-


Dali &









/




 
 

 

Ionesco Eugene: -

         Βιογραφικ           

     Ο Ευγνιος Ιονσκο (Eugen Ionescu) τανε Γαλλο-Ρουμνος θεατρικς συγγραφας, απ' τους επιφανστερους εκπροσπους του Θετρου του Παραλγου. Αν κι γραψε στα γαλλικ θεωρεται απ' τους πιο αξιλογους ανθρπους της διανησης της Ρουμανας. Στα ργα του διακωμωδε κοιντοπες καταστσεις, απεικονζει τη μοναξι του ανθρπου και την ασημανττητα της παρξς του εμφανζοντας ναν αποκτηνωμνο κσμο με μηχανικος χαρακτρες σα μαριοντες.
     Γεννθηκε στις 26 Νομβρη 1909 στη Σλτινα της Ρουμανας (150 χλμ απ Βουκουρστι) απ ρουμνο πατρα, ορθδοξο δικηγρο που λεγταν επσης Eugen Ionescu και γαλλδα μητρα, ελληνορωμακς καταγωγς προτεστντισσα (η θρησκεα του πατρα της, αλλ ταν μπερδεμνη με την ορθδοξη της μητρας της), τη Thérèse Ipcar -μετ το γμο προσχρησε κι εκενη στην oρθοδοξα. Ο διος βαφτστηκε χριστιανς ορθδοξος και παρμεινε μχρι το τλος της ζως του, παρ τις εκστοτε αναζητσεις κι ανησυχες πνω σε τοτο το θμα. Πολλο βιογρφοι ερευνητς λνε πως γεννθηκε το 1912, αλλ το σφλμα τοτο οφελεται στον διο και τις πληροφορες που 'θελε να δσει αργτερα.
     Αμσως μετ τα πρτα του γενθλια η οικογνεια μετακμισε στο Παρσι για να ολοκληρσει ο πατρας μεταπτυχιακς σπουδς στη Νομικ Σχολ. Λγο μετ στις 11 Φλεβρη 1911, γεννθηκε η αδελφ του Μαριλνα κι να χρνο μετ ο αδελφς του Μιρτσα, που μως πθανε στους 18 μνες απ μηνιγγτιδα. Το 1914 κατοικοσανε στο Square Vaugirard στο Παρσι κι εκενος απ ττε τανε θαυμαστς του Κουκλοθατρου (Le Guignol). Το 1916 ο πατρας επστρεψε στο Βουκουρστι, με το ξσπασμα του Α' Παγκ. Πολ. εν η μητρα με τα 2 μικρ μεινε πσω φρνοντς τα βλτα μνη, με μικρ βοθεια απ τους τους γονες της. ταν τλειωσεν ο πλεμος δεν εχανε καννα νο απ κενον υποθτοντας πως σως εχε πσει στο μτωπο. Μνανε σ' να ξενοδοχεο, το Nivernais στο 15 της οδο Blomet, στην αρχ στο 4ο κι πειτα στο 6ο πτωμα.
     Επειδ ο μικρς Ευγνιος εχεν εθραυστην υγεα, η μητρα τον στειλε στην επαρχα, στο La Chapelle Anthenaise (Mayenne), που μεινε με τη μικρ του αδελφ 3 τη (1917-9). Εποχ που ο διος περιγρφει σε γραπτ του σα τη πιο ρεμη κι αρμονικ σ' ολκερη τη ζω του. Το 1919 επιστρφουνε στο Παρσι και μνουνε σε μικρ διαμρισμα στη rue de l'Avre με τη μητρα και τους γονες της. Πρασε τσι τη παιδικ του ηλικα στη Γαλλα, που παιδ ακμα στα 11, γραψε τα πρτα του ποιματα, να σενριο για κωμωδα κι να πατριωτικ δρμα. Δυστυχς αυτ τα γραπτ δε σωθκανε. Ξεκιν σχολεο στη rue Dupleix.
     Ο πατρας του δεν εχε πεθνει τελικ στον πλεμο, αλλ δεν εχε πολεμσει καν. Εχεν αναλβει θση Επιθεωρητ Ασφαλεας Αστυνομας στο Βουκουρστι. Το 1917 μλιστα... ξαναπαντρεεται και την δια χρονι προγεται σε Γενικ Επιθεωρητ Ασφαλεας. Χρησιμοποιντας κι λλοτε χι, την υψηλ του θση στην αστυνομα, ανλογα τα συμφροντα της εξουσας του, ανακατευταν χι σε διφορα -Averesco, Codrianu, the Iron Guard, the Nazis, the Communists- γιατ πστευε βαθι μσα του πως η εξουσα μετρ κι χει πντα δκιο. τσι απατησε να πρει διαζγιο απ τη Τερζ και να της πρει και τα παιδι. Πργμα που κατφερε τελικ.
     τσι ο μικρς Ευγνιος επστρεψε στη Ρουμανα με την αδελφ του και πγανε να μενουνε με τον πατρα τους, το Μη του 1925, μετ το διαζγιο των γονιν του. Η σχση του με τους γονες του πατρα του ταν σχημες κι ειδικ με τη γιαγι του, που δεν αγαποσε τα παιδι κι ταν εκενη που 'διωξε τελικ την αδελφ του, η οποα πγε να μενει με τη μητρα στο Βουκουρστι, που τρα εργαζταν ως υπλληλος σε τρπεζα. ταν η Μαριλνα διχθηκε απ το σχολεο, η μητρα κατφερε να τη βλει στην δια τρπεζα που εργαζτανε κι εκενη. Η Μαριλνα πρασε λη της τη ζω στη Ρουμανα που παντρετηκε 2 φορς χωρς ν' αποκτσει παιδι και διατρησε λιγοστς επαφς με τον αδερφ της, ταν αυτς πγε να ζσει στη Γαλλα. Ο πατρας αν κι δη πλοσιος, αρνιτανε πεισματικ να πληρσει οτιδποτε για την υποστριξ της.
     Λγον αργτερα, το 1926, φυγε κι αυτς απ το σπτι, μετ απ μια βαιη αντιπαρθεση με τον πατρα κι πιασε να επιπλωμνο δωμτιο στο διαμρισμα της αδελφς του πατρα του. Ο πατρας του 'στελνε χρματα που και που και χρησιμοποιοσε την επιρρο του να τονε βοηθσει να σπουδσει μηχανικς, πως ονειρευταν, αλλ ο Ευγνιος προτιμοσε σαφς τη λογοτεχνα και τη ποηση. Μετ τις σπουδς του στο Saint Sava (Sfântul Sava) National College ο Ευγνιος πτυχε να πρει μπακαλορε στη β'βθμια σχολ της Craiova, το 1928. Ττε κανε ντεμποτο στη ποηση με τις "Σημεισεις Του Παπαγλου" (Bilete de papagal - parrot-notes), που κανε εντπωση με τη λεπτ του μορφ. Τλειωσε γαλλικ λογοτεχνα στο Πανεπιστμιο Βουκουρεστου στα 1928-33 κι γινε καθηγητς γαλλικς γλσσας, εν παρλληλα γραφε στα αβν-γκαρντ περιοδικ της εποχς. Το 1ο ρθρο τανε στο Zodiac Review το 1930.
     Εκε γνρισε κι γινε φλος τους: Emil Cioran και Mircea Eliade. Επσης την δια εποχ συνδθηκε με μια φοιττρια της φιλοσοφας και νομικς, τη Ροντκα. Το 1931 γραψε μερικς ελεγεες εμπνευσμνες απ τον Francis Jammes, με ττλο "Elegii Pentru Fiinte Mici" (Elegies for tiny beings - Ελεγεες Για Ασμαντες Υπρξεις). Μχρι και το 1935 γραψε ρθρα στα: reviews Vremea (Time), Azi (Today), Floarea de Foc (Flower of Fire), Viata Literara (Literary Life), România Literara (Literary Romania), στο εβδομαδιαο αντιφασιστικ περιοδικ Critica, και στα: Axa (the Axis), Fapta (the Fact), Ideea, Româneasca, Zodiac, Facla (the Torch), Universul Literar (Literary Universe), Nu (No!), (ρθρα και σημεισεις ημερολογου). Αυτ τα τελευταα προκαλσανε σκνδαλο στη Ρουμανα για τις θσεις τους για τις δη εγκαθιδρυμνες αξες στη ρουμανικ λογοτεχνα: Tudor Arghezi, Ion Barbu, Camil Petrescu, Mircea Eliade. Ωστσο αυτ τα ρθρα βραβετηκαν απ το Royal Foundations Publishing House, απ τον πρωτοκαθμενο θεωρητικ και λογοτεχνικ κριτικ Tudor Vianu.
     Στις 8 Ιουλου 1936 παντρετηκε τη Ροντκα Μπουριλενου (Rodica Burileanu), κνανε μνα μλιτος στη Κονστντζα και στην Ελλδα. 3 μνες μετ το γμο η μητρα του πθανε απ εγκεφαλικ. Ο Ευγνιος ττε εργαζτανε σα δσκαλος γαλλικν στη Cernavoda, επσης ασχολιταν με το Ορθδοξο σεμινριο της Curtea de Arges και το κεντρικ σεμινριο στο Βουκουρστι. Απασχολιταν επσης και στο Υπουργεο Παιδεας ως υπεθυνος στις διεθνες σχσεις. Στα 1937-8 βρισκτανε σε ρξη σε κρσιμα ζητματα με το περιοδικ Facla Review, γραφε ρθρα στο Universul Literar, στην ημερσια λογοτεχνικ εφημερδα Rampa (the Stage) και στο Parerile Libere (Free Opinions). Το ρθρο του "Vocabulary of Criticism" δημοσιετηκε στη Vremea το 1938.
     Επιστρψανε στη Γαλλα το 1938, για τη το διδακτορικ του με θμα: "Αμαρτα & Θνατος Στη Γαλλικ Ποηση Μετ Τον Μποντλρ" που δε θα καταφρει να τελεισει ποτ. Του τρβηξε τη προσοχ το γρψιμο των: Emmanuel Mounier, Berdiaev, Jacques Maritain, Gabriel Marcel. Το 1939 γνωρζει τον Henri Thomas που 'τανε πσω απ' την ομδα που στελχωνε το Esprit Review. Μεταβανει στη Μασσαλα κι χει επαφς με τους Les Cahiers du Sud και Léon-Gabriel Gros. Απ' το Παρσι στλνει ρθρα στη λογοτεχνικ & κριτικ επιθερηση Viata Româneasca (Romanian Life). Επισκπτεται το La Chapelle Anthenaise να ξαναβρε και να θυμηθε το χαμνο του παιδικ παρδεισο.
     Με το ξσπασμα του Β' Παγκ. Πολ. το 1939 επιστρφει στη Ρουμανα κι αναλαμβνει καθηγητς γαλλικν στο Sfântul Sava στο Βουκουρστι. Η κατσταση μως εκε εναι χλια, μετανινει πικρ που παρτησε τη Γαλλα. Μετ απ πολλς προσπθειες καταφρνει να επιστρψει το Μη του 1942, με τη σζυγο, ευχαριστντας τους φλους που τονε βοηθσανε σ' αυτ. Στην αρχ μεινε στη Μασσαλα στο Hôtel de la Poste, χοντας τρομερς οικονομικς δυσχρειες. Μεταφρζει, παρουσιζει και προλογζει τη νουβλα, "Urcan Batrânul" (Father Urcan) του Pavel Dan (1907-37). Προσλαμβνεται στην υπηρεσα κουλτορας απ το Royal Legation of Romania στο Vichy. Η κρη του Μαρ-Φρανς (Marie-France) γεννιται στις 26 Αυγοστου 1944 και της γρφει μερικς αντισυμβατικς παιδικς ιστορες. Εγκαθσταται με την οικογνει του στο Παρσι στη rue Claude-Terrace 38, θα μενει εκε μχρι το 1960, αφο πρει και τη γαλλικν υπηκοτητα το 1950.
     Οικονομικς δυσχρειες, δυσκολες στην εργασα, εργζεται σε κποιον εκδτη και στα 1945-9 μεταφρζει το ργο του Urmoz (1883-1923), Ρουμνου ποιητ και πρωτοπρου στο σουρεαλισμ. Κενη την εποχ, η οικογνεια λμβανε λιγοστ χρηματικ βοθεια απ κενον. Ο πατρας του πθανε τον Οκτβρη/Νομβρη του 1948, -12 τη μετ το θνατο της μητρας. πως κι ο Μπκετ, εμφανστηκε σχετικ αργ στο θατρο και μλιστα σχεδν κατ τχη! Θλοντας να μθει αγγλικ, διαπστωσε τη κεντητα των φρσεων-κλισ του βιβλου μαθημτων αγγλικς και ξεκνησε να το σατιρσει χρησιμοποιντας ττοιες ακριβς φρσεις κενς συναισθημτων. τσι το 1948 γρφει το 1ο του θεατρικ "Η Φαλακρ Τραγουδστρια" (La Cantatrice Chauve) με τον υπτιτλο «αντι-θατρο» κι αγγλικ ττλο "The Bald Soprano". Παρουσιστηκε στις 11 Μη 1950 σε σκηνοθεσα Nicolas Bataille στο Théâtre des Noctambules. Απ' τις μεγαλτερες θεατρικς αποτυχες, μχρι που τον ανακλυψε η κριτικ πνα κυρως των Jean Anouilh και Raymond Queneau, που παινσαν το ργο, τον παρομοισαν μ' λλους μεγλους της εποχς: André Breton, Luis Buñuel, Arthur Adamov και Mircea Eliade κι τσι η παρωδα αυτ μελλε να σημαδψει το σγχρονο θατρο και να τον αναγορεσει σ' ναν απ' τους προκαθμενους του θετρου του παραλγου. Χρησιμοποιε νειρο κι εφιλτη, φρσα και δρμα, αμιγς μπλεγμνα, το παρξενο και τραγελαφικ, το παρλογο και το γκροτσκο σαν χημα για την ανελητη στιρα, το ιδιρρυθμο χιομορ και τη μεταφυσικ σκψη που διατρχουν λα τα ργα του.
     Στο "Μθημα" (La Lecon, 1950), ο δσκαλος κυριαρχε της μαθτρις του με τη γλωσσικ του ανωτερτητα και τελικ τη σκοτνει. Στις "Καρκλες" (Les Chaises, 1952), να γηραι ζεγος θλει να μεταδσει την εμπειρα ολκερης της ζως του, προσκαλντας μια συγκντρωση ενς πλθους, που μως δε φτνει ποτ, συμβολιζμενον ωστσο με τον ολονα αυξανμενον αριθμ κενν καθισμτων και τελικ καταφρνουν να μεταδσουν το μνυμα με το θνατ τους, πεισμνοι πως το πλθος εχεν δη φτσει, μνο σ ναν νθρωπο, που -τ ειρωνεα!- το βραδνους και κωφλαλος!
     λλα ργα: "Ο Αμεδαος Πς Να Το Ξεφορτωθετε" (Amedee ou comment s'en debarrasser 1953) "Ικωβος Υποταγ" (1955) "Δολοφνος Χωρς Αμοιβ" (1959) "Ο Ρινκερος" (Rhinoceros 1960), που του χρισε παγκσμια αναγνριση, "Ο Βασιλις Πεθανει" (Le Roi se meurt 1962) "Δψα & Πενα" (La Soif et la Faim 1964) "Παροξυσμς Για Δυο Περισστερους" (Frenzy For Two Or More, 1965) "Μακμπτ"  (Macbeth 1972) κλπ. Τλος, ν απ τα μεταγενστερα ργα του εναι το "Journeys Among Τhe Dead" (1980). Στο Θατρο Του Παραλγου τον ενταξε στο κριτικ του βιβλο με τον διο ττλο, ο Martin Esslin, βζοντς τον μαζ με τους: Samuel BeckettΖαν Ζεν (Jean Genet)ρτουρ Αντμοφ (Arthur Adamov).
     Τα πρτα και πιο καινοτμα ργα αυτ, απαλλαγμνα απ' λα τα τεχνσματα ψυχολογας και θεατρικτητας, χαρακτηρζονται προκλητικ, κριτικ, επαναστατικ. Οι θεατρικο κδικες καταστρατηγονται, η αριστοτελικ λογικ ανατρπεται, η επικοινωνιακ δναμη της γλσσας αμφισβητεται, μ' αποτλεσμα να επικρατε ασφεια και πολλαπλτητα ερμηνειν. Στα ργα αυτ αφθονον λεκτικ παιχνδια, ξφρενος ρυθμς, πολλαπλασιασμς αντικειμνων, το γκροτσκο, που υποκρπτουνε τις αδυναμες του ανθρπου, τα βαθτερα νστικτ του, τις αγωνες του. Εκφρζουνε δε το ασθημα της αποξνωσης και την αδυναμα και ματαιτητα επικοινωνας με σουρεαλιστικ και κωμικ τρπο, παρωδντας τον κομφορμισμ της αστικς τξης και τις κοινς θεατρικς φρμες.
     Μετ το 1958, τα ργα του κερδζουνε σε σαφνεια και βθος καθς περιορζεται η φαντασα και τ' ονειρικ στοιχεο. Αυτ που τον απασχολε πιτερο εναι η τραγικτητα της ανθρπινης παρξης. Οι παραλογισμο και το γκροτσκο παραχωρονε τη θση τους σ' ργα πως "Ο Βασιλις Πεθανει" (1962) "Δψα & Πενα" (1965) "Παιχνδια Σφαγς" (1970) που επικρατον μεταφυσικο προβληματισμο κι απαισιοδοξα. Παρλληλα, η πολιτικ, με την ευρεα ννοια του ρου, του παρχει τη δυναττητα να γρψει ργα πως "Ο Ρινκερος", "Μακμπτ", "Μαξιμιλιν Κλμπ" (1980) με θματα, αντσταση στο φανατισμ, καταστρεπτικ πθος της εξουσας αλλ κι αναγκαιτητα ελευθερας σκψης και δρσης ως υπρτατα αγαθ και μια νουβλα, "Ο Μνος" (1973) βασισμνη στη ταινα με ττλο: "La Vase1971 και που ο Ιονσκο παιζε το κριο ρλο.
     Στο "Δολοφνο Χωρς Αμοιβ" πρωτοπαρουσιζεται και πρωταγωνιστε ο κεντρικς ρωας, Μπερανζ, -που εμφανζεται σε μια σειρ ργων του: "Ρινκερος", "Ο Βασιλις Πεθανει", "Πεζς Στον Αρα". Αποτελε σχεδν αυτοβιογραφικ φιγορα, που εκφρζει απορα κι αγωνα για τη παρδοξη πραγματικτητα. Εναι αστεος, αφελς κερδζοντας τσι τη συμπθεια του κοινο. Στο ργο αυτ συναντ το Θνατο με τη φιγορα ενς εκτελεστ. Στο "Ρινκερο" παρατηρε τους φλους που προσβλλονται απ' τον ι της ρινοκερτιδας, μεταμορφνονται σε ρινκεροι παραμνοντας στο τλος μνος ναντι σ' αυτ το κμα κομφορμισμο. Σ' αυτ εκφρζει την απχθει του για τον ιδεολογικ κομφορμισμ εμπνεμενος απ την νοδο του φασισμο τη 10ετα του '30. Στο "Ο Βασιλις Πεθανει" παρουσιζεται ως Βασιλις Μπερανζ Α', καθημεριν φιγορα που παλεει να συμβιβαστε με το θνατ του.
          Στις 4 Αυγοστου 1950, παιξε τον Στεπν Τροφμοβιτς στους "Δαιμονισμνους" του Ντοστογιφσκη, σε σκηνοθεσα Nicolas Bataille. Η τση του προς τη περιπτεια, τη διασκδαση, τη δρση και το μηδενισμ, τον οδγησε γργορα στους κλπους του College of Pataphysics, που γινε μλος και βρθηκε μαζ με τους: Boris Vian, Raymond Queneau, Jacques Prévert, Marcel Duchamp & Michel Leiris. Τα επμενα χρνια, πολλ απ τα ργα του θα δημοσιευτονε στο Cahiers du Collège de Pataphysique. Το 1958 αναγκστηκε να δσει μια πολεμικ διαμχη, υπερασπιζμενος τα ργα και τ' ραμ του, με τον γγλο κριτικ Kenneth Tynan απ' το The Observer. Το 1959 πρε μρος σε συζητσεις του Ελσνκι για το πρωτοποριακ θατρο. Το 1965, το ανβασμα του "Παροξυσμο Για Δυο Περισστερους" του, σε σκηνοθεσα Nicolas Bataille, τονε βρσκει πνω στο M/S France, να ταξιδεει.
     Το 1966 σε μια πρωτοποριακ παρσταση-ανγνωση, στο εθνικ θατρο Théâtre de France, οι Maria Casarès, Jean-Louis Barrault & Ionesco, διαβζουν αδιρθωτα χειργραφα κεμενα. Το 1972 ανογει με ομιλα του το Salzburg Festival. Το 1974 γνεται επτιμος διδκτωρ στο University of Warwick (UK) και το 1975 στο University of Tel-Aviv. Νομβρης 1976 συμμετχει σε στρογγυλ τραπζι μαζ με τους Tom Bishop, Emmanuel Jacquart, Françoise Koutilsky & Rosette Lamont, με ακροατριο νω των 900 ατμων. 3-13 Αυγοστου 1978: 10ημερδα Ιονσκο: οι κριοι ειδικο για το ργο του απ' λο τον κσμο, (Claude Abastado, Roger Bensky, Mircea Eliade, Martin Esslin, Henri Gouhier, Jeanyves Guérin, Gelu Ionescu, Emmanuel Jacquart, Pierre Larthomas, Michel Lioure, Yves Moraud, Jean Onimus, Michel Pruner, Paul Vernois, Colette Weil), συγκεντρωθκανε σ' να πργο στη Νορμανδα. Τη συγκντρωση εχανε συγκαλσει ο Paul Vernois κι η κρη του Marie-France Ionesco και τμησαν με τη παρουσα τους ο Eugène κι η Rodica, τις 2 τελευταες μρες. Απ' τη συμμετοχ των παρευρισκομνων στις συζητσεις και τα σχλια, γρφτηκε βιβλο με ττλο: "Ionesco: Situation Et Perspectives".
     Γενρη/Φλεβρη 1982 δωσε σειρ διαλξεων στο Πανεπιστμιο Βννης κι λαβε απ κει το German Order of Merit. 15 Δεκμβρη, επ' ευκαιρα των εορτασμν της 100τς επετεου γννησης της Virginia Woolf, παχτηκε το "Freshwater" της, στο George-Pompidou Centre, με το ακλουθο καστ: Jean-Paul Aron, Florence Delay, Guy Dumur, Viviane Forrester, Eugène & Rodica Ionesco, Alain Jouffroy. Με το διο καστ, το ργο παχτηκε και: 20-21 Οκτβρη 1983, New York University (με προσθκη και των: Erika Kralik, Joyce Mansour, Alain Robbe-Grillet, Nathalie Sarraute, S. Wilson), 7 Νομβρη 1983, Théâtre du Rond-Point, 26-27 Νομβρη 1983, Riverside, London και 4-5 Ιουλου 1984 στο Spoleto Festival.
     21-23 Απρλη 1983 εναι επτιμος καλεσμνος στο 7ο Συνδριο American-Romanian Academy of Arts & Sciences στο Davis California με προεδρεοντα τον Richard Coe, οι 2 λλοι επτιμοι προσκεκλημνοι ταν οι: Martin Esslin & Emmanuel Jacquart. Αλλ η υγεα του τανε πντα εθραυστη, τσι νοσηλετηκε με διαβητικ κμα για 2 μρες το Φλεβρη του 1984. Κντρα σ' αυτ μως ταξδεψε σε πολλς χρες και στις ΗΠΑ, τον διο χρνο, δνοντας διαλξεις και την δια χρονι γνεται Αξιωματικς στη Λεγενα Της Τιμς. Τον Μη του 1985 γινε μλος του συμβουλου του Venice Film Biennial. Το Νομβρη λαβε μρος σε συνδρια για τα ανθρπινα δικαιματα στη Βρνη και μχρι τον επμενο Ιολιο μεινε και ζωγρφιζε στο St. Gallen Switzerland, που επστρεψε ξαν να ζωγραφσει το Φλεβρη του 1987. 23 Φλεβρη του 1987 το Théâtre de la Huchette γιρτασε τη 30ετ απδοσ του, παρουσα του ζεγους Ιονσκο κι λων των ηθοποιν που 'χανε λβει μρος στις παραστσεις: "Φαλακρ Τραγουδστρια" και "Μθημα"!
     Το Φλεβρη του 1989 νοσηλεεται ξαν, πργμα που τον απτρεψε να δρσει για την υπερσπιση ανθρωπνων δικαιωμτων στη Ρουμανα. Στη θση του διβασε τη διακρυξ του, η κρη του Μαρ-Φρανς! Αρχς Μρτη, συνυπογρφει τη διακρυξη μαζ με τον Μπκετ κι λλους 710 συγγραφες απ' λο τον κσμο, για το δικαωμα να εκφρζει κανες τη γνμη του λετερα. 30 Δεκμβρη γνεται επτιμο μλος της French Writer's Union μαζ με τον Cioran. 27 Νομβρη 1992 σε τελετ που 'γινε στο Παρσι, γνεται επτιμος διδκτωρ του Uniwersytet Śląski Katowice της Πολωνας. γινε μλος της CIEL (Comité international des ecrivains pour la libertéΔιεθνς Επιτροπ Συγγραφων για την Ελευθερα) που ελγχει και διεκδικε παγκοσμως τη διατρηση των ανθρωπνων δικαιωμτων σ' λες τις χρες και την ελευθερα λων των επιστημνων, καλλιτεχνν & συγγραφων.
     πως οι Σω & Μπρεχτ, συνβαλε στο θατρο με θεωρητικς μελτες, κυρως αππειρες να διορθσει τους κριτικος που εχανε παρεξηγσει το ργο του κι τσι επηραζαν εσφαλμνα το κοιν, πως τα: "Notes & Counternotes" (1962), "Fragments of a Journal" (1966). Ο Ιονσκο υπρξεν ο 1ος συγγραφας που το ργο του εκδθηκε σο τανε στη ζω (1991) απ' τη περφημη Βιβλιοθκη Πλειδος. Στις 22 Γενρη 1970 εξελγη μλος της Γαλλικς Ακαδημας, παρνοντας τη θση του εκλιπντος Jean Paulhan. Στις 25 Φλεβρη 1971 γνεται η επσημη αποδοχ του σα μλος της Γαλλικς Ακαδημας. Ομιλα αποδοχς του Ιονσκο κι απαντητικ απ τον Jean Delay.
     Κρδισεν επσης πολυριθμα βραβεα και διακρσεις:

1959: Tours Festival Prize
1963: Prix Italia
1966: Society of Authors Theatre Prize
1969: Grand Prix National for theatre
1969: Monaco Grand Prix
1970: Austrian State Prize for European Literature
1973: Jerusalem Prize and honorary Doctoral Degrees from New York University & the Universities of Leuven Warwick & Tel Aviv.
1976: Max Reinhardt-medal (50η επτειος Φεστιβλ Σλτσμπουργκ)
1982: German Order of Merit
1985:
Medal Of Mayenne (Απρλης)
1985: Medal Of Flèche (16 Απρλη)
1985: Monte-Carlo International Prize of Contemporary Art (Μης)
1985: T. S. Eliot-Ingersoll-prize, Chicago (22 Νομβρη, παρουσα Σολ Μπλοου -Saul Bellow- & Μιρτσα Ελιντε)
1987: medal of the city of Paris (Μρτης)
1987: medal of Saint-Etienne (Οκτβρης)
1987: medal of Saint-Chamond (Οκτβρης)
1989: Molière prize (μαζ με τον Jacques Mauclair)

     Πθανε στο σπτι του στο Παρσι στις 28 Μρτη 1994, σ' ηλικα 85 ετν και θφτηκε στο Κοιμητρι του Μονπαρνς.

 "Σε Ικετεω -δε ξρω ποιν! Ελπζω- Ιησο Χριστ!"
Η τελευταα του κατοικα, φρουσα και τη τελευταα του φρση-μνυμα!
--------------------------------------------------------------------

                                             Ο Ρινκερος

σε 3 πρξεις & 4 εικνες

ΠΡΟΣΩΠΑ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ

ΝΟΙΚΟΚΥΡΑ
ΜΠΑΚΑΛΙΣΣΑ
ΖΑΝ
ΜΠΕΡΑΝΖΕ
ΓΚΑΡΣΟΝΑ
ΜΠΑΚΑΛΗΣ
ΓΕΡΑΚΟΣ
ΣΟΦΟΛΟΓΙΟΤΑΤΟΣ
ΚΑΦΕΤΖΗΣ
ΝΤΕΖΗ
ΚΥΡΙΟΣ ΠΑΠΙΓΙΟΝ
ΝΤΙΝΤΑΡ
ΜΠΟΤΑΡ
Κα ΒΟΔΑΡ
ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΗΣ
Η γυνακα Γερκου
Πολλ κεφλια ρινκερων

                                               1η ΠΡΑΞΗ

    
Πλατεα σε μια μικρ επαρχιακ πλη. Στο βθος, να σπιτπουλο με ισγειο κι ναν ροφο. Το ισγειο δεχνει πως πρκειται για μπακλικο. Η εσοδς του εναι τζαμωτ, με δυο-τρα σκαλοπτια. Πνω απ' τη τζαμαρα υπρχει ταμπλα που γρφει πεντακθαρα
«Παντοπωλεο». Στο πρτο πτωμα δυο παρθυρα. Εναι τα παρθυρα του σπιτιο του Μπακλη. Το μπακλικο βρσκεται, λοιπν, στην κρη της σκηνς, προς τ' αριστερ, κοντ στα παρασκνια. Πνω απ το σπτι διαγρφεται το καμπαναρι μιας εκκλησας, κπως απομακρυσμνης. Ανμεσα στο μπακλικο και στη δεξι μερι ξεκιν να μικρ δρομκι. Στα δεξι λγο πλγια, η πρσοψη ενς καφενεου. Το καφενεο διαθτει και πρτον ροφο, μ' να παρθυρο. Μπρος στο φαρδ πλακστρωτο του καφενεου, αρκετ τραπεζκια με καρκλες που φτνουν μχρι τα μισ της σκηνς. Ανμεσ τους να γερασμνο, κακομοιριασμνο δντρο. Γαλζιος ουρανς, εκτυφλωτικ φως, τοχοι κτασπροι. Κυριακ. Σχεδν μεσημρι μιας καλοκαιριτικης μρας. Ο Ζαν κι ο Μπερανζ θα καθσουν αργτερα σ' να απ' τα τραπζια. Πριν απ' το νοιγμα της αυλαας ακογονται καμπνες, που σταματνε σε λγα λεπτ. πως ανογει η αυλαα μια γυνακα με δειο καλθι για ψνια στο 'να μπρτσο και μ' να γτο στ' λλο, διασχζει σιωπηλ τη σκην απ' τα δεξι προς τ' αριστερ. Στο πρασμ της η Μπακλισσσα ανογει τη πρτα του μαγαζιο της και τη παρακολουθε με το βλμμα.

ΜΠΑΚΑΛΙΣΣΑ: Μλιστα! Την εδες τη ξιπασμνη! (Στον ντρα της που 'ναι μες στο μαγαζ). Μου τρχει στα Σοπερ Μρκετ! Δε καταδχεται πια να ψωνσει απ' το κουτσομγαζ μας!

   (Η Μπακλισσα ξαναμπανει στο μαγαζ κι η σκην μνει για λγα δευτερλεπτα δεια. Απ' τα δεξι προχωρε ο Ζαν και συγχρνως, απ τ' αριστερ, ο Μπερανζ. Ο Ζαν εναι ντυμνος με ιδιατερη φροντδα: καφ κοστομι, κκκινη γραβτα, ημσκληρο κολρο, καπλο ασορτ. Το πρσωπο εναι λγο ηλιοκαμνο. Παποτσια καναρινι, γυαλισμνα στη τρχα. Ο Μπερανζ εναι αξριστος, χωρς καπλο, με μαλλι που ανεμζουνε και ροχα στραπατσαρισμνα. Εμφνιση λγο μπομ κι ατημλητη. Δεχνει κουρασμνος, νυσταγμνος και κθε λγο και λιγκι χασμουριται)

ΖΑΝ: (Καθς προχωρε απ δεξι) Επιτλους τον βρκες το δρμο, Μπερανζ!
ΜΠ: (Καθς προχωρε απ αριστερ) Καλημρα σου, Ζαν!
ΖΑΝ: πως πντοτε, με το πσο σου (κοιτ το ρολι του χεριο του) Εχαμε πει εντεκμιση και κοντεει μεσημρι.
ΜΠ: Ζητ συγγνμη. Περιμνεις πολ ρα;
ΖΑΝ: χι δα, σε ξρω. Μλις τρα ρθα. (Κθονται σ' να τραπεζκι του καφενεου)
ΜΠ: Ωραα, να μη με τρνε και μνα τψεις, αφο κι εσ...
ΖΑΝ: Να σε φνε τψεις και μαμονια. Το ξρεις τι δε μ' αρσει να περιμνω κι οτε χω καιρ για χσιμο. Σ' μαθα πια. Ποτ δεν ρχεσαι στην ρα σου. Δεν εμαι κοριδο λοιπν, ρχομαι κι εγ τη στιγμ που λογαριζω τι θα 'χω την ευτυχα να σε βρω.
ΜΠ: χεις δκιο, δε λω... αλλ...
ΖΑΝ: Τ αλλ και ξαλλ; Θες τρα να με πεσεις τι ρχεσαι στην ρα σου;
ΜΠ: Εγ;... ποτ δε θα ισχυριζμουνα κτι ττοιο. (κθονται)
ΖΑΝ: Μνον αυτ σου 'λειπε!
ΜΠ: Τ θα πιεις;
ΖΑΝ: Να πιω; Απ τα χαρματα σ' πιασε δψα σνα;
ΜΠ: Κνει τση ζστη, ξεραθκανε τα πντα.
ΖΑΝ: Μια λακ σοφα λει: "σο πιο πολ πνεις τσο πιτερο διψς».
ΜΠ: Αν η λακ σοφα φρντιζε να μαζψει μερικ επιστημονικ συννεφκια στον ουραν, θα 'κανε λιγτερη ζστη και, κατ συνπεια, Θα διψγαμε και λιγτερο.
ΖΑΝ: (κοιτζοντς τονε δσπιστα) Τα επιστημονικ συννεφκια σε μραναν! λα τρα, δεν εναι το νερκι που θα σε ξεδιψσει, αγαπητ μου Μπερανζ...
ΜΠ: Δηλαδ, τι υπαινσσεσαι, αγαπητ μου Ζαν;
ΖΑΝ: Ξρεις πολ καλ. Μην κνεις πως δεν καταλαβανεις. Το λαρυγγκι σου πσχει απ ξηρασα! Το λαργγι σου που μοιζει με ακρεστη διψασμνη γη.
ΜΠ: Βρσκω πως η σγκριση που κνεις...
ΖΑΝ: (τονε διακπτει) Μα επιτλους, δε βλπεις τη κατντια σου, νθρωπ μου!
ΜΠ: Τη κατντια μου; Πο τη βλπεις εσ;
ΖΑΝ: Για στραβ με περνς; Συ κοντεεις να σωριαστες απ κοραση. Ποις ξρει που οργαζες πλι λη νχτα. Δε σταματς να χασμουρισαι, κουτουλς απ νστα και...
ΜΠ: Ναι, με πονει λγο το κεφλι μου!
ΖΑΝ: Βρωμοκοπς κρασλα.
ΜΠ: Δεν χεις δικο. Εναι αλθεια, με πον λγο κι ο λαιμς μου.
ΖΑΝ: Κθε Κυριακ πρω, τα δια Παντελκη μου τα δια Παντελ μου. Τρα μεταξ μας και τις λλες μρες της εβδομδας δε πμε πσω.
ΜΠ: Διαμαρτρομαι. Μες στη βδομδα δε συμβανει τσο συχν. Ας ψεται το γραφεο!
ΖΑΝ: Ορστε και χωρς γραβτα! Πο την χασες; Την σπειρες στις ακολασες σου;
ΜΠ: (βζει το χρι στο λαιμ του) Για κοτα εναι αστεο, δε φορ γραβτα, τ να την κανα ραγε;
ΖΑΝ: Μνα ρωτς! (Βγζει απ τη τσπη μια γραβτα) Να, φρεσε αυτ 'δω.
ΜΠ: Σ' ευχαριστ. Με υποχρενεις αφνταστα! (Δνει τη γραβτα στο λαιμ)
ΖΑΝ: (καθς ο Μπερανζ δνει τη γραβτα μ' ευδαιμονα) Κοτα τα μαλλι σου σα Δρκουλας εσαι. (Ο Μπερανζ συμμαζεει με τα δχτυλα τα μαλλι του) Πρε τη χτνα μου σε παρακαλ. (Βγζει απ' τη τσπη του μια τσατσρα)
ΜΠ: (Καθς παρνει τη τσατσρα) Ευχαριστ. (Χτενζεται αδιφορα)
ΖΑΝ: Εσαι κι αξριστος. Για δες τα χλια σου! (Βγζει καθρεφτκι απ' τη τσπη του σακακιο του και το δνει στον Μπερανζ που το παρνει, κοιτζεται κι εξετζει τη γλσσα του)
ΜΠ: Γλσσα παποτσι!
ΖΑΝ: (παρνοντας το καθρφτη και ξαναβζοντς τον στη τσπη) Μη μου πεις, αλθεια; (Παρνει και τη τσατσρα που του δνει ο Μπερανζ και τη βζει στη τσπη) Εσ, ανθρωπκο μου, θα πας απ κρρωση του πατος.
ΜΠ: (ανσυχα) Λες;
ΖΑΝ: (στον Μπερανζ που του δνει πσω τη γραβτα) Στη χαρζω. Απ γραβτες να φνε κι οι κτες.
ΜΠ: (με θαυμασμ) Συ ξρεις να φροντζεις τον εαυτ σου!
ΖΑΝ: (συνεχζει να κοιτ τον Μπερανζ) Κοτα ροχα! Λες και βγκαν απ' τον κλβανο. Αξιοθρνητα. Κοτα πουκμισο, μαρο απ τη βρμα! σε πια τα παποτσια σου. (Ο Μπερανζ προσπαθε να κρψει τα παποτσια του κτω απ' το τραπζι) Οτε που σκφτεσαι να τα γυαλσεις καμι φορ. Εξωφρενικ κατσταση! Η πλτη σου... φρκη!
ΜΠ: Τ χει η πλτη μου;
ΖΑΝ: Κνε στροφ. Μπρος, στροφ, σου 'πα. Σε ποι τοχο πγες και τρφτηκες; (Ο Μπερανζ κνει μια νωχελικ κνηση προς τον Ζαν) Αυτ πια, ε, χι. Δε θα κουβαλω και βορτσα μαζ, θα ξεχελωναν οι τσπες μου. (Ο Μπερανζ, πντα το διο νωχελικ, προσπαθε να τινξει τους ασβστες απ' το σακκι. Ο Ζαν τραβιται πσω) Ε.. σιγ! Μα που κυλισουνα τλος πντων, μου λες;
ΜΠ: Πο να θυμμαι.
ΖΑΝ: Κατντια! Αυτ λγεται αξιοθρνητη κατντια. Ντρπομαι που σ' χω φλο.
ΜΠ: Καλ τρα, υπερβολς!
ΖΑΝ: Το λω και το πιστεω.
ΜΠ: Αφο το ξρεις Ζαν, μαραζνω! Δε ξεδνω με τποτα σ' αυτ τη πλη. Η δουλει που κνω με καταπιζει! Οχτ ολκληρες ρες ρουτνα στο γραφεο κθε μρα, κθε μρα! Τ να μου κνουνε τρεις βδομαδολες διακοπς το καλοκαρι. τσι ταν ρχεται το Σββατο νιθω εξουθενωμνος. Το καταλαβανεις, θλω λγο να ξεσκσω και...
ΖΑΝ: λοι μας δουλεουμε ανθρωπκο μου. Κι εγ δουλεω σαν λο τον κσμο! Κι εγ ζω τη ρουτνα τον οχτωρου στο γραφεο. Κι εγ χω τρεις βδομδες διακοπς το χρνο. Κι μως ορστε, με βλπεις; Γιατ χω θληση που να με πρει ο διβολος!
ΜΠ: Με λγια... Δε γνεται να 'χουν λοι τη δικ σου θληση. Εγ δε τα καταφρνω. Ποτ μου δε μπρεσα να συμβιβαστ με τη ζω.
ΖΑΝ: λοι πρπει να συμβιβζονται. Συ γιατ δε μπορες; Εσαι κτι το ξεχωριστ;
ΜΠ: Δε θλω να πω αυτ, αλλ...
ΖΑΝ: (τον διακπτει) χω τα δια προσντα με σνα κι χι πως θλω να το παινευτ, αλλ πιστεω τι στκομαι πολ πιο πνω απ σνα. Αντερος νθρωπος εναι ποιος κνει το καθκον του.
ΜΠ: Ποι καθκον;
ΖΑΝ: Το καθκον του... το καθκον ενς υποδειγματικο υπαλλλου, π.χ....
ΜΠ: Α! Μλιστα! Το καθκον του υποδειγματικο υπαλλλου...
ΖΑΝ: Και πο γλεντοκπαγες χτες βρδυ παρακαλ; Θυμσαι το ξχασες;
ΜΠ: Εχε τα γενθλι του ο Αυγουστς. Τονε ξρεις, ο φλος μας ο Αυγουστς.
ΖΑΝ: Ο φλος μας ο Αυγουστς; Εμνα δε με κλεσε στα γενθλι του ο φλος μας ο Αυγουστς! (Κενη τη στιγμ ακογονται απ μακρι πλησιζοντας μως ολονα, η ανσα και τα ποδοβολητ ενς γριου Θηρου, πως κι να γριο μουγκρητ)
ΜΠ: Εγ δε μπρεσα να το αποφγω. Θα 'ταν απ μρους μου μεγλη αγνεια.
ΖΑΝ: Εγ, πς δεν ρθα;
ΜΠ: Τ να σου πω; σως γιατ δε σε κλεσε.
ΓΚΑΡΣΟΝΑ: (βγανοντας απ' το καφενεο) Καλημρα! Τ θα προυν οι κριοι; (Ο θρυβος χει γνει τρομερς)
ΖΑΝ: (ξεφωνζει σχεδν για ν ακουστε, χωρς να συνειδητοποιε απλυτα τον τρομαχτικ θρυβο) Σωστ, σωστ. Εμνα δε με κλεσε. Δε μου 'κανε τη τιμ. Πντως, σε πληροφορ και να με καλοσε δε θα 'ρχμουνα, γιατ... (Ο θρυβος χει γνει ακμα πιο φοβερς) Μα τ συμβανει; (Το γργορο ποδοβολητ ενς δυνατο και μεγλου ζου χει πλησισει. Τρα, ακογεται ακμα και το λαχνιασμ του) Μα τ γνεται;
ΓΚ: Ναι καλ, τ γνεται;

   (Ο Μπερανζ, πντα αδιφορος, χωρς να δεχνει πως ακοει το παραμικρ, απαντ μ' απθεια στο Ζαν για ποιο λγο δε τονε καλσανε. Κουν τα χελη, αλλ δεν ακογεται. Ο Ζαν τινζεται απτομα, αναποδογυρζει το κθισμα και κοιτ προς τ' αριστερ. Δεχνει τρμοντας με το δχτυλο, εν ο Μπερανζ πντα βαριεστημνα, παραμνει καθιστς)

ΖΑΝ: Δεν εναι δυνατν! νας ρινκερος! (Ο τρομερς θρυβος απομακρνεται το διο γργορα κι τσι τρα μπορε ν' ακουστε ο διλογος. Ο Ζαν επαναλαμβνει) Μα... νας ρινκερος.
ΓΚ: Καλ! νας ρινκερος!
ΜΠΑΚΑΛΙΣΣΑ: (βγζοντας το κεφλι στη πρτα του μαγαζιο της) Καλ, ρινκερος! (Στον ντρα της που 'ναι στο μαγαζ) Τ κθεσαι; Τρχα να δεις. νας ρινκερος. (λοι παρακολουθον με το βλμμα το θηρο που καλπζει αριστερ)
ΖΑΝ: Αυτς ορμ ακθεκτος, Θα γκρεμσει τα πντα.
ΜΠΑΚΑΛΗΣ: (μσα απ το μαγαζ) Πο εναι, πο εναι;
ΓΚΑΡ: (βζει τα χρια στη μση της) Αυτ πια!
ΜΠΑΚΑΛΙΣΣΑ: (στον ντρα της που 'ναι μσα) Τρχα χριστιαν μου, λα σου λω...
ΜΠΑΚΑΛΗΣ: (την δια στιγμ βγζει το κεφλι) Μπα! νας ρινκερος.
ΣΟΦΟΛΟΓΙΟΤΑΤΟΣ: (μπανει τρχοντας απ τ' αριστερ στη σκην) νας ρινκερος. Καλπζει ακθεκτος στο απναντι πεζοδρμιο.

   (λ' αυτ απ τη στιγμ που λει ο Ζαν «νας ρινκερος» λγονται σχεδν ταυτχρονα. Ακογεται το ξεφωνητ μιας γυνακας, που αμσως παρουσιζεται και τρχει στο κντρο της σκηνς. Εναι η Νοικοκυρ, που βαστοσε το καλθι. Μλις φτνει στη μση της σκηνς, της πφτει απ' το χρι. Τα ψνια σκορπζονται, μια μπουκλα σπει. Η γυνακα κρατ μως το γτο πντα σφιχτ, με τ' λλο χρι)

ΝΟΙΚΟΚΥΡΑ: Αχ! Τ λλο θα δονε τα μτια μας!

   (νας κομψς Γερκος ρχεται τρχοντας απ τ' αριστερ, ακολουθντας τη Νοικοκυρ. Σπρχνει τους πντες και χνεται στο μπακλικο, εν ο Σοφολογιτατος στηρζεται στον τοχο του βθους, αριστερ απ τη πρτα του μαγαζιο. Ο Ζαν κι η Γκαρσνα εναι ρθιοι. Αντθετα, ο Μπερανζ εναι πντα καθισμνος κι απαθς. Αυτο αποτελον λλη ομδα. Συγχρνως, ακογονται απ' τ' αριστερ κι λλα ξεφωνητ, πως και τρομοκρατημνα τρεχαλητ. Η σκνη που 'χει σηκσει το θηρο στο πρασμ του πνγει τη σκην)

ΚΑΦΕΤΖΗΣ: (βγζοντας το κεφλι απ' το παρθυρο στο πνω πτωμα του καφενεου) Μου λτε τ συμβανει;
ΓΕΡΑΚΟΣ: (Εν κρβεται πσω απ το Μπακλη και τη Μπακλισσα) Εμνα με συγχωρετε!

   (Ο κομψς Γερκος φορ σπρες γκτες, τσχινη ρεμποπλικα και κρατ μπαστονι μ' ελεφντινη λαβ. Ο Σοφολογιτατος, που 'χει κολλσει στον τοχο, χει μικρ γκρζο μουστακκι, γυαλι με κορδνι και φορ ψθινο καπλο)

ΜΠΑΚΑΛΙΣΣΑ: (καθς τη σπρχνει, σπρχνει κι αυτ τον ντρα της, στον κομψ Γερκο) Πρσεχε, χριστιαν μου. Θα μου βγλεις κνα μτι με το μπαστονι σου.
ΜΙΙΑΚΑΛΗΣ: Με το μπαρδν, αλλ λγη προσοχ δε βλφτει, πς να το κνουμε! (Τελικ ο Γερκος κρβεται πσω τους και φανεται μνο το κεφλι του)
ΓΚΑΡΣΟΝΑ: (στο αφεντικ της) Εδατε, νας ρινκερος!
ΚΑΦΕΤΖΗΣ: (απ' το παρθυρο στη Γκαρσνα) Τα μτια σου κνουνε πουλκια... (Βλπει το ρινκερο) Δεν εναι δυνατν!
ΝΟΙΚΟΚΥΡΑ: Ααααα! (Τα «ω!» και τα «α!» που ακογονται απ τα πρασκνια, δνονται σα δετερο ηχητικ εφ στο «Ααα!» της Νοικοκυρς. Τα ψνια πντα σκορπισμνα και το μπουκλι θρψαλα αλλ δε σταματ να σφγγει το γτο στην αγκαλι) Το φτωχ μου το γατκι... πρε ττοια τρομρα!
ΚΑΦΕΤΖΗΣ: (κοιτζοντας συνχεια το θηρο που τρχει προς τ' αριστερ. Ο θρυβος που κνει -μουγκρσματα και ποδοβολητ- λο κι εξασθενον. Ο Μπερανζ νυσταγμνα, χωρς να κνει καν τον κπο να μιλσει, γυρζει λγο το κεφλι μ' να μικρ μορφασμ για ν' αποφγει τη σκνη) Αυτ πια, απ' τ' γραφα!
ΖΑΝ: (τραβιται προς τα πσω κι αυτς. Πολ πιο ντονα) Αυτ πια, απ' τ' γραφα! (Φτερνζεται)
ΝΟΙΚΟΚΥΡΑ: (στο κντρο της σκηνς, κοιτζοντας προς τ' αριστερ, τα ψνια πντα σκορπισμνα γρω) Αυτ πια... απ' τ' γραφα (Φτερνζεται)
ΓΕΡΑΚΟΣ, ΜΠΑΚΑΛΙΣΣΑ και ΜΠΑΚΑΛΗΣ: (καθς ο τελευταος ανογει ξαν τη τζαμωτ πρτα του μαγαζιο του, που ο Γερκος, στο βθος, εχε κλεσει πσω του) Αυτ πια... απ' τ' γραφα!
ΖΑΝ: Αυτ πια... απ' τ' γραφα. (Στον Μπερανζ) Εσ τον εδες;

   (Ο θρυβος που 'κανε ο ρινκερος και τα μουγκρσματ του ακογονται λο και πιο μακριν. λοι μως ρθιοι παρακολουθον με τα μτια το θηρο εκτς απ' τον Μπερανζ που παραμνει πντα καθιστς κι απαθς)

ΟΛΟΙ: (εκτς απ' το Μπερανζ) Αυτ πια... απ' τ' γραφα!
ΜΠ: (στον Ζαν) Ναι, μου φνηκε πως τανε κτι σα ρινκερος. Μας πνιξε στη σκνη! (Βγζει μαντλι και φυσ τη μτη του)
ΝΟΙΚΟΚΥΡΑ: Αυτ πια... απ' τ' γραφα! Μου 'κοψε τη χολ!
ΜΠΑΚΑΛΗΣ: (στη Νοικοκυρ) Το καλαθκι σας... τα ψνια σας...

   (Ο Γερκος πλησιζει τη Νοικοκυρ, σκβει, μαζεει τα ψνια που 'ναι σκορπισμνα γρω και τη χαιρετ ευγενικ βγζοντας το καπλο)

ΚΑΦΕΤΖΗΣ: Πρωτοφανς... τι λλο Θα δον ακμα τα μτια μας!
ΓΚΑΡΣΟΝΑ: Πρωτκουστο!
ΓΕΡΑΚΟΣ: Θα θλατε να μου επιτρψετε να βλω να χερκι, να μαζψουμε τα ψνια σας;
ΝΟΙΚΟΚΥΡΑ: (στο Γερκο) Σας ευχαριστ πολ, κρι μου, μνο, σας παρακαλ, φορστε το καπελκι σας. Α παπαπ! Ακμα τρμω.
ΣΟΦΟΛΟΓΙΟΤΑΤΟΣ: Η τρεμολα εναι δεγμα παραλογισμο, πρπει να τη συγκρατε η λογικ.
ΓΚΑΡΣΟΝΑ: Πει, χθηκε, δεν τον βλπουμε πια!
ΓΕΡΑΚΟΣ: (στη Νοικοκυρ, δεχνοντας τον Σοφολογιτατο) Ο φλος μου απ δω εναι φιλσοφος, ορθολογιστς!
ΖΑΝ: (στον Μπερανζ) Εσ κατπιες τη γλσσα σου;
ΓΚΑΡΣΟΝΑ: Καλ εδατε τι γργορα που τρχουνε κτι ττοια ζωνταν!
ΝΟΙΚΟΚΥΡΑ: (στον Σοφολογιτατο) Χαρω πολ για τη γνωριμα σας, κριε.
ΜΠΑΚΑΛΙΣΣΑ: (στον ντρα της) Αχ, καλ να τα πθει! Για να μθει η ξιπασμνη, λλη φορ, να ψωνζει απ μας!
ΖΑΝ: (στον Καφετζ και τη Γκαρσνα) Εσες τ λτε για λ' αυτ;
ΝΟΙΚΟΚΥΡΑ: Ευτυχς που δεν πδησε απ την αγκαλι μου, το χρυσ μου.
ΚΑΦΕΤΖΗΣ: (απ' το παρθυρο, σηκνοντας τους μους) Ττοια θεματα, πολ σπνια χουμε τη τχη ν' απολασουμε!
ΝΟΙΚΟΚΥΡΑ: (στον Σοφολογιτατο, εν ο Γερκος της μαζεει τα ψνια) Θα θλατε για μια στιγμολα, να κρατσετε το γατκι μου;
ΓΚΑΡΣΟΝΑ: (στον Ζαν) Ττοιο ρινκερο, δε ξανδα στη ζω μου!
ΣΟΦΟΛΟΓΙΟΤΑΤΟΣ: (στη Νοικοκυρ, παρνοντας το γτο αγκαλι) Δε φαντζομαι να με γρατσουνσει;
ΚΑΦΕΤΖΗΣ: (στον Ζαν) Χθηκε! Οτε κομτης να 'τανε.
ΝΟΙΚΟΚΥΡΑ: (στον Σοφολογιτατο) Τ λτε, καλ! Του 'χω κομμνα τα νυχκια Κι εναι μερο σαν αρνκι. (Στους λλους) Πει και το κρασ! Κι χει φτσει η τιμ του στα ψη!
ΜΠΑΚΑΛΗΣ: (στη Νοικοκυρ) Κρασ χω σο θες. Και σε τιμ ευκαιρας!
ΖΑΝ: (στον Μπερανζ) Εσ, δε μιλς; Μουγκθηκες;
ΜΠΑΚΑΛΗΣ: (στη Νοικοκυρ) σε τη ποιτητα... Δκα αστρων!
ΚΑΦΕΤΖΗΣ: (στη Γκαρσνα) Χζεψες; ντε, κουνσου, σρβιρε τους κυρους. (Δεχνει τον Ζαν και τον Μπερανζ και τραβιται απ το παρθυρο).
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: (στον Ζαν) Δε κατλαβα, για ποι πρμα μιλς;
ΜΠΑΚΑΛΙΣΣΑ: (στον Μπακλη) Τι κοιτς; ντε τρχα να της φρεις λλη μπουκλα!
ΖΑΝ: (στον Μπερανζ) Μα, για το ρινκερο... για τ λλο; Για το ΡΙ-ΝΟ-ΚΕ-ΡΟ!
ΜΠΑΚΑΛΗΣ: Με το μπαρδν, αλλ, απ κρασ νκταρ! Και σε πλαστικ μπουκλια που δε σπνε... (Μπανει στο μαγαζ του).
ΣΟΦΟΛΟΓΙΟΤΑΤΟΣ: (χαδεοντας στην αγκαλι του τη γτα) Το καλ μου το γατκι...
ΓΚΑΡΣΟΝΑ: (στον Μπερανζ και τον Ζαν) Με τ θα ξεδιψσω τους κυρους;
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: (στη Γκαρσνα) Δυο κονικ!
ΓΚΑΡΣΟΝΑ: Μλιστα. Δυο κονικ, αμσως! (προχωρε προς το καφενεο).
ΝΟΙΚΟΚΥΡΑ: (μαζεοντας τα ψνια με τη βοθεια του γρου κυρου) Αχ! Εστε αξιαγπητος, κρι μου!
ΓΚΑΡΣΟΝΑ: Δυο κονιαακ! (Μπανει στο καφενεο).
ΓΕΡΑΚΟΣ: (στη Νοικοκυρ) Μα για σας θα 'κανα τα πντα, αγαπητ μου κυρα! (Η Μπακλισσα μπανει στο μαγαζ της).
ΣΟΦΟΛΟΓΙΟΤΑΤΟΣ: (στο γρο και στη Νοικοκυρ που μαζεουνε τα ψνια) Τοποθετστε τα μεθοδικ. Η μθοδος εναι το παν.
ΖΑΝ: (στον Μπερανζ) Σ' ακοω, τ χεις να πεις για το φαινμενο;
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: (στον Ζαν μη ξροντας τι να πει) Τ να πω; Τποτα. Μας γμισε σκνη!
ΜΠΑΚΑΛΗΣ: (βγανει απ' το μαγαζ, κρατντας να μπουκλι κρασ. Στη Νοικοκυρ) Ορστε, σας βαλα κι υπροχα μπρκολα !
ΣΟΦΟΛΟΓΙΟΤΑΤΟΣ: (χαδεοντας πντα το γατ) Κοπεπ, κοπεπ! Το καλ μου το γατκι!
ΜΠΑΚΑΛΗΣ: (στη Νοικοκυρ) Εκατ φργκα παρακαλ!
ΝΟΙΚΟΚΥΡΑ: (πληρνει τον Μπακλη και γυρζοντας προς το Γερκο, που στο μεταξ χει ξαναβλει λα της τα ψνια στο καλθι) Αχ! Με καταποχρεσατε! Αυτ Θα πει γαλατικ ευγνεια! Οι σημερινο νοι εναι γουρονια ρθια!
ΜΠΑΚΑΛΗΣ: (παρνοντας τα χρματα απ τη Νοικοκυρ) Με το μπαρδν, αλλ, αν δεν τρεχες στα Σοπερ Μρκετ, δε θα χρειαζταν να περνς το δρμο κι τσι δεν Θα 'χες δυσρεστες συναντσεις. (Γυρζει πλι στο μπακλικο).
ΖΑΝ: (που 'χει ξανακαθσει, αλλ δεν χει σταματσει να σκφτεται το ρινκερο) Πρωτοφανς! Απεργραπτο!
ΓΕΡΑΚΟΣ: (σηκνει το καπλο και φιλντας το χρι της Νοικοκυρς) Κυρα μου με κνατε πανευτυχ με τη γνωριμα σας!
ΝΟΙΚΟΚΥΡΑ: (στο Σοφολογιτατο) Σας ευχαριστ αφνταστα, κριε κι εκ μρους του γατιο μου! (Ο Σοφολογιτατος ξαναδνει το γατ στη Νοικοκυρ. Η Γκαρσνα
ρχεται με τα ποτ
).
ΓΚΑΡΣΟΝΑ: Τα κονιακκια σας, κριοι!
ΖΑΝ: (στον Μπερανζ) Τ να σου πω; Εσαι αδιρθωτος!
ΓΕΡΑΚΟΣ: (στη Νοικοκυρ) Θα μποροσα να σας συνοδεσω για λγο;
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: (στον Ζαν, δεχνοντας την Γκαρσνα που ξαναμπανει στο καφενεο) Λθος κατλαβε. Εγ της ζτησα δυο αναψυκτικ! (Ο Ζαν σηκνει τους μους του περιφρονητικ, σαν να θλει να πει «Καλ, σε πιστψαμε»).
ΝΟΙΚΟΚΥΡΑ: (στον Γερκο) Δυστυχς με περιμνει ο σζυγς μου, αγαπητ μου κριε. Σας ευχαριστ! Με συνοδεετε μιαν λλη φορ!
ΓΕΡΑΚΟΣ: (στη Νοικοκυρ) Το ελπζω απ' τα βθη της καρδις μου αγαπητ μου κυρα.
ΝΟΙΚΟΚΥΡΑ: (στον Γερκο) Παρομοως, κριε. (Του κνει τα γλυκ μτια κι στερα φεγει αριστερ)
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: λα, η σκνη κατακθισε... (Ο Ζαν ξανασηκνει μους του).
ΓΕΡΑΚΟΣ: (στον Σοφολογιτατο κοιτντας τη Νοικοκυρ που αποχωρε) Τ γυνακα!
ΖΑΝ: (στον Μπερανζ) Ακμα δε μπορ να συνλθω. νας ρινκερος!

   (Ο Γερκος κι ο Σοφολογιτατος προχωρον αργ προς τα δεξι, απ' που θα βγονε κι απ τη σκην. Κουβεντιζουν ρεμα).

ΓΕΡΑΚΟΣ: (στον Σοφολογιτατο, ρχνοντας μια τελευταα μτια προς το μρος της Νοικοκυρς) Σα φρεγδα μ' ολνοιχτα πανι, τσι;
ΣΟΦΟΛΟΓΙΟΤΑΤΟΣ: Θα σας αναλσω το συλλογισμ μου...
ΓΕΡΑΚΟΣ: Αλθεια; Ανυπομον να τον ακοσω!
ΖΑΝ: (στον Μπερανζ) Προσπαθ μα δε καταφρνω να συνλθω. Το θεωρ απαρδεκτο! (Ο Μπερανζ χασμουριται)
ΣΟΦΟΛΟΓΙΟΤΑΤΟΣ: (στον Γερκο) νας συλλογισμς συμπεριλαμβνει το κυρως θμα, το δευτερεον και φυσικ το συμπρασμα.
ΓΕΡΑΚΟΣ: Ποι συμπρασμα; (Ο Σοφολογιτατος κι ο Γερκος βγανουν)
ΖΑΝ: Αρνομαι! Αποκλεεται, αδυνατ να το ξεπερσω!
ΜΠ: Αυτ το βλπω.. εναι ολοφνερο... ρινκερος. Μλιστα, αγαπητ μου, πρασε νας ρινκερος!... Αλλ τρα πει... πει, χθηκε!
ΖΑΝ: Μα καταλαβανεις τι λες; Εναι ανκουστο! Περιφρεται στη πλη μας νας ρινκερος. νας αδσποτος ρινκερος! Κι εσ το δχεσαι σα να μη τρχει κστανο; Μα εναι κτι, Θα λεγα, ανεπτρεπτο. (Ο Μπερανζ χασμουριται) Βζε τουλχιστον το χρι στο στμα, κακομορη μου, ταν χασμουρισαι.
ΜΠ: Καλ, το ξρω. χεις δκιο. Θα 'πρεπε ν' απαγορεεται. Εναι κτι επικνδυνο. νας ρινκερος δεν εναι παξε-γλασε. Αυτ δε το 'χα σκεφτε. Μην ανησυχες μως, πει, χθηκε τρα πια!
ΖΑΝ: Θα 'πρεπε να διαμαρτυρηθομε στις Κοινοτικς αρχς. Γιατ τις χουμε τις κοινοτικς αρχς; Για φιγορα;
ΜΠ: (χασμουριται κι αμσως βζει το χρι στο στμα) Ω, για φιγορα, με συγχωρες. 'Ισως ξρεις, αυτς ο ρινκερος να το 'σκασε απ καν ζωολογικ κπο!
ΖΑΝ: Βλπεις νειρα ορθς!
ΜΠ: Καθλου, καθιστς!
ΖΑΝ: Καθιστς ορθς δεν χει καμι διαφορ!
ΜΠ: Διαφων, υπρχει κποια διαφορ!
ΖΑΝ: Εδ, δε πρκειται για τη διαφορ!
ΜΠ: Τρα δα, δεν επες, πως καθιστς ορθς δεν χει καμι διαφορ;
ΖΑΝ: Λθος κατλαβες. Ορθς καθιστς εναι να και το αυτ ταν κοιμσαι ολρθος και βλπεις νειρα...
ΜΠ: Το παραδχομαι, ονειρεομαι.. Κι η ζω τ εναι; να νειρο!
ΖΑΝ: Βλπεις νειρα ταν λες τι ο ρινκερος το 'σκασε απ κποιο ζωολογικ κπο...
ΜΠ: Εγ επα: σως...
ΖΑΝ: ...Ποι ζωολογικ κπο βρε σχετε, αφο δε διαθτουμε ζωολογικ κπο. Τονε καταργσαμε ττε που μας θρισε λα τα ζα η πανοκλα. Νπιο μουν αλλ το θυμμαι!
ΜΠ: (με την δια αδιαφορα) Ττε σως να το 'σκασε απ καννα τσρκο.
ΖΑΝ: Ποι τσρκο;
ΜΠ: Ξρω κι εγ; Απ κποιο πλανδιο τσρκο.
ΖΑΝ: Η Νομαρχα απαγρευσε στα πλανδια τσρκα να στνουνε τσαντρια στη περιοχ μας. χει να περσει τσρκο απ 'δω, απ τα χρνια που φοργαμε κοντ παντελονκια.
ΜΠ: (προσπαθε να συγκρατσει το χασμουρητ χωρς να τα καταφρνει) Ττε, δεν αποκλεεται να ζοσε κρυμμνος, απ κενα τα χρνια στα ελδη δση της περιοχς.
ΖΑΝ: (σηκνοντας τα χρια στον ουραν) Στα ελδη δση της περιοχς! Στα ελδη δση της περιοχς! Εσαι τελεως σχετος, φλε μου. Βυθζεσαι λο και πιτερο στις καταστροφικς αναθυμισεις του οινοπνεματος!
ΜΠ: (με αφλεια) Αυτ εναι αλθεια. Ανεβανουν απ' το στομχι μου!
ΖΑΝ: Κι χεις χσει τ' αβγ και τα καλθια. Πο τα 'δες, για να μη σε ξαναπ σχετο, τα ελδη δση στη περιοχ; Η επαρχα μας χει τ' νομα "Η μικρ Καστλλη" κι αυτ γιατ εναι κατξερη σα τη Σαχρα!
ΜΠ: (εκνευρισμνα κι αρκετ βαριεστημνα) Ε ττε ποις ξρει; σως να 'χε κνει τη φωλι του κτω απ καννα βραχκι σως να την χτισε σε καννα ξερκλαδο!
ΖΑΝ: Αν χεις την εντπωση, αγαπητ μου, τι τρα μου πουλς πνεμα, εναι πολ φτην κι απατσαι οικτρ! Με τις κοτσνες που πετς καταντς κουραστικς κι εναι αδνατο να σε πρω στα σοβαρ.
ΜΠ: Αυτ συμβανει σμερα, μνο σμερα, εναι γιατ, πως ξρεις... (Δεχνει το κεφλι του με μιαν αριστη κνηση)
ΖΑΝ: Το σμερα εναι για σνα μνιμη κατσταση.
ΜΠ: Τις λλες μρες δεν μου συμβανει στον διο βαθμ.
ΖΑΝ: Απ χιομορ της δεκρας σκζεις. Στο λω και στο υπογρφω.
ΜΠ: Εγ δεν ισχυρστηκα ποτ τι...
ΖΑΝ: (τονε διακπτει) Κι εγ δεν ανχομαι να με δουλεουνε ψιλ γαζ!
ΜΠ: (βζει το χρι στη καρδι) Αυτ ποτ δε θα το επτρεπα στον εαυτ μου αγαπητ μου Ζαν.
ΖΑΝ: Αγαπητ μου Μπερανζ, το επιτρπεις και το παραεπιτρπεις.
ΜΠ: Α! χι, αυτ ποτ δεν το επτρεψα!
ΖΑΝ: Κι μως το επτρεψες πριν απ λγο!
ΜΠ: Μα πς σκφτηκες τι πριν απ λγο...
ΖΑΝ: Σκφτηκα κτι που εναι φαειντερον ηλου.
ΜΠ: Μα σε διαβεβαινω τι...
ΖΑΝ: Με δουλεεις κανονικ.
ΜΠ: Τελικ, εσαι αγριστο κεφλι!
ΖΑΝ: Ορστε, τρα με λες και ξεροκφαλο! Αγαπητ μου ξεπρασες κθε ριο, με προσβλλεις δηλαδ απ πνω!
ΜΠ: Οτε μια στιγμ δε μου πρασε απ' το μυαλ...
ΖΑΝ: Μυαλ; Ποις το'χασε για να το βρεις εσ;
ΜΠ: νας λγος παραπνω, αφο δεν χω μυαλ, πς μπορ να διανοηθ να...
ΖΑΝ: Υπρχουν πργματα που περνν απ' το μυαλ και σ' αυτος που δε διαθτουνε κουκοτσι!
ΜΠ: Αυτ εναι αδνατο!
ΖΑΝ: Γιατ παρακαλ εναι αδνατο;
ΜΠ: Διτι εναι αδνατο.
ΖΑΝ: Εξγησε γιατ εναι αδνατο; Ισχυρζεσαι πως μπορες να εξηγσεις τα πντα!
ΜΠ: Ποτ δεν ισχυρστηκα κτι ττοιο...
ΖΑΝ: Ττε γιατ μου παριστνεις τον πολξερο; Σε ξαναρωτ γιατ με προσβλλεις;
ΜΠ: Μα δε σε προσβλλω. Το αντθετο. Ξρεις πολ καλ πως σ' εκτιμ ιδιατερα!
ΖΑΝ: Αφο μ' εκτιμς, γιατ μου πας κντρα; Λες τι δεν εναι επικνδυνο ν' αφνουν να ρινκερο να σουλατσρει αδσποτος στο κντρο της πλης και μλιστα Κυριακ πρω, σ' ρα που στους δρμους κυκλοφορον μικρ παιδι και γροι νθρωποι.
ΜΠ: Πολλο χουνε πει στην εκκλησα. Συνεπς, δε διατρχουνε καννα κνδυνο και...
ΖΑΝ: Μου επιτρπεις... Κυριακ πρω υπρχει και το λακ παζρι!
ΜΠ: Μα εγ δεν αρνθηκα πως εναι επικνδυνο ν' αφνουν να ρινκερο να κβει ανενχλητος βλτες στο κντρο της πλης. Επα μνο πως δεν εχα σκεφτε το μγεθος του κινδνου. Απλοστατα δεν εχα καιρ να το σκεφτ...
ΖΑΝ: Και πτε σκφτεσαι συ;
ΜΠ: Εντξει, συμφων! νας αδσποτος ρινκερος εγκυμονε κινδνους.
ΖΑΝ: Εναι κτι ανεπτρεπτο!
ΜΠ: Συμφων. Εναι κτι ανεπτρεπτο. Και μλιστα αληθιν παραφροσνη. Αλλ' αυτ δεν εναι σοβαρς λγος να τα βζεις μαζ μου για να παλιοθηρο. Εγ φταω αν κποιο περισσοδχτυλο πρασε απ μπρος μας εντελς τυχαα; 'Ενα ηλθιο τετρποδο που δεν αξζει οτε καν να καθμαστε να το συζητμε. Κι επιπλον ταν κι ανγωγο! Αλλ πως βλπεις εξαφανστηκε. Κι αφο εξαφανστηκε εναι σα να μην υπρχει. Δε πρπει να μας απασχολε λοιπν να θηρο που δεν υπρχει. Ας αλλξουμε θμα, αγαπητ μου Ζαν, ας μιλσουμε για κτι λλο. Υπρχουνε του κσμου τα προβλματα που μπορομε να κουβεντισουμε. (Χασμουριται και πινει το ποτρι του) ντε στην υγει σου.

   (Την δια στιγμ, ο Σοφολογιτατος κι ο Γερκος μπανουν πλι απ δεξι στη σκην. Θα προχωρσουν συζητντας και, τελικ, θα καθσουν, αργτερα, σ' να τραπεζκι, λγο απομακρυσμνοι απ τον Μπερανζ και τον Ζαν, δεξι τους και προς τα πσω).

ΖΑΝ: στο ποτρι. Σταμτα επιτλους να πνεις. (Ο Ζαν πνει μεγλη γουλι απ' το κονικ κι ακουμπ το μισοδειο ποτρι πνω στο τραπζι. Ο Μπερανζ κρατ πντα το δικ του, αλλ δε τολμ οτε να το πιει οτε να το αφσει).
ΜΠ: Μα δεν χω καμι διθεση να το πληρσω κοροδστικα. (Πει να πιει).
ΖΑΝ: στο κτω σου 'πα!
ΜΠ: Βασιλικ διαταγ και τα σκυλι- (Κνει ν' ακουμπσει το ποτρι στο τραπζι αλλ την δια στιγμ, παρουσιζεται η Ντζη, νεαρ ξανθι δακτυλογρφος, που διασχζει τη σκην απ δεξι προς τ' αριστερ. Μλις τη βλπει ο Μπερανζ τινζεται απτομα και μ' αδξια κνηση αναποδογυρζει το ποτρι που πφτει και το κονικ χνεται στο παντελνι του Ζαν). Κοτα, η Ντζη!
ΖΑΝ: Πρσεχε ντε λιγκι! Μα τ αδξιος που εσαι!
ΜΠ: Με συγχωρες η Ντζη! (Κρβεται μη τονε δει) Δε θλω να με δει σε ττοια χλια...
ΖΑΝ: Τ με συγχωρες και πρσσειν λογα; Εσαι ασυγχρητος! (Κοιτ τη Ντζη που χνεται) Γιατ σε ταρζει τσο αυτ το κορτσι;
ΜΠ: Σπα, σπα, μη μιλς!
ΖΑΝ: Εγ τη βρσκω τελεως ακνδυνη!
ΜΠ: (ξαναγυρν μλις χθηκε η Ντζη, δπλα στον Ζαν) Σου ζητ πλι συγγνμη, αλλ ξρεις τι...
ΖΑΝ: Ξρω, τ' αποτελσματα του αλκοολισμο. Δε μπορες να κουμαντρεις οτε τα χρια σου. χουνε χσει κθε δναμη, τρμουν! Μπερδεεις τα πντα, αποβλακνεσαι. Μνος σκβεις το λκκο σου. Μνος σου!
ΜΠ: Δε μπορ να πω τι το αλκολ μου 'γινε βτσιο, αλλ αν δε πιω κτι δε πει καλ. Με πινει νας περεργος φβος. Πνω λοιπν κι εγ για να πψω να φοβμαι.
ΖΑΝ: Φοβσαι; Τ φοβσαι;
ΜΠ: Μακρι να 'ξερα! Εναι στιγμς που με κυριεει περεργο γχος, δυσφορα, η παρξ μου... δηλαδ, νιθω ξω απ τα νερ μου με τους ανθρπους. Να γιατ πνω καν ποτηρκι. Το ποτ με ξεκουρζει, με γαληνεει, ξεχν...
ΖΑΝ: Ξεχν!
ΜΠ: Κουρστηκα. Πνε χρνια τρα που νιθω κουρασμνος. Κποιες στιγμς, κνω κπο για να σηκσω το διο μου κορμ. Το βρος του!
ΖΑΝ: Η νευρασθνεια των αλκοολικν. Οι νθρωποι που πνουνε κυριεονται απ μελαγχολα.
ΜΠ: Νιθω συνεχς το κορμ μου βαρ, σα μολβι σα να σρνω κποιο λλο ανθρπινο φορτο στη πλτη. Οτε με τον εαυτ μου δε μπορ να συμβιβαστ. Δε ξρω αν εμαι γω. μως μλις πιω λγο, το φορτο εξατμζεται και ξαναβρσκω τον εαυτ μου. Γνομαι και πλι εγ.
ΖΑΝ: Παραισθσεις! Κοτα με Μπερανζ! χω πολ περστερα κιλ απ σνα. Κι μως νιθω ελαφρς σα πουλκι... σα πουλκι... σα πουλκι!

   (Κουν τα χρια σα να πρκειται να πετξει. Ο Γερκος κι ο Σοφολογιτατος που 'χουνε ξαναμπε απ' ρα στη σκην, περνν μπρος τους κουβεντιζοντας. πως κουν τα χρια ο Ζαν χτυπ χωρς να θλει το Γερκο που πφτει τρικλζοντας στην αγκαλι του Σοφολογιτατου).

ΣΟΦ: Θα σας δσω να παρδειγμα συλλογισμο... (πφτει πνω του ο Γερκος) Μα τ πθατε;
ΓΕΡ: (στον Ζαν) Πρσεχε και λγο! (Στον Σοφολογιτατο) Συγγνμη!
ΖΑΝ: Με συγχωρετε δε το 'θελα...
ΣΟΦ: (στον Γερκο) Ανξιο λγου, μη το συζηττε!
ΓΕΡ: (στον Ζαν) Ανξιο λγου, μη το συζηττε!

   (Τελικ ο Γερκος κι ο Σοφολογιτατος, πηγανουνε και κθονται σ' να τραπεζκι προς τα δεξι, πσω απ' τον Ζαν και τον Μπερανζ).

ΜΠ: Λοιπν, δε περμενα να 'σαι τσο δυνατς!
ΖΑΝ: Ε, πς να το κνουμε, χω δναμη κι αυτ η δναμη στηρζεται σε πρα πολλς αιτες. Καταρχν χω δναμη γιατ χω δναμη! Δετερον χω δναμη γιατ διαθτω ηθικ δναμη. Τρτον, χω δναμη γιατ δεν εμαι ποτισμνος αλκολ. Δε το λω για να σε λυπσω αγαπητ μου φλε, αλλ χω υποχρωση να σου επαναλβω τι το αλκολ εναι αιτα κθε καταστροφς.
ΣΟΦ: (στον Γερκο) Ιδο λοιπν νας παραδειγματικς συλλογισμς. Μια γτα διαθτει τσσερις πατοσες. Ο Ισδωρος κι ο Φρσκι διαθτουν ο καθνας τσσερις πατοσες. Απδειξη: ο Ισδωρος κι ο Φρσκι εναι γτες!
ΓΕΡ: Τσσερις πατοσες διαθτει κι ο σκλος μου.
ΣΟΦ: Ττε κι αυτς εναι γτος!
ΜΠ: (στον Ζαν) Μου απομνει ελχιστη δναμη για ζω. σως και να μην χω τσο μεγλη διθεση να ζσω!
ΓΕΡ: (στερα απ βαθει σκψη) Συμπρασμα σμφωνα με τη λογικ, ο σκλος μου πρπει να 'ναι γτος.
ΣΟΦ: Σμφωνα με τη λογικ, ναι. Και το αντθετο μως εναι εξσου πολ λογικοφανς!
ΜΠ: (στον Ζαν) Με πνγει η μοναξι. Το διο κι οι νθρωποι...
ΖΑΝ: Φσκεις κι αντιφσκεις, αγαπητ. Δε μπορε να σε πνγουν οι νθρωποι κι η μοναξι συγχρνως. το να θα συμβανει το λλο. Μου παριστνεις το φιλσοφο, ταν δε διαθτεις χνος λογικς...
ΓΕΡ: (στον Σοφολογιτατο) Λοιπν, η λογικ εναι κτι το φυσικ.
ΣΟΦ: Βεβαως, φτνει μνο να μη γνεται κατχρηση!
ΜΠ: (στον Ζαν) Η ζω δεν εναι κτι το φυσικ!
ΖΑΝ: Διαφων πλρως! Δεν χει τποτα το αφσικο. Θλεις απδειξη; Μνο ζωντανος βλπεις γρω σου. Το σμπαν ζει!
ΜΠ: Οι πεθαμνοι εναι περισστεροι απ τους ζωντανος! Και με τον καιρ λο και πληθανουνε. Οι ζωντανο καταντσανε σπνιο εδος στις μρες μας!
ΖΑΝ: Οι πεθαμνοι αγαπητ μου, δεν υπρχουν. Σ' αυτ τη περπτωση, μοναδικ αξωμα, χα, χα, χα! (Πλοσιο γλιο) Μπας σε πνγουνε κι οι πεθαμνοι; Μα πς γνεται να σε πνγει κτι που δεν υπρχει;
ΜΠ: Πολλς φορς αναρωτιμαι αν υπρχω κι εγ!
ΖΑΝ: Ε, λοιπν, χι! Δεν υπρχεις και δεν υπρχεις γιατ δε σκφτεσαι. Μλις αρχσεις να σκφτεσαι θα υπρξεις!
ΣΟΦ: (στον Γερκο) λλος συλλογισμς. Κθε γτος εναι θνητς. Ο Σωκρτης εναι θνητς. Επομνως ο Σωκρτης εναι γτος.
ΓΕΡ: Και διαθτει τσσερις πατοσες. Μοναδικ! χω να γτο που τονε λω Σωκρτη!
ΣΟΦ: Η απδειξη του συλλογισμο, Ο-ΛΟ ΦΑ-ΝΕ-ΡΗ!
ΖΑΝ: (στον Μπερανζ) Σ' αρσει να ξεγελς τον εαυτ σου, κατ βθος, να του λες ψματα! Λες τι δεν σ' ενδιαφρει η ζω κι μως κποιο πρσωπο σ' ενδιαφρει.
ΜΠ: Ποι πρσωπο;
ΖΑΝ: Η φιλεναδτσα σου στο γραφεο, που μλις πρασε! Εσαι τσιμπημνος μαζ της!
ΓΕΡ: (στον Σοφολογιτατο) Συμπρασμα, ο Σωκρτης υπρξε γτος!
ΣΟΦ: Η λογικ αυτ μας αποδεικνει!
ΖΑΝ: (στον Μπερανζ) Σ' πιασε φβος και τρμος μπως και δει την θλια κατντια σου! (Ο Μπερανζ πει να διαμαρτυρηθε) Τ αποδεικνει αυτ; τι δε σου 'ναι τα πντα αδιφορα. Αλλ εναι δυνατ να ελπζεις τι η Ντζη θα ερωτευτε μεθστακα;
ΣΟΦ: (στον Γερκο) Ας ξαναγυρσουμε στους γτους μας!
ΓΕΡ: Και στα συμπερσματα των διαλογισμν μας!
ΜΠ: (στον Ζαν) τσι κι αλλις, νομζω πως ενδιαφρεται γι' λλο πρσωπο.
ΖΑΝ: Μπα; Ποι πρσωπο;
ΜΠ: Τον Ντιντρ. Συνδελφο στο Γραφεο. Πτυχεο νομικς, μεγλες προοπτικς για το μλλον στην Εταιρεα, νομομαθς και μ' ακμα πιο μεγλες προοπτικς για τη καρδι της Ντζη. Οτε που μου περν απ' το μυαλ να τονε συναγωνιστ!
ΣΟΦ: (στον Γερκο) Ο γτος Ισδωρος χει τσσερις πατοσες...
ΓΕΡ: Πς το συμπερανουμε;
ΣΟΦ: Το δεχμαστε εξ' υποθσεως...
ΜΠ: (στον Ζαν) Ο προστμενος τον χει στα πα-πα. Εγ οτε σπουδς κανα, οτε χω καννα μλλο. Καμι πιθαντητα λοιπν!
ΓΕΡ: (στον Σοφολογιτατο) Α! Το δεχμαστε εξ' υποθσεως!...
ΖΑΝ: (στον Μπερανζ) Και το βζεις κτω τσι εκολα;
ΜΠ: Και τ λλο θα μποροσα να κνω;
ΣΟΦ: (στον Γερκο) Κι ο Φρσκι χει τσσερις πατοσες. Πσες πατοσες χουνε λοιπν ο Φρσκι κι ο Ισδωρος;
ΓΕΡ: Κι οι δυο μαζ ξεχωριστ;
ΖΑΝ: (στον Μπερανζ) Η ζω εναι αγνας. Εναι δειλα να μην αγωνζεσαι!
ΣΟΦ: Μαζ ξεχωριστ, δεν χει καμα σημασα!
ΜΠ: Τ τα θες αγαπητ, δε διαθτω πλα.
ΖΑΝ: Να βρεις. Να εξοπλιστες αγαπητ, να εξοπλιστες!
ΓΕΡ: (στον Σοφολογιτατο στερα απ μεγλη σκψη) Λοιπν, οκτ πατοσες!
ΣΟΦ: Με τη λογικ βγζουμε πντα το σωστ διανοητικ συμπρασμα!
ΓΕΡ: Μνο που 'ναι πολπλευρο!
ΜΠ: (στον Ζαν) Πο θα βρω τα πλα να εξοπλιστ;
ΣΟΦ: (στον Γερκο) Τα ρια της λογικς φτνουνε στ' πειρο...
ΖΑΝ: (στον Μπερανζ) Θα τα βρεις μσα σου. Φτνει να'χεις Θληση!
ΜΠ: Ναι, αλλ τ εδους πλα;
ΣΟΦ: (στον Γερκο) Αυτ θα σας το αποδεξω αμσως!
ΖΑΝ: (στον Μπερανζ) Πρσεξε. Πρτα σου χρειζεται το πλο της υπομονς, δετερον τ' πλο της καλλιργειας, τρτον τ' πλο της εξυπνδας. (Ο Μπερανζ χασμουριται) Ξπνα. Να μεταβληθες σε πνεμα ζωηρ κι αστραφτερ. Ν' αρπξεις το σμερα!!!
ΜΠ: Πς αρπζουν το σμερα;
ΣΟΦ: (στον Γερκο) Ας υποθσουμε πως αφαιρ απ' τους δυο γτους δυο πατοσες, πσες πατοσες θα διαθτει ο καθνας;
ΓΕΡ: Λγο περπλοκο!
ΜΠ: (στον Ζαν) Εναι λγο περπλοκο!
ΖΑΝ: Απλοστατο!
ΣΟΦ: Το αντθετο, εναι απλοστατο!
ΓΕΡ: σως... Εναι απλοστατο για σας. Εγ το βρσκω περπλοκο.
ΜΠ: (στον Ζαν) σως εναι απλοστατο για σνα. Εγ το βρσκω περπλοκο!
ΣΟΦ: (στον Γερκο) Κντε μια προσπθεια, σκεφτετε λγο, συγκεντρωθετε!
ΖΑΝ: (στον Μπερανζ) Κνε μια προσπθεια, σκψου λγο, συγκεντρσου.
ΓΕΡ: (στον Σοφολογιτατο) Δε τα καταφρνω.
ΜΠ: (στον Ζαν) Δε τα καταφρνω. Το μολογ!
ΣΟΦ: (στον Γερκο) Σεις τα θλετε λα στο πιτο!
ΖΑΝ: (στον Μπερανζ) Τα θλεις λα στο πιτο.
ΣΟΦ: Πρτε να χαρτ και κντε την αριθμητικ πρξη. Αφαιρομε δυο πατοσες απ τους δυο γτους, πσες πατοσες υπλοιπο χει ο κθε γτος;
ΓΕΡ: Περιμνετε. (Βγζει απ' τη τσπη να χαρτ κι αρχζει να λογαριζει)
ΖΑΝ: Λοιπν, κου τι πρπει να κνεις. Θ' αρχσεις να ντνεσαι κομψτερα, θα ξυρζεσαι καθημεριν, θα φορς πντα καλοσιδερωμνο πουκμισο...
ΜΠ: Ξρεις πσο χει φτσει στο καθαριστριο πλσιμο και σιδρωμα;
ΖΑΝ: Μλις σταματσεις να μεθοκοπς θα σου περισσψουνε χρματα... Συνεχζω με την εξωτερικ σου εμφνιση. Πρτον, καπλο. Δετερον, γραβτα σα κι αυτν εδ. Τρτον, κοστομι της μδας. Τταρτον, καλογυαλισμνα παποτσια... (Μιλντας για λα αυτ δεχνει με φιλαρσκεια τα δικ του, καπλο, γραβτα, κοστομι, παποτσια)
ΓΕΡ: (στον Σοφολογιτατο) Υπρχουν πειρες δυνατς λσεις!
ΣΟΦ: Τις ακοω...
ΜΠ: στερα τ θα πρπει να κνω; Σ' ακοω!
ΖΑΝ: (στον Μπερανζ) χεις προσντα, αλλ απ συστολ τ' αφνεις και πνε χαμνα!
ΜΠ: Εγ χω προσντα;
ΖΑΝ: Βεβαως. Πρπει μως να τα αξιοποισεις. Πρτον, να παρακολουθες τις εξελξεις. Δετερον, να ενημερνεσαι για τα λογοτεχνικ και καλλιτεχνικ γεγοντα της εποχς μας... Τρτον...
ΓΕΡ: Πρτη πιθαν λση. Ο νας γτος μπορε να χει τσσερις πατοσες κι ο λλος δυο...
ΜΠ: Διαθτω τσο λγο χρνο...
ΣΟΦΟΛΟΓΙΟΤΑΤΟΣ: Λοιπν, χετε προσντα. Φτνει μνο να τ' αξιοποισετε!
ΖΑΝ: χεις χρνο. Φτνει μνο να τον αξιοποισεις. Μην αφνεις να σε παρασρουνε τα «ωχ, βρε αδερφ, σα πνε κι σα ρθουνε»!
ΓΕΡ: Ποτ μου δε διθετα χρνο. Δημσιος υπλληλος ξρετε.
ΣΟΦ: ταν κποιος θλει να μορφωθε, βρσκει χρνο!
ΖΑΝ: Φτνει να θλεις και το χρνο θα τον βρεις!
ΜΠ: Τρα πια, εναι λγο αργ.
ΓΕΡ: Για μνα, τρα πια, εναι λγο αργ!
ΖΑΝ: Ποτ δεν εναι αργ!
ΣΟΦ: Αργ δεν εναι ποτ!
ΖΑΝ: Δουλεεις οχτωρο, πως κι εγ, πως λος ο κσμος, δηλαδ. Αλλ χεις τις Κυριακς, χεις τα βρδια, χεις τρεις βδομδες διακοπς το καλοκαρι. Καιρ πντα βρσκεις, αρκε να το μεθοδεεις.
ΣΟΦ: Ακοω τις λλες δυνατς λσεις. Αλλ, μεθοδευμνες. (Ο Γερκος αρχζει και πλι να λογαριζει)
ΖΑΝ: Πρσεξε, δε θα 'τανε καλτερα, αντ να αρρωστανεις απ' το ποτ, να 'σαι ξεκοραστος και χαρομενος, ακμα και στο γραφεο; Και τις ελεθερες ρες σου θα μποροσες να τις διαθσεις πολ πιο αποδοτικ!
ΜΠ: Δηλαδ;
ΖΑΝ: Μπορες να εξερευνσεις τα μουσεα, να διαβσεις λογοτεχνικ περιοδικ, να πηγανεις σε διαλξεις. Μ' λ' αυτ, πρτον, θα ξεχσεις το γχος και δετερον, θ' ακονσεις το πνεμα. Μες σε τσσερις βδομδες θα 'χεις μεταβληθε σε καλλιεργημνο τομο!
ΜΠ: Λοιπν, χεις δκιο.
ΓΕΡ: Μπορε να υπρχει νας γτος με πντε πατοσες!
ΖΑΝ: Επιτλους! Το παραδχεσαι και μνος σου.
ΓΕΡ: πως και νας δετερος γτος με μια πατοσα... Αλλ, σ' αυτ τη περπτωση, εξακολουθον να εναι γτοι;
ΣΟΦ: Και γιατ χι;
ΖΑΝ: Αντ να σπαταλς λα σου τα χρματα στα οινοπνευματδη δε θα 'τανε καλτερα ν' αγορσεις εισιτρια για θατρο; Ν' απολψεις κποιο αξιλογο θαμα; Σμερα λος ο κσμος μιλ για πρωτοποριακ Θατρο. χεις ιδα τ θα πει αυτ; χεις δει καννα ργο του Ιονσκο;
ΜΠ: Δυστυχς, χι! Μνον ακουστ τον χω.
ΓΕΡ: Αν αφαιρσουμε δυο πατοσες απ τις οχτ που διαθτουν οι δο γτοι...
ΖΑΝ: Και τρα παζεται κποιο ργο του. ρπαξε την ευκαιρα.
ΓΕΡ: Μπορομε να 'χουμε να γτο μ' ξι πατοσες...
ΜΠ: Θα την αρπξω! Θα 'ναι μοναδικ μηση στα καλλιτεχνικ ρεματα του καιρο.
ΓΕΡ: Κι να γτο χωρς πατοσα!
ΜΠ: χεις δκιο φλε μου, χεις δκιο. Λοιπν θα κατακτσω το σμερα πως πολ σωστ το λες!
ΣΟΦ: Σε ττοια περπτωση, χουμε να προνομιοχο γτο...
ΜΠ: Σου δνω το λγο μου!
ΖΑΝ: Να τονε δσεις στον εαυτ σου.
ΓΕΡ: Κι χουμε κι να δετερο γτο, χωρς καμι πατοσα, στερημνο κι εκφυλισμνο!
ΜΠ: Δνω στον εαυτ μου επσημη υπσχεση. Θα κνω τα πντα για να τη κρατσω!
ΣΟΦ: Κτι παρμοιο εναι δικο. Επομνως, αντθετο με τη μεθοδευμνη λογικ!
ΜΠ: Αντ να πνω, Θα καλλιεργσω το πνεμα μου. Το πρα απφαση κι αισθνομαι δη καλτερα. Νιθω σα να λαμπικρισε το μυαλ μου!
ΖΑΝ: Καιρς ταν!
ΓΕΡ: Αντθετο με τη λογικ;
ΜΠ: Θ' αρχσω απ' το απγευμα. Θα πω στο μουσεο της πλης μας. Κι απψε θα πω στο Θατρο. ρχεσαι μαζ μου;
ΣΟΦ: Διτι λογικ σημανει δικαιοσνη!
ΖΑΝ: Θα χρειαστε μεγλη σταθερτητα για να κρατσουν οι καλς σου προθσεις!
ΓΕΡ: Καταλαβανω, εναι θμα δικαιοσνης.
ΜΠ: Πει, τλειωσε. Το υποσχθηκα στον εαυτ μου. ρχεσαι μαζ μου το απγευμα στο μουσεο;
ΖΑΝ: Το απγευμα λω να πρω ναν υπνκο. Βλπεις, το 'χω προγραμματσει.
ΓΕΡ: Μια λλη πλευρ της λογικς λοιπν εναι η δικαιοσνη!
ΜΠ: Αλλ θα 'ρθεις μαζ μου το βρδυ στο θατρο, τσι;
ΖΑΝ: Λυπμαι, αλλ για απψε αποκλεεται!
ΣΟΦ: πως βλπω, το μυαλ σας λαμπικρισε.
ΖΑΝ: Εχομαι να κρατσεις σταθερ τις καλς σου προθσεις, αλλ' απψε καννισα να συναντηθ σ' να ταβερνκι με κτι φλους για να ποτ!
ΜΠ: Σε ταβερνκι εσ;
ΓΕΡ: Στο κτω κτω, νας γτος, χωρς πατοσες...
ΖΑΝ: Υποσχθηκα τι θα πω. Κι εγ κρατ πντα τις υποσχσεις μου!
ΓΕΡ: ...δε θα μποροσε να τρξει αρκετ γργορα για ν' αρπξει αρουραους!
ΜΠ: Τ να σου πω, αγαπητ μου; Δνεις τρα το κακ παρδειγμα! Καννισες δηλαδ να πας να μεθοκοπσεις!
ΣΟΦ: Μπρβο: Κνατε μεγλη προδο στη μεθοδευμνη λογικ.

     (Αρχζει πλι ν' ακογεται και να πλησιζει πολ γργορα ο καλπασμς, το μουγκρητ κι η βαρι ανσα ενς ρινκερου, αλλ' αυτ τη φορ απ την αντθετη μερι της σκηνς. Απ' το βθος προς τα μπρος, απ τα παρασκνια πντα αριστερ).

ΖΑΝ: Αγαπητ μου ταν πηγανεις κπου στη χση και στη φξη δε σου γνεται βτσιο. Δεν χει καμι σχση μ' αυτ που κνεις εσ. Γιατ εσ... εναι τελεως διαφορετικ!
ΜΠ: Και γιατ παρακαλ, εναι τελεως διαφορετικ;
ΖΑΝ: (φωνζει για ν' ακουστε, γιατ ο θρυβος που 'ρχεται απ' τα παρασκνια τονε σκεπζει) Γιατ εγ δεν χω καταντσει μεθστακας!
ΣΟΦ: Ακμα κι νας γτος χωρς πατοσες εναι υποχρεωμνος ν' αρπζει ποντκια. Αυτ εναι η φση του!
ΜΠ: Δεν εχα τη πρθεση να πω πως εσαι μεθστακας, αλλ γιατ σ' ανλογη περπτωση, εμαι γω πιτερο απ σνα;
ΓΕΡ: Τ εναι η φση ενς γτου. Δε κατλαβα.
ΖΑΝ: Γιατ στα πντα υπρχει το σωστ μτρο. Κι εγ, αντθετα απ σνα, εμαι νθρωπος που ζυγζει τα πντα!
ΣΟΦ: (στον Γερκο, με το χρι σα χων στο αφτ) Τ μου 'πατε; (Τρα ο θρυβος σκεπζει τα λγια τους).
ΜΠ: (στον Ζαν με το χρι στο αφτ) Αντθετα απ μνα... Δεν κουσα... τ επες τι εσ...
ΖΑΝ: (ουρλιζει) Σου επα τι...
ΓΕΡ: (ουρλιζει) Σας επα τι...
ΖΑΝ: (συνειδητοποιε το θρυβο που τρα ακογεται πολ κοντ) Μα τ συμβανει;
ΣΟΦ: Μα... τ συμβανει;
ΖΑΝ: (τινζεται απτομα και ρχνει κτω τη καρκλα του. Κοιτ προς τα παρασκνια αριστερ, απ' που ακογονται οι βρυχηθμο του ρινκερου που τρχει εντελς αντθετα) Ω!... νας ρινκερος.
ΣΟΦ: (πως σηκνεται, ρχνει τη καρκλα του) Ω!.. νας ρινκερος!
ΓΕΡ: Ω!... νας ρινκερος.
ΜΠ: (πντα καθισμνος, αλλ του 'χει περσει η νστα) νας ρινκερος τρα τρχει απ' την λλη μερι!
ΓΚΑΡΣΟΝΑ: (πως βγανει κρατντας να δσκο με ποτρια) Μα τ γνεται καλ!... Ω!... νας ρινκερος! (ο δσκος τς πφτει και τα ποτρια σπνε).
ΚΑΦΕΤΖΗΣ: (βγανει απ το καφενεο) Μα... τ συμβανει πλι;
ΓΚΑΡΣΟΝΑ: Ρινκερος! Ρινκερος!
ΣΟΦ: νας ρινκερος αλλφρων τρχει στο απναντι πεζοδρμιο!
ΜΠΑΚΑΛΗΣ: (βγανει απ το μαγαζ) Ω! νας ρινκερος!
ΖΑΝ: Ω!... νας ρινκερος!
ΜΠΑΚΑΛΙΣΣΑ: (βγζοντας το κεφλι απ 'να παρθυρο) Ω! νας ρινκερος!
ΚΑΦΕΤΖΗΣ: (στη Γκαρσνα) Και γι' αυτ συ πρπει να σπσεις τα ποτρια;
ΖΑΝ: Αυτς ορμ ακθεκτος, θα γκρεμσει τα πντα!
ΝΤΕΖΗ: (μπανοντας στη σκην απ τ' αριστερ) Ω!... νας ρινκερος!
ΜΠΕΡ: (πως βλπει τη Ντζη) Ω... Η Ντζη!

   (Ακογονται τρομαγμνα βματα ανθρπων που τρχουν να προφυλαχτον, μαζ με κραυγς. Ω!... και Α!... πως και προηγουμνως).

ΓΚΑΡΣΟΝΑ: Δε ξανγινε!
ΚΑΦΕΤΖΗΣ: Τα ποτρια θα τα πληρσεις, τ' κουσες!

   (Ο Μπερανζ προσπαθε και πλι να κρυφτε για να μη τονε δει η Ντζη. Ο Γερκος, ο Σοφολογιτατος, ο Μπακλης κι η γυνακα του προχωρονε στο κντρο).

ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ: Δε ξανγινε!...

   (Ακογεται να σπαραχτικ νιαορισμα και σχεδν συγχρνως η σπαραχτικ κραυγ μιας γυνακας) Ω!... (Την δια στιγμ κι πως ο θρυβος λιγοστεει, παρουσιζεται η Νοικοκυρ χωρς το καλθι κρατντας στην αγκαλι της μες στο αμα, το σκοτωμνο γατ).

ΝΟΙΚΟΚΥΡΑ: Πει ο γατολης μου! Τονε ποδοπτησε, τονε ποδοπτησε!...
ΓΚΑΡΣΟΝΑ: Ποδοπτησε το γατολη της!

   (Ο Μπακλης, η γυνακα του απ τη τζαμαρα, ο Γερκος, η Ντζη κι ο Σοφολογιτατος, πλησιζουνε σε κκλο τη Νοικοκυρ).

ΟΛΟΙ: Τ τραγικ δυστχημα! Φτωχ, μικρ ζωκι!
ΓΕΡΑΚΟΣ: Φτωχ, μικρ ζωκι!
ΝΤΕΖΗ & ΓΚΑΡΣΟΝΑ: Φτωχ, μικρ ζωκι!
ΜΠΑΚΑΛΗΣ, ΜΠΑΚΑΛΙΣΣΑ, ΓΕΡΑΚΟΣ, ΣΟΦΟΛΟΓΙΟΤΑΤΟΣ: Φτωχ, μικρ ζωκι!
ΚΑΦΕΤΖΗΣ: (στη Γκαρσνα δεχνοντας σπασμνα ποτρια κι αναποδογυρισμνες καρκλες) Τ κθεσαι συ και κοιτς; Χζεψες; Κουνσου, μζεψ τα!

   (Ο Ζαν κι ο Μπερανζ τρχουνε κι αυτο με τη σειρ τους προς τη Νοικοκυρ που πντοτε κλαει, κρατντας το γτο στην αγκαλι της).

ΓΚΑΡΣΟΝΑ: (πει να μαζψει τα σπασμνα ποτρια και τις καρκλες, χοντας το κεφλι γυρισμνο προς το μρος της Νοικοκυρς) Ω! φτωχ, μικρ ζωκι!
ΚΑΦΕΤΖΗΣ: (δεχνοντας σπασμνα και καρκλες στη Γκ.) Κι αυτ εκε ντε κουνσου!
ΓΕΡ: (στον Μπακλη) Εσες τ χετε να πετε για τα γεγοντα;
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: (στη Νοικοκυρ) Μη κλατε κυρα μου, μας σπαρζετε τη καρδι!
ΝΤΕΖΗ: (στον Μπερανζ) Κριε Μπερανζ... Σεις εδ; Εδατε ... εδατε...
ΜΠΕΡ: Καλημρα δεσποινς Ντζη, ζητ συγγνμη. Δε πρλαβα να ξυριστ, αλλ...
ΚΑΦ: (παρακολουθε τη Γκαρσνα να μαζεει τα σπασμνα κι στερα κοιτντας τη Νοικοκυρ) Φτωχ μικρ ζωκι!
ΓΚΑΡ: (μαζεοντας και με γυρισμνη τη πλτη στη Νοικοκυρ) Φτωχ, μικρ ζωκι!

    (λες αυτς οι ατκες πρπει να ειπωθονε πολ γργορα και σχεδν συγχρνως)

ΜΠΑΚΑΛΙΣΣΑ: (απ' τη τζαμαρα) Αυτ πια, ξεπερν κθε ριο!
ΖΑΝ: Αυτ πια, ξεπερν κθε ριο!
ΝΟΙΚ: (κλαγοντας, νανουρζοντας το γατ στην αγκαλι) Καημενολη μου πιτσικκο!... Αχ!... Να πας απ ρινκερο... Απ ρινκερο!
ΓΕΡ: Πολ θα επιθυμοσα να σας ξαναδ κτω απ λλες συνθκες, αλλ...
ΣΟΦ: Τ τα θλετε, κυρα μου, λες οι γτες εναι θνητς. Πρπει να υποταχθομε στο μοιραο της λογικς!
ΝΟΙΚ: Εγ που τον εχα μη στξει και μη βρξει!
ΚΑΦ: (στη Γκαρσνα, που 'χει γεμσει τη ποδι με σπασμνα) Τρβα πτα τα στα σκουπδια. (Σηκνοντας τις καρκλες) Θα στα κρατσω απ' το μεροκματ σου!
ΓΚΑΡ: (μπανοντας καφενεο) Σκοτστηκα! Συ μνο τις δεκρες σου ξρεις να μετρς.
ΜΠΑΚΑΛΙΣΣΑ: (στη Νοικοκυρ απ' τη τζαμαρα) Μη κλατε. Σταματστε, κυρα μου!
ΓΕΡ: Σας παρακαλ μη κλατε, αγαπητ μου κυρα.
ΜΠΑΚΑΛΙΣΣΑ: πως και να'χει, σου ματνει τη καρδι...
ΝΟΙΚ: Ο γατολης μου... που τον εχα... μη στξει και μη... ω...
ΝΤΕΖΗ: χει δκιο, πως και να'χει, η καρδι σου ματνεται!
ΓΕΡΑΚΟΣ: (βοηθ τη Νοικοκυρ να καθσει σ' να τραπεζκι, λοι τον ακολουθον) Ελτε, καθστε, κυρα μου, καθστε!
ΖΑΝ: (στον Γερκο) Σεις τ χετε να πετε για τα συνταραχτικ γεγοντα;
ΜΠΑΚΑΛΗΣ: (στον Σοφολογιτατο) Σεις τ χετε να πετε για τα γεγοντα τα συνταραχτικ;
ΜΠΑΚΑΛΙΣΑ: (στη Ντζη απ' τη τζαμαρα) Σεις για τα συνταραχτικ γεγοντα τ λτε;
ΚΑΦΕΤΖΗΣ: (στη Γκαρσνα που ξαναβγανει εν οι λλοι βοηθνε τη Νοικοκυρ που κλαει πντα και νανουρζει το γτο της, να καθσει σε μια καρκλα) να ποτρι νερ για τη κυρα. Τσακσου!
ΓΕΡΑΚΟΣ: (στη Νοικοκυρ) Καθστε αγαπητ μου κυρα, ελτε, καθστε!
ΖΑΝ: Δστυχη γυνακα!
ΜΠΑΚΑΛΙΣΣΑ: Δστυχο ζωκι!
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: (στη Γκαρσνα) Δε της φρνετε καλτερα κονικ!
ΚΑΦΕΤΖΗΣ: κουσες; να κονικ! (Δεχνει τον Μπερανζ) Πληρνει ο κριος!
ΓΚΑΡΣΟΝΑ: φτασε! να κονικ!
ΝΟΙΚΟΚΥΡΑ: (ξεσπντας σε να κρση) Δε θλω τποτα... τποτα...
ΜΠΑΚΑΛΗΣ: Μα, να ξαναπερσει μπρος απ το μαγαζ μου.
ΖΑΝ: Αυτς ταν λλος!
ΜΠΑΚΑΛΗΣ: Με το μπαρδν... λλος;
ΜΠΑΚΑΛΙΣΣΑ: Καλ, ο διος τανε!
ΝΤΕΖΗ: Ο διος που πρασε και νωρτερα;
ΚΑΦΕΤΖΗΣ: Κι εγ πιστεω πως ταν ο διος.
ΖΑΝ: Λθος! Αυτς ταν λλος! Εκενος που πρασε νωρτερα εχε δυο κρατα στη μτη. ταν ασιατικς ρινκερος. Αυτς που πρασε πριν λγο εχε να κρατο μονχα, κι εναι αφρικανικς ρινκερος.

   (Η Γκαρσνα βγανει με το κονικ και το πηγανει στη Νοικοκυρ).

ΓΕΡΑΚΟΣ: Ορστε το κονιακκι σας. Ελτε, να πνε κτω τα φαρμκια!
ΝΟΙΚΟΚΥΡΑ: (με λυγμος) Δε θλω... δε θλω...
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: (νευριασμνα στον Ζαν) Εσαι και πλι εκτς! Πτε μπρεσες να διακρνεις τα κρατα του ρινκερου; Το θηρο πρασε με ττοια ταχτητα που μλις και μετ βας προφτσαμε να το δομε!
ΝΤΕΖΗ: (στη Νοικοκυρ) Ελτε, ελτε, θα σας κνει καλ!
ΓΕΡΑΚΟΣ: (στον Μπερανζ) χω την δια γνμη με σας... τρεχε σα βολδα!
ΚΑΦΕΤΖΗΣ: (στη Νοικοκυρ) Μνο μια γουλτσα. Εναι δκα αστρων!
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: (στον Ζαν) Πτε πρλαβες να μετρσεις τα κρατα;
ΜΠΑΚΑΛΙΣ: (στη Γκαρσνα απ' τη τζαμαρα) Στην ανγκη βλτη να το πιει με το ζρι!
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: σε που σκωσε γρω του σννεφα σκνης!
ΝΤΕΖΗ: Μια γουλι, κυρα μου, μια σταλτσα!
ΓΚΑΡΣΟΝΑ: Να βρξετε τα χειλκια σας, αγαπητ μου κυρα... Θα σας τονσει...

   (Η Γκαρσνα φρνει το ποτρι στα χελη της Νοικοκυρς, αυτ αντιστκεται, η Γκαρσνα επιμνει, η λλη πλι αρνεται, αλλ στο τλος πνει).

ΜΠΑΚΑΛΙΣΣΑ: τσι μπρβο!
ΝΤΕΖΗ: τσι μπρβο!
ΓΚΑΡΣΟΝΑ: τσι μπρβο!
ΖΑΝ: Εγ δε πετ σε σννεφα ομχλης. χω μυαλ πεντακθαρο. Μετρ γργορα. Δε με τυλγουν αναθυμισεις κρασιο!
ΓΕΡΑΚΟΣ: (στη Νοικοκυρ) Νιθουμε κπως καλτερα;
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Λες ,τι σου κατβει. Αφο τρεχε με σκυμμνο κεφλι!
ΚΑΦΕΤΖΗΣ: (στη Νοικοκυρ) Πρτης ποιτητας, τσι;
ΖΑΝ: Πολ σωστ κι τσι φαινντουσαν καλτερα τα κρατ του!
ΝΟΙΚΟΚΥΡΑ: (αφο κατπιε το κονικ) Πει ο πιτσικκος μου!
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Απ βλακεες, λλο τποτα!
ΜΠΑΚΑΛΙΣΣΑ: Μη κνετε τσι, θα σας δσω ναν λλο γατολη!
ΖΑΝ: Βλακεες εγ; Τολμς να ισχυρζεσαι τι λω βλακεες;
ΝΟΙΚΟΚΥΡΑ: χι, δε θλω λλο γατ... δε θλω... (ξεσπ σε λυγμος νανουρζοντας το γατ της)
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Μλιστα, βλακεες, για να μη πω... κοτσνες!
ΚΑΦΕΤΖΗΣ: (στη Νοικοκυρ) Ελτε, για κοτα κατσταση!... Μη κνετε τσι!
ΖΑΝ: Ποτ στη ζω μου δε λω κοτσνες!
ΓΕΡΑΚΟΣ: (στη Νοικοκυρ) Φιλοσοφστε το και λγο!
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Μνο φιγορα σ' αρσει να κνεις! (Ακμα πιο δυνατ) Να παριστνεις το φωστρα και τον πνσοφο!
ΚΑΦΕΤΖΗΣ: Ελτε τρα, κριοι, σας παρακαλ, σας παρακαλ!
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Πεισματρικο μουλρι! Αυτ εσαι! Που δε ξρει που πνε τα τσσερα! Ο κριος παντογνστης! Αλλ σε πληροφορ, πρτον, ο ρινκερος της Ασας διαθτει ΕΝΑ κρατο στη μτη και δετερον, ο ρινκερος της Αφρικς ΔΥΟ!

   (Παρατνε τη Νοικοκυρ κι ρχονται να κυκλσουν Ζαν και Μπερανζ που ρχισαν ντονο καβγ).

ΖΑΝ: Απατσαι οικτρ, εγ εμαι σγουρος τι...
ΝΟΙΚΟΚΥΡΑ: (μονολογε) τανε τσο χαριτωμνος.
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Βζεις στοχημα;
ΓΚΑΡΣΟΝΑ: Καλ αυτο δεν αστειεονται! Θα βλουνε και στοχημα.
ΝΤΕΖΗ: Μην εκνευρζεστε κριε Μπερανζ!
ΖΑΝ: Εγ να βλω με σνα στοχημα; Εσ χεις κλλο! Τ λω; Τα δυο κρατα συ τα 'χεις! Χλεμπονιρη της Ασας!
ΓΚΑΡΣΟΝΑ: Ωχ! ρχισαν να πφτουν και ροδφυλλα.
ΜΠΑΚΑΛΙΣΣΑ: Καλ, αυτο θα παξουνε ξλο!
ΜΠΑΚΑΛΗΣ: Υπερβολς! να στοιχηματκι θα βλουνε!
ΚΑΦΕΤΖΗΣ: Παρακαλ, κριοι, στο μαγαζ μου τεντυμποσμο δεν χουνε θση.
ΓΕΡΑΚΟΣ: Κριο μου, μια στιγμ να μεθοδεσουμε το πρβλημα. Καταρχν να τεκμηρισουμε σε ποιο εδος και σε ποιο γνος ρινκερου φυτρνει να και μοναδικ κρατο στη μτη. (Στον Μπακλη) Εσες, ως μπορος, θα πρπει να το ξρετε!
ΜΠΑΚΑΛΙΣΣΑ: Καλ σου λεει, πρπει να το ξρεις.
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Εγ δεν χω κρατα κι οτε σκοπεω ποτ μου ν' αποχτσω.
ΜΠΑΚΑΛΗΣ: Οι μποροι δεν εναι υποχρεωμνοι να τα ξρουν λα!
ΖΑΝ: Αν χεις, λει!
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Και δεν εμαι Ασιτης! Εξλλου νθρωποι εναι κι αυτο σαν λους μας!
ΓΚΑΡΣΟΝΑ: Πολ σωστ! νθρωποι εναι κι οι Ασιτες σα κι εμνα κι εσς!
ΚΑΦΕΤΖΗΣ: Εσ να μη φυτρνεις εκε που δε σε σπρνουνε!
ΝΤΕΖΗ: Κι μως, χει δκιο. Ανθρωπκια του Θεο εναι κι αυτο σα κι εμς!
ΓΕΡΑΚΟΣ: Μεθοδευμνος συλλογισμς!

   (Ο Σοφολογιτατος στκει λγο παρμερα, ανμεσα στη Νοικοκυρ και τους λλους, που χουν περικυκλσει τον Ζαν και τον Μπερανζ, και παρακολουθε προσεχτικ τις διαφωνες χωρς να επεμβανει. Σ' λο το διστημα η Νοικοκυρ δε σταματ να κλαει.).

ΝΟΙΚΟΚΥΡΑ: τανε τσο τρυφερς, σαν νθρωπος. Ανθρωπκι του Θεο σαν κι εμς!
ΖΑΝ: (ξαλλος) Οι Ασιτες εναι κιτρινιρηδες! Χαρετε, κριοι! (Στον Μπερανζ) Σνα δεν αξζει να σε χαιρετσω!
ΝΟΙΚΟΚΥΡΑ: (πντα με λυγμος) Μας αγαποσε τσο πολ... τσο πολ...
ΝΤΕΖΗ: Κριε Μπερανζ δεν εναι σωστ! Κριε Ζαν, δεν εναι δα και τσο σπουδαο!
ΓΕΡΑΚΟΣ: Εγ στο παρελθν εχα φλους απ την Ασα. Τρα δεν εμαι και σγουρος αν ταν αληθινο Ασιτες...
ΚΑΦΕΤΖΗΣ: Εγ χω γνωρσει Ασιτες γννημα και θρμμα!
ΓΚΑΡΣΟΝΑ: Κι εγ κποτε εχα να φλο Ασιτη!
ΝΟΙΚΟΚΥΡΑ: (πντα κλαγοντας) Απ μωρκι, στα χερκια μου μεγλωσε!
ΖΑΝ: (πντα ξαλλος) Εναι κτρινοι, κιτρινιριδες σα σπια λεμνια!
ΜΠΕΡ: Αφο πας φυρ-φυρ, κι εσ εσαι κκκινος, κατακκκινος σα σπια ντομτα!
ΜΠΑΚΑΛΙΣΣΑ, ΓΚΑΡΣΟΝΑ: Ωχ ωχ ωχ... ωχ...
ΚΑΦΕΤΖΗΣ: Σκουρνανε τα πργμτα!
ΝΟΙΚΟΚΥΡΑ: Τσο καθαρ πλασματκι! τρεχε πντα να λερσει στο κασονκι του!
ΖΑΝ: Κι εσ αφο πας γυρεοντας στο υπογρφω! Αν με ξαναδες γρψε μου! Δε θα χνω δικα τον καιρ μου μ' να βλακμουτρο!
ΝΟΙΚΟΚΥΡΑ: Μνον η μιλι του 'λειπε, αλλ πντα καταλβαινα τι θελε!
ΓΕΡΑΚΟΣ: Υπρχουν Ασιτες που 'ναι λευκο, πως και μελαψο! Ακμα και γαλζιοι, υπρχουνε κι λλοι που μοιζουν με μας!

   (Ο Ζαν προχωρε γργορα, σ' ξαλλη κατσταση προς τα δεξι, ξαναγυρν μως για τελευταα φορ, πριν φγει οριστικ).

ΖΑΝ: Μπεκρολιακα! (λοι κοιτονε κατπληχτοι)
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Στο απαγορεω... Σου απαγορεω να...
ΟΛΟΙ: (στρφονται προς τη μερι του Ζαν) Ωχ ωχ ωχ! ωχ!
ΝΟΙΚΟΚΥΡΑ: Μνον η μιλι του 'λειπε! Κι μως νιαοριζε σα να σου κουβντιαζε!
ΝΤΕΖΗ: Δεν πρεπε να τονε θυμσετε τσο πολ!
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Το λθος τανε δικ του!...
ΚΑΦΕΤΖΗΣ: (στη Γκαρσνα) Τρβα να φρεις κνα κασονκι να βλουμε μσα το τυχο ζωκι!
ΓΕΡΑΚΟΣ: Λοιπν, νομζω πως χετε δκιο. Ο ρινκερος της Ασας χει δυο κρατα κι ο ρινκερος της Αφρικς μνον να!
ΜΠΑΚΑΛΗΣ: Μα ο κριος, υποστριζε το αντθετο.
ΝΤΕΖΗ: Εχατε δικο κι οι δο!
ΓΕΡΑΚΟΣ: ,τι και να υποστηρζατε, το δκιο το 'χατε σεις!
ΓΚΑΡΣΟΝΑ: Ελτε, κυρα μου, να βλουμε το δστυχο θμα σε κασονκι!
ΝΟΙΚΟΚΥΡΑ: (τσιρζει απαρηγρητη) χι... Σε κασονκι ποτ... ποτ...
ΜΠΑΚΑΛΗΣ: Με το μπαρδν, αλλ εγ νομζω πως εχε δκιο ο κριος Ζαν!
ΝΤΕΖΗ: (πλησιζοντας τη Νοικοκυρ) Ελτε τρα, κυρα μου. Πρπει να το ξεχσετε...

   (Με τη Γκαρσνα τραβνε τη Νοικοκυρ με το πεθαμνο γατ στην αγκαλι, στην εσοδο του καφενεου).

ΓΕΡΑΚΟΣ: Μπως θλετε να σας συνοδεσω;
ΝΤΕΖΗ: Α μπα μη σας βζουμε σε κπο!

   (Η Ντζη κι η Γκαρσνα, παρασροντας την απαρηγρητη πντα Νοικοκυρ μπανουνε στο καφενεο).

ΜΠΑΚΑΛΗΣ: να κρατο χει ο ρινκερος της Ασας και δο κ­ρατα ο ρινκερος της Αφρικς. Και τομπαλιν!
ΜΠΑΚΑΛΙΣΣΑ: Εσ δε μπορες, πρπει πντα να 'σαι πνεμα αντιλογας.
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: (στον εαυτ του εν οι λλοι κουβεντιζουν για τα κρατα του ρινκερου) χει δκιο η Ντζη. Του παραμπκα στη μτη. Δεν ανχεται ποτ διαφορετικ γνμη. Μλις του πας κντρα γνεται ξω φρενν.
ΚΑΦΕΤΖΗΣ: Ο ντρας σας χει δκιο. Δυο κρατα χει ο ρινκερος της Ασας. Αλλ δυο χει κι ο ρινκερος της Αφρικς. Και τομπαλιν!
ΓΕΡΑΚΟΣ: Κνετε να μικρ λαθκι, φλε μου.
ΚΑΦΕΤΖΗΣ: Με το μπαρδν αλλ δε κνω καννα λθος!
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Σ' λα τ' λλα εναι τλειος, αλλ ταν μουλαρσει! Κατ βθος χει καρδι μλαμα... Με χει βοηθσει ατλειωτες φορς...
ΜΠΑΚΑΛΙΣΣΑ: Μα πς γνεται να εναι κι οι δο διπλοκρατοι;
ΚΑΦΕΤΖΗΣ: Αν ο πρτος χει δυο, ο δετερος θα 'χει να, δε γνεται να 'χει δο.
ΓΕΡΑΚΟΣ: σως ο πρτος να 'χει να κι ο δετερος δυο.
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Τρα λυπμαι που δε μπρεσα να συγκρατσω τα νερα μου. Αλλ, κι αυτς χει πεσμα γαδουρσιο. Δεν θελα να φτσω στ' κρα, αλλ... (Στους λλους) Υποστηρζει πντα τα πιο απθανα πργματα, θλει λος ο κσμος να μνει με το στμα ανοιχτ μπρος στις γνσεις του. Ποτ δε παραδχεται τι μπορε να κνει λθος.
ΓΕΡΑΚΟΣ: χετε αποδεξεις για σα μας λτε;
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Αποδεξεις; Για ποι ζτημα;
ΓΕΡΑΚΟΣ: Για το ζτημα που μας λγατε πριν απ λγο. Το ζτημα που προκλεσε το θλιβερ καβγαδκι με το φλο σας.
ΜΠΑΚΑΛΗΣ: Πολ σωστ! χετε αποδεξεις;
ΓΕΡΑΚΟΣ: Πς εσαστε τσο σγουρος τι ο πρτος ρινκερος εχε δυο κρατα κι ο δετερος μνον να. Και ποις εχε να και ποις εχε δυο;
ΜΠΑΚΑΛΙΣΣΑ: Μαρα μεσνυχτα χει κι αυτς σα και του λγου μας.
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Καταρχ δε ξρουμε καν αν οι ρινκεροι τανε δυο. Εγ μλιστα πιστεω πως ο ρινκερος ταν νας.
ΚΑΦΕΤΖΗΣ: Ας υποθσουμε αφο επιμνετε, τι οι ρινκεροι τανε δυο! Ποις εναι ο μονοκρατος; Ο ρινκερος της Ασας;
ΓΕΡΑΚΟΣ: Διαφων! Δυο κρατα χει ο ρινκερος της Αφρικς. Γι' αυτ εμαι ββαιος.
ΚΑΦΕΤΖΗΣ: Και ποις εναι δικρατος;
ΜΠΑΚΑΛΗΣ: Πντως, χι ο ρινκερος της Αφρικς!
ΜΠΑΚΑΛΙΣΣΑ: Αν τα βρονε, να μου τρυπσετε τη μτη!
ΓΕΡΑΚΟΣ: Κι μως, πρπει να το τεκμηρισουμε!
ΣΟΦΟΛΟΓΙΟΤΑΤΟΣ: (επιτλους παρεμβανει) Κριοι με συγχωρετε που επεμβανω, αλλ δε τοποθετετε σωστ το πρβλημα! Μπορ να σας συστηθ.
ΝΟΙΚΟΚΥΡΑ: (με δκρυα στα μτια) Ο κριος εναι Σοφολογιτατος και μλιστα ορθολογιστς.
ΚΑΦΕΤΖΗΣ: ,τι μας χρειζεται! Σοφολογιτατος ε;
ΓΕΡΑΚΟΣ: Απ δω ο φλος μου. Σοφολογιτατος κι ορθολογιστς!
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Χαρω πολ, κριε!
ΣΟΦΟΛΟΓΙΟΤΑΤΟΣ: Επαγγελματας φιλσοφος, το γρφει και στη ταυττητ μου (βγζει και δεχνει ταυττητα)
ΜIlΕΡΑΝΖΕ: Μεγλη μου τιμ, κριε!
ΜΠΑΚΑΛΗΣ: Και δικ μας, ακμα μεγαλτερη!
ΚΑΦΕΤΖΗΣ: Θα θλατε, λοιπν, να μας πετε, κριε Σοφολογιτατε, αν ο ρινκερος της Αφρικς χει μνο να κρατο!
ΓΕΡΑΚΟΣ: , αν χει δο κρατα...
ΜΠΑΚΑΛΙΣΣΑ: Κι αν χει δο κρατα και ο ρινκερος της Ασας;
ΜΠΑΚΑΛΗΣ: αν χει μνο να κρατο;
ΣΟΦΟΛΟΓΙΟΤΑΤΟΣ: Το πρβλημα δε τεκμηρινεται τσι και γι' αυτ θα 'θελα να σας αναλσω το φαινμενο.
ΜΠΑΚΑΛΗΣ: Μα κι εμες μνον αυτ θλουμε να μθουμε.
ΣΟΦΟΛΟΓΙΟΤΑΤΟΣ: Θα μ' αφσετε να ολοκληρσω, κριοι;
ΓΕΡΑΚΟΣ: Ας τον αφσουμε να ολοκληρσει.
ΚΑΦΕΤΖΗΣ: Σας ακομε, κριε.
ΣΟΦΟΛΟΓΙΟΤΑΤΟΣ: (στον Μπερανζ) Ως επ το πλεστον, απευθνομαι σε σας, αλλ, φυσικ και σ' λους τους παρευρισκμενους.
ΜΠΑΚΑΛΗΣ: Απευθνεται σε λους τους παρευρισκμενους!
ΣΟΦΟΛΟΓΙΟΤΑΤΟΣ: Καταρχν χω να σας παρατηρσω πως τανε προβληματικ η αφετηρα ν' αναλσετε το πρβλημα. Στη πορεα, μες στην γνοι σας φυσικ, μεταπδησε σε λλες, προβληματικς αφετηρες. Κατ πρτο, δεν εστε σγουροι, αν και κατ πσον ο ρινκερος που πρασε πριν απ λγο εναι διος με το ρινκερο που 'χε περσει λγο νωρτερα αν εναι κποιος λλος κι ορστε λοιπν το πρτο ερτημα που απαραιττως πρπει ν' αναλυθε και να του δοθε σωστ απντηση.
ΜΙΙΕΡΑΝΖΕ: Και πς θα γνει αυτ;
ΣΟΦΟΛΟΓΙΟΤΑΤΟΣ: Απλοστατο! Με το νμο των πιθανοττων. Λοιπν εναι πιθαν, να 'δατε δυο φορς τον διο φτυστ κι απαρλλαχτο ρινκερο, που διαθτει να και μοναδικ κρατο.
ΜΠΑΚΑΛΗΣ: ...Δυο φορς... να και μοναδικ κρατο.
ΚΑΦΕΤΖΗΣ: ...Τον διο φτυστ κι απαρλλαχτο ρινκερο.
ΣΟΦΟΛΟΓΙΟΤΑΤΟΣ: Αλλ δεν εναι επσης κι απθανο, να 'δατε δυο φορς τον διο ρινκερο, που να διαθτει δυο κρατα.
ΓΕΡΑΚΟΣ: ...να μνο ρινκερο με δο κρατα, αλλ δυο φορς!
ΣΟΦΟΛΟΓΙΟΤΑΤΟΣ: Μπρβο! Σεις το καταλβατε. Αλλ επσης δεν αποκλεεται να 'δατε πρτα να ρινκερο μ' να κρατο κι αργτερα ναν λλο ρινκερο που κι αυτς διθετε μνον να κρατο.
ΜΠΑΚΑΛΙΣΣΑ: Χα! Τι σας λεγα, τα βλπετε;
ΣΟΦΟΛΟΓΙΟΤΑΤΟΣ: Αλλ δε μπορομε επσης ν' απορρψουμε και την αντθετη ποψη, τι δηλαδ ο πρτος ρινκερος διθετε δυο κρατα, πως ακριβς διαθτει κι ο δετερος ρινκερος.
ΚΑΦΕΤΖΗΣ: Πολ σωστ!
ΣΟΦΟΛΟΓΙΟΤΑΤΟΣ: Μπρβο, αλλ... αν εχατε δει...
ΜΠΑΚΑΛΗΣ: ...Αν εχαμε δει...
ΓΕΡΑΚΟΣ: ...Σαφς, αν εχανε δει...
ΣΟΦΟΛΟΓΙΟΤΑΤΟΣ: Αν εχατε δει τη πρτη φορ να ρινκερο με δυο κρατα...
ΚΑΦΕΤΖΗΣ: ...Με δο κρατα...
ΣΟΦΟΛΟΓΙΟΤΑΤΟΣ:... και τη δετερη φορ ρινκερο μ' να κρατο...
ΜΠΑΚΑΛΗΣ: ...Με να κρατο.
ΣΟΦΟΛΟΓΙΟΤΑΤΟΣ: ...και πλι θα 'ταν αδνατο να καταλξουμε σε τεκμηριωμνο συμπρασμα!
ΚΑΦΕΤΗΣ: Μπα, και γιατ;
ΜΠΑΚΑΛΙΣΣΑ: Τσο μπουρδουκλωμνα πρματα δε ματκουσα στη ζω μου.
ΜΠΑΚΑΛΗΣ: Μη διακπτεις τεκμηριωμνα συμπερσματα. (Η Μπακλισσα φεγει απ' την τζαμαρα σηκνοντας τους μους).
ΣΟΦΟΛΟΓΙΟΤΑΤΟΣ: Απλοστατο, σμφωνα με τους νμους της εξλιξης, εναι πιθαν, στο μικρ χρονικ διστημα που μεσολβησε, ο πρτος ρινκερος να 'χασε ν απ' τα κρατ του κι τσι, αυτς που πρασε τη πρτη φορ να 'ναι διος μ' εκενο που πρασε τη δετερη.
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Το καταλαβανω... μως...
ΓΕΡΑΚΟΣ: Μη διακπτετε.
ΣΟΦΟΛΟΓΙΟΤΑΤΟΣ: Αλλ δεν αποκλεεται κι η περπτωση κι οι δυο ρινκεροι που διθεταν απ δυο κρατα, να χσανε ξεχωριστ καστος, το 'να απ' τα κρατ τους!
ΓΕΡΑΚΟΣ: Μεθοδευμνο κι απλυτα τεκμηριωμνο!
ΚΑΦΕΤΖΗΣ: Κτι ττοια συμβανουν συχν.
ΜΠΑΚΑΛΗΣ: Συχντατα μλιστα.
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Συμφων, αν και δε μας επατε...
ΓΕΡΑΚΟΣ: Μη διακπτετε.
ΣΟΦΟΛΟΓΙΟΤΑΤΟΣ: Τρα αν μπορετε ν' αποδεξετε τι τη πρτη φορ εδατε ρινκερο μ' να κρατο που κατγεται απ' την Ασα την Αφρικ...
ΓΕΡΑΚΟΣ: ...Απ' την Ασα την Αφρικ.
ΣΟΦΟΛΟΓΙΟΤΑΤΟΣ: ...και τη δετερη φορ ρινκερο με δυο κρατα.. .
ΓΕΡΑΚΟΣ: ...Με δυο κρατα...
ΣΟΦΟΛΟΓΙΟΤΑΤΟΣ: ...που πολ λγη σημασα χει αν κατγεται απ Αφρικ απ Ασα...
ΜΠΑΚΑΛΗΣ: ...Απ Αφρικ απ Ασα.
ΣΟΦΟΛΟΓΙΟΤΑΤΟΣ: Ττε μνο, ξαναλω, ττε μνο, μπορομε να βγλουμε τεκμηριωμνο συμπρασμα τι πρκειται για δυο διαφορετικος ρινκερους. Βλπετε, εναι λογικς απθανο να φυτρσει να δετερο κρατο μσα σε λγα λεπτ στη μτη ενς ρινκερου και να ξχει τσο μεγαλοπρεπς!
ΓΕΡΑΚΟΣ: Μπρβο, τσο μεγαλοπρεπς!
ΣΟΦΟΛΟΓΙΟΤΑΤΟΣ: Σ' αυτ τη περπτωση, νας ρινκερος της Ασας της Αφρικς θα 'παιρνε τα χαρακτηριστικ γνωρσματα...
ΓΕΡΑΚΟΣ: ...Γνωρσματα της Ασας της Αφρικς...
ΣΟΦΟΛΟΓΙΟΤΑΤΟΣ: ...του ρινκερου της Αφρικς της Ασας.
ΚΑΦΕΤΖΗΣ: ...Της Αφρικς της Ασας
ΜΠΑΚΑΛΗΣ: Το μυστριο εξιχνιστηκε.
ΣΟΦΟΛΟΓΙΟΤΑΤΟΣ: Αλλ κι αυτ, σμφωνα με τη σγχρονη λογικ, εναι τελεως παρδοξο, γιατ, πς μπορομε να τεκμηρισουμε τι να και το αυτ πλσμα μπορε να γεννηθε ταυτχρονα σε δυο διαφορετικς ηπερους;
ΓΕΡΑΚΟΣ: Πολ σωστ, οτε ταυτχρονα αλλ οτε και διαδοχικ.
ΣΟΦΟΛΟΓΙΟΤΑΤΟΣ: Κι επιτλους φτασε η στιγμ να λμψει η αλθεια στο μγα πρβλημα!
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: σα μας επατε τα βρσκω ξεκθαρα, μνο που εγ πιστεω τι το πρβλημα παραμνει κι τι...
ΣΟΦΟΛΟΓΙΟΤΑΤΟΣ: Το γνωρζω, αγαπητ μου κριε αλλ μνον εδ και τρα το πρβλημα τοποθετθηκε σε μια σοφολογιτατη βση.
ΓΕΡΑΚΟΣ: ...Και μλιστα σαφστατα τεκμηριωμνη!
ΣΟΦΟΛΟΓΙΟΤΑΤΟΣ: (βγζοντας το καπλο) Λοιπν κριο μου, χαρεται! (Κνει στροφ και βγανει αριστερ. Ο Γερκος τον ακολουθε)
ΓΕΡΑΚΟΣ: ΟΠΕΡ ΕΔΕΙ ΔΕΙΞΑΙ! (Χαιρετ με το καπλο κι ακολουθε το Σοφολογιτατο).
ΜΠΑΚΑΛΗΣ: Σαφστατο! Αλλ, με το μπαρδν, εγ δεν...

   (Την δια στιγμ, βγανουν απ' το καφενεο η Νοικοκυρ με μαρη πλερζα κρατντας στα χρια να μικρ κασελκι. Την ακολουθον, πως σε κηδεα, η Ντζη κι η Γκαρσνα. Η πομπ προχωρε και βγανει δεξι).

ΜΠΑΚΑΛΗΣ: (Δεχνοντας μελοδραματικ τη πομπ που βγανει δεξι) σο κι αν εναι σαφστατο, εμες δε μπορομε να καθμαστε αδιφοροι, με σταυρωμνα χρια, σαν απλο θεατς και να δεχμαστε οι ρινκεροι να ποδοπατνε τους γτους μας μπρος στα μτια μας! Ασχτως αν πρκειται για ρινκερους Ασας Αφρικς κι αν φυτρνουνε στο κοτελ τους να δυο κρατα!
ΚΑΦΕΤΖΗΣ: Γεια στο στμα σου! Εναι ανεπτρεπτο! Θ' απαγορεσουμε στους ρινκερους να ποδοπατνε τους γτους μας απ' που κι αν κρατ η σκοφια τους!
ΜΠΑΚΑΛΗΣ: Μας απαγορεεται να το επιτρψουμε. Αυτ ποτ.
ΜΠΑΚΑΛΙΣΣΑ: (βγζει το κεφλι απ' τη πρτα του μαγαζιο, στον ντρα της) σε τα ποτ και μαζψου, χουμε και δουλεις. Μπορε να φανε καννας πελτης.
ΜΠΑΚΑΛΗΣ: (προχωρντας προς το μπακλικο) Με το μπαρδν αλλ' αυτ δεν επιτρπεται να το επιτρψουμε.
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Λθος μου... τανε λθος να τσακωθ με τον Ζαν... (Στον Καφετζ) Φρε μου αμσως να κονικ... στσου, διπλ!
ΚΑΦΕΤΖΗΣ: Διπλ, φτασε. (Μπανει στο μαγαζ για να φρει το κονικ)
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Λθος μου... τανε λθος να παρασυρθ τσο! (Ο Καφετζς ρχεται απ' το καφενεο με το διπλ κονικ) Πο διθεση τρα να εξερευνσω μουσεα... ωχ, βρε αδερφ, καλλιεργ το πνεμα μου μιαν λλη φορ. Το σμερα, συνεχζεται στο αριο. Θα το αρπξω. (Αρπζει το ποτρι με το κονικ και το κατεβζει μονοροφι).

                                              2η ΠΡΑΞΗ

Α' ΕΙΚΟΝΑ

     Το γραφεο μιας ιδιωτικς επιχερησης, εκδοτικς οκος νομικν βιβλων. Στο βθος, στο κντρο μια δφυλλη πρτα και μια ταμπλα που γρφει «Προστμενος Υπηρεσας». Αριστερ στο βθος, κοντ στη πρτα του προστμενου, το γραφεικι της Ντζη και πνω γραφομηχαν. Στο τοχο αριστερ, ανμεσα σε πρτα που βγζει στη σκλα και το γραφεο της Ντζη, ν λλο γραφεο με δελτα παρουσας, που υπογρφουν οι υπλληλοι μλις φτσουνε. Πντα αριστερ, σε πρτο πλνο, η πρτα που οδηγε στη σκλα. Βλπουμε τα τελευταα της σκαλοπτια, το πνω μρος του στηργματος κι να μικρ κεφαλσκαλο. Αρκετ μπρος, να γραφεο με δυο καρκλες. Επνω, τυπογραφικς σελδες για διρθωμα, να μελανοδοχεο και κονδυλοφροι! Εναι το γραφεο που δουλεουν ο Μποτρ κι ο Μπερανζ. Ο πρτος κθεται στη καρκλα δεξι κι ο λλος στη καρκλα αριστερ. Κοντ στο δεξι τοχο, λλο γραφεο, πιο μεγλο, ορθογνιο κι αυτ γεμτο χαρτι, τυπογραφικ, κ.λπ. λλες  οι καρκλες κοντ σ' αυτ το γραφεο, πιο μεγαλοπρεπες κι επσημες, η μα απναντι απ' την λλη!
     Εναι το γραφεο των Ντιντρ και Βοδρ. Ο Ντιντρ θα καθσει στη καρκλα που σχεδν ακουμπ στον τοχο, για να μπορε να βλπει απναντ του, τους λλους υπαλλλους. Εναι ο υποπροστμενος. να παρθυρο ανμεσα στη πρτα του βθους και στον τοχο δεξι. Στη περπτωση που η σκην διαθτει μικρν εξδρα, θα 'τανε καλτερα να τοποθετηθε μνον να πλασιο παραθρου, σε πρτο πλνο, που θα βλπει στο κοιν. Στο βθος, στη γωνα δεξι, νας καλγερος που κρμονται φρμες εργασας παλι σακκια. σως ο καλγερος θα μποροσε να τοποθετηθε κι αυτς μπρος στη σκην, στα δεξι. Στους τοχους, ρφια με βιβλα και σκονισμνα ντοσι. Αριστερ, στο βθος, πνω απ τα ρφια, μικρς ταμπλες που γρφουν
«Νομολογα, Κδικες νομοθεσας» κ.λπ. Στον τοχο δεξι, που μπορε να 'ναι και λγο πλγιος, οι ταμπελτσες γρφουν «Εφημερδα Κυβερνσεως», «Φορολογικ». Πνω απ τη πρτα του προστμενου να ρολι. Δεχνει εννι και τρα λεπτ. Στο νοιγμα της αυλαας ο Ντιντρ εναι ρθιος, κοντ στη καρκλα του γραφεου, με το δεξι προφλ στο κοιν. Απ' την λλη μερι του γραφεου, ο Μποτρ, μ' αριστερ προφλ στο κοιν. Ανμεσ τους, κοντ στο γραφεο του, ο προστμενος φτσα στο κοιν. Λγο πιο πσω στκεται η Ντζη αριστερ, κοντ στον προστμενο. Κρατ στα χρια της δακτυλογραφημνα χαρτι. Στο γραφεο που γρω του εναι ο Ντιντρ, ο Μποτρ κι ο Μπερανζ, πνω στα τυπογραφικ, εναι απλωμεν μια πολυσλιδη εφημερδα. Για λγα λεπτ, μλις ανοξει η Αυλαα, λοι θα παραμενουν ακνητοι μχρι τη στιγμ της πρτης ατκας.

ΠΡΟΣΤΑΜΕΝΟΣ: γρω στα πενντα, ντυμνος τυπικ, μπλ σακκι, παρσημο της λεγενας της τιμς, ημσκληρο κολρο, μαρη γραβτα, φαρδ κασταν μουστκι. νομα: Κριος Παπιγιν.
ΝΤΙΝΤΑΡ: γρω στα τριανταπντε. Κοστομι γκρζο. Φορ μαρα μανκια απ σατν για να προστατεει τους αγκνες του σακακιο. Μπορε να φορ γυαλι. Αρκετ μεγαλσωμος, υπλληλος που δεχνει πως χει μλλον. Αν ο προστμενος γινταν υποδιευθυντς, σγουρα αυτς θα 'παιρνε τη θση! Ο Μποτρ πολ λγο τονε συμπαθε.
ΜΠΟΤΑΡ: συνταξιοχος δσκαλος, αρκετ κορδωμνος, με μικρ σπρο μουστακκι, γρω στα εξντα, αλλ δεχνει πιο νος. Ξρει τα πντα, καταλαβανει τα πντα. Φορ μπερ με γεσο και μακρι φρμα για τη δουλει. Γυαλι στην αρκετ χοντρ μτη, μολβι στ' αφτ και μανκια απ σατν για τους αγκνες, πως κι ο Ντιντρ.
ΝΤΕΖΗ: να κι οπωσδποτε ξανθι.
Κα ΒΟΔΑΡ: αργτερα. Χοντρ γυνακα μεταξ σαρντα-πενντα, τρομοκρατημνη, λαχανιασμνη και με κομμνη ανσα.

     Με το νοιγμα της αυλαας, λοι στκονται, λοιπν, ρθιοι, ακνητοι γρω απ το γραφεο δεξι. Ο προστμενος δεχνει με το δχτυλ του την εφημερδα. Ο Ντιντρ χει απλσει το χρι του προς το μρος του Μποτρ και μοιζει σα να λει: «Εναι ολοφνερο, ορστε». Ο Μποτρ, με τα χρια στις τσπες της φρμας του, χαμογελει δσπιστα σαν να λει: «Εγ δε τη πατ τσον εκολα». Η Ντζη με τα δακτυλογραφημνα χαρτι στo χρι, δεχνει με το βλμμα της σα να συμφωνε με τον Ντιντρ. Αλλ σχεδν αμσως, ο Μποτρ συνεχζει ακθεκτος!

ΜΠΟΤΑΡ: Παραμυθκια, παραμυθκια για μικρ παιδι!
ΝΤΕΖΗ: Τον εδα με τα μτια μου, τον εδα σου λω, τανε ρινκερος!
ΝΤΙΝΤΑΡ: Το γρφει κι η εφημερδα, εναι φως-φανρι, γιατ δε το παραδχεσαι, απορ!
ΜΠΟΤΑΡ: (με φος γεμτος περιφρνηση) Αηδες!
ΝΤΙΝΤΑΡ: Μα, το γρφει, σου λω, το γρφει ξεκθαρα. Ολκληρο δστηλο! Ποδοπατημνος γτος. Διαβστε το, κριε προστμενε!
ΠΑΠΙΓΙΟΝ: «Χτες, Κυριακ, γρω στο μεσημρι, στη πλατεα της εκκλησας και στην δια μας την πλη, να παχδερμο ποδοπτησε και τελικς εφνευσε να χαριτωμνο γτο!»
ΝΤΕΖΗ: Δε συνβη ακριβς στη πλατεα της εκκλησας αλλ...
ΠΑΠΙΓΙΟΝ: Μνον αυτ γρφει. Δεν αναφρει λλες λεπτομρειες.
ΜΠΟΤΑΡ: Αηδες. Κιτρινισμς!
ΝΤΙΝΤΑΡ: Αυτ φτνει και περισσεει. Τ κιτρινισμς!
ΜΠΟΤΑΡ: Προσωπικ, δε πιστεω αυτ που γρφουν οι δημοσιογρφοι! Εναι λοι τους ψετες κι μαθα να μη δνω σημασα στα να που ξεφουρνζουν! Πιστεω μνο σ' ,τι βλπω με τα μτια μου. Ως πρην δημοδιδσκαλος λατρεω τα ξεκθαρα γεγοντα. Θλω τα πντα ν' αποδεικνονται επιστημονικ. Διαθτω, βλπετε, μυαλ μεθοδικ, τετραγωνισμνο!
ΝΤΙΝΤΑΡ: Πο κολλ εδ το τετραγωνισμνο μυαλ;
ΝΤΕΖΗ: Νομζω κε Μποτρ, τι τ' αναφρουν με πολ συγκεκριμνο τρπο!
ΜΠΟΤΑΡ: Συγκεκριμνο τρπο; Μα σας παρακαλ, για ποι εδος παχδερμου μας μιλνε; Τ υπονοε ο συντκτης της στλης τον ποδοπατημνου γτου, ταν γρφει να παχδερμο; Το αφνει χωρς εξγηση! Και τ υπαινσσεται με το «χαριτωμνος γτος»;
ΝΤΙΝΤΑΡ: Μα λοι ξρουμε τι εναι μια γτα!
ΜΠΟΤΑΡ: Σας παρακαλ, καταρχν, χουμε να κνουμε με γτα με αρσενικ γτο; πειτα, μ' ενδιαφρει το χρμα. Το χρμα για μνα χει ζωτικ σημασα. Την δια σημασα χει κι η ρτσα. Προσωπικ, δεν εμαι υπρ των φυλετικν διακρσεων, αντθετα, εμαι αντιρατσιστς. Αλλ πρπει να ξρουμε!
ΠΑΠΙΓΙΟΝ: Μα ελτε τρα κε Μποτρ, ποι σχση χουνε τα γεγοντα με το ρατσισμ και τον αντιρατσισμ;
ΜΠΟΤΑΡ: Σας ζητ συγγνμη ταπειντατα, κριε προστμενε, αλλ θα πρπει να παραδεχτετε πως ο ρατσισμς εναι να απ τα μεγαλτερα σφλματα του αινα μας!
ΝΤΙΝΤΑΡ: Δε νομζω πως κποιος απ μας χει αντθετη γνμη, αλλ στο συγκεκριμνο θμα δε πρκειται για...
ΜΠΟΤΑΡ: Κε Ντιντρ αυτ τα θματα οφελουμε να τα αντιμετωπζουμε κπως σοβαρτερα. Ιστορικ γεγοντα αποδεξανε περτρανα τι ο ρατσισμς...
ΝΤΙΝΤΑΡ: Μα, εδ δε μιλμε για ρατσισμ.
ΜΠΟΤΑΡ: Γι' αυτ δεν εμαι και τσο ββαιος...
ΠΑΠΙΓΙΟΝ: Καννας δεν ανφερε κτι για ρατσισμ.
ΜΠΟΤΑΡ: σχετο, εμες δε πρπει ν' αφνουμε καμα ευκαιρα να το καταγγλλουμε, παντο και πντα!
ΝΤΕΖΗ: Μα, αφο σας βεβαινουμε τι κανες μας δεν εναι ρατσιστς. Μετατοπζετε το πρβλημα. Εδ χουμε να κνουμε με να γτο που τον ποδοπτησε να παχδερμο. Κι ακμα πιο σωστ, νας ρινκερος!
ΜΠΟΤΑΡ: λα εναι σχετικ. Εγ δεν κατγομαι απ' τη Μασσαλα, δεσποινς μου. Οι Μαρσεγζοι, αυτ εναι πασγνωστο, εναι μεγλοι παραμυθδες. Δεν αποκλεεται να ποδοπτησε κποιος ποντικς να μικρ ψλλο κι αμσως το γεγονς γινε ανατολικ ζτημα.
ΠΑΠΙΓΙΟΝ: Ας εναι! Καιρς να προσπαθσουμε να βλουμε τα πργματα στη θση τους. Μας επατε, δεσποινς, τι εδατε με τα δια σας τα μτια να ρινκερο να κνει αμριμνος τον περπατ του στα δρομκια της πλης μας.
ΝΤΕΖΗ: Δεν κανε περπατο, τρεχε σα τρελς!
ΝΤΙΝΤΑΡ: Εγ, δεν τον εδα προσωπικ, εντοτοις, πολλο αξιπιστοι νθρωποι...
ΜΠΟΤΑΡ: Διαδσεις, τα βλπετε; Φαντασιοπληξες, διαδσεις και κιτρινισμς! Τρα θα τους μθουμε τους δημοσιογραφσκους; Εναι ξιοι για να πουλσουνε παλιοφυλλδες, να κατασκευσουνε το 'να σκνδαλο πνω στ' λλο, μνο και μνο να εξυπηρετσουνε δουλοπρεπς τα συμφεροντκια των αφεντικν τους. Εναι δυνατν να πιστεετε, κε Ντιντρ εσες νας νομομαθς, αυτ τα παραμυθκια; νας πτυχιοχος της νομικς!... Ας γελσω ρινοκεριστ!... Χα-χα-χα-χα!
ΝΤΕΖΗ: Γελστε πως θλετε, αλλ τον εδα. Με σρκα κι οστ μλιστα! Βζω το χρι μου στη φωτι!
ΜΠΟΤΑΡ: Ελτε, δεσποινς μου... Σας πστευα για σοβαρ κορτσι!
ΝΤΕΖΗ: Κι εμαι κε Μποτρ, με το παραπνω. λλωστε, δε τον εδα μνο γω, να σωρ νθρωποι τον εδαν να καλπζει!
ΜΠΟΤΑΡ: Αηδες, σγουρα κτι λλο θα κοιτζανε! Δε θα στηριχθομε τρα σε μερικος χασομρηδες που δε ξρουνε πς να σκοτσουνε την ρα τους. Σε αργσχολους και χαραμοφηδες!
ΝΤΙΝΤΑΡ: Μα χτες τανε Κυριακ κι οι νθρωποι δε δουλεανε!
ΜΠΟΤΑΡ: Εγ δουλεω και τις Κυριακς! Δε πα' να λν ,τι θνε οι παπδες, τα συμφεροντκια τους φροντζουν. Σας βζουν να τρχετε στις εκκλησες και δε σας συμβουλεουν να κερδζετε το ψωμ σας με τον ιδρτα του προσπου σας!
ΠΑΠΙΓΙΟΝ: Αυτ ξεπερνει κθε ριο...
ΜΠΟΤΑΡ: Με συγχωρετε, δεν το επα για να σας προσβλλω... δεν το αρνομαι, περιφρον τις θρησκεες, αλλ αυτ δεν σημανει τι δεν τις σβομαι κιλας! (Στη Ντζη) Και καταρχν, δεσποινς μου, για να 'χουμε καλ ρτημα, εσες, ξρετε τι εστ ρινκερος;
ΝΤΕΖΗ: Εναι να... να πολ μεγλο παχδερμο, να θηρο αρκετ μοχθηρ...
ΜΠΟΤΑΡ: Κι στερα μας παριστνετε τι σκεφτσαστε με μεγλη ακρβεια... Ο ρινκερος, αγαπητ δεσποινς...
ΠΑΠΙΓΙΟΝ: Αρκετ! Δε θα μας κνετε τρα ενημερωτικ διλεξη για το ρινκερο. Δεν εμαστε μαθητοδια του Δημοτικο!
ΜΠΟΤΑΡ: Αυτ εναι το κακ!

   (Με τις τελευταες ατκες, βλπουμε τον Μπερανζ ν' ανεβανει με μεγλες προφυλξεις τα τελευταα σκαλοπτια της σχλας και να ανογει κλεφτ και αθρυβα την πρτα του γραφεου!)

ΠΑΠΙΓΙΟΝ: Αρκετ, δεσποινς μου. Εναι περασμνες εννι. Μπορ να χω το φλλο παρουσας. Οι καθυστερημνοι θα πληρσουν το προστιματκι τους!

   (Η Ντζη προχωρ προς το γραφεο αριστερ που βρσκονται τα φλλα παρουσας, τη στιγμ ακριβς που μπανει ο Μπερανζ).

ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Καλημρα σας, δις Ντζη! Μλις πρλαβα, ;
ΜΠΟΤΑΡ: (στον Ντιντρ και στον Παπιγιν) Αγωνζομαι κριο μου ενντια στην αμθεια και στο σκοταδισμ, που κι αν τα βρω.
ΝΤΕΖΗ: Γργορα, κε Μπερανζ, γργορα.
ΜΠΟΤΑΡ:... σε χαμσπιτα, σε παλτια... σε... τργλες...
ΝΤΕΖΗ: Μα τ κνετε; Υπογρψτε γργορα το φλλο παρουσας!
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Σας ευχαριστ πολ. Ο προστμενος εναι κιλας εδ;
ΝΤΕΖΗ: (φρνοντας το δχτυλο στα χελη) Σσσσστ!... Ναι, εδ εναι!
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Κιλας; Τσο πρω; (Προχωρε βιαστικ να υπογρψει το φλλο παρουσας).
ΜΠΟΤΑΡ: ... που τον συναντσω, ακμα και σ' εκδοτικος οκους!
ΠΑΠΙΓΙΟΝ: Κε Μποτρ, νομζω τι...
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Κι μως δεν εναι ακμα οτε εννι και δκα!
ΠΑΠΙΓΙΟΝ:... τι ξεφγατε απ τα ρια της ευγνειας.
ΝΤΙΝΤΑΡ: Κι εγ το διο νομζω, κριε Παπιγιν...
ΠΑΠΙΓΙΟΝ: Δε φαντζομαι δηλαδ να θλετε να πετε πως ο συνεργτης μας και συνδελφς σας κος Ντιντρ, πτυχιοχος νομικς κι εξαρετος υπλληλος, εναι αμαθς!
ΜΠΟΤΑΡ: Δε φτνω, ββαια, μχρι το σημεο να υποστηρξω κτι παρμοιο, αν κι εδ που τα λμε, τα πανεπιστμια κι οι αντερες σχολς, αξζουνε πολ λιγτερο απ' τα δημσια σχολεα μας.
ΠΑΠΙΓΙΟΝ: Ας εναι... Θα μου φρετε καμι φορ το φλλο παρουσας;
ΝΤΕΖΗ: Ορστε, κριε. (Του το δνει)
ΠΑΠΙΓΙΟΝ: Μπα... εδ εναι κι ο κος Μπερανζ!
ΜΠΟΤΑΡ: σα πανεπιστημιακ διπλματα και να διαθτεις, αν δεν χεις ξεκθαρες ιδες, παρατηρητικ μυαλ και κποια πραχτικ αντιμετπιση της ζως, δεν αξζουνε δεκρα.
ΝΤΙΝΤΑΡ: Σα να τα παραλτε!
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Καλημρα σας κε προστμενε. Καλημρα σας κε Παπιγιν... Να με συγχωρετε, παραλγο ν' αργσω... Καλημρα, Ντιντρ... Καλημρα, κε Μποτρ.

   (Προχωρε προς τον καλγερο, που βρσκεται πσω απ' τον Παπιγιν, περνντας μπρος απ τους λλους. Παρνει τη φρμα της δουλεις το παλι του σακκι, για να κρεμσει σε λγο στην δια θση το σακκι που φορ. Τρα, κοντ στον καλγερο, βγζει το σακκι του, φορ το παλι και προχωρε προς το γραφεο. Ανογει το συρτρι και παρνει τα μαρα μανκια απ σατν. Σ' λη αυτ τη διαδικασα χαιρετ πντα).

ΠΑΠΙΓΙΟΝ: Για πες μας, Μπερανζ, εδες κι εσ ρινκερους;
ΜΠΟΤΑΡ: Οι διπλωματοχοι πανεπιστημων πετνε στα σννεφα. χουν μαρα μεσνυχτα απ' αληθιν ζω.
ΝΤΙΝΤΑΡ: Σαχλαμρες!
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: (τακτοποιντας βιαστικ τα πργματ του με ιδιατερο ζλο, σα να θλει να του συγχωρσουνε την αργοπορα και με το πιο φυσικ φος του κσμου στον κο Παπιγιν) Βεβαως... βεβαως... αν εδα, λει...
ΜΠΟΤΑΡ: Αηδες!
ΝΤΕΖΗ: Ορστε, τα βλπετε, δεν εμαι τρελ!
ΜΠΟΤΑΡ: Καλ τρα! Ο κος Μπερανζ το 'πε απ φιλοφροσνη. Εναι ευγενικς νθρωπος, αν κι εναι κτι που δε του φανεται ιδιατερα!
ΝΤΙΝΤΑΡ: Μα θα πει τι εδε να ρινκερο απ φιλοφροσνη;
ΜΠΟΤΑΡ: Σγουρα. ταν θλει να υποστηρξει τις αυθεντικς φαντασισεις της δδας Ντζη. λοι φροντζουν να της φρονται ευγενικ. Εναι αυτονητο!
ΠΑΠΙΓΙΟΝ: Μη γνεστε κακπιστος, κε Μποντρ. Ο κος Μπερανζ δεν κουσε τις διαφωνες μας. Μλις τρα ρθε.
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Δεν τον εδατε και σεις; Τον εδατε, μαζ το εδαμε!
ΜΠΟΤΑΡ: Πλι τα δια! Πολ πιθαν ο κος Μπερανζ να νμισε τι δικρινε ρινκερο (κνει μιμικ χειρονομα πσω απ τη πλτη του Μπερανζ, τι τα κοπαν) Διαθτει τσο πλοσια φαντασα. Μ' αυτν, λα εναι πιθαν.
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Μα δεν μουν μνος μου ταν εδα το ρινκερο! σως μλιστα, να μην ταν νας αλλ δυο.
ΜΠΟΤΑΡ: Τ σας λεγα, τα μπρδεψε στο λογαριασμ!
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Καθμουνα δπλα στο φλο μου τον Ζαν. Αλλ, υπρχαν κι λλοι νθρωποι!
ΜΠΟΤΑΡ: Μα τη πστη μου τα'χετε χαμνα!
ΝΤΕΖΗ: τανε ρινκερος μ' να κρατο.
ΜΠΟΤΑΡ: Μλιστα... τα συμφωνσανε οι δυο τους και μας δουλεουνε ψιλ γαζ.
ΝΤΙΝΤΑΡ: Απ σα κουσα, βγαλα το συμπρασμα πως θα πρπει να εχε δο κρατα!
ΜΠΟΤΑΡ: Σαν να μου φανεται, στα κρατα δεν τα συμφωνσατε και τσο καλ!
ΠΑΠΙΓΙΟΝ: Να τελεινουμε, κριοι... η ρα περν.
ΜΠΟΤΑΡ: Τελικ Μπερανζ δε μας επατε ξεκθαρα πσους ρινκερους εδατε, ναν δο;
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Τρα... δε ξρω... δηλαδ...
ΜΠΟΤΑΡ: Κατλαβα, χσατε το λογαριασμ! Η δις Ντζη εδε ρινκερο μ' να κρατο. Ο δικς σας ρινκερος Μπερανζ, ρινκερος φντασμα δηλαδ, διθετε ν δυο κρατα;
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Ακριβς αυτ εναι... το μεγλο πρβλημα!
ΜΠΟΤΑΡ: ντε να βγλεις κρη... με γρφους!
ΝΤΕΖΗ: Ω! Αυτ πια...
ΜΠΟΤΑΡ: Δε θλω να σας προσβλλω, αλλ δε πιστεω λξη απ' σα μας λτε! Ρινκεροι στη περιοχ μας! Αυτ δε ξανακοστηκε.
ΝΤΙΝΤΑΡ: Να που ακογεται τρα... μα φορ φτνει και περισσεει!
ΜΠΟΤΑΡ: Μας κουβαλθηκαν απ' τον ρη! κου ρινκεροι! Μνο σε σχολικ βιβλα τους χουμε δει και σε κινομενα σχδια... τποτα αγαθς γυναικολες θα τους εδαν με τη φαντασα τους να μπουμπουκιζουν!
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Δε βρσκω τη λξη «μπουμπουκιζουνε» τσο πετυχημνη, ταν χουμε να κνουμε με ρινκερους.
ΝΤΙΝΤΑΡ: Οτε κι εγ!
ΜΠΟΤΑΡ: Ο ρινκερς σας εναι παραμυθκι. Για να μη πω μθος!
ΝΤΕΖΗ: κου μθος!
ΠΑΠΙΓΙΟΝ: Αρκετ, κριοι, εναι ρα νομζω να πισουμε δουλει!
ΜΠΟΤΑΡ: Μλιστα, παραμυθκι, σαν τους ιπτμενους δσκους!
ΝΤΕΖΗ: Μα, ποδοπτησε να γατ! Και μλιστα το κηδψαμε. Αυτ κανες δε μπορε ν' αρνηθε!
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Εδα τη κηδεα με τα μτια μου.
ΝΤΙΝΤΑΡ: Τα βλπεις, υπρχουν και μρτυρες!
ΜΠΟΤΑΡ: Κτι ττοιοι μρτυρες εναι για τα πανηγρια!
ΠΑΠΙΓΙΟΝ: Κριοι... κριοι, σας παρακαλ!
ΜΠΟΤΑΡ: Ομαδικ υστερα φαντασιοπληξας, αγαπητ μου Ντιντρ. Ομαδικ υστερα! Εναι σα τη θρησκεα... δε τη λν πιο του λαο;
ΝΤΕΖΗ: ,τι και να λτε.. εγ πιστεω στους ιπτμενους δσκους!
ΜΠΟΤΑΡ: Αηδες!
ΠΑΠΙΓΙΟΝ: Επα, αρκετ, φτνει, το παραξηλσατε! Τρμα οι φλυαρες, χουμε και δουλει! Ρινκερος, ξερινκερος, ιπτμενοι δσκοι, δσκοι γραμμοφνου, χουμε και δουλει που πρπει να γνει. Η εταιρεα δε σας πληρνει να χαζολογτε κουβεντιζοντας για ζα υπαρκτ της μυθολογας.
ΜΠΟΤΑΡ: Της μυθολογας!
ΝΤΙΝΤΑΡ: Υπαρκτ!
ΝΤΕΖΗ: Υπαρκττατα, μλιστα!
ΠΑΠΙΓΙΟΝ: Κριοι, σας καθιστ προσεκτικος, για τελευταα φορ. Εναι ρα για δουλει. Λοιπν κβω μαχαρι τις χρηστες λογομαχες σας.
ΜΠΟΤΑΡ: Πολ καλ κε Παπιγιν, προστμενος εστε, αποφασζετε και διατζετε κι εμες, τα σκυλκια, υπακομε.
ΠΑΠΙΓΙΟΝ: Αφστε τα λγια και ριχτετε με τα μοτρα στη δουλει. Δε θλω να βρεθ στη δυσρεστη θση να βλω πρστιμα να κνω κρατσεις στο μισθ σας. Ντιντρ τελεισατε τη μελτη για το νμο του αντιαλκοολικο αγνα;
ΝΤΙΝΤΑΡ: Αυτ ακριβς τελεινω κριε προστμενε.
ΠΑΠΙΓΙΟΝ: Τελειστε το λοιπν, τι περιμνετε; Ο χρνος μας πιζει. Κι εσες Μπερανζ και Μποτρ, κνατε τις διορθσεις στα τυπογραφικ δοκμια του νου κανονισμο για τις «ελεγχμενες κολεκτβες & συνεταιρισμος» του κρασιο;
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: χι ακμα κε Παπιγιν. Αλλ, χουμε προχωρσει αρκετ!
ΠΑΠΙΓΙΟΝ: Καθστε μαζ και τελειστε το γρηγορτερο. Το τυπογραφεο περιμνει. Δις Ντζη, ελτε στο γραφεο μου να σας υπογρψω την αλληλογραφα, μλις τελεισετε τη δαχτυλογρφηση. Και κντε γργορα, κουνηθετε!
ΝΤΕΖΗ: Αμσως, κε Παπιγιν.

   (Η Ντζη πει στο γραφεο της κι αρχζει γραφομηχαν! Ο Ντιντρ κθεται στο γραφεο του κι αρχζει δουλει. Οι Μπερανζ & Μποτρ κθονται στα γραφεα τους προφλ στο κοιν! Ο Μποτρ χει πλτη γυρισμνη στη πρτα της σκλας. Δεχνει αρκετ εκνευρισμνος. Ο Μπερανζ χωρς ενεργητικτητα, μοιζει να σκφτεται λλα. Ακουμπ τα τυπογραφικ στο γραφεο και δνει στον Μποτρ τα χειργραφα. Ο Μποτρ κθεται μουρμουρζοντας μες στα δντια του κτι, εν ο Παπιγιν βγανει χτυπντας πσω τη πρτα).

ΠΑΠΙΓΙΟΝ: (Βγανοντας) Καλ δουλει, κριοι!
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: (διαβζοντας και διορθνοντας, εν ο Μποτρ παρακολουθε το χειργραφο με το μολβι στο χρι) Κανονισμς για το εγχριο κρασ, που αναλαμβνει ο συνεταιρισμς, (διορθνει) το «ται» με λφα-γιτα, τα εδη κρασιν που υπκεινται, το «κει» με ψιλον-γιτα, σε κρατικ λεγχο, προρχονται απ' τη περιοχ του Μπορντ, το «Μ» κεφαλαο, της κτω περιφρειας, πως και της ποστητας του κρασιο που παργεται...
ΜΠΟΤΑΡ: Στσου, πιο αργ... αυτ δεν το 'χω! Μου λεπει μια γραμμ...
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Στο ξαναδιαβζω: -τα εδη του κρασιο που υπκεινται σε κρατικ λεγχο-
ΝΤΙΝΤΑΡ: Λγο πιο σιγ, παρακαλ, μου πρατε τ' αφτι! Εναι αδνατο τσι πως φωνζετε, να συγκεντρωθ στη δουλει μου!
ΜΠΟΤΑΡ: (πνω απ' το κεφλι του Μπερανζ, ξαναρχζει την δια συζτηση. Ο Μπερανζ συνεχζει για λγο να διορθνει μνος. Διαβζει αθρυβα κουνντας τα χελη) Στημνη μηχαν, ε; Μθευμα!
ΝΤΙΝΤΑΡ: Μηχαν; Μθευμα; Για ποι μθευμα μιλς;
ΜΠΟΤΑΡ: Το παραμυθκι σας για το ρινκερο, διβολε! Η προπαγνδα σας παρασρει, ανητοι μ' αυτς τις διαδσεις κι οι διαδσεις παρασρουνε κοσμκη.
ΝΤΙΝΤΑΡ: (σταματντας τη δουλει) Ποι προπαγνδα;
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Εδ δε πρκειται για προπαγνδα.
ΝΤΕΖΗ: (σταματντας τη δακτυλογρφηση) Σας το 'πα και σας το ξαναλω, τον εδα με τα δια μου τα μτια... Τον ε-δα-με!
ΝΤΙΝΤΑΡ: Μη γνεσαι αστεος!... Προπαγνδα! Για ποι σκοπ;
ΜΠΟΤΑΡ: Αλλο αυτ! Το λγο τονε ξρεις καλτερα κι απ μνα... Πψε λοιπν να μας παριστνεις την αθα περιστερ!
ΝΤΙΝΤΑΡ: (θυμνοντας) πως και να 'χει κε Μποτρ, εγ δεν εμαι πουλημνος σε καννα κμμα!
ΜΠΟΤΑΡ: (κοκκινζει απ θυμ και χτυπ τη γροθι στο γραφεο και σηκνεται) Δε σας επιτρπω. Το θεωρ προσωπικ προσβολ.
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Κε Μποτρ, σας παρακαλ...
ΝΤΕΖΗ: Κε Ντιντρ, σας παρακαλ...
ΜΠΟΤΑΡ: Το ξαναλω, εναι αισχρ συκοφαντα!

   (Ο προστμενος ανογει ξαφνικ τη πρτα. Οι Μποτρ & Ντιντρ ξανακθονται γργορα. Ο προστμενος κρατ το χαρτ με τις παρουσες. Μλις εμφανζεται, απλυτη ησυχα).

ΠΑΠΙΓΙΟΝ: Ο κριος Βοδρ δεν ρθε σμερα;
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: (κοιτζοντας γρω) Αλθεια, δε τονε βλπω.. δε θα 'ρθε!
ΠΑΠΙΓΙΟΝ: ποτε τον χρειζομαι εξαφανζεται... (Στη Ντζη) Μπως τηλεφνησε πως εναι ασθενς  του συνβη κτι;
ΝΤΕΖΗ: χι... δε τηλεφνησε διλου.
ΠΑΠΙΓΙΝ: (ανογοντας τελεως τη πρτα του γραφεου του και προχωρντας) Αν συνεχσει τσι θ' αναγκαστ να τον απολσω. Δεν εναι η πρτη φορ που μ' αφνει εκτεθειμνο. Μχρι σμερα κανα τα στραβ μτια, αλλ ως εδ και μη παρκει! χει κανες το κλειδ του γραφεου του;

   (Ακριβς την δια στιγμ μπανει η κα Βοδρ. Θα πρπει να τη δομε λγο πιο πριν, με τα τελευταα λγια του Παπιγιν, ν' ανεβανει βιαστικ τα τελευταα σκαλοπτια και ν' ανογει απτομα τη πρτα, λαχανιασμνη και τρομοκρατημνη).

ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Η κα Βοδρ... την εδατε;
ΝΤΕΖΗ: Καλημρα σας, κα Βοδρ...
Κα ΒΟΔΑΡ: Καλημρα σας κε Παπιγιν! Καλημρα, κυρες και κριοι.
ΠΑΠΙΓΙΟΝ: Μπορετε να μας πετε τι γινε ο ντρας σας; Κτι σοβαρ μπως αποφσισε να το ρξει στον πνο;
ΒΟΔΑΡ: (με κομμνη ανσα) Ω συγχωρστε τον κακομορη, συγχωρστε τον, πγε στο πατρικ του, για το Σαββατοκριακο κι ρπαξε μιαν ελαφρι γριπολα...
ΠΑΠΙΓΙΟΝ: Ελαφρι γριπολα; Κατλαβα...
ΒΟΔΑΡ: Διαβστε, το γρφει στο τηλεγρφημα που μου 'στειλε... Ελπζει μχρι τη Τετρτη να γυρσει... (Σχεδν τοιμη να σωριαστε στο πτωμα) Λγο νερ.. σας παρακαλ λγο νερ... και μια καρκλα!

   (Ο Μπερανζ της φρνει τη δικι του καρκλα, στο κντρο της σκηνς κι η κα Βοδρ σωριζεται εξαντλημνη).

ΠΑΠΙΓΙΟΝ: (στη Ντζη) Φρε της να ποτρι νερ!
ΝΤΕΖΗ: Νερ... αμσως! (Βγανει για να φρει νερ. Οι λλοι συνεχζουν)
ΝΤΙΝΤΑΡ: Θα πρπει να'χει πρβλημα με τη καρδι της.
ΠΑΠΙΓΙΟΝ: Θα στενοχωρηθκατε που δε γρισε ο κριος Βοδρ, αλλ' αυτ δεν εναι λγος να πθετε καρδιακ προσβολ.
ΒΟΔΑΡ: Μα... παραλγο να μενω... με κυνηγ... νας ρινκερος... νας ρινκερος... με πρε απο πσω μλις βγκα απ' τη πρτα μου και μ' φερε μχρις εδ.
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Ρινκε... μ' να κρατο με δυο;
ΜΠΟΤΑΡ: (ξεσπ σε γλια) Ε, δεν εμαστε καλ... καιρ εχα να γελσω τσι!
ΝΤΙΝΤΑΡ: (αγανακτισμνος) Θα την αφσετε λοιπν να μιλσει!
ΒΟΔΑΡ: (κνοντας μεγλη προσπθεια να μιλσει και δεχνοντας με το δχτυλο προς το μρος της σκλας) Εκε εναι... εκε... κοντοστθηκε στην εσοδο... Λγο ακμα και θα σκαρφλωνε στη σκλα... ρχισε να την ανεβανει...

   (Την δια στιγμ ακογεται νας βρυχηθμς και βλπουμε τα σκαλοπτια της σκλας να γκρεμζονται, κτω απ 'να τρομαχτικ βρος. Απ κτω ακογονται μουγκρσματα γεμτα αγωνα. ταν κατακαθσει η σκνη που σηκθηκε με το γκρμισμα της σκλας, θα δομε τι το κεφαλσκαλο εναι κρεμασμνο στο κεν).

ΝΤΕΖΗ: Θε και Κριε...
ΒΟΔΑΡ: (πντα σωριασμνη, φρνει το χρι στη καρδι) Εδατε; Τ σας λεγα;
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: (τρχει κοντ και της δνει σκαμπιλκια και λγο νερ) Ηρεμστε, κυρα μου... ηρεμστε.

   (Συγχρνως, οι Παπιγιν, Ντιντρ & Μποτρ τρχουν αριστερ, ανογουνε τη πρτα, σπρχνονται και βγανουνε στο κεφαλσκαλο που ακμα εναι τυλιγμνο στο σννεφο σκνης. Τα μουγκρητ συνεχζονται).

ΝΤΕΖΗ: Εστε λγο καλτερα τρα;
ΠΑΠΙΓΙΟΝ: Ντος! Τονε βλπετε, στο πλατσκαλο. Εναι ρινκερος!
ΜΠΟΤΑΡ: Εγ δε βλπω απολτως τποτα. Ψευδασθηση! φθαλμαπτη!
ΝΤΙΝΤΑΡ: Μα εστε στραβς; Ντος, στριφογυρζει σα παλαβς!
ΠΑΠΙΓΙΟΝ: Δε χωρ καμα αμφιβολα κριοι, στριφογυρζει σα παλαβς!
ΝΤΙΝΤΑΡ: Πντως δε θα μπορσει ν' ανβει. Η σκλα γκρεμστηκε.
ΜΠΟΤΑΡ: Πολ περεργο... δε καταλαβανω τον πουλο σκοπ του!
ΝΤΙΝΤΑΡ: (γυρζοντας προς τον Μπερανζ) Μα ελτε λοιπν, τ καθσαστε; Ελτε να δετε το ρινκερ σας!
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: φτασα! (Τρχει στο κεφαλσκαλο. Η Ντζη τον ακολουθε παρατντας σξυλη τη κα Βοδρ)
ΠΑΠΙΓΙΟΝ: Εσες που 'σαστε, λοιπν, ειδικς στους ρινκερους, τ χετε να μας πετε; Κοιτξτε τον καλ!
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Εγ; Ειδικς στους ρινκερους; Πλκα μου κνετε;
ΝΤΕΖΗ: Ω!... κοιτξτε ... κοιτξτε πς χοροπηδ... Θα 'λεγες, πως κτι τονε βασανζει... Τ να θλει ραγε;
ΝΤΙΝΤΑΡ: Σα κποιον να γυρεει... (Στον Μποτρ) Οτε και τρα δεν τον βλπετε;
ΜΠΟΤΑΡ: (ενοχλημνος) Ας εναι, κτι βλπω!
ΝΤΕΖΗ: (στον Μποτρ) σως λοι να 'χουμε παραισθσεις... Ομαδικ αυθυποβολ... Αλλ τελικ, τη κολλσατε και σεις
ΜΠΟΤΑΡ: Δε παθανω ποτ παραισθσεις! Κτι ποπτο κρβεται πσω απ' λα αυτ!
ΝΤΙΝΤΑΡ: Δηλαδ πο κρβεται;
ΠΑΠIΓΙΟΝ: (στον Μπερανζ) Δε χωρ αμφιβολα, εναι ρινκερος, τσι; Εναι ο διος που ξανδατε; (Στη Ντζη) Αυτς που, εδατε και σεις, δεσποινς Ντζη;
ΝΤΕΖΗ: Σγουρα.
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: χει δυο κρατα! Εναι ρινκερος της Αφρικς πιο σωστ της Ασας. Τρα τα μπρδεψα κι εγ. Ο ρινκερος της Αφρικς χει δυο κρατα της Ασας;
ΠΑΠΙΓΙΟΝ: Μας ρμαξε τη σκλα, -μεταξ μας, καλ κανε. ταν ετοιμρροπη απ καιρ. Χρνια κνω αιτσεις στη γενικ διεθυνση να μας φτιξει μια σκλα απ τσιμντο και να πετξουμε τα σπια παλιοσνιδα!
ΝΤΙΝΤΑΡ: Τη περασμνη βδομδα τους στελαμε καινοριο υπμνημα, κε προστμενε!
ΠΑΠΙΓΙΟΝ: Στου κουφο τη πρτα... Το 'λεγα, το ξανλεγα: η σκλα θα γκρεμιστε! Ορστε... δικαιθηκα!
ΝΤΕΖΗ: (ειρωνικ στον Παπιγιν) Δικαιωθκατε, πως πντα!
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: (στους Ντιντρ & Παπιγιν) Σας παρακαλ, σταθετε μια στιγμ... ραγε τα διπλ κρατα εναι το χαρακτηριστικ του ρινκερου της Ασας μπως εναι το χαρακτηριστικ της Αφρικς; Και το μον κρατο χαρακτηρζει τους ρινκερους της Αφρικς της Ασας;
ΝΤΕΖΗ: Το λυπμαι το κακμοιρο το ζωνταν, δε σταμτησε τσην ρα να μουγκρζει... να χοροπηδ ανσυχο. Τ να γυρεει ραγε; Ω! μας κοιτ!... (Προς το ρινκερο) Νουνοκο... Νουνοκο... Νουνουκκι!
ΝΤΙΝΤΑΡ: Μπως θλετε και να το χαδολογσετε; Δε μοιζει και τσο εξημερωμνο!
ΠΑΠΙΓΙΟΝ: Πντως αδνατο να πμε κοντ του. (Ο ρινκερος μουγκρζει σπαρακτικ)
ΝΤΕΖΗ: Κακμοιρο πλασματκι!
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: (συνεχζοντας τη σκψη, στον Μποτρ) Σεις που ξρετε τσα πρματα, δεν νομζετε πως αντιθτως τα διπλ κρατα υπρχουν...
ΠΑΠΙΓΙΟΝ: Δε ξρεις τι λες αγαπητ μου Μπερανζ. Το μυαλ σου εναι τελεως σκοτισμνο. χει δκιο ο κος Μποτρ!
ΜΠΟΤΑΡ: Μα πς εναι δυνατν σε μια πολιτισμνη χρα να...
ΝΤΕΖΗ: (στον Μποτρ) σχετο, πστε μας υπρχει δεν υπρχει ρινκερος;
ΜΠΟΤΑΡ: Σκευωρα! Εδ κρβεται μια πανθλια σκευωρα! (Σα κατγορος δικαστηρου, δεχνει με το δχτυλο τον Ντιντρ και τον κεραυνοβολε με το βλμμα) Εσες... εσες φτατε για λ' αυτ!
ΝΤΙΝΤΑΡ: Γιατ φταω εγ και δε φταις εσ...
ΜΠΟΤΑΡ: Να φταω γω; Τ σας λεγα; Πντα οι πιο αδνατοι πληρνουμε τη νφη... Αν τανε στο χρι μου... θα βλπατε τι θα... κου, φταω εγ...
ΠΑΠΙΓΙΟΝ: Σταματστε! Τη κολοκυθι θα παξουμε; Δε βλπετε τι βρισκμαστε στο χελος του γκρεμο; Μεναμε και χωρς σκλα!
ΝΤΕΖΗ: (στους Μποτρ & Ντιντρ) Μα επιτλους κριοι, διαλξατε στιγμ να βγλετε τ' απωθημνα σας!
ΠΑΠΙΓΙΟΝ: Η γενικ διεθυνση... αυτ φταει... Αυτ!
ΝΤΕΖΗ: Πιθανν! Αλλ δε κοιτζουμε καλτερα πς θα φγουμε απ δω μσα;
ΠΑΠΙΓΙΟΝ: (χαριτωμνα, χαδεοντας το μγουλο της Ντζη) Θα σας σηκσω στα χρια μου και θα κνουμε αγκαλι το πδημα του θαντου!
ΝΤΕΖΗ: (σπρχνοντας το χρι του) Πρτε πια τα χοντροδχτυλ σας. Σας το 'πα και σας το ξανπα. Δεν μ' αρσει να με πασπατεουν... Τ παχδερμο!
ΠΑΠΙΓΙΟΝ: Καλ... να αστεικι κανα...

   (Στο μεταξ, πως ο ρινκερος δε σταματ να μουγκρζει, η κυρα Βοδρ σηκνεται με κπο απ' τη καρκλα και πλησιζει τους λλους. Κοιτ λγο μ' νταση και φβο το ρινκερο, που συνεχζει να κνει πηδαματκια κτω απ' τη σκλα και ξαφνικ μπγει μια τρομαχτικ κραυγ).

ΒΟΔΑΡ: Ω! Θε μου, δεν εναι δυνατ!
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Κυρα μου... κυρα μου, τ πθατε;
ΒΟΔΑΡ: Ο ντρας μου! Εναι ο ντρας μου. Αυτς εναι! Βοδρ φτωχολη μου Βοδρ! Τ παθες, τ σου συνβη;
ΝΤΕΖΗ: Μα, εστε ββαιη;
ΒΟΔΑΡ: Αυτς εναι, αυτς εναι, τον αναγνρισα! (Ο ρινκερος απαντ μ' ν γριο αλλ και τρυφερ μουγκρητ).
ΠΑΠΙΓΙΟΝ: Αυτ ξεπερν κθε ριο! Θα τον απολσω. Θα τον απολσω πει τλειωσε!
ΝΤΙΝΤΑΡ: Εναι τουλχιστον ασφαλισμνος;
ΜΠΟΤΑΡ: Μλιστα, τρα εξηγονται τα πντα!
ΝΤΕΖΗ: Μα ποις θα του δσει αποζημωση στη κατσταση που βρσκεται;
ΒΟΔΑΡ: Ααααχ Θε μου! Οτε αποζημωση! (λιποθυμ στην αγκαλι του Μπερανζ).
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Δστυχη γυνακα!
ΝΤΕΖΗ: Ελτε, βλτε να χερκι να τη πμε στη καρκλα της. (Ο Μπερανζ μαζ με τον Ντιντρ και τη Ντζη, σρνουνε τη κα Βοδρ και τη καθζουνε πλι στη καρκλα).
ΝΤΙΝΤΑΡ: (μεταφροντς τη) Μη στεναχωριστε κυρα μου. λα περννε στη ζω!
ΒΟΔΑΡ: Αααααχ! ωχ ωχ!
ΝΤΕΖΗ: σως και να συνλθει κυρα μου, ποτ δε ξρεις...
ΠΑΠΙΓΙΟΝ: (στον Ντιντρ) Μπορομε, να κνουμε κτι νομικς;
ΝΤΙΝΤΑΡ: Θα γνωματεσει το Συμβολιο Επικρατεας!
ΜΙΙΟΤΑΡ: (κοιτντας τους λλους σηκνει τα χρια στον ουραν) Παρκρουση! Καθαρ τρλα! Αυτ λγεται κοινωνα; (λοι σπρχνονται γρω απ' τη κυρα Βοδρ και της δνουν μικρ μπατσκια να τη συνεφρουν. Ανογει μια στιγμ τα μτια, βγζει να σπαραξικρδιο «Ααααχ» και τα ξανακλενει αμσως. Τα μπατσκια ξαναρχζουνε πλι, εν ο Μποτρ ξεσπ) Α, χι! Εγ σας το υπογρφω, δε θα κτσω με τα χρια σταυρωμνα. Θ αναφερθ στο σωματεο. Για ομορφι την χουμε την εκτελεστικ επιτροπ; Δε θα εγκαταλεψω στη τχη του να συνδελφο σ' ρα κινδνου. Θα γνωστοποισω τα πντα!
ΒΟΔΑΡ: (συνρχεται) Γλυκει μου αγπη... Δε μπορ να τον εγκαταλεψω στο τραγικ του πεπρωμνο! Φτωχ μου αντρολη! (Ακογεται μουγκρητ) Με φωνζει! (Τρυφερ) Ακοτε, με φωνζει!
ΝΤΕΖΗ: Νιθετε καλτερα κα Βδαρ;
ΝΤΙΝΤΑΡ: Ευτυχς, συνλθε...
ΜΠΟΤΑΡ: Η οργνωσ μας θα υποστηρξει σγουρα τη περπτωσ σας. Μπως θλετε να γνετε τακτικ μλος της επιτροπς;
ΠΑΠΙΓΙΟΝ: Ορστε, λο το πρωιν πγε στρφι. Δις Ντζη, την αλληλογραφα...
ΝΤΕΖΗ: Νομζω, πρτα θα 'πρεπε να σκεφτομε πς θα βγομε απ δω μσα!
ΠΑΠΙΓΙΟΝ: Σωστ, εναι πρβλημα! Απ' το παρθυρο!

   (Τρχουν, λοι προς το παρθυρο, εκτς απ τη κα Βοδρ, που μνει σωριασμνη στη καρκλα και τον Μποτρ. Κι οι δυο στη μση της σκηνς).

ΜΠΟΤΑΡ: Ξρω καλ τνος δκτυλος εναι λα αυτ!
ΝΤΕΖΗ: (στο παρθυρο) Εναι πολ ψηλ.
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: σως θα 'πρεπε να καλσουμε πυροσβστες με τις σκλες.
ΠΑΠΙΓΙΟΝ: Δεσποινς Ντζη πηγαντε στο γραφεο μου και τηλεφωνστε στη πυροσβεστικ!

   (Ο κριος Παπιγιν, για λγο την ακολουθε. Η Ντζη βγανει απ' το βθος ακογεται να ξεκρεμ το ακουστικ και να λει: «Εμπρς! Εμπρς! Η πυροσβεστικ;» Ακογεται μια ακαθριστη συνομιλα).

ΒΟΔΑΡ: (τινζεται απτομα) χι, δε θα τον αφσω... δε μπορ να τον αφσω μνο κι αβοθητο!
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Αν θλετε να πρετε διαζγιο, σας προσφρεται μοναδικ ευκαιρα!
ΝΤΙΝΤΑΡ: Θα το βγλετε εις βρος του εκατ τοις εκατ!
ΒΟΔΑΡ: χι δε θλω διαζγιο. Δε θλω διαζγιο μια ττοια στιγμ! Ποτ! Δε μπορ να εγκαταλεψω τον ντρα μου, στη κατσταση που βρσκεται.
ΜΠΟΤΑΡ: Λοιπν, εστε πολ γενναα γυνακα!
ΝΤΙΝΤΑΡ: Μα τρελαθκατε; Πο πτε; (Η κυρα Βοδρ τρχει γργορα αριστερ, προς τη μερι της σκλας).
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Σταθετε...
ΒΟΔΑΡ: Δε μπορ να τον εγκαταλεψω. Δε μπορ, δε μπορ!
ΝΤΙΝΤΑΡ: Κρατστε τη!
ΒΟΔΑΡ: Θα τον πω σπτι μας!
ΠΑΠΙΓΙΟΝ: Πο θα τονε πει, λει;
ΒΟΔΑΡ: (παρνει φρα να πηδξει απ' το κεφαλσκαλο) ρχομαι αγπη μου ρχομαι.
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Εναι ξια να πηδξει...
ΜΠΟΤΑΡ: Αυτ χει καθκον να κνει...
ΝΤΙΝΤΑΡ: Καλ, το πολ-πολ να σπσει καν πδι.

   (λοι, εκτς απ τη Ντζη, που συνεχζει να μιλ στο τηλφωνο, βρσκονται κοντ στη κα Βοδρ στο κεφαλσκαλο. Η κα Βοδρ πηδ. Ο Μπερανζ προσπαθε να τη πισει, αλλ του μνει η φοστα στα χρια).

ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Παραλγο, αλλ μου ξφυγε! (Απ κτω ακογεται απ' το ρινκερο, να τρυφερ μογκρισμα).
ΒΟΔΑΡ: Εμαι μαζ σου, αγπη μου... μαζ σου!
ΝΤΙΝΤΑΡ: Προσγειθηκε στη πλτη του με τα πδια ανοιχτ!
ΜΠΟΤΑΡ: Σαν αμαζνα! Ττοιοι γμοι σπανζουνε στις μρες μας.
ΦΩΝΗ ΒΟΔΑΡ: λα χρυσ μου, θα γυρσουμε σπιτκι μας! Σπιτκι μας!
ΝΤΙΝΤΑΡ: Φεγουνε καλπζοντας! (Οι Ντιντρ, Μπερανζ, Μποτρ & Παπιγιν, προχωρνε στη σκην και τρχουνε στο παρθυρο).
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Τρχουνε σα βολδα...
ΝΤΙΝΤΑΡ: (στον Παπιγιν) Κνατε ποτ στη ζω σας ιππασα;
ΠΑΠΙΓΙΟΝ: Ναι, παλι.... κτι λγο! (Γυρν προς τη πρτα του βθους στον Ντιντρ) Αυτ... κλλησε στο τηλφωνο;
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: (ακολουθντας με το βλμμα το ρινκερο) Γνανε καπνς!... Λες και τους κατπιε βυσσος σκνης.
ΝΤΕΖΗ: Εδα κι παθα να πρω τους πυροσβστες.
ΜΠΟΤΑΡ: (συμπρασμα σ' ναν εσωτερικ μονλογο) Ξεκθαρα πρματα!
ΝΤΕΖΗ: Δε μποροσα με τποτα να πισω γραμμ!
ΠΑΠΙΓΙΟΝ: Γιατ; Μπως ρπαξε φωτι λη η πλη;
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Λοιπν, το 'λεγε η καρδι της. Συμφων με τον κο Μποτρ. Η στση της κας Βοδρ εναι το λιγτερο, συγκινητικ!
ΠΑΠΙΓΙΟΝ: Ωραα ιστορα. νας υπλληλος λιγτερος. ντε τρα να βρεις λλον!
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Σοβαρ, πιστεετε τι δε γνεται να ξαναδουλψει στο γραφεο;
ΝΤΕΖΗ: Καμι φωτι δεν πιασε. Φωνξανε τους πυροσβστες, γιατ τριγυρζουνε κι λλοι ρινκεροι στη πλη.
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Κι λλοι ρινκεροι;
ΝΤΙΝΤΑΡ: Δεν κατλαβα... Τους φωνξανε γι' λλους ρινκερους;
ΝΤΕΖΗ: Μλιστα... γι' λλους ρινκερους. Κνανε την εμφνισ τους σ' αρκετς γειτονις. Πριν καμιν ρα υπρχαν εφτ και τρα ο αριθμς τους ξεπρασε τους δεκαεφτ!
ΜΠΟΤΑΡ: Τ σας λεγα! Τ σας λεγα!...
ΝΤΕΖΗ: Μερικο λνε πως εντοπιστκανε γρω στους τριανταδυ. Αν κι ακμα δεν χει βγει επσημη ανακονωση. Πιστεω πως απ στιγμ σε στιγμ θα το ανακοινσουν!
ΜΠΟΤΑΡ: Σιγ... πως πντα, τα παραφουσκνουν!
ΠΑΠΙΓΙΟΝ: Καλ λ' αυτ, αλλ μπως επανε πτε θα 'ρθουν να μας λευτερσουν;
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Κι χω μια πενα!
ΝΤΕΖΗ: Δε θ' αργσουνε... Μλις πιασα γραμμ, ξεκνησαν αμσως!
ΠΑΠΙΓΙΟΝ: Κι απ δουλει... τα φορτσαμε στον κκορα.
ΝΤΙΝΤΑΡ: Πιο σωστ, στο ρινκερο. Περπτωση ανωτρας βας!
ΠΑΠΙΓΙΟΝ: Τις ρες που χσαμε θα πρπει να τις αναπληρσουμε.
ΝΤΙΝΤΑΡ: Λοιπν Μποτρ συνεχζετε ν' αμφισβητετε τσο οφθαλμοφαν ρινοκερτιδα.
ΜΠΟΤΑΡ: Το σωματεο μας θ' αγωνιστε μ' λες του τις δυνμεις! Εναι ανεπτρεπτο ν' απολυθε ο Βοδρ χωρς καμαν απολτως προειδοποηση.
ΠΑΠΙΓΙΟΝ: Αυτς που θα αποφασσει δεν εμαι γω. Θα περιμνουμε πρτα το πρισμα της εξεταστικς επιτροπς.
ΜΠΟΤΑΡ: (στον Ντιντρ) χι Ντιντρ, δεν αρνομαι τι κυκλοφορε κποιος ις ρινοκερτιδας. Αυτ δεν το αρνθηκα ποτ!
ΝΤΙΝΤΑΡ: Τελικ, εστε κακπιστος!
ΝΤΕΖΗ: Μνο κακπιστος; Κτι περισστερο.
ΜΠΟΤΑΡ: Σας ξαναλω, δε τ' αρνθηκα ποτ. Απλς, εχα επιφυλξεις μχρι να δω την εξλιξη των γεγοντων. Ξρω θαυμσια τι μου γνεται και πο πρπει να σταματ. Δε μου φτνει να διαπιστσω απλς να φαινμενο. Θλω να κατανοσω, να το εξηγσω. Κι χω σκοπ να το εξηγσω με τη προπθεση τι...
ΝΤΙΝΤΑΡ: Μα, τ περιμνετε; Εξηγστε το, λοιπν!
ΝΤΕΖΗ: Αχ! Ναι! Εξηγστε μας, κε Μποτρ.
ΠΑΠΙΓΙΟΝ: Εξηγστε, αφο σας το ζητν οι συναδελφο σας, τσο ευγενικ...
ΜΠΟΤΑΡ: Θα σας το εξηγσω...
ΝΤΙΝΤΑΡ: Εμαστε λο αφτι!
ΝΤΕΖΗ: Αχ! Με τρει η περιργεια...
ΜΠΟΤΑΡ: Θα σας το εξηγσω... μιαν λλη φορ!
ΝΤΙΝΤΑΡ: Γιατ χι τρα αμσως;
ΜΠΟΤΑΡ: (στον Παπιγιν, απειλητικ) Εμες οι δυο, κε Παπιγιν, δε θ' αργσουμε να ξηγηθομε, αλλ κπως πιο μεταξ μας. (Σε λους) Γνωρζω θαυμσια τα «γιατ» και τα «πς». λα τ' θλια παρασκνια αυτς της ιστορας!
ΝΤΕΖΗ: Τα παρασκνια!
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Ποι παρασκνια;
ΝΤΙΝΤΑΡ: Πολ θα 'θελα να τα γνωρσω κι εγ αυτ τα παρασκνια!
ΜΠΟΤΑΡ: πως και γνωρζω λα τα ονματα των ενχων. λους τους προδτες. Εγ, δεν πινομαι τσι εκολα κοριδο. Θα σας αποκαλψω το σκοπ και τους στχους αυτς της σκευωρας. Διαφανεια, κριοι! Θα ξεσκεπσω τους υπονομευτς.
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Μα ποις θα εχε συμφρον να...
ΝΤΙΝΤΑΡ: Παραλογζεσαι, κακομορη μου Μποτρ...
ΠΑΠΙΓΙΟΝ: Συμφων! Κι σε που δε ξρουμε με ποι τρπο θα βγομε απ δω μσα!
ΜΠΟΤΑΡ: Εγ παραλογζομαι; Μπως θα με βγλετε τρα και τρελ;
ΝΤΕΖΗ: Πριν απ λγο κατηγοροσατε το σμπαν τι εχε παραισθσεις.
ΜΠΟΤΑΡ: Πριν απ λγο, ναι! Αλλ τρα... Οι παραισθσεις εναι σταγνες στον ωκεαν. Εδ πρκειται περ πλεκτνης, πρκειται περ θλιας σκευωρας!
ΝΤΙΝΤΑΡ: Κατ τη γνμη σας, πς πραγματοποιθηκε αυτ η αλλαγ;
ΜΠΟΤΑΡ: Τι κνει νιου-νιου στα κεραμδια, κριοι; Κοιν μυστικ το ξρει κι η γτα μου. Μνον υποκριτς και φαρισαοι κνουνε, τχατες, τι δε καταλαβανουν!

   (Ακογεται το αυτοκνητο κι η σειρνα της πυροσβεστικς. Το ψρενρισμα κι στερα το απτομο σταμτημα κτω απ' το παρθυρο).

ΝΤΕΖΗ: Οι πυροσβστες, φτσανε!
ΜΠΟΤΑΡ: Χρειζεται αλλαγ σ' λ' αυτ. Αλλαγ! Κι εμες δε σκοπεουμε να κτσουμε με σταυρωμνα χρια! ,τι κρβεται πρπει να φανερωθε. Χρειαζμαστε κθαρση... διαφνεια... αλλαγ...
ΝΤΙΝΤΑΡ: Μα για ποι κθαρση, σκευωρα, αλλαγ μας μιλτε, κε Μποτρ; Υπρχουν, απλοστατα, ρινκεροι στη πλη μας, αυτ εναι λο... κι οι προεκτσεις σας εναι κολοκθια με τη ργανη.
ΝΤΕΖΗ: (στο παρθυρο κοιτντας κτω) Εδ κριοι πυροσβστες, εδ, παγιδευτκαμε! (Ακογονται απ κτω φωνς, τριξματα, οδηγες, θρυβος αυτοκιντου)
ΦΩΝΗ ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΗ: Ανεβστε τη σκλα...
ΜΠΟΤΑΡ: Εγ μνον χω το κλειδ της βρομερς πλεκτνης! Κι χω σστημα αλνθαστο για να την ερμηνεσω. Αλνθαστο!
ΠΑΠΙΓΙΟΝ: πως και να 'χει, θα πρπει το απγευμα να ξαναγυρσομε στο γραφεο. Αλλ πς, μου λτε; Η δουλει μας επεγει... (Βλπουμε τη σκλα της πυροσβεστικς ν' ακουμπ στο παρθυρο).
ΜΠΟΤΑΡ: Με τις δουλεις του γραφεου θα σκοτιζμαστε τρα κε Παπιγιν;
ΠΑΠΙΓΙΟΝ: Τ θα πομε στη γενικ διεθυνση;
ΝΤΙΝΤΑΡ: Ανωτρα βα... Μας ανγκασαν συνταρακτικ γεγοντα!
ΜΠΟΤΑΡ: (δεχνοντας το παρθυρο) Κανες δε θα μας αναγκσει να ξαναγυρσουμε με τη βοθεια της πυροσβεστικς. Θα περιμνουμε να επισκευαστε η σκλα!
ΝΤΙΝΤΑΡ: Αν πσει κποιος και σπσει καν πδι τα σπασμνα θα τα πληρσει η γενικ διεθυνση!
ΠΑΠΙΓΙΟΝ: Απλυτα σωστ! (Βλπουμε το κρνος ενς πυροσβστη κι στερα παρουσιζεται κι ο διος).
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: (στη Ντζη, δεχνοντας το παρθυρο) Ελτε σεις πρτη δεσποινς Ντζη!
ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΗΣ: λα, κορτσι μου. (τη παρνει στην αγκαλι κι εξαφανζονται).
ΝΤΙΝΤΑΡ: Στο καλ, δεσποινς Ντζη, θα βρεθομε σντομα!
ΝΤΕΖΗ: Το ελπζω κριοι, το ελπζω!
ΠΑΠΙΓΙΟΝ: Αριο το πρω να μου τηλεφωνσετε δεσποινς... Θα 'ρθετε να δακτυλογραφσετε τα γρμματα στο σπτι μου. (Στον Μπερανζ) Κε Μπερανζ, μη σας περσει ιδα τι βρισκμαστε σε περοδο διακοπν. Θα ξαναπισουμε δουλει σο γνεται πιο γργορα. (Στους λλους) Αυτ ισχει και για σας κριοι, τ' ακοσατε;
ΝΤΙΝΤΑΡ: Ακοσαμε, κε Παπιγιν!
ΜΠΟΤΑΡ: Εκμετλλευση! Βλπετε; Εκμετλλευση μχρι τελευταας ρανδος αματος!
ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΗΣ: Ποις χει σειρ;
ΠΑΠΙΓΙΟΝ: Εμπρς, κριοι, τι καθσαστε;
ΝΤΙΝΤΑΡ: Κε Παπιγιν... Αποκλεεται.
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Πρτα σεις κριε προστμενε!
ΜΠΟΤΑΡ: Οτε κουβντα, σεις πρτα.
ΠΑΠΙΓΙΟΝ: (στον Μπερανζ) Δστε μου την αλληλογραφα... Εκε εναι, στο γραφεο της Ντζη. (Ο Μπερανζ τρχει και του φρνει το ταχυδρομεο)
ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΗΣ: ντε, σβλτα. Δεν χουμε καιρ για χσιμο... Μας φωνζουνε σ' λη τη πλη. Υπρχει συνωστισμς, μεγλος συνωστισμς.
ΜΠΟΤΑΡ: Τ σας λεγα; Τ σας λεγα; (Ο κριος Παπιγιν, με τα γρμματα κτω απ τη μασχλη, σκαρφαλνει στο παρθυρο).
ΠΑΠΙΓΙΟΝ: Με το μαλακ τσι παιδι; Προσοχ στην αλληλογραφα! (Γυρζοντας στους Ντιντρ, Μποτρ & Μπερανζ) Στο επανιδεν, κριοι!
ΝΤΙΝΤΑΡ: Χαρετε, κριε Παπιγιν.
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Χαρετε, κε Παπιγιν.
ΠΑΠΙΓΙΟΝ: Προσοχ! Τα γρμματα! Ντιντρ μη ξεχσεις να κλειδσεις καλ το γραφεο!
ΝΤΙΝΤΑΡ: Μενετε συχος κε Παπιγιν. (Στον Μποτρ) Η σειρ σας, κριε Μποτρ...
ΜΠΟΤΑΡ: Μλιστα, η σειρ μου! Κριοι, σας αφνω, αλλ θα φροντσω να 'ρθω σ' επαφ αμσως με τους αρμδιους παργοντες... Εγ, χω σκοπ να ξεδιαλνω, στα γργορα, τη πλεκτνη του μυστηρου. (Προχωρε προς το παρθυρο να σκαρφαλσει)
ΝΤΙΝΤΑΡ: Περεργο, νμιζα τι για σας δεν υπρχει μυστριο.
ΜΠΟΤΑΡ: Η ειρωνεα σας κε Ντιντρ, μ' αγγζει ελχιστα... Αυτ που επιζητ, εναι να σας αποκαλψω. Με στοιχεα, αποδεξεις, πειστρια, αδισειστα πειστρια και να φανερσω τη δολιτητ σας.
ΝΤΙΝΤΑΡ: Μα παραληρετε τελεως...
ΜΠΟΤΑΡ: Πλι με προσβλλετε, αλλ...
ΝΤΙΝΤΑΡ: Εσες με προσβλλετε.
ΜΠΟΤΑΡ: Εγ δε προσβλλω! Κρατ αποδεξεις κι αποκαλπτω. (χνεται κατεβανοντας).
ΦΩΝΗ ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΗ: Εμπρς, μας περιμνουν κι αλλο...
ΝΤΙΝΤΑΡ: Τ κνεις το απγευμα; Εσαι για καννα ποτηρκι;
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Λυπμαι αλλ μια κι εμαι λετερος τ' απγεμα, σκφτηκα να πεταχτ στο φλο μου τον Ζαν. Λογοφραμε, παραφρθηκα, παραπνω απ' ,τι πρεπε. Θα 'θελα να ξεχαστε το ζτημα. (Το κεφλι του πυροσβστη φανεται και πλι στο παρθυρο).
ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΗΣ: λλος με τη σκλα...
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Πγαινε συ...
ΝΤΙΝΤΑΡ: χι, συ θα πας.
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Σε παρακαλ, κνε μου το χατρι!
ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΗΣ: Τ θα γνει, θα ξημερωθομε; Υπρχει συνωστισμς, επα!
ΝΤΙΝΤΑΡ: Κι εγ χατρι στο ζητ, συ πρτος!
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Μα, σε παρακαλ... σε παρακαλ...

   (Σκαρφαλνουν κι οι δυο στο παρθυρο, συγχρνως. Ο πυροσβστης τους τραβ νευριασμνος, εν πφτει η αυλαα).

Β' ΕΙΚΟΝΑ

     Στο σπτι του Ζαν. Σκηνικ σχεδν μοιο με τη 1η εικνα της 2ης πρξης. Εναι χωρισμνο και πλι στα δο. Δεξι, τα 3/4 τα 4/5 του χρου, ανλογα με τις διαστσεις της σκηνς, βλπουμε το δωμτιο του Ζαν. Στο βθος, κολλητ στον τοχο, εναι το κρεβτι του, που ξαπλωμνος κοιμται. Στο κντρο της σκηνς, μια καρκλα μια πολυθρνα, που αργτερα θα καθσει ο Μπερανζ. Δεξι, στο κντρο, μια πρτα που βγζει στη τουαλτα του Ζαν. ταν ο Ζαν θα πει να πλυθε, ακομε το νερ που τρχει απ' το ντοζ. Αριστερ, νας μεστοιχος χωρζει στα δυο τη σκην. Στο κντρο, η πρτα που βγζει στη σκλα. Εν το σκηνικ εναι πιο αφηρημνο, περισστερο στυλιζαρισμνο, μπορε να υπρχει μνον η πρτα, χωρς το μεστοιχο. Αριστερ της σκηνς βλπουμε τη σκλα. Τα τελευταα σκαλοπτια της φτνουνε στο διαμρισμα του Ζαν. Φυσικ υπρχει η κουπαστ, πως και το πλατσκαλο. Στο βθος, στο ψος του πλατσκαλου, η πρτα του διπλανο διαμερσματος. Χαμηλ, το πνω μρος τζαμωτς πρτας, που στο πνω μρος της υπρχει η επιγραφ «Θυρωρς». Με το νοιγμα της αυλαας, ο Ζαν ξαπλωμνος στο κρεβτι με τη πλτη στραμμνη στο κοιν, εναι σκεπασμνος με μια κουβρτα. Τον ακομε να βχει. Σε λγο βλπουμε τον Μπερανζ ανεβανει τα τελευταα σκαλοπτια της σκλας. Χτυπ τη πρτα, ο Ζαν δεν απαντ κι ο Μπερανζ ξαναχτυπ.

ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Ζαν! (Χτυπ πλι) Ζαν!

   (Η πρτα στο βθος του κεφαλσκαλου ανογει λγο και παρουσιζεται νας γερκος, με σπρο γενκι).

ΓΕΡΑΚΟΣ: Ποις εναι;
ΜΠ: ρθα να δω το Ζαν... εναι φλος μου ξρετε...
ΓΕΡ: Κι εγ νμισα τι χτυπγανε σε μνα... Και μνα Ζαν με λνε... αλλ σεις, ρθατε για τον λλο Ζαν...
ΦΩΝΗ ΓΥΝΑΙΚΑΣ ΓΕΡΑΚΟΥ: (απ' το βθος του διαμερσματος) Ζαν, εναι για μας;
ΓΕΡ: χι!... εναι για τον λλο Ζαν.
ΜΠ: (ξαναχτυπ) Ζαν, εσαι μσα;
ΓΕΡ: Δε τον εδα να βγανει... μως, χτες βρδυ που τονε συνντησα στη σκλα, μου φνηκε σα να 'χε τα νερα του...
ΜΠ: Το ξρω, τα 'κανα μοσκεμα.
ΓΕΡ: Ττε, σως να μη θλει ν' ανοξει... Χτυπστε πλι...
ΦΩΝΗ ΓΥΝ ΓΕΡ: Ζαν, θα σταματσετε επιτλους τις κουβντες; Ζαν!
ΜΠ: (χτυπντας) Ζαν...
ΓΕΡ: (στη γυνακα του) ρχομαι, ρχομαι... Α! πα πα! Να μη μιλσω σ' νθρωπο! (Μπανει μσα και κλενει τη πρτα).
ΖΑΝ: (πντα με πλτη γυρισμνη στο κοιν και με βραχνιασμνη φων) Ποιος χτυπ;
ΜΠ: Εγ, αγαπητ μου Ζαν, ρθα να σε δω!
ΖΑΝ: Ποις εσαι;
ΜΠ: Εγ, ο Μπερανζ, μπως σ' ενοχλ;
ΖΑΝ: Α! Εσ εσαι! λα μσα!
ΜΠ: Μα χεις κλειδσει!
ΖΑΝ: Μια στιγμ! Αααχ!... Ααχ... (σηκνεται, φορ πρσινη πιτζμα, μαλλι εναι ανακατωμνα και πργματι δε μοιζει να 'ναι σε κφια) Περμενε! (Ξεκλειδνει) Μη
μπεις αμσως! (ξαπλνει και πλι γργορα ξανασκεπζεται με τη κουβρτα μχρι πνω, πως πριν) Τρα λα!
ΜΠ: Καλημρα, Ζαν!
ΖΑΝ: Τ ρα εναι; Δε πγες σμερα στο γραφεο;
ΜΠ: Να... δηλαδ... κι εσ κοιμσαι, δε πγες οτε συ στο γραφεο! Με συγχωρες, μπως σ' ενοχλ;
ΖΑΝ: (πντα με πλτη γυρισμνη) Τ περεργο... δε γνρισα τη φων σου...
ΜΠ: Κι εγ το διο, δε γνρισα τη δικ σου... μπως...
ΖΑΝ: Δεν κθεσαι...
ΜΠ: Εσαι ρρωστος; (Ο Ζαν απαντ με μουγκρητ) Ξρεις, Ζαν, ταν μεγλη μου κουταμρα να χαλσουμε τις καρδις μας για κενη... την ασμαντη ιστορα...
ΖΑΝ: Ποι ιστορα;
ΜΠ: Να, θλω να πω... για χθες...
ΖΑΝ: Χθες; Πτε χθες και πο;
ΜΠ: Μα ξχασες; Δε λογοφραμε για κενο το ρινκερο; Τον τυχο ρινκερο!
ΖΑΝ: Ποι ρινκερο;
ΜΠ: Το ρινκερο, ντε! πιο σωστ, κενους τους κακμοιρους ρινκερους που 'δαμε χτες το μεσημ...
ΖΑΝ: Α! ναι, τρα θυμθηκα! Ποις σου 'πε τι κενοι οι ρινκεροι τανε κακομορηδες;
ΜΠ: Ε, να... τρπος του λγειν.
ΖΑΝ: Καλ, καλ... περασμνα ξεχασμνα.
ΜΠ: Λοιπν, χεις πολ μεγλη καρδι!
ΖΑΝ: Και... τ βγανει;
ΜΠ: Πντως θα 'θελα να σου πω, μετνιωσα που σου μλησα τσον απτομα. ταν θυμνω, χωρς να το καταλβω, πεισματνω σα γαδορι... παρασρομαι, με πινει κτι σα μανα... Αλθεια σου λω... ναι... φρθηκα πολ ανητα...
ΖΑΝ: Δεν τανε πρτη φορ... σε ξρω...
ΜΠ: Πρπει να με συγχωρσεις...
ΖΑΝ: Τρα δε νιθω και τσο καλ. (Βχει)
ΜΠ: Στεναχωρθηκες, τσι; Εμαι σγουρος, γι' αυτ κι μεινες σμερα στο κρεβτι. Αλλ ξρεις Ζαν, τελικ εχαμε κι οι δυο δκιο!
ΖΑΝ: Για ποι ζτημα;
ΜΠ: Μα για το διο... το διο ζτημα... με συγχωρες που και πλι στο ξαναθυμζω, αλλ, στο υπσχομαι δε Θα σε κουρσω πολ... Θλω μνο να σου πω, αγαπητ μου φλε, πως ο καθνας μας απ' τη δικ του σκοπι... να, πως εχαμε κι οι δυο δκιο... Τα πντα ξεκαθρισανε τρα... Στη πλη μας υπρχουνε ρινκεροι με δυο κρατα πως και ρινκεροι μ' να κρατο.
ΖΑΝ: Αυτ δε σου 'λεγα; Τ να γνει, τσο το χειρτερο!
ΜΠ: Σωστ, τσο το χειρτερο!
ΖΑΝ: τσο το καλτερο... πως το πρεις...
ΜΠ: Απ πο ρα μας ρχονται οι πρτοι κι απ πο να κατγονται οι δετεροι; Και τ' αντθετο, απ πο να 'ρχονται οι δετεροι κι απ πο να κατγονται οι πρτοι; Κατ βθος, δεν χει και τσο μεγλη σημασα... Στη πραγματικτητα, αυτ που για μνα χει τη πιο μεγλη σημασα εναι πως οι ρινκεροι υπρχουν, γιατ ξρεις...
ΖΑΝ: (γυρν και κθεται στο ξστρωτο κρεβτι κοιτζοντας τον) Δεν εμαι καθλου καλ... καθλου καλ...
ΜΠ: Πολ λυπμαι γι' αυτ... Μα, τ ακριβς αισθνεσαι;
ΖΑΝ: Μακρι να'ξερα... μια δυσφορα... κτι σα δσπνοια.. μια δυσφορα...
ΜΠ: Νιθεις αδυναμα, κομμρες;
ΖΑΝ: Κομμρες; Κθε λλο... Το αντθετο, νιθω, σα κτι να βρζει μσα μου.
ΜΠ: Θλω να πω... αδυναμα της στιγμς... Αυτο λοι μας το παθανουμε!
ΖΑΝ: Εγ δε το παθανω ποτ...
ΜΠ: Ττε σως να νιθεις τσι απ υπερβολικ υγεα... Μεγλη ζωτικτητα και καση... Κι αυτ μας βλφτει καμι φορ... Χαλ την ισορροπα στο νευρικ σστημα.
ΖΑΝ: Το νευρικ μου σστημα εναι τλειο. (με φων λο και πιο βραχν) Δεν εχα ποτ πρβλημα υγεας, οτε στο νου οτε στο κορμ... Απ πλευρ κληρονομικτητας...
ΜΠ: Μα κανες δεν επε αντθετο. σως ρπαξες καμι ελαφρι γριπολα. χεις πυρετ;
ΖΑΝ: Δε ξρω... Μλλον θα πρπει να 'χω λγο πυρετ! Και πονοκφαλο... πονοκφαλο!
ΜΠ: Λγη ημικρανα, ε; Ττε... σως εναι καλτερα να πηγανω.
ΖΑΝ: χι, μπορες να μενεις, δε μ' ενοχλες.
ΜΠ: Σε ακοω και βραχνιασμνο!
ΖΑΝ: Βραχνιασμνο;
ΜΠ: Ναι, κπως βραχνιασμνο, γι' αυτ πριν λγο δε γνρισα τη φων σου!
ΖΑΝ: Εγ βραχνιασμνος πς σου 'ρθε; Κθε λλο. Οτε νομζω πως χει αλλξει η φων μου. Μλλον τη δικ σου βρσκω αλλαγμνη.
ΜΠ: Τη δικ μου;
ΖΑΝ: Μλιστα, τη δικ σου, γιατ ν' αλλξει η δικ μου κι χι η δικ σου;
ΜΠ: Τποτα δεν αποκλεεται, αν και δε το πρσεξα.
ΖΑΝ: Και τ προσχεις εσ; Τ κατλαβες μχρι σμερα για να καταλβεις κι αυτ... (Ακουμπ το χρι στο μτωπο) Πιο σωστ, αυτ που με πον τρομερ εναι το μτωπο. Σγουρα κπου θα το χτπησα... (Η φων του χει γνει ακμα πιο τραχει)
ΜΠ: Αν μου επιτρπεις... πτε το χτπησες;
ΖΑΝ: Δε ξρω... δε θυμμαι.
ΜΠ: Μα θα πρπει να το βρντηξες πολ... να πονσες...
ΖΑΝ: σως να το χτπησα στον πνο μου.
ΜΠ: Αδνατο, με το χτπημα θα ξπναγες. Σγουρα κτι θα 'δες. Θα 'δες κποιο νειρο στον πνο σου, τι χτπησες και...
ΖΑΝ: Δε βλπω ποτ μου νειρα!
ΜΠ: Το πιο πιθαν, να σ' πιασε πονοκφαλος την ρα που κοιμσουνα κι τσι να ξχασες το νειρο που 'βλεπες μλλον δε το ξχασες, αλλ τ' νειρο θα κρφτηκε στο υποσυνεδητ σου.
ΖΑΝ: Υποσυνεδητο εγ; Τιθασεω με απλυτη συνεδηση τη σκψη μου... Ποτ δεν επιτρπω στον εαυτ μου μπλεξματα με παραλογισμος υποσυνεδητου. Προχωρ. Προχωρ πντα σια μπρος. Ποτ δε παραπαω.
ΜΠ: Αυτ το ξρω... σως να μην εκφρστηκα σωστ...
ΖΑΝ: Ττε γνε ξεκθαρος. Δεν υπρχει λγος να με βομβαρδζεις συνεχς με δυσρεστα πρματα...
ΜΠ: Να, ταν μας πινει πονοκφαλος, σκεφτμαστε, θελα μας δηλαδ, τι κπου χτυπσαμε. (Πλησιζοντς τον) Αλλ' αν εχες χτυπσει θα 'χες πετξει καρομπαλο. (Κοιτζοντς τον) Για στσου! Ντο! καρουμπαλκι! χεις να μικρ καρομπαλο!
ΖΑΝ: Καρομπαλο;
ΜΠ: να τσο δα καρουμπαλκι...
ΖΑΝ: Πο;
ΜΠ: Εδ... να, βλπεις... φουσκνει λγο πιο πνω απ τη μτη σου!
ΖΑΝ: Εγ καρομπαλο; Αποκλεεται! Στην οικογνει μας ποτ δε φυτρνουνε καρουμπαλκια!
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Πο χεις καθρφτη;
ΖΑΝ: Α!... λλο ξαφνικ (ψαχουλεει το μτωπο) Πρωιν κεραμδα! Ναι! Σα κτι να φυτρνει. Πω στο μπνιο να δω... (Τινζεται απτομα και τρχει στο μπνιο εν ο Μπερανζ του παρακολουθε με το βλμμα. Ακογεται η φων του) χεις δκιο. ναι καρομπαλο... Που να πρει, βγζω καρομπαλο... (Ξαναγυρν χλομς τρομαχτικ... χρμα πρασινοκτρινο) Τ σου 'λεγα; Τ σου 'λεγα; Κπου Θα πρπει να βροντχτηκα!
ΜΠ: χεις πολ σχημο χρμα... γινες ξαφνικ πρασινοκτρινος...
ΖΑΝ: Βαλτς εσαι; Σε διασκεδζει να μου λες λο δυσρεστα. Εσ κοιτχτηκες στον καθρφτη;
ΜΠ: Με συγχωρες, δε θλω να σου γνομαι ενοχλητικς, αλλ...
ΖΑΝ: (πολ νευριασμνος) Αλλ δε κνεις και τποτ' λλο.
ΜΠ: Εγ φταω; Να, η αναπνο σου... ανασανεις κι εναι σα να μουγκρζεις.. Σε πον ο λαιμς σου; (Πει και κθεται στο κρεβτι δπλα του) Γιατ δε μου λες, σε πον ο λαιμς σου; σως παθες ψξη στο λρυγγα!
ΖΑΝ: Τρελθηκες τελεως; Γιατ, σνει και καλ, πρπει να 'παθα ψξη στο λρυγγα;
ΜΠ: Μα δεν εναι ντροπ η ψξη στο λρυγγα. Κι εγ τη παθανω κι αρκετ συχν μλιστα! Μπορ να μετρσω το σφυγμ σου; (Αλλζει θση και πινει το σφυγμ του).
ΖΑΝ: (με φων ακμα πιο τραχει και βραχν) Ω! δεν εναι τποτα! Θα μου περσει!
ΜΠ: Ο σφυγμς σου εναι πολ κανονικς. Κανες λγος ανησυχας!
ΖΑΝ: Ν' ανησυχ; Για ποι πρμα ν' ανησυχ; Δεν ανησυχ διλου!
ΜΠ: Πολ σωστ... Θα ξεκουραστες λγες μρες και θα γνεις περδκι.
ΖΑΝ: Ξεκοραση θα κοιτ τρα. Δεν χω καιρ... Πρπει να βγω ξω, να δω τι θα φω.
ΜΠ: Αφο χεις ρεξη, δεν εναι κτι σοβαρ. Πντως, εγ θα σε συμβολευα να ξεκουραστες λγες μρες. Το βρσκω πιο φρνιμο... Φναξες καν γιατρ;
ΖΑΝ: Γιατρ; Τ να κνω το γιατρ;
ΜΠ: Κι μως, θα 'πρεπε να σε δει γιατρς για να...
ΖΑΝ: ει παρτα με! Σνει και καλ να μου κουβαληθε γιατρς. Αφο σου λω δε θλω γιατρ... αχρεαστος να 'ναι. Θα φροντσω μνος τον εαυτ μου.
ΜΠ: χεις δικο, νας γιατρς εναι πντα χρσιμος!
ΖΑΝ: Ξρω, ξρω... σου ξεφουρνζει αρρστιες που δεν υπρχουν..
ΜΠ: Το κνουνε για το καλ μας. Η χαρ τους εναι γιατρεουνε τους ανθρπους...
ΖΑΝ: Εφευρσκουν αρρστιες, σου λω... τις εφευρσκουν.
ΜΠ: Πω πσο... πντως, ακμα κι αν τις εφευρσκουνε, τις θεραπεουν!
ΖΑΝ: Εγ, μνο σε κτηνατρους χω εμπιστοσνη!
ΜΠ: (πινει και πλι το χρι του) Πρζονται οι φλβες σου. Το πρσεξες; Φοσκωσαν περεργα...
ΖΑΝ: Αυτ εναι δεγμα δναμης...
ΜΠ: Δεν λω το αντθετο... δεγμα δναμης κι υγεας... Παρολαυτ... (Κοιτ με προσοχ το χρι του Ζαν, που το τραβ δσπιστα μχρι που στο τλος το κρυβει απτομα πσω του).
ΖΑΝ: Τι μανα σ' πιασε να με ψαχουλεεις, σα να 'μαι καννα εξωπραγματικ ζο!
ΜΠ: Το δρμα σου...
ΖΑΝ: Το χρμα μου, ο σφυγμς μου, οι φλβες μου, το δρμα μου... με παρασκτισες, το ξρεις; Τι σε νοιζει εσνα για το δρμα μου, εγ ασχολομαι με το δικ σου;
ΜΠ: Μα το δρμα σου αλλζει. Αλλζει συνεχς χρμα. Θα 'λεγες τι γινε χαλκοπρσινο... (πει να ξαναπισει το χρι του Ζαν) και σκληρανει!
ΖΑΝ: (τραβ πλι το χρι) Σταμτα να με πασπατεεις, κατντησες στενς κορσς. Σε πασπατεω εγ; Ωχ, χριστιαν μου. Μ' πρηξες, το κατλαβες;
ΜΠ: Εναι κτι πολ πιο σοβαρ απ' σο νμιζα στην αρχ. κου, πρπει απαρατητα να φωνξουμε γιατρ... (Προχωρε προς το τηλφωνο)
ΖΑΝ: Μακρι απ' το τηλφωνο... (του ορμ και τονε σπρχνει τσι, που παραλγο να τονε πετξει κτω) Μην ανακατεεσαι κει που δε σε σπρνουνε... τσιμπορι!
ΜΠ: Καλ καλ... μην εξπτεσαι, εγ, επα να τηλεφωνσω για το καλ σου.
ΖΑΝ: (βχοντας κι αναπνοντας βαρι) Ξρω το καλ μου πολ καλτερα απ σνα!
ΜΠ: Μα... χεις πρβλημα, αναπνεις δσκολα...
ΖΑΝ: Καθνας αναπνει πως μπορε κι εγ πως μ' αρσει. Πολ σκοτστηκα αν δε σ' αρσει η ανσα μου και μνα δε μ' αρσει η δικ σου... Αναπνεις σα ξεψυχισμνος, μλις κι ακογεσαι, λες και τα μαζεεις για να βρεθες μιαν ρα αρχτερα στον λλο κσμο!
ΜΠ: Εγ δεν επα ποτ τι χω τη δικ σου δναμη!
ΖΑΝ: Σ' στειλα εγ σε γιατρ για να τονσεις τον οργανισμ σου; Δε σ' στειλα... Ο καθνας βολεεται πως του καπνζει!
ΜΠ: Σε παρακαλ, μη θυμνεις, το ξρεις τι εγ εμαι φλος σου.
ΖΑΝ: Φιλες! Κουραφξαλα και πρσσειν λογα... Δε πιστεω στη φιλα σου.
ΜΠ: Τρα με θγεις...
ΖΑΝ: Πολ εκολα θγεσαι!
ΜΠ: Αγαπητ μου, φλε μου Ζαν...
ΖΑΝ: Δεν εμαι ο αγαπητς σου Ζαν, οτε φλος σου.
ΜΠ: Πολ μισνθρωπος γινες σμερα!
ΖΑΝ: Ναι, γινα μισνθρωπος! Μ' αρσει να 'μαι μισνθρωπος, συ τ θες;
ΜΠ: Κατλαβα! Σγουρα μου' σαι ακμα θυμωμνος. Δε ξχασες το χτεσιν ανητο καυγαδκι μας. Εγ φταιγα, το δχομαι. Γι' αυτ ρθα σμερα να σου γυρψω συγγνμη..
ΖΑΝ: Για ποι καυγαδκι μιλς;
ΜΠ: Μα πριν απ λγο δε σου 'λεγα, ξρεις τρα... για το ρινκερο που...
ΖΑΝ: (χωρς ν' ακοει τι του λει) Η αλθεια εναι τι δεν χω τποτα με τους ανθρπους, μου 'ναι αδιαφορο το πολ-πολ, με αηδιζουνε, φτνει μνο να μη μπερδεονται στα πδια μου, γιατ ττε εμαι ξιος να τους ποδοπατσω.
ΜΠ: Το ξρεις πολ χαλ τι δε σκοπεω να μπερδευτ στα πδια σου.
ΖΑΝ: Εγ χω σκοπος στη ζω! Θα χυμξω, θα τους αρπξω και...
ΜΠ: Πολ σωστ, αυτ πρπει να κνεις! Πντως, χω την εντπωση τι τελευταα περνς ηθικ κρση... (Εδ και λγη ρα ο Ζαν πει κι ρχεται απ τοχο σε τοχο, σα θηρο κλεισμνο σε κλουβ. Ο Μπερανζ τρχει ξοπσω του για να τον ηρεμσει και συχν παραμερζει για να τον αποφγει. Η φων του Ζαν γνεται συνεχς, λο και πιο τραχει). Μην εκνευρζεσαι, σε παρακαλ, μην εκνευρζεσαι. Σου κνει κακ...
ΖΑΝ: Αυτ τα ροχα... πσο μ' ενοχλονε δε λγεται... οφφ... κι αυτ τη πιζμα, δε την αντχω. (Ανοιγοκλενει τη πιζμα).
ΜΠ: Θε και Κριε. Το δρμα σου, το δρμα σου!
ΖΑΝ: Πλι τα 'βαλες με το δρμα μου; Ε! δικ μου εναι, δε γρεψα να τ' αλλξω με το δικ σου... Μνο αυτ μου 'λειπε...
ΜΠ: Μα... πς γινε τσι... σα πετσ...
ΖΑΝ: Το πετσ εναι πιο ανθεκτικ... Αντχει σ' λες τις καιρικς συνθκες!
ΜΠ: Πρασινζεις λο και πιτερο!
ΖΑΝ: Μπα που να σκσεις. Μανα καταδωξης σ' πιασε σμερα με τα χρματα... σγουρα, για να βλπεις συνεχς ορματα, θα τα κοπνισες πλι...
ΜΠ: Χτες εχα πιει, το παραδχομαι, αλλ σμερα οτε σταγνα..
ΖΑΝ: Με τα ργια που 'κανες στο παρελθν, το αποτλεσμα, φυσικ, συνεχζεται.
ΜΠ: Σου υποσχθηκα τι θα διορθωθ και ξρεις πολ καλ πως ακοω συμβουλς που δνει καλς φλος σα και σνα. Δε το θεωρ ταπεινωτικ. Το αντθετο μλιστα.
ΖΑΝ: Στα παλι μου τα παποτσια τ θεωρες... Μπρ... μπρρ... μπρρρρρρ!
ΜΠ: Τ επες;
ΖΑΝ: Δεν επα τποτα... κανα μνο μπρρρ... Και το βρσκω πολ διασκεδαστικ...
ΜΠ: (κοιτντας τον στα μτια) Θυμσαι τον Βοδρ; Ξρεις τι παθε; γινε ρινκερος!
ΖΑΝ: Τ γινε ο Βοδρ;
ΜΠ: Ρινκερος!
ΖΑΝ: (αερζεται, ανοιγοκλενοντας τη πιζμα) Μπρρρρ.
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: λα, σταμτησε τις σαχλαμρες... Πς αερζεσαι τσι;
ΖΑΝ: ει παρτα με. Θ' αερζομαι πως μ' αρσει. Εμαι σπτι μου κι χω κθε δικαωμα!
ΜΠ: Εγ δεν επα το αντθετο!
ΖΑΝ: Ευτυχς, γιατ... Δε σηκνω αντιρρσεις... Τ ζστη εναι αυτ; Μμπρρρρ... σκασα... σκω απ' τη ζστη... Μπρρρρ... πω να δροσιστ λιγκι...
ΜΠ: (εν ο Ζαν ορμ στο μπνιο) Εναι απ τον... (Ο Ζαν εναι στο μπνιο. Τον ακομε να ξεφυσ τρομαχτικ πως ακομε και το νερ που τρχει απ' τη βρση)
ΖΑΝ: (απ' το μπνιο) Μπρρρρρ...
ΜΠ: χει ργη... λοιπν, θλει δε θλει θα τηλεφωνσω στο γιατρ... (Προχωρε και πλι προς το τηλφωνο, σταματ απτομα ταν ακοει τη φων του Ζαν απ' το μπνιο).
ΖΑΝ: στε τσι ε; Ο φιλαρκος ο Βοδρ γινε ρινκερος. Χα! Χρνια εχα να γελσω τσι! Σας την φερε μια χαρ. Ασφαλς θα μασκαρετηκε. (Βγζει το κεφλι απ' το νοιγμα της πρτας του μπνιου. Εναι καταπρσινος και το καρομπαλο χει μεγαλσει ακμα πιτερο) Αυτ εναι... Μασκαρετηκε!... .
ΜΠ: (κνει βλτες στο δωμτιο χωρς να τονε κοιτ) Σε βεβαι πρκειται για κτι πρα πολ σοβαρ...
ΖΑΝ: Μπα; Σοβαρ ξεσοβαρ, λογαριασμς δικς του!
ΜΠ: (γυρζει προς τη μερι του Ζαν, αλλ κενος μπανει στο μπνιο) Δε νομζω να μασκαρετηκε επτηδες, η αλλαγ συντελστηκε χωρς τη θλησ του.
ΖΑΝ: (απ' το μπνιο) Εσ πο το ξρεις;
ΜΠ: Τουλχιστον, κτι ττοιο υποθσαμε λοι!
ΖΑΝ: Κι αν το κανε επτηδες; Ρωτ αν το κανε με τη θλησ του;
ΜΠ: Θα το 'βρισκα πολ περεργο! λλωστε η κα Βοδρ πεσε απ' τα σννεφα. Η καημνη δεν εχε ιδα.
ΖΑΝ: (με πολ βραχνιασμνη φων) Χα! Χα! Χα! Τη χοντρ μας τη Βοδρ... Μα αυτ εναι διανοητικς καθυστερημνη...
ΜΠ: Δε ξρω αν εναι καθυστερημνη, αλλ...
ΖΑΝ: (ξαναγυρν βιαστικ στο δωμτιο, βγζει το σακκι της πιζμας και το πετ στο κρεβτι. Ο Μπερανζ γυρζει το κεφλι του διακριτικ αλλο. Ο Ζαν με το στθος και τη πλτη πρσινη ξαναμπανει στο μπνιο) Ο Βοδρ δεν λεγε ποτ σχδι του στη γυνακα του.. Πς να εμπιστευτε να ξανο!
ΜΠ: Κνεις λθος, Ζαν, αγαπημνο ζευγρι!
ΖΑΝ: Πολ αγαπημνο ζευγρι... δε θα 'σαι καλ.. χουν... χουν... Μπρρρρ
ΜΠ: (προχωρε προς το μπνιο, αλλ ο Ζαν του κλενει τη πρτα κατμουτρα) Μλιστα, πολ αγαπημνο ζευγρι κι αν θλεις η απδειξη εναι τι...
ΖΑΝ: (στο μπνιο) Ο Βοδρ εχε δικ του προσωπικ ζω. Στο βθος της καρδις του φλαγε μια κρυφ γωνι, που δε τη φανρωνε ποτ!
ΜΠ: Δε θλω να σε κνω να μιλς. σως να σου κνει κακ και δε πρπει.
ΖΑΝ: Το αντθετο... με ξαλαφρνει....
ΜΠ: Σε παρακαλ, φησ με τουλχιστον να φωνξω γιατρ.
ΖΑΝ: Απαγορεεται δια ροπλου! Με κνεις ξαλλο με το πεσμα σου. Το κατλαβες επιτλους; (Ξαναγυρν στο δωμτιο. Ο Μπερανζ κνει λγα βματα προς τα πσω τρομαγμνος, γιατ ο Ζαν χει γνει ακμα πιο χαλκοπρσινος κι αρθρνει με σχετικ δυσκολα. Η φων του χει γνει αγνριστη). Και στο κτω-κτω, ετ' γινε ρινκερος ελεθερα κι αυθρμητα, ετ' γινε κατπιν ρεβανσιστικν σχεδων, τρα μπορε να 'ναι πολ ευχαριστημνος!
ΜΠ: Ευχαριστημνος με ττοια συμφορ; Μα φλε εναι δυνατ να σκφτεσαι τι...
ΖΑΝ: χεις μανα να βλπεις παντο καταστροφ! Αν κανε κφι του ανθρωπκου να γνει ρινκερος; Αν το τραβοσε οργανισμς του; Εγ σ' αυτ το γεγονς δε βλπω κτι αφσικο.
ΜΠ: Συμφων, το γεγονς εναι πολ φυσικ... Μα πολ αμφιβλλω αν το τραβοσε ο οργανισμς του.
ΖΑΝ: Και γιατ αμφιβλλεις παρακαλ;
ΜΠ: Μου 'ναι λγο δσκολο να στο εξηγσω, αλλ νομζω πως εναι κτι αυτονητο!
ΖΑΝ: Εγ δε βρσκω τσο τρομακτικ το να γνει ρινκερος! Πλσματα του Θεο εναι κι οι ρινκεροι, σα κι εμς κι χουνε κι αυτο στη ζω δια δικαιματα που 'χουμε μεις.
ΜΠ: Με μια διαφορ: να μη μπερδεονται στη δικ μας ζω. χουμε διαφορετικ νοοτροπα, δε το παραδχεσαι;
ΖΑΝ: (πει κ ρχεται στο δωμτιο, μπαινοβγανει στο μπνιο) Και ποις σου 'πε πως η δικ μας νοοτροπα εναι σωστ;
ΜΠ: πως και να 'χει, χουμε κποια ηθικ, που δε νομζω να 'χει σχση με την ηθικ των ζων!
ΖΑΝ: Ηθικ! Η ηθικ τρα μας μρανε. Εμαι μχρις εδ με την ηθικ, τη σιχθηκε η ψυχ μου... Ηθικ και πρσσειν λογα! Καιρς εναι να τη ξεπερσουμε την ηθικ!
ΜΠ: Και τ θα βζαμε στη θση της;
ΖΑΝ: Τη φση!
ΜΠ: Τη φση;
ΖΑΝ: Μλιστα, τη φση. χει δικος της νμους. Η ηθικ εναι κτι το αφσικο.
ΜΠ: Δηλαδ, αν κατλαβα καλ, θες ν' αντικαταστσουμε τον ηθικ με το νμο της ζογκλας!
ΖΑΝ: Μλιστα, της ζογκλας... εκε θ' ανπνεα... Εκε θα 'θελα να ζσω.
ΜΠ: Μια κουβντα εναι αυτ... Κατ βθος μως, καννας απ μας...
ΖΑΝ: Πρπει να ξαναβλουμε αξιοκρατικ θεμλια στη ζω. Πρπει να ξαναγυρσουμε στην ακεραιτητα που 'χανε τα πρτα πλσματα της δημιουργας.
ΜΠ: Θα μου επιτρψεις να διαφωνσω, φλε μου!
ΖΑΝ: (ξεφυσντας τρομαχτικ) Ν' αναπνεσω. Θλω ν' αναπνεσω...
ΜΠ: Για ξανασκψου το, πρσεξε: εμες διαθτουμε θεμελιωμνη φιλοσοφα, που αυτ τα ζωνταν δε την χουνε δει οτε στον πνο τους! Συστματα γι' αξες ζως που 'ναι αναντικατστατα. Τα δημιοργησαν αινες κι αινες ανθρπινου πολιτισμο και...
ΖΑΝ: (απ' το μπνιο) λ' αυτ πρπει να κατεδαφιστον, να γκρεμιστον, ν αφανιστον! Μλιστα, λα! Θα 'μαστε πολ καλτερα!
ΜΠ: Δε σε παρνω σοβαρ. Σγουρα αστειεεσαι το 'ριξες στη ποηση...
ΖΑΝ: (πντα απ' το μπνιο ξαναμουγκρζει) Μπρρρρ...
ΜΠ: Δεν ξερα τι κνεις και ρμες!
ΖΑΝ: (βγανοντας απ το μπνιο μουγκρζει και πλι) Μπρρρρ...
ΜΠ: Σε ξρω αρκετ καλ, δε με πεθεις τι λ' αυτ που λες τα πιστεεις κιλας και τα πρεσβεεις. Ο νθρωπος, κι αυτ το γνωρζεις περτρανα, πως κι εγ...
ΖΑΝ: Ο νθρωπος! Αυτ τη λξη να μη τη ξαναπες εμπρς μου!
ΜΠ: Θλω να πω, το ανθρπινο πλσμα... ο ουμανισμς...
ΖΑΝ: Ουμανισμς! Θεωρες ξεπερασμνες! Χωρς διαφνεια! Γρασες, αλλ εσαι πντα γελοος ρομαντικς! Πει ο ουμανισμς, ξφλησε! (Ξαναμπανει στο μπνιο)
ΜΠ: Μα επιτλους, υπρχει η σκψη, το μυαλ, που λο εξελσσεται.
ΖΑΝ: (απ' το μπνιο) Τρχες κατσαρς. Αυτ εναι κλισ! Βαρθηκα να σ' ακοω να λες απθανα σενρια. Μπρρρρ!
ΜΠ: Εγ; Απθανα σενρια;
ΖΑΝ: (με πολ τραχει φων, τσι που ξεχωρζουνε δσκολα τα λγια του) Μλιστα, μπορδες με λοφο... Μπρρρρ.
ΜΠ: Τα 'χω χαμνα... πρτη φορ σ' ακοω να υποστηρζεις ττοιες θεωρες, αγαπητ μου Ζαν. Μα τ παθες; Παραλογζεσαι; Τελικ θα μου πεις τι θα σ' ρεσε να 'σουνα ρινκερος!
ΖΑΝ: Και γιατ χι; Εγ δεν χω ανητες προκαταλψεις!
ΜΠ: χεις τη καλοσνη να μιλς λγο πιο καθαρ! Δε καταλαβανω τι λες. Αρθρνεις παρ πολ σχημα...
ΖΑΝ: (στο μπνιο) Καθρισε τ' αφτι σου και θα καταλβεις!
ΜΠ: Τ να καθαρσω;
ΖΑΝ: Τ' αφτι σου! Κουφθηκες εντελς. Σου 'πα: Γιατ να μη γνω ρινκερος... Πντα μ' ρεσε η αλλαγ!
ΜΠ: Ε, δεν εμαστε καλ... Εναι δυνατν ν' αραδιζεις ττοιες θεωρες... (σταματ απτομα, βλπει τον Ζαν να ξαναγυρν σε τρομαχτικ κατσταση. Τρα εναι τελεως χαλκοπρσινος και το καρομπαλο στο μτωπ του χει μεταβληθε σχεδν σε κρατο ρινκερου) Ω! Δε ξρεις πια οτε τι σου συμβανει οτε τι κνεις. (Ο Ζαν ορμ στο κρεβτι, πετ κτω τα σκεπσματα, προφρει αφρισμνος ακατανητες ναρθρες λξεις και πο και πο, βγζει γριες κραυγς) λα ηρμησε, ηρμησε, πρτη φορ σε βλπω σ' αυτ τη κατσταση, δεν σ' αναγνωρζω πια!
ΖΑΝ: Ζστη!... Πολ ζστη!... λ' αυτ πρπει να τ' αφανσουμε, να τα γκρεμσουμε. Τα ροχα... τ φαγορα εναι αυτ... με πνγουνε... με τρνε... (βγζει και το παντελνι της πιζμας).
ΜΠ: Μα τ κνεις; Τρα γυμννεσαι απ πνω; Εσ πντα καυτηραζες τους επιδειξες!
ΖΑΝ: Στους βλτους! Στους βλτους!
ΜΠ: Γρνα να με δεις... χω την εντπωση πως οτε με βλπεις οτ' ακος τι λω.
ΖΑΝ: Σ' ακοω θαυμσια και σε βλπω ακμα πιο θαυμσια... (Χυμ πνω του με το κεφλι χαμηλωμνο. Ο Μπερανζ τραβιται για να μη χτυπσει).
ΜΠ: Πρσεχε, μα τρελθηκες;
ΖΑΝ: (αναπνει ξεφυσντας στερα τρχει σα δαιμονισμνος στο μπνιο) Συγνμη!
ΜΠ: (κνει να φγει απ' τη πρτα αριστερ, αλλ μετ σα να μετανινει γυρν και τρχει πσω του στο μπνιο) χι! Δε μπορ να τον αφσω στη κατσταση του, εναι φλος. Πει τλειωσε Ζαν, θα φωνξω γιατρ. Πστεψ με, εναι αναγκαο! Αναγκαο!
ΖΑΝ: χι!
ΜΠ: Ναι! Ηρμησε σου λω, Ζαν... γνεσαι γελοος! Ωχ, το κρατ σου... το κρατ σου μεγαλνει, λο και πιτερο... γινες... γινες ρινκερος!
ΖΑΝ: Θα σε ποδοπατσω... Θα σε λισω...

   (Ακογεται δυνατ φασαρα, μουγκρσματα, πρματα πφτουν, ο καθρφτης γνεται κομμτια. Σε λγο βγανει ο Μπερανζ τρομοκρατημνος, αναστατωμνος και προσπαθε να κλεσει τη πρτα του μπνιου με δυσκολα, γιατ απ μσα, τη τραβ ο λλος. Τελικ, με υπερνθρωπη προσπθεια, καταφρνει να τη κλεσει).

ΜΠ: (κρατντας τη πρτα) γινε ρινκερος... πει! γινε ρινκερος! (Καταφρνει τελικ να κλεσει τη πρτα, αλλ να κρατο του σχζει το σακκι. στερα το διο κρατο σπει τη πρτα και παρουσιζεται στο κντρο απ μια τρπα. πως η πρτα πει κι ρχεται απ' τα τραντγματα του θηρου, ο χαλασμς στο μπνιο συνεχζεται με μουγκρητ, βρυχηθμος και λξεις που σχεδν δε ξεχωρζουν, πως «βρομιρη, λσσαξα, κθαρμα, κ.λπ» Ο Μπερανζ καθς ορμ στη πρτα δεξι). Πο να πει ο νους μου τι θα 'φτανε σ' αυτ το σημεο; Πο να το φανταστ; (Ανογει τη πρτα της σκλας και χτυπ με τις γροθις του ασταμτητα τη πρτα που βρσκεται στο πλατσκαλο) Ρινκερος! Υπρχει στο κτριο ρινκερος! Φωνξτε την αστυνομα! νας ρινκερος!
ΓΕΡΑΚΟΣ: (βγζει το κεφλι πως και πριν) Τ πθατε και φωνζετε;
ΜΠ: Την αστυνομα, γργορα, την αστυνομα... Υπρχει ρινκερος σπτι σας.
ΦΩΝΗ ΓΥΝ ΓΕΡΑΚΟΥ: Μα τ συμβανει; Ζαν, γιατ κνεις τση φασαρα;
ΓΕΡ: Δε κατλαβα και καλ, τα λει μπερδεμνα... Εδε λει ρινκερο...
ΜΠ: Μλιστα, ρινκερος, εδ, μες στο σπτι σας. Φωνξτε την αστυνομα!
ΓΕΡ: Εσαι με τα καλ σου; Γι' αυτ ανασττωσες με τις φωνς σου το σμπαν; Για κοτα αναδεια! (κλενει τη πρτα κατμουτρα)
ΜΠ: (ορμ στη σκλα) Ο Θυρωρς! Πο εναι ο θυρωρς; Ρινκερος στο σπτι σας, φωνξτε την αστυνομα... την αστυνομα... (Βλπουμε ν' ανογει ο φεγγτης της πρτας της Θυρωρο και να παρουσιζεται το κεφλι ενς ρινκερου) Κι λλος... κι λλος ρινκερος! (Ανεβανει και πλι τρχοντας τη σκλα, πει να μπει στο δωμτιο του Ζαν, αλλ διστζει και ξανατρχει προς τη πρτα του Γερκου. Την δια στιγμ, η πρτα του Γερκου ανογει κι εμφανζονται δυο μικρ κεφαλκια ρινκερων) Θε μου... Εναι δυνατ; (Ξαναγυρν στο δωμτιο του Ζαν. Η πρτα του μπνιου τραντζεται πντα. Προχωρε προς το παρθυρο, που το πλασι του βρσκεται μπρος στη σκην, απναντι στο κοιν. Εναι εξαντλημνος, λγο ακμα και θα λιποθυμσει, σχεδν τραυλζει) Αχ, Θε μου!... Αχ Θε μου... (Κνει προσπθεια και πηδ στο πρεβζι, ξω απ το παρθυρο προς το μρος του κοινο, αλλ ξανανεβανει αμσως γιατ την δια στιγμ εμφανζονται απ κτω, δηλαδ, απ τη πλατεα, κρατα ρινκερων. Τα βλπουμε να προχωρνε και να τρχουν απ τη μιαν κρη στην λλη με αφνταστη ταχτητα. Ανεβανει και πλι, σο πιο γργορα μπορε, και για μια στιγμ στκει και κοιτ προς τα ξω) Ρινκεροι! Στο δρμο κοπδι ολκληρο... Στρατι ολκληρη. Ρινκεροι!... Κατηφορζουνε τρχοντας στη λεωφρο... (Κοιτ προς λες τις μερις) Πς θα μπορσω τρα να βγω... απ πο θα βγω... Αν τουλχιστον τρχαν μνο μες στη μση του δρμου... στριμχνονται και στα πεζοδρμια... πλημμρισαν τα πντα... απ πο θα βγω τρα... απ πο θα φγω... (Τον χει πισει πανικς, τρχει προς λες τις πρτες και τα παρθυρα. Η πρτα του μπνιου πντα τραντζεται κι ακογεται πντα ο Ζαν, να μουγκρζει, να βγζει ναρθρες κραυγς και πο και πο ασυνρτητες λξεις και βρισις. λα αυτ συνεχζονται για λγη ρα. Κθε φορ που ο Μπερανζ προσπαθε, μσα στην ταραχ του, να φγει, βρσκεται μπροστ στην πρτα του Γερκου στα σκαλοπτια της σκλας και αμσως κνει πσω, γιατ παρουσιζονται μπροστ του κεφλια ρινκερων που μουγκρζουν απειλητικ. Για μια τελευταα φορ τρχει στο παρθυρο και κοιτ ξω) Γνανε κοπδια... κοπδια ρινκεροι... κι στερα σου λνε πως αυτ το θηρο προτιμ τη μοναχικ ζω! Λθος! Μεγλο λθος! Πρπει ν' αναθεωρηθε εκ βθρων αυτ η θεωρα. Δεν φησαν στη λεωφρο παγκκι για παγκκι, τα γκρεμσανε λα. (Σφγγει τα χρια με μεγλη αγωνα) Τ να κνω τρα, Θε μου, τ να κνω; (Τρχει και πλι σε κθε πιθαν ξοδο αλλ και πλι ρινκεροι τον σταματνε. Σε μια στιγμ που βρσκεται κοντ στο μπνιο, βλπει τη πρτα τοιμη να υποχωρσει. Τινζεται γργορα και κολλ στον τοχο του βθους, αλλ κι αυτς γκρεμζεται. Τρα, στο βθος βλπουμε να δρμο, πηδ και τρχει ουρλιζοντας) Βοθεια ρινκερος!... Ρινκεροι!... Ρινκεροι.. (Τρομαχτικς θρυβος κι η πρτα του μπνιου γκρεμζεται).

                                            ΤΡΙΤΗ ΠΡΑΞΗ

     Σχεδν διο σκηνικ με τη προηγομενη εικνα. Το δωμτιο του Μπερανζ, που μοιζει αρκετ με το δωμτιο του Ζαν. Λγες λεπτομρειες, να-δυο πιπλα παραπνω, μας δεχνουν τι πρκειται γι' λλο δωμτιο. Αριστερ, σκλα και πλατσκαλο. Πρτα στο βθος του πλατσκαλου. Θυρωρεο δεν υπρχει. Στο βθος ντιβνι. Ο Μπερανζ εναι ξαπλωμνος στο ντιβνι, πλτη στο κοιν, ντυμνος. Μια πολυθρνα κι να μικρ τραπεζκι και πνω σ' αυτ το τηλφωνο. Στο βθος ανοιχτ παρθυρο. Δετερο παρθυρο, μνο το πλασι του, στο προσκνιο. Στο κεφλι χει επδεσμο. σως να βλπει εφιλτες, γιατ τινζεται συνεχς στον πνο του.

ΜΠ: χι... χι... Παντο κρατα... φυλαχτετε απ τα κρατα... (Ακογεται φοβερς θρυβος που κνουν να τσορμο ρινκεροι πως περννε κτω απ' το παρθυρο του βθους) χι, αφστε με! (Πφτει στο πτωμα καθς παλεει στον εφιλτη του και ξυπν. Ψχνει το μτωπ του, τρομοκρατημνος, στερα τρχει στον καθρφτη. Ανασηκνει τον επδεσμο. Ο φοβερς θρυβος σταματ. Αναστενζει με ανακοφιση γιατ βλπει τι δεν χει φυτρσει καννα καρομπαλο. Διστζει λγο, γυρν, ξαπλνει στο ντιβνι, αλλ σχεδν αμσως ξανασηκνεται. Προχωρε στο τραπζι που υπρχει να μπουκλι κονικ κι να ποτρι κι ετοιμζεται να πιει. Για λγο, γνεται μσα του μια μικρ πλη, αλλ στερα ξαναβζει αποφασιστικ το ποτρι και το μπουκλι πνω στο τραπζι) Θληση... πρπει να γνω δυνατς. (Ετοιμζεται να ξαναξαπλσει, αλλ απ' το παρθυρο του βθους ακογεται πλι φασαρα απ' τους ρινκερους που τρχουν. Βζει το χρι στη καρδι) Θε μου! (Προχωρε προς το παρθυρο του βθους, ρχνει ξω μια ματι, αλλ σχεδν αμσως το κλενει ταραγμνος. Ο θρυβος ακογεται λιγτερο. Προχωρε και πλι προς το τραπζι, στκει λγο διστακτικς, κοιτντας το μπουκλι, ανασηχνει τους μους σα να λει «ωχ, αδερφ», γεμζει να μεγλο ποτρι κονικ και το καταπνει μονοροφι. Ξαναβζει στο τραπζι το ποτρι και το μπουκλι. Βχει! Ο χος του βχα τον ανησυχε, ξαναβχει και παρακολουθε προσεχτικ το βχα του. Κοιτζεται στον καθρφτη και ξαναβηχει. Ανογει και πλι το παρθυρο. Οι ανσες των θηρων ακογονται ξαν, πιο ντονα, ξαναβηχει) χι... εναι λλο πργμα... καμα σχση! Καμα σχση.

   (Ησυχζει κπως και κλενει το παρθυρο, ψηλαφε το μτωπο πνω απ' τον επδεσμο. Τελικ ξαπλνει στο ντιβνι σα να θλει να κοιμηθε. Ττε, βλπουμε τον Ντιντρ που ανεβανει τα τελευταα σκαλι. Φτνει στο πλατσκαλο και χτυπ τη πρτα).

ΜΠ: (τινζεται στο ντιβνι) Ποις εναι;
ΝΤ: ρθα να σε δω, Μπερανζ, μαθα τι εσαι ρρωστος!
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Ποις εναι;
ΝΤΙΝΤΑΡ: Εγ εμαι... εγ!
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Ποις εγ;
ΝΤΙΝΤΑΡ: Εγ, ο Ντιντρ
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Α!... Εσ εσαι... λα μσα...
ΝΤΙΝΤΑΡ: Δεν σ' ενοχλ, τσι; (Πει ν' ανοξει τη πρτα) Μα χεις κλειδσει!
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Μια στιγμ... φτασα, φτασα! (Ξεκλειδνει, ο Ντιντρ μπανει)
ΝΤΙΝΤΑΡ: Καλ σου μρα!
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Καλ μρα, Ντιντρ. Τ ρα εναι;
ΝΤ: Οτε την ρα δε ξρεις; Αβγ μου κλωσς κλειδαμπαρωμνος σπτι σου; Τουλχιστον πας καλτερα;
ΜΠ: Συγνμη ε; Στην αρχ δε γνρισα τη φων σου. (Πει κι ανογει το παρθυρο) Ναι, ναι, ελπζω... ελπζω. Πω λγο καλτερα!
ΝΤ: Δε γνρισες τη φων μου; Μα, δεν λλαξε. Εγ τη δικ σου τη γνρισα αμσως!
ΜΠ: Με συγχωρες, σως να 'ταν ιδα μου. Πργματι η φων σου δεν λλαξε διλου. Αλλ οτε κι η δικ μου, δε συμφωνες;
ΝΤΙΝΤΑΡ: Και γιατ θα 'πρεπε ν' αλλξουν, υπρχει λγος;
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Κανες, μα μπως απκτησα πιο μπσους τνους, λγο πιο βαρι φων;
ΝΤΙΝΤΑΡ: Δε μου δνεις καθλου αυτ την εντπωση.
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Ευτυχς... Εχα τση αγωνα!
ΝΤΙΝΤΑΡ: Αγωνα, για ποιο πργμα;
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Τποτα, τποτα, να τσι, δεν ξρεις, καμι φορ, σα δε φρνει ο χρνος τα φρνει η ρα... Φων εναι αυτ, μπορε και ν' αλλξει. Συνηθισμνα πρματα... Ψματα;
ΝΤΙΝΤΑΡ: Μπως ρπαξες καμι γριπολα;
ΜΠ: Α, μπα! Δηλαδ, το ελπζω. Μα γιατ στκεσαι ρθιος; Κθησε σα στο σπτι σου... η πολυθρνα εναι αρκετ αναπαυτικ.
ΝΤ: Νιθεις πντα την δια αδιαθεσα; Πον πντα το κεφλι σου; (Δεχνει τον επδεσμο που φορ ο Μπερανζ)
ΜΠ: Ναι, ββαια, ββαια, με πον και πολ μλιστα. Πντως καρομπαλο δεν βγαλα... Δε βλπεις καρομπαλο, βλπεις; (Τραβ τον επδεσμο, δεχνει το μτωπο στο Ντιντρ)
ΝΤΙΝΤΑΡ: χι, καρομπαλο δε βλπω... οτε χνος.
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Κι οτε θα δεις ποτ. Δεν το'χω σκοπ... Καρομπαλο ποτ!
ΝΤΙΝΤΑΡ: Καλ, πς θα βγλεις καρομπαλο χωρς να χτυπσεις, γνεται;
ΜΠ: Αυτ λω κι εγ, ταν προσχεις δεν χεις καννα φβο να χτυπσεις. Καννα!
ΝΤ: Εναι αυτονητο... Φτνει μνο να προσχεις... Μα επιτλους, τ σου συμβανει; Γιατ τσος εκνευρισμς κι ανησυχα... Αν μενεις ξαπλωμνος, θα σ' ενοχλε λιγτερο... Θλω να πω, ο πονοκφαλος..
ΜΠ: Ποις πονοκφαλος; Μη ξαναπες για πονοκφαλο. Απαγορεεται κατλαβες; Δια ροπλου!
ΝΤ: Μα εγ το βρσκω πολ φυσικ, στερα απ τσες συγκινσεις να' χεις λγο πονοκφαλο, τ λγο; Πολ πονοκ...
ΜΙΙ: Πψε, ακμα δε μπορ να συνλθω!
ΝΤΙΝΤΑΡ: Καλ, παω, μα... εναι φυσικ συνπεια να σε πονει το κεφλι σου!
ΜΠ: (τρχει στον καθρφτη και τραβ τον επδεσμο) Δξα τω Θε, τποτα! Δε βλπω τποτα... ξρεις, κπως τσι αρχζει..
ΝΤΙΝΤΑΡ: Ποιο πργμα αρχζει τσι;
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Να... φοβμαι μπως γνω κτι λλο...
ΝΤΙΝΤΑΡ: Πιο καλ δε σταματς να γυροφρνεις! Κθισε λγο. τσι που πας κι ρχεσαι σα σβορα, εκνευρζεσαι περισστερο. Δε το καταλαβανεις;
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Ναι, χεις δκιο, πρπει να ηρεμσω. (κθεται) Να ηρεμσω... Ακμα, ξρεις, τα βλπω λα μπρος μου.
ΝΤΙΝΤΑΡ: Το ξρω... λα αυτ για το Ζαν...
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Ναι, ββαια, κυρως για το Ζαν, αλλ κι λοι οι λλοι δε πνε πσω. Μικρ το'χεις να...
ΝΤΙΝΤΑΡ: Καταλαβανω, πρασες πολ μεγλο σοκ!
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Σοκ, δε θα πει τποτα. Ταραχ, τρομρα! Ευτυχς, εσ με νιθεις.
ΝΤ: Τελοσπντων. πως και να 'χει, δεν τανε δα κι η συντλεια του κσμου, οτε υπρχει λγος ν' αφνεις τον εαυτ σου να...
ΜΠ: Θα 'θελα να 'βλεπα τι θα 'κανες, εσ στη θση μου. Ο Ζαν ταν ο καλτερς μου φλος. Να μεταμορφωθε τσι στα καλ-καθομενα μπρος στα μτια μου; σε που 'κανε σα λυσσασμνος...
ΝΤ: Παραδχομαι, ταν μεγλη απογοτευση για σνα. Αλλ καιρς να το ξεπερσεις.
ΜΠ: Πς να το ξεπερσω; Νος νθρωπος, με ττοια αισθματα, τοιμος να ριχτε με τα μοτρα στον αγνα για την ανθρωπτητα... Ποις θα μποροσε να το πιστψει... Αυτς.. αυτς... Γνωριζμαστε απ παιδι... ποτ δε φανταζμουνα παρμοια εξλιξη... μουνα πιο σγουρος γι' αυτν απ' τι μουνα για μνα και να μου το κνει αυτ; Σε μνα!
ΝΤΙΝΤΑΡ: Μα, δε νομζω τι το κανε γιατ εχε κτι συγκεκριμνο εναντον σου!
ΜΠ: Κι μως, αυτ την εντπωση μου 'δωσε... Αν βλεπες πς φριζε, σε τι κατσταση βρισκτανε ... Το πρσωπ του εχε μιαν κφραση που ποτ...
ΝΤ: Εναι γιατ τυχε να βρεθες εσ κοντ του κενες τις στιγμς. Κι λλος αν τανε στη θση σου, δια θα του φερτανε.
ΜΠ: Ναι, αλλ μουν εγ και θα 'πρεπε να συγκρατηθε χρη στη μεγλη μας φιλα!
ΝΤ: Μα δε μου λες; Πιστεεις τι εσαι το κντρο του σμπαντος και πως ,τι συμβανει σ' αφορ προσωπικ; Μα τη πστη μου δε σ' βαλε δα στο σημδι ολκερη υφλιος!
ΜΠ: σως να 'ναι κι τσι... Θα προσπαθσω να λογικευτ... Πντως, το διο το φαινμενο εναι πολ δυσρεστο... Για να 'μαι ειλικρινς, εμνα τουλχιστον με αναστατνει... κι εξγηση... εξγηση δε βρσκω....
ΝΤ: Για την ρα κι εγ δε βρσκω ικανοποιητικ εξγηση. Απλς, διαπιστνω τα γεγοντα και τα καταγρφω. Εφσον γεγοντα υπρχουνε λοιπν, θα πρπει κποια στιγμ και να μπορον να εξηγηθον. Ιδιοτροπα της φσης, παραξενι, εξωφρενισμς, παζει παιχνιδκια μαζ μας; Ποις ξρει;
ΜΠ: Ο Ζαν εχε πολ μεγλη ιδα για τον εαυτ του. μως εγ δεν χω φιλοδοξες, αυτ που εμαι μου φτνει!
ΝΤ: σως να του ρεσε ο καθαρς αρας, η εξοχ, ο ανοιχτς ορζοντας, σως να 'νιωθε την ανγκη για λγο ριλξ. Ββαια αυτ δε στα λω για να τον δικαιολογσω, αλλ...
ΜΠ: Καταλαβανω! Τουλχιστο προσπαθ. σο ακμα κι αν με κατηγορσεις τι μου λεπει παντελς αθλητικ πνεμα πως δεν εμαι παρ νας χοντρς μικροαστς που ζει αμπαρωμνος σ' να δικ του κλισ κσμο, πλι δε θ' λλαζα τα πιστεω μου!
ΝΤ: Μη φοβσαι και κανες μας δεν αλλζει τα πιστεω του! Τ κθεσαι λοιπν και χολοσκς για λγα κροσματα ρινοκερτιδας... Πρτο σα μια κολλητικ επιδημα!
ΜΠ: Αυτ φοβμαι ακριβς: μπως. εναι κολλητικ!
ΝΤ: λα, πψε να το σκφτεσαι. Δεν αξζει σα γεγονς να του δνεις τσο μεγλη σημασα. Το παρδειγμα του Ζαν δε θα δημιουργσει σχολ, οτε εναι αντιπροσωπευτικ μιας εποχς. Μνος σου επες τι ο Ζαν εχε πολ μεγλη ιδα για τον εαυτ του. Κατ τη γνμη μου και συγχρα με αν μιλ σχημα για το φλο σου, αλλ ο Ζαν πντα τανε παρορμητικς, πρωτγονος, εκκεντρικς! Δε θα προυμε λοιπν στα σοβαρ ναν νθρωπο που τ' ρεσε να παριστνει τον πρωττυπο. Σημασα χει ο μσος νθρωπος!
ΜΠ: Τρα αρχζω να το βλπω ξεκθαρα. πως επες κι εσ πριν λγο, σ' να φαινμενο δε βρσκεις εκολ εξγηση. Κι μως, μ' σα επες, μου δωσες μια πιθαν εξγηση. Αυτ εναι, για να φτσει ο Ζαν σε ττοια κατσταση, θα πρπει σγουρα να πρασε κποια μεγλη κρση, να 'παθε κτι σα παρκρουση, σα τρλα. Κι μως μιλοσε μ' επιχειρματα, μοιαζε σα να 'χε μελετσει το πρβλημα κι η απφαση σα να 'χε ωριμσει μσα του. Αλλ, χουμε και τον Βοδρ. τανε παρανοκς ο Βοδρ... και οι λλοι; λοι οι λλοι;
ΝΤ: Υπρχει το ενδεχμενο της επιδημας. Κτι σα τη γρπη. Οι επιδημες εναι πολ συνηθισμνες αν τους αινες!
ΜΠ: Αυτ που συμβανει ξεπερν τα ρια κθε επιδημας. Λες να μας ρθε απ τις αποικες;
ΝΤ: Τρα, πας φιρ-φιρ να ισχυρισθες τι ο Βοδρ κι λοι οι λλοι μεταμορφθηκαν μνο και μνο για να ενοχλσουν εσνα. Μη ξεγελισαι αγαπητ μου σ' εχανε γραμμνο στα παλι τους τα παποτσια. Ποτ δε θα  'μπαιναν σε ττοιο κπο!
ΜΠ: Εναι αλθεια... σα μου λες εναι απολτως λογικ κι αυτ η ποψη με καθησυχζει. Αλλ μπορε να συμβανει και το αντθετο και να 'ναι κτι πολ πιο σοβαρ απ' σο νομζουμε... (Ακογονται ρινκεροι που καλπζουνε κτω απ' το παρθυρο του βθους) Ακος τι γνεται, τους ακος; (Τρχει στο παρθυρο).
ΝΤ: Δε τους παρατς, το κφι τους κνουνε. (Ο Μπερανζ ξανακλενει το παρθυρο) Γιατ σ' ενοχλονε τσο πολ; Μα την αλθεια, κοντεουν να σου γνουν μμονη ιδα. Δε κνεις καλ. Εξαντλες το νευρικ σου σστημα. Σμφωνοι, αναστατθηκες. Αλλ εσ πας γυρεοντας να πθεις χειρτερα. Τρα το μνο που πρπει να κνεις εναι να επιβληθες στον εαυτ σου και να συνλθεις.
ΜΠ: Εναι στιγμς που αναρωτιμαι μπως χω κι χω κποια ροπ προς την επιδημα...
ΝΤ: πως και να 'χει, δεν εναι επιδημα θανατηφρα. Υπρχουν αρρστιες που στο τλος βγανουν σε καλ. ποιος θλει μπορε σγουρα να γιατρευτε. σο γι' αυτ δε χωρ αμφιβολα. Θα το δεις, κποια στιγμ θα τους περσει...
ΜΠ: Πντως θα αφνει κποια χνη. Ο οργανισμς χνει τελεως την ισορροπα του. Δε γνεται, κποιο κουσορι μνει....
ΝΤ: Αρκετ, μη χαλς τη ζαχαρνια σου... εναι κτι περαστικ.
ΜΠ: Απ' το στμα σου και στου Θεο τ' αφτ. Το πιστεεις;
ΝΤ: Ναι, το πιστεω... δηλαδ... το υποθτω...
ΜΠ: Μα αν κποιος πργματι δε θλει -δε συμφωνες;- να την αρπξει αυτ την αρρστια; Γιατ, αρρστια του νευρικο συστματος πρκειται, δε κινδυνεει τσι δεν εναι; Δε τη κολλ. Θλεις να κονικ; (Πλησιζει το τραπζι που βρσκεται το κονικ)
ΝΤ: Ευχαριστ μη μου βλεις, δε θα πιω... Αλλ δεν χει σημασα... αν εσ θλεις να πιεις, κντο, μη σε νοιζει για μνα... μονχα πρσεξε... με το κονικ θα σε πισει ακμα χειρτερος πονοκφαλος...
ΜΠ: Το αλκολ εναι φρμακο για τις επιδημες. Εναι σα να μπολιζεσαι. Το ξρεις; Το κονικ σκοτνει τα μικρβια της γρπης...
ΝΤ: Ναι αλλ δε σκοτνει τα μικρβια της κθε αρρστιας. Δε ξρουμε ακμα αν χει επδραση στη ρινοκερτιδα.
ΜΠ: Ο Ζαν, πντως, δεν πινε ποτ. Καμρωνε μλιστα γι' αυτ... Τρα θα μου πεις... σως αυτ να ταν η αιτα για την κατστασ του... (Γεμζει να ποτρι και το προσφρει στον Ντιντρ) Δεν θλεις στ' αλθεια;
ΝΤ: χι, χι, δε πνω ποτ πριν το μεσημρι. Σ' ευχαριστ! (Ο Μπερανζ πνει μονοροφι το κονικ και κρατ στο 'να χρι το ποτρι και στ' λλο το μπουκλι. Αρχζει να βχει).
ΝΤ: Ορστε, τα βλπεις; Δε το σηκνει ο οργανισμς σου... σου φρνει βχα!
ΜΠ: Ναι... μου φρνει βχα. Πς βηξα, μου λες;
ΝΤ: πως βχει λος ο κσμος ταν πιει κτι πολ δυνατ.
ΜΠ: (αφνοντας ποτρι και μπουκλι στο τραπζι) Δε πρσεξες καμιν αλλαγ στο βχα μου; Κτι παρξενο; ταν ανθρπινος βχας, τσι δεν εναι;
ΝΤ: Μα τ θες τρα να σου πω; Φυσικ κι ταν ανθρπινος. νθρωπος εσαι σαν νθρωπος βχεις, πς θα 'βηχες; Σα βτραχος;
ΜΠ: Ξρω κι εγ! Μποροσε να μοιζει και με θηρου. Δε μου λες, ξρεις αν βχουν οι ρινκεροι;
ΝΤ: Δεν εσαι καλ Μπερανζ, κατντησες γελοος! Μνος σου δημιουργες προβλματα, βασανζεσαι με παρλογα ερωτματα. Σου ξαναθυμζω πως εσ προσδιρισες πριν λγο πως ο καλτερος τρπος να προφυλαχθες απ' τον κνδυνο, εναι η σιδερνια θληση!
ΜΠ: Βεβαως το επα κι τσι εναι.
ΝΤ: Ε, ττε, απδειξε τι χεις θληση.
ΜΠ: Σε βεβαινω πως χω!
ΝΤ: Να το αποδεξεις πρτα στον εαυτ σου, αυτ εναι: κνε την αρχ με το κονικ: μη ξαναπιες. Αυτ θα σου δσει σιγουρι.
ΜΠ: Δε θες να καταλβεις. Στο ξαναλω, αν πνω, εναι μνο για να προφυλαχτ απ' το χειρτερο που φοβμαι τι μπορε να μου συμβε. Μλιστα, εναι αποτλεσμα μαθηματικο συλλογισμο! ταν περσει η επιδημα θα σταματσω να πνω. Πριν απ' τα γεγοντα, τα πρτα κροσματα, εχα πρει την απφασ μου. Οριστικ κι αμετκλητη απφαση. μως την αναβλλω... προσωριν!
ΝΤ: Δικαιολογες!
ΜΠ: Μπα! τσι νομζεις; Πντως, αν πνω, δεν χει καμι σχση με τα σημεα και τρατα που συμβανουνε γρω μας.
ΝΤ: Σημεα και τρατα... λα τρα... λα εναι σχετικ.
ΜΠ: Μα, σοβαρ πιστεεις τι το κονικ μπορε να με σπρξει στη μεταμρφ... Δεν εμαι αλκοολικς! (Τρχει και κοιτζεται στον καθρφτη) Βρε μπας και... (ψχνει με το χρι του το μτωπ του πνω απ τον επδεσμο) Τποτα δε φυτρνει, τποτα. Οτε χνος απ καρομπαλο, οτε και με πον,  απδειξη τι το κονικ μου κνει καλ τουλχιστον δε με βλφτει!
ΝΤ: λα τρα, Μπερανζ, σου 'κανα πλκα! θελα να σε πειρξω... Πρσεξε, τα βλπεις λα μαρα κι ραχλα, κινδυνεεις να καταντσεις νευρασθενικς. Μλις συνλθεις τελεως απ' τη λαχτρα που πρασες κι απ' τη κατθλιψη που σ' πιασε, μλις αρχσεις να βγανεις ξω και ν' αναπνεις καθαρν αρα, θα νισεις πολ καλτερα, θα το δεις. λες οι σκοτεινς σου σκψεις θα εξανεμιστον!
ΜΠ: Να βγω ξω; Ε ββαια, κποια στιγμ θα πρπει να βγω ξω, αλλ και μνο που το σκφτομαι με πινει σγκρυο. Ανατριχιζω στην ιδα τι μπορε να βρεθον μπρος μου.
ΝΤ: Ε, κι στερα; Δεν χεις παρ να πρεις στροφ, ν' αλλξεις πεζοδρμιο και δρμο... Κι πειτα, δεν εναι πια και τσοι πολλο...
ΜΠ: Εγ συνεχς ρινκερους βλπω. Τρα, θα μου πεις, κατντησε αρρωστημνη κατσταση, αλλ...
ΝΤ: Μη φοβσαι, δε πρκειται να σου ορμσουν. Αν δε τους πειρξεις, οτε γυρζουνε να σε κοιτξουνε. Κατ βθος, δεν εναι μοχθηρο. Θα 'λεγα μλιστα τι διαθτουνε φυσικν αθωτητα. Ναι ναι εναι μλλον αγαθιρηδες. Για να 'ρθω στο σπτι σου, εγ κατηφρισα τη λεωφρο. πως βλπεις εμαι σος κι αβλαβς, δε μ' ενχλησαν διλου.
ΜΠ: Εγ και μνο που τους βλπω γνομαι αληθιν κουρλι. σως να 'ναι νευρικ. χι τι θυμνω. πρπει να θυμνει κανες. ταν θυμνεις δε ξρεις που μπορε να φτσεις. Γι' αυτ χω μθει να συγκρατομαι. Αλλ νιθω κτι σα σιδερνιο χρι (δεχνει τη καρδι του)... να μου σφγγει τη καρδι!
ΝΤ: Μχρι κποιο σημεο χεις δκιο. Σε αναστατσαν! Αλλ, το παρακνεις νομζω. Το λθος εναι, που σου λεπει το χιομορ! Μλιστα, αυτ εναι! Δεν χεις χιομορ. Πρπει να παρνεις τα πρματα λγο πιο ανμελα, χωρς να τους δνεις και τση σημασα!
ΜΠ: Νιθω υπευθυντητα για ,τι συμβανει. Δνομαι, συμμετχω, δε μπορ να 'μαι αδιφορος.
ΝΤ: Μη κρνεις ποτ τους λλους αν δε θες να σε κρνουνε. Και στο κτω κτω της γραφς, αν καθμαστε να χολοσκμε μ' λ' αυτ που συμβανουνε γρω μας, θα 'ταν αδνατο να συνεχσουμε να ζομε!
ΜΠ: Αν αυτ η θεομηνα συνβαινε κπου αλλο, σ' λλη χρα και το μαθαναμε απ' τις εφημερδες, αν το βλπαμε αναπαυτικ καθισμνοι στα καναπεδκια, στη τηλεραση, θα μποροσαμε να κουβεντισουμε το πρβλημα ωραα-ωραα με την ησυχα μας! Ν' αναλσουμε το θμα απ κθε πλευρ και να βγλουμε ανεπηραστα κι αντικειμενικ συμπερσματα. Θα προγραμματζαμε ακαδημακς συζητσεις, θα καλοσαμε μελετητς, συγγραφες, νομομαθες, γυνακες, επιστμονες, μχρι και καλλιτχνες. Θα φωνζαμε ακμα κι απλοκος καθημερινος ανθρπους. Θα 'χε τρομερ ενδιαφρον. Θα 'ταν εποικοδομητικ, συναρπαστικ... Αλλ, ταν βρεθες ο διος παγιδευμνος, ταν βρεθες, ξαφνικ, αντιμτωπος με τη σκληρ πραγματικτητα μιας παρμοιας κατστασης, δε γνεται να παραμενεις αδιφορος. Να λες τι δε σε αφορ. Να μνεις ψχραιμος. ταν ξφνου, λη σου η ζω γυρζει τα πνω-κτω. Εγ αιφνιδιστηκα, μλιστα, αυτ εναι, αιφνιδιστηκα, αιφνιδιστηκα! Κι ακμα δε μπορ να συνλθω...
ΝΤ: Κι εγ το διο. Κι εγ αιφνιδιστηκα πιο σωστ, στην αρχ. Αλλ μου πρασε κι ρχισα κιλας να το συνηθζω!
ΜΠ: σως το νευρικ σου σστημα εναι πιο γερ απ το δικ μου. Να 'σαι πιο ισορροπημνος. Τ θες τρα να σου πω, μπρβο; Αλλ, δε βλπεις τι πρκειται γι' αναπντεχη καταστροφ;
ΝΤ: Δε λω, ββαια, τι πρκειται για αναπντεχη ευτυχα, οτε και θλω να σκεφτες τι συμπαθ ιδιατερα τους ρινκερους. Αλλ...

   (Ακογεται πλι καινοργιο ποδοβολητ, που αυτ τη ψορ περν κτω απ' το παρθυρο που βρσκεται μπρος στη σκην).

ΜΠ: Ντοι πλι. Αυτο εναι, ντοι πλι. Α, χι, χι, με καννα τρπο. Εναι αδνατο να τους συνηθσω. Δε λω, μπορε να 'χω δικο. Δε το θλω, αλλ με βασανζουν, με τυρανννε τσο, που 'ναι αδνατο να κλεσω μτι. χω φοβερς απνες, λαγοκοιμμαι λγο μνο τη μρα, ταν πφτω κτω απ κοραση.
ΝΤ: Να πρεις χαπκια για τον πνο...
ΜΠ: Αυτ δεν εναι λση. ταν κοιμμαι εναι ακμα χειρτερα. Με απειλονε στα νειρ μου. Βλπω τρομαχτικος εφιλτες.
ΝΤ: Παρνεις τα πντα κατκαρδα και να το αποτλεσμα. λα μολγησ το: σ' αρσει να βασανζεσαι...
ΜΠ: χι, στ' ορκζομαι, ποτ δεν υπρξα μαζοχιστς!
ΝΤ: Ε, ττε, χνεψ το, πρτο απφαση και θα το ξεπερσεις. Αφο ρθαν τσι τα πρματα, σημανει τι δε μποροσαν να 'ρθουνε διαφορετικ.
ΜΠ: Αυτ λγεται μοιρολατρα.
ΝΤ: Λθος μεγλο. Λγεται σοφα! ταν εμφανζεται παρμοιο φαινμενο, σημανει οτι κποια αιτα το δημιουργε. Κι αυτ την αιτα πρπει να ερευνσουμε.
ΜΠ: Ε, εγ λοιπν, αρνομαι να ερευνσω!
ΝΤ: Και τ μπορες να κνεις; Δηλαδ, πς θα το αντιμετωπσεις;
ΜΠ: Δε ξρω τρα. Θα σκεφτ. Θα στελω γρμματα στις εφημερδες, θα πετξω προκηρξεις διαμαρτυρας, θα γυρψω να δω το Δμαρχο κι αν εναι απασχολημνος, θα δω τους συμβουλτορς του!
ΝΤ: στην εξουσα ν' αντιδρσει μνη της. Στο κτω-κτω αναρωτιμαι, χεις δικαωμα να μπερδεεσαι ηθικ σ' αυτ την ιστορα; Στο ξαναλω, συνεχζω να πιστεω πως εναι σχεδν ανξιο λγου. Κατ τη γνμη μου εναι τελεως παρλογο να σε πινει τσο μεγλος πανικς, επειδ μερικ ανθρωπκια θελσαν ν' αλλξουνε πετσ. σως και να μη νιθανε πια ευχριστα στο δικ τους. Εναι λετεροι λοιπν να κνουνε το κφι τους! Δικς τους λογαριασμς!
ΜΠ: Το κακ πρπει να χτυπηθε στη ρζα.
ΝΤ: Το κακ! Λγια του αρα! Ποις ξρει που βρσκεται το κακ και που το καλ. Φυσικ χουμε κποιες προτιμσεις, αλλ συ το μνο που τρμεις εναι ο εαυτολης σου. Αυτ εναι η αλθεια. σο για να γνεις ρινκερος, μη φοβσαι, δε θα γνεις ποτ και να μου τρυπσεις τη μτη αν πφτω ξω. Δεν χεις κλση, ταλντο που λνε!
ΜΠ: Ωραος εσαι! Πρτονε στο γμο σου να σου πει "και του χρνου"! Αν οι ευθνοντες κι οι συμπολτες μας σκεφτντουσαν σα και σνα, ζτω που κακαμε, ποτ δε θ' αποφσιζαν ν' αντιδρσουν.
ΝΤ: Δε φαντζομαι πντως, να σκφτεσαι να ζητσεις βοθεια απ' το εξωτερικ; Εναι εσωτερικ μας υπθεση και θα 'ταν εθνικ λθος ν' ανακατψουμε ξνους!
ΜΠ: Εγ πιστεω στη διεθν αλληλεγγη...
ΝΤ: Λοιπν, εσαι αδιρθωτος Δον Κιχτης! Δε το λω αυτ με κακα κι οτε γυρεω να σε θξω. Στο λω για καλ και το ξρεις! Γιατ διβολε πρπει πση θυσα να ηρεμσεις.
ΜΠ: Το ξρω και σου ζητ συγγνμη, αλλ χω τσο μεγλη αγωνα. Θα κοιτξω να συμμορφωθ. Ακμα σχρα με αν σε απασχολ κι αν σε βζω ν' ακος τις ανητες ασυναρτησες μου. Χωρς λλο θα 'χεις δουλει. Πρατε την ατησ μου γι' δεια λγω ασθενεας;
ΝΤ: Μη σε απασχολε, τακτοποιθηκαν λα. Εξλλου δε ξανρχισε η δουλει στο γραφεο.
ΜΠ: Ακμα δε φτιξανε τη σκλα; Μα τ κθονται και περιμνουν; Γι' αυτ πμε απ το κακ στο χειρτερο!
ΝΤ: Τρα ρχισαν να την επιδιορθνουν, αλλ δυστυχς με πολ αργ ρυθμ. Εναι τσο δσκολο να βρεις εργτες στις μρες μας. ρχονται, τα συμφωνομε, δουλεουν μια-δυο ρες κι στερα τα παρατνε και μη τους εδατε, μη τους απαντσατε. Γνονται καπνς! Και φτου κι απ' την αρχ να ψχνουμε καινοργιους εργτες!
ΜΠ: Κι στερα διαμαρτρονται πως υπρχει ανεργα! Τουλχιστον ελπζω να μας φτιξουνε τσιμεντνια σκλα!
ΝΤ: χι, τη φτιχνουνε πλι απ ξλο, αλλ ξλο πρτης ποιτητας!
ΜΠ: Κατλαβα, πλι μπλεξματα με τη ρουτνα της διαχερισης! Πετνε τα εκατομμρια δεξι κι αριστερ κι ταν πρκειται γι' απαρατητη δαπνη, τα ψιλοκοσκινζουνε κι ισχυρζονται πως δε διαθτουνε απαιτομενα κονδλια. Δε θα 'ναι και τσον ευχαριστημνος ο κος Παπιγιν. Πντα ονειρευτανε τσιμεντνια σκλα. Τ λει τρα;
ΝΤ: Δεν λει τποτα. Υπβαλε παρατηση. Δε στο 'πα; Δεν χουμε πια προστμενο!
ΜΠ: Σοβαρ;
ΝΤ: Μα παιδκια εμαστε;
ΜΠ: Δυσκολεομαι να το πιστψω. Μπως παραιτθηκε για τη ξλινη σκλα;
ΝΤ: Α μπα, δε νομζω. Πντως δεν ανφερε στη παρατησ του αυτ το λγο!
ΜΠ: Ττε, ποι μγα τονε τσμπησε ξαφνικ;
ΝΤ: Επε πως θελε να ζσει τα τελευταα του χρνια στην εξοχ!
ΜΠ: Μα πρε σνταξη; Δε συμπλρωσε ριο ηλικας κι πειτα πντα ονειρευταν να πρει πρτα το βαθμ του διευθυντ.
ΝΤ: Δε τον ενδιφερε πια κανες βαθμς. Επε πως εχεν ανγκη να ξεκουραστε.
ΜΠ: Φαντζομαι πσο θα ενοχληθκανε στη γενικ διεθυνση. τανε βλπεις το δεξ τους χρι! Πο θα βρονε τρα λλο να τον αντικαταστσουν; Μα τ λω; Για σε χαρς ευαγγλια, με τσα διπλματα που διαθτεις, νοιξε η τχη σου...
ΝΤ: Ε, λοιπν, δε μπορ να στο κρψω λλο, θα στο φανερσω, λλωστε το βρσκω τσο διασκεδαστικ. Απλοστατα γινε ρινκερος! Ανκδοτο, ε;

   (Μακρινς θρυβος ρινκερων που περννε).

ΜΠ: Ρινκερος; Ο κος Παπιγιν ρινκερος; Α! λλο και τοτο πλι! Ποις το περμενε; Και το βρσκεις αστεο; Εγ το βρσκω τραγικ! Και γιατ ργησες τσο να μου το πεις;
ΝΤ: Βλπεις; Το χιομορ σου λεπει εντελς. Δσταζα να στο πω γιατ, πως σε ξρω σα κλπικη δεκρα, περμενα τι δε θα το 'βρισκες αστεο! Θα 'τανε για σνα νο χτπημα, με την ευαισθησα που σε δρνει...
ΜΠ: (σηκνοντας τα χρια στον ουραν) Αυτ πια ξεπερν κθε ριο: ο κος Παπιγιν; Κι εχε τσον αξιοζλευτη θση...
ΝΤ: νας λγος παραπνω να δεχτομε πως σως πντα ονειρευταν να μεταμορφωθε!
ΜΠ: χι! Δε πγε γυρεοντας, αποκλεεται! Εμαι σγουρος τι εξαναγκαστικ μεταμορφθηκε!
ΝΤ: σο γι' αυτ, ποις ξρει! Εναι σχεδν ουτοπα να ζητμε να μθουμε τις κρυφς επιθυμες των ανθρπων. Γιατ παρνουνε μιαν  λλην απφαση!
ΜΠ: Χαρ στην απφαση! Με την αλλαγ δεχνει τι κτι μσα του δε πγαινε καλ. Θα 'χε κρυφ συμπλγματα στο υποσυνεδητο! Θα 'πρεπε να κνει ψυχανλυση!
ΝΤ: Ακμα κι αν πρκειται γι' αλλαγ, εναι αρκετ αποκαλυπτικ. πως βλπεις καστος βρσκει λτρωση που μπορε...
ΜΠ: Παρασρθηκε. Γι' αυτ εμαι ββαιος!
ΝΤ: Κτι ττοιο θα μποροσε να το πθει οποιοσδποτε!
ΜΠ: (τρομοκρατημνος) Οποιοσδποτε; Α, χι, χι, παρακαλ. Συ αποκλεεται τσι δεν εναι; Αποκλεεται! Το διο κι εγ...
ΝΤ: Το ελπζω!
ΜΠ: Επαναστατε λη μας η παρξη, τσι δεν εναι; Σε ρωτ τσι δεν εναι; Γιατ δεν απαντς; τσι δεν εναι;
ΝΤ: Μα, ββαια, ββαια...
ΜΠ: (ησυχζει λγο) Που να πρει! Πστευα πως ο κος Παπιγιν θα 'χε τη δναμη ν' αντισταθε λγο περισστερο! Πστευα πως εχε πιο σταθερ χαρακτρα. Κι πειτα δε βλπω ποιο συμφρον τον σπρωξε, ποιο υλικ ηθικ συμφρον.
ΝΤ: Δε το 'κανε απ καννα συμφρο... Αυτ εναι ολοφνερο!
ΜΠ: Σγουρα! Αλλ' αυτ ελαφρνει επιβαρνει την απφασ του; Μλλον την επιβαρνει, γιατ αν διλεξε τοτο το δρμο μνο γιατ του 'κανε κφι, ττε εμαι ββαιος τι κι ο κος Μποτρ θα πρπει να 'κρινε τη συμπεριφορ του με μεγλη αυστηρτητα. Αυτς τ επε; Πς κρινε τον προστμεν του;
ΝΤ: Ο καημνος ο κριος Μποτρ, το πρε προσωπικ προσβολ! Αγανκτησε! Σπνια χω δει νθρωπο τσο εξαγριωμνο!
ΜΠ: Αυτ τη φορ, τ τα θες, τονε δικαιολογ απλυτα. Ββαια! Αποδεικνεται τελικ πως ο Μποτρ εναι σημαντικς νθρωπος. νθρωπος με μυαλ! Κι εγ που συχν τον κρινα τσον σχημα!
ΝΤ: Κι εκενος με τον διο τρπο κρινε σνα.
ΜΠ: Ορστε, το βλπεις πσο εμαι αντικειμενικς στο φαινμενο που 'κανε τελευταα τη ζω μας πατνι; Και μη ξεχνς, τι οτε συ εκτιμοσες ιδιατερα τον Μποτρ!
ΝΤ: Δεν εναι αλθεια τι δεν τον εκτιμοσα ιδιατερα. χι! Απλοστατα συχν διαφωνοσα μ' σα λεγε. Ο σκεπτικισμς, η δυσπιστα του, τι απρριπτε κθε θρησκεα, λες αυτς οι θεωρες συχν με δυσαρεστοσαν. Οφελω να μολογσω τι κι αυτ τη φορ δεν ενκρινα απλυτα την ανασττωσ του!
ΜΠ: Δε την ενκρινες; Γιατ; Μνο για να του πας κντρα;
ΝΤ: χι ακριβς. Η σκψη μου, η κρση μου, στη παροσα περπτωση, πς να το κνουμε, εχανε πολ περισστερες αποχρσεις, που συ με τποτα δε θα μποροσες να τις πιστψεις. Κι αυτ γιατ, στη πραγματικτητα ο Μποτρ, δεν εχε ποτ του θετικ, αντικειμενικ επιχειρματα. Στο ξαναλω δε σημανει πως επιδοκιμζω λους σους μεταμορφωθκανε σε ρινκεροι, κθε λλο. Οτε μια στιγμ μη σου περσει απ' το νου! Μονχα να, η στση του Μποτρ τανε πντα τσο παθιασμνη, τσον ξαλλη, που εκολα καταλβαινες το υπστρωμα. σο κι αν το 'κρυβε, εμαι σγουρος, του 'βγαινε το μσος που 'νιωθε για τους αντερος του! Πολ απλ λοιπν! Σμπλεγμα κατωτερτητας και μνησικακας. στερα, μιλοσε συνεχς με κλισ! Αντγραφε, παπαγλιζε τους λλους. Κτι ττοιοι νθρωποι δεν μ' αγγζουνε στο ελχιστο!
ΜΠ: Εγ πντως αυτ τη φορ, χωρς να σου κακοφανε, συμφων απλυτα με τον Μποτρ. Μπρβο στον Μποτρ. Απδειξε πως εναι σπουδαος νθρωπος! Και πολ σπουδαος μλιστα!
ΝΤ: Δε τ' αρνομαι... αλλ' αυτ δε σημανει τποτα!
ΜΠ: Μλιστα αγαπητ, πολ σπουδαος νθρωπος ο Μποτρ. Σμερα δε βρσκεις εκολα ττοιους ανθρπους. Ανθρπους που να μη πετνε στα σννεφα! νας σπουδαος νθρωπος που πατοσε στη γη με τα τσσερα! Συγχρα με, τα δυο πδια θλω να πω. Εμαι πανευτυχς που νιθω απλυτα σμφωνος μαζ του. Μλις τονε δω θα τονε συγχαρ ολψυχα! σο για τον κο Παπιγιν, τονε καταδικζω ολψυχα! Εχε καθκον να μην υποκψει!
ΝΤ: Αδιλλακτος που 'σαι! σως ο κος Παπιγιν να 'νιωσε βαθτερη ανγκη να ξεδσει λγο, στερα απ τσα χρνια καθιστικς ζως!
ΜΠ: Κι εσ διαθτεις βαθτερη ανγκη για υπερβολικν ευρτητα πνεματος!
ΝΤ: Αγαπητ πρπει πντα να δεχνουμε κατανηση! Κι ποιος θλει να εξηγσει την παρξη ενς φαινομνου και τις συνπεις του, πρπει ν' αναζητσει με τη σκψη, αντικειμενικ και τμια, τις αιτες που το προκλεσαν. χουμε υποχρωση να προσπαθσουμε, γιατ εμαστε ντα που διαθτουν νου! νθρωποι που σκφτονται! Στο ξαναλω κι εγ δε τα κατφερα και δε ξρω αν στο τλος τα καταφρω. Αλλ πως και να 'χει, για να ξεκινσεις θα πρπει να 'σαι ευνοκ προκατειλημμνος κι αν χι, να 'σαι τουλχιστον αντικειμενικ ουδτερος. Να διαθτεις ανοιχτ πνεμα! Χαρακτηριστικ επιστημονικς νοοτροπας! λα εξηγονται με λογικ. Κι ταν χεις κατανηση πντα βρσκεις δικαιολογες.
ΜΠ: Σε βλπω πολ σντομα να συνοδοιπορες με τους ρινκερους!
ΝΤ: Μα τ εναι αυτ που λες; Ποτ δε θα φτσω ως εκε. Απλοστατα εμαι απ' τους ανθρπους που θλουν να βλπουνε την αλθεια κατματα και ψχραιμα. Δεν μ' αρσουν σοι κρβονται πσω απ' το δχτυλ τους. Θλω να 'μαι ρεαλιστς. Κι ακμα πιστεω πως στη φση δεν υπρχει αληθιν διαστροφ. Αλμονο σε κενον που βλπει παντο κακ κι ανωμαλα. Μου θυμζει ιερ εξταση.
ΜΠ: Με λγα λγια, βρσκεις φυσικ ,τι συμβανει;
ΝΤ: Τι πιο φυσικ απ να ρινκερο;
ΜΠ: Ναι αλλ νας νθρωπος που γνεται ρινκερος, ασυζητητ, εναι κτι το αφσικο!
ΝΤ: Ω! Ασυζητητ! Ας μην υπερβλλουμε κιλας...
ΜΠ: Υπερβλλουμε; Μα γι' αυτ δε χωρ κουβντα. Εναι αφσικο! Εντελς αφσικο!
ΝΤ: Μ' αρσει, ξρεις, η σιγουρι σου. Μπορες να μου πεις πο σταματ αυτ που λμε φυσικ και πο αρχζει το αφσικο; Μπορες να προσδιορσεις τις ννοιες φυσικ κι αφσικο; Η φιλοσοφα, ακμα κι η ιατρικ, δε κατφεραν μχρι σμερα να λσουνε το πρβλημα, οτε και κανες λλος. Γι' αυτ το θμα, τουλχιστον; Θα 'πρεπε να 'σαι καλ πληροφορημνος!
ΜΠ: σως να μη μπορομε ν' αγνοσουμε φιλοσοφικ το πρβλημα, αλλ πρακτικ εναι παιγνιδκι. Πρακτικ εναι φανερ τι ρινοκερτιδα δεν υπρχει κι μως οι ρινκεροι αυξνουνε, πληθανουνε, προχωρνε και προχωρνε και προχωρνε! (Αρχζει να περπατ απ' τη μιαν κρη του δωματου μχρι την λλη) Προχωρν αυτο; Προχωρμε και μεις και σε μια στιγμ αναφωνομε πως ο Γαλιλαος: «Κι μως κινεται».
ΝΤ: Τα 'χεις κνει ρσικη σαλτα στο κεφλι σου. Διβολε μη τα μπερδεεις. Στη περπτωση του Γαλιλαου συνβαινε το αντθετο. Η θεωρητικ επιστημονικ σκψη εχε δκιο ενντια στο κοιν νου και στο δογματισμ!
ΜΠ: (λγο χαμνος) Μα τ παραμυθκια αραδιζεις; Κοινς νους, δογματισμς, πρσσειν λογα. Λγια και πλι λγια! σως τ' ανακατεω λγο στο κεφλι μου, αλλ συ τα 'χεις ολωσδιλου χαμνα. Δε ξεχωρζεις καν το φυσικ απ' το αφσικο. σο για το Γαλιλαο, πολ που σκοτστηκα, ξρεις που τον χω γραμμνο!
ΝΤ: Συ τον ανφερες πρτος αγαπητ. Συ τοποθτησες τσι το πρβλημα και μλιστα ισχυρστηκες τι η πρακτικ χει πντα τη τελευταα λξη. Κι σως να την χει, αλλ μνον ταν πηγζει απ' τη θεωρα. Η ιστορα της επιστμης και της σκψης περτρανα το αποδεικνει.
ΜΠ: (λο και πιο εκτς εαυτο) Δεν αποδεικνει απολτως τποτα, λ' αυτ εναι μια τρπα στο νερ, αλαμπουρνζικα, παραλογισμο, παλαβομρες!
ΝΤ: Θα μποροσες να μου προσδιορσεις τ εναι παλαβομρα;
ΜΠ: Παλαβομρα εναι η τρλα. Να! Κι η τρλα εναι ντα σκτα η λξα! Σε κουβντα να βρισκμαστε; Τ εναι λξα το ξρει πια κι η γτα μου! Για λγε μου τρα, οι ρινκεροι πο ανκουνε, στη θεωρα στη πρξη;
ΝΤ: Και στο να και στο λλο.
ΜΠ: Πς γνεται και στο να και στο λλο;
ΝΤ: Το θμα σηκνει συζτηση.
ΜΠ: Ε, λοιπν, χι. Εγ αρνομαι να σκεφτ και να συζητσω λλο.
ΝΤ: Μα γιατ στα καλ καθομενα αφρζεις; Αν διαφωνομε σε κτι, μπορομε να το συζητσομε πολιτισμνα κι ρεμα. Οι νθρποι πρπει πντα να συζητνε πολιτισμνα!
ΜΠ: (τρομοκρατημνος) Αλθεια πιστεεις τι αφρζω; Μπως παραφρομαι κι εγ σα το... Α! χι! χι, δε θλω να καταντσω σα το Ζαν, να λεπει το βσσινο! (Ηρεμε κπως) Εγ δε ξρω πολλ απ φιλοσοφα. Δεν κανα ιδιατερες σπουδς. Εσ χεις μαζψει διπλματα και διπλματα. Γι' αυτ εσαι σε θση να συζητς με τσην νεση. Δε ξρω τι να σου απαντσω, με στριμχνεις σχημα και τα χνω. (Ο θορυβος που κανουν οι ρινκεροι, που περννε πρτα κτω απ το παρθυρο του βθους κι στερα κτω απ το παρθυρο που βρσκεται στο προσκνιο, λο και δυναμνει) Αλλ, εναι κτι που το νιθω μσα μου: χεις δικο. Εναι κτι που το αισθνομαι απ νστικτο. χι, γρψε λθος. νστικτο διαθτουνε κι οι ρινκεροι. Το αισθνομαι απ διασθηση, αυτ εναι η λξη, τη βρκα: απ διασθηση.
ΝΤ: ταν λες διασθηση, τ εννοες;
ΜΠ: Διασθηση θα πει τι... τσι, να... το διαισθνομαι, βρε παιδκι μου, το νιθω, να, τρα ας πομε, ταν δεχνεις υπερβολικ ανεκτικτητα, μεγαλκαρδη κατανηση. Στη πραγματικτητα, πστεψ με, φανερνεις αδυναμα πιο σωστ, εθελοτυφλες!
ΝΤ: Αν πιστεεις κτι ττοιο, εσαι πολ αφελς!
ΜΠ: Αφελς; Απ δω το πας, απ κει το φρνεις, στο τλος πντα με αποστομνεις. Λοιπν, θα προσπαθσω να βρω το φλο μου τον Σοφολογιτατο!
ΝΤ: Ποι Σοφολογιτατο;
ΜΠ: Τον Σοφολογιτατο. να φιλσοφο, ναν ορθολογιστ. Τ νμισες; Ξρεις καλτερα απ μνα τ θα πει ορθολογιστς; Θα βρω λοιπν το φλο το Σοφολογιτατο, αυτν που μας εξγησε τι...
ΝΤ: Τ σας εξγησε;
ΜΠ: Μας εξγησε πως οι ρινκεροι της Ασας εναι απ' την Αφρικ κι οι ρινκεροι της Αφρικς εναι απ' την Ασα.
ΝΤ: Λγο ακαταλαβστικο!
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: χι, χι, λθος. Το αντθετο απδειξε. Της Αφρικς, εναι απ' την Ασα και της Ασας, εναι.... Μα τ αρλομπες λω; Αλλις τα τεκμηρωσε. Τελοσπντων θα τονε βρω και βγλτα πρα συ μαζ του. χει ξρεις, το δικ σου στιλ. Πολ κριος, διανοομενος, πανξυπνος, πολυμαθστατος.

   (Ο θρυβος που κνουν οι ρινκεροι λο και δυναμνει. Τα λγια τους πνγονται μες στους βρυχηθμος των θηρων, που τρα περννε κτω κι απ' τα δυο παρθυρα. Για λγες στιγμς τους βλπουμε να κουννε τα χελια αλλ δεν ακομε απολτως τποτα).

ΜΠ: Βρε καλς τους, μου ξανρθανε! Α! Μα δε κουρζονται οι καταραμνοι συνεχς να κβουνε βλτες; (Τρχει στο παρθυρο του βθους) Φτνει πια. Βγλτε το σκασμ, παχδερμα, ε, παχδερμα!

   (Οι ρινκεροι ξαναφεγουνε και τους δεχνει τη γροθι του).

ΝΤ: (καθιστς) Λοιπν, πολ θα 'θελα, να γνωρσω το Σοφολογιτατ σου! Αν εχε την ευγνεια να μου ξεκαθαρσει αυτ τα τσο δσκολα σημεα κι αρκετ σκοτειν. Αχ μα τη πστη μου, θα το δεχμουν με μεγλη χαρ...
ΜΠ: (τρχει στο παρθυρο) Καλ καλ θα κοιτξω να τονε φρω να στα ξεκαθαρσει. Ε, θα δεις και μνος σου, πρκειται για διακεκριμνη προσωπικτητα. (προς τους ρινκερους) Παχδερμα!
ΝΤ: Μα τ σε πειρζει αν κβουνε βλτες; Δε μπορες να 'σαι λγο πιο ευγενικς. Δε μιλνε τσο χυδαα σε πλσματα σαν και...
ΜΠ: (στο παρθυρο) Ντοι πλι οι αφορεσμνοι! Ντοι! (Στο παρθυρο μπρος βλπουμε να κινεται να ψαθκι περασμνο στο κρατο ενς ρινκερου και να χνεται πολ γργορα δεξι). Αυτ πλι... Κοτα πρματα! να ψαθκι καρφωμνο στο κρατο ενς ρινκερου! Τ λλο ακμα θα δονε τα μτια μας! Ψαθκι; Χριστς κι Απστολος, αυτ εναι το ψαθκι του Σοφολογιτατου! Τμπολα! Τρα τα πισαμε τα λεφτ μας. Ο Σοφολογιτατος γινε ρινκερος! Σκατ κι απσκατα!
ΝΤ: Αυτς δεν εναι λγος να γνεσαι χυδαος!
ΜΠ: Σε ποιν μπορες τρα πια να 'χεις εμπιστοσνη; Ω, Θε μου! Να εμπιστευτες ποιν; Ο Σοφολογιτατος ρινκερος!
ΝΤ: (προχωρντας προς το παρθυρο) Πο εναι;
ΜΠ: Να, αυτς εκε... Τονε βλπεις;
ΝΤ: Εναι ο μοναδικς ρινκερος που φορ ψαθκι! Καταπληκτικ! Σγουρα εναι ο Σοφολογιτατς σου;
ΜΠ: Ρινκερος ο Σοφολογιτατος!
ΝΤ: Πντως πως βλπεις, διατρησε μιαν ανμνηση της παλις του προσωπικτητας!
ΜΠ: (δεχνοντας πλι τη γροθι προς τη μερι του ρινκερου με το ψαθκι, που τρα χει εξαφανιστε) χι, εμνα δε θα με καταφρετε. Εγ δε θα γνω σα και σας!
ΝΤ: Αν πως μου λες, ταν αυθεντικς διανοομενος ορθολογιστς, θα 'ταν αδνατο ν' αφεθε να τονε παρασρει το ρεμα. Θα πρπει να ζγισε πολ προσεχτικ τα υπρ και τα κατ, πριν κνει την εκλογ του!
ΜΠ: (φωνζει απ το παρθυρο πντα, προς τη μερι του πρην Σοφολογιτατου και των λλων ρινκερων που τρα χουν απομακρυνθε) χι δε θα σας κνω το χατρι! Δε θα με καταφρετε! Δε θα γνω σα κι εσς!
ΝΤ: (κθεται αναπαυτικ στη πολυθρνα) Η περπτωση πντως, σηκνει μεγλη συζτηση.

   (Ο Μπερανζ κλενει το παρθυρο, που ναι στο προσκνιο και πει στο παρθυρο του βθους απ' που περννε κι λλοι ρινκεροι. Εναι ολοφνερο τι κνουνε το γρο του σπιτιο. Ανογει το παρθυρο και φωνζει).

ΜΠ: Τ' ακοτε; χι. Εγ δε θα γνω σα κι εσς!
ΝΤ: (μνος στη πολυθρνα) Πνε κι ρχονται γρω απ το σπτι. Παζουνε! Σα μεγλα παιδι. (Πριν απ λγο χει φανε κι η Ντζη. Τη βλπουμε αριστερ, ν' ανεβανει τα τελευταα σκαλι και να χτυπ τη πρτα. Κρατ στο χρι της καλθι) Κποιος εναι Μπερανζ, σου χτυπνε. (Τονε τραβ απ' το μανκι, που εναι στο παρθυρο).
ΜΠ: (φωνζει στους ρινκερους) Αφο δε ντρπεστε, τ να σας πω; Εγ με ττοιο μασκαριλκι, θα 'θελα ν' ανοξει η γη να με καταπιε! Ασχος! Ασχος!
ΝΤ: Σου χτυπνε Μπερανζ, κουφθηκες;
ΜΠ: νοιξε συ σε παρακαλ. (Συνεχζει να κοιτ προς τη μερι των ρινκερων που απομακρνονται αδιφοροι για ,τι λλο συμβανει. Ο Ντιντρ ανογει τη πρτα).
ΝΤΕΖΗ: Καλημρα, κε Ντιντρ.
ΝΤΙΝΤΑΡ: Μπα, μπα, μπα.. Σεις, δις Ντζη;
ΝΤΕΖΗ: Ο Μπερανζ δεν εναι δω; Πει καλτερα;
ΝΤΙΝΤΑΡ: Πολ καλημρα σας αγαπητ δις, πως βλπω, ερχσαστε ταχτικ στο σπτι του Μπερανζ...
ΝΤΕΖΗ: Πο εναι;
ΝΤΙΝΤΑΡ: Ντος, εκε εναι.
ΝΤΕΖΗ: Ο φτωχολης! Δεν χει καννα στον κσμο. Κι πως εναι αρρωστολης τελευταα  πρπει κποιος να τονε φροντσει μια στλα!
ΝΤΙΝΤΑΡ: Εστε μια πολ καλ φλη και συνδελφος, δις Ντζη!
ΝΤΕΖΗ: σο για καλ συνδελφος, συμφων.
ΝΤΙΝΤΑΡ: Κι χετε χρυσ καρδι!
ΝΤΕΖΗ: Εμαι μια καλ συνδελφος, τποτα παραπνω!
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: (γυρνντας χωρς να κλεσει το παρθυρο) Ω! την αγαπητ μας δδα Ντζη! Πολ ευγενικ να περσετε να με δετε, εστε πργματι αξιολτρευτο πλσμα.
ΝΤΙΝΤΑΡ: Αυτ να λγεται!
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Δυστυχς νο κροσμα δις Ντζη: ο Σοφολογιτατος, ο ορθολογιστς, προσεχρησε κι αυτς στο νο κμα!
ΝΤΕΖΗ: Το ξρω. Τον εδα πριν λγο, πως ερχμουνα στη λεωφρο! τρεχε με μεγλη ζωτικτητα για νθρωπο που 'χει τα χρονκια του. Αλλ σεις πς εστε; Εστε καλτερα κε Μπερανζ;
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Το κεφλι μου, πντα το κεφλι! Τρομαχτικς πονοκφαλος, αλλ εναι φυσικ. Καταντσανε θρλερ, λ' αυτ που συμβανουνε γρω μας. Τ λτε και σεις;
ΝΤΕΖΗ: Εγ λω τι πρπει να ξεκουραστετε, αυτ λω, να μενετε στο σπιτκι σας λγες μρες, φρνιμα-φρνιμα σα καλ παιδκι!
ΝΤΙΝΤΑΡ: Ελπζω να μη σας ενοχλε η παρουσα μου;
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: (στη Ντζη) τσι που λες, πει κι ο Σοφολογιτατος! Τ σκφτεσαι;
ΝΤΕΖΗ: (στον Ντιντρ) Γιατ να μας ενοχλε; Καθλου. (Στον Μπερανζ) Α, ναι; πει κι ο Σοφολογιτατος. Τ να πω; Προσπαθ να μη το σκφτομαι.
ΝΤΙΝΤΑΡ: σως εγ... να περισσεω... εσες οι δυο...
ΝΤΕΖΗ: (στον Μπερανζ) Και γιατ να το σκφτομαι; Θλετε τρα να μθετε και το τελευταο συνταραχτικ νο; Ο Μποτρ... Κι ο Μποτρ γινε ρινκερος!
ΝΤΙΝΤΑΡ: Σοβαρ;
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Αδνατον! Αυτς ταν αντθετος με την αλλαγ. Κποιο λθος θα κνεις. Θα τον μπερδεεις με κανναν λλο. Αυτς σχιζε τα ιμτι του! Μλις πριν απ λγο μου το 'λεγε ο Ντιντρ. τσι δεν εναι, πριν λγο δεν το 'λεγες;
ΝΤΙΝΤΑΡ: Ναι... το 'λεγα...
ΝΤΕΖΗ: Το ξρω ταν αντθετος με την αλλαγ, αλλ τ τα θλετε; Μλις εικοστσσερις ρες μετ τη μεταμρφωση του κου Παπιγιν γινε κι αυτς ρινκερος! Τονε παρσυρε κι αυτν το νο κμα!
ΝΤΙΝΤΑΡ: Τ να γνει; Θ' λλαξε γνμη. Η αλλαγ φοριται κατ κρον τελευταα, το δικαωμα της εξλιξης ανκει σ' λο τον κσμο!
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Μα ττε... ττε, θα πρπει λα να τα περιμνουμε!
ΝΤΙΝΤΑΡ: Πολ σημαντικς νθρωπος... τσι δε με βεβαωνες πριν λγο;
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Δυσκολεομαι να το πιστψω... Μπως σου 'πανε ψματα;
ΝΤΕΖΗ: Ψματα; Μπρος στα μτια μου μεταμορφθηκε!
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Ττε σας ξεγλασε! παιζε θατρο, κανε πως μεταμορφθηκε στα ψματα.
ΝΤΕΖΗ: πως τον εδα, δεν παιζε διλου θατρο, ταν αληθινς κι αυθεντικτατος!
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Σας δωσε κποια... λογικ εξγηση;
ΝΤΕΖΗ: Επαναλαμβνω κατ λξη τα λγια του: "Πρπει να ακολουθομε τα ρεματα της εποχς" Αυτ ταν η τελευταα του ανθρπινη φρση!
ΝΤΙΝΤΑΡ: μουν σχεδν ββαιος πως θα σας συναντοσα εδ, δις Ντζη!
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: «Ν' ακολουθομε τα ρεματα της εποχς»! Νοοτροπα να σου πετχει! Να! (Κνει μια μεγλη μοτζα)
ΝΤΙΝΤΑΡ: Απ' τη μρα που 'κλεισε το γραφεο, ξερα τι θα 'ταν αδνατο να σας συναντσω κπου αλλο!
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Ττοια μωροπιστα... (δια χειρονομα) Πρτα!
ΝΤΕΖΗ: Αν θλατε να με δετε, μποροσατε να μου τηλεφωνσετε.
ΝΤΙΝΤΑΡ: Ω! Εμαι διακριτικς... δε μ' αρσει να ενοχλ, δις Ντζη...
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Ε! λοιπν, τρα που το καλοσκφτομαι, δε ξαφνιζομαι καθλου για την επιλογ του Μποτρ. Η σταθερτητα στα πιστεω του τανε τελεως επιφανειακ. Αυτ ββαια δε τον εμπδιζε να 'ναι πιο σωστ να υπρξει, σπουδαος νθρωπος. Οι σπουδαοι νθρωποι, γνονται και σπουδαοι ρινκεροι! Καθς διαθτουνε καλ πστη, εκολα πινονται κοριδα...
ΝΤΕΖΗ: Συγγνμη, ν' αφσω το καλθι στο τραπζι. (Βζει το καλθι στο τραπζι)
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: ...Σπουδαος νθρωπος, αλλ εχε και τις μικροκακες του!
ΝΤΙΝΤΑΡ: (τρχοντας να βοηθσει τη Ντζη ν' ακουμπσει το καλθι) Με συγχωρετε, και τους δυο μας δηλαδ, θα 'πρεπε απ' ρα να σας απαλλξουμε απ' το φορτο.
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: ...Αυτς μεταμορφθηκε απ μσος προς τ' αφεντικ. Το κατεστημνο! Μσος προς την εξουσα!
ΝΤΙΝΤΑΡ: Πλι λθος συλλογισμς! Ακολοθησε κατ γρμμα τον προστμεν του. «Το διο ργανο της εκμετλλευσης», πως πολ συχν τον αποκαλοσε! Αντθετα, πιστεω τι σ' αυτν, νκησε, τελικ, το πνεμα «για το γενικ καλ του συνλου». Αυτ νκησε μσα του τις αναρχικς του παρορμσεις!
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Αναρχικο εναι οι ρινκεροι! Μια μικρ μειοψηφα αναρχικν!
ΝΤΙΝΤΑΡ: Για την ρα συμφων. Εναι μειοψηφα...
ΝΤΕΖΗ: Μια μειοψηφα μως αρκετ σημαντικ, που λο και δυναμνει. Ο ξδελφς μου γινε ρινκερος και σε λγο τον ακολοθησε κι η γυνακα του. Ακμα διβασα για ναν εκφωνητ τς ΤΙ-ΒΙ, που μεταμορφθηκε καθς λεγε το δελτο καιρο!
ΝΤΙΝΤΑΡ: νας εκφωνητς;
ΝΤΕΖΗ: Πνω στα βαρομετρικ χαμηλ!
ΝΤΙΝΤΑΡ: Να μου το θυμηθετε, πολ σντομα η μδα θα ξαπλωθε και σ' λλες χρες.
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Και να σκεφτες τι ο λιμς ξεκνησε απ δω!
ΝΤΕΖΗ: χουμε κι αριστοκρτς... Το Δοκα του Σαιν Σιμν...
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: (σηκνει τα χρια ψηλ) Ε πει, πρε το ποτμι και τους κλασικος!
ΝΤΕΖΗ: Και πολλος λλους ακμα! Ουκ στιν αριθμς! Λνε πως στη πλη, μεταμορφθηκε, σχεδν το να τταρτο!
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Πντως, για την ρα, εμαστε πλειοψηφα. Αντ να κουβεντιζουμε λοιπν, ας επωφεληθομε να οργανωθομε πριν μας καταποντσουνε!
ΝΤΙΝΤΑΡ: Εναι απστευτα δυναμικο... απστευτα...
ΝΤΕΖΗ: Δεν τους παρατμε στην ησυχα τους, λω γω και να καθσουμε να φμε. Σας φερα αρκετς νοστιμις!
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Πολ ευγενικ απ μρους σας, δις Ντζη!
ΝΤΙΝΤΑΡ: Ναι, πολ ευγενικ...
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Δεν ξρω πς να σας ευχαριστσω...
ΝΤΕΖΗ: Κε Ντιντρ, θλετε να τσιμπσετε κτι μαζ μας;
ΝΤΙΝΤΑΡ: Δεν θα 'θελα. Φοβμαι μπως σας ενοχλσω.
ΝΤΕΖΗ: Μα τ λτε κε Ντιντρ; Το ξρετε τι θα μας δσετε πολ μεγλη χαρ!
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Παρακλια θες, Ντιντρ. Αφο το ξρεις τι η παρουσα σου μας εναι πντα ευχριστη.
ΝΤΙΝΤΑΡ: Εγ το'χω σαν αρχ να μη γνομαι φρτωμα ποτ. Εξλλου...
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Πλι τα δια... Θα σταματσεις; Επαμε; η παρουσα σου μας εναι πολ ευχριστη!
ΝΤΙΝΤΑΡ: Να... εμαι και λγο βιαστικς... χω δσει ραντεβο και...
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Πριν λγο λεγες τι δε βιαζσουνα καθλου...
ΝΤΕΖΗ: (βγζοντας τα φαγσιμα απ' το καλθι) Μου βγκε η ψυχ ξρετε, να βρω κτι να τργεται. Πσανε στα μαγαζι σα τις ακρδες! Καταβροχθζουνε τα πντα! Πολλ κατεβσανε τα ρολ. λλα κρεμσανε πινακδες «Κλειστν λγω ρινοκερτιδας».
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Θα 'πρεπε να τους κλεσουνε σε μεγλες μντρες κι εκε να ζονε, κτω απ αυστηρ λεγχο πειθαρχας!
ΝΤΙΝΤΑΡ: Δε το βλπω και πολ εφαρμσιμο το σχδι σου. Πρτη και καλτερη θα το απρριπτε η εταιρεα προστασας ζων !
ΝΤΕΖΗ: πειτα, ας μη ξεχνμε τι πολλο χουνε κποιο στεν συγγεν, να φλο που μεταλλχτηκε σε ρινκερο. Αυτ μτεερδεει ακμα περισστερο τα πρματα!
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: λος ο κσμος λοιπν, συμμετχει σ' αυτ τη βρομερ ιστορα;
ΝΤΙΝΤΑΡ: Καλς κακς, λοι εναι συνεργο!
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Μα εναι ανκουστο! Ανκουστο! Πς μπορονε να γνονται ρινκεροι... (Στη Ντζη) Μπως θες να σε βοηθσω να ετοιμσεις τραπζι;
ΝΤΕΖΗ: χι, χι, μη κουρζεσαι, θα βρω μνη μου ,τι χρειζεται. (Πει στο ντουλπι και παρνει τα σερβτσια).
ΝΤΙΝΤΑΡ: πως βλπω, ξρει το σπτι με κθε λεπτομρεια...
ΝΤΕΖΗ: Κε Ντιντρ, ετοιμζω για τρεις. Θα μενετε να φμε, τσι;
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Θα μενεις, μη το κνουμε τρα ανατολικ ζτημα. Θα μενεις!
ΝΤΕΖΗ: Λοιπν, λα εναι μια συνθεια. Τρα, κανες δε τρομζει ταν βλπει κοπδια ρινκερους να καλπζουνε στους δρμους. Οι νθρωποι παραμερζουνε, τους αφνουν να περσουν κι στερα συνεχζουνε τον περπατ τους πνε στις δουλεις τους αμριμνοι, σα να μη τρχει κστανο!
ΝΤΙΝΤΑΡ: Αυτ εναι η πιο σοφ αντιμετπιση.
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Α, χι! Εγ ποτ μου δε θα μπορσω να τους συνηθσω.
ΝΤΙΝΤΑΡ: Αναρωτιμαι, μπως ξιζε τον κπο, να τη δοκιμσουμε αυτ την εμπειρα!
ΝΤΕΖΗ: Δεν καθμαστε, καλτερα, να δοκιμσουμε το φαγητ μου!
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Μα εναι δυνατν, εσ, νας νομικς, να κθεσαι και να μας λες πως... (Ακογεται απ' ξω ο θρυβος που κνει να κοπδι ρινκερων πως τρχει καλπζοντας. Συγχρνως, ακογονται σλπιγγες και ταμπορλα) Μα τ συμβανει πλι; (Τρχουνε κι οι τρεις στο παρθυρο που 'ναι στο προσκνιο) Τ συμβανει, μου λτε; (Ακογεται θρυβος ενς τοχου που γκρεμζεται. Σννεφο σκνης τυλγει να μρος της σκηνς κι αν εναι δυνατν κι οι τρεις τους χνονται μσα στη σκνη. Ακομε μνο τις φωνς τους). Μα, δε βλπουμε τποτα... λλο πλι και τοτο...
ΝΤΙΝΤΑΡ: Δε βλπουμε, αλλ' ακομε!
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Χαιρτα μου τον πλτανο και τις ψηλς ραχολες!
ΝΤΕΖΗ: Τα πιτα! Θα γεμσουνε σκνη!!
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Ωραα! Απ υγιειν σκζουμε!
ΝΤΕΖΗ: Ελτε να φμε γργορα. Κι ας κνουμε καλτερα τους αδιφορους! (Η σκνη κατακαθζει και διαλεται).
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Γκρεμσανε τα τεχη του πυροσβεστικο σταθμο της Ιεριχος.
ΝΤΙΝΤΑΡ: Πραγματικ, γνανε σκνη και κουρνιαχτς!
ΝΤΕΖΗ: (που 'χε φγει απ' το παρθυρο και βρισκταν κοντ στο τραπζι καθαρζοντας, τρχει πλι κοντ στους δυο) Οι πυροσβστες βγανουν ξω, τους βλπετε;
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Τσορμο με φανφρες και ταμπορλα. λο το σνταγμα μεταμορφθηκε σε ρινκερους, μ' επικεφαλς τους τυμπανοκροστες!
ΝΤΕΖΗ: Ξεκιννε για παρλαση στη λεωφρο!
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Ε, αυτ ξεπερν κθε ριο. Δε το αντχω. Δε καταπνεται με τποτα.
ΝΤΕΖΗ: Να, κι λλοι, αυτο, βγανουν απ τις αυλς!
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Κι λλοι, απ τα παραπγματα...
ΝΤΙΝΤΑΡ: Πηδν ακμα κι απ' τα παρθυρα!
ΝΤΕΖΗ: Πνε για να βρονε τους ομοδετες τους!

   (Βλπουμε να βγανει απ' τη πρτα που υπρχει στο πλατσκαλο, αριστερ, νας νθρωπος που κατεβανει τη σκλα τρχοντας. πειτα να δετερο, μ' να μεγλο κρατο πνω απ' τη μτη. στερα μια γυνακα με κεφλι ρινκερου).

ΝΤΙΝΤΑΡ: Νομζω πει... χσαμε τη πλειοψηφα!
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: ραγε, πσοι να 'ναι μ' να κρατο και πσοι με δο;
ΝΤΙΝΤΑΡ: Σγουρα, οι Υπηρεσες της Στατιστικς θα 'χουν δη αναλβει καταμτρηση! Ουρανοκατβατη ευκαιρα για συσκψεις, συζητσεις και κντρα συζητσεις!
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Ο αριθμς των μεν και των δε μνο κατ προσγγιση μπορε να υπολογισθε. Με ττοιο συνωστισμ στις μεταλλξεις, πο να προλβουνε να καταμετρσουνε το εδος!
ΝΤΕΖΗ: Δεν αφνετε λω γω, σους ασχολονται με τις στατιστικς να κνουν απερσπαστοι τη δουλτσα τους. ντε, γιατ κοντεουμε να τρελαθομε! λα να τσιμπσεις κτι, αγαπητ μου Μπερανζ. Το φαγητ θα σε ηρεμσει. Εναι και τονωτικ. (Στον Ντιντρ) Και σεις, θα πρετε να μεζεδκι;

   (Φεγουν απ το παρθυρο. Η Ντζη χει πρει απ' το μπρτσο τον Μπερανζ, που αφνεται υπκουα να τονε παρασρει. Ο Ντιντρ κνει δυο-τρα βματα αλλ σταματ διστακτικ).

ΝΤΙΝΤΑΡ: Καλτερα χι, τρεις γνονται πλθος πιο σωστ, δεν αγαπ πολ τις κονσρβες. Αυτ που θα 'θελα τρα, εναι να φω ξαπλωμνος στο γρασδι!
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Στο γρασδι; Αν το κνεις αυτ, θα 'ναι σα να γυρεεις να δεις το χρο με τα μτια σου...
ΝΤΙΝΤΑΡ: Καλ τρα... εναι.. να, σκφτομαι.. σας ενοχλ και δε το θλω...
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Μα... αφο σου λμε πως...
ΝΤΙΝΤΑΡ: Ελπζω, χωρς παρεξγηση, τσι;
ΝΤΕΖΗ: Αν το θλετε τσο πολ να μας εγκαταλεψετε, ττε, δεν θα σας αναγκσουμε με το ζρι να, να...
ΝΤΙΝΤΑΡ: Πιστψτε με, δε θλω να σας δυσαρεστσω, αλλ...
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Μη τον αφσεις να φγει.. για το Θε... μη τον αφσεις...
ΝΤΕΖΗ: Μα κι εγ θλω να μενει. Το λω με τη καρδι μου αλλ' ο καθες εναι λετερος να κνει ,τι του αρσει.
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Ο νθρωπος εναι αντερος απ' το ρινκερο, Ντιντρ!
ΝΤΙΝΤΑΡ: Δε λω το αντθετο, αλλ δε συμφων κι απλυτα με τις ιδες σου. Δε ξρω, μνον η περα μπορε, στα σγουρα, να μας αποκαλψει την αλθεια.
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Και συ τκνο, Ντιντρ; Λοιπν χεις αδνατο χαρακτρα. Παρασρεσαι απ μια εφμερη γοητεα. Θα το μετανισεις.
ΝΤΕΖΗ: Αν πργματι χουμε να κνουμε μ' εφμερη γοητεα, ττε δε διατρχουμε και τσο μεγλο κνδυνο!
ΝΤΙΝΤΑΡ: Με βασανζουνε τψεις. Το καθκον μου υπαγορεει ν' ακολουθσω τον προστμενο και τους συντρφους μου, στην ευτυχα και στη δυστυχα!
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Γιατ, δωσες μαζ τους κανν ιερ ρκο γμου;
ΝΤΙΝΤΑΡ: Ω, ο γμος! χω παραιτηθε απ' αυτ την ιδα, εδ και πολ καιρ. Προτιμ μια μεγλη παγκσμια οικογνεια, απ μια μικρ μζερη και στερημνη!
ΝΤΕΖΗ: Θα μας λεψετε πολ, Ντιντρ, αλλ εναι κτι που ξεπερν τις δυνμεις μας.
ΝΤΙΝΤΑΡ: Το καθκον μου φωνζει να μη τους εγκαταλεψω και θ' ακοσω τη φων του καθκοντος!
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Φων της καραβνας, χεις καθκον να... το καθκον σου ουρλιζει να... αλλ, μπως ξρεις ποι εναι το πραγματικ σου καθκον. χεις καθκον να τους πολεμσεις σταθερ και μλιστα με ξεκθαρο μυαλ..
ΝΤΙΝΤΑΡ: Θα φροντσω να διατηρσω τη πνευματικ μου διαγεια. (Αρχζει να γυρν γρω-γρω στη σκην) Ξεκθαρο μυαλ και στο ακραιο πνευματικ διαγεια! Πντως, εναι καλτερα να κνεις τη κριτικ σου απ μσα παρ απ' ξω. Δε θα τους εγκαταλεψω, δε θα τους εγκαταλεψω! χι!
ΝΤΕΖΗ: Ο καημνος, χει πολ μεγλη καρδι...
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Ναι, καρδι αγκινρα, αγκινρα! (Στον Ντιντρ, τρχοντας πσω του προς τη πρτα) χεις καρδι και με το παραπνω, ακος; Εσαι νθρωπος! νθρωπος! (Στη Ντζη) Κρτησ τον... Δε ξρει τι κνει. Εναι νθρωπος... νθρωπος.
ΝΤΕΖΗ: Μα, πς να τονε κρατσω με το στανι;

   (Ο Ντιντρ ανογει τη πρτα και φεγει βιαστικ. Τονε βλπουμε να κατεβανει γργορα τη σκλα και τον Μπερανζ να του φωνζει απ το πλατσκαλο).

ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Μη φεγεις, Ντιντρ. Εμες σ' αγαπμε. Μη πας μαζ τους. Πει, φυγε. Πολ αργ. (Ξαναμπανει στο δωμτιο) Πολ αργ... φυγε!
ΝΤΕΖΗ: Κναμε ,τι μποροσαμε... αλλ... (Κλενει τη πρτα πσω απ' τον Μπερανζ, που τρχει αμσως στο παρθυρο που βρσκεται στο προσκνιο).
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Πγε μαζ τους... μαζ τους... αλλ, δεν τον βλπω, πο 'ναι τρα;
ΝΤΕΖΗ: Μα, με τους λλους ρινκερους.
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Ναι, αλλ ποις εναι; Δε τονε γνωρζω.
ΝΤΕΖΗ: Τωωρα, βρσε ρζι! Πς θλεις να τονε ξεχωρσουμε; Λγο δσκολο!
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Εναι λοι τους ολιδιοι. Στμπα. (Στη Ντζη) Πει κι αυτς. Δεν πρεπε να τον αφσεις να φγει. πρεπε να σταθες μπρος του. Να τον εμποδσεις.
ΝΤΕΖΗ: Δε τλμησα... δστασα...
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Δστασες. πρεπε να 'σουνα πιο σταθερ, να επιμενεις πιτερο. ταν... ερωτευμνος μαζ σου... τσι δεν εναι;
ΝΤΕΖΗ: Δεν το εχε δεξει φανερ. Οτε μου 'κανε επσημη πρταση!
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Το ξρανε κι οι τοχοι. Αποτλεσμα; γινε ρινκερος απ ερωτικ απογοτευση. τανε τσο συνεσταλμνος. Ρχτηκε σε μια αποφασιστικ μχη. Πιο σωστ, μια πρξη απελπισας, μνο και μνο για να σ' εντυπωσισει! Δε... δε πιστεω τρα να θες να τον ακολουθσεις κι εσ;
ΝΤΕΖΗ: Αν θελα να τον ακολουθσω, δε θα 'μουν εδ...
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Μνο ρινκεροι κυκλοφορονε πια στο δρμο. (Τρχει προς το παρθυρο του βθους) Κι απ δω μνο ρινκερους βλπω! Πξανε οι δρμοι παχδερμα. Δεν πρεπε, Ντεζη, να τον αφσεις να φγει, δεν επρεπε. ταν μεγλο λθος σου! (Ξανρχεται μπρος στο παρθυρο) Ψχνω, ψχνω μχρι κει που φτνει το μτι, αλλ δε βαρισαι, νθρωπος οτε για δεγμα. Οτε για δεγμα! Ρινκεροι, παντο ρινκεροι! Πλημμυρσανε μχρι και τα σοκκια! Μ' να κρατο, με δυο κρατα. Μισο-μισο, θα 'λεγες. Μνο τα κρατα. Τποτ' λλο που να τους ξεχωρζεις!

   (Ακογεται φοβερς θρυβος ρινκερων που καλπζουν, αν κι ο θρυβος που κνουν χει κποιο μουσικ ρυθμ. Στον τοχο του βθους παρουσιζονται και ξαναχνονται, στυλιζαρισμνα, κεφλια ρινκερων, που μχρι να τελεισει η τρτη πρξη θα γνουν λο και περισστερα. Στο τλος θα στκονται λο και πιτερη ρα, μχρι που τελικ θα γεμσουν εντελς τον τοχο, στο βθος και θα παραμενουν εκε οριστικ. Αυτ τα κεφλια θα πρπει να γνονται λο και πιο μορφα, παρ' λο το τερατδες παρουσιαστικ τους).

ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Δε λυπθηκες που αποτχαμε, δεν απογοητετηκες, τσι Ντζη; Οτε μετανινεις για τποτα;
ΝΤΕΖΗ: Να μετανισω; χι, γιατ να μετανισω!
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Θα 'θελα τσο να σε παρηγορσω. Το ξρεις σ' αγαπ Ντζη, ποτ... ποτ μη με ξαναφσεις μνο μου, ποτ!
ΝΤΕΖΗ: Κλεσε το παρθυρο, καλ μου. Δεν αντχω τη φασαρα τους. Οτε τη σκνη που γεμζει το δωμτιο. Θα λερσει τα πντα.
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: χεις δκιο, χεις δκιο. (Κλενει το παρθυρο στο προσκνιο κι η Ντζη το παρθυρο στο βθος. Ξαναβρσκονται κι οι δυο στο κντρο της σκηνς) Το 'κλεισα. σο εμαστε μαζ, δε φοβμαι τποτα, δε με νοιζει τποτα. Αχ, Ντζη και νμιζα τι ποτ πια δε θα μποροσα να ερωτευτ στη ζω μου. (Της σφγγει τα χρια και την αγκαλιζει).
ΝΤΕΖΗ: πως βλπεις, στη ζω, λα μπορον να συμβον.
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Θα 'θελα τσο να σου χαρσω κθε ευτυχα. ραγε, μπορες να 'σαι ευτυχισμνη μαζ μου;
ΝΤΕΖΗ: Γιατ να μην εμαι; Αν εσ εσαι ευτυχισμνος, ττε εμαι κι εγ. Λες τι δε φοβσαι τποτα κι μως, με το παραμικρ κνεις σα τρομαγμνο μωρολι. Στο κτω-κτω, τ μπορομε να πθουμε;
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Αγπη μου, χαρ μου! Μοναδικ μου χαρ! Αγπη μου! σε με να σε φιλσω. Δε πστευα πια πως κρυβα μσα μου τσο πθος!
ΝΤΕΖΗ: λα, συγκρατσου, ησχασε, μη κνεις τσι τρα, πρπει να 'χεις μεγαλτερη πστη στον εαυτ σου!
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Μα χω, Ντζη, βεβαως κι χω. Δσε μου να φιλκι, να φιλκι!
ΝΤΕΖΗ: Εμαι πολ κουρασμνη, αγπη μου, ησχασε, ηρμησε. λα, κτσε στη πολυθρνα. (Προχωρε, τονε τραβ και τονε καθζει στη πολυθρνα).
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Εδ που φτσανε τα πργματα, δε βλπω για ποιαν αιτα λογοφρνανε ο Ντιντρ με τον Μποτρ!
ΝΤΕΖΗ: λα, ξχασε τρα τον Ντιντρ. Εμαι κοντ σου εγ. Κι στερα, δεν χουμε δικαωμα ν' ανακατευμαστε στη ζω των λλων!
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Εσ, γιατ ανακατεεσαι, στη δικ μου; Κι αν θες να ξρεις, μου φρεσαι πρα πολ αυστηρ.
ΝΤΕΖΗ: Δεν εναι το διο. Εσνα σ' αγαπ, εν τον Ντιντρ δε τονε συμπθησα ποτ!
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Σε καταλαβανω. Αν δεν εχε φγει... Θα 'τανε τη κθε στιγμ κτι σαν εμπδιο ανμεσα μας! Τ να γνει; Η ευτυχα εναι εγωιστικ!
ΝΤΕΖΗ: Και για να τη κρατσεις, πρπει ν' αγωνζεσαι ασταμτητα. Δεν χω δκιο;
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Ω, Ντζη, αν ξερες πσο σε θαυμζω, γι' αυτ σε λατρεω.
ΝΤΕΖΗ: ταν με γνωρσεις καλτερα, σως ν' αλλξεις γνμη και να μη λες τα δια.
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: σο πιτερο σε γνωρζω τσο θα σε θαυμζω και τσο περισστερο θα δνομαι μαζ σου. Εσαι τσο μορφη... τσο μορφη... (Ακογονται πλι οι ρινκεροι που περννε) Φτνει να σε συγκρνει κανες με αυτ τα μεταμορφωμνα τρατα για να... (Δεχνει προς το παρθυρο) Τρα θα μου πεις τι η σγκριση που 'κανα δε σε κολακεει και τσο, αλλ, συγχρα με, η παρουσα τους με κνει να σκφτομαι πως εσ μπρος τους εσαι θε. Μια πανμορφη οπτασα.
ΝΤΕΖΗ: στα αυτ τρα. Για πες μου, σμερα σουνα φρνιμο αγορκι; Δεν πιες καθλου κονικ τσι;
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Ναι... χι... χι... μουνα πολ φρνιμος!
ΝΤΕΖΗ: Φιλς σταυρ;
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Μα ναι σου λω, στ' ορκζομαι.
ΝΤΕΖΗ: Να σε πιστψω;
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Ββαια.. ναι... γιατ να σου πω ψματα;
ΝΤΕΖΗ: Ττε, σου επιτρπω να πιεις τρα να ποτηρκι... θα σου τονσει το ηθικ... (Ο Μπερανζ τινζεται με προθυμα) χι, αγπη μου, θα στο φρω γω. Πο 'ναι το μπουκλι;
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Να, εκε στο τραπεζκι...
ΝΤΕΖΗ: πως βλπω το καταχνιασες...
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Ναι... το 'κρυψα, ξρεις, για ν' αποφγω τον πειρασμ!
ΝΤΕΖΗ: (γεμζει να μικρ ποτρι και το δνει στον Μπερανζ) Χαρομαι, λοιπν, που δεν κανες αταξες... που προοδεεις!
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Κοντ σε σνα... θα προοδψω ακμα πιτερο!
ΝΤΕΖΗ: λα, πρε την ανταμοιβ σου!
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: (αδειζει το ποτρι μονοροφ): Ευχαριστ! (της δνει το ποτρι να το ξαναγεμσει).
ΝΤΕΖΗ: Α! χι, κρι μου, δεν χει λλο. Για σμερα φτνει και περισσεει. (Παρνει το ποτρι απ' τον Μπερανζ και τ' αφνει πσω στο μικρ τραπεζκι) Η κατχρηση κνει κακ! (Ξαναγυρν κοντ του) Και το κεφαλκι μας... πει καλτερα;
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Πολ καλτερα, αγπη μου.
ΝΤΕΖΗ: Ττε, τ τον θλουμε τον επδεσμο; Να τον βγλουμε... δε σε κολακεει και τσο...
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Α! χι, χι! Μη, τον επδεσμο!
ΝΤΕΖΗ: Γιατ χι; λα, μη κνεις σα μωρ!
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Φοβμαι μπως απ κτω χει φυτρσει... ξρεις τρα...
ΝΤΕΖΗ: (βγζοντας τον επδεσμο, παρ' λες τις αντιρρσεις του) Διξε λοιπν καμι φορ, τους φβους και τις μαρες σκψεις. Αρκετ, ε; Ορστε, δε βλπω τποτα. Μετωπκι πεντακθαρο, καθρφτης!
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: (ψηλαφζοντας το μτωπο) χεις δκιο... αγπη μου, πνε τα συμπλγματα, τα 'διωξες... (Τον φιλ στο μτωπο) Τ θα γινμουνα χωρς εσνα, μου λες;
ΝΤΕΖΗ: Λω, τι δεν χω σκοπ να σε ξαναφσω μνο σου ποτ!
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Με σνα κοντ μου, κθε γχος, αγωνα και φβος, περννε!
ΝΤΕΖΗ: Γιατ φροντζω και στα διχνω. Γι' αυτ.
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: κου, θα πσουμε με τα μοτρα στο διβασμα, στα βιβλα, πολλ βιβλα. Θα γνω σοφς!
ΝΤΕΖΗ: Ναι κι ακμα τις ρες που δε κυκλοφορε πολς κσμος, θα κνουμε οι δυο μας μακρινος περιπτους!
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Ναι, στις χθες του Σηκουνα, στον κπο του Λουξεμβοργου, στο πρκο του...
ΝΤΕΖΗ: ...και στο ζωολογικ κπο!
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Κοντ σου θα γνω δυνατς, ατρμητος. Θα σε προστατψω κι εγ με τη σειρ μου, απ' ποιον γυρψει να σου κνει κακ!
ΝΤΕΖΗ: Αυτ δε θα χρειαστε. λα, μη το σκφτεσαι, καλ μου. Εμες δε θλουμε το κακ κανενς, γιατ, λοιπν, να θλει κποιος να μας βλψει;
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Συμβανει να σου κνουνε κακ, θελα το αφνουν αδιφορα να πλημμυρζει τον κσμο. Τρα νομζω, τι δε πολυσυμπαθοσες οτε και το φουκαρ τον κο Παπιγιν. Του φρθηκες πολ σχημα τη μρα που μας παρουσιστηκε ο Βοδρ μεταμορφωμνος σε ρινκερο. Το Θυμσαι; «Πρτε πια τα χοντροδχτυλ σας. Τ παχδερμο»!
ΝΤΕΖΗ: Του 'πα την αλθεια. Εχε χρια παχδερμου.
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Το ξρω, αγπη μου, ωστσο θα μποροσες να του το πεις πιο ευγενικ. σουνα τσο ωμ κι απτομη, πολ φοβμαι τι τονε πλγωσες θανσιμα!
ΝΤΕΖΗ: Βρσκεις;
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Ββαια δε το 'δειξε, απ αξιοπρπεια. Αλλ ταν σα να τον σφαξες! Εμαι ββαιος τι γι' αυτ πρε πολ πιο γργορα την απφασ του. σως αν του 'χες φερθε πιο ευγενικ, να 'χες σσει μια ψυχ.
ΝΤΕΖΗ: Δεν εμαι Θες για να προβλψω τι θα του συνβαινε. Φρθηκε σα γουρονι!
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Εμνα, πντως, ποτ δε θα σταματσουν να με βασανζουνε τψεις, γιατ δε στθηκα πιο ρεμος, πιο γλυκς με το Ζαν. Δε μπρεσα ποτ μου να του φανερσω, με χειροπιαστς αποδεξεις, πσο μεγλη και δυνατ ταν η φιλα που 'νιωθα γι' αυτν. Ποτ δε του 'δειξα τη κατανηση που ξιζε!
ΝΤΕΖΗ: λα, μη βασανζεσαι δικα. κανες ,τι μποροσες. Δε γνεται να πετυχανουμε πντα το αδνατο και τρα τ ωφελον οι τψεις; Τποτα! Πψε λοιπν να σκφτεσαι. Το παραξλωσες, το ξρεις; Ξχασ τους! Ξερζωσε απ' το μυαλ σου μια για πντα, λες τις σχημες αναμνσεις!
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Κι μως, σο κι αν προσπαθ, ξανρχονται στην επιφνεια, τις ακοω, τις βλπω. Εναι τσο ζωντανς!
ΝΤΕΖΗ: Δε σε φανταζμουνα τσο ρεαλιστ. Σ' βλεπα πιτερο ρομαντικ ποιητ. Εναι δυνατ να μην χεις καθλου φαντασα. Ο ρεαλισμς χει πολλς ψεις, εναι κτι σχετικ. Διλεξε τη πραγματικτητα που ταιριζει σε σνα και διξε λα τ' λλα σ' ναν κσμο φανταστικ. Βρες καταφγιο στον κσμο του παραμυθιο.
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Με τα λγια εναι εκολο, αλλ...
ΝΤΕΖΗ: Εγ δε σου φτνω για να ξεχσεις;
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Μα ναι, ββαια, μου φτνεις και με το παραπνω, Ντζη μου και με το παραπνω!
ΝΤΕΖΗ: Θα τα καταστρψεις λα με τις επμονα αρρωστημνες τψεις σου. λοι μπορομε να κνουμε λθη. Αν και πιστεω πως εμες κναμε λιγτερα απ πολλος λλους.
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Το πιστεεις στ' αλθεια;
ΝΤΕΖΗ: Ββαια σε σχση με τους περισστερους ανθρπους, εμαστε καλτεροι. Εμαστε κι οι δυο μας πολ καλο νθρωποι!
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Αυτ εναι αλθεια. χεις καλ καρδι κι εγ το διο, εναι αλθεια!
ΝΤΕΖΗ: Βλπεις; χουμε, λοιπν, δικαωμα να ζσουμε. Πιο σωστ, χουμε καθκον να ζσουμε, καθκον απναντι στους εαυτος μας, να ζσουμε ευτυχισμνοι, ανεξρτητα απ το τι συμβανει γρω μας. Οι ενοχς εναι επικνδυνο σμπτωμα. Σημδι χαμνης αγντητας!
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Ναι σωστ σα βλπουμε μπορε να μας καταντσουνε κι εμς τσι. (Δεχνει με το δχτυλο τα παρθυρα απ' που περνν αδικοπα ρινκεροι, τον τοχο του βθους που παρουσιζεται ακμα να κεφλι ρινκερου) Πολλο απ' αυτος τσι ρχισαν.
ΝΤΕΖΗ: Προσπθησε λοιπν να μην αισθνεσαι ενοχς!
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: χεις πολ δκιο χαρ μου, οπτασα μου, λιε μου! Με νιθεις κοντ σου, τσι δεν εναι; Τποτα δε θα μπορσει να μας χωρσει. Η αγπη μας εναι το μνο αληθιν πρμα που υπρχει σ' αυτ το κσμο. Κανες δεν χει το δικαωμα και κανες δε μπορε να γνει εμπδιο στην ευτυχα μας. Κανες! (Ακογεται χτπημα τηλεφνου) Ποις μπορε να 'ναι;
ΝΤΕΖΗ: Μη το σηκσεις!
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Γιατ;
ΝΤΕΖΗ: Δε ξρω... σως να 'ναι καλτερα!
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Δεν αποκλεεται να εναι ο Παπιγιν ο Βοδρ, μπορε κι ο Ζαν ο Ντιντρ. σως να θλουν να μας πουν τι η κρση πρασε, τι αλλξανε γνμη σχετικ με την απφασ τους. Συ δεν λεγες πως λ' αυτ δεν εναι παρ μια εφμερη γοητεα;
ΝΤΕΖΗ: Μακρι, αλλ δε το πιστεω. Δε μπορε τσο γργορα ν' αλλξανε γνμη. Δε τους περσσεψε ακμα καιρς να το σκεφτονε. Θα πρπει να φτσουνε πρτα στο αποκορφωμα της εμπειρας τους.
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Δεν αποκλεεται να 'ναι οι αρχς, που αποφσισαν ν' αντιδρσουν και γυρεουνε τη βοθει μας στα μτρα που σκοπεουν να προυν.
ΝΤΕΖΗ: Αυτ θα το 'βρισκα τελεως απθανο. (Το τηλφωνο ξαναχτυπ)
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: χι, εγ το πιστεω, ττοιο κουδονισμα προρχεται απ τις αρχς. Εμαι σγουρος. Το γνωρζω απ' τη μεγλη του διρκεια. Πρπει ν' απαντσω στο κλεσμ τους. Δε μπορε να 'ναι κανες λλος. Οι αρχς εναι. (Σηκνει το ακουστικ) Εμπρς! (Σ' απντηση ακογονται βρυχηθμο απ' την λλη μερι) Μουγγανητ! Ακος; Ορστε, κουσε και μνη σου!

   (Η Ντζη βζει το ακουστικ στ' αφτ, αλλ' αμσως κνει πσω και κλενει απτομα το τηλφωνο).

ΝΤΕΖΗ: (τρομαγμνη) Κτι θα πρπει να συμβανει!
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Τρα αρχσανε και τις φρσες.
ΝΤΕΖΗ: Ναι, αλλ, θα 'λεγα, πολ κακγουστες!
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Τα βλπεις, εγ στο εχα πει...
ΝΤΕΖΗ: Δε μου 'χες πει απολτως τποτα!
ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Πντως, το περμενα, το εχα προβλψει!
ΝΤΕΖΗ: Δεν σ' χω και τσο ικαν για προβλψεις. Εσ δε μπορες να δ&eps