρες που μας θυμζει το νομα Βεατρκη.
ΑΡΙΑΣ. Μπορε λοιπν να νομα να ορζει τη τχη μιας γυνακας;
ΒΑΣ. Στην αγπη τα ονματα χαρζουν -μην απορες- κποια δικ τους χρη και μαγεα που ανβει και φλογζει του αντρς τον πθο.
ΑΡΙΑΣ. Μια ξανθ με πρσωπο χλωμ...
ΒΑΣ. Μη μου τη πεις. Η ξανθ και χλωμ το δχως λλο, θα 'ναι κρα σα μρμαρο κι ψυχη σα το χλκωμα. Αν θελσεις να προχωρσεις τσι, θα με κνεις ν' ακοσω μνο λγια που μ' ενοχλον. Εγ εδα μια μνο που 'ταν μ' λες τις χρες στολισμνη κι εσ δε μου 'πες τποτε γι' αυτν. Εχες για τις ξανθς μνο τα μτια και δε πρσεξες διλου καθς φανεται, κποια μελαχριν. Για πες μου, αλθεια, ποι ταν μια που στεκτανε σ' να μπαλκνι, που τη χαιρτησα βγζοντας το καπλο, μαγεμνος απ' την ομορφι της; Ποι ταν εκενη που τα μτια της μου φνηκε πως καγανε σα τ' αστροπελκια του Δα και πως μου στλναν απ κει το θνατο χωρς να υποψιζονται πσο κακ μου κνανε, μια που τα σκοτειν της χρματα ξεπερνγανε του ηλιο τη λμψη και που λμπανε μες στον ισπανικ ουραν, θαρροσες, σα την αυγ ανμεσα απ' τον βενο των μαλλιν της; Μια νχτα τανε λες, που 'διωχνε τη μρα και την κανε να λμπει απ' το δικ της φως, θαμπνοντας τον λιο με τα λιλαμπρ της κλλη.
ΑΡΙΑΣ. Καταλαβανω τρα για ποια λες, καλ μου κριε.
ΒΑΣ. Για την ομορφτερη γυνακα λου του κσμου. Γι' αυτ πες μου.
ΑΡΙΑΣ. Αυτν, εδ στον τπο, τη λν «Αστρι Της Σεβλλης».
ΒΑΣ. Ω, αυτ εναι πιο μορφη απ' τον λιο. Πς της κνει η Σεβλλη ττοια προσβολ! Πς δε νιθουνε πως πρπει να τη λν λιο και ροδαυγ, αφο εναι ο λιος που χαρζει ζω και που φλογζει;
ΑΡΙΑΣ. Εναι η Εστρλλα (Αστρι) Ταβρα. Κι ο κσμος για τη τσην ομορφι τη λει «Αστρι Της Σεβλλης».
ΒΑΣ. Θα 'πρεπε να τη λγαν «λιο».
ΑΡΙΑΣ. Ο αδερφς της θλει να τη παντρψει μ' ναν ντρα μσα απ τη Σεβλλη.
ΒΑΣ. Πς τον λνε τον αδερφ της;
ΑΡΙΑΣ. Εναι ο Βοστος Ταβρα κι εναι απ τους σνεδρους της Σεβλλης, ξιος για να κρατ ττοιο μεγλο αξωμα.
ΒΑΣ. Εναι παντρεμνος;
ΑΡΙΑΣ. χι. Εδ μες στη Σεβλλη αυτς εν' ο λιος κι αστρι εν' η αδερφ του: λιος κι αστρι ζονε για την ρα οι δυο μαζ.
ΒΑΣ. Καλμοιρο αστρι μ' φερε στη Σεβλλη. Πολλ ευτυχα με περιμνει εδ, ωραα πως τη πθησα. Θα παν' λα καλ κτω απ' αυτ το αστρι. μως πες μου, Δον ριας, με τ τρπο θα κνεις να τη δω και να μπορσω να της μιλσω;
ΑΡΙΑΣ. Θα το δες το αστρι σου, χωρς να σ' εμποδσει του ηλιο το φως, κριε μου, αν ανεβσεις σε μεγλες τιμς τον αδερφ της. Γιατ του βασιλα η προστασα μπορε να ρξει κτω, μα θελσει κθε αρετς το φροριο, σο γερ κι αν εναι. Πρσφερε του τη ψηλ σου χρη. Με χαρσματα μπορε κανες να νικσει κι εκολα να καταχτσει τα πιο δσκολα. ταν εσ δνεις κι εκενος δχεται, τονε κνεις χρεστη σου και θα σου αντιπληρσει ,τι του δσεις. Γιατ κενος που δχεται χαρσματα, γρφει χρος σε μπροντζινη πλκα.
ΒΑΣ. Κλεστον λοιπν να 'ρθει σε μνα και κνε ν' ανταμσω την Εστρλλα στο σπτι της απψε. Εναι το αστρι που γρφει κκλους γρω απ' την καρδι μου και τη καει με τη φλγα του.

(Φεγει ο ΔΟΝ ΑΡΙΑΣ)

ΣΚΗΝΗ 3η: (0 Δον ΓΚΟΝΘΑΛΟ Δε ΟΥΛΙΟΑ ντυμνος πνθιμα κι ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ)

ΓΚΟΝΘ. Ν' αγκαλισω τα πδια σου, κριε μου.
ΒΑΣ. Σκω απνω, Γκονθλε. Τ εναι αυτ; Ττοια μρα χαρς ρχεσαι εδ με ττοιο βαρ πνθος;
ΓΚΟΝΘ. Πθανε ο πατρας μου.
ΒΑΣ. Ττε χασα να γενναο μου στρατηγ.
ΓΚΟΝΘ. Ο στρατς μας μεινε τρα δχως αρχηγ στα σνορα.
ΒΑΣ. Ναι, χσαμε ναν ρωα και με βαθι μου θλψη ακοω τα λγια σου.
ΓΚΟΝΘ. Στα ντια σνορ μας αδυντισε πολ το μτωπο κι αφο δεν χουμε λλον σαν εκενο να πρει τη θση του κι εναι κληρονομι δικ μου τ' νομα ενς ττοιου μεγλου στρατηγο, παρακαλ τη χρη σου να μη παραχωρσει σ' λλον απ μνα το αξωμα αυτ που το φησε ορφαν του πατρα μου ο θνατος.
ΒΑΣ. Σημδι φανερ πως μια μρα θα σταθες αντξιος γιος του. μως πρτα κθισε
να κλψεις του πατρα σου το θνατο κι σο κρατε το πνθος κι σο που να στεγνσουνε τα δκρυα σου, μενε να ξαποστσεις στο παλτι μου.
ΓΚΟΝΘ. Με την δια παρκληση εναι να 'ρθει ο Φερνντο Πρες δε Μεδνα κι ελπζει πως, για τις καλς του υπηρεσες, θα πρει αυτ το αξωμα. Γιατ αλθεια, εναι ολκερα δκα χρνια τρα στο στρατ καπετνιος κι χει με το σπαθ του βψει κκκινα της Γρανδας τα μρμαρα. Γι' αυτ θλησα να 'ρθω εγ μπρος στη χρη σου πριν απ' αυτν.
ΒΑΣ. Θα δω τι μπορ να κνω. Γιατ προτο το αποφασσω, θλω να το σκεφτ μαζ με τους συμβολους μου.

ΣΚΗΝΗ 4η: (Οι διοι κι ο ΦΕΡΝΑΝΤΟ ΠΕΡΕΣ Δε ΜΕΔΙΝΑ)

ΦΕΡΝ. Θαρρ, υψηλ μου κριε, πως αργοπορημνος ρχομαι να κλνω στα σεβαστ σου πδια. Να τα φιλσω μια στιγμ φησε με κι στερα...
ΒΑΣ. Χωρς βα μπορες να τα φιλσεις γιατ η θση που 'ρθες να γυρψεις εναι ακμη
στα χρια μου. Πς θα 'δινα ττοιο μεγλο αξωμα, χωρς πρτα να συντχω μ' εσς τους δυο και μ' λλα σπουδαα πρσωπα που εναι στυλοβτες του κρτους και θα γνουνε κεραυνο για το στρατ του εχθρο; Τρα πηγανετε και περιμνετε συχοι.
ΓΚΟΝΘ. Κριε μου, τοτη εν' η αναφορ μου. (Του τη δνει)
ΦΕΡΝ. Και τοτη εν' η δικ μου: νας κρυστλλινος καθρφτης της αξας μου, που η μορφ μου δεχνεται, ολοκθαρη, πιστ και τμια. (Δνει κι αυτς την αναφορ του)
ΓΚΟΝΘ. Το διο εναι η δικ μου, ο καθρφτης που κνει φανερ το δκαιο ζτημα μου.

(Φεγουν οι ΓΚΟΝΘΑΛΟ & ΦΕΡΝΑΝΤΟ)

ΣΚΗΝΗ 5η  (ΒΑΣΙΛΙΑΣ, Δον ΑΡΙΑΣ & ΒΟΥΣΤΟ ΤΑΒΕΡΑ)

ΑΡΙΑΣ. Εναι ο Βοστο Ταβρα, βασιλι μου.
ΒΟΥΣΤ. Στα πδια αυτ συγκινημνος πφτω γιατ εναι φυσικ για ναν υπκοο να νιθει ττοια ταραχ, κριε μου, μα βρεθε μπρος στο βασιλι του. Κι αυτ το φυσικ αστημα το νιθω εγ τρα διπλ γιατ η ανλπιστη τοτη καλοσνη που η χρη σου μου δεχνει, με γεμζει μ' λλη τση συγκνηση.
ΒΑΣ. Σκω απνω.
ΒΟΥΣΤ. Η θση μου εναι τοτη γιατ μπρος στο βασιλι εναι χρος μας να στκουμε καθς μπρος στα εικονσματα, στην εκκλησα.
ΒΑΣ. Εσαι εκλεχτς ιππτης.
ΒΟΥΣΤ. Το 'χω αποδεξει στη πατρδα. μως ζητ να μ' ανεβσεις μνο σμφωνα
με την αξα που 'χω.
ΒΑΣ. χω δναμη να σ' ανεβσω ακμη πιο ψηλ.
ΒΟΥΣΤ. Οι θεκο κι οι ανθρπινοι νμοι δνουν εξουσα στους βασιλιδες. μως στους υπηκους τους -σο ψηλ κι αν εναι η θση τους- δε δνουνε το λετερο να παρνουνε πολ θρρος με τον κριο τους, γιατ μπρος σ' αυτν πρπει να βζουν μτρο στους πθους τους. Γι' αυτ κι εγ, που βλπω να υποχωρονε τρα για χατρι μου αυτο οι νμοι, γυρεω να ταιριξεις το νμο με τον πθο μου.
ΒΑΣ. Ποις νθρωπος δε θλει να 'ναι κτι πιτερο απ' ,τι εναι;
ΒΟΥΣΤ. Αν μουν πιτερο, θα 'χα σκεπασμνο το κεφλι τρα μπρος σου. μως εμαι ο Ταβρα κι αφο εμαι Ταβρα, πρπει να 'ρχομαι με το κεφλι ασκπαστο.
ΒΑΣ. (Ιδιατερα στον ΑΡΙΑΣ) Περφανη φιλοσοφα.
ΑΡΙΑΣ. (Ιδιατερα στο ΒΑΣΙΛΙΑ) Αλθεια, δεν υπρχει δετερος σαν αυτν.
ΒΑΣ. Μα τη ζω μου, δε θα 'θελα, Ταβρα, να το σκεπσεις, πριν να σου αποδεξω την αγπη που τρφω στο τομο σου με το αξωμα που θλω να σου δσω, για να μην εσαι πια μνο Ταβρα. Θα σε κνω αρχηγ στο μτωπο μας που ορφνεψε στα ντια σνορα, που το ηρωικ το ανστημα σου θα χτυπσει σα κεραυνς.
ΒΟΥΣΤ. μως εγ, κρι μου, δε σ' χω ως τρα σε καννα πλεμο υπηρετσει.
ΒΑς. Και χωρς αυτ εσαι για με ξιος να φυλς τοτη τη χρα τσο, που σε προκρνω απ τοτους τους δυο που τις τσο σπουδαες υπηρεσες τους αναφρουν σε τοτα τα υπομνματα. Κι επιθυμ να τα διαβσεις τρα ενπιν μου. (Δνει τις αναφορς) Τρεις χουν δικαιματα: συ και τοτοι οι δυο. Κοταξε ποιοι εναι οι αντζηλο σου.
ΒΟΥΣΤ. (Διαβζει)
     «Κραται μου κριε! 0 Δον Γκονθλο δε Ουλια ικετεει το μεγαλεο
σου να τονε διορσεις στρατηγ στο ντιο μτωπο μας, τιμντας τσι τη μνμη του πατρα μου, που υπηρτησε πνω απ δεκατσσερα χρνια, προσφροντας σπουδαες υπηρεσες στο Θε και στο στμμα σου, και πθανε στη μχη. Ζητε δικαιοσνη κτλ.
».

Αν τω ντι ο Δον Γκονθλο κληρονμησε την αντρεα του πατρα, εναι δκαιο να πρει αυτ το αξωμα.
ΒΑΣ. Διβασε τ' λλο.
ΒΟΥΣΤ. (Διαβζει)
     «Βασιλι μου! 0 Φερνντο Πρες δε Μεδνα χει κνει εκοσι χρνια στρατιτης κι χει υπηρετσει τον πατρα σου κι ελπζει να υπηρετσει το διο και τη χρη σου, με το σπαθ και το μπρτσο του, μες στις δικς σου χρες και τις ξνες. Στθηκε δκα χρνια διοικητς στο στρατ της Γρανδας κι μεινε τρα χρνια αιχμλωτος δουλεοντας σα σκλβος. Για λ' αυτ και για το ξιο σπαθ του -γιατ σ' αυτ στηρζεται η δκαιη τοτη απατηση- γυρεει δω να του δοθε το αξωμα του στρατηγο στο ντιο μτωπο».
ΒΑΣ. Τρα πες μας κι εσ για τις δικς σου υπηρεσες.
ΒΟΥΣΤ. Δεν χω δω να πω καμι υπηρεσα που να μου δνει δικαωμα να ζητσω απ' τη χρη σου οτε να πρω τποτε. Θα μποροσα να πω για τους προγνους μου, για τη παλι τους δξα, για τις σημαες που πρανε, για τα κστρα που εχανε κερδσει. μως γι' αυτ λα κενοι, βασιλι μου, εχανε τιμηθε καθς τους πρεπε. Για τις υπηρεσες που 'χαν εκενοι προσφρει, δε μου πρπουν οι δικς τους τιμς. Το δκιο πρπει να ζυγζεται για λους με το διο μτρο: γιατ ο Θες μετρ τη δικαιοσνη του με το βρος μιας τρχας. Εναι δκαιο αυτ το αξωμα να το δσεις σ' ναν απ τοτους τους δυο. Τι αν το δσεις σε μνα βασιλι μου θα κνεις αδικα. Οι υπηρεσες που 'χω προσφρει ως τρα στη Σεβλλη εναι μικρς: γιατ μουνα στους πολμους μνο στρατιτης και στην ειρνη, σνεδρος του κρτους κι αν μπορ να 'χω γνμη, αυτ τη θση εναι ξιος να πρει ο Φερνντο Πρες δε Μεδνα γιατ ζησε τα χρνια του στο μτωπο. Τον Δον Γκονθλο, που 'ναι ακμη νος, -της Κρδοβας τον Σιδ- μποροσες να τονε κνεις καπετνο, καλ μου βασιλι.
ΒΑΣ. Καλ λοιπν, ας γνει πως το θες.
ΒΟΥΣΤ. Δε ζητ -τσι πως εναι λογικ και δκαιο- αυτο που σου δουλεουν, να 'χουνε παρ μνο την ανλογη αμοιβ τους.
ΒΑΣ. Σπαινε πια τι με κνεις να ντρπομαι με τα καλ σου λγια.
ΒΟΥΣΤ. Αυτς οι αλθειες εναι καθρφτες που σ' αυτος η χρη σου κοιτ τον εαυτ της.
ΒΑΣ. Εσαι ιππτης με μεγλη αρχοντι κι επιθυμ να σε κνω αυλικ μου γιατ θλω
να σ' χω, απ δω κι εμπρς, κοντ μου πντα. χεις γυνακα;
ΒΟΥΣΤ. χι, βασιλι μου, γιατ χω μιαν αδελφ και δε σκοπεω να παντρευτ πριν να της βρω τον ντρα που της ταιριζει.
ΒΑΣ. Εγ, Βοστο Ταβρα, θα της βρω τον καλτερο. Πς τη λνε;
ΒΟΥΣΤ. Εστρλλα.
ΒΑΣ. Εστρλλα; στε θα 'ναι μορφη. Ποις ντρας θα εν' ξιος να πρει αυτ το αστρι, παρ μνον ο λιος;
ΒΟΥΣΤ. νθρωπο γυρεω μνο, γιατ η Εστρλλα μου δεν εναι στρι τ' ουρανο.
ΒΑΣ. Μενε συχος εγ θα τη παντρψω και θα της βρω ναν ντρα πως της πρπει.
ΒΟΥΣΤ. Ευχαριστ τη χρη σου.
ΒΑΣ. Και πες της πως θα τη στεφανσω εγ και θλω να τη προικσω.
ΒΟΥΣΤ. Τρα, βασιλι μου, θα 'θελα να ρωτσω την αιτα που με κλεσε η χρη σου.
Γιατ μολογ πως ανησχησα.
ΒΑΣ. χεις δκιο, Ταβρα. Εναι κτι που αφορ τη Σεβλλη και που θα 'θελα πρτα να μιλσω γι' αυτ μαζ σου. Κι ταν μας δοθε καμι συχη ρα, θλω να μιλσουμε οι δυο μας. Απ σμερα σε παρνω κοντ μου, στο παλτι, σμβουλ μου και βοηθ. Τρα πγαινε κι ας εναι προσττης σου ο Θες.
ΒΟΥΣΤ. Δσ' μου τα πδια σου.
ΒΑΣ. χι τα δυο μου μπρτσα θα σου δσω.
ΒΟΥΣΤ. Τση για μνα καλοσνη ξεπερν κθε μου φαντασα. (Μνος του) Αυτ η ιστορα δε μ' αρσει καθλου. Να μου δεχνει τσην αγπη! Χωρς να με γνωρζει, να μ' ανεβζει τσι ψηλ! Μου φανεται πως θλει, πιο πολ, να δωροδοκσει τη τιμ μου, παρ να με τιμσει.

(Φεγει)

ΣΚΗΝΗ 6η: (ΒΑΣΙΛΙΑΣ & Δον ΑΡΙΑΣ)

ΒΑΣ. Πολ φρνιμος εναι τοτος ο νθρωπος, ξπνιος και τμιος.
ΡΙΑΣ. Αυτο οι τμιοι νθρωποι δε μου αρσουνε πολ. Πσοι απ' αυτος δεν τανε τμιοι ως να δειχτον αλλιτικοι σε μια καλ ευκαιρα! Χωρς αυτν εναι λοι τμιοι. Μα λοι δεν εναι πντα διοι, βασιλι μου. Βζουνε στη ζυγαρι, απ' το 'να τσι τη τιμ και στ' λλο βλε συ χατρια και τιμς και κολακεες και θα δεις που θα γερει.
ΒΑΣ. Επιθυμ ν' ανταμσω κρυφ κενη την μορφη στο σπτι της, εναι για με λιος,
αφο τσο με καει κι ας εναι για τους λλους μνον στρι. Θλω να ζσω και δε νοιζομαι τι θα πονε στη Καστλλη. Εμαι βασιλις τυφλς και θλω ν' ακλουθσω τ' στρο της Σεβλλης. Μου θαμπσανε τα μτια και θλω, σα κενους τους Μγους της Περσας ν' ακλουθσω της Σεβλλης τ' στρι.

(Φεγουν)

ΣΚΗΝΗ 7η: (Στο σπτι του Βοστου Δον ΣΑΝΤΣ0, ΕΣΤΡΕΛΛΑ, ΜΑΤΙΛΔΗ & ΚΛΑΡΙΝΤO)

ΣΑΝ. γγελε τ' ουρανο μου, πτε θ 'ρθει κενη η ρα να σε δω δικ μου λευτερνοντας τσι απ' τη καρδι μου τη λαχτρα του πθου μου; Πτε τις στλες της δροσις που τρχουν απ τα δυο μου μτια, λαμπερ μου λιε, βγανοντας μες απ κορλλια μοια με των χειλι σου θα τις κνεις με τη γλυκι σου αγπη μαργαριτρια που θα μπονε στολδια γρω απ' τις ψυχς μας;
ΕΣΤ. Αν πορεονταν οι καιρο σα τους πθους της καρδις μου, θα ξεπερνοσανε του λιου τα γιγαντνια βματα κι θελε γιορτσει λ' η Σεβλλη τη νκη της αγπης μου. Η τχη μου δε θα 'χε να ζηλψει την ευτυχα της ντροπαλς τρυγνας που με το ερωτικ μουρμουρητ της στρνει τα νυφικ της τα κρεβτια στις κουφλες των δντρων.
ΣΑΝ. Τι ευτυχα χαρζουνε στη ζω μου αυτο σου οι πθοι! Τις αμραντες δφνες η ψυχ μου επιθυμε της δξας, για να μπορε να προσφερθε σε σνα.
ΕΣΤ. Κι εγ της δνω τη ζω μου για να ζω μες σ' αυτς.
ΣΑΝ. Αχ, ακριβ μου αστρι, λο φωτι και φως!
ΕΣΤ. Αχ, γλυκτατε κλφτη της ζως μου!
ΣΑΝ. Αχ, της καρδις μου βλογημνο λφυρο, αστρι του Βορι στη ταραγμνη
θλασσα των ματιν μου!
ΚΛΑΡ. (Στη ΜΑΤΙΛΔΗ) Δε λμε κνα δυο γλυκ αχ και βαχ κι εμες οι δυο, καθς τα αφεντικ μας;
ΣΑΝ. Δε σωπανεις;
ΚΛΑΡ. Καλ, καλ, σωπανουμε. (Κρυφ στη ΜΑΤΙΛΔΗ) Αχ, γλυκτατο εσ στυλωτικ
του λαγγεμνου μου ρωτα!
ΜΑΤ. Αχ, γλυκτατε σεζη, που ταν παρνεις το ξυστρ σου στο χρι εσαι ποιητς!
ΚΛΑΡ. Αχ, ευτυχα μου!
ΜΑΤ. Ω, ευτυχισμνε!
ΚΛΑΡ. Οτε οι λεπρο τσα αχ πως εμες δε λνε!
ΣΑΝ. Τχα τ λει ο αδερφς σου γι' αυτ;
ΕΣΤ. Πως λα τα χαρτι εναι τρα πια τοιμα κι υπογραμμνα, επε ο αδερφς μου ο γμος μας εναι αποφασισμνος. Του χρειζονται μνο λγες μρες, να ετοιμαστε κι αυτς.
ΣΑΝ. σκημο τλος μπορε να πρει η αγπη μας, αν πει γι' αυτν ενντιος καιρς. Θα 'θελα να γιντανε σμερα κιλας ο γμος μας: γιατ ο καιρς εναι στατος κι χει μρια γυρσματα.
ΕΣΤ. μα δεις τι τραβ πολ, πγαινε να μιλσεις του αδερφο μου.
ΣΑΝ. Θα του μιλσω γιατ σο καιρ χνω απ' τον ρωτα μου, τονε χνω απ' τη ζω μου.
ΚΛΑΡ. Ο Βοστο Ταβρα!

ΣΚΗΝΗ 8η: (ΒΟΥΣΤΟ ΤΑΒΕΡΑ κι οι διοι)

ΒΟΥΣΤ. Φλε μου Σντσο!
ΕΣΤ. Ω Θε μου! Τ χεις πθει;
ΣΑΝ. Πς τσι ταραγμνος;
ΒΟΥΣΤ. Χαρ μαζ και θλψη με κρατονε σε μεγλη αγωνα. Καλ μου Εστρλλα σε μας μνους μια στιγμ.
ΕΣΤ. Θες να μ' ελεσει: αυτ η ιστορα με κνει να τρομζω.

(Φεγουν ΕΣΤΡΕΛΛΑ & ΜΑΤΙΛΔΗ)

ΣΚΗΝΗ 9η: (Δον ΣΑΝΤΣΟ, ΒΟΥΣΤΟ & ΚΛΑΡΙΝΤΟ)

ΒΟΥΣΤ. κου, Σντσο Ορτς δε λας Ρολας...
ΣΑΝ. Δε με λες πια αδερφ σου;
ΒΟΥΣΤ. Το λογο μου με πρε και δε θλει ν' ακοσει πια σπιρονια. Λοιπν μθε
πως σμερα με κλεσε κοντ του ο βασιλις, δε ξρω για ποιο λγο. Γιατ αν και τονε ρτησα, δε θλησε να μου εξηγσει, φλε μου. Με διρισε στο μτωπο του Ντου στρατηγ, χωρς να το ζητσω κι κανε χρεα να του αρνηθ το αξωμα, για να μη μου το δσει. Τλος με κανε...
ΣΑΝ. Λγε, αυτ εν' ευχριστα και πες μου τ σε θλβει, τ σε κνει να 'σαι τσι ταραγμνος;
ΒΟΥΣΤ. ...αυλικ του, με παρνει στο παλτι.
ΣΑΝ. Κι αυτ ευχριστο...
ΒΟΥΣΤ. Σε στενοχριες πμε.
ΣΑΝ. (Μνος) ...που φοβμαι πως θα με βλει σ' γνοιες.
ΒΟΥΣΤ. Μου 'πε να μη παντρψω την Εστρλλα εγ, γιατ εναι λει, πεθυμι του να τη προικσει αυτς, παντρεοντς την ο διος μ' ντρα δικς του εκλογς.
ΣΑΝ. Μου επες πρωττερα πως εχες θλψη και χαρ μαζ. μως εγ μνον εμαι ο θλιμμνος, τ συ παρνεις τις χρες και τ' αξιματα κι εγ τις στενοχριες. σε λοιπν τη θλψη σου για μνα και κρτα τη χαρ. Γιατ μια θση σαν κι αυτ, στο παλτι κι νας γμος καλς της αδερφς σου ανογουνε δρμο ευτυχισμνοτης δικς σου ζως. μως δε μνεις πιστς στο νμο της φιλας. πρεπε να του 'χες πει πως η Εστρλλα εναι αρρεβωνιασμνη.
ΒΟΥΣΤ. τανε τσο απ' τις αναπντεχες τιμς ταραγμνος ο νους που δε μπρεσα να του το πω κενη την ρα.
ΣΑΝ. Ττε εμποδζεται ο γμος μου;
ΒΟΥΣΤ. Θα πω στο βασιλι και πλι και θα του φανερσω πως η νωση σας εναι αποφασισμνη κι τι λα τα χαρτι σας εναι πια τοιμα κι υπογραμμνα κι τι πρπει η θληση του να σεβαστε το δκιο.
ΣΑΝ. μα κενος θελσει να το πνξει, ποι δναμη μπορε να τον κρατσει, αν του κνει ευχαρστηση, χει κποιο σκοπ;
ΒΟΥΣΤ. Θα του μιλσω εγ κι αν θλεις, πγαινε κι εσ να του μιλσεις, γιατ κενη την ρα, τανε τση η ταραχ μου που δε του 'πα τποτα για το λγο που δσαμε.
ΣΑΝ. Θανσιμη εναι για με τοτη η στεναχρια. Καλ το 'λεγα γω πως δε μπορομε να 'χουμε εμπιστοσνη στον καιρ που περν κι οι στεναγμο κι η θλψη ρχνουνε στις χαρς μας τον σκιο τους... Κι αν θλει ο Βασιλις να στραγγαλσει το νμο...
ΒΟΥΣΤ. Σντσο Ορτς, ο Βασιλις εναι Βασιλις. Γι' αυτ σπα κι υπομνεψε!

(Φεγει)

ΣΚΗΝΗ 10η: (Δον ΣΑΝΤΣΟ & ΚΛΑΡΙΝΤΟ)

ΣΑΝ. Σ' αυτ τη θλιβερ θση που βρσκομαι πς να χω υπομον; Πς να σωπσω; Ω, τραννε που μπκες στη Σεβλλη με τιμς και με ζτω να ταρξεις το ποθητ μου γμο, ποτ σου να μη δεις συχη μρα μες στη Καστλλη! Δκαια ονομστηκες Σντσο ο Αντρειωμνος γιατ τρα μπορ πια να σε ξρω απ' τα ργα σου. Αυτ το νομα σ' το δσανε για τη σκληρ καρδι σου. Μα ο Θες θλει σε ταπεινσει... Φεγουμε απ' τη Σεβλλη και πηγανουμε στο Γιβραλτρ: εκε θ' αγωνιστομε δνοντας τη ζω μας.
ΚΛΑΡ. Και χωρς να πμε στο Γιβραλτρ εναι κιλα χαμνη δω η ζω μας.
ΣΑΝ. Κτω απ' την αγπη της μορφης Εστρλλα, γιατ να 'ναι τσο τυχο τ' αστρι της ζως μου!
ΚΛΑΡ. Γι' αυτ τ' μορφο αστρι θα μας πρει στο τλος το σκοτδι. Θα προτιμοσα πιο καλ τον λιο.
ΣΑΝ. χι, δε θα χαρες τη βασιλεα σου μες σ' αυτ τη χρα.

(Φεγουν κι οι δυο)

ΣΚΗΝΗ 11η: (Σ' να δρμο ΒΑΣΙΛΙΑΣ Δον ΑΡΙΑΣ κι ακολουθα Κατπιν ο ΒΟΥΣΤΟ)

ΒΑΣ. Πες τους πως εμαι εδ.
ΑΡΙΑΣ. Το ξρουνε, κριε και να που βγανει ο Δον Βοστο Ταβρα να σε υποδεχτε.
ΒΟΥΣΤ. (Βγανοντας απ' τη πρτα του σπιτιο) Τση τιμ! Μια ττοια συγκατβαση! Στο σπτι μου η Μεγαλειτητα σου!
ΒΑΣ. Τυλιγμνος σε τοτον το μαντα βγκα να δω τη πλη της Σεβλλης κι πως τυχε
να περν απ' αυτ το δρμο μου 'πανε πως ετοτο εναι το σπτι σου. Θλησα να το δω γιατ εχα ακοσει πως εναι ξοχο σπτι.
ΒΟΥΣΤ. Εναι σπτι ενς απλο αρχοντπουλου.
ΒΑΣ. Ας μπομε.
ΒΟΥΣΤ. Το σπτι μου εναι καμωμνο κριε, για το μικρ μου ανστημα και δεν εναι αρκετ να χωρσει τη Μεγαλειτητα σου. Για να ττοιο μεγλο κριο, οι σλες του
εναι πολ μικρς. Και θα το δουν μ' σκημο μτι στη Σεβλλη, αν το μθουνε πως ρθες σπτι μου.
ΒΑΣ. κουσε Ταβρα, δεν ρθα για το σπτι σου, αλλ'α για σνα.
ΒΟΥΣΤ. Ω, τραν μου κριε, πολ μεγλη τιμ για μνα, μα δε θα 'ταν ευγενικ αν δεχμουν εγ ο απλς υπκοος, να 'ρθει σπτι μου ο βασιλις μου. Υπκοος κι υπηρτης σου εμαι γω, κριε μου και θα 'τανε πιο σωστ, νομζω, να 'ρθω στο παλτι σου εγ, αν τσο πεθυμς να με τιμσεις, γιατ τοτη η μεγλη συγκατβαση θα μποροσε να βλει σ' υποψα τον κσμο.
ΒΑΣ. Σε υποψα! Για τ πργμα;
ΒΟΥΣΤ. Θα πονε, στω κι αν δεν εναι αλθεια, ακμα, πως ρθες να δεις την αδερφ μου. Κι ταν αρχσουνε πια να τη μιλονε, εναι φβος να χσει το καλ της τ' νομα
γιατ η τιμ εναι να παρθνο κρσταλλο που αρκε, πολλς φορς, για να το σπσει
κι να μονχα φσημα.
ΒΑΣ. Μια τρα κι εμαστε δω, θλω να σου μιλσω για κποιο ζτημα. λα, πμε μσα.
ΒΟΥΣΤ. Με την δεια σου, ας γνει αυτ καλτερα καθς θα περπατμε: το σπτι μου δεν εναι ετοιμασμνο να σε υποδεχτε.
ΒΑΣ. (Ιδιατερα στον ΑΡΙΑΣ) Μεγλη αντσταση μας κνει.
ΑΡΙΑΣ. (Ιδιατερα στο ΒΑΣΙΛΙΑ J Ττε κοτα με τρπο, να τον απομακρνεις και θα της μιλσω γω για σε.
ΒΑΣ. Μλα πιο σιγ μην ακοσει. Γιατ αυτς ο βλκας χει λη τη τιμ του μες στ' αφτι του.
ΑΡΙΑΣ. Το πολ βρος θα τα σπσει.
ΒΑΣ. Αρκε: δε θλω με τη βα να μπω στο σπτι σου.
ΒΟΥΣΤ. Σα θα 'ρθεις να παντρψεις βασιλι μου την Εστρλλα, θα το βρεις στολισμνο,
πως ταιριζει.
ΑΡΙΑΣ. Να 'ρθουνε τα αμξια!
ΒΑΣ. λα μαζ μου, Βοστο.
ΒΟΥΣΤ. Αν μου δνεις την δεια, θα 'ρθω πεζς.
ΒΑΣ. Το αμξι εναι δικ μου κι εμαι εγ που ορζω μες σ' αυτ.
ΑΡΙΑΣ. Εναι τοιμα τα αμξια.
ΒΑΣ. Θα πμε στο παλτι.
ΒΟΥΣΤ. (Μνος του) Καλοσνες πρα πολλς και τιμς εναι τοτες του βασιλι σε μνα: ο Θες να δσει να βγονε σε καλ.

(Φεγουν ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ κι ο ΒΟΥΣΤΟ)

ΣΚΗΝΗ 12η: (Σλα στο σπτι των Ταβρα ΕΣΤΡΕΛΛΑ, ΜΑΤΙΛΔΗ κατπιν Δον ΑΡΙΑΣ)

ΑΣΤ. Τι λες, Ματλδη;
ΜΑΤ. ταν ο βασιλις.
ΑΡΙΑΣ. (Καθς μπανει) Εκενος ταν. Δεν εναι παρξενο να 'ρχονται βασιλιδες ακλουθντας σα κενους τους Μγους, να ττοιο αστρι του ουρανο. Ερχτανε στο σπτι σας ζητντας την φταστη ομορφι. Τ κι αν εναι αυτς βασιλις της Καστλλης,
εσαι της ομορφις εσ η βασλισσα. Ο βασιλις Δον Σντσο, που ο λας τον ονομζει αντρεο για την ανκητη παλικαρι του και που οι Μαροι τρμουν ακοοντας τ' νομα του, εδε τη θεκ τοτη ομορφι σου σ' να μπαλκνι. σουνα σαν την Αυγ, ταν ανμεσα απ' τα ρδα και τα κρνα τη ξυπνονε τα τραγοδια των πουλιν και τη κνουν να κλαει σκορπζοντας παντο μαργαριτρια πνω στη γη. Και θλει να σου δσει τα πλοτια της Σεβλλης, -αν και τα πλοτη αυτ εναι πλι λγα μπρος στις δικς σου χρες- αν θλεις να δεχτες τη πρταση του. Και αν δεχτες κι ανταμεψεις την αγπη του, συ που 'σουν ως τρα της Σεβλλης τ' στρι, θα 'σαι απ δω και πρα ο λιος της.
Θα σου χαρσει πολιτεες και χρες, που θα εσαι συ η αφντρα και κυρ τους και θα σου δσει τραν αρχοντπουλο γι' ντρα σου, που κοντ του χεις να γνεις η δξα κι η κορνα της γενις σου κι η τιμ των Ταβρα. Τ χεις να μου απαντσεις.
ΕΣΤ. Ν' απαντσω; Αυτ που βλπεις. (Του γυρν τη πλτη)
ΑΡΙΑΣ. Στσου! κουσε με!
ΕΣΤ. Για τις αδιαντροπις που μου ζητς, αυτ εναι η απντηση μου.

(Φεγει)

ΣΚΗΝΗ 13η: (Δον ΑΡΙΑΣ & ΜΑΤΙΛΔΗ)

ΑΡΙΑΣ. (Μνος του) Υπροχη εναι αυτ η υψηλοφροσνη αδερφς κι αδερφο!Κατπληχτο μ' αφνουνε κι οι δυο τους. Της Ρμης η αρχοντι κνει να λμπει η Σεβλλη μ' αυτος τους δυο. Μου φανεται, ποτ δε θα μπορσει ο βασιλις να νικσει το πνεμα τους. Ωστσο επιμον και δναμη γκρεμζουνε βουν, κβουνε βρχους. Θα μιλσω σε τοτη τη κοπλα τ τα πλοσια χαρσματα εναι πρτες για να φτσει κανες στις Λουκρητες και τις Πορκες. (Στη ΜΑΤΙΛΔΗ) Συ εσαι υπηρεσα σ' αυτ το σπτι;
ΜΑΤ. Εμαι μα στανικ.
ΑΡΙΑΣ. Πς στανικ;
ΜΑΤ. Γιατ εμαι σκλβα.
ΑΡΙΑΣ. Σκλβα;
ΜΑΤ. Φυλακισμνη εδ κι υποταγμνη, χωρς την για λευτερι, για πντα, ως να πεθνω.
ΑΡΙΑΣ. Ε, εγ θα φροντσω για να σε λευτερσει ο βασιλις και να σου δσει για τη να ζωη σου χλια δουκτα εισδημα, αν τον βοηθσεις σ' ,τι σε χρειαστε.
ΜΑΤ. Για τη λευτερι και το χρυσφι δεν υπρχει κακα οτε αμαρτα που να με αποκρατοσε. Πες μου μνο τι θα 'πρεπε να κνω. Θα κνω ,τι μπορ.
ΑΡΙΑΣ. Πρπει να μπσεις το βασιλι μες στο σπτι απψε.
ΜΑΤ. λες τις πρτες θα τις βρει ανοιχτς, αν γνει ,τι μου τζεις.
ΑΡΙΑΣ. Θα σου δσω υπσχεση γραφτ του βασιλι με την υπογραφ του, προτο περσει μσα.
ΜΑΤ. Εγ λοιπν θα τονε βλω στο διο το κρεβτι της Εστρλλα, απψε.
ΑΡΙΑΣ. Τ ρα ο Βοστο πφτει να κοιμηθε;
ΜΑΤ. Τα ξημερματα πλαγιζει κθε μρα. λες τις νχτες εναι δοσμνος σ' ρωτες κι η ττοια αστχαστη ζω που κνουν οι ντρες, πολ συχν ζημινουνε το καλ νομα
των γυναικνε.
ΑΡΙΑΣ. Τ ρα πρπει να 'ρθει απψε ο βασιλις;
ΜΑΤ. Ας ρθει, αφντη μου, στις ντεκα. Η κυρ μου, αυτ την ρα θα 'χει πλαγισει.
ΑΡΙΑΣ. Πρε καπρο τοτο το σμαργδι, να θυμσαι τα καλ και τις χρες που σου τζει με μνα ο βασιλις.

(Φεγει)

ΣΚΗΝΗ 14η: (Αθουσα παλατιο: Δον ΙΝΙΓΟ ΟΣΟΡΙΟ, ΒΟΥΣΤΟ & Δον ΜΑΝΟΥΕΛ με χρυσ κλειδι στα χρια)

MAN. μποτε η ευγνια σου να τα χαρεται τοτα τα κλειδι κι αυτ το αξωμα πολ καιρ και να δει μεγαλτερες τιμς ακμη.
ΒΟΥΣΤ. θελα να 'τανε τρπος να ξεπληρσω αυτς τις καλοσνες που ο βασιλις παραχωρε σε μνα χωρς να εμαι ξιος.
ΙΝΙΓΟ. Εσαι και παρξιος. Κι ο βασιλις μας πρπει να 'σαι ββαιος, δε γελιται σ' αυτ.
ΒΟΥΣΤ. Δνει στα χρια μου τα κλειδι του, με κνει τ' ουρανο του κλειδοκρτορα μ' λο που απ κτω η γη με φοβερζει βλποντας με που φτνω τσι ψηλ. Γιατ, πως τσι ανλπιστα μου χρισε τσες τιμς, φοβμαι μπως πλι, αυτς που μ' ανυψνει αλλξει γνμη με την δια ευκολα.

ΣΚΗΝΗ 15η: (Οι διοι κι ο Δον ΑΡΙΑΣ)

ΑΡΙΑΣ. ρα, αρχοντδες μου, για ν' αποτραβηχτετε. Ο βασιλις θλει να γρψει.
MAN. Ττε ας πμε κπου να περσουμε ευχριστα τη νχτα μας.

(Φεγουνε: ΒΟΥΣΤΟ, Δον ΙΝΙΓΟ & Δον ΜΑΝΟΥΕΛ)

ΣΚΗΝΗ 16η: (ΒΑΣΙΛΙΑΣ & Δον ΑΡΙΑΣ)

ΒΑΣ. Λες θα χαρ τα λαμπερ της κλλη, Δον ρια, απψε;
ΑΡΙΑΣ. Σγουρα, κριε μου: κενη η σκλαβοπολα εναι ολοπρθυμη να μας υπηρετσει.
ΒΑΣ. Της αξζει να της στσει η Καστλλη το γαλμα της.
ΑΡΙΑΣ. Πρπει να γρψουμε μως το χαρτ που της ταξα.
ΒΑΣ. Πγαινε, Δον ρια, πες να το ετοιμσουνε και φρτο δω να το υπογρψω, ο πθος μου με σπρχνει να βιαστ.
ΑΡΙΑΣ. Καλ την χει, μα τη τιμ μου, κενη η σκλαβοπολα!
ΒΑΣ. Μπα, εγ κερδζω. Δνοντας μου κενη το Αστρι της Σεβλλης, μου πουλ τον λιο τ' ουρανο.

                                Π Ρ Α Ξ Η   Δ Ε Υ Τ Ε Ρ Η

ΣΚΗΝΗ 1η: (Δρμος, ξπορτα των ΤΑΒΕΡΑ: ΒΑΣΙΛΙΑΣ, Δον ΑΡΙΑΣ & ΜΑΤΙΛΔΗ)

ΜΑΤ. (Στον ΑΡΙΑΣ) Μνος θα 'ναι πιο σγουρος γιατ λοι χουν κιλας ησυχσει.
ΒΑΣ. Κι η Εστρλλα;
ΜΑΤ. Κι αυτ κοιμται κι εναι η κμαρα της αυτ την ρα σκοτειν.
ΒΑΣ. Γυνακα, μ' λο που θα 'ταν αρκετς ο λγος μου να, αυτ εναι το χαρτ που σου χαρζει τη λευτερι. σο για το Βοστο, σχασε: θα του δσω λλη σκλβα.
ΑΡΙΑΣ. Για τα χρματα κι λα τ' λλα εναι μσα κει γραμμνα.
ΜΑΤ. Να φιλσω τα πδια σου.
ΑΡΙΑΣ. (Ιδιατερα στο ΒΑΣΙΛΙΑ) ταν εναι για το συμφρον, λες κριε μου, εναι διες κι μοιες.
ΒΑΣ. (Ιδιατερα στον ΑΡΙΑΣ) Εναι ξοχο πργμα, κανες, να βασιλεει.
ΑΡΙΑΣ. (Ιδιατερα στο ΒΑΣΙΛΙΑ) Ποις μπορε ν' αντισταθε στο βασιλι;
ΒΑΣ. Λοιπν πρπει ν' ανβω μνος μου τσι, πιο εκολα θα περσω απαρατρητος.
ΑΡΙΑΣ. Θ' αποκοτσεις ττοια περιπτεια μονχος;
ΒΑΣ. Τ εννοες θ' αποκοτσω; Μπως εγ κι εκε που υπρχει κνδυνος, δε πω μνος;
ΑΡΙΑΣ. Και πο πρπει να σε προσμνω;
ΒΑΣ. ξω απ το δρμο: κπου που να μπορ εκολα να σε βρω.
ΡΙΑΣ. Θα μπω στον γιο Μρκο.

(Φεγει ο Δον ΑΡΙΑΣ)

ΒΑΣ. Ο Βοστος τι ρα θα 'ρθει;
ΜΑΤ. ρχεται πντα του την ρα που το κρο των πουλιν χαιρετ την αυγ. Κι η πρτα μνει πντα ανοιχτ σπου να 'ρθει κενος.
ΒΑΣ. (Μνος του) Ο ρωτας μου συχωρν το θρσος μου.
ΜΑΤ. Η αφεντι σου ας με ακολουθσει στο σκοτειν χαγιτι.

(Μπανουνε σπτι)

ΣΚΗΝΗ 2η: (Δον ΜΑΝΟΥΕΛ, ΒΟΥΣΤΟΣ, Δον ΙΝΙΓΟ)

ΒΟΥΣΤ. Τοτο εναι το σπτι μου.
ΙΝΙΓΟ. Καλν πνο.
ΒΟΥΣΤ. Νωρς εναι για μνα.
MAN. Μην ρχεσαι μαζ μας πρα πρα.
ΒΟΥΣΤ. Καλ.
ΙΝΙΓΟ. Εμες ακμη χουμε, οι δυο μας, κπου να πμε.
ΒΟΥΣΤ. Αλθεια, πς σας φνηκε η Φελισινα;
MAN. Θα μιλσουμε αριο στο παλτι γι' αυτ, καλ μου φλε. Γιατ χουμε πολλ καλ να πομε για μια ττοια γυνακα.

(Φεγουν ο Δον ΜΑΝΟΥΕΛ κι ο Δον ΙΝΙΓΟ)

ΣΚΗΝΗ 3η: (ΒΟΥΣΤΟ ΤΑΒΕΡΑ μνος)

ΒΟΥΣΤ. Νωρς ρχομαι για πνο. (Κοιτ του σπιτιο του την εξπορτα) Κατασκτεινο
εναι το σπτι. Οτ' εναι δω καννα παιδπουλο. Ε, Λουχν, Χουανκο, Αντρα, Οσριο! λοι κοιμονται. Χοστα, Ινες! Θα κοιμονται κι αυτς. Ε Ματλδη! Κι η σκλαβοπολα επσης. Ο πνος εναι θες και κυβερν τις ασθησες του κσμου.

(Μπανει στο σπτι του)

ΣΚΗΝΗ 4η: (Σλα των Ταβρα: ΒΑΣΙΛΙΑΣ, ΜΑΤΙΛΔΗ κι στερα ΒΟΥΣΤΟ)

ΜΑΤ. Θαρρ πως ταν η φων του αφντη που με καλοσε. Αλ μου, εμαι χαμνη!
ΒΑΣ. Εσ δεν επες πως γυρζει σπτι μονχα το πρω;
ΜΑΤ. Ω, δυστυχα μου!

(ρχεται ο ΒΟΥΣΤΟ, ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ σκεπζει το πρσωπο με το μανδα του)

ΒΟΥΣΤ. Ματλδη!
ΜΑΤ. Ω, Θε μου. Φεγω.
ΒΑΣ. (Ιδιατερα στη ΜΑΤΙΛΔΗ) Μη φοβσαι.

(Φεγει η ΜΑΤΙΛΔΗ)

ΣΚΗΝΗ 5η: (ΒΑΣΙΛΙΑΣ & ΒΟΥΣΤΟ)

ΒΟΥΣΤ. Ποις εναι εκε;
ΒΑΣ. νας ντρας.
ΒΟΥΣΤ. Ττοιαν ρα στο σπτι μου νας ντρας! Τ' νομα σου.
ΒΑΣ. Τπο να περσω.
ΒΟΥΣΤ. Οι τρποι σου δεν εναι καθς πρπει. Κι αν θες να περσεις, πρνα πρτα απ' την κρη του σπαθιο μου. Γιατ αν αυτς ο τπος εν' ιερς, γω θα το μολψω τρα.
ΒΑΣ. Κρτησε το σπαθ σου.
ΒΟΥΣΤ. Πς θες να το κρατσω, που βλπω ν' ατιμζεται τσι η κμαρα της αδελφς μου; Θα μου πεις ποις εσαι σε σκοτνω αμσως;
ΒΑΣ. Εμαι πρσωπο επσημο. σε με.
ΒΟΥΣΤ. Εμαι σπτι μου κι εγ εμαι που προστζω δω μσα.
ΒΑΣ. σε με να περσω. Και πρσεξε καλ γιατ εμαι πρσωπο απ μεγλο γνος. Κι αν με βρσκεις σπτι σου σκοπς μου δεν εναι να προσβλω τη τιμ σου μα να την υψσω.
ΒΟΥΣΤ. Υψνεται η τιμ μ' αυτ τον τρπο;
ΒΑΣ. Στριξε τη τιμ σου πνω μου.
ΒΟΥΣΤ. χι, πνω στο σπαθ μου, πιο καλ. Κι αν νοιζεσαι, πως λες, για τη τιμ μου,
γιατ σκεπζεσαι τσι δ; Τιμντας με κρβεις το πρσωπο σου; ρχεσαι δω, τσι κουκουλωμνος, για να δσεις στο σπτι μου τιμ; Αυτς ο φβος σου μαρτυρ την αλθεια. Γιατ κανες που πει να τιμσει δε σκιζεται τσι. Βγλε το σπαθ σου αλλις μα το Θε, θα σε σκοτσω εδ!
ΒΑΣ. Εσαι τρελς να μ' ερεθζεις τσι.
ΒΟΥΣΤ. (Πινει το σπαθ) Αποφσισα να σε σκοτσω να πω απ' το σπαθ σου.
ΒΑΣ. (Μνος του) Θα του πω ποιος εμαι. (Στο ΒΟΥΣΤΟ) Στσου, εμαι ο βασιλις.
ΒΟΥΣΤ. Λες ψμματα! Πς μπορε να μου κνει ο βασιλις ττοιαν ατιμα, μπανοντας στο σπτι μου μνος του, δχως συνοδεα κι τσι κουκουλωμνος! χι, αυτ δε γνεται. Και προσβλλεις αχρεε, μ' αυτν τον τρπο τη Μεγαλειτητα του, ρχνοντας του ττοιαν ελεειν ατιμα. Ο βασιλις θα ζητοσε να βλψει τη τιμ, ποτ, ενς τμιου υπηκου του; Αυτ εναι κι λλη ακμη προσβολ κι νας λγος ακμη παραπνω να σε σκοτσω.Κι αν εσ προσβλλεις το σπτι μου, δεν χεις το δικαωμα να μουντζουρνεις το ψηλ του πρσωπο με μια ττοιαν ανομα. Γιατ ξρεις καλ πως θεκο κι ανθρπινοι καταδικζουν νμοι για βαρτατο φταξιμο, τον νθρωπο που 'θελε φανταστε υποψιαστε ανξιες πρξες για να βασιλι.
ΒΑΣ. (Μνος του) Τ ακατλυτο το πεσμα αυτο του ανθρπου! (Στο ΒΟΥΣΤΟ) Σου 'πα νθρωπε πως εμαι ο βασιλις.
ΒΟΥΣΤ. Δε σε πιστεω τ του βασιλι τ' νομα εδ δε συμφωνε με τα ργα του. Ο βασιλις δνει τιμ που πει, εν συ ρθες εδ να μ' ατιμσεις.
ΒΑΣ. (Μνος του) Αυτς εναι τρελς και πρστυχος. Τ να κνω;
ΒΟΥΣΤ. (Μνος του) Τοτος εναι, σγουρα, ο βασιλις. Θα τον αφσω να περσει κι ευτς τρα θα μθω αν χει κνει καμιν ατιμα σε μνα. Γιατ η ψυχ μου εναι γεμτη οργ κι γρια μανα και ξρω πως η τιμ εναι δρο που ποιος το χαρζει μπορε και να το πρει. (Στο ΒΑΣΙΛΙΑ) λα πρνα ποιος κι αν εσαι. Κι λλη φορ μην ατιμζεις τ' νομα του βασιλι κι οτε να λες πως εσαι ο βασιλις, παλινθρωπε, ταν κνεις ττοια τιμα καμματα. Ο κρις μου ο βασιλις, φβος και τρμος της Αφρικς, εναι πιστς κι γιος χριστιανς κι εσ προσβλλεις το σεμν πρσωπ του. χει εμπιστευτε σε μνα το κλειδ του σπιτιο του και δε μποροσε να 'ρθει στο δικ μου χωρς κλειδ δικ μου. Λοιπν βλπεις αν μπορ να πιστψω πως εσαι κενος; μως πρνα γιατ ντροπ δεν εναι για ναν οπο μπορε να σε σκοτσει αμσως. Μα να ξρεις: αν σε σβομαι δω το κνω μνο γιατ μου 'πες τι εσαι ο βασιλις, ας τανε και ψματα. Και μην απορες που δχομαι τσι τη προσβολ γιατ ο πιστς υπκοος χρωστ και μνο τ' νομα να σβεται του κυρου του. Εγ κνω το χρος μου. Κι ο βασιλις θα μθει τι δεν εναι
πργματι βασιλις ποιος πατε τους νμους της τιμς.
ΒΑΣ. Δεν τον υποφρω
με κνει να σαστζω και να ντρπομαι. Τρελ! Επειδ επα τι εμαι ο βασιλις, μ' αφνεις να περσω; Μθε λοιπν πως, επειδ επα τι εμαι ο βασιλις, θλω να βγω απ δω να! με τοτον το τρπο! (Πινει το σπαθ) Αν εμαι λετερος, τρα επειδ μεταχειρστηκα μνο του βασιλι τον ττλο και σβεσαι σε μνα αυτ το νομα, μη σου κακοφανε οτε ν' απορσεις, αν με δεις να 'μαι βασιλις και στα ργα. Θα πεθνεις, αχρεε! Γιατ τ' νομα αυτ μου δνει δναμη και τρα θλει ο βασιλις σου, εδ, να σε σκοτσει.
ΒΟΥΣΤ. Η τιμ μονχα εναι τοτη την ρα βασιλις μου.

(Ξιφομαχον)

ΣΚΗΝΗ 6η: (ΥΠΗΡΕΤΕΣ με φτα, ΜΑΤΙΛΔΗ, ΒΑΣΙΛΙΑΣ με μανδα & ΒΟΥΣΤΟ)

ΥΠΗΡ. Τ εναι; Τ τρχει εδ;
ΒΑΣ. (Μνος του) Πρπει να φγω, προτο να με γνωρσουν. Αυτς ο αχρεος με πρσβαλε φριχτ. Μα θα μου το πληρσει. (Φεγει)
ΥΠΗΡ. φυγε αυτς ο αδιντροπος.
ΒΟΥΣΤ. Τρεχτε και δστε του να μθημα. χι στε τον. Εχθρ που φεγει, στον να φεγει. Δστε φως στη Ματλδη κι οι λλοι τραβηχτετε απ δω.

(Οι ΥΠΗΡΕΤΕΣ δνουν να φως και φεγουν)

ΣΚΗΝΗ 7η: (ΒΟΥΣΤΟ και ΜΑΤΙΛΔΗ)

ΒΟΥΣΤ. (Μνος) Απ' αυτν εναι τοτη η ιστορα γιατ τη βλπω μαζεμνη και γεμτη ντροπ. Τρα θα μθω την αλθεια μ' να σγουρο ψμα. (Στη ΜΑΤΙΛΔΗ) Κλεσε τη πρτα. Εδ θα σε σκοτσω. Ο βασιλις μου τα δηγθηκε λα.
ΜΑΤ. (Μνη της) Αφο δε μπρεσε το μυστικ να το κρατσει κενος, πς θα μποροσα, μια θλια σκλβα γω να το κρατσω; (Στο ΒΟΥΣΤΟ) Κριε αυτ που σου 'πε ο βασιλις εναι λα αλθεια.
ΒΟΥΣΤ. (Μνος του) Τρα εναι φανερ το σχδι του ν' ατιμσει το σπτι μου. (Στη ΜΑΤΙΛΔΗ) Και τ' τι εσ τον μπασες στο σπτι το βασιλι κι αυτ εναι αλθεια;
ΜΑΤ. Μου 'ταξε τη λευτερι μου γι' αυτ τον φερα ακριβς εδ που ανταμωθκατε.
ΒΟΥΣΤ. Και το ξρει η Εστρλλα;
ΜΑΤ. Ω, εμαι ββαιη, η Εστρλλα τ' ολοκθαρο αυτ αστρι, θα με 'καιγε με τη φλγα του, αν μθαινε τη προδοσα μου.
ΒΟΥΣΤ. Αυτ εναι φανερ γιατ αν σως θμπωνε το φως της, δε θα 'τανε το αστρι.
ΜΑΤ. Η λαμπερδα του δεν μπορε να θαμπσει ουδ να σβσει γιατ εναι απ' τον λιο. φτασε μνον ξω απ' τη κμαρα της. Για να μπει, μου 'δωσε τοτο το χαρτ κι αμσως πσω του ρθε η αφεντι σου.
ΒΟΥΣΤ. Αυτ εναι το χαρτ;
ΜΑΤ. Ναι· με τη λευτερι μου κι να εισδημα απ χλια δουκτα.
ΒΟΥΣΤ. (Μνος του) Ανταμοιβ, πολ γενναα, στ' αλθεια, πλερωμνη με τη τιμ μου! Ωραα με υποστηρζει και μ' ανυψνει! (Στη ΜΑΤΙΛΔΗ) Εμπρς, λα μαζ μου.
ΜΑΤ. Πο θα πω;
ΒΟΥΣΤ. Θα σε πω να σε δει ο βασιλις τ τσι θα του πληρσω γω το χρος μου για τη τιμ που μου 'κανε.
ΜΑΤ. Αχ, αλμονο η μοιρη σκλβα!
ΒΟΥΣΤ. (Μνος του) Κι αν ο βασιλις θλησε να το ρξει στο σκοτδι, τιμ της Ισπανας θα μενει πντα και καχημα το Αστρι της Σεβλλης.

(Φεγουν)

ΣΚΗΝΗ 8η: (Δρμος μπρος στο βασιλικ παλτι. ΒΑΣΙΛΙΑΣ & Δον ΑΡΙΑΣ)

ΒΑΣ. Να, εκε φτασαν τα πργματα.
ΑΡΙΑΣ. ταν επιθυμα σου να πας μνος.
ΒΑΣ. Πγα τσι παρτολμος κι αστχαστος κι ρχομαι ντροπιασμνος γιατ εμαι ββαιος φλε, πως με γνρισε. Τρβηξε το σπαθ του καταπνω μου με διπλονητα λγια. Και μ' λο που κρατθηκα, στο τλος το πνεμα του αντρισμο που κρβω στο αμα μου μ' κανε να παρασυρθ ξω απ' τα ρια που μου γυρεει η θση μου. ρχισα να χτυπ κι εγ. Μα τρξαν με φτα οι νθρωποι του και δεν θελα ξεσκεπσουνε την αλθεια, που τη μντευαν κιλας, αν δεν στρεφα να φγω, μπως με γνωρσουν. Κι τσι βρσκομαι πλι εδ. Αυτ χω πθει με τον Ταβρα...
ΑΡΙΑΣ. Κντον να πληρσει με τη ζω του αυτ το φρσιμο. Κψε του το κεφλι. Ο λιος αριο, βγανοντας, ας δει τη δκαιη τιμωρα του. Γιατ νμος στη γη της Ισπανας εναι μνο το δικ σου το θλημα.
ΒΑΣ. Να βλω να τον σκοτσουν δημσια, Δον ριας, θα 'ταν μεγλο λθος.
ΑΡΙΑΣ. Θα βρεις εκολα κποια δικαιολογα γι' αυτ. Ο Ταβρα εναι απ' τους προεστος μες στη Σεβλλη κι ο πιο καλς απ' αυτος κι ο πιο φρνιμος, θα κνει πντα, βασιλι μου, κποια παρανομα, παρασυρμνος απ' τη δναμη που του δνει το αξωμα κι απ' τη φιλοδοξα του.
ΒΑΣ. Αυτς εν' τσι μετρημνος και τσο γνωστικς, που 'ναι αδνατο να βρομε γι' αυτν καμι κατηγορα.
ΑΡΙΑΣ. Ε, ττε, βλε να τονε σκοτσουνε στα κρυφ.
ΒΑΣ. Αυτ μλιστα. μως σε ποιν μπορ να εμπιστευτ να ττοιο μεγλο μυστικ;
ΑΡΙΑΣ. Σε μνα.
ΒΑΣ. χι, δε θλω να σε βλω σε ττοιο κνδυνο.
ΑΡΙΑΣ. Αν εναι τσι, θα σου δσω νθρωπο, γενναο κι ολκερο στρατιτη κι ξοχο ιππτη, που 'κανε το Μαρο να τρμει κει που ορθνεται η περφανη του Γιβραλτρ κολνα και που πολλς φορς εστθη αρχηγς ανκητος και πντα νικητς: ναν νθρωπο που λοι στη Σεβλλη του αναγνωρζουν σμερα, για τη πολλ του αντρεα και λεβεντι του, τη πρτη θση και τονε λγουν λιο της τχνης του πολμου.
ΒΑΣ. Τ' νομα του;
ΑΡΙΑΣ. Σντσο Ορτς δε λας Ρολας, που τονε λνε Σιδ της Ανταλουσας.
ΒΑΣ. Κλεσε τον ν 'ρθει αμσως εδ γιατ κοντεει να ξημερσει κιλας.
ΑΡΙΑΣ. Ωστσο πγαινε να συχσεις, κριε μου.
ΒΑΣ. Ποι κρεβτι μπορε να δσει ανπαψη, Δον ρια, σ' ναν που τον ανβει η φλγα του ρωτα και τον χουνε προσβλει; Κλεσε μου αυτν που 'πες, αμσως.
ΑΡΙΑΣ. Μπα, τ κρμεται στου παλατιο τη θρα!
ΒΑΣ. Κρμεται, επες; Τ μπορε να 'ναι;
ΑΡΙΑΣ. Κποιο λγο θα χει.
ΒΑΣ. με να δεις.
ΑΡΙΑΣ. Η σκλβα κρεμασμνη με κενο το χαρτ στο χρι!
ΒΑΣ. Ττοια μανα!
ΑΡΙΑΣ. Ττοια ασβεια.
ΒΑΣ. Μα το Θε, θα τα σκοτσω και τα δυο τ' αδρφια κι αν σηκωθε στο πδι λη η Σεβλλη! Πρσταξε να τη προυν απ κε και να τη θψουν μυστικ και μ' λη την ευλβεια που πρπει. Ττοια ασβεια! Των Ταβρα η γενι πρπει να σβσει.

(Φεγουν)

ΣΚΗΝΗ 9η: (Στους Ταβρα ΒΟΥΣΤΟ & ΕΣΤΡΕΛΛΑ)

ΕΣΤ. Τ τρχει;
ΒΟΥΣΤ. Κλεσε κενο το παρθυρο.
ΕΣΤ. ,τι χει ο λιος βγει απ' της Αυγς τις θρες, νυσταγμνος, πατντας στα ζαφερια τ' ουρανο κι ρθες να με σηκσεις απ τ' χαρο, μοναχικ κρεβτι μου! Σε βλπω ταραγμνο κι ανσυχο. Μα πες μου, αδερφ μου, εδες τποτε κακ που να 'χω φταξει;
ΒΟΥΣΤ . Αυτ ακριβς ζητ να μου το πεις εσ.
ΕΣΤ. Εγ; Τ λες; Εσαι τρελς; Πες μου, μην χεις χσει τα λογικ σου; Εγ κακ! Συ που το λες το 'χεις κνει. Γιατ και μνο που με ρτησες, χεις φταξει σε μνα. Δε με γνωρζεις; Δε ξρεις ποι εμαι; κουσες απ' το στμα μου, ποτ, λγια να βγανουν ξω απ' τη τιμ που 'ναι πντα οδηγς μου; Γιατ αν δεν χεις δει σε μνα τποτε να μαρτυρ ενντιο μου, ποι μπορε να 'ναι το φταξιμο μου;
ΒΟΥΣΤ. Δε μιλ δχως να 'χω αφορμ.
ΕΣΤ. Πς; Αφορμ!
ΒΟΥΣΤ. Ναι Εστρλλα! Γιατ τοτη τη νχτα στο σπτι...
ΕΣΤ. Λγε γιατ, αν εμαι πργματι φταχτης θα προσφερθ η δια πρθυμα στη τιμωρα. Τ γινε αυτ τη νχτα στο σπτι μας;
ΒΟΥΣΤ. Αυτ τη νχτα ο λιος ταν στον επκυκλ του γιατ λλαξε, ακριβς αυτ τη νχτα, της Εστρλλα το ζδιο.
ΕΣΤ. Της τιμς τα καθαρ νοματα δε πρπει να λγονται μ' αυτ τα σκοτειν λγια των αστρολγων. Μλα καθαρ κι στον λιο με τους πντε του κκλους. Γιατ εμνα κι αν εμαι αστρι, δε μου ορζει ο λιος το δρμο της ζως μου.
ΒΟΥΣΤ. ταν η νχτα χριζε, με τους ουρνιους κκλους της, στα δυο τους κμπους της Σεβλλης, μπκα στο σπτι μας και βρκα μσα Εστρλλα, κοντ στη κμαρη σου,
το βασιλι μονχο, με το πρσωπο κρυμμνο στο μανδα του.
ΕΣΤ. Τ λες;
ΒΟΥΣΤ. Την αλθεια λω. Για πες μου Εστρλλα, ττοιαν ρα για ποιν λλο μποροσε
να 'χεν ρθει ο βασιλις μες στο σπτι μας μνος, παρ για σνα; ταν μαζ του κι η Ματλδη, που 'φυγε μλις κουσε βματα και θρυβο. Γιατ κενη την ρα, η τιμ μου μποροσε να ξεκρνει και στο σκοτδι ακμη. πιασα αμσως το σπαθ μου κι επα:
«Ποις εναι εκε;». Εκενος μου αποκρθηκε: «νας ντρας». Τον ζγωσα μα κενος
απομακρνθηκε απ μνα κι επε πως εναι ο βασιλις. Μα γω, αν και τονε γνρισα αμσως, καμθηκα τι δε τονε πιστεω. Ο ουρανς θλησε να μου στελει υπομον
κενη την ρα. Κενος πειραγμνος και θυμωμνος ρθε ως βασιλις να χτυπηθε μαζ μου γιατ νας βασιλις, ταν χτυπιται θυμωμνος, χτυπ αντρειωμνα. Ττε τρξαν οι υπηρτες του σπιτιο με φτα. Κενος για να μη τονε δονε, γρισε αμσως κι φυγε. Κι τσι κανες δε τονε γνρισε λλος εξν απ μνα. Δχως να χρειαστονε του Διονυσου τα μαρτρια, μου μολγησε η σκλβα την αλθεια. Σ' να χαρτ που το 'χε ο βασιλις ο διος υπογρψει, της δινε τη λευτερι: η απδειξη της προδοσας της. Τη τρβηξα αμσως ξω απ' το σπτι για να μη μολεει τοτες τις τμιες σλες με τη φαρμακωμνη της ανσα. Μλις βγκα στο δρμο τη φορτθηκα στον μο και τραβντας στο παλτι,
τη κρμασα γι' αυτ την ατιμα της μπρος στα παρθυρα του. Γιατ θλω να μθει ο βασιλις πως υπρχουνε Βροτοι στη Σεβλλη για τους Ταρκνιους. Να τ γινε, τοτη τη νχτα. Η τιμ του σπιτιο μας κινδυνεει. Εγ εμαι αναγκασμνος να φγω απ' τη Σεβλλη κι εναι ανγκη να σου δσω ναν ντρα. Πρπει να παντρευτες το Σντσο Ορτς. Η προστασα του σ' εξασφαλζει απ' την οργ του βασιλι κι εγ πια λετερος θα τραβξω το δρμο μου.
ΕΣΤ. Ω αδερφ μου, δσε μου να φιλσω αυτ το χρι για την φταστη αγπη σου!
ΒΟΥΣΤ. Εναι ανγκη να γνει κιλας σμερα. Γι' αυτ ετοιμσου να γενες γυνακα του. Και πρσεξε, αδερφ μου, αυτ που σου 'πα να μενει μυστικ γιατ εναι ζτημα που αγγζει τη τιμ μας.

(Φεγει)

ΕΣΤ. Ω, ρωτ μου! Τ ευτυχα! Τρα σ' χω πια δεμνο. Δε μπορες να μου φγεις. Ωστσο ποις γνωρζει απ' την αρχ ποι θα 'ναι το τλος; Ο σοφς πως λνε, φοβτανε τον κνδυνο ανμεσα στη κοπα και στο στμα; *

(Φεγει)


* "Απ κλικος ως χειλων πολλ πλει" αρχαος μθος για τα γυρσματα της τχης!

ΣΚΗΝΗ 10η: (Παλτι. ΒΑΣΙΛΙΑΣ & Δον ΑΡΙΑΣ)

ΑΡΙΑΣ. Ο Δον Σντσο Ορτς δε λας Ρολας κριε μου, περιμνει στον προθλαμο.
ΒΑΣ. Ο ρωτας με κρατε κιλας η συμπνοια με κνει να δειλιζω. Μες σ' αυτ το σφραγισμνο φκελο βρσκεται τ' νομ του κι ο θνατος του. Και σε τοτονε γρφω
τι πρσταξα εγ να τον σκοτσουν: τσι βγζω απ πνω του το βρος γι' αυτ τη πρξη. Πες του να 'ρθει μσα και κλεσ' τη πρτα. Συ να μενεις ξω.
ΑΡΙΑΣ. ξω;
ΒΑΣ. Ναι γιατ θλω να νομζει πως ξρω μνο γω το μυστικ. τσι θα γνει πιο σωστ η δουλει μου.
ΑΡΙΑΣ. Πω να τον φωνξω.

(Φεγει)

ΒΑΣ. Ναι, εν' αλθεια: δεν εναι αυτ πολ μεγλη κι νδοξη νκη για μνα.

ΣΚΗΝΗ 11η: (Δον ΣΑΝΤΣΟ & ΒΑΣΙΛΙΑΣ)

ΣΑΝΤ. Δσ' μου την δεια ν' ασπαστ τα πδια της Μεγαλειτητας σου.
ΒΑΣ. Σκω πνω θα 'τανε προσβολ για σνα. Σκω.
ΣΑΝΤ. Κριε μου...
ΒΑΣ. (Μνος του) Αλθεια, εναι σωστ αρχοντπουλο.
ΣΑΝΤ. Ομολογ πως εμαι ταραγμνος που βρσκομαι μπρος σου, βασιλι μου. Γιατ δεν εμαι γω πλασμνος ρτορας με του λγου το χρισμα.
ΒΑΣ. Γιατ; Τ εναι αυτ που σε κνει να ταρζεσαι;
ΣΑΝ. Το μεγαλεο σου κι η αρετ σου η εικνα που βλπω του Θεο, τ αυτ εναι ο βασιλις πνω στη γη και σ' αυτνε πιστεω κι ρθα δω για να δουλψω το υψηλ σου θλημα. Ω μεγλε μου, κριε! Ποτ δεν εδα τον εαυτ μου τσο τιμημνο πως τρα που με κλεσες να 'ρθω μπρος σου.
ΒΑΣ. Εναι μεγλη η υπληψη που 'χω για σνα και σε ξρω φρνιμο κι αγαπητ στον κσμο. Κι επειδ βλπω που ανησυχες και θες να μθεις για ποιο λγο σε κλεσα, θλω να στο πω και να σου δεξω, πως σ' χω για ξιο και γενναο στρατιτη. Εναι σπουδαα υπθεση για μνα να σκοτωθε νας νθρωπος κρυφ κι εναι η επιθυμα μου, αυτ τη πρξη, να την εμπιστευτ μνο σε σ γιατ σε προτιμ πιτερο απ' λους στη Σεβλλη.
ΣΑΝ. χει φταξει;
ΒΑΣ. Ναι.
ΣΑΝ. μως γιατ να σκοτωθε κρυφ σαν χει φταξει; Η δικαιοσνη σου μπορε φανερ και δημσια να προστξει το θνατο του. Γιατ τσι κρυφ, καταδικζοντας κατηγορες μνος τον εαυτ σου. Κι λοι θα πουν τι βαλες αθο να σκοτσουν. Μα αν το φταξιμ του εναι λαφρ, παρακαλ κριε μου, να του το συχωρσεις.
ΒΑΣ. Σντσο Ορτς, δε σε κλεσα εδ για δικηγρο του, παρ τιμωρητ του. Κι αν γι' αυτ το σκοπ μου χω διαλξει το δυνατ σου μπρτσο, θα πει τι πρπει ν' απαιτε η τιμ μου ττοιο το θνατο του. ποιος εχε το θρσος να προσβλλει το βασιλι, δε πρπει να πεθνει;
ΣΑΝ. Πνω στη φωτι.
ΒΑΣ. Κι αν χει κενος κνει αυτ το κρμα;
ΣΑΝ. Πρπει ευτς να πεθνει. Κι εμαι πρθυμος να του δσω το θνατο κι αν ταν ακμα κι ο αδερφς μου, χωρς να μετανισω.
ΒΑΣ. Δσε μου το λγο σου και το χρι σου.
ΣΑΝ. Κι λη μου τη πστη, μαζ και τη ψυχ μου.
ΒΑΣ. Βρσκοντς τον αφλαχτο, μπορες να τονε σκοτσεις.
ΣΑΝ. Κριε μου! Εγ: νας Ρολας, νας τμιος στρατιτης, θες να κνω ττοιαν ατιμα;
Να γνω δολοφνος! Στθος με στθος θα σταθ μπρος του να τονε σκοτσω: τσι που να μας βλπει ολκερη η Σεβλλη, στο δρμο στη πλατεα. ποιος σκοτνει δχως να πολεμσει, κνει γκλημα που δε μπορε ποτ να ξεπλυθε. Κι εκενος που πεθανει, αν και προδτης, κερδζει πιτερο απ' τον λλο που τονε σκοτνει. Κι εκενος που μνει
ζωντανς, μαρτυρ την ατιμα του σ' λο τον κσμο.
ΒΑΣ. Ττε σκτωσε τον πως θες και πρε αυτ, για εγγηση το χαρτ, απ μ υπογραμμνο που δηλνω πως σου δνω φεση για ,τι κι αν κνεις. Διβασε το. (Του δνει το χαρτ)
ΣΑΝ. Λει: (Διαβζει)
   «Αυτν που 'ναι γραμμνος μες στο φκελο, Σντσο Ορτς, σκτωσε τονε για μνα
και στ' νομ μου. Γιατ εγ εγγυμαι δω για σ. Κι αν βρεθες σε κνδυνο, δνω με την υπογραφ μου εδ το λγο μου να σε σσω απ' αυτν.   Ο βασιλις
».

Απορ τω ντι πσο μικρν ιδα η Μεγαλειτητα σου χει για μνα! Γιατ σ' αυτ πιτερο απ' ,τι σε τοτο το χαρτ, βζει τη πστη του το αρχοντικ μου πνεμα. Εγ χαρτ! Εγ γραμμνη εγγηση! Αν οι δικο σου λγοι χουνε δναμη να ισοπεδνουν ρη κι εκενο που θα πονε το κνουν κιλας, ταν δνεις, κριε μου, εδ το λγο σου,
τα χαρτι περισσεουν. Σκσ' το γιατ χωρς χαρτ πιο πρθυμα θα το ζητσει τον εχθρ σου ο θνατος, παρ μ' αυτ. Γιατ αυτ το χαρτ παρνει, με κποιο τρπο την αξα, απ' το λγο που μου 'δωσες. (Σκζει το χαρτ) Χωρς χαρτ παρνουμε δω, κρι μου, την υποχρωση οι δυο μας: εγ να ξεδικσω τη τιμ σου κι εσ να με γλιτσεις. Σαν εναι τσι, τ χρειζονται δω πρα ττοια αποδειχτικ που πντα στθηκαν εμπδιο! Πηγανω ευτς να κνω το θλημα σου. Και για μνη πληρωμ μου σου ζητ για γυνακα μου τη κρη που θα θελσω.
ΒΑΣ. Κι αν ακμη αυτ ταν η πρτη της Καστλλης, θα τη πρεις.
ΣΑΝ. Εθε να γνει σκαμν για τα πδια σου του Μαρου ο θρνος. Οι θλασσες να δουν παντο περφανη vα απλνεται η αρμδα σου νικντας τους μακρινος λαος σαμε πρα, στις παγωμνες χρες!
ΒΑΣ. Οι πολτιμες υπηρεσες σου Σντσο Ορτς, θα λβουνε τμια ανταμοιβ. Εδ μσα θα βρεις το νομα κενου που πρπει να πεθνει. (Του δνει το φκελο) ταν τ' ανοξεις,
μην απορσεις: ξρω πως τον χουνε για ολκερο ντρα στη Σεβλλη.
ΣΑΝ. Αυτ θα το δομε, κριε μου.
ΒΑΣ. Οι δυο μας Σντσο, ξρουμε αυτ το μυστικ. Δεν εναι ανγκη τποτε να σου πω. Ας κνουμε ,τι πρπει, και ας σωπανουμε.

(Φεγει)

ΣΚΗΝΗ 12η: (ΚΛΑΡΙΝΤΟ Δον ΣΑΝΤΣΟ)

ΚΛΑΡ. τανε λοιπν γραφτ να σ' ανταμσω σα πνω στην ρα που σου φρνω τσο ευχριστα να; Δσε μου αφεντικ, τα συχαρκια μου γι' αυτ που λαχταροσες πντα.
ΣΑΝ. Πλι στα κφια σου εσαι;
ΚΛΑΡ. Δε σου λει η καρδι σου τποτα για τα να μου; (Του δνει να γρμμα)
ΣΑΝ. Ποιος σου το δωσε;
ΚΛΑΡ. Η Εστρλλα που το πρσωπο της λαμπε πιο πολ κι απ' τον λιο. Να σου φρω,
μου επε, τοτο το γρμμα και να ζητσω, λει, τα συχαρκια.
ΣΑΝ. Για τι πρμα;
ΚΛΑΡ. Για το νο πως παντρευσαστε σμερα κιλας.
ΣΑΝ. Τ επες; Η καρδι μου θα σταματσει απ χαρ. Δικ μου η Εστρλλα; Το λαμπρ στρο της αυγς δικ μου πια; Του ηλιο οι χρυσς αχτδες θα πνξουνε τρα σ' να πλαγο απ φως τις παλις στενοχριες μου. (Διαβζει)
   «Καλ μου, του πθου μας η ευτυχισμνη μρα φτασε επιτλους. Ο αδερφς μου θα 'ρθει να σε ζητσει ο διος, για να δσει ζω σε μνα και να στεφανσει την αγπη σου. Αν εσαι πντα ο διος, πγαινε να τονε βρεις το γρηγορτερο και μην αφνεις να χαθε η ευκαιρα.      Η Εστρλλα σου».
Ω φως μου αγαπημνο, ποι καλ δε φυλ για μ η μορα με ττοιο αστρι; Πγαινε Κλαρντο, στον αρχικαμαριρη μου και πες του γι' αυτ το ευτυχισμνο σκλβωμ μου
και να μου βγλει αμσως τις στολς που 'χω γι' αυτ την ρα φυλαγμνες στο σπτι και να βγλουν οι λακδες κι οι ακλουθο μου τα λαμπρ στολδια τους και τα φτερ τους. Και αν θες συχαρκια για το καλ σου μνυμα πρε αυτ τον αμθυστο, θα σου 'δινα ως και τον λιο αν τανε δεμνος σ' αυτ το δαχτυλδι.
ΚΛΑΡ. Εθε να ζσεις πιτερο κι απ τοτο το πετρδι, με τη κυρ σου τυλιγμνη πνω σου σα το κισσ. Κι μποτε αφο εναι ση για σε η αγπη μου ση κι η δικι σου, χρνους πολλος η τρλα σου να ζσει.

(Φεγει)

ΣΚΗΝΗ 13η: (Δον ΣΑΝΤΣΟ μνος)

ΣΑΝ. Πω να βρω τον Ταβρα. Τ ανμεσα σ' απαντοχ και πθο πω να πεθνω. Ωστσο η ταραχ κι η χαρ μου με κνουν να ξεχν το βασιλι και δε κνω καλ. Θ' ανοξω αυτ το γρμμα, να δω ποιος πρπει να πεθνει. (Το ανογει και διαβζει):
   «Ο νθρωπος που πρπει να πεθνει, Σντσο Ορτς, εναι ο Βοστο Ταβρα».
Ω, Θε μου! Αυτ λοιπν ζητ απ μνα! Υστερ' απ' το χαμγελο της Τχης, τοτη η καταστροφ! λη η ζω εναι κακ παιχνδι με χαρτι σκημα μοιρασμνα: λο κακοτυχες και στενοχριες. Με χρματα λαμπρ εδα μια στιγμ τη τχη, μα να ευτς χασε πλι τα χρματα της και το φλλο γρισε για να με θανατσει... Θα το κοιτξω πλι αν εναι αλθεια. (Ξαναδιαβζει)
   «Ο νθρωπος που πρπει να πεθνει, Σντσο Ορτς, εναι ο Βοστο Ταβρα».
Εμαι χαμνος! Τρα τ να κνω; χω στο βασιλι δσει το λγο μου... Πρπει να τον σκοτσω και να χσω την αδερφ του. χι, Σντσο Ορτς, αυτ δε γνεται... Ο Βοστο θα ζσει... μως δεν εναι δκαιο να νικσουν οι πθοι τη τιμ... Ναι, θα πεθνει ο Ταβρα: πρπει ο Ταβρα να πεθνει. μως κρατσου, σκληρ χρι: πρπει ο Βοστο να ζσει, ναι, θα ζσει. μως δε θα μπορσω τσι να κνω το χρος μου στη τιμ, αν δσω ακραση στη φων της καρδις μου. Μα ποις μπρεσε ν' αντιπαλψει του ρωτα τη δναμη; Προτιμτερο θα 'ναι να πεθνω ν' αυτοεξοριστ. Μ' αυτ τον τρπο υπηρετ το βασιλι κι εκενος θα μενει στη ζω. Ωστσο πρπει να γνει η επιθυμα του βασιλι. (ξαναδιαβζει)
   «Ο νθρωπος που πρπει να πεθνει, Σντσο Ορτς εναι ο Βοστο Ταβρα».
Κι αν θλει να τονε βγλει απ' τη μση, για την Εστρλλα και ζητε να τη ζυγσει για δικος του σκοπος; Ναι, ναι για την Εστρλλα τονε σκοτνει. Γι' αυτ δε πρπει ο Βοστο να πεθνει. Θα πω λοιπν αντθετα σε κενον για κενης το καλ. μως να αρχοντπουλο δε πρπει να κνει ,τι του αρσει, παρ κενο που 'ναι το χρος του μνο. Λοιπν, ττε, ποιν πρπει να υπακοσω; Κενο το νμο που 'ναι πρτος. μως
κανες νμος δε ζητε απ μ αυτ το πρμα. Κι μως, πς; Υπρχει ττοιος νμος. Γιατ κι αν εναι σ' δικο ο βασιλις, εναι νμος για μας πως πρπει να υπακοουμε και ν' αφνουμε να τονε κρνει ο Θες. Πρπει η τρελ μου αγπη να σωπσει γιατ μ' λο που αυτ θα μου κοστσει πνο σκληρ, χω χρος να υπηρετσω το βασιλι μου. Πρπει να πεθνει ο Ταβρα... πρπει ο Ταβρα να πεθνει. Συχρεσε με, ωραο μου αστρι τ εναι αρκετ για μ τιμωρα που θα σε χσω και θα γνω οχτρς σου. Τ να κνω; Μπορ να κνω αλλις;

ΣΚΗΝΗ 14η: (ΒΟΥΣΤΟ & Δον ΣΑΝΤΣΟ)

ΒΟΥΣΤ. Ω, πσο τυχερς εμαι, αδερφ μου, που σ ανταμνω δω.
ΣΑΝ. (Μνος) Και πσο γω κακτυχος. Εσ ρθες να με βρεις για να μου δσεις τη ζω μα εγ ρχομαι να σου δσω το θνατο.
ΒΟΥΣΤ. ρθε η ρα του ευτυχισμνου γμου σου, αδερφ μου.
ΣΑΝ. (Μνος) Εγ μνο για τη δυστυχα μου θα μποροσα να πω. Ω Θε μου! Και ποις βρθηκε ποτ στη θση μου; Να πρπει να σκοτσω τον καλτερο φλο μου! Να χσω
την αδερφ του! Και να βλω τλος σ' λα για μ πια.
ΒΟΥΣΤ. Μπορες να πεις τι εσαι κιλα ο ντρας της Εστρλλας.
ΣΑΝ. Ναι, το 'θελα να γνω. Ωστσο, μως δε θλω πια, μ' λο που μου τη δνεις.
ΒΟΥΣΤ. Με γνωρζεις ποις εμαι; Και μιλς τσι σε μνα!
ΣΑΝ. Επειδ σε γνωρζω, σου μιλ τσι, Ταβρα.
ΒΟΥΣΤ. Αν με γνωρζεις πς μου μιλς μ' αυτ τον τρπο.
ΣΑΝ. Ναι, μιλ, γιατ σε γνρισα,
ΒΟΥΣΤ. Με γνρισες σαν ντρα απ γενι, με ανατροφ, γενναο, και μ' αρετ, πει να πει με τιμ. Τ δεν υπρχει τιμ χωρς αυτ. Και ντρπομαι στ' αλθεια, Σντσο Ορτς...
ΣΑΝ. Πιτερο γω.
ΒΟΥΣΤ. Συ! Για ποι λγο;
ΣΑΝ. Που σου μιλ.
ΒΟΥΣΤ. Αν μ' αυτ σου το λγο θες ν' αγγξεις τη τιμ μου και τη πστη μου, εσαι νας ψετης τιμος και θα σου το αποδεξω εδ. (Πινει το σπαθ)
ΣΑΝ. Και τ χεις αχρεε να μ' αποδεξεις; (Μνος) Συχρα με αγπη μου: η αναπντεχη οργ του βασιλι μ' χει τρελνει και δε μπορ ν' αντισταθ πια. (Ξιφομαχον)
ΒΟΥΣΤ. Στσου! Με σκτωσες. (Πφτει)
ΣΑΝ. Ω, αλ μου, τ χω κνει! Σε χτπησα ο τρελς! μως τρα αδερφ μου, που 'ρθα πλι στα λοκ μου, σε παρακαλ να με σκοτσεις εσ. Κρφωσ μου στη καρδι το σπαθ σου, ν' ανοξεις μια πρτα στη ψυχ μου.
ΒΟΥΣΤ. Σε σνα μνο την Εστρλλα εμπιστεομαι, αδερφ μου. χε γεια. (Πεθανει)
ΣΑΝ
. Σκληρ σπαθ συ γριε κι αιματχαρε φονι τρα που πρες τη ζω μου, σκτωσε και τοτο το κορμ, για να μπορσω να του πληρσω μ' να ακμη χτπημα

τη ψυχ που του πρα.

ΣΚΗΝΗ 15η: (Δον ΠΕΤΡΟ Δε ΓΚΟΥΣΜΑΝ, ΦΑΡΦΑΝ Δε ΡΙΒΕΡΑ, Δον ΣΑΝΤΣΟ & ΒΟΥΣΤΟ νεκρς)

ΠΕΤΡ. Τ εναι αυτ! Κρτα το χρι!
ΣΑΝ. Πς μπορ, αφο σκτωσα την δια τη ζω μου;
ΦΑΡΦ. Ω, τ κακ μεγλο!
ΠΕΤΡ. Τ εναι αυτ;
ΣΑΝ. Σκτωσα δω τον αδερφ μου. Εμαι ο Κιν της Σεβλλης: κακς και μοχθηρς,
που σκτωσα ναν ακριμτιστο βελ! Κοιττε δω! Και σκοτστε με αμσως! Γιατ αν πεθανει αυτς τρα απ μνα θλω κι εγ να πεθνω γι' αυτν.

ΣΚΗΝΗ 16η: (διοι & Δον ΑΡΙΑΣ)

ΑΡΙΑΣ. Τ εναι αυτ;
ΣΑΝ. νας γριος σκοτωμς. Σε ττοιες πρξες οδηγε τους ντρες ο λγος που 'χουνε δσει και τ' αλγιστο αστημα της τιμς. Πηγανετε να πετε στον κρι μου και βασιλι πς κρατνε το λγο τους οι Σεβιλλινοι, αφο πως οι διοι βλπετε, σκοτεινιζουνε τ' αστρι τους κι οτε τον αδερφ τους λογαριζουν.
ΠΕΤΡ. Σκτωσε τον Ταβρα.
ΑΡΙΑΣ. Φοβερ!
ΣΑΝ. Πιστε με, φυλακστε με! Εναι δκαιο ο φονις να πεθνει. Για κοιτξτε ποιαν γρια πρξη μ' βαλε η τιμ να κνω δω! Γιατ αυτ με υποχρωσε να σκοτσω κι αυτ με υποχρενει να πεθνω και τρα αυτ εναι η αιτα που γυρεω το θνατο απ σας!
ΠΕΤΡ. Πηγανετε τον στη Τρινα. Πρπει να κρατηθε γιατ χει μες στη πλη να γνει αναβρασμς.
ΣΑΝ. Βοστο Ταβρα, αγαπημνε φλε!
ΦΑΡΦ. Εναι τρελς.
ΣΑΝ. Αφστε με αρχοντδες, να σηκσω το παγωμνο αυτ κορμ, λουσμνο στο αρχοντικ του το αμα, τσι θα γνω ο τλαντς του και θλω να του δσω τη ζω που του πρα.
ΠΕΤΡ. Εναι τρελς.
ΣΑΝ. Εγ κι αν πω ενντια στη καρδι μου, κρατ το νμο. Αυτ ακριβς θα πει, να 'σαι, ρχοντα μου, βασιλις κι αυτ θα πει, ρχοντα μου, να μην εσαι. Να το νισεις αυτ να μη το νισεις, αυτ εναι λο το ζτημα. Γιατ εγ κνει ανγκη να σωπανω.
Ναι, δεν τ' αρνιμαι, εγ τον σκτωσα. μως δε θα πω το γιατ. Αυτ ας το μολογσει κποιος λλος, αφο το μολογ πως εγ τονε σκτωσα.

(Σηκνουν το νεκρ και φεγουν)

ΣΚΗΝΗ 17η: (Στους Ταβρα: ΕΣΤΡΕΛΛΑ & ΘΕΟΔΩΡΑ)

ΕΣΤ. Δε ξρω αν ντθηκα καλ. Τα φρεσα λα τσι βιαστικ! Δσ' μου, Θεοδρα,
ναν καθρφτη.
ΘΕΟΔ. πρεπε να 'ναι τρπος να δεις κυρ μου, η δια τον εαυτ σου. Τ δε μπορε να πει καννα κρσταλλο ττοιαν αλθεια, ουτε να κλεσει μσα του τσην ομορφι.
ΕΣΤ. Πς χει αλλξει η ψη μου! Τ ξαναμμνη που 'μαι!
ΘΕΟΔ. Εναι το αμα σου κυρ μου, που 'χει βγει στο πρσωπ σου, δειλ και ντροπαλ, για να γιορτσει λη την ευτυχα σου.
ΕΣΤ. τσι μου φανεται πως βλπω κιλα να 'ρχεται, γελομενος και χαρωπς, ο αγαπημνος μου ντρας να με πρει απ' το χρι τρυφερ, με μρια χδια. Μου φανεται κιλας τον ακοω να μου λει μρια γλυκλογα, που κνουνε τη ψυχ μου ν' ανεβανει στα χαρομενα μτια μου. Ω, Θεοδρα, τ ευτυχισμνη ημρα! Κοτα ποιο τανε το δικ μου αστρι!
ΘΕΟΔ. Θαρρ που ακοω το κσμο να γιορτζει. Α! σου 'πεσε ο καθρφτης. (Το σηκνει) Απ' τη ζλια του γινε το γυαλ μες στη κορνζα του χλια κομμτια.
ΕΣΤ. σπασε;
ΘΕΟΔ. Ναι, σπασε.
ΕΣΤ. Καλ κανε γιατ καταλαβανει πως χω τρα λλο καθρφτη να κοιτζονται
τα μτια μου, Θεοδρα. Και μια που καρτερ ττοιο καθρφτη, σπασε αυτς. Γιατ ταν χω εκενον δε θα χρειζομαι λλον.

ΣΚΗΝΗ 18η: (διες & ΚΛΑΡΙΝΤΟ ντυμνος με τα καλ του)

ΚΛΑΡ. ρχομαι σα πουλ και γιορτερ πετντας γιατ τοτα τα φτερ που θωρες στο καπλο μου, κυρ, του γμου σου μηνονε τη χαρ. δωσα εκει το γρμμα στον αφντη μου και μου 'δωσε κι αυτς, για συχαρκια μου, τοτο το δαχτυλδι.
ΕΣΤ. Εγ λοιπν να γνουνε θλω ακμη πιο γιορτσιμα αυτ τα συχαρκια. Δσ' μου το και πρε τοτο το διαμντι.
ΚΛΑΡ. Ωστσο αυτ που παρνεις εναι χωρισμνο στα δυο και λνε πως ττοια πετρδια φρνουνε θλψη, ακμη κι αν χαρζονται για να φρουν νωση. Εναι αλθεια χωρισμνος στη μση αυτς ο αμθυστος.
ΕΣΤ. Δε πειρζει γιατ πρεπε κι η πτρα να νισει τη χαρ μου. Ω, ευτυχισμνη μρα!
Κοιτξτε ποιο ταν το δικ μου αστρι.
ΘΕΟΔ. Ακοονται βματα απ κσμο κτω, κποιοι εναι στην αυλ.
ΚΛΑΡ. Ακοω στις σκλες που ανεβανουνε κιλα.
ΕΣΤ. Ποις αντχει σε μια ττοια χαρ;

ΣΚΗΝΗ 19η: (Δον ΠΕΤΡΟ Δε ΓΚΟΥΣΜΑΝ, ΦΑΡΦΑΝ Δε ΡΙΒΕΡΑ κι λλοι σηκνουνε το λεψανο του ΒΟΥΣΤΟ ΤΑΒΕΡΑ & Τα πρσωπα της προηγομενης σκηνς)

ΕΣΤ. Μα... τ εν' αυτ;
ΠΕΤΡ. Οι δυστυχες κι οι συφορς δοθκανε για τους ανθρπους. Κι εναι αυτ η ζω
μια θλασσα απ δκρυα. Ο σενιρ Βοστο Ταβρα εναι νεκρς.
ΕΣΤ. Ω, μορα, μορα κακ!
ΠΕΤΡ. Ας σου γνει, σενιρα, παρηγορι που 'χουμε στα χρια μας τον απασιο φονι: το Σντσο Ορτς δε λας Ρολας, που αριο, δχως λλο, θα πληρσει γι' αυτ στη δικαιοσνη.
ΕΣΤ. Αφστε με! Πηγαντε ξω, δαμονες, που 'ρθατε 'δω με την οργ της Κλασης
στα στματ σας! Πς! ο αδερφς μου νεκρς απ' το χρι του Σντσο Ορτς! Ποις λει αυτ το λγο; Ποις τον ακοει και δε πεθανει; Ω, Θε μου, εμαι απ πτρα γω κι ακμη ζω; Δυστυχισμνη μρα! Λοιπν αυτ τανε το δικ μου αστρι! Μα αν υπρχει στον κσμο ανθρπινο λεος, σκοτστε με.
ΠΕΤΡ. Της χει πρει ο πνος τα λογικ.
ΕΣΤ. Δυστυχισμνο στθηκε της ζως μου τ' στρι. Ο αδερφς μου νεκρς απ' το χρι
του Σντσο Ορτς! Αυτς χωρζει τρα τρεις ψυχς απ μιαν τυχη καρδι. Εμαι χαμνη. Αφστε με!
ΠΕΤΡ. Την χει πρει η απελπισα.
ΦΑΡΦ. Τη δστυχη!
ΠΕΤΡ. Μη την αφσεις μνη.
ΚΛΑΡ. Σενιρα...
ΕΣΤ. Ω, φησ με κακ νθρωπε! Φγε, αμα εκενου του κακο φονι! Τρα τελεισαν λα. Τρα θλω να τελεισει η ζω μου. Τ μρα δυστυχισμνη! Να Θεοδρα, αυτ τανε το δικ μου το αστρι.

                                             Π Ρ Α Ξ Η   Τ Ρ Ι Τ Η

ΣΚΗΝΗ 1η: (Παλτι: ΒΑΣΙΛΙΑΣ, ΠΕΤΡΟ Δε ΓΚΟΥΣΜΑΝ, ΦΑΡΦΑΝ Δε ΡΙΒΕΡΑ & ΑΡΙΑΣ)

ΠΕΤΡ. Το αναγνωρζει πως αυτς τον σκτωσε. μως δε λει γιατ.
ΒΑΣ. Δε λει τι τον ανγκασε να κνει ττοια πρξη;
ΦΑΡΦ. Η μνη απντησ του εναι: «Δε ξρω».
ΠΕΤΡ. Τ να πει κανες!
ΒΑΣ. Δε λει αν του 'δωσε αφορμ;
ΠΕΤΡ. Αδνατο ν' απαντσει, κριε μου.
ΑΡΙΑΣ. Εμαστε λοι σε μεγλη ανασττωση.
ΦΑΡΦ. Το δχεται πως τονε σκτωσε μα λει τι δε ξρει για ποιαν αιτα. Λει μνο πως τονε σκτωσε γιατ το 'χεν ορκιστε να τονε σκοτσει.
ΑΡΙΑΣ. Κποια αφορμ, θα του 'δωσε, σο να 'ναι.
ΠΕΤΡ. Λει πως δε του 'χε δσει.
ΒΑΣ. μετε πλι και πετε του απ μρους μου πως θλω να δικαιολογηθε κι τι εμαι φλος του. Ειδλλως θα 'μαι εχθρς του σε σκληρτητα κι αυστηρ τιμωρα. Να εξηγσει ποι λγο εχε που σκτωσε τον Ταβρα και ποι στθηκε αιτα για τοτο το κακοργημα, αν θλει να μη χσει τη ζω του σαν ανητος. Να πει ποις του 'χε δσει
εντολ να σκοτσει και για ποιν κανε αυτ το φνο και ποι αφορμ τον σπρωξε σ' αυτ. Αυτ ζητ ν' ακοσω. Αλλις, να ετοιμαστε να πεθνει.
ΠΕΤΡ. Αυτ εναι η μνη επιθυμα του η αστηση του χει απονεκρωθε μπρος σε μια πρξη τσο αποκρουστικ, τσο σκημη, τσο φριχτ. χει τλεια πια χαμνα τα λοκ του.
ΒΑΣ. Δε λει για καννα πως του 'χει φταξει;
ΦΑΡΦ. χι, κριε μου, εναι παραδομνος στο καημ του.
ΒΑΣ. Υπροχη αρετ!
ΦΑΡΦ. Δε ρχνει σε κανναν λλο τ' δικο παρ στον εαυτ του.
ΒΑΣ. Δεν υπρχουν μες σ' λο τον κσμο κι λλοι δυο ντρες σαν αυτος: σο πω να δοκιμσω την αρετ του, τσο περισστερη γνεται η αντσταση του. Να του πετε απο μρους μου πως θλω να μας πει για ποιν κανε το φονο και ποις τον εχε βλει να τον κνει. Να μας φανερσει, αυτ τον νθρωπο, ακμη κι αν αυτς μουν εγ. Αν δε μολογσει, χει να δσει δημσια πετε του, αριο ικανοποηση στο λα της Σεβλλης.
ΦΑΡΦ. Θ' απαντσει πως εναι τοιμος κιλας να πεθνει.
ΒΑΣ. (Στον ΑΡΙΑΣ) Πγαινε να τονε βρεις.
ΑΡΙΑΣ. Πω αμσως.

(Φεγουν λοι εξν απ' το ΒΑΣΙΛΙΑ)

ΣΚΗΝΗ 2η: (Δον ΜΑΝΟΥΕΛ & ΒΑΣΙΛΙΑΣ)

ΜΑΝ. Του Βοστο η αδελφ ζητ την δεια να φιλσει τα χρια σου, κριε μου.
ΒΑΣ. Και ποιος την εμποδζει;
ΜΑΝ. Οι πολτες που 'χουνε μαζευτε.
ΒΑΣ. Δκαιη η οργ τους. με πες τους πως εναι θλημα μου να 'ρθει μσα.
ΜΑΝ. Πηγανω, βασιλι μου.

(Φεγει)

ΒΑΣ. (Μνος) Θα 'ρθει αχτιδοβολντας ομορφδα; πως σα βγανει τ' στρο τ' ουρανο στο πρασμα της μπρας.

(Μπανει ο ΜΑΝΟΥΕΛ)

ΜΑΝ. Να την, ρχεται βουτηγμνη στο πνθος.
ΒΑΣ. Φανεται σα το ρδινο ξημρωμα ανμεσα απ' τα σννεφα, ταν ο λιος σκορπ στον ανοιξιτικο ουραν τις ρουμπινις του αχτδες.

ΣΚΗΝΗ 3η: (ΕΣΤΡΕΛΛΑ & οι παραπνω)

ΕΣΤ. Ευλογημνε του Χριστο, Δον Σντσο, βασιλι της Σεβλλης, περιδξαστε
για τα λαμπρ σου τα ργα, τιμημνε και πλοσιε σε αρετς! να δσμοιρο αστρι που 'χει κρψει το φως του μες στο πνθος -γιατ μ' χει το κλμα μου τυλξει με μαρα σννεφα- ρχεται μπρος σου ζητντας δικαιοσνη. μως ζητ της δικαιοσνης το ργο
να μη γνει απ σ, μα να τ' αφσεις στη δικ μου θληση. Δε θα στεγνσουνε στιγμ τα δκρυα στα μτια μου, προτο μου συχωρσεις το μεγλο μου πνο. Γιατ τον αγαποσα τον αδερφ μου, που βρσκεται τρα ψηλ, στης γιας θλψης το βασλειο
και περπατε με τ' στρα στ' ουρανο τις ζαφειρνιες στρτες. Με προσττευε σα καλς αδερφς κι τανε για μνα σα πατρας κι κουα πντα υπκουη με σβας το λγο του. Κοντ του περνοσα ευτυχισμνη: οτε τον λιο δεν φηνε να με πειρξει. λη η Σεβλλη μας ζλευε γι' αυτ μας την αγπη κι λος ο κσμος λεγε πως εμαστε τα δδυμα στρα που γυρνον αχριστα το κκλο τ' ουρανο. Μα ξφνου γριος κυνηγς
δνει με το δοξρι, θανσιμο χτπημα του αδερφο μου κι η ευτυχα μας με μια διαλθηκε. χασα αδερφ, χασα κι ντρα. χω απομενει μνη και ζητ να μου κνεις δικαιοσνη. Παρδωσ μου μνα, βασιλι μου, το φονι του αδερφο μου. Ξφλησε τσι αυτ το χρος σου. Κι σε μνα να τονε δικσω.
ΒΑΣ. Ησχασε και στγνωσε αυτ τα ωραα σου μτια, αν δε θλεις να βλεις πυρκαγι
σ' λο μου το παλτι γιατ του λιου εναι δκρυα τ' αστρια κι εναι απ διαμντι η κθ' αχτδα τους. φησε να συνξει αυτ το πλοτος της η Αυγ και να ζηλεουν οι ουρανο
βλποντας την. Γι' αυτ δεν εναι δκαιο να σκορπζεται εδ. Να πρε αυτ το δαχτυλδι κι νοιξε της Τρινας το κστρο δεχνοντας το. Φρα το στο χρι και δεξου σ' αυτν σκληρ σα τα θηρα που ζονε στης Υρκανας τους βρχους, που τριγρω οι πελαργο,
φτερουγντας, ζητον να μας κινσουνε σ' αδναμη συμπνια. Μα δε πιστεω σ' να τσον ωραο ουραν, που μαγεει τη ψυχ και γενν την αγπη, δε πιστεω τι μπορε να διατηρσει η εκδκηση τη τρλα της οργς της. Κενη που 'ναι χρυσφι κτω απ το μαρο βλο της και που καθριο ασμι μπιρμπιλνει το ρδιν της στμα, θα κνει ακμη και τη δικαιοσνη να υποχωρσει.
ΕΣΤ. Η τιμ κριε μου, πνω απ' λα βζει τον εαυτ της κι αν εχα ασμι και χρυσφι πνω μου, θελα τα πετξω ευτς μακρι μου κι θελα να μαυρσω κι ασκημσω το πρσωπ μου, ακμη κι αν χρειαζταν να το κψω με κρβουνα αναμμνα. Τ αν ο Ταβρα πθανε, νας λλος Ταβρα ζει κι αν η ατιμα κρυβτανε κτω απ' το πρσωπ μου θα τη ρμαζα αυτ την ομορφι του τσι, που ν' απομενουν ντροπιασμνοι
κι οι σκληρτεροι τραννοι.

(Φεγουν λοι εξν απ το ΒΑΣΙΛΙΑ)

ΣΚΗΝΗ 4η: (ΒΑΣΙΛΙΑΣ μνος)

ΒΑΣ. Αν ο Σντσο Ορτς, πολ φοβμαι, παραδοθε σ' αυτ, θα τονε σκοτσει με το διο της το χρι. Πς συχωρ ο Θες σ' να Του πλσμα με ττοια ουρνια κλλη να 'χει μσα του ττοιαν γρια καρδι! Κοτα που θλει μια αστχαστη να μ' οδηγσει τρλα! Εγ σπρωξα το Σντσο Ορτς σ' ,τι κανε. Θα τονε λευτερσω. Γιατ ο ρωτας
κι αν μπορε να κυριεει μια πορφρα, δε πρπει μως να βζει, πως του αρσει, δικος του νμους.

(Φεγει)

ΣΚΗΝΗ 5η: (Φυλακ: ΣΑΝΤΣΟ ΟΡΤΙΣ & ΚΛΑΡΙΝΤΟ & ΜΟΥΣΙΚΟΙ)

ΣΑΝ. Δεν γραψες για τοτα τα δικ μου κνα ποημα, Κλαρντο;
ΚΛΑΡ. Αχ, αφντη μου, ποις κθεται να γρψει, ταν πληρνονται οι στχοι τσο λγο; Πολλο, στα πανηγρια, μου γυρεουν να τους γρψω στχους. Σα με βλπουνε στους δρμους, σμπως να 'μουνα κανς μπαλωματς, ρφτης, με ρωτονε: Δε το 'γραψες ακμη εκει το ραβασκι; Κι εναι πιο βιαστικο παρ αν τους εχε σκιστε το πανταλνι το παποτσι. Εγ μως, αν εχα να τρω, θα βουβαινμουνα κι απ' τον Αναξαγρα πιτερο και θα καταφρονοσα λους τους λληνες και Λατνους σοφος.

ΣΚΗΝΗ 6η: (ΠΕΤΡΟ Δε ΓΚΟΥΣΜΑΝ, ΦΑΡΦΑΝ Δε ΡΙΒΕΡΑ, Δον ΑΡΙΑΣ κι οι πριν)

ΠΕΤΡ. Ελτε μσα.
ΚΛΑΡ. ρχονται, μου φανεται, για να σου ανακοινσουν την απφαση, κριε μου.
ΣΑΝ. (Στους ΜΟΥΣΙΚΟΥΣ) Ττε σεις παξτε μου γργορα να σκοπ. Ναι τρα πεθυμ
να πεθνω και θλω με τραγοδια να δεξω τη χαρ μου, να μθουνε κι αυτο πσο γενναα εναι τοτη η καρδι και πως οτε κι ο θνατος μπορε να μ' αναγκσει να κνω τποτ' λλο.
ΚΛΑΡ. Μεγαλεο! Μποροσε τχα νας Γερμανς με τη ψυχ του γιομτη τρυγι απ παλι κρασοβρελα, να 'κανε τποτε πιτερο;
ΜΟΥΣ. (Τραγουδντας)

ταν πια τποτ' λλο στη ζω παρ τη θλψη, δε προσμνεις,
σον ο θνατς σου αργε λο και πιτερο πεθανεις.


ΚΛΑΡ. Ωραο εν' αυτ το γνωμικ.
ΣΑΝ. Σοφ και ταιριαχτ για τοτη τη περσταση.
ΜΟΥΣ. (Τραγουδον)

Ζω πια τρα στου Θαντου το παλτι θα περιμνεις.

ΠΕΤΡ. Εναι ρα τοτη για τραγοδια, κριε;
ΣΑΝ. Γιατ χι κριε; Ποι ρα εναι καλτερη για να ξαλαφρωθε απ' τους καημος του
νας φυλακισμνος;
ΦΑΡΦ. Εν ο θνατος παραμονεει λη την ρα κι η απφαση της αφεγατης κρσης μπορε ν 'ρθει κθε στιγμ, μπορε να διασκεδζει ο νθρωπος με τραγοδια;
ΣΑΝ. Εμαι κκνος και τραγουδ προσμνοντας το θνατο.
ΦΑΡΦ. Η ρα σου πια χει φτσει.
ΣΑΝ. Φιλ χρια και πδια σου για τα να που 'φερες. Ω του πθου μρα ευτυχισμνη!
ΠΕΤΡ. Δον Σντσο Ορτς, ομολογες τι συ χεις σκοτσει το Βοστο Ταβρα;
ΣΑΝ. Ναι, το λω φανερ μπρος σ' λους. Ψξτε λοιπν να βρετε τα πιο βρβαρα
μαρτρια. Σοφιστετε να, για μνα, βασανιστρια: ττοια που να σβσουνε στην Ισπανα τη θμηση του Φλαρη και του Μαξντιου.
ΦΑΡΦ. στε λοιπν τονε σκτωσες χωρς καμιν αφορμ;
ΣΑΝ. Τονε σκτωσα: αυτ το μολογ. σο για την αιτα -που δε θλω να μιλσω γι' αυτν- αν τη γνωρζει κανες, ας τη πει. Τ εγ δε ξρω για ποι λγο πθανε. Ξρω μνο πως τονε σκτωσα χωρς να ξρω.
ΠΕΤΡ. μως αυτ εναι πρξη προδοτικ να σκοτσεις νθρωπο χωρς καμι αφορμ.
ΣΑΝ. Κποια αφορμ θα 'χε κποτε δσει ββαια, αφο πρεπε να πεθνει.
ΠΕΤΡ. Σε ποιν μως;
ΣΑΝ. Σε κενον που μ' φερε στη θση αυτ που βρσκομαι στην κρη του χαμο.
ΠΕΤΡ. Ποις εν' αυτς;
ΣΑΝ. Δεν μπορ να τον πω γιατ χω χρος να σιωπ κι αν πρπει να 'μαι στα ργα μου
σα βασιλις, πρπει σα βασιλις να 'μαι και στη σιωπ μου. Για να με θανατσετε, σας φτνει πως τονε σκτωσα: δεν εναι ανγκη να ρωττε γιατ.
ΑΡΙΑΣ. Δον Σντσο Ορτς, ρχομαι δω απ' το βασιλι σταλμνος, για να σου πω πως εναι η θληση του να μολογσεις ποις εναι η αιτα για τοτη τη τρελ ιστορα. Αν κανες ,τι κανες για χρη κποιου φλου σου για γυνακα για κποιο δικ σου για κποιο μεγλον απ' τους ρχοντες τοτης της χρας κι αν χεις κποιαν εγγηση συμφωνα καν χαρτ γραμμνο υπογραμμνο απ' τον διο, να το πεις αμσως κνοντας τσι το χρος σου.
ΣΑΝ. Αν κνω πως μου λες, δε θα κνω το χρος μου. Να πεις του βασιλι μας πως το λγο που δνω, τονε κρατ κι αν εναι κενος ο Σντσο ο Αντρειωμνος, χω κι εγ αυτ τ' νομα. Και πες του πως θα μποροσα να 'χα τρα, αν θελα, κποια χαρτι στα χρια μου μα με προσβλλει ποιος ζητε χαρτι, εν εδε να τα σκζω. Τον Ταβρα εγ τονε σκτωσα. μως, μ' λο που 'χω τρπο ν' απαλλξω τον εαυτ μου μ' να μου λγο, δε το κνω, ξροντας πως τσι θα πατσω κποιο λγο που 'χω δοσμνο. Εγ σα βασιλις
θλω να τον κρατσω κι ,τι επα πως θα κνω, αυτ και κνω. Κι  που 'δωσε το λγο του ας φροντσει να κνει το διο: ας κρατσει το λγο του μιλντας, δια πως εγ το κρτησα με τη πρξη.
ΑΡΙΑΣ. Αν κρατς μες απ' τα χελη σου το λγο που θα γνει η απολογα σου, εναι τρλα ν' αρνισαι να τονε πεις.
ΣΑΝ. Εμαι αυτς που 'μαι κι ντας αυτς που 'μαι, νικ με τη σιωπ μου τον εαυτ μου
κι αφνω για τον λλον που σωπανει τη καταφρνεση μου. Κενος που 'ναι κενο που 'ναι, ας κνει ,τι ταιριζει σε κενο που 'ναι. Και μ' αυτ τον τρπο θα κνουμε κι οι δυο καθς ταιριζει σε κενο που 'μαστε.
ΑΡΙΑΣ. Αυτ θα τα πω στη Μεγαλειτητ του.
ΠΕΤΡ. Σντσο Ορτς, η πρξη που 'χεις κνει τανε κακ και δεχτηκες αστχαστος.
ΦΑΡΦ. Πρσβαλες το κρτος της Σεβλλης και παρδωσες στην αυστηρ της κρση τη ζω σου και στην οργ της το λαιμ σου.

(Φεγουν οι δυο ΜΕΓΑΛΟΙ ΑΛΚΑΔΗΔΕΣ & ο Δον ΑΡΙΑΣ)

ΣΚΗΝΗ 7η: (Δον ΣΑΝΤΣΟ ΟΡΤΙΣ & ΚΛΑΡΙΝΤΟ)

ΚΛΑΡ. Πς! Γνεται να δχεσαι κριε μου, να σ' ατιμσουν τσι;
ΣΑΝ. Ναι, Κλαρντο: να με παιδψει ο κσμος κι οι ουρανο να με ντροπισουν και να που αρχζει κιλας αυτ να γνεται! Ακος αυτ τ' σλαγο που κνει να μουγκρζουν του αρα τα στοιχει, οπλισμνα μ' αστραπς και βροντς; να απ' αυτ πφτει σα φδι πνω μου και με τυλγει με πρινους κκλους.
ΚΛΑΡ. (Μνος του) Φοβμαι πως τρελθηκε. Θα κνω κι εγ τον παλαβ.
ΣΑΝ. Ω, αλ μου, καγομαι!
ΚΛΑΡ. Ω, αλ μου, ανφτω!
ΣΑΝ. Σ' ρπαξε κι εσνα ο κεραυνς, Κλαρντο;
ΚΛΑΡ. Δε κοιτς που 'γινα στχτη;
ΣΑΝ. Ω, Θε μου!
ΚΛΑΡ. Ναι, κριε μου: γινα στχτη απ ξερ αμπελκλαδα.
ΣΑΝ. Βρισκμαστε λοιπν στον λλο κσμο;
ΚΛΑΡ. Και μλιστα στη Κλαση.
ΣΑΝ. Στη Κλαση; Πς το ξρεις, Κλαρντο;
ΚΛΑΡ. Γιατ βλπω σ' εκει το βουναλκι να παιδεονται πνω απ χλιοι ρφτες για τα ψματα που 'χουνε πει στο κσμο.
ΣΑΝ. Ναι, χεις δκιο: η Κλαση εναι τοτη γιατ βλπω κει πνω, σ' να πργο απ κορμι ανθρπων που σταθκανε περφανοι και φαντασμνοι, να καγετ' η Υπεροψα μες στις φλγες. Εκε η Φιλοδοξα καταπνει πλαγα απ φωτι.
ΚΛΑΡ. Πιο πρα βλπω ολκερη λεγενα απ αμαξδες.
ΣΑΝ. Αν υπρχουνε Κλαρντο, δω αμαξδες θα γκρεμσουνε τη Κλαση. Μ' αν εναι
Κλαση δω, Κλαρντο, πς δεν χει πουθεν δικηγρους;
ΚΛΑΡ. Δε τους δχεται. Γιατ κι εδ θα ρχιζαν απ' το τποτε να σοφζονται δκες.
ΣΑΝ. Αν στη Κλαση δεν χει δκες, ττε θα 'ναι ευχριστο να ζει κανες σ' αυτ.
ΚΛΑΡ. Βλπω εκε πρα τον τραννο που λγεται Τιμ. Σρνει μαζ να σωρ ανητους
που υποφρουνε γι' αυτ.
ΣΑΝ. Θα πω μαζ τους. -Ω συ Τιμ! νας ανητος τμιος ρθε να γνει δολος σου,
γιατ μεινε πιστς κι υπκουος πντα στο δικ σου το νμο. -Ω, κανες πολ κακ, Δον Σντσο, γιατ σμερα τμιος εναι μνον ποιος πατε το νμο μου. Με ζητοσες εκε που 'χω πεθνει, πνε πολλς χιλιδες χρονι! Χρματα πρεπε να ζητς, καλ μου φλε
γιατ τιμ εν' τα χρματα. Τι κανες; -Κρτησα το λγο μου. -Με κνεις να γελ. Κρατς το λγο σου; Πολ κουτς μο φανεσαι. Δε ξρεις πως το να μη κρατ κανες το λγο του στην εποχ μας, εναι πρξη αντρκεια; -Εχα τξει σε κποιον να σκοτσω
ναν νθρωπο κι κανα το φνο του σα τρελς, μ' λο που 'ξερα πως ταν ο καλτερος φλος μου. -Κακ!
ΚΛΑΡ. χι πολ καλ.
ΣΑΝ. Κακ. Ρχτον στο μπουντρομι, να πληρσει τη μεγλη ανοησα του. -χασα, ω Τιμ, την αδερφ του και πλι με παιδεει να στοχζομαι πως την χω δικ μου. -Δε πειρζει.
ΚΛΑΡ. (Μνος του) Μα το Θε! Αν τον αφσω ακμη θα χσει τλεια το νου. Πρπει
κτι να σκαρσω. (Φωνζει)
ΣΑΝ. Ποις φωνζει κει πρα; Ποις φωνζει;
ΚΛΑΡ. Ο Κρβερος φωνζει. Εμαι ο πορτιρης σε τοτο το παλτι. Δε με γνωρζεις;
ΣΑΝ. Μα θαρρ πως ναι.
ΚΛΑΡ. Κι εσ, ποις εσαι;
ΣΑΝ. Εγ; νας τμιος νθρωπος.
ΚΛΑΡ. Και τ θες εδ μσα; Πγαινε ξω, να πρει η οργ.
ΣΑΝ. Τ λες;
ΚΛΑΡ. Αμσως ξω! Δω δεν εναι τπος για τμιους ανθρπους. Ελτε πιστε τον αμσως! Πηγαντε τον, μες απ' τον αρα, στον λλον κσμο πλι, στης Σεβλλης
τις φυλακς. -Πς θα τον πμε; -Δστε του καλ τα μτια, να μη φοβται σα πετ στον αρα. -Του τα δσαμε. Τρα να το σηκσει ευτς στη πλτη ο Διολος ο Κουτσς και μ' να σλτο να τονε ρξει κει! -Μ' να σλτο; Ω, αυτ πολ μ' αρσει.-Τρβα λοιπν και πρε απ' το χρι και τοτο το κοπλι. (Κνει μαζ του μια βλτα και τον αφνει) -Να φλε μου, εσαι πλι στον κσμο. Σρε τρα στου Θεο την ευχ. — Καλ, πηγανω.
ΣΑΝ. Πς επε; Στου Θεο;
ΚΛΑΡ. Ναι, αφντη μου. Γιατ τοτος ο διολος ταν λλοτε χριστιανς βαφτισμνος, Γαλικιτης, απ' το δρμο των Φργκων.
ΣΑΝ. τσι νιθω σα να ξπνησα απ' νειρο. Ω, Θε μου! Ω Εστρλλα τ δυστυχς που' μαι χωρς εσνα! Μ' αφο σ' χασα τσι, μου πρπει τοτη η τιμωρα.

ΣΚΗΝΗ 8η: (ΦΡΟΥΡΑΡΧΟΣ της ΤΡΙΑΝΑΣ, ΕΣΤΡΕΛΛΑ σκεπασμνη με βλο & οι πριν)

ΕΣΤ. Να μου παραδοθε ευτς ο υπδικος!
ΦΡ. Αυτς εναι, σενιρα. Και, καταπς προστζει ο βασιλις, τονε βζω στα χρια σου. Δον Σντσο Ορτς, ο βασιλις προστζει να σε δσουμε αμσως στη κυρα.
ΕΣΤ. Σενιρ, λα μαζ μου.
ΣΑΝ. Ευχαριστ για τη συμπνοια, αν θες να με σκοτσεις. Γιατ ζητ το θνατο.
ΕΣΤ. λα. (Τονε παρνει απ' το χρι)
ΣΑΝ. (Μνος του) Πλι, θαρρ, εναι μγια τοτα.
ΕΣΤ. Να μην ρθει κανες μαζ μας!

(Φεγει η ΕΣΤΡΕΛΛΑ ΜΕ το ΣΑΝΤΣΟ)

ΚΛΑΡ. Πει καλ. (Μνος του) Στη πστη μου πολ καλ τα πμε απ' τη Κλαση στη Σεβλλη και πλι απ' τη Σεβλλη στη Κλαση. Εθε αυτ η γυνακα να γνει Θε μου, το λαμπρ αστρι που θα μας σσει.

(Φεγει)

ΣΚΗΝΗ 9η: (Ανοιχτς τπος: ΕΣΤΡΕΛΛΑ & ΔΟΝ ΣΑΝΤΣΟ)

ΕΣΤ. Εσαι λετερος τρα, Σντσο Ορτς. Πγαινε στο καλ. Και συλλογσου πως σε συχωρ και σε σπλαχνζομαι. Πγαινε στην ευχ σ' αφνω λετερο. Τ κοντοστκεις; Τ κοιτς τσι; Γιατ διστζεις; Η ρα φεγει. Πγαινε! Σε περιμνει λογο πιο πρα να ξεφγεις γργορα. Εκε νας νθρωπος μου θα σου δσει χρματα για το δρμο.
ΣΑΝ. Σενιρα, να φιλσω τα πδια σου.
ΕΣΤ. χι, φγε δεν εναι τρα η ρα.
ΣΑΝ. Πριν φγω θλω να μθω ποιος με λευτερνει, για να μπορ να ευλογ τ' νομα του γι' αυτ τη χρη.
ΕΣΤ. Εμαι κποια γυνακα που σε αγαπ πολ και σου χαρζω τη λευτερι σου, που 'ναι στην εξουσα μου. Σρε τρα στην ευχ του Θεο.
ΣΑΝ. Δε κνω βμα, αν δε μου πεις ποια εσαι δε μ' αφσεις να δω το πρσωπο σου.
ΕΣΤ. Δεν χω τρα καιρ.
ΣΑΝ. Τη ζω μου θλω καμι φορ να σου πληρσω και τη λευτερι που μου χαρζεις. Γι' αυτ θλω να ξρω, αυτ τη χρη σε ποι θα τη χρωστ και σε ποι θα 'χω να πληρσω το χρος μου.
ΕΣΤ. Εμαι γυνακα μ' νομα τιμημνο στη Σεβλλη και για να πω καλτερα, κενη που σ' αγαπ απ' λες πιτερο και που την αγαπς εσ χειρτερα απ' λους. Σρε στο καλ.
ΣΑΝ. Ποτ δε θα φγω αν δε δω το πρσωπο σου.
ΕΣΤ. Ε, ττε, για να φγεις, κοτα με. (Ξεσκεπζει το πρσωπο)
ΣΑΝ. Σενιρα! Αστρι της ψυχς μου!
ΕΣΤ. Ναι το αστρι εμαι που γνομαι οδηγς σου στης ζως σου το δρμο. Αοιπν πγαινε γιατ' η αγπη νικ λη τη δναμη της μεγλης οργς μου.
ΣΑΝ. Ω, στρι συ, καλ και λαμπρ για το χειρτερο σου εχθρ! Συ δεχνεσαι τσο σπλαχνικ σε μνα! Ω, γνε πιο σκληρ! Γιατ η συμπνοια θα 'ναι δω απονι και θα 'ναι η τιμωρα συμπνοια. Κνε να μου δσουνε το θνατο. Μη θλεις με το καλ, μακροθυμντας τσι, να μου κνεις κακ. Δνεις ελευθερα σ' να που σκτωσε τον αδερφ σου! χι, δεν εναι δκαιο γω να ζσω, ταν εκενος χασε τη ζω του απ μνα. Μνοντας τσι ελεθερος, πηγανω στο σκληρτερο θνατο εν ττε που 'μουνα στη φυλακ θα 'ταν ο θνατος ευεργεσα για μνα.
ΕΣΤ. Εν' η αγπη μου πιο δυνατ και στρεη απ' τον πνο, γι' αυτ σου χαρζω τη ζω.
ΣΑΝ. Ττε πω μνος μου στο θνατο, αφο με ελευθερνεις, τ αν εσ μ' αυτ που κνεις, εσαι κενη που 'σαι, θα εμαι κι εγ με κενο που θα κνω, κενος που 'μαι.
ΕΣΤ. Γιατ θες να πεθνεις;
ΣΑΝ. Για να σου πρω εκδκηση.
ΕΣΤ. Εκδκηση! Και για τ πρμα;
ΣΑΝ. Για τη προδοσα μου.
ΕΣΤ. Εναι σκληρ.
ΣΑΝ. Εναι τμιο.
ΕΣΤ. Δε σ' το ζητε καννας.
ΣΑΝ. Μου το ζητε η αγπη μου.
ΕΣΤ. Αυτ εναι προσβολ.
ΣΑΝ. Αυτ εν' αγπη.
ΕΣΤ. Πς μ' αγαπς;
ΣΑΝ. Πεθανοντας.
ΕΣΤ. Αντθετα, μ' αδικες.
ΣΑΝ. Εφσον ζω ακμα.
ΕΣΤ. Στσου ν' ακοσεις.
ΣΑΝ. Τ ωφελον τα λγια;
ΕΣΤ. Πο πας;
ΣΑΝ. Να πεθνω, αφο η ζω μου εναι αδικα για σνα.
ΕΣΤ. Πγαινε κι φησε με.
ΣΑΝ. χι, δε πρπει.
ΕΣΤ. Πγαινε, ζσε ελεθερος.
ΣΑΝ. Δε κνει.
ΕΣΤ. Για ποιν θες να πεθνεις;
ΣΑΝ. Για μνα.
ΕΣΤ. Εσαι σκληρς.
ΣΑΝ. Εμαι και τμιος.
ΕΣΤ. Ποις σε κατηγορε;
ΣΑΝ. Η καταφρνια σου.
ΕΣΤ. Δε σε καταφρον.
ΣΑΝ. Λυγ ο βρχος;
ΕΣΤ. Εσαι στα λογικ σου;
ΣΑΝ. Στη τιμ μου εμαι γιατ με τη ζω μου σ' αδικ.
ΕΣΤ. Φγε ττε, τρελ και με να πεθνεις. Γιατ κι εγ πηγανω να πεθνω.

(Φεγουν απ' αντθετες μερις)

ΣΚΗΝΗ 10η: (Παλτι. ΒΑΣΙΛΙΑΣ & Δον ΑΡΙΑΣ)

ΒΑΣ. Να μη το μολογε πως του 'χα δσει εγ εντολ γι' αυτ!
ΑΡΙΑΣ. Ποτ δεν εδα μπροντζο τσο σκληρ. Στο τλος επε πως κανε να χρος
που 'χε αναλβει κι τι τρα θα 'πρεπε να κνει το δικ του το χρος, κενος που 'ταν αιτα να το αναλβει.
ΒΑΣ. Με τη σιωπ ζητ να με νικσει.
ΑΡΙΑΣ. Αυτς κρτησε το λγο που 'χε δσει.
ΒΑΣ. Ντρπομαι που δε μπορ κι εγ να κνω τ που 'χα υποσχεθε π' στο θυμ μου.
ΑΡΙΑΣ. Δε μπορες ν' αθετσεις εσ το λγο που 'δωσες. Γιατ αν χει καστος υποχρωση να κρατ το δικ του, ο κθε λγος που θα βγει απ' τα χελη βασιλι εναι νμος και στο νμο πρπει λοι να υπακοουν.
ΒΑΣ. Αυτ εν' αλθεια ενσω ο νμος δε πει αντθετα στην κοιν λογικ.
ΑΡΙΑΣ. Εναι υποχρωση. Δεν εναι του υπηκου δουλει να κρνει του βασιλι το νμο,
παρ να ακολουθε τις προσταγς του με κλειστ μτια. Χρος του βασιλι εναι ν' αναμετρ καλ ,τι αποφασζει. Συ αυτ τη φορ, βγαλες νμο μ' να χαρτ που υπγραψες κι αν εκενος εκτλεσε το νμο σου χωρς χαρτ, χεις υποχρωση να εκτελσεις το νμο που μνος σου τον χεις βλει απ' τη στιγμ που του 'δωσες εντολ να σκοτσει τον Ταβρα. Γιατ κι αυτς στο νμο σου υπακοοντας πγε να τονε σκοτσει.
ΒΑΣ. στε λοιπν πρπει να μολογσω πως εγ δωσα εντολ να τονε σκοτσει κι τι
μουν τσι σκληρς γι' αυτ τον νθρωπο που ποτ του δε μ' βλαψε; Τ θα πονε στη Σεβλλη ταν ακοσουν τι εμαι 'γω αιτα; Και τ θα πονε σ' λη τη Καστλλη, που με λει ο Δον Αλνσο τραννο κι ταν απ τη Ρμη ο γιος Πατρας με μαστιγνει με αυστηρ επιτμια; Μπορε να πρει δναμη ο ανιψις μου μ' ναν αφορισμ του κι σως να 'χει την υποστριξη του. Αυτ θα 'τανε λθος απ μρους μου. Μα επσης θα 'ταν απ μρους μου ναντρο ν' αφσω να πεθνει ο Σντσο Ορτς. Τ να κνω;
ΑΡΙΑΣ. Θα μποροσες με κποιες κολακεες να πεσει η χρη σου τους Μεγλους Αλκδηδες να τιμωρσουν μ' εξορα μνο το φταξιμ του, κπως παραβλποντας
του νμου τη πολλν αυστηρτητα. τσι ο Σντσο Ορτς πληρνει για τη πρξη του κι εσ τον προστατεεις και μαζ μπορες να τον αμεψεις στλνοντας τον μακρι απ δω, αρχιστρτηγο σε κποιο πολεμικ μας μτωπο.
ΒΑΣ. Η συμβουλ σου εναι καλ μα αν μως θελσει να εφαρμσει η Δνια Εστρλλα το νμο με το δαχτυλδι κενο που της δωσα; Ττε πς θα κνουμε;
ΑΡΙΑΣ. λα θα διορθωθον. Θα πω με κποια δικαιολογα να τη πρω απ μρους σου και μυστικ και δχως συνοδεα θα στη φρω στο παλτι. Εδ εκολα θα μπορσεις να τη πεσεις να δεχτε τους σκοπος σου κι -αυτο θα 'ναι σπουδαο- να τη παντρψεις με καννα αρχοντπουλο μεγλο του παλατιο σου. Γιατ τα πολλ της χαρσματα κι η ευγνεια του σπιτιο της αξζουνε ττοιο γμο.
ΒΑΣ. Μετανινω που δεχτηκα τσι αδνατος, Δον ριας! Καλ το 'πε ο σοφς: σοφς εναι μνο κενος που τη πρεπομενη ρα τανε φρνιμος και τη πρεπομενη ρα τανε σκληρς. με λοιπν να φρεις την Εστρλλα, αφο μ' αυτ τον τρπο θα με βγλεις
απ' τη δσκολη θση. χω απφαση για να τη μερσω, να τη παντρψω μ' ναν απ' τους πρτους ρχοντες της Καστλλης κι αν μποροσα, Δον ριας, θα την παιρνα
να κτσει στο θρνο μου. Γιατ, αλθεια στο λω, σ' αυτ τ' αδρφια πρπει αθανασα.
ΑΡΙΑΣ. Μπρος στα τκνα τοτης της πολιτεας πφτει στον σκιο κι η ξακουστ Ρωμη.

(Φεγει)

ΣΚΗΝΗ 11η: (ΦΡΟΥΡΑΡΧΟΣ ΤΡΙΑΝΑΣ & ΒΑΣΙΛΙΑΣ)

ΦΡ. Στα πδια σου, κριε μου...
ΒΑΣ. Φροραρχε, τι σε φρνει εδ στα πδια μου;
ΦΡ. Τοτο το δαχτυλδι, βασιλι μου, με τη σφραγδα σου πνω χαραγμνη, δεν εναι απ τη χρη σου;
ΒΑΣ. Ναι, φροραρχε. Το δαχτυλδι αυτ σε προστατεει και σε γλιτνει απ' το κθε κρμα που μπορε να 'χεις κνει.
ΦΡ. Στη Τρινα κραται μου κριε, ρθε μ' αυτ στο χρι μια γυνακα, πυκν κουκουλωμνη, λγοντας μου πως ταν ορισμς σου να παραδσω στα δικ της χρια
το Σντσο Ορτς. Εξτασα καλ με τη φρουρ μου αυτ τη διαταγ σου κι αυτ το δαχτυλδι κι η απφαση μας τανε πως πρεπε να της τονε παραδσω. Της τον δωσα.
Μα σε λγο ακοω το Σντσο Ορτς που με φωνς ζητοσε να τ' ανοξουμε του κστρου μας τις πρτες, πλι, λγοντας σα τρελς: «Δε θα κνω αυτ που ορζει ο βασιλις. Δε θλω να ζσω πια, γιατ εναι δκαιο» λεγε, «ποιος σκοτνει να πεθανει». Εμες δε τον αφναμε να μπει: Μα κενος ρχισε να φωνζει και να κνει ττοιο κακ, που τλος αναγκστηκα να πω να τον αφσουνε. Τρα βρσκεται μσα και χαρομενος, περιμνει το θνατο.
ΒΑΣ. Ποτ, ποτ μου δεν εδα κσμο τσι περφανο κι τσι γενναο, πως σ' αυτ τη πλη. Ας σωπσουν μρμαρα και μπροντζοι κι αγλματα μπρος τους.
ΦΡ. Κενη η γυνακα βασιλι μου, τον εχε αφσει λετερο. Μ' αυτς δε δχτηκε να φγει μλις μαθε πως ταν η αδερφ, λει, του Ταβρα, που αυτς εχε σκοτσει.
ΒΑΣ. Αυτ που λες με κνει να θαυμζω πιτερο τους ανθρπους αυτος. Τοτη η μεγαλοσνη της ψυχς τους ντροπιζει ακμη και τη φση. Κενη, την ρα που 'τανε φυσικ να δεξει πιο μεγλη ασπλαχνα, τονε συχωρε και τον αφνει λετερο. Κι εκενος απ μρους του πλι -αντιπληρνοντας τη μεγαλοψυχα της- μπανει στη φυλακ για να πεθνει. Αν εξακολουθσει ακμη λγο αυτ η ιστορα, θα χαραχτονε τα ονματα τους
σε αινιες πλκες. Φροραρχε! πρε αμσως τ' αμξι μου και πγαινε, κρυφ και δχως θρυβο, να μου φρεις εδ το Σντσο Ορτς. Περιμνω.
ΦΡ. Θα γνει η προσταγ σου.

(Φεγει)

ΣΚΗΝΗ 12η: (ΥΠΗΡΕΤΗΣ, ΒΑΣΙΛΙΑΣ, ΠΕΤΡΟ Δε ΓΚΟΥΣΜΑΝ & ΦΑΡΦΑΝ Δε ΡΙΒΕΡΑ)

ΥΠΗΡ. Βασιλι μου, οι δυο Μεγλοι Αλκδηδες ζητον να τους δεχτες.
ΒΑΣ. Να 'ρθουν αμσως. (Φεγει ο ΥΠΗΡΕΤΗΣ) Πρπει, αν εναι τρπος να κρατσω το λγο που 'χω δσει του Σντσο Ορτς, χωρς να φανερσω τοτη τη ταραχ μου.

  (Μπανουν οι δυο μεγλοι ΑΛΚΑΔΗΔΕΣ με τα σκπτρα του αξιματος τους)

ΠΕΤΡ. Του υποδκου μας το φταξιμο εναι τλεια βεβαιωμνο. Κι η υπθεση ζητ τρα να βγλουμε τη κρση πια.
ΒΑΣ. Μπορετε να τη βγλετε. μως παρακαλ να στοχαστετε πως εστε πατρες της πατρδας μας και πως η μαλακ κρση, συχν, δεχνεται η πιο μεγλη δικαιοσνη. Ο Σντσο Ορτς εναι νας απ τους πρτους ρχοντες της Σεβλλης. Κι αν πεσε αυτς ο ρχοντας στο κρμα, του ενς η θση μας ζητ να δεξουμε συμπθεια, μολοντι η θση του λλου ζητ εκδκηση.
ΦΑΡΦ. Εμαστε οι πρτοι δικαστς στη χρα και μας βαρανει σμερα τους μους λη η τιμ κι η εμπιστοσνη της. Τοτα τα σημδια εκπροσωπον τη Μεγαλειτητα σου: κι αν μεταχειριστον πως δε πρπει τη θεκ σου εικνα, θ' ασεβσουνε προς το υψηλ σου πρσωπο. ταν μνουν αλγιστα, κοιτνε το Θε. Μα ταν λυγον γρνουνε προς τα κτω, κοιτνε τους ανθρπους και χνουν τον ουρνιο τους σκοπ.
ΒΑΣ. Δε σας ζητ να τα λυγσετε, μνο να γνει δικαιοσνη με ανθρπινη συμπθεια.
ΠΕΤΡ. Η δικαωση του ργου της δικαιοσνης που επιτελομε, εναι το μγεθος σου. Για τη κθε μας πρξη περιμνουμε την γκριση σου. Χρισε του τη ζω κι ας μη πεθνει. Τ κανες νθρωπος δε μπορε τη πολιτεα να κρνει του βασιλι. Γιατ ο Θες ορζει τους βασιλιδες. Ο Θες περν εξουσας στμμα απ' τους Σαολ στους ταπεινος Δαβδ.
ΒΑΣ. Καλ πηγαντε και βγλτε τη κρση σας πως ζητ ο νμος. Ας πληρσει ο Σντσο Ορτς τιμωρα που πρπει στο φταξιμο του. Πτρο δε Γκουσμν θα 'θελα να σου πω.

(Φεγει ο ΦΑΡΦΑΝ)

ΣΚΗΝΗ 13η: (ΒΑΣΙΛΙΑΣ & ΠΕΤΡΟ Δε ΓΚΟΥΣΜΑΝ)

ΠΕΤΡ. Τ ορζει η χρη σου;
ΒΑΣ. κουσε Δον Πτρο, αγαπητ μου φλε: σκοτνοντας το Σντσο, δε θα δσουμε
ζω στον πεθαμνο. Γι' αυτ θα 'θελα να μη φτναμε στ' κρα: να τονε στλναμε καλτερα εξορα, στο Γιβραλτρ τη Γρανδα, κει υπηρετντας το στρατ, θα πγαινε
μνος σε ββαιο θνατο. Τ λες κι εσ;
ΠΕΤΡ. Εμαι ο Πτρος δε Γκουσμν και με κρατες στα πδια σου. Δικ σου εναι η ζω μου, δικ σου το σπαθ μου κι λο το χει μου.
ΒΑΣ. Δσ' μου το χρι σου Δον Πτρο δε Γκουσμν κι οτε περμενα λιγτερα απ ττοια ευγενικ καρδι. Πγαινε στο καλ κι ας ρθει αμσως ο Φαρφν δε Ριβρα.

(Φεγει ο ΓΚΟΥΣΜΑΝ)

ΒΑΣ. (Μνος του) Η κολακεα στρνει κτω βουν.

ΣΚΗΝΗ 14η: (ΦΑΡΦΑΝ Δε ΡΙΒΕΡΑ & ΒΑΣΙΛΙΑΣ)

ΦΑΡΦ. Μπρος στα πδια σου σκβω.
ΒΑΣ. Φαρφν δε Ριβρα μ' θλιβε η σκψη πως ταν να πεθνει ο Σντσο Ορτς. Μα τρα στοχαζμαστε αυτ τη τιμωρα να τη κνουμε εξορα, που κι αυτ θα 'ναι νας θνατος και θα κρατσει πιτερο, σο πιτερο ζσει. Μα γι' αυτ την απφαση χω ανγκη κι απ' τη δικ σου γνμη.
ΦΑΡΦ. Πρσταξε με τποτε πιο βαρ δχως καννα δισταγμ, κριε μου γιατ η πστη μου σε τποτε μπρος δε θα διστσει να σ' υπηρετσει.
ΒΑΣ. Εσαι ο Ριβρα, μια ποταμι -ως εναι τ' νομα σου- που πνω της σκορπ η Αυγ της αρετς τα ωραα λουλοδια και σε στολζει συνοδεοντς σε στο πρασμα σου. με τρα, φλε μου, στην ευχ του Θεο.

(Φεγει ο ΦΑΡΦΑΝ)

ΣΚΗΝΗ 15η: (ΒΑΣΙΛΙΑΣ μνος)

ΒΑΣ. Να που το ζτημα κανονστηκε τρα. Ο Σντσο Ορτς γλιτνει απ' το θνατο και σζεται ο λγος μου, χωρς κανες να μθει τ γινε μεταξ μας. Θα κοιτξω να πει ως στρατηγς σε κποιο μτωπο. τσι τον εξορζω και μαζ ανταμεβω τη πστη του.

ΣΚΗΝΗ 16η: (Οι δυο ΜΕΓΑΛΟΙ ΑΛΚΑΔΗΔΕΣ & ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ)

ΠΕΤΡ. Κριε μου, η απφαση μας εναι κιλας τοιμη, με τις υπογραφς μας δε μνει λλο παρ μονχα να τη δει κι η χρη σου.
ΒΑΣ. Εμαι ββαιος πως θα 'ναι πως την θελα απ ττοια σπουδαα μεγλα πρσωπα
πως εστε σεις.
ΦΑΡΦ. Η υποταγ μας στο νμο εναι η τιμ μας, βασιλι μου.
ΒΑΣ. (Διαβζει)
   «Αποφασζουμε για τοτο και διατσσουμε: ν' αποκεφαλιστε στης αγορς τη μεγλη πλατεα»...
Αυτ εναι η απφαση; τσι λοιπν κραττε λγο, ω, θλιοι, στο βασιλι σας;
ΦΑΡΦ. Την υπσχεσ του θα τη κρατσει, μ' λη τη ζω και τη ψυχ του, ακμη κι ο μικρτερος που του δθη το αξωμα να βαστ τοτο το σκπτρο. Μα χει κι ο μικρτερος απ' αυτος υποχρωση -μπρος σε κθε ανθρπινη εξουσα, μπρος σε γη κι σε ουραν- ποτ να μη προφρει δικο λγο, οτε να κνει νομη πρξη.
ΠΕΤΡ. Ως υπκοοι στκουμε στις προσταγς σου βασιλι μου. Μα ως Μεγλοι Αλκδηδες μη μας ζητς να βγλουμε δικη κρση. Γιατ το 'να γνεται χωρς τ' αξωμα μας, τ' λλο, το αξωμα αυτ μας το μποδζει κι η αντατη εξουσα μες στη Σεβλλη χει τη θση που 'χει.
ΒΑΣ. Πει καλ. Φτνει. Με κνετε λοι σας να ντρπομαι.

ΣΚΗΝΗ 17η: (Δον ΑΡΙΑΣ, ΒΑΣΙΛΙΑΣ & οι πριν)

ΑΡΙΑΣ. Εδ εναι η Εστρλλα κριε.
ΒΑΣ. Ω, Δον ριας, τ κνω τρα; Τ με συμβουλεεις σε τοτο το κακ;

ΣΚΗΝΗ 18η: (ΦΡΟΥΡΑΡΧΟΣ, ΣΑΝΤΣΟ ΟΡΤΙΣ, ΚΛΑΡΙΝΤΟ, ΕΣΤΡΕΛΛΑ & οι πριν)

ΦΡΤ. Εδ εναι ο Σντσο Ορτς.
ΣΑΝ. Μεγλε κριε, γιατ δε βζεις τλος με το θνατο στη δυστυχα μου; Με την αυστηρ σου κρση, στα βσανα μου; Σκτωσ με. ποιος σκτωσε, πρπει να πεθνει.
Σγκλινε, βασιλι μου κι ελησε κνοντας δικαιοσνη.
ΒΑΣ. μως, στσου. Ποις σου 'δωσε εντολ να τονε σκοτσεις;
ΣΑΝ. να χαρτ γραμμνο.
ΒΑΣ. Απ ποιον;
ΣΑΝ. Αν μπρειε το χαρτ να μαρτυρσει, θελε το πει. Μα σαν εναι σκισμνα τα χαρτι, κανες δε τα πιστεει. Ξρω μνο πως σκτωσα τον ντρα που αγαποσα
πιτερο απ' λους γιατ εχα δσει λγο να το κνω. Μα δω στα πδια σου απαντχει η Αστρω το γενναο θνατ μου, μ' λο που δε θα της εναι εκδκηση αρκετ.
ΒΑΣ. Εστρλλα μθε τι σ' χω παντρψει μ' να τιτλοχο του παλατιο μου, μορφο, νο και σ' λη τη Καστλλη ρχοντα τιμημνον και γι' αντλλαγμα, ζητ απ σνα να του δσεις χρη και να τονε σσεις γιατ θα 'ταν δικο να του την αρνηθες πια.
ΕΣΤ. Βασιλι μου αν εμαι παντρεμνη, φησε λετερο το Σντσο Ορτς. Δε θλω πια να γνει η εκδκηση μου.
ΣΑΝ. Πς! Μου δνεις φεση επειδ σε παντρεει ο βασιλις μας;
ΕΣΤ. Ναι, γι' αυτ.
ΣΑΝ. Κι εναι εκδκηση αρκετ για σε αυτς ο γμος;
ΕΣΤ. Ναι κι ικανοποηση.
ΣΑΝ. Για να πραγματωθονε λοιπν οι ελπδες σου δχομαι τη ζω, μ' λο που πεθυμοσα να πεθνω.
ΒΑΣ. Πγαινε κι ο Θες μαζ σου.
ΦΑΡΦ. Κριε, στοχσου πως αυτ εναι προσβολ για τη Σεβλλη. Πρπει να πεθνει.
ΒΑΣ. (Στον Δον ΑΡΙΑΣ) Τ να κνω; Αυτο οι νθρωποι με κνουν να τα χνω και με τρομζουν.
ΑΡΙΑΣ. Μλησε.
ΒΑΣ. Ω Σεβλλη, πρε μου μνα τη ζω. Εγ μουν η αιτα γι' αυτ το θνατο. Εγ δωσα εντολ στο Σντσο Ορτς να τονε σκοτσει. Ας εναι αυτ αρκετ για την απαλλαγ του.
ΣΑΝ. Αυτ το λγο περμενε η τιμ μου. Εχα εντολ του βασιλι να κνω αυτ το φνο. Γιατ ποτ δε θα 'πεφτα σε ττοιο απνθρωπο γκλημα, αν δεν τανε θλημα του βασιλι.
ΒΑΣ. Χρωστ να βεβαισω πως εναι αλθεια.
ΦΑΡΦ. τσι καθαρζεται απ' το κρμα η Σεβλλη. Τ αν εχε δσει η χρη σου εντολ
να τον σκοτσει, ββαια κενος ο νθρωπος πρπει να σου 'χε φταξει.
ΒΑΣ. Τοτη η ευγνεια της Σεβλλης με κνει να θαυμζω.
ΣΑΝ. Τρα πηγανω εγ στην εξορα μου και προσμνω τρα να κρατσεις την λλη υπσχεσ σου.
ΒΑΣ. Εμαι πρθυμος.
ΣΑΝ. Σου 'χα πει να μου δσεις τη γυνακα που 'θελα να σου ζητσω.
ΒΑΣ. Στο υποσχθηκα.
ΣΑΝ. Λοιπν δηλνω εδ πως αγαπ τη Δνια Εστρλλα και στα θεκ της πδια μπρος ζητ να συχωρσει το κακ που 'χω κνει.
ΕΣΤ. Σντσο Ορτς, εμαι αρρεβωνιασμνη.
ΣΑΝ. Εσαι αρρεβωνιασμνη;
ΕΣΤ. Ναι.
ΣΑΝ. Ε ττε γω εμαι πεθαμνος!
ΒΑΣ. κου Εστρλλα, χω δσει λγο που οφελω ως βασιλις να κρατσω. Τ χεις να μου απαντσεις;
ΕΣΤ. Θα υπακοσω στο θλημ σου. Εμαι δικ του.
ΣΑΝ. Εμαι κι εγ δικς της.
ΒΑΣ. Ττε πια τ μνει ακμη;
ΣΑΝ. Η τρυφερ αρμονα.
ΕΣΤ. Αυτ ποτ δε θα τη βρομε ζντας οι δυο μαζ.
ΣΑΝ. τσι θαρρ κι εγ γι' αυτ σε λευτερνω απ το λγο σου.
ΕΣΤ. To ιδιο κι εγ γιατ θα 'τανε για με βασανιστριο να 'χω στο τραπζι μου πντα και στο κρεβτι μου, το φονι του αδερφο μου.
ΣΑΝ. Και για μνα να 'χω την αδερφ, πντα κοντ μου, ενς ανθρπου που σκτωσα δικα μ' λο που ταν ο ντρας που αγαποσα μ' λη μου τη ψυχ.
ΕΣΤ. Ττε απομνουμε λετεροι.
ΣΑΝ. Ελεθεροι.
ΕΣΤ. χε γεια!
ΣΑΝ. χε γεια!
ΒΑΣ. Στσου.
ΕΣΤ. χι δε θα γνει ντρας δικς μου ο νθρωπος που σκτωσε τον αδερφ μου, μ' λη την αγπη και τη λατρεα που του 'χω. (Φεγει.)
ΣΑΝ. Κι εγ το διο, σα-σα επειδ εναι τση η αγπη μου γι' αυτ, ποτ δε θα 'θελα να γνω ο ντρας της βασιλι μου. (Φεγει.)
ΒΑΣ. Αξιοθαμαστη πστη!
ΑΡΙΑΣ. Ακατλυτη ευγνεια της ψυχς!
ΚΛΑΡ. (Μνος του.) Εγ το βρσκω μλλον πως εναι τρλα!
ΒΑΣ. Ομολογ πως λοι τοτοι οι νθρωποι μ' αφνουνε κατπληχτο.
ΠΕΤΡ. Αυτο εν' οι νθρωποι της Σεβλλης κρι μου.
ΒΑΣ. Πρπει να παντρευτε η Εστρλλα και θα φροντσω να πρει αυτ που της αξζει!

                                               Τ Ε Λ Ο Σ

 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers