-

Dali &

-


-








.

--.


.


 
 

- 

                  Παρξενος Διλογος 1ος

      Παραθτω μια συνομιλα που 'πεσε στην... αντληψη μου κρυφακογοντας, μεταξ του Τζακ Αντεροβγλτη και του Ντμπο του Ιπτμενου μικρο Ελφαντα!

Τ. Δεν μπορες να με φτσεις.
Ν. Γιατ;
Τ. Εσ πετς κι εν' ουτοπικ μα εγ ξεκοιλιζω στ' αλθεια!
Ν. μα πετ δε μπορες να με πισεις.
Τ. Κποτε θα κουραστες και θα 'μαι 'κει που θα γυρψεις τη ξεκοραση.
Ν. Αυτ κι αν εναι ουτοπικ!
Τ. Ουτοπικ εναι να πιστψεις τι μπορες να 'σαι συχος.
Ν. Προτιμ την ουτοπα του να πετ.
Τ. Ουτοπικ επσης το να νομζεις πως χεις ελεθερη επιλογ.
Ν. Εσ δεν χεις κτι που να 'ναι ουτοπικ;
Τ. Ναι! Το να σκφτομαι πως ξεκοιλιζοντας, γνομαι καλλτερος!
Ν. Δεν θα σου ρεσε να πετοσες κι εσ;
Τ. Πετ με τη κθε μαχαιρι!
Ν. Δε πλττεις ποτ;
Τ. ταν σε βλπω να πετς.
Ν. Σε λυπμαι!
Τ. Κι εγ! Γι' αυτ θα σε ξεκοιλισω!
Ν. Γιατ;
Τ. Γιατ δε θλω να πετς!

                                    Παρξενος Διλογος 2ος

      Κρυφκουσα λως τυχαως το Σσυφο να τα λει, σε κποιο σημεο που διασταυρθηκαν οι μταιοι δρμοι τους, με τον Τνταλο! χει ενδιαφρον να σας μεταφρω τι κουσα.

Σ. Τ θα προτιμοσες, να πετς  να σφζεις;
Τ. Ηλθια ερτηση! Πως θα μποροσα να πετ;
Σ. Μου κρατς αυτ τη πτρα; Θλω να πιω λγο νερ.
Τ. Νιθω χλια!
Σ. Γιατ;
Τ. Σκφτομαι πως βασανζομαι δικα!
Σ. Κτι μας επες τρα! Εγ δε το κνω καν θμα.
Τ. Θα μου φρεις κι εμνα λγο νερ;
Σ. Με τ;
Τ. Μιλς σα σφαγας, σαν εκδορας! Ξρεις; Κτι ττοιο!
Σ. Κι εσ σηκνεις πολ σκνη!
Τ. Θα 'θελα να πετξω, λα να τα κοιτ απ ψηλ, κοντ στα σννεφα!
Σ. Θα μου κρατσεις λιγκι τη πτρα;
Τ. Ξρεις πως δε γινται.
Σ. ξιζε το κπο να δοκιμσω.
Τ. Θα μου φρεις λγο νερ;
Σ. Ξρεις πως δε γνεται.
Τ. ξιζε το κπο να δοκιμσω.
Σ. Δε δοκιμζεις να πετξεις, καλλτερα!
Τ. Τα λγια σου με σφζουν.
Σ. Νιθω χλια. Εμαι τσο κουρασμνος.
Τ. Νιθω χλια. Διψ.
Σ. Καλ συνχεια.
Τ. Επσης! Δε θα ξαναπερσω απ' εδ μτε πετντας!

                           Παρξενος Διλογος 3ος

      θα μεταφρω να διλογο μεταξ του Προμηθα Δεσμτη που ακμα εναι δεμνος ολγυμνος στο βρχο του Καυκσου και της Ιωννας της Λορνης που 'τυχε να περν απ 'κει κοντ με πλρη εξρτηση!

Π: τιμο πουλ που πετς ψηλ, χορτασμνο με τη σρκα μου!
Ι: Τ μουρμουρς αυτο; χασες τα λογικ σου ακος εσωτερικς φωνς;
Π: Αυτς οι φωνς, που δε κφευσα, με φρανε σ' αυτ τη δυσχερ θση.
Ι: Αντιθτα με σνα, δε θα ισχυριζμουν το διο για τις δικς μου.
Π: Ποι εσαι εσ;
Ι: Τ σε νοιζει;
Π: λεγα μπως κι κοβες τα δεσμ μου με το ξφος σου.
Ι: Δε μου λνε κτι ττοιο οι "φωνς" μου!
Π: Τουλχιστον σκτωσε 'κενο το καταραμνο πουλ!
Ι: Μτ' αυτ μου λνε κι εγ τις χω, πως προεπα, σε υπληψη!
Π: Τ γυρεεις εδ;
Ι: Κνω απλ τον περπατο μου.
Π: Τ λλο θα μποροσα να σου ζητσω;
Ι: Φαντζομαι, ,τι συνθως ζητν οι ντρες απ μας τις γυνακες!
Π: Δηλαδ αυτ θα το κανες γι μνα;
Ι: Μα ...απ' τι βλπω δε με ...χρειζεσαι!
Π: Εναι απλ η κακ μου κατσταση, πως επσης βλπεις!
Ι: Ναι! Αυτ μπορ να το καταλβω.
Π: Ωστσο ...λμε αν ...θα το κανες;
Ι: Δεν χω γνσεις  εμπειρα! Πιστεω πως οι φωνς θα μου 'λεγαν αν 
    πρπει. Θα με καθοδηγοσες κι εσ! Δεν εναι;
Π: Μο 'πρηξες το σκτι μαυτς τις φωνς!
Ι: Τ'ι να πω; Δε κοιτς τα χλια σου! λοι οι ντρες τελικ εστε διοι!
Π: χεις γνωρσει πολλος δσμιους, πληγωμνους ντρες σα κι μνα;
Ι: Δε φαντζεσαι πσους!
Π: Δε θ' αποροσα αν σουν εντελς ανραστη!
Ι: Με βζεις σε πειρασμ να περιμνω να θαυμσω το πουλ καθς θα δειπνε!
Π: Στο λνε οι φωνς σου αυτ;
Ι: χι! Αλλ τ θαρρες; Κνω κι απ μνη μου πργματα! Σε χαιρετ!
Π: ειντε στο καλ!
Ι: Καλ... συνχεια!

                       Παρξενος Διλογος 4ος

     Τοτη τη φορ τα πρσωπα που συμμετχουν εναι ο Φαθων κι ο Ρομπν των Δασν!

Φ. μορφο λογο μα τ παρξενη στολ!
Ρ. Ειν' η στολ του κλφτη των δασν, νεαρ.
Φ. Εσαι κλφτης αλθεια;
Ρ. τσι λνε.
Φ. Εσ διαφωνες;
Ρ. Αν στο λνε λοι, εν' ανφελο να διαφωνσεις!
Φ. σως αν βγλεις τη στολ...
Ρ. Και να φορσω τη στολ του τμιου, φιλσυχου οικογενειρχη;
Φ. Δε ξρω. Δεν υπρχουν λλες επιλογς;
Ρ. Δε με νοιζει!
Φ. Αυτ που επες, τι το κακ χει;
Ρ. Γιατ; Αυτ που φορ χει κτι κακ;
Φ. Δε μπορ να σε καταλβω. Δεν αλλζουμε θμα;
Ρ. Ευχαρστως! Εσ, ας πομε, τι στολ φορς;
Φ. Του μυαλου, ενθουσιδους γιο του λιου!
Ρ. Κτι σαν τη δικ μου δηλαδ, αλλ στο πιο... γδυτ!
Φ. Καμμι σχση! Επαμε ν' αλλξουμε θμα.
Ρ. Σωστ! Εσ δεν χεις λογο;
Φ. Εμαι μικρς κι μυαλος κι τσι μτε δανεικ ακμα!
Ρ. Επαμε ν' αλλξουμε θμα.
Φ. Δεν αλλξαμε;
Ρ. Περιστρεφμαστε πιστεω, στα δια.
Φ. πως η Γη γρω απ' τον λιο.
Ρ. πως ο κλφτης στο δσος.
Φ. ντε πλι!
Ρ. Γει σου μικρ. Χαιρετσματα στο μπαμπ σου.
Φ. Γιατ δε τα δνεις ο διος; Γει σου κι εσνα.
Ρ. Σωστ! χεις δκιο...

                     Παρξενος Διλογος 5ος

      Πρσωπα: Φ. Ν. Ροζβελτ και Ταρζν!

Ρ. Παρακαλ νεαρ, μπορες να με σπρξεις γιατ χω σκαλσει;
Τ. Πρτη φορ βλπω κτι ττοιο! Τ εναι;
Ρ. Α! Εννοες το καροτσκι μου; Δε μπορ να περπατ.
Τ. Κι εγ προτιμ το πταγμα απ δντρο σε δντρο.
Ρ. Θα 'θελα να δοκμαζα.
Τ. Τ σ' εμποδζει;
Ρ. Η ανημπρια μου.
Τ. Μπορες να πετξεις μαζ μου.
Ρ. χι! Μακρι να γινταν!
Τ. Γιατ χι; Τ σ' εμποδζει, αυτ τη φορ, πες μου;
Ρ. Ο ΚαθωςΠρπει Ορθολογισμς μου!
Τ. λλο να γνωστο πργμα για μνα!
Ρ. Μπορες να θεωρες τον εαυτ σου τυχερ!
Τ. Πο θλεις να σε πω;
Ρ. Προχρα με και θα σου πω.
Τ. Φαντσου να μην πρεπε μτε να σε σπρξω.
Ρ. Ε... Ως γι' αυτ... Αλθεια, υπρχει κτι που 'σ δε θα μποροσες να κνεις;
Τ. Η ερτησ σου με βρσκει απροετομαστο.
Ρ. Καταλαβανω.
Τ. Εγ μλλον δε θ' ντεχα να 'μαι σε καροτσκι.
Ρ. Το λς τρα κι εκολα... μα και πλι κατανο.
Τ. Πω να μιλσω στα ζα. Οι νθρωποι γργορα με κουρζουν πολ.
Ρ. χεις και πλι δκιο. Σε καταλαβανω απλυτα!
Τ. Κι εγ τα ζα! Εσ με μπερδεεις.
Ρ. Εναι η φση μου. Δε σ' αδικ. Εγ δε θα μποροσα να μιλσω με ζα!
Τ. Κι εγ σε καταλαβανω και δε σ' αδικ διλου!
Ρ. Γει σου κι ευχαριστ ειλικριν.
Τ. Δεν κανα τποτε! Γει σου κι εσνα.

                            Παρξενος Διλογος 6ος

     Ο Δον Κιχτης πνοπλος κι φιππος σταματ στο πιθρι του Διογνη, κοιτζοντας παραξενεμνος το κεφλι του που εξχει...

 Κ. Ε, καλ μου κριε στο πιθρι, γεια σας.
 Δ. Ποις εναι;
 Κ. Ναι ξχασα... επιτρψτε μου να συστηθ: Δον Κιχτης, Ιππτης της Μντσα, τα σβη μου κριε...
 Δ. Διογνης, πτης του πιθαριο, την αδιαφορα μου!
 Κ. Ξρετε ψχνω τη ξακουστ ινφντη Δνα Δουλτσινα του Τμπος...
 Δ. Εδ μια φορ, δεν εναι!
 Κ. ... που εναι ο ρωτας της ζως μου κι σως κινδυνεει...
 Δ. Στο ξαναλω, εδ πντως δεν εναι!
 Κ. ... κι επσης κυνηγ και τους κακος. Μην εδατε τποτε;
 Δ. Απ κακος; Ου, λλο τποτα!
 Κ. Δεξτε μου αμσως!!! Πο;
 Δ. Παντο. Γι' αυτ μπκα στο πιθρι.
 Κ. Α! Τλος! Τρα μπορετε να βγετε φοβα.
 Δ. Μπα! Δε με πεθεις...
 Κ. Κρμα. Μην εδατε τουλχιστον τον Σντσο Πντσα, τον υπηρτη μου; Κοντς, χοντρολης, καβαλλ γιδαρο...
 Δ. Εδ πντως δεν εναι.
 Κ. ...και με βοηθ πολ ξρετε. Τον χω χσει.
 Δ. Σε τ;
 Κ. Στο να βζω και να βγζω τη πανοπλα μου.
 Δ. Ποις ξρει τ του 'κανες και σε παρτησε...
 Κ. σα-σα, του μιλω για τις περιπτεις μου, του μαθανω διφορα...
 Δ. Ε ντο! Σε βαρθηκε...
 Κ. ...προσπαθντας να κνω την χαρη ζω του πιο συναρπαστικ...
 Δ. Ε λγο το 'χεις αυτ;
 Κ. ...Δηλαδ... εννοετε...;
 Δ. Ναι!
 Κ. Με τ ασχολεστε κριε, αν επιτρπεται;
 Δ. Προσπαθ να εξερευνσω το συναρπαστικ, στο πτο του πιθαριο μου.
 Κ. Κατλαβα! Εστε πιο τρελλς απ μνα.
 Δ. Κι εσ πιο σοφς.
 Κ. Σας χαιρετ κι εχομαι κθε επιτυχα.
 Δ. Γεια.

                            Παρξενος Διλογος 8ος

     Φτσαμε κιλας στον γδοο διλογο! Δεν εναι απθανο; Δε ξρω ποια ανγκη με ωθε να κρυφακοω, μτε ποια με κνει να τους μεταφρω εδ. Πντως γι' αυτν προβληματστηκα αρκετ αν πρπει να τονε γρψω, αν πρπει να περσει αυτοσιος, αν πρπει να πω και τα ονματα των συμμετεχντων. Μα τελικ επα μσα μου: "Γιατ χι"; Το μνο που χω να 'πω γι' αυτ το θμα εναι πως απαιτεται για τους ενλικες, η γονικ στω οιαδποτε λλη, συνανεση! Μλιστα σο πιο πολλς, τσο πιο καλ. Εναι ντως κπως τραχς αλλ οι ανλικοι μπορον να τον διαβσουν νετα. Μλιστα σο πι ανλικοι, τσο το καλλτερο, θα 'λεγα. Φλυαρ πλι -ως συνθως και με το παρδν- γι' αυτ μπανω κατευθεαν στο θμα, αφο πρτα σας ειδοποισω πως τα ονματα των μερν αυτο, θα τα φανερσω μετ το διλογο.
     νας υπλευκος φκελος απ ππυρο φθασε στο σπτι μου, να μορφο πρω. Απ' ξω γραφε τα αρχικ Β. Μ. κι απ κτω το νομ μου, περτεχνα, καλλιγραφικ. Εξεπλγην γιατ δεν ξερα καννα μ' αυτ τ' αρχικ κι νοιξα αδημονντας το γρμμα! Φανταστετε την κπληξη μου ταν εδα πως -οτε λγο, οτε πολ- ο Βαρνος Μυγχουζεν με καλοσε στον πργο του, -διεθυνση δε λω- για μια μεγλη ολονχτια μονομαχα με πιοτ, μεζδες και παραμθους και μλιστα με κποιο πολ μεγλο στοχημα για τον νικητ! (Ποις χζει το στοχημα; Μνο η μονομαχα μετροσε για μνα κι η ευκαιρα να γνωρσω αυτν τον σπουδαο τζντλεμαν, να γευτ τα καταπληκτικ του κρασι και τα μεζεκλκια και ν' ακοσω τις απθανες ιστορες του!) 
     Μου εξγησε στο φκελο τι μα νχτα που πετοσε αγκαλι με κποιο βλμα ενεπνεσθη -εν πτσει παρακαλ- να απλ, μα πολπλοκο να εξηγσει, σστημα πλογησης και τελικ καταφρε απ λθος μλλον χειρισμος, να σερφρει στο διαδικτο! Πλι κατ λθος μπκε στο site μου και με να 3ο λθος -που τελικ τανε ...κρσιμο- διβασε τα γραπτ μου! Τρελλθηκε ο νθρωπος κι αμσως σκφθηκε πς δε χωροσαμε κι οι δυο πνω στη γη! νας πρεπε να 'ναι ο νικητς κι τσι με κλεσε σε μονομαχα!
     Πγα με το μσο που μου παρεχε, -δε λω μως τι τανε μτε το περιγρφω, γιατ μλλον τα μυαλ σας δεν εναι τοιμα να δεχτονε κτι ττοιο- και μαγετηκα απ τη τοποθεσα και τη μεγαλειτητα του πργου του.  Γνωριστκαμε κι αμσως μετ, χωρς να χαθε πολτιμος χρνος ρχισε η μονομαχα! ποιος απ τους δυο μας, με την ανατολ το λιου, εχε πιο κκκινη και μεγλη μτη και φυσικ να το αναγνριζε ως τζντλεμαν, ο λλος, θα 'ταν ο νικητς. 
     Τα μεζεκλκια ταν υπροχα, το κρασ τλειο κι φθονο κι εχε πρα πολλς προμθειες, αλλ καθς η νχτα προχωροσε στα μισ της κι η μονομαχα μαινταν με τρομερ διαγεια, λες εξαντλθηκαν κι χι τποτε λλο, μα οι λιγοστο υπρετες που 'χε κρατσει στο πργο, εχαν απ ρα ταβλιαστε. Ττε με παρακλεσε να κατεβ στο κελλρι, αφο με κατατπισε λεπτομερς πσους ορφους να κατεβ και μου 'κανε σντομη χαρτογρφηση των ραφιν με τα εξαιρετικς σπανιτητας και παλαιτητας, κρασι, μου 'πε να ανεβσω 5-6 μποτλιες, απ' το καλλτερο κρασ για χραμα και μθους. Αυτ πρεπε να γνει μ' σο το δυνατ λιγτερες κινσεις, γιατ η θερμοκρασα ταν αυστηρ συγκεκριμνη και χωρς ιδρτα λαχνιασμα απ μρους μου! Προφασστηκε το μεγλο της ηλικας του, σε συνδυασμ με την οσφυοκαμπτικ αρθριτορευματτιδα και πως οι σκλες, η χαμηλ θερμοκρασα κι η υψηλ υγρασα των κελλαριν θα τον τσκιζαν! (Κουραφξαλα! φταιγε το κρασ πιστεω κι η νταση του αγνα μα δεν επα τποτε!) Μνο τον ρτησα αν ταν σγουρος για το αν θα φτσουν αυτς οι 5-6 μποτλιες μχρι την ανατολ.
 -"χι μικρ ανητε, ψευτοπαραμυθ" μου 'πε ανασηκνοντας τα φρδια του, σε νδειξη αποδοκιμασας, "απλ εναι θμα μεταφορς φορτου και θερμτητας απ την ενργεια... αλλ τ λω; Σματι σκαμπζεις απ' αυτ; Τρβα τρα κι μα τελεισουνε ξανακατεβανεις"!
     Κατβηκα λοιπν ακολουθντας τις ριστες οδηγες και σα πλησασα στα ρφια που μου 'χε πει κουσα το διλογο, που πρκειται να σας μεταφρω στο τλος! δρωσα -κντρα στις οδηγες- και δε ξρω για πση καταστροφ κρασιο υπρξα υπεθυνος εκενη τη νχτα μα... πλι φλυαρ... Κποια στιγμ λοιπν διακινδνευσα να ρξω μια ματι ανμεσα στα μπουκλια για να δω ποιο ταν οι συνομιλοντες και... τ το 'θελα; δρωσα πιτερο και κπου μπροστ μου, σκασε μια μπουκλα με αφρδη ονο που με λαχτρισε κι πως αποδεχτηκε, χι μνον εμνα, γιατ μετ απ' αυτ, οι δυο τους ανταλλξανε λγα ακμα λγια κι εξαφανστηκαν. 
     Ανβηκα αναστατωμνος κι ο βαρνος απδωσε τη ταραχ μου στη κραιπλη και στη μεταφορ:
 -"Νεαρ ψευτοπαραμυθ, δεν ντεχεις το πιοτ και τις σκλες! Χαμνη γενι! θελα και να 'ξερα απ τι υλικ σας φτιχνουνε τρα"; 
     Αυτ με πεσμωσε κι αποφσισα να προσπαθσω ακμα σκληρτερα για να του δσω να μθημα, μχρι τελικς μου πτσεως! 
     Πλησαζε η ανατολ κι εχαμε λλες δυο φορς συμπληρσει προμθειες σε κρασ -αλλ δε κατβηκα εγ, ξπνησε ναν υπηρτη και τον στειλε- κι η μονομαχα ακμα κρατοσε γερ! Εδ οφελω να πω πως ταν εξαρετος πακτης, ευφνταστος, τζντλεμαν, ρτιος χειριστς του προφορικο λγου, δυνατς πτης και γευσιγνστης. Τον θαμασα απεριριστα και πνω κει κατλαβα πως θα χσω! Δεν εναι κακ, γιατ η αξα του νικητ κι η δυσκολα που κερδζει τον αγνα δεχνει παρληλα και τη μεγλη αξα του χαμνου. Αν και δε πιστεω τι θα υπρχε ουσιαστικ χαμνος αλλ πιτερο θα 'τανε λβωμα του γοτρου. 
     Κατλαβα τι θα χσω γιατ εχα κρατσει μια ιστορα απ τη ζω μου που ναι μεν ταν αληθιν μα μοιαζε τσο με παραμθο που... τλος πντων ας μη πολυλογ... ταν την επα, μου την επε μεσα: 
 -"παμε νεαρ ψευτοπαραμυθ, να μη μιλσουμε για γυνακες γιατ δεν χουνε τλος αυτς οι ιστορες! Συμφωνσαμε να αγωνιστομε με ξφη κι εσ πρες... ασφεντνα"! 
     Κλονστηκα! Εδα λοιπν τι χνω, χαλρωσα και το αμσως επμενο πργμα που σκφθηκα -εκτς του να ανοξω να μποτλια και ν' ανψω τσιγρο- κι μιας κι εχαμε λγο ακμα χρνο μχρι να φξει, ταν να δικαιολογηθ για τη μειωμνη μου απδοση, απ 'να σημεο και μετ: 
 -"Βαρνε εστε νας εκπληκτικς πακτης! Απλαυσα κθε στιγμ αυτς της μοναδικς νχτας και προς Θεο δε θλω να μεισω οτε στο ελχιστο, τη μεγλη και τιμητικ σας νκη! Αν φοροσα καπλλο θα σας το βγαζα με λη μου τη καρδι! Αν εμπιστευμουν τα ποδρια μου θα γοντιζα εμπρς σας με το σβας που σας αρμζει! χω μως να επισημνω πως μχρι να σημεο τα πγαινα καλ, μχρι που κατβηκα στο κελλρι σας. Αυτ που εδα εκε με κλνισε κι εικζω πως σως... λω σως... αν δεν εχε συμβε, η κβαση τοτου του αγνα να 'ταν στω κατ τι διαφορετικ, χωρς μως να 'μαι και σγουρος γι' αυτ. Τ να πω; Εμαι τυχος"! 
 -"Νεαρ φαφλατ ευχαριστ για τα καλ σου λγια μα δε μασω! Πλαιψες καλοτσικα δε λω μα εμαι αττητος μη το ξεχνς! Ωστσο πες μου τ πιστεεις τι επηρασε, πως διατενεσαι, την απδοσ σου, αν χι το πιοτ, η μειωμνη σου ικαντητα και το σαθρ υλικ που απαρτζει το νεαρ σου κουφρι"; 
     Τα τελευταα λγια τα 'πε χαμογελντας γλυκ κι τσι του... χρισα τη ζω, αφνωντας το ξφος μου στη θκη! Συνχισα ττε και του διηγθηκα επακριβς ,τι γινε στο κελρι. Του 'πα επσης πως πρσεξε κι εκενος τη ταραχ μου μετ... μα δε πρκανα να συνεχσω γιατ ττε τον εδα να 'χει χσει την αγλη και την αυτοκυριαρχα του! δειχνε για πρτη φορ την ηλικα του, που πρπει ντως να 'ταν μεγλη... 
     ταν ολοκλρωσα, σηκθηκε πνω τρμοντας και χειροκρτησε και σαν επιστγασμα θαρρες, εκενη ακριβς τη στιγμ διλεξε ο λιος να κνει την εμφνιση του! Θα 'ταν λλη μια μορφη ανοιξιτικη μρα παρλο που 'χε πσει πρωιν πχνη. Χειροκρτησε ναι! τανε τζντλεμαν ως το τλος παρλο που εχε υποστε τη πρτη του ττα και μλιστα εντς δρας -και με γκολ οφ σαντ, αλλ ποις θα πει να του το πει;- κι εγ εχα κερδσει το στοχημα σαν Δαυδ με την ασφεντνα μου ενντια στο Γολιθ! 
     Τ να κνουμε; τσι εναι αυτ τα πργματα! Μθος και πραγματικτητα, αλθεια και φαντασα, μορρες ννοιες με μεθοριακς διαχωριστικς γραμμς αδιρατες κι εμπλεκμενες, πρα πολλς φορς! Σημασα χει χι τσο τι λει κανες, αλλ τι πιστεει τ εναι διατεθειμνος να πιστψει ο λλος! Αλλ πλι φλυαρ παρασυρμνος και μεθυσμνος απ' τη νκη και πιστεω θα το πθαινε ο καθνας μας αυτ! 
     Παρακτω θα παραθσω τον διλογο που υποσχθηκα εξ αρχς με τα ονομτα μετ! (Θα λω τον πρτο ομιλητ Κ και το δετερο Ο χριν του διαλγου)

Κ. Τ γυρεεις εδ βρε γερο-μπανιστηριτζ;
0. Κοτα ποιος μιλει!
Κ. Ποια πιλατεεις τρα; Πες!
Ο. Σκοριασαν οι αλυσδες σου.
Κ. Αναθεματισμνη υγρασα!
Ο. Τ γυρεεις εδ;
Κ. Εγ σε ρτησα πρτος.
Ο. Νιθω ανασφλεια.
Κ. Δε φοβται κανες πια ε;
Ο. Α! Το ξρεις κι εσ;
Κ. Αλμονο... ναι!
Ο.Φοβονται λλα πργματα, εντελς σχετα.
Κ. Δε ξρω γιατ ζω. Σε τι εμαι χρσιμος.
Ο. Γιατ; Πρτα σουν; Η καταγωγ σου... πφφφ...
Κ. Εσαι ηλθιος! Δε σ' αδικ. Τ χει η καταγωγ μου; Εσ τ εσαι;
Ο. Ερωτευμνος!
Κ. Κτι μας επες! Και... ποια η τυχερ;
Ο. Μια αιθρια ροδαλ οπτασα!!!
Κ. Ετν; Ας μη μαντψω καλτερα...
Ο. Τ σημασα χει; Εναι μαγικ η μουσικ!
Κ. Στα... χρια σου εννοεται! Ειδεμ χρηστη.
Ο. Ζηλεεις;
Κ. Ποσς!! Εμνα με θλγουν οι στρουμπουλς αγρτισσες.
Ο. Οι σιτεμνες. Περ ορξεως....
Κ. Κοταξε αυτ τα παλι κρασι...
Ο. Εναι εδ χρηστα...
Κ. Γιατ;
Ο. Γιατ κανες δε τα πιε ττε που 'πρεπε κι σως να μη τα πιει ποτ κανες!
Κ. Μα τ λες; Το κρασ σο παλινει...
Ο. Μπορες να τ' αποδεξεις;
Κ. Τελικ εσαι ηλθιος!
Ο. Σε ρωτ! Μπορες;
Κ. Μπως μπορες τχα 'συ ν' αποδεξεις τ' αντθετο;
Ο. Τρα μ' βαλες στη... θση μου!
Κ. Θα 'θελα να σου 'σπαγα τα μοτρα!
Ο. Εσαι χωριταρος! Τσα χρνια δεν μαθες τποτε!
Κ. Η Αυτο Ηλιθιτης σας μου φρνει λπη!
Ο. κουσες; σκασε να μπουκλι.
Κ. Τρμαξες;
Ο. χι αλλ μου ζτησες πριν απδειξη.
Κ. Πμε να φγουμε, δε σ' αντχω λλο.
Ο. Τρμαξες φυγομαχες;
Κ. Η αυτο ταπειντης μου σας στλνει στο διολο.
Ο. Γει σου βλχο!! Φγε με τις συμβιβασμνες, σκουριασμνες αλυσδες σου!
Κ. Αν εχα μια πορδ θα σου 'κλανα την εισαγωγ απ' τη Ποιμενικ Συμφωνα!
Ο. Εσαι λος μια πορδ! 
....................................................................
     σως και να μη τον απδωσα τλεια πντως οι αποκλσεις εναι απειροελχιστες και σε τποτε δεν αλλζουν την ουσα του διαλγου...
     ταν λοιπν κοταξα ανμεσα στο κεν που αφνουν στα ρφια οι ξαπλωμνες μποτλιες, εδα τους δυο συνομιλητς και δε δυσκολετηκα διλου ν' αναγνωρσω τα πρσωπα: 
     Κ ηταν το Φντασμα του Κντερβιλ
 κι Ο ταν το Φντασμα της περας!
     (Αυτς, εκτς συγκλονιστικο απροπτου, εναι ο τελευταος διλογος τοτης της παρξενης σειρς!) 
                                                       Φλεβρης 2004

 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers