-


Dali &









/




 
 

 

Pushkin Aleksandr Sergeevich: ...


      Αλεξντρ Ποσκιν

   "Ο Ποσκιν ταν για λους τους ποιητς σα μια ποιητικ φλγα που 'πεσε απ τα ουρνια κι απ την οποα, σα κερκια ναψαν λλοι αυτοφυες ποιητς. Γρω του διαμορφθηκεν ολκερος αστερισμς". 
Νικολι Γκγκολ



                                     Βιογραφικ

     Ο Αλεξντρ Σεργκγιεβιτς Ποσκιν (Александр Сергеевич Пушкин), τανε Ρσος λογοτχνης, ο μεγαλτερος ποιητς της Ρωσας που θεωρεται κι ο δημιουργς της νετερης ρωσικς λογοτεχνας, θεμελιωτς της σγχρονης Ρωσικς  λογοτεχνας και γνωστς φιλλληνας και ποιητς παγκσμιας ακτινοβολας. Στη χρα του τον αποκαλον «λιο της ρωσικς ποησης». Επσης εκτς απ μεγαλτερος ποιητς της Ρωσας, γραψε ργα για την ελευθερα, μες στη σντομη ζω του δημιοργησε ργα που λλαξαν δραματικ τη πορεα της ρωσικς λογοτεχνας κι αντιστθηκε στο τσαρικ καθεστς της εποχς του. Με καταγωγ απ τους Βαγιρους , αριστοκρτης κι « επανασττης»  με αιτα το τυραννικ-απολυταρχικ καθεστς της πατρδας του και τα δειν των δουλοπροικων συμπατριωτν του. Τλος, ταν μελετητς και θαυμαστς της αρχαας ελληνικς τχνης και πολιτισμο.
     Ως μεγλος αρχαιολτρης και φιλλληνας βλεπε τον αγνα της ανεξαρτησας των Ελλνων, τα επαναστατικ γεγοντα, μσα απ το πρσμα της ελληνικς αρχαιτητας, καλοσε τα πνεματα του παρελθντος αρωγος στον αγνα τους κι βλεπε τους εξεγερμνους λληνες με τις αρχαες ενδυμασες. τσι, κατ τη χρονικ περοδο 1821-23, ο Ποσκιν συμμεριζταν τις ρομαντικς αυταπτες σχετικ με το κνημα των Φιλικν κι εξταζε τα επαναστατικ γεγοντα των Ελλνων δι μσου του πρσματος της αρχαιτητας. Ββαια, κατ την εξεταζμενη χρονικ περοδο, στη Ρωσα κυραρχη θση κατεχε η αρχαιοελληνικ λατρεα.
      Γεννθηκε στη Μσχα 26 Μη 1799, απ γονες ευγενες, τον Σεργκι Λββιτς Ποσκιν και τη Ναντζντα (Νντια) σιποβνα Χννιμπαλ, (Надежда Осиповна Ганнибал) οι οποοι μλις εχαν εγκατασταθε στη πρωτεουσα μετ τη παρατηση του πατρα του, Σεργκι, απ τον τσαρικ στρατ και τη γννηση της αδελφς του λγας λγο καιρ νωρτερα. Το 1805 γεννθηκε και το τρτο παιδ, ο Λεβ.  Μεγλωσε σε περιβλλον λογοτεχνικ εφ’ σον κι ο πατρας του ασχολιταν με τα γρμματα καθς  κι ο θεος του Βασλι Ποσκιν τανε γνωστς της εποχς ποιητς. Στα 10 του χρνια διβαζε νετα μηρο και στα 11 ρχισε τη φοτησ του στο αριστοκρατικ Λκειο Τσρσκογε Σελ , που η εκπαιδευτικ αντληψη της εποχς διαπνεταν απ την ελεθερη σκψη του διαφωτισμο και τις φιλελεθερες τσεις των πρτων χρνων της βασιλεας του τσρου Αλεξνδρου. Ττε μαθητς ακμα θα γρψει ποιματα μεγλης τελειτητας πως το Ρδο κ.α. Οι γονες τους παραμελοσανε τα παιδι τους, με τον πατρα να διαθτει πολ λγο χρνο γι' αυτ και τη μητρα να ‘ναι πολ ιδιτροπη στην κφραση της αγπης της.



      Μικρς τανε χοντρς κι αδξιος στις κινσεις του. Η μητρα του επινοοσε τιμωρες για να του αποβλει τις κακς συνθειες και την αδεξιτητ του, στο τλος μως η υπομον της εξαντλονταν με το ανυπκουο και σκυθρωπ παιδ της. ταν, αντθετα, πολ τρυφερ στην λγα κι ιδιατερα στον μικρτερο τον Λεβ, κνοντας τον Αλεξντρ εσωστρεφς παιδ. Με τους γονες του μιλοσε γαλλικ, συνθεια των ευγενν της εποχς. Τα ρωσικ τα μαθε απ τη γιαγι του απ τη πλευρ της μητρας του και τους δουλοπροικους που υπηρετοσαν στο σπτι. Δο δουλοπροικοι σκησαν μεγλη επδραση πνω του: ο Νικολι Κοζλφ που μεινε κοντ του πιστς κι ταν μεγλωσε κι η τροφς του Αρνα Ροντινοβνα, μσω της οποας μαθε τη λακ ρωσικ ποηση. Ο θεος του, ποιητς Βασλι Ποσκιν (αδελφς του πατρα του), τονε βοθησε επσης στα πριμα καλλιτεχνικ του βματα κι αγαπθηκε ιδιατερα απ τον μικρ Αλξανδρο.
     Απ μικρς δειξε ισχυρ κλση προς τη λογοτεχνα, πινοντας τη πνα απ παιδ, εν γνωρζεται με σπουδαες προσωπικτητες των τεχνν και των γραμμτων στο σπτι του, το οποο αποτελοσεν εστα συγκντρωσης προσωπικοττων της εποχς. Το 1811, σε ηλικα 12 ετν φυγε απ τη Μσχα για την Αγα Πετροπολη και μπκε υπτροφος στο Λκειο του Τσρσκογιε Σελ, που μλις εχε εγκαινισει τη λειτουργα του, ιδρυμνο απ τον Αλξανδρο Α. Το Λκειο αποτλεσε λκνο ελεθερων πνευμτων κι επαναστατν, με πολλος νους, τκνα ευγενν, να ενστερνζονται φιλελεθερες ιδες. Η ποηση αποτελοσε μθημα με μεγλη σπουδαιτητα, με τους μισος μαθητς να γρφουν ποιματα. Ο Ποσκιν κανε δο εγκρδιους φλους εκε, τον Βλχελμ Κρλοβιτς Κχελμπκερ, γερμανικς καταγωγς, ο οποος διακρθηκε μετπειτα ως ποιητς κι αφο εισλθε στον κκλο των Δεκεμβριστν, λαβε μρος στην εξγερση του Δεκεμβρου του 1825 και τον Αντν Αντνοβιτς Ντλβιγκ, τκνο ευγενν, βαλτικς καταγωγς, ο οποος επσης διακρθηκε ως ποιητς και κριτικς λογοτεχνας.


Το Λκειο Τσρσκογιε Σελ σμερα -που στιγμ δεν το 'βγαλε απ το νου του

     Ζωηρς νος, γλντια στην αυλ, διασκεδσεις απ τη μια πλευρ και συγγραφικ εργασα απ την λλη με στχους κι επιγρμματα που χτυπονε το απολυταρχικ σστημα και τους κοσμικος κκλους. Αμσως δημιουργε γρω του να κκλο εχθρν, το δε ποημ του Ωδ Στην Ελευθερα του ανογει τον δρμο για την εξορα αλλ χι για τη Σιβηρα που θελε ο τσρος αρχικ να τον στελει αλλ για τον ντο και το Κισινιφ της σημερινς Μολδαβας και κατπιν στην Οδησσ. Εναι 20 χρονν, εναι δημοφιλστατος στο λα και για τους γεμτους Ελευθερα πολιτικος στχους του καθς και για  το 1ο του επικ ργο το Ρουσλν & Λουντμλα, φολκλορικ ρεαλιστικ ργο που προκλεσε ασθηση με τη κυκλοφορα του κι αποτελε και σμερα με την ανλογη επεξεργασα αγαπημνο ανγνωσμα των παιδιν. Στη Μολδαβα και την Οδησσ θα γνωρσει ο εξριστος Ποσκιν και θα συνδεθε με πολλος λληνες της Ελληνικς Επανστασης της οποας και θα γνει φλογερς υποστηρικτς.

να αρχοντολγι σκληρ, χωρς ασθημα και νμο
κανε με μαστγιο δικ της τον κπο και το χρνο
του γεωργο…

     Στχοι απ το ποημ του Χωρι, απ τα ποιματα που δυνμωναν την χθρα του κατεστημνου εναντον του κι ταν να απ τα εκλεκτ πολιτικ του ποιματα που λος ο λας κι οι θαυμαστς του περμεναν με αγωνα να διαβσουν. Τα λυρικ του ποιματα μικρ αριστουργματα τχνης μουσικ μελωδικ κομψοτεχνματα που νοιξαν νους δρμους στη Ρωσικ ποηση, τα γραφε εξ σου πυκν πως και τα πολιτικ.
     Εναι μλις 15 ετν ταν δημοσιεει το πρτο του ποημα, το 1815 και συγκεκριμνα το ποημα Ο σκιος Του Φονβζιν, που σατριζε δριμτατα τους αρχαζοντες (τους ομιλητς της σλαβονικ γλσσα -τα αρχαα σλαβικ), παρνοντας σαφ θση στο γλωσσικ πρβλημα που γνριζε ξυνση ττε. Το 1817 γραψε την ωδ Η Ελευθερα, που εννει τη φων του με τον Αλεξντρ Νικολγιεβιτς Ρανττσεφ και τον Βασλι Βασλιεβιτς Καπνστ κατ του δεσποτισμο. Αντθετα απ την επιθετικτητα του Ρανττσεφ, απηθυνε κκληση στους ρχοντες για εγκαθδρυση της συνταγματικς μοναρχας, επικαλομενος το Φυσικ Δκαιο της ελευθερας. Η ωδ αυτ διαβστηκε απ πολλος, θεωρθηκε μως αντικαθεστωτικ και δεν τυπθηκε παρ μνο στο εξωτερικ πολλ χρνια μετ το θνατ του.
     Με την αποφοτησ του απ το Αυτοκρατορικ Λκειο εναι δη ευρως γνωστς για το ταλντο του στους λογοτεχνικος κκλους της εποχς. Η πρσφατη Γαλλικ Επανσταση εμπνει το νεαρ Ποσκιν, ο οποος προσηλνεται στα φιλελεθερα ιδεδη και τον ουμανισμ. Οι νοι που βγαιναν απ’ το Λκειο του Τσρσκογιε-Σελ διορζονταν, συνθως -σμφωνα με τις προτιμσεις τους- ετε σε στρατιωτικ συντγματα ετε στις κεντρικς πολιτικς υπηρεσες. Οι περισστεροι στη συνχεια παραμελοσανε τα καθκοντ τους και χαρονταν τη ζω, στερα απ χρνια στα θρανα. Ο Ποσκιν αποφοτησε και διορστηκε στο Υπουργεο Εξωτερικν. ρχισε να συχνζει σε λογοτεχνικος κκλους και να ζει ντονα. Ο πργκιπας Πιοτρ Αντργεβιτς Βιζεμσκι γραφε ττε στον θεο το ποιητ, Βασλι Ποσκιν:

   "Πρπει να τον κλεσουμε σε καννα φρενοκομεο. Τι διαβλους χει μσα του! λη την κινητ κι ακνητη περιουσα μου δνω, για να μπορ να γρψω ττοιους στχους. Αυτ το λυσσασμνο ξεπεταρνι θα μας καταφρει λους, εμς και τους προγνους μας".

     Σε ηλικα 20 περπου ετν γνωρζει το ργο του Λρδου Βρωνα εν σταδιακ αναδεικνεται ως ο εκπρσωπος των ριζοσπαστικν λογοτεχνν, κτι που προκαλε τη σγκρουσ του με τη κυβρνηση. Ως αποτλεσμα, εξορζεται απ τη πρωτεουσα και βρσκεται στον Κακασο, τη Κριμαα, τη Καμνκα και το Τσισνου, που γινε μλος της μασονικς στος αλλ και της ελληνικς Φιλικς Εταιρας, με σκοπ την απελευθρωση της χρας απ τον τουρκικ ζυγ. ταν ξσπασε η επανσταση, ο Ποσκιν κρατοσε ημερολγιο με τα σημαντικτερα γεγοντα του ελληνικο αγνα, εν συνθεσε κι αρκετ ποιματα. Τα χρνια αυτ γρφει τον Αιχμλωτο Του Καυκσου, εν στη συνχεια μετ απ να σγκρουση με το τσαρικ καθεστς, εξορζεται στο κτμα της μητρας του, που αναγκζεται να παραμενει για δυο χρνια.
     Στα χρνια αυτ της εξορας γραψε το δρμα Μπρις Γκουντονοφ, το ποιο μως δεν θα κατορθσει να δημοσιεσει πριν απ το 1830, λγω της λογοκρισας την οποα υφσταται ακμα και μετ τη χρη που λαμβνει απ τον τσρο Νικλαο τον Α’. Το πρωττυπο του δρματος ωστσο, χωρς λογοκριτικς επεμβσεις δεν δημοσιεθηκε πριν απ το 2007. Ο Ντοστογιφσκι, θαυμαστς του Γκουντονοφ, γραψε αργτερα:

   «Θα μποροσαν να γραφον ολκληρα βιβλα πνω στους χαρακτρες του ργου αυτο, που ο Ποσκιν ντλησε απ τη ρωσικ γη, που πρτος αυτς ανακλυψε, λξεψε και θεσε μπροστ στα μτια μας, για τρα και για πντα, μσα στην αδιαφιλονκητα σεμν και μεγαλπρεπη μαζ ψυχικ ομορφι τους».

     Πολλ ποιματα που γραψε ο Ποσκιν στα χρνια 1817-1820 συντθενται απ παιχνιδιρικους στχους, εκφρζοντας, λλα απ αυτ ρεμα αισθματα κι λλα ισχυρ πθη, πως το ποημα Ο Θραμβος Του Βκχου. Την δια περοδο ο ποιητς γραψε το 1ο μεγλο ποιητικ του ργο, κωμικοηρωικ πος 3.000 στχων, το Ρουσλν & Λιουντμλλα, να μεγλο παραμθι με θρυλικς περιπτειες του ρωα, που αναζητ την αγαπημνη του κι αγωνζεται να τη σσει απ τις εχθρικς μαγικς δυνμεις. Παρλληλα μως συνχισε τη καυστικ μσω των γραπτν του κατ της κοινωνικς κατστασης στη τσαρικ Ρωσα και της ντονης δεσποτικς φσης της, προκαλντας τελικ την οργ του τσρου Αλξανδρου Α', ο οποος αποφσισε να τον στελει εξριστο στη Σιβηρα στον ακμα πιο παγωμνο Βορρ, σε να μοναστρι σε να νησ της Λευκς Θλασσας.



     σπευσαν πντως να τον βοηθσουνε 3 κορυφαοι ττε εκπρσωποι των ρωσικν γραμμτων, ο λογοτχνης κι ιστορικς Νικολι Μιχιλοβιτς Καραμζν, ο ποιητς Βασλι Αντργεβιτς Ζουκφσκι κι ο Αλεξι Νικολγιεβιτς Ολνιν, πρεδρος της Ακαδημας Καλν Τεχνν, ντρας με εξαιρετικ ευρυμθεια. Ενεργοποησαν υψηλς γνωριμες τους και με τη συνδρομ και της τσαρνας κινητοποιθηκαν για να τον σσουν απ την οργ του τσρου. Τη πλστιγγα μως οριστικ υπρ του κρινε ο Καποδστριας, μεσος προστμενος του Ποσκιν στο Υπουργεο Εξωτερικν, αφο πρτα το υποσχθηκε ο Ποσκιν να μενει μακρι απ τη πολιτικ για 1 χρνο. Μετ την υπσχεση αυτ ο Καποδστριας απσπασε την γκριση του τσρου για μετθεση του αντιδραστικο Ποσκιν στη Ντια Ρωσα.
     Στο ττε ρωσικ Κισινιφ, τη πρωτεουσα σμερα της Μολδαβας (Κισινου στα ρουμανικ), στη Βεσσαραβα της ντιας Ρωσας που μετατθηκε, τθηκε υπ την επβλεψη του στρατηγο Ιβν Νκιτιτς νζοφ, ανθρπου γενναου και καλλιεργημνου, διακεκριμνου πολεμιστ των ναπολεντειων πολμων, πειτα απ επιθυμα του Καποδστρια, ο οποος με επιστολ του στον στρατηγ το ζητ να δεξει φροντδα στο νεαρ ποιητ, συμπληρνοντας:

   «Δεν υπρχει ακρτητα στην οποα να μην υππεσε ο ατυχς αυτς νος, πως δεν υπρχει και τελειτητα που δεν θα μποροσε να επιτχει με την υψηλ ποιτητα των χαρισμτων του».

     Στο Κισινιφ, το 1821, ο Ποσκιν ρθε πιο κοντ στην υπθεση της προσπθειας των Ελλνων για ανεξαρτησα, πιστεοντας ακρδαντα τι η Ελλδα θα θριμβευε κι εκθειζοντας την ανδρεα του Αλξανδρου Υψηλντη. Ο ενθουσιασμς του μως δεν κρτησε πολ. Απογοητετηκε με τον Αλξανδρο Υψηλντη αποδδοντς του ανικαντητα στον ηγετικ ρλο που εχε αναλβει. Η εκτμηση αυτ του ποιητ βασστηκε σε εσφαλμνες κι ανεπαρκες πληροφορες. Θεωροσε ακμα γενναο τον Υψηλντη, δυσφρησε μως που μετ την τυχη μχη στο Δραγατσνι (7 Ιουνου 1821), ο Υψηλντης κατφυγε στην Αυστρα. Η απογοτευση του Ποσκιν απ την αναβλητικτητα, τη διχνοια και την αδιαφορα πολλν Ελλνων για την εθνικ υπθεση, τον εξοργζει και στηλιτεει αγανακτισμνος τους λληνες ως ναν θλιο λα ληστρχων και μπακληδων, σπεδοντας μως μετανιωμνος κι χοντας πικρνει κποιους φλους του, να δηλσει τι η καρδι του δεν θα μποροσε να νισει εχθρτητα στις ευγενικς προσπθειες ενς αναγεννμενου λαο.
     Ο ποιητς και κριτικς λογοτεχνας Αντν Αντνοβιτς Ντλβιγκ, ο πιο στενς φλος του ποιητ, πθανε μλις 32 ετν απ ασθνεια στους πνεμονες, κενες τις μρες. Την δια εποχ, γραψε μια απ τις καλτερες μπαλντες του, Το Τραγοδι Του Σοφο Ολγκ, βασισμνο σε σκανδιναβικ και ρωσικ μθο. Στη μπαλντα αυτ στρφεται στους καιρος του Ολγκ και του γκορ, 1ων ηγεμνων του Κιβου (μετ το Νβγκοροντ, 2η πρωτεουσα των Ρως). Η μπαλντα ακολουθοσε το καλλιτεχνικ ρεμα του Ρομαντισμο και μιλοσε για την αξα της συντροφικτητας, τους φλους που αφσαμε πσω, την αλαζονεα, την τιμ, τις αρχγονες ιδες της συλλογικτητας που προδσαμε και τη νμεση. Εναι ποημα σαφς επηρεασμνο απ το ργο του λρδου Μπιρον.
     Ως τα τλη του 1822 γραψε και τα: Οι Αδελφο Λσταρχοι (δεν το ολοκλρωσε), Η Πηγ Του Μπαχτσε-Σαρι. Εχε κνει ττε κι αρκετ ταξδια, στο Κεβο, στο Αικατερνοσλαβ (σημεριν Ντνιπροπετρφσκ στην ανατολικ Ουκρανα) κι να μεγλο ταξδι στον Κακασο. Χαρακτηριστικ θμα των ποιημτων εναι ο ανεκπλρωτος ρωτας. Απ τα γρμματα του ποιητ διαφανεται πως το Η Πηγ Του Μπαχτσε-Σαρι εναι στεν δεμνο με δυνατ προσωπικ ασθημα, τον να απ τους 2 πιο αγνος ρωτες της ζως του, ρωτα που εκφρζει με το φλογισμνο στμα του χνου (ηγεμνα στους ταταρικος λαος) Γιρι. Οι μελετητς του δεν εναι σμφωνοι ως προς το νομα της κοπλας που αγαποσε. Πιο πιθαν να ταν η Σοφα Ποτσκαγια, συνομλικ του, κρη Πολωνορσου στρατηγο κι Ελληνδας Πολτισσας, την οποα αγαποσε απ μικρς, απ τα χρνια της Αγας Πετροπολης. Η Σοφα το εχε διηγηθε τη περιπτεια της γιαγις της, που ο χνος της Κριμαας την εχε πρει αιχμλωτη στο Μπαχτσ-σαρι ( Μπαχτσισαρι-Παλτι των Κπων-πρωτεουσα του Χαντου της Κριμαας).
     Το Δεκμβρη του 1825 σημειθηκε στην Αγα Πετροπολη και τη Μσχα εξγερση κατ του τσρου, εξγερση με διαφορετικ ατημα στις δυο πλεις. Στη μεν Αγα Πετροπολη το ατημα ταν η παροχ Συντγματος, στη δε Μσχα η εγκαθδρυση της Δημοκρατας. Κοιν μως ατημα και των δυο κινημτων ταν η απελευθρωση των χωρικν απ τη δουλοπαροικα και του λαο απ το δεσποτισμ. Η εξγερση απτυχε υπ το βρος των κανονιν κι ακολοθησαν τα μαρτρια των Δεκεμβριστν. Ξεκνησαν ανακρσεις με συμμετοχ και του διου του αυτοκρτορα, Νικολου Α' στην ανακριτικ επιτροπ. Καταδικστηκαν σε θνατο κι εκτελστηκαν δια απαγχονισμο οι θεωρομενοι ως πρωτατιοι, οι Πιοτρ Γκριγκρεβιτς Κακφσκι, Σεργκι Ιβνοβιτς Μουρβιοφ-Αποστλ, Μιχαλ Παλοβιτς Μπεστοσεφ-Ριουμν, ο ποιητς Κοντρτι Φιοντροβιτς Ρυλγιεφ κι ο συνταγματρχης κι ιδεολογικ μυαλ του κινματος Πβελ Ιβνοβιτς Πστελ, βετερνος των πολμων 1812-13. λοι τους, με εξαρεση τον 1ο, τανε πολ καλο φλοι του Ποσκιν. Πολλο λλοι εξορστηκαν σε καταναγκαστικ ργα στα βθη της Σιβηρας και πθαναν απ τις κακουχες επστρεψαν στα σπτια τους μετ απ πολλ χρνια. Πολλο απ τους Δεκεμβριστς που μαρτρησαν στους τπους εξορας ταν απ το Λκειο του Τσρσκογιε-Σελ παλιο συμμαθητς του ποιητ. Πολλο απ αυτος που τος ανκριναν ταν συμμαθητς τους απ το διο Λκειο.



     Ο Ποσκιν γινε κι αυτς στχος των ανακριτικν Αρχν. Ο τσρος μως Νικλαος , σκφθηκε τι η σλληψη του πιο φημισμνου ποιητ της Ρωσας θα βλαπτε το θρνο του, ιδως μλιστα απ τη στιγμ που δεν υπρχαν στοιχεα οτε καν ηθικς συνργεις του στο κνημα των Δεκεμβριστν. Παρλληλα, ο καλς φλος του Ποσκιν, Ζουκφσκι, παρδωσε επιστολ του ποιητ στον τσρο στην οποα επικαλεται τη μεγαλοψυχα του αυτοκρτορα κι υπσχεται τι δεν θα εκδηλσει απ ‘δ και πρα γνμες αντθετες προς τη καθιερωμνη τξη. Ο συμβιβασμς δεν τον απλλαξε μως αμσως, οτε κι αργτερα, απ δσκολες ρες. Ως τις αρχς Σεπτμβρη 1826 βρισκταν υπ την επιτρηση των τοπικν Αρχν, στο Μιχαηλφσκογιε, παραθεριστικ μρος της οικογνεις του στη Περιφρεια του Πσκοφ.
     Μετ την επιστροφ του απ την εξορα, πρασε δσκολες μρες στη Μσχα. Η λογοκρισα των ργων του -την οποα σμφωνα με την υπσχεσ του ασκοσε προσωπικ ο τσρος- τανε πολ πιεστικ κι η παρακολοθηση της αστυνομας πολ στεν. Επ πλον οι κριτικο αντιμετπισαν τα ργα του αυτς της περιδου δυσμενς και το χειρτερο, πολλο ομοδετες του τον κατηγρησαν ως αποσττη. Παρ τατα κενη την εποχ γραψε τις λεγμενες μικρς τραγωδες του (Μτσαρτ & Σαλιρι, Ο Πτρινος Επισκπτης κ. α.), πεζογραφματα, ποιματα κι ρθρα. Παρλληλα απ το 1826 μχρι το 1831 ζοσε μιαν σωτη ζω στη Μσχα. Το 1831 παντρετηκε τη Ναταλα Νικολγεβνα Γκοντσροβα στερα απ μια περιπετειδη σχση. Εγκαταστθηκε στην Αγα Πετροπολη, διορστηκε και πλι σε κρατικ θση και το 1834 πρε το αυλικ αξωμα του Kammerjunker. Του ανατθηκε να γρψει μιαν ιστορα του Μεγλου Πτρου τον οποο θαμαζε, αλλ αυτς γραψε την Ιστορα (της εξγερσης) Του Πουγκατσφ, να μυθιστρημα με συναφς θμα Η Κρη Του Λοχαγο, το ημιτελς μυθιστρημα Ντουμπρβσκι κι λλα ελσσονα ργα, που μειναν επσης ημιτελ.
     Ο Ζωρζ ντ’ Αντς (Georges d'Anthès) ταν Γλλος εμιγκρ, αξιωματικς της φρουρς στην Αγα Πετροπολη. Γνωρστηκε με το ζεγος Ποσκιν και φλρταρε αρκετ φανερ τη Ναταλα. Ο Ποσκιν απελησε τον ντ’ Αντς και ττε ο τελευταος παντρετηκε την αδελφ της Ναταλας, Εκατερνα Γκοντσροβα. Οι φμες μως και τα αννυμα γρμματα δεν σταματοσαν, με συνπεια να γρψει ο ποιητς να προσβλητικ γρμμα στον θετ πατρα του ντ’ Αντς, τον Ολλανδ επιτετραμμνο βαρνο Heeckeren. Η μονομαχα που ακολοθησε ταν η τελευταα απ τις πολυριθμες του Ποσκιν. Τραυματστηκε στο στομχι και σε δο μρες πθανε.
     Στα παιδικ του χρνια διβαζε λακος Ρσους ποιητς, ργα των αρχαων Ελλνων φιλοσφων κι απ μικρς γραψε τα πρτα του ποιματα. Την περοδο εκενη η ποηση αποτελοσε βασικ μθημα στα σχολεα της Ρωσας. ρχισε να δημοσιεει απ τα 1814, στο περιοδικ, The Messenger Οf Europe.Ο Ποσκιν επηρεστηκε απ τις ιδες του Διαφωτισμο και σε ηλικα 16 ετν γραψε μια σειρ απ ποιματα υπρ της ελευθερας. Τα πρτα του ποιματα σατριζαν τους ομιλητς της σλαβονικς γλσσας και ταν κατ του δεσποτισμο του τσαρικο καθεσττος. ταν ο τσρος Αλξανδρος Αμαθε το περιεχμενο των ποιημτων του, αποφσισε να τον εξορσει στον Βορρ. Ο Ιωννης Καποδστριας που ταν προστμενος του στο Υπουργεο Εξωτερικν και θαυμαστς των ργων του, τον σωσε απ την οργ του τσρου και κατφερε να τον μεταθσει στη Ντια Ρωσα, που τα πργματα ταν καλτερα. Την περοδο εκενη ο Ποσκιν επισκφτηκε την Κριμαα και ρθε σε επαφ με τα απελευθερωτικ κινματα της Ευρπης.
     Ευαισθητοποιθηκε απ τον αγνα των Ελλνων για ανεξαρτησα κι ρθε σε επαφ με τα μλη της Φιλικς Εταιρεας. Ο Ποσκιν γνωρστηκε με τον Αλξανδρο Υψηλντη και στα ποιματ του αναφερταν στον αγνα των Ελλνων και πολλς φορς ασκοσε κριτικ στις ενργειες των Ελλνων. να απ τα κορυφαα του ργα εναι το Μπρις Γκουντονοφ, που γραψε τη περοδο της εξορας κι εχε κεντρικ χαρακτρα τον Μπορς Γκουντονοφ που ανλαβε τη καταπολμηση μιας επερχμενης εξγερσης κι εκφωνοσε λγους υπρ της ελευθερας. Μετ την εξγερση που πραγματοποιθηκε στην Αγα Πετροπολη και τη Μσχα κατ του τσαρικο καθεσττος τον Δεκμβριο του 1825  πολλο ποιητς που υποστριζαν τις απελευθερωτικς ιδες του λαο με τα γραπτ τους, συνελφθησαν και καταδικστηκαν. Ο Ποσκιν γινε ξαν στχος του Τσρου αλλ δεν υπρχαν στοιχεα εναντον του κι απλ τθηκε υπ την παρακολοθηση των αρχν. Τη περοδο αυτ συνχισε να γρφει πεζογραφματα και ποιματα που αντιμετωπστηκαν με λογοκρισα.

   «Δεν μου αρσει η ζω στη Μσχα, εδ ζεις χι πως θες εσ αλλ πως θλουν οι μεγλες γυνακες να ζεις». Ποσκιν

     Η συλλογ με ττλο Τα Διηγματα Του Μακαρτη βαν Πτροβιτς που κυκλοφρησαν το 1831 θεωρεται να απ τα κορυφαα ργα του. Το αντιπολιτευτικ ποημ του Στιλτο τονε στλνει εξορα στο κτμα της μητρας του το Μιχαηλφσκαγε και στη περιοχ του Πσκοφ που ζει ερημικ με τη συντροφι της αγαπημνης γιαγις του και λγων πιστν φλων που ρχονται απ τη μακριν Πετροπολη να τον επισκεφτον. Γρφει διαρκς και συγχρνως πιζει τους φλους του να μεσολαβσουν για να λξει η ποιν της απομνωσης του και να επιστρψει στη Πετροπολη. Τελικ ο νος Τσρος Νικλαος Α' του δνει τη πολυπθητη δεια και το 1827 ο Ποσκιν θα εγκατασταθε οριστικ στην Πετροπολη. Η βιοποριστικ εργασα του, η προσωπικ του ζω καθς κι η λογοτεχνικ του δρση ελγχονται πλρως απ τις μυστικς υπηρεσες και τον διο τον τσρο απ τον οποο και ο Ποσκιν εξαρτται απλυτα. Ασφυκτικς ο κλοις γρω του, πολλο οι εχθρο του ιδως οι αυλικο κι οι κοσμικο της εποχς, η ζω του φιλελεθερου αυτο πνεματος καταντ μαρτυρικ. Παρ τις αντιξοτητες δημιουργε, γρφει τα ργα που θα τον περσουν στην αθανασα της Τχνης και στη κορφ της. Αναδεχτηκε σταδιακ ως ο εκπρσωπος των Ριζοσπαστικν λογοτεχνν , γεγονς που προκαλοσε τις συγκροσεις του με τη Κυβρνηση, τις εξορες του κ. λ. π., η δε ελευθεροφροσνη του κι η περιφρνηση που δειχνε προς την να αριστοκρατα και την αυλ προκλεσαν την εχθρτητα της καλς κοινωνας και της γραφειοκρατικς κορυφς. Απ τις αρχς του 1830 ο Ποσκιν δχεται συνεχς τις επιθσεις του αντιδραστικο τπου αλλ δεν σταματ να χει στραμμνη την προσοχ του στην ιστορικ τχη και τα σγχρονα προβλματα της χρας, του λαο και της κοινωνας στην ανπτυξη της εθνικς κουλτορας, στο φιλοσοφικ νημα της ζως και της Ιστορας.
     Στις 18 Φλεβρη 1831 παντρετηκε τη Ρωσδα Νατλια Γκοντσροβα, την οποα εχε ερωτευτε απ ταν εκενη ταν 16 χρονν. Η Ναταλα φημιζταν για την ομορφι της στους κκλους των ευγενν της τσαρικς αυλς. Το 1833 δημοσιεεται η μμετρη του σνθεσ του Ευγνιος Ονγκιν, ργο το οποο αποδεικνεται προφητικ αφο ο ποιητς θα χει το διο τλος με αυτ του δισημου ρω του. Ο κορυφαος Ρσος κριτικς της εποχς Vissarion Belinsky χαρακτηρζει τον Ευγνιο Ονγκιν «εγκυκλοπαδεια της ρωσικς ζως και καθρφτη της εθνικς συνεδησης στην πρτη της αφπνιση». Ο διος αποκαλε την αισθητικ αντληψ του που αποτυπνεται στον Ονγκιν ρομαντικ ρεαλισμ και τον εαυτ του «ποιητ της πραγματικτητας».


                            Η Νατλια

     στερα απ διαβεβαισεις τι το τσαρικ καθεστς δεν θα τον διωχνε ξαν απ τη Ρωσα επιστρφει παντρεεται, αποκτ 4 παιδι και μετακομζει οικογενειακς σε διαμρισμα στην Αγα Πετροπολη. Η Ναταλα Γκοντσροβα γεννθηκε το 1812. Μετ το θνατο του Ποσκιν λγεται πως ταν ερωμνη του Τσρου και το 1844 παντρετηκε ναν Ρσο Ευγεν. Η γυνακα του συνχισε να 'ναι πειρασμς για τους ευγενες ακμα και για τον Τσρο Νικλαο Α’, με τον οποο λγεται τι εχε σχσεις πριν και μετ το θνατο του ντρα της. Πολλο τη κατηγρησαν τι ταν ο λγος που ο Ποσκιν παρκμασε, καθς τα ακριβ της γοστα τον οδγησαν να πρει μεγλα δνεια και να γρφει συνεχς ποιματα με σκοπ να τα αποπληρσει. Πλον γραφε για το κρδος κι χι απ ευχαρστηση κι αυτ φαιντανε στο περιεχμενο των ργων του. Πολλο θαυμαστς του Ποσκιν της καταλγισαν ευθνες και για τον θνατο του ποιητ.
     Το 1835 η Ναταλα γνωρστηκε με τον Γλλο ευγεν, Ζορζ ντ’ Αντς κι ρχισαν να κυκλοφορονε πολλς φμες για τη σχση τους. Στο σπτι του Ποσκιν φταναν συνεχς προσβλητικ γρμματα για τη τιμ της γυνακας του και του διου. Ο Ποσκιν μαθε τι αποστολας ταν ο θαυμαστς της γυνακας του, Ζορζ ντ’ Αντς και τον κλεσε σε μονομαχα. Στις 29 Γενρη 1837 κοντ στον ποταμ Τσερνγια οι δο ντρες στθηκαν απναντι ο νας απ τον λλο. Ο Ποσκιν τραυματστηκε πρτος απ τη σφαρα του Ντ Αντς και δο μρες αργτερα υπκυψε στα τραματα του. Ο θνατος του βθισε στη θλψη τους Ρσους. τανε 38 χρονν αλλ’ εχε αφσει πσω του μεγλο ργο λογοτεχνικν κειμνων και ποιημτων. Ο ποιητς Mikhail Lermontov συνθτει την ωδ Ο Θνατος Του Ποιητ, η οποα, ειρωνικ, προφητεει και το δικ του θνατο, επσης σε μονομαχα. φησε πσω του περ τα 800 λυρικ κι αφηγηματικ ποιματα, πολιτικ κεμενα και δοκμια, τα περισστερα απ τα οποα δημοσιεθηκαν μετ θνατον εξαιτας της τσαρικς λογοκρισας. Χαρακτηρζεται ο θεμελιωτς της νας ρωσικς λογοτεχνας και τιμται ως ο εθνικς ποιητς της Ρωσας.
     Ο Ποσκιν στα μλις 25 χρνια της συγγραφικς ζως του δημιοργησε ργα που λλαξαν δραματικ την πορεα της Ρωσικς Λογοτεχνας. Η σημασα των ργων του και οι διαστσεις της μεγαλοφυας του τον τοποθετον στη σειρ των εξαιρετικν μορφν του Παγκσμιου Πολιτισμο. Η μεγλη απχηση των ργων του στο λα αλλ κι η οξτητα και ελευθερα των αντιλψεν του χουν προκαλσει την εχθρτητα επισμων κκλων που τον εποφθαλμιον και ενθαρρνουν και προκαλον μια μονομαχα μεταξ του Ποσκιν και του Γλλου αξιωματικο Ζωρζ ντ’ Αντς θαυμαστ της συζγου του ποιητ. Τα δθεν γρμματα θαυμασμο του Γλλου εμιγκρ στην ωραα κοσμικ Ναταλα η αιτα του πρωρου θαντου του μεγλου ποιητ.

Μσα στο θρυβο της ορμητικς ζως
ψαχνα ν’ αφουγκραστ την ομορφι...

γραφε σε να απ τα πρτα του ποιματα. Οι νεωτερισμο του προκαθρισαν χι μνο την ανπτυξη της Ρωσικς λογοτεχνας (Γκγκολ, Λρμοντοφ, Νεκρσοφ, Τολστι, Ντοστογιφσκι κ. α) αλλ κι λων σχεδν των εκφρσεων της Ρωσικς τχνης και της πνευματικς ζως του 20ου αινα. Τα ργα του χουν μεταφραστε σχεδν σε λες τις γλσσες του κσμου.
     Η μονομαχα λαβε χρα στις 27 Γενρη 1837 στα περχωρα της Πετροπολης, κοντ στον ποταμ Τσερνγια, ο ποιητς τραυματστηκε θανσιμα στην κοιλι. Μεταφρεται στο σπτι του που ο γιατρς του διαπιστνει τη σοβαρτητα του τραματος. Η γυνακα του, μταια προσπαθε τις πρτες ρες να μπει στο δωμτι του. Ο ποιητς δε θλει να την απελπσει. Κοντ του βρσκονται ο γιατρς του κι ο πιστς του φλος Ντανζς, που ωστσο αδυνατον να του κρψουνε την αλθεια. Τελικ πθανε μετ 2 μρες 29 Γενρη 1837 (παλι ημερολγιο).
     Ο Ρωσικς λας θερησε τον θνατ του εθνικ τραγωδα κι η τσαρικ Κυβρνηση φοβομενη το θρυβο επβαλε αυστηρ λεγχο στον τπο κι η κηδεα του γινε σε διαφορετικ τπο απ τον αρχικ καθορισμνο, η δε σορς του μεταφρθηκε κρυφ νχτα κι ενταφιστηκε εσπευσμνα στο Μοναστρι Σβιατογκρσκι (σημεριν χωρι Πουσκνσκιε Γκρι της περιοχς του Πσκοφ).
     Αφιρωσε αρκετ ποιματα στον ελληνικ λα που πολεμοσε για την απελευθρωσ του απ τους Τορκους. 2 απ αυτ μετφρασε ο Βρναλης. Το ποημα Εμπρς Ελλδα το οποο συμπεριλαβε στα Ποιητικ (1956). Η μετφραση αυτο του ποιματος πρωτοδημοσιετηκε το 1949 στο περιοδικ Ελεθερα Γρμματα (Χριστογεννα 1949 τεχ. 7-8) με τον ττλο Για Την Ελλδα Του 1921. Μαζ με αυτ  δημοσευσε και τη μετφραση ενς ακμη ποιματος του Ποσκιν την οποα δε συμπεριλαβε στα Ποιητικ. Πρκειται για το ποημα με ττλο Σε Μια Πιστ Γραικι.
     Ο Ποσκιν μπορε να ταν μικρς το δμας, αλλ τανε γγας στη λογοτεχνα. Εναι ο πρτος μεζων παγκσμια συγγραφας που βγαλε η Ρωσα και με τον Ευγνιο Ονγκιν, ο 1ος Ρσος μυθιστοριογρφος, μολοντι το μυθιστρημα εναι γραμμνο σε στχους. γραψε σε κθε λογοτεχνικ εδος και συχν με τρπο ιδιατερα μοντρνο για τον σγχρονο αναγνστη. Εναι ο δημιουργς της ρωσικς λογοτεχνικς γλσσας και οι φαινομενικ απλο στχοι των ποιημτων του (που η εκφραστικτητ τους χει συγκριθε με τη μουσικ του Μτσαρτ) πολ δσκολα μεταφρζονται σε ξνες γλσσες. Γι' αυτ και στο εξωτερικ δεν χει εκτιμηθε επαρκς ο μγιστος τοτος Ρσος ποιητς. Η λογοτεχνα του 19ου αι. βρσκει σ' αυτν, τον 1ο μεγλο ερμηνευτ της και τη πιο αντιπροσωπευτικ μορφ του εθνικο πνεματος. Η γλσσα του, πλοσιο μεγμα παλαιν σλαβνικων και ρωσικς καθομιλομενης της εποχς, βαλε τα θεμλια της νετερης ρωσικς λογοτεχνας. Φυσιογνωμα μ' εκλεκτικ συγγνεια προς τον Βρωνα (και πολλ κοιν βιογραφικ στοιχεα: πως τα ταξδια φυγς, τους παθιασμνους ρωτες και την ανμιξη στη πολιτικ), τον ανακλυψε στα 20 του και με τη σειρ του αναγνωρστηκε, εξσου νος, ηγετικ φυσιογνωμα του Ρομαντισμο στη χρα του.
     Ηταν λγες οι δοδοι του πνεματος και της ευρυμθεις του κι ακμη και κενος που ξρει τα γενικ χαρακτηριστικ της ζως του Ποσκιν (προνομιακ ανατροφ, επαναστατημνη νιτη, εξορα, λογοκρισα προσωπικς απ τον Τσρο, γμος με μια κοσμικ καλλον, πρωρος θντος σε μονομαχα), θα εκπλαγε απ την καταπεση της δημιουργικς ελευθερας που υπστη. Απ λογοκρισα περνοσε η προσωπικ αλληλογραφα του, παρακολουθονταν οι κινσεις του κι η ζω του τανε στεν δεμνη με την αυλ. Κατ την επιθυμα του Τσρου Νικολου A πρεπε να υποβλει λα τα χειργραφ του για επβλεψη και τα πντα θλια οικονομικ του τον αναγκζανε σε ταπεινωτικς διαπραγματεσεις, με τον επικεφαλς της μυστικς αστυνομας, προκειμνου να πρει δνειο. Κι ταν τα μτια του Τσρου πσανε στην ωραα γυνακα του, ο δστυχος ποιητς εξαναγκσθηκε να γνει αυλικς, στε η σζυγος του να παρευρσκεται σε λους τους κοσμικος χορος.
     Ο Ποσκιν απερσκεπτα διεξγαγε μονομαχες και χαρτπαιζε, χρησιμοποιντας αντ χαρτονομισμτων, χειργραφ του, σαν μια απδειξη κι επδειξη της ανεξαρτησας του μσα σ' να ασφυκτικ κλοι. O αναγνστης χρειζεται να χει μια γενικ γνση της ζως και του ργου του Ποσκιν, στε να μη χαθε μσα στην απεραντοσνη των ρωσικν ονομτων, τοπωνυμιν και ττλων. Το τελευταο μως κεφλαιο, με τις μηχανορραφες του Γλλου Ζορτζ ντ' Αντς που υπρξαν η αιτα του πρωρου θαντου του ποιητ σε μονομαχα μαζ του, αναπτσσεται με τσο θαυμαστ ψυχρτητα κι αποστασιοποηση, στε αποτελε το συναρπαστικ τλος μιας συναρπαστικς ζως.
     Ο Ποσκιν απδωσε να ποιητικ ργο που αρθρνει και προσδιορζει παρλληλα μα δυναμικ μουσικτητα, με μα διστικτη εικονοποια να παρεμβλλεται ανμεσα στους στχους, ωθντας προς την κατεθυνση της διαρκος μετατπισης των ορων, του προσδιορισμο μας υποκειμενικς Ρωσικτητας η οποα δεν πασχζει να αναφρει. Ο ποιητς, να πρσωπο αριστοκρατικς καταγωγς, επεδωξε να εκφρσει ποιητικ την ορμ για το καινοργιο & την επιθυμα του καινοργιου, επανεπινοντας την προσδια ποιητικ των εκτατικν συμβολισμν, ανανοηματοδντας τις προκεμενες του προσωπικο βιματος, συναρθρνοντας παρλληλα τις ευρτερες Ρωσικς πολιτισμικς τροπικτητες σε να πλασιο, σε να αμλγαμα απ το οποο αναδετο η εκ-φορ της ντασης, της επιδιωκμενης συμμετοχς σε μα Κοιντητα της οποα διαρκς επδικο καθσταται η τση αντιστροφς των ρων.
     Επικοινωνντας συνθετικ και μ’ ευρωπακ ποιητικ λογοτεχνικ ρεματα, συν-διαλγεται με την ιστορα, εγγρφει στην δια την ποηση του την ιδιατερη αγωνα του για την ασθηση υπρβασης του απ την ιστορα, συγκεφαλαινει με ναν λυρικ τρπο, φανερς & κεκαλυμμνες ερωτικς προθσεις, ενχοντας μα ποιητικ γλσσα η οποα, αφενς μεν απο-καλπτει, αφετρου δε υποκρπτει, ‘ρηγματνεται’ απ τις αντιθσεις μας αχανος σο και αντιθετικς χρας, προσιδιζοντας στην δια την μορφ και την μομφ της δια-πλης, της δια-πλης με τι δναται να θεωρηθε ως ποιητικ -λογοτεχνικ φορμαλιστικ.
     Εναλλσσοντας εικνες, συγκροτντας την αγλη της τελετουργας μησης στη προσιτ φυσικτητα, διαμορφνοντας τις προποθσεις συν-διαλλαγς με τη Ρωσικ γη που εκ-ζητε την δια την ιστορα της, ο ποιητς οικειοποιεται την αμεστητα της απεθυνσης, την ενικτητα περιπτειας στο χωροχρνο καθς και της πληθυντικτητα ενς ρωτα που δναται να ανα-κψει. Κι ως λλος Ευγνιος Ονγκιν, αναφρει:

   «Πετε μου, πο χαθκατε μρες χρυσς της νοιξης μου; δικα η ματι μου κοιτει να πισει αυτ που τ’ αριο μου ετοιμζει. Μες σε βαθ σκοτδι εναι κρυμμνο, αδιφορο δκαιος της μορας μου ο νμος. Κι αν με χτυπσει κατστηθα μια σφαρα κι αν περσει δπλα μου ξυστ λα καλ: του ξπνιου και του πνου η ρα ρχεται ταν εναι για να 'ρθει. Ευλογημνη η μρα του αγνα! Ευλογημνος και της νχτας ο ερχομς

     Στην οριακτητα μεταξ φυγς κι ασθησης φυγς, ο Ονγκιν δναται να ενσαρκσει την ευκαιρα της παρμβασης, εγγζει τον δκιμο κνδυνο, ανα-πλαισινει τις συνηχσεις της εκ νου εμβπτισης στα νματα τη Ρωσικς ( ερωτικς) θηλυκτητας, της Ρωσικς μτρας ανα-ζητντας τις εκφνσεις του απροσδιριστου, αναφωνντας:

   «Ευλογημνη η μρα του αγνα! Ευλογημνος και της νχτας ο ερχομς

     Με συναισθηματικς απολξεις που αναπαργουν αξισεις καταγραφς, τον διο τον βο της εν-συνασθησης, ο Ποσκιν δια-κρατε το φορτο της δικς του εξορας, τις επλληλες ψεις του ‘απονενοημνου διαβματος’ της γραφς, κινομενος μεταξ ιστορικς προσδοκας και ορματος, εκε που τα δια τα ρια καθστανται δυσδικριτα, εκε που το ραμα καθσταται η μαρτυρα του αγνστου και η δοκιμ του γνωστο, δυναττητα μετβασης σε μα δια & λλη Ρωσα γνσης.
     Κινομενος μεταξ κοσμικτητας και λακτητας, ο Ποσκιν (θμα της Τσαρικς λογοκρισας), ταξιδεει αν τη Ρωσικ επικρτεια, εγκολπνεται στο ποιητικ του ργο ψεις της απμακρης καθημεριντητας, προσιδιζοντας προς την συγκρτηση ενς ποιητικο πρττειν πολσημου, εμπρθετου, ανθεκτικο και στις δικς τους συνθκες ζως, να πρττειν το οποο αναφρει κι αναφρεται απ τις ορζουσες μας Ρωσικς λακτητας που ανακπτει ως να ιδιατερα βουβ σημεο, σημεο τομς μεταξ ορθδοξου παν-Σλαβισμο, Ρωσικο σκεπτμενου ορθολογισμο κι ενς συναινετικο κι λλοτε βαιου υποδεγματος Ρωσικς αναγννησης. Ο θεωρομενος κι εθνικς ποιητς της Ρωσας, δναται να προσδιοριστε και ν’ αναγνωστε πρα απ τις αξισεις και τις ορζουσες του συμβολικο, για τη χρα, μυθεματος, πρα απ τις αξισεις της συμβολικς σο και ποιητικς του μουσειοποησης.
     Με επλληλες αναφορς στη δυναττητα ορατοποησης του ελληνικο εξεγερσιακο-απελευθερωτικο προτγματος, (εθνικο-απελευθερωτικς αγνας του 1821), ο Ποσκιν μας ιδιατερης ελληνικς τομς εντς της συνχειας, δεν καθσταται Ρωσικς κοινς τπος λγω του σημανοντος του Ρωσικο μεγαλεου, αλλ λγω της παρουσας της Ρωσικτητας σε συνθκες ανισορροπας: εκε που το τραμα δεν ζητε την απαλλαγ, αλλ να κακοφορμσει για ν’ ακουστε, για να επικοινωνσει το αδκιμο: την ασθηση του Ρσικου πθους για τα μεζονα αλλ κυρως για τα ελσσονα στοιχεα, την ιδιατερη απελπισα του ανοιχτο ορζοντα. Ενπιον κι απναντι σε μα εξουσα που δεν δναται να αντιληφθε την τολμηρτητα του ταν δεν επιδικει να τον ενσωματσεις στις προκεμενες του γονου καθωσπρεπισμο, ο Ποσκιν λειτοργησε κκεντρα, δομντας πρτυπα.
     Αποδδοντας εκ νου τη Ρωσικ γλσσα και τη Ρωσικ ποιητικ-λογοτεχνικ γλσσα και νησιωτικτητα, ο ποιητς συνυφανει ρεματα και Κεφλαια γνσης, αντινομες δχως νομα, την ορμ της νετητας: ζησε κι απεβωσε νος, γρφοντας ως νος. Κι αυτν τη μυστηριακ δναμη-δυναμικ του σφργους σως επιδικει ν’ αποδσει ο Ντοστογιφσκι, γρφοντας:

   «Ο Ποσκιν πθανε μσα στην νθηση των δυνμεων του κι ας μην αμφιβλλουμε γι’ αυτ, στον τφο του πρε να μεγλο μυστικ. Και σ’ αυτ το μυστικ απ δω και πρα εναι ργο δικ μας να προσπαθσουμε ν' εμβαθνουμε και δχως αυτν».

     Με το ιδιατερο φος του, ο Ποσκιν συν-διαλγεται με τι επρχεται ως οργ κι ως θνατος, ως νταση που κινεται στα ρια της απρριψης. Τα ποιματα του ενχουν την ασθηση της επιδιωκμενης κτσης του αδσμευτου, δνανται να πραγματωθον στην δια την μερικτητα τους, στο χρο που γενν τσεις φυγς.

Και μια στλα απ’ το αμα πφτοντας
πταλα μου ματωμνα
θα χαθε μσα στο χρμα σας
θα γενε μαζ σας να.

     Η ποιητικτητα του αναπαργει & αφηγεται διστικτες ιστορες, ανα-πλαισινει το ανοκειο και το ανφελο με μα ιδιατερη συγ-κνηση, πως τη στιγμ κατ την οποα γρφει για τον ενσματο ρωτα και τις προεκτσεις του, για την διαδικασα ερωτικοποησης ενς γγνεσθαι αντιθσεων, αφηγομενος ποιητικ τον ρωτα μας γυνακας για τον νεαρ μοναχ Καλλνικο, ναν ρωτα που δεν απο-ζητ τη γλυκτητα αλλ την ασγγνωστη πρθεση, την ενσματη δοτικτητα που εισρχεται βαια στο προσκνιο, εκε που η γυνακα μνει μνη με την αφιερωματικ θηλυκτητα της:

Δεν εμαι εγ μια Παναγι σωστ.
Μν’ εμαι κποιος ρωτας,
ενς παιδιο μονχου!

     Το ποιητικ του πρττειν προσδιορζει κατευθνσεις, καθσταται μαρτυρα του βου και της ‘σεσημασμνης’ γραφς-γλσσας. Για κθε διψευση, η μαρτυρα της.
     Ο νθερμος φιλλληνας Ποσκιν, που ακμα απ τα νεανικ του χρνια ρχισε να μελετ και να θαυμζει τον αρχαο ελληνικ πολιτισμ, στα ργα του κι ιδιαιτρως σ' αυτ που εναι αφιερωμνα στην ελληνικ υπθεση της ελευθερας και ανεξαρτησας, χρησιμοποησε, πως επαμε, αρχαιοελληνικς μορφς και θρλους για να υμνσει και να προβλει τον αιματηρ και μακρχρονο αγνα του ελληνικο λαο. Επμενο ταν, για ναν ποιητ παγκσμιας ακτινοβολας, σαν τον Ποσκιν, ο αρχαιοελληνικς πολιτισμς να χει βαθει επδραση στο πνεμα του. Ο Ποσκιν συννωσε τις επιτυχες της νας εποχς με τις αξες της αρχαιτητας.
     Ο μεγλος αρχαιολτρης φιλλληνας ποιητς, που ταν μελετητς και θαυμαστς της αρχαας ελληνικς τχνης και πολιτισμο, στην παιδικ ηλικα του, με ζλο και πθος ενδιαφερταν για την αρχαα ποηση και πολ διβαζε ργα αρχαων συγγραφων. Ιδιατερα την προσοχ του επσυραν δο «ινδλματα» του αρχαιοελληνικο πολιτισμο, οι δο θεο - «δο διαβολικς αναπαραστσεις», ο Απλλων, ο θες προσττης της μουσικς και της ποησης και η Αφροδτη, η θε της ομορφις και του ρωτα. Ετσι, ο Ποσκιν αναπολε την ομορφι και τη λατρεα του ωραου γενικ στο ελληνικ παρελθν, χωρς να ξεχσει το δραματικ ελληνικ παρν. Μνημονεει τη ζω του λαο σ' λα τα φανερματ της. Αυτ το εκφρζει ο φιλλληνας ποιητς σε πολλ απ τα ργα του. Ενδιαφρθηκε για την απολτρωση των συγχρνων Ελλνων απ το βρβαρο οθωμανικ ζυγ, αλλ και μελτησε με πθος την αρχαιοελληνικ ποηση και μυθολογα. Ο μεγλος αρχαιολτρης και φιλλληνας Ποσκιν βλεπε τον αγνα της ανεξαρτησας των Ελλνων, τα επαναστατικ γεγοντα, μσα απ το πρσμα της ελληνικς αρχαιτητας, καλοσε τα πνεματα του παρελθντος αρωγος στον αγνα τους και βλεπε τους εξεγερμνους λληνες με τις αρχαες ενδυμασες.
     Ετσι, κατ τη χρονικ περοδο 1821-23, ο Ποσκιν συμμεριζταν τις ρομαντικς αυταπτες σχετικ με το κνημα των Φιλικν κι εξταζε τα επαναστατικ γεγοντα των Ελλνων δι μσου του πρσματος της αρχαιτητας. Ββαια, κατ την εξεταζμενη χρονικ περοδο, στη Ρωσα κυραρχη θση κατεχε η αρχαιοελληνικ λατρεα. Στην τσαρικ Αυλ, το λο περιβλλον ταν ελληνοπρεπς, πως και τα θματα συζητσεων, εν η ελληνικ γλσσα ακουγταν στις πλεις της Ρωσας, στα σχολεα και στα καταστματα. Πολλς καινοριες πλεις της χρας κι ιδιατερα του Ντου, πως Σεβαστοπολη, Οδησσς, Χερσνα, Συμφερπολη κι λλες, εχαν ελληνικς ονομασες. Το Τσρσκογιε Σελ το στλιζαν μια σειρ αρχαιοελληνικ μνημεα. Εν ο κυβερντης της Ντιας Ρωσας, στρατηγς Γ. Ποτιμκιν, ρχισε την οικοδμηση της πλης Αικατερινοσλφ, κατ τα πρτυπα της Αθνας. Ββαια, η λατρεα στην αρχαα Ελλδα εκ μρους των κυβερνητικν κκλων σε μεγλο βαθμ εξυπηρετοσε τα συμφροντα της ρωσικς πολιτικς. Εκτς αυτο, εναι επσης χαρακτηριστικ τι η παιδικ βιβλιοθκη του Μεγλου Πτρου συμπεριλμβανε τη μυθιστορα για τον Μεγλο Αλξανδρο, που ο Πτρος απ μικρς εχε διαβσει. Το βιβλο αυτ λγεται, με εντολ του Πτρου, μεταφρστηκε στα ρωσικ.
     Μχρι σμερα στην ιστορικ βιβλιογραφα αναφρεται, τι ο Πτρος δωσε εντολ να μεταφραστε «Η ιστορα της Τροας», μως αυτ δεν ευσταθε. Επσης, ο Μεγλος Πτρος στο ουκζ (διταγμα) προς το ρωσικ λα αναφρει, τι «Δεν χομεν το δικαωμα να αφνωμεν τους απογνους του Μεγλου Αλεξνδρου, του Πλτωνος, του Αριστοτλους να εξακολουθον να τκωνται υπ το πλμα μαρης δουλεας». Κι ταν ο ελληνιστς Ν. Γκντιτς μετφρασε την Ιλιδα του Ομρου κι πη (τα δημοτικ τραγοδια των σημερινν Ελλνων) στα ρωσικ, τα οποα εκδθηκαν το 1830, ο λτρης του αρχαιοελληνικο πολιτισμο Ποσκιν σε γρμμα του προς τον Ν. Γκντιτς γρφει: «Η προσπθει σας αποτελε τον1ο κλασικ ευρωπακ θλο στην πατρδα μας».
     Η αισθητικ θεωρα της αρχαιτητας (Αριστοτλης), η ιστορα (Θουκυδδης) και μυθολογα (Ησοδος) του αρχαου κσμου, τα ργα του Αριστοφνη, του Ομρου, του Ευριπδη κι λλων ποιητν, με τη μορφ και τη θαυμαστ τεχνικ της στιχουργας, απορρφησαν το ενδιαφρον του Ποσκιν. Ο ποιητς εκτιμοσε την αρμονα της δομς των ργων των αρχαων ποιητν. Το ενδιαφρον αυτ του Ποσκιν για την αρχαα λογοτεχνα τον ακολοθησε σε λη τη ζω του και τακτικ προσφευγε σ' αυτ, μως δε συγχωνετηκε με αυτν. Η αρχαιοελληνικ μυθολογα και ιστορα μπκε στην ποησ του ακμα απ τα φοιτητικ του χρνια. Το Μη του 1815 γραψε το ποημ του με ττλο Προς Τον Πουστσν, που εκφρζεται με θαυμασμ για τον πατρα της Ιατρικς, τον μεγλο Ιπποκρτη, κι ιδιατερα για τον περφημο ρκο Του Ιατρο, που συνδθηκε με το νομα του. Επσης, στον Ιπποκρτη ο ποιητς αναφρεται και στο ποημ του Χαρε, Κομποκ (1816) και σ' λλα. Το διο τος σ' να λλο ποημ του το Βοσπομιννιε (Ανμνηση), το οποο ξαν το αφιερνει στο συμφοιτητ και φλο του Π. Πουστσν, γρφει μεταξ λλων για το θε - προσττη της βλστησης, της αμπελουργας και οινοπαραγωγς, το Δινυσο. Μα ακμα και το 1816, προτελευταο τος της φοτησς του στο Λκειο, σε ποημ του αναφρεται στους αρχαους Ελληνες, πως στον Περικλ και στη θε της σοφας, την Αθην.
     Ενα χρνο πριν την ναρξη της εξγερσης των Φιλικν στις παραδουνβιες ηγεμονες, ο Ποσκιν γραψε το ργο Ρουσλν & Λιουντμλα (1820), στο οποο αναφρεται στο μυθικ τραγουδιστ Ορφα, που με την ωραα μελωδικ φων του γοτευε θεος κι ανθρπους και δμαζε ακμα και τα γρια θηρα. Στο διο αυτ ργο του αναφρεται και στον ξακουστ γλπτη της αρχαιτητας, τον Φειδα. Κατ τη χρονικ περοδο 181517 ο αρχαιοελληνικς πολιτισμς χρησιμοποιθηκε στα ργα του σε μεγλην κταση, πως στα: Προς Τον Ντλβιγκ (1815), Τεν Φονβιζνα (1815), Σισκβου (1816) κι λλα. Π.χ., στο ποημ του Τεν Φονβιζνα, ο ποιητς αναφρεται σε αρχαιοελληνικος θεος, επιστμονες και καλλιτχνες, πως στον Απλλωνα, στον Ερμ, στον Πλοτωνα, στην Ασπασα, στην Αφροδτη, στον Δημοσθνη και σ' λλους.
     Κατ την περοδο της εξγερσης των Ελλνων στις παραδουνβιες ηγεμονες, ταν ο Ποσκιν ταν εξριστος στο Κισινιφ κι ρθε σε μεση επαφ με τα επαναστατικ γεγοντα, αφιρωσε σ' αυτν πολυριθμα ποιματ του, στα οποα εξαρει το αρχαιοελληνικ φος κι θος. Σ' αυτ τα ποιματα, που ταν γεμτα απ ηρωικς παραδσεις και μθους της αρχαας Ελλδας, εναι φανερ η χαρακτηριστικ ρυθμικ ιδιαιτερτητα της ποησς του, κυρως ταν μιλ απευθεας για τον αγνα της ανεξαρτησας του λαο μας. Ιδιατερα χαρακτηριστικ εναι το ποημ του Ελληνδα Πιστ Μη Κλαις. Αυτ το ποημα δεν το εχε τελεισει και βρθηκε μνον το πρχειρο. Θμα του εναι ο ηρωικς θνατος Ελληνα αγωνιστ. Ο Ποσκιν ηρωοποιε επξια τη μορφ του σκοτωμνου Ελληνα φιλικο και τονε συγκρνει με τον αρχαο Αθηναο τυραννοκτνο Αριστογετονα. Ο προσανατολισμς στο ηρωικ παρελθν της Ελλδας καθορζει λη την κφραση του ποιματος. Τον αγνα των Ελλνων για την απελευθρωσ τους τον χαρακτηρζει ιερ μεγλη υπθεση κι αιματηρ δρμο τιμς. Ο ποιητς, ιδιατερα μετ την ναρξη της επανστασης, παρουσιζει τους νους Ελληνες σα ζωνταν ενθυμματα των αρχαων πολεμιστν.
     Στο 2ο τπο της εξορας του, την Οδησσ, ο ποιητς συνεχζει να υμνε την αρχαα Ελλδα και τον αγνα της ανεξαρτησας του ελληνικο λαο και γρφει να απ τα βασικτερα ργα του, αφιερωμνο στην ελληνικ επανσταση του ‘21, με τον ττλο Εξεγρσου Ω Ελλδα Εξεγρσου, που σο ζοσε ο ποιητς δε δημοσιετηκε, λγω του τι δεν ταν ικανοποιημνος απ τη γραφ του. Στο ποημα αυτ, η Ελλδα προβλλεται και πλι διαμσου των αρχαων αναμνσεων, σαν «χρα ηρων και θεν». Σ' αυτ το μικρ ποημ του, ο Ποσκιν, σε 12 στχους, αναφρεται σ' 7 ρωες και θεος της αρχαας Ελλδας και ιστορικος τπους (Περικλς, Τυρταος, Αθην, Θησας, Ολυμπος, Πνδος και Θερμοπλες). Σε λλα ργα του αναφρεται στον Παρνασσ και τον Ταγετο. Το ποημα αυτ, αποτελε μια φλογερ προκρυξη προς τους αγωνιζμενους λληνες. Εδ ευδικριτα φανεται, τι ο ποιητς, χρησιμοποιντας την αρχαιοελληνικ μυθολογα, καλοσε τους υπδουλους λληνες στον αγνα της ανεξαρτησας και δεν ονειρευταν μνο τις περασμνες δξες της Ελλδας.
     Στο γρμμα του, το Μρτη του 1821, προς το φλο του Β. Νταβντοβ γρφει: «...λες οι σκψεις στρφονται σ' να σκοπ, την ανεξαρτησα της αρχαας πατρδας... (της Ελλδας)». πως προανεφρθη, κατ τη περοδο της παραμονς του Ποσκιν στην Οδησσ, αρχζει η αρχαιολατρικ κρση κι αντληψη του ποιητ για τους Ελληνες.
     Για ν’ αποφγει τη λογοκρισα, καταφεγει στα ργα του σε υπαινιγμος, με στχο τη συγκλυψη των νοημτων τους, πως το 1827, στο αλληγορικ ποημ του Αρων, που χρησιμοποησε τον αρχαιοελληνικ μθο. Θμα του εναι ο γνωστς θρλος του αρχαου Λσβιου κιθαρωδο και τραγουδιστ Αρωνα, που πρτος δδαξε το διθραμβο κι νοιξε το δρμο προς τη τραγωδα και το δρμα. Κατ το θρλο, να δελφνι, μαγεμνο απ την κιθρα του Αρωνα, σωσε τον καλλιτχνη απ κακοργους νατες παρνοντς τον στη ρχη του, σ' να ταξδι απ τη Λσβο προς τη Κρινθο. Η διαχωριστικ γραμμ ανμεσα στο ποημα αυτ του Ποσκιν και το θρλο βρσκεται στο τι στη θση της εχθρτητας μεταξ των ανθρπων, ο Ποσκιν προβαλε τη φιλα και την αγπη. τσι, χρησιμοποιντας την αλληγορα, μπρεσε να κνει υπαινιγμ στο ρλο του επαναστατικο κινματος των φλων κι ομοδεατν, των Δεκεμβριστν.
     Επσης, ο φιλλληνας ποιητς σ' να λλο ποημ του, το Γοροντκ (Μικροπολη), αναφρεται στα ομηρικ πη. Σ' να απ τα βασικ ργα του, το Ευγνιος Ονγκιν, αναφρεται σε ιστορικ πρσωπα της αρχαας Ελλδας. Γι' αυτ το ργο του, ο ποιητς σε γρμμα του προς τον Π. Πλντεφ, τον Οκτβρη του 1824, αναφρεται στον αρχαο ελληνικ αντατο θεσμ απονομς δικαιοσνης, τον ρειο Πγο, και ζητ να συσταθε κατ τα πρτυπα, μια τριμελς επιτροπ, να εδος Αρεου Πγου, για να κρνουν το ργο του. Επσης, στο ποημ του Εξεγρσου Ω Ελλδα Εξεγρσου (1829), που αναφρθηκε πριν, ο ποιητς σε 2 στχους, σαλπζει:

Χρα ηρων και θεν,
σπσε τα βρβαρα δεσμ σου...

     Το διο τος, γρφει το ποημα Ζαγτκα (Ανιγμα), το οποο μεταξ λλων αναφρεται στον ποιητ Θεκριτο, το θεμελιωτ των ειδυλλων. Ενα χρνο αργτερα (1830), σε λλο ποημ του γρφει για τη Κυπρδα (Αφροδτη). Ο Ποσκιν στο ργο του αναφρεται στις αρχαιοελληνικς αποικες στη Ταυρδα (Κριμαα), Παντικπαιον (σημεριν Κερτς), Ζολοτι Κουργν (Χρυσς Τμβος) κ.. Το 1830, ο ποιητς αφιερνει ποημ του στην  Ιλιδα, εν σ' λλο ργο του αναφρεται στο εδωλο των Δελφν. Θαμαζε τσο την αρχαα Ελλδα, που πολ τσουχτερ κριτικρει το ποημα του ποιητ Β. Κιουχελμπκερ με τον ττλο Ολυμπιακο Αγνες. Στον Ευγνιο Ονγκιν γρφει:

...Πετντας μσ' τη σκνη τ' αμαξιο,
σαν κληρονμο, που τον εχε ο Δας...

και σε συνχεια:

...συχν μπερδευταν κι κανε λθος
με τους ανπαιστους κι ιαμβικος!
μηρο και Θεκριτο μισοσε...

Σ' λλο μρος αναφρει:

...Και Φαδρα Κλεοπτρα τις σφυρζει...
Απ' τ' σμα σας θα πληρωθον οι χροι,
και θα χαρ τη Ρσα Τερψιχρη...

...Σαν ποπουλο ανυψνεται γοργ,
μ' αρα που πνεν τα χελη του Αιλου...

...Τρεις ρες δαπανοσε στον καθρφτη
κι ταν πια τ' αποφσιζε να βγει,
σαν Αφροδτη πταγε στη γη...

Και τλος γρφει:

...πνω στου Νβα τα πανρια μρη,
που τα νερ - κρουστλλι φωτειν,
της ρτεμης την ψη καθρεφτζουν...

     λη αυτ η αναδρομ στο ργο του Ποσκιν αποδεικνει, το πσο εκτεταμνα αναφρεται ο ποιητς στον αρχαιοελληνικ πολιτισμ. νας Ρσος ιστορικς, ο Ν. Σβριν, σε ρθρο του με τον ττλο Ο Ποσκιν Κι Η Ελληνικ Εξγερση, αναφρει, τι ο ποιητς την εξγερση των Ελλνων Φιλικν τη περιγρφει με θρλους και μθους της αρχαας Ελλδας.
     Σ' να λλο ποημ του, το Μπρος Στο Πορτρτο Του Τσααντφ (1817-20), ο Ποσκιν αναφρεται στο δισημο κρατικ παργοντα του αθηνακο κρτους του χρυσο αινα, τον Περικλ κι εξυμνε τη προσωπικτητα, τη γενναιοφροσνη του και τη δικαιοσνη, που κυριαρχοσε στο αθηνακ κρτος. Η Αθηνακ Πολιτεα, πως πιστεει ο Ευριπδης, αποτλεσε το πραγματικ πνευματικ κντρο του Ελληνισμο. Ο αρχαιοελληνικς πολιτισμς μσα απ τα ργα του Ποσκιν βοθησε τη κοιν γνμη της Ρωσας περισστερο να γνωρσει την αρχαιοελληνικ κουλτορα, αλλ και να προβλλει τον αγνα της ανεξαρτησας του ακαταμχητου ελληνικο λαο. Αυτ λη η παρουσαση, αποδεικνει τη βαρνουσα συμβολ του στον αγνα της ελευθερας κι ανεξαρτησας και του δικο μας λαο.
     Στη νουβλα του Ντμα Πκα, αποδεικνει την ικαντητ του να μεταφρει στον αναγνστη λη τη πολυπλοκτητα στη σλληψη μας συγγραφικς ιδας εγκιβωτζοντας διφορα μεταξ τους στοιχεα που συνθτουν την λογοτεχνικ του ευφυα. Και στη συνχεια μσα απ την απλτητα μας αφγησης που πως μνο συγγραφες σαν αυτν μπορον να χτσουνε, καταφρνει να μετατρπει την ιδα αυτ σε μα ιστορα μυστηρου ποτισμνη με κοινωνικ μηνματα που ακροβατε ανμεσα στο φανταστικ και το πραγματικ αφνοντας μα γεση αβεβαιτητας κι ασυμβαττητας στον αναγνστη του. Πρκειται σαφς για την εισβολ στα δυτα της ανριμης ψυχς του σγχρονου ανθρπου που διψ για πλοτο και για εκολη αναγνριση μακρι απ κπο αλλ με πολ μεγλη δση πθους για το επικνδυνο.
     Ο Ποσκιν βζει στον ρω του τα παρακτω λγια: «Η θση του δεν του επτρεπε να θυσιζει το αναγκαο με την ελπδα ν’ αποκτσει το περιττ». σως λη η πεμπτουσα της ιστορας κρβεται σε αυτ τα λγια. πως κι ο Ντοστογιφσκι λγα χρνια αργτερα με τον Πακτη τσι κι εδ σε προηγομενο χρνο ο Ποσκιν θγει το θμα του πειρασμο και της παραδοξτητας, της μετακνησης απ μα θση σε μα λλη. Γιατ ο ρμαν, που εναι κι ο κριος πρωταγωνιστς, καταλγει να κυνηγ σφδρα το κατ τα λλα περιττ που μως γνεται ντονα αναγκαο για κενον και μλιστα κυριαρχεται τσο πολ απ την ανγκη αυτ που ξεπερν κθε εμπδιο για να φτσει στον τελικ του στχο. Θα παραπλανσει την υπηρτρια Ελισβετ Ιβνοβνα και θα τη παρασρει σ’ να παιχνδι σαγνης που ποτ ο διος δεν πστεψε πραγματικ. Φαρισακ συμπεριφορ κι εκμετλλευση της ανθρπινης δψας για αγπη, να οι αδυναμες που προκπτουν απ την υπθεση υποκλοπς του μυστικο που προσπαθε να εκμαιεσει ο πανοργος ρωας του Ποσκιν απ την ννα Φεδντοβνα χρησιμοποιντας την υπηρτρι της ως δλωμα και θραμα μαζ. Το χρμα σκληρανει τους ανθρπους, τους καταντ ρμαια του διαβολικο του χρματος και της ακμα χειρτερης απειλητικς μυρωδις του καθιστντας τους τους πιο δουλικος του εκπροσπους.
     Η μετλλαξη ενς ανθρπου απ αγν σε μοχθηρ εναι η πιο εκολη αποστολ ενς διαβολικο σχεδου που οργαννεται και πλττει καρια πρσωπα ψυχικ ευλωτα που δεν χουν την πυγμ να το αντικροσουν. Η χαρτοπαιξα, αυτ η μστιγα που πληττε και πλττει ακμα και σμερα τις κοινωνες, παρνει μσα απ την νουβλα αυτ διαστσεις κλαφου για μα ρσικη κοινωνα που μσα στην απαισιοδοξα της και την μιζρια της ψχνει για αποκομπι και εκολες διεξδους. Ο ρμαν δεν εναι ξνος προς τον αναγνστη, δεν εναι ξνος προς τον συγγραφα, κπου εκε καθρεφτζεται κι ο διος ο γρφων καθς σχναζε σε λσχες και γνρισε απ κοντ αυτ το βρμικο κσμο με τις υπγειες ανθικες διαδρομς.
     Ο Ποσκιν -εκε γκειται και το μεγαλεο του δημιουργο που αξζει κανες να ανακαλψει- παζει και με την ννοια μας φανταστικς αφγησης που μως παραμνει συγκεχυμνη, πλανται να συνεχς ερωτηματικ σο πλησιζουμε στο τλος της εξιστρησης κι ο αναγνστης γνεται μρος της χωρς να εναι σγουρος για τη πραγματικ κβαση, μοιζει σα να του ’χει εμφυσσει το μικρβιο της γνοιας της εξλιξης. Εναι το ραμα του ρμαν αποκημα της φαντασας του κι αποτλεσμα της πλης του για το συμφρον του που τον τυφλνουν και τον οδηγον να ονειρεεται πρσωπα και πργματα που στην ουσα δεν υπρχουν; Εναι το φντασμα που τον κατατρχει αυτ της συνεδησς του που τον ακολουθε για την επασχυντη συμπεριφορ του μπως ντως βινει μα εσωτερικ κλαση για τα πεπραγμνα του και την ανομα του και δεν χει την δναμη να ξεφγει; Κανες δεν γνωρζει τελικ στο τλος τι απ’ λ’ αυτ επικρατε κι ο Ποσκιν μοιρζει απλχερα στον αναγνστη το χαρτ της επιλογς κατ το δοκον.
     Η μεγλη ρωσικ σχολ μλος της οποας εναι κι ο Ποσκιν μες στη δραματικτητα και τη διδαχ της χει την ικαντητα να κρατ το ενδιαφρον αμεωτο εις το διηνεκς ταν διαφανεται στο προσκνιο πως η τραγικ φιγορα του ανθρπου εναι αυτ που συνθλβεται απ τη μικροπρπεια, τη μικροψυχα και την ιδιοτλεια μες στον λεθρο του πολμου μεταξ καλο και κακο. Γιατ πντα η λογοτεχνα που ‘χει ως επκεντρο την αδναμη ανθρπινη ψυχ και προσπαθε να τη ξεψαχνσει, εναι αυτ τελικ που θορυβε την εποχ της και μνει στα ρφια της ιστορας χι σκονισμνη αλλ καθαρ και κρυστλλινη.

   «Δο μμονες ιδες δεν μπορον να υπρχουν ταυτχρονα στον νου, πως και δο φυσικ σματα δεν μπορον να κατχουν ταυτχρονα την δια θση».

     Η ρωσικ λογοτεχνα ευτχησε να χει ναν ξιο θεμελιωτ: τον Ποσκιν. λα τα ρεματα της λογοτεχνας αυτς, η οποα χει μαν εξαιρετικ θση στην ευρωπακ και κατ συνπεια τη παγκσμια λογοτεχνα, πηγζουν απ το ργο του ποιητ αυτο, στο οποο αποτυπνεται το πλοσιο ταλντο του. Ευφυς, οξυδερκς, με καταπληκτικ μφυτο γοστο, προικισμνος πολλς φορς με παρτολμο θρρος στην κφραση των απψεν του, τανε σε θση να οραματιστε τη λογοτεχνα της οποας θεσε τις βσεις, να συλλβει τις πιο διαφορετικς πλευρς της και να τις κυοφορσει μπρακτα μσα στο ργο του.

   «λλη, καλτερη ζητ ελευθερα...».

     Δε φανεται στη ξνη γλσσα η μεγαλοσνη αυτο του ποιητ. Κι εξηγε το παρξενο φαινμενο να ‘χει καθιερωθε στη σειρ των μεγλων ποιητν παγκοσμως απ τη φμη του πιτερο παρ απ τις μεταφρσεις του. Φμη που καλλιργησαν οι λλοι σπουδαοι ρσοι συγγραφες, λοι αυτο οι εκπρσωποι της ρωσικς κλασσικς λογοτεχνας που θεωρον τον Ποσκιν αρχ κθε αρχς. Γιατ οι μεταφρσεις των ποιημτων του Ποσκιν, χι μνο στα ελληνικ, αλλ σε κθε γλσσα, μνο κποιες γεσεις μπορον να δσουν. Κι εξηγεται αυτ το παρδοξο καταφεγοντας σε μα παρατρηση του διου του ποιητ απ να γρμμα του 1836, που απευθνεται σ’ ναν απ τους πρτους μεταφραστς του στα γαλλικ: «Δεν υπρχει δυσκολτερη δουλει απ τη μετφραση ρωσικν στχων σε γαλλικος και τοτο γιατ λγω της πυκντητας που προσιδιζει στη γλσσα μας εναι αδνατη η απδοση της συντομας της». Αυτ λοιπν που χνεται στη μετφραση των στχων του εναι η επιγραμματικτητα, η πυκντητα κι η συντομα, μαζ με τη μουσικτητα και τη λμψη των λξεων, στε να φαντζουν σαν κοινοτοπες οι εικνες που φτνουν τελικ στον αναγνστη.
     μως παρλα αυτ ο υποψιασμνος και καλλιεργημνος αναγνστης μπορε και μσα απ τη μετφραση να διαισθανθε σχεδν το φνο γοστο και τη λεπττητα της ευαισθησας, τη κλασικ ασθηση της ισορροπας των εικνων και τον μμεσο σχολιασμ που κνουν του νοματος, γιατ πνω απ` λα ταν ριστος μαθητς λων των μεγλων ποιητν, των οποων τη τχνη αφομοωσε δημιουργικ και κατφερε να την ανακεφαλαισει μσα απ το δικ του ταλντο και τα δικ του ποικλα ενδιαφροντα, για τις ανγκες του λαο του.
     Ακμα και στα ρομαντικ του ποιματα θα μποροσε τις να εφαρμσει τσο φροδικ, σο και χριστιανικ ανλυση. Στη φροδικ το αγκθι εναι να τσο φανερ φαλλικ σμβολο, που κυριαρχε στην εφηβικ φαντασωση, καθς ο πειρος νος συνειδητοποιε τη φυσιολογα και τη λειτουργα του πθου κι ονειρεεται τη πραγματοποησ του. Στη χριστιανικ η ψυχ εναι ματωμνη γιατ ζει το Γολγοθ της που την εξαγνζει και της δνει την ευγενικ ομορφι της, που μως το πονηρ αγκθι του πθους χρησιμοποιε σα δλωμα, για να παγιδψει την λλη ψυχ, που οτε κι αυτ εναι τσο αθα αφο χει κι αυτ το δικ της πθο να κψει το τριαντφυλλο, για να ενωθον τελικ τα δο καταματωμνα κκκινα σ’ να, ο πθος να συναντσει τον πνο σε μα ουσιαστικ επικοινωνα αγπης.
     Στη διρκεια των χρνων της εξορας στην Οδησσ (1820-24) επισκφτηκε τον Κακασο, που του ενπνευσε το επικ ργο Ο Αιχμλωτος Του Καυκσου, τις ντιες ακτς της Κριμαας, που κατ τη διρκεια ενς νυχτερινο ταξιδιο με πλοο εμπνεστηκε την ελεγεα σβησε Το Φως Της Μρας, και τη Βεσσαραβα. Ζοσεν ντονη ζω γεμτη περιπτειες, γλντια, ρωτες, μονομαχες. πειτα απ μια θυελλδη λογομαχα που αφορμ της τανε τα χαρτι, φυγε μαζ με τους τσιγγνους που συνντησε στο δρμο κι αλτεψε μαζ τους για αρκετ καιρ. Απ κει εμπνεστηκε το ργο Οι Τσιγγνοι με ρωα τον Αλκο, το πρπλασμα του χαρακτρα του Ευγνιου Ονγκιν.
     Ο Ποσκιν λη αυτ τη 1η περοδ του βρισκταν υπ την επδραση του Λρδου Βρωνα και του Σεγι, αλλ ταυτχρονα και μαγεμνος με τον Οβδιο, κτω απ την επδραση του οποου παρομοαζε τη τχη του με τη τχη αρχαου λληνα εξριστου που τον στελανε κι αυτν στις χθες του Δοναβη. Κι εν οι φλοι του τον θεωροσανε κριο εκπρσωπο του ρωσικο ρομαντισμο, διαμορφωνταν σταδιακ ο προσωπικς ποιητικς του τρπος, κριο χαρακτηριστικ του οποου εναι η μεση σνδεση με τη ζω που τον περιβλλει. Αλλ’ ακμη δεν εχε γεννηθε ο λογοτεχνικς ρος ρεαλισμς.
     Μετ την επιστροφ του απ την εξορα βρισκταν υπ αστυνομικ επιτρηση. Αυτ τρομοκρτησε τον πατρα του και μετ απ να πολ ντονο καυγ, λη η οικογνεια φυγε για τη Πετροπολη. μεινε μνος στο πατρικ κτμα, στο Μιχαλοβο, με τη παραμνα του Αρνα Ροντινοβα, απ την οποαν ντλησε πια συνειδητ σο μποροσε περισστερο τη γνση του λακο πολιτισμο, ακογοντας απο το στμα της ξαν τα παραμθια και τις λακς αφηγσεις. Συγχρνως ανακλυψε τον Σαξπηρ: «Δεν μπορ να συνλθω απ την κατπληξη που μου προξνησε» γρφει σ` να φλο του την εποχ αυτ. Τη χρονι αυτ (1825) γραψε τη Κωμωδα Για Τον Τσρο Μπρις, τον Μπρις Γκουντονοφ, 6 κεφλαια απ τον Ευγνιο Ονγκιν και τον Κμητα Νολιν, ργα στα οποα φανεται κι η επδραση του Σαξπηρ. Ακμη, υπ την επρεια της εντπωσης που του προξνησε ο Τκιτος, γραψε το ποιητικ μρος των Αιγυπτιακν Νυχτν.
     Εν βρισκταν εκε, εκδηλθηκε το κνημα των Δεκεμβριστν, (πως ονομστηκε απ την ημερομηνα εκδλωσς  του, στις 14 Δεκμβρη 1825), το οποο ετομαζαν φιλελεθεροι αξιωματικο και διανοομενοι απ το 1815, με σκοπ την ανατροπ του τσρου και τη κατργηση της δουλοπαροικας. Η εξγερση απτυχε, οι πρωτεργτες συνελφθησαν, λοι γνωστο και φλοι του Ποσκιν κι εκτελστηκαν. Στα χειργραφα του ποιητ βρσκονται αλλεπλληλες ζωγραφις με τις 5 κρεμλες και τις μορφς των φλων του. Ο κνδυνος πρασε ξυστ απ τον διο κι αν θελε ο καινοριος τσρος να τον ενοχοποισει, θα μποροσε και μνο απ τα ποιματ του πως η Ωδ Στην Ελευθερα το Στιλτο. μως ο νος τσρος Νικλαος προτμησε (πρξη πολιτικς διορατικτητας) να προσεταιριστε τον Ποσκιν και γι’ αυτ τον φερε με διακριτικ αστυνομικ συνοδεα στη Μσχα, που και τον συνντησε στο Κρεμλνο το Σεπτμβρη του 1826. «Μλις συζτησα με τον εφυστερο νθρωπο της Ρωσας», επε μετ τη συνντηση ο τσρος.  Υποσχθηκε λοιπν τι στο εξς θα διαβζει ο διος και θα λογοκρνει τα ργα του ποιητ, ο οποος ανλαβε την υποχρωση να μη δημοσιεει τποτε, αν δε το χει δει προηγουμνως ο αυτοκρτορας.
     Εκενη τη δσκολη χρονι, λγο πριν τον καλσει ο τσρος, γραψε το ποημα Ο Προφτης, που τη ρομαντικ ννοια του προφτη τη διευρνει μχρι κυριολεξας, δνοντας στον ποιητ τη ψυχοσνθεση και το ρλο προφτη της Παλαις Διαθκης, πως περιγρφεται απ τον Ησαα. Το ποημα αυτ ρεσε πολ στον Ντοστογιφσκι, ο οποος το απγγειλε συχν, τονζοντας ιδιατερα τον τελευταο στχο. Γενικ ο Ποσκιν, αν κι επηρασε λους τους μεταγενστερους ρσους λογοτχνες, στον Ντοστογιφσκι εχε βαθτατη επδραση, καθς ο συγγραφας εμπνεστηκε ολκληρα μυθιστορματα απ συγκεκριμνα ποιματ του, πως θα δομε παρακτω, αλλ απ τον Ντοστογιφσκι δχτηκε και τη καλτερη αποτμηση του ργου του.
     Στην υπλοιπη ζω του, που διρκησε περπου λλα 10 τη, προσπθησε να επιβισει απ αυτ το φοβερ χτπημα που δχτηκε, ασφυκτιντας απ την επιτρηση της τσαρικς αστυνομας και την απρριψη του «κσμου» της ρωσικς κοινωνας που τον μεττρεψε αργ αλλ σταθερ σε αποδιοπομπαο τργο, αφο αδυνατοσε να αφομοισει τη πληθωρικ, πολυσχιδ κι ασυμββαστη προσωπικτητ του, την οποα ββαια, μετ το θνατ του λτρεψε.
     Στην αρχ, στερα απ μια παρουσασ του μπρος στον τσρο, ο οποος τον φησε ελεθερο απ κθε κρατικ επιτρηση, η αντερη κοινωνα του νοιξε τα σαλνια της κι ρχισε η θερμ φιλολογικ εποχ της Μσχας. Φιλολογικς συναντσεις, συζητσεις, αναγνσεις ργων κι αποσπασμτων, φωνς, γλια, δκρυα, συγχαρητρια. Σε λγες μρες μως εκδηλθηκε ο φβος κι η δυσπιστα του καθεσττος, με αποτλεσμα ο αρχηγς της αστυνομας Μπγεντορφ να του στελει να γρμμα, στο οποο του ζητοσε να ελγχει λους τους στχους του προτο να τους δημοσιεσει. Κι απ την λλη εχε να αντιμετωπσει τα σχλια και τις επικρσεις που ακογονταν γρω του για κποιους εγκωμιαστικος στχους που εχε αφιερσει στον τσρο, (που μεταξ των λλων ανφερε και το δραστριο ρλο της Ρωσας ττε στο ελληνικ ζτημα με τη ναυμαχα του Ναυαρνου). Τον μμφονταν για αυλοκολακα οι διοι εκενοι κλακες του θρνου, διανοομενοι κυρως, που τανε δεμνοι με το παλτι και την επσημη γραμμ.

     Μσα σ’ λ' αυτ ασφυκτιοσε. Απ τη μια πεφτε στο θρυβο της πλης, στις διασκεδσεις και το χαρτοπαγνιο, απ την λλη φευγε μακρυ σε κποιο χωρι και καταριτανε τα κοσμικ σαλνια. Με τη κρυξη του ρωσοτουρκικο πολμου ζτησε το Γενρη του 1830 να του δοθε η δεια να πει να πολεμσει. Η απντηση ταν αρνητικ. Το Πσχα του διου χρνου ζτησε σε γμο τη Ναταλα Γκοντσροβα (1812-1863), που τανε ττε 17 ετν. Τη παντρετηκε το Φλεβρη του1831 στη Μσχα. Την νοιξη εγκαταστθηκαν στη Πετροπολη και ζοσανε στο σπτι του Μικα. Το Νομβρη τονε προσλβανε στην υπηρεσα του τσρου, μα θση ουσιαστικ αυλικο. Επσης του δσανε την δεια να μπανει στα αυτοκρατορικ αρχεα και να μελετ το ιστορικ υλικ. Τον επμενο χρνο γινε μλος της Αυτοκροτορικς Ρωσικς Ακαδημας. Εν τω μεταξ συνχισε να γρφει, να συγκεντρνει υλικ και να σχεδιζει να ργα.
     μως η ζω της αυλς με τις αναγκαστικς παρουσες στο ανκτορο δεν ταν κτι που ταριαζε στο χαρακτρα του. Απ την λλη δεν εχε την οικονομικ νεση που χαρακτριζε τους νεαρος αριστοκρτες που τον περιστοιχζανε σε παρμοιες θσεις. Το κτμα που του δωσε ο πατρας του δεν απφερε εισδημα λγω της κακοδιαχερισης κι η γυνακα του δεν εχε λβει προκα. Τα χρη ρχισαν να μαζεονται απειλητικ, καθς η νεαρ Ναταλα, παρλο που κανε συνεχς παιδι, συμμετεχε μαζ με τις αδερφς της στους χορος και τη λαμπερ ζω του παλατιο. τσι ο ποιητς ρχισε να παρουσιζει μια θλιβερ εντπωση ανμεσα στο πλθος των αυλικν, να καταπνει κθε τσο τη περιφρνηση  και τη ταπενωση, καθς περπατοσε γεμτος πλξη στα σαλνια του παλατιο, ρχνοντας κρυφς ματις πσω απ τις κολνες στους δανδδες που τριγυρνοσαεν τη γυνακα του, εν κενη χρευε στολισμνη, εθυμη κι αμριμνη. Και κοντ στη ζλεια τανε κι η συνασθηση τι λοι αυτο διασκδαζαν ευτυχισμνοι, ευχαριστημνοι, εξασφαλισμνοι οικονομικ, χωρς να προβληματζονται και να σκφτονται για το αριο, σε αντθεση με αυτν που ταν αναγκασμνος την λλη μρα να καταπιαστε με τα οικονομικ οικογενειακ του προβλματα, που τον δαιμνιζαν, πως φανεται κι απ να γρμμα που απευθνεται στη Ναταλα: «...πρεπε να σε πρω γυνακα μου, γιατ αν δε το κανα θα μουν δυστυχισμνος σ` λη μου τη ζω. Δεν πρεπε μως ν` αναλβω την υπηρεσα στην αυλ και το χειρτερο να μπερδευτ σε χρη».
     Επιπλον εχε και τη λογοκρισα που εξακολουθοσε να τον παρακολουθε και να διαβζει τα γρμματ του, ακμη κι αυτ που απευθνονταν στη γυνακα του. Κποτε, το 1833, στο σαλνι του φλου του Καραμζν (που γραψε την περφημη ιστορα της Ρωσας) τον πλησασε ο υπουργς Παιδεας Ουβρωβ και, δεχνοντς του να σημεωμα, του επε τι εναι ταπειν να κνει επιγρμματα και να σατιρζει σεβαστ πρσωπα.
 -Και με ποιο δικαωμα, του απντησε ο ποιητς, μου κνετε παρατρηση, ταν δεν εστε ββαιος αν οι στχοι αυτο εναι δικο μου χι; Πολλο μπορον να λνε. Εγ, μως σας λγω το εξς: Θα γρψω να επγραμμα για σας και θα το δημοσιεσω με την υπογραφ μου.
     Μετ απ να χρονικ διστημα ο Ουβρωβ αρρστησε βαρι κι ο κληρονμος του βιστηκε απ την ανυπομονησα του να σφραγσει λη τη περιουσα του, με αποτλεσμα να ρεζιλευτε σε λη τη πρωτεουσα, ταν στερα απ λγες μρες ο Ουβρωβ γινε καλ. Ο ποιητς λοιπν γραψε πνω σ`αυτ την ιστορα να ποημα με ττλο: Στην Ανρρωση Του Λοκουλλου. Καννα περιοδικ στη Πετροπολη δε δχτηκε να το δημοσιεσει. Ττε κι αυτς την στειλε στη Μσχα, που τη δημοσευσε το περιοδικ Παρατηρητς Της Μσχας. Αμσως τον κλεσε ο Μπγεντορφ και του ‘πε τι αν και τους στχους τους βφτισε Λοκουλλο κι αναφρονται στη ρωμακ ιστορα, παρλα αυτ η ρωσικ κοινωνα εναι τσο εξελιγμνη «στην εποχ μας», στε αμσως κατλαβε ποιος κρβεται κτω απ τους στχους αυτος.

 -Επιτρψτε μου να σας πω, εξακολοθησε ο διοικητς της αστυνομας, τι μα ττοια συμπεριφορ εναι καττερη του ταλντου σας, ταν τολμτε μλιστα να θγετε πρσωπα σημανοντα.
      Εδ τον δικοψε, λει ο διος ο Ποσκιν:
 -Και δε μου λτε, σας παρακαλ, ποιο εναι αυτ το σημαντικ κι οικτρ πρσωπο που αναγνωρσατε στη στιρ μου;
 -χι εγ, αλλ ο διος ο Ουβρωβ αναγνρισε τον εαυτ του και με παρακλεσε να τα κνω λ' αυτ γνωστ στον αυτοκρτορα κι ακμη το τι του επατε στου Καραμζν τι θα του γρψετε επγραμμα και με την υπογραφ σας μλιστα.
 -Αυτ δεν το αρνομαι, αλλ αυτο οι στχοι δεν αφοροσαν τον Ουβρωβ.
 -Ττε λοιπν;
 -Εσς.
     Ο Μπγεντορφ τον κοταξε κατπληκτος, γουρλνοντας τα μτια κι πειτα φναξε:
 -Εμνα; Τα γρψατε για μνα;
 -Για σας, για σας, για σας.
     Ττε σηκθηκε αμσως απ τη πολυθρνα του, τονε πλησασε και χτυπντας κτω απ τη μτη του το περιοδικ με τους στχους επε:
 -Πντως ακοστε κριε ποιητ: Τι πει να πει αυτ; (Διαβζει): Τρα πια δε θα νταντεω παιδι στις μεγλες κυρες (...) ε; Αυτ δεν εναι τποτα (κι εξακολουθε να διαβζει): Τρα για τη τιμ μου -δεν με μλλει, δεν θ` απατ πια τη γυνακα μου ε; Κι αυτ δεν πειρζει, κουταμρες... Ετοτο μως, εναι τρομερ, δεν επιτρπεται. (Διαβζει): Και θα πψω απ δω κι εμπρς να κλβω τα ξλα του δημοσου. Και τονε ρωτ: Τι χετε να πετε λοιπν γι` αυτ;
 -Θα πω απλοστατα τι δεν αναγνωρζετε τον εαυτ σας!
 -Και μπως κλεψα ποτ τα ξλα του δημοσου;
 -στε θα τα ‘κλεψε ο Ουβρωβ, αφο πρε πνω του να ττοιο υπαινιγμ!
     Ττε ο Μπγεντορφ κατλαβε επιτλους, χαμογλασε θυμωμνα και μουρμορισε:
 -Χμμ! Ναι εγ φταω!
 -τσι ακριβς εκθστε την υπθεση στον αυτοκρτορα, σας παρακαλ. Και τρα λαμβνω την τιμ να χαιρετσω την εξοχτητ σας.

     Σ’ αυτ ρχισαν να προστθενται και καθαρ φιλολογικς δυσαρσκειες. Ο ποιητς ρχισε να παρατηρε κποια ψυχρτητα μεταξ των φιλολογικν κκλων. Πο και πο σε κριτικς περιοδικν καναν νξη τι ο ποιητς ξεθμανε, ξεζουμστηκε και καθς τα νερα του ταν χαλαρωμνα, λα τπαιρνε κατκαρδα και γινταν ξω φρενν. «Πιστψτε με», γραφε σ’ να του γρμμα την εποχ αυτ, «η ζω σο ευχριστη συνθεια κι αν εναι, πντα κρβει μσα της μια πκρα που τη κνει αποκρουστικ. Η κοινωνα μας εναι νας σιχαμερς βορκος».
     πως εναι φανερ βρισκτανε σε αδιξοδο κι ο κκλος γρω του στνευε λο και πιο πολ. Οι εχθρο του και μαζ μ` αυτος ο Ουβρωβ κι ο Μπγεντορφ, ζητοσαν αφορμ για να τον ταπεινσουνε. Και την αφορμ τους την δωσε ο ωραος βαρνος  Ζωρζ Ντ’ Αντς, νας Γλλος που λτρευε λος ο καλς κσμος και που φλερτριζε τη γυνακα του. ρχισαν οι διαδσεις με στχο τη τιμ του και ταυτχρονα ο Ποσκιν ρχισε να παρνει αννυμες επιστολς με πρστυχο περιεχμενο, γεμτες προσβολς κι ειρωνεες. Μη ανεχμενος τα κουτσομπολι, δεν εχε λλη επιλογ παρ να καλσει τον ντ' Αντς σε μονομαχα. Ο θετς μως πατρας του ντ' Αντς, πρεσβευτς της Ολλανδας στην Αγα Πετροπολη, προσπθησε με κθε τρπο να αποτρψει την επικεμενη μονομαχα μεταξ των δο ανδρν, παντρεοντας μλιστα τον ντ' Αντς με τη μεγαλτερη σε ηλικα αδελφ της Ναταλας, την Αικατερνη Γκοντσροβα (Yekaterina Goncharova). Ο γμος γινε στις 10 Γενρη 1837. Δεν ργησε μως να εκδηλωθε και πλι το ενδιαφρον του ντ' Αντς για την μορφη γυνακα του ποιητ Ναταλα. Τελικ, ο ντ' Αντς αποδχτηκε τη πρσκληση του Ποσκιν για μονομαχα, παρ την επσημη απαγρευση που υπρχε. Ο Ποσκιν συνντησε στο Λογοτεχνικ Καφ της Αγας Πετροπολης το φλο του Konstantin Danzas (1801-1870), ταγματρχη του ρωσικο στρατο, τον οποο ρισε μρτυρα στη μονομαχα του με τον ντ' Αντς Η υπθεση κατληξε σε μονομαχα στις 27 Γενρη 1837 στις 5 η ρα το πρω στο Μαρο Ποτμι (Chernaya Rechka), στα χιονισμνα περχωρα της Αγας Πετροπολης, με δυνατ αρα και θερμοκρασα 15 βαθμος υπ το 0.
     Ο Μπγεντορφ πληροφορθηκε τι επρκειτο να γνει κι πρεπε σμφωνα με το νμο να στελει τους στρατιτες του για να τη προλβει. μως, αντ να τους στελει εκε, τους στειλε σκπιμα στο Αικατερινφ, κνοντας δθεν λθος. Στη μονομαχα ο ποιητς πληγθηκε θανσιμα στη μση. Η σφαρα περνντας το κκαλο σφηνθηκε βαθι στην κοιλι του και μεταφρθηκε με μαξα στο σπτι του στη πρωτεουσα. Πρασε τις τελευταες ημρες της ζως του στο σπουδαστριο-γραφεο του, ανμεσα σε αγαπημνα του πρσωπα, θαυμαστς και φλους. Δυο μρες πλεψε μσα σε φοβερος πνους κι φησε τη τελευταα του πνο στο ανκλιντρο του γραφεου του, στις 29 Γενρη το απγευμα, στις 2.45 μμ το 1837, σε ηλικα μλις 38 ετν. Η εδηση του θαντου του διαδθηκε σαν αστραπ σ’ λη τη πλη. Το πλθος απ νωρς πολιορκοσε το σπτι του. λες οι τξεις, ακμα κι οι τελεως απλοκο κι αγρμματοι, το θερησαν υποχρωσ τους να παρελσουνε μπρος στο λεψαν του.  Οι στχοι που γραψε ο νεαρς ττε ποιητς Λρμοντοβ για το θνατο του Ποσκιν τανε στα στματα λων. Τη σορ του ποιητ τη τοποθτησανε στον τφο που ‘χεν ετοιμσει ο διος 1 χρνο πριν, δπλα στο φρετρο της μητρας του. ταν δεν ταν ττε 37 ετν.
     Στις 5 Ιουνου 1880, η Μσχα γιρτασε τ’ αποκαλυπτρια του ανδριντα του, μ’ εκδηλσεις που αποτελσανε τη 1η δημσια αναγνρισ του. Στα πλασια των εκδηλσεων αυτν ο Ντοστογιφσκι εκφνησε λγο στη πανηγυρικ συνεδραση της Εταιρεας Φλων Ρωσικς Λογοτεχνας ενπιον πολυπληθος ακροατηρου που μεινε στην ιστορα.  Στο λγο αυτν επισημανει 4 βασικ σημεα που εξηγονε γιατ θεωρεται επξια ο κυριτερος εθνικς ποιητς της Ρωσας.
     Το πρτο εναι τι «με το βαθτατα διορατικ και μεγαλοφυς πνεμα του και την καθαρς ρσικη καρδι του προηγθηκε λων των λλων στην επισμανση και την υπογρμμιση του βασικο και νοσηρο φαινομνου των αποκεκομμνων απ τις ρζες της κοινωνας κι απομεμακρυσμνων απ τον λα διανοουμνων. Καθρισε και γλαφυρς περιγραψε τον αρνητικ μας χαρακτρα, τον εσωτερικς ανειρνευτο νθρωπο, ο οποος δεν χει πστη στην γενθλιο γη του, στις δυνμεις της πατρδος του (δηλαδ στην κοινωνα που ανκει, στο κοινωνικ στρμα των διανοουμνων το οποο εμφανστηκε στην γενθλιο γη μας), ο οποος εν τλει αρνεται και την Ρωσα και τον διο του τον εαυτ, δεν επιθυμε σχσεις με λλους και υποφρει ειλικρινς.»
     Ο χαρακτρας αυτς, (του οποου η τιμ της σλληψης και της περιγραφς ανκει αποκλειστικ στον Ποσκιν και τον οποο αναπαργαγαν στα ργα τους στη συνχεια πλθος Ρσοι συγγραφες), εκπροσωπεται κατα τον Ντοστογιφσκι απ τον Αλκο, ρωα του Ποσκιν στο ργο του Τσιγγνοι, πρδρομο του πιο ολοκληρωμνου Ευγνιου Ονγκιν, ρωα του ομνυμου ργου, που για να τελεισει χρειστηκαν 8 χρνια περπου. Ο τπος αυτς δημιουργθηκε ως αναπφευκτο αποτλεσμα του εκσυγχρονισμο που επιχερησε με τη μεταρρθμισ του ο Μγας Πτρος (1672-1725), ναν αινα πριν απ τον Ποσκιν κι ο ποιητς εναι αυτς που συνλαβε και μπρεσε να απεικονσει με διαγεια κι ακρβεια τη να αυτ πνευματικ κατσταση του μορφωμνου Ρσου, που δεν χει μσα του καννα εσωτερικ ρεισμα, η εσωτερικ πνευματικ του ανεξαρτησα κι αυτοσυνειδησα εναι νεκρ και περιφρει μνο την αριστη νοσταλγα της ως να ανερμνευτο εσωτερικ μαρτριο.

   «Ιδιρρυθμος κι ανυπμονος, ο νθρωπος αναμνει τη σωτηρα προς το παρν μνον απ εξωτερικος παργοντες - κι τσι λλωστε πρπει να εναι: ‘Η αλθεια', λει. ‘πρπει να βρσκεται κπου ξω απ μνα, μπορε σε κποιες λλες χρες, στις ευρωπακς για παρδειγμα, με την στρεα ιστορικ τους συγκρτηση, με την σταθερ κοινωνικ και πολιτικ ζω'. Και ποτ δεν αντιλαμβνεται τι η αλθεια πριν απ` λα εναι μσα του. Πς μως θα μποροσε να το αντιληφθε αυτ, ταν κατντησε ξνος στον διο του τον τπο; Εδ κι ναν ολκληρο αινα αποξενθηκε απ την εργασα, απ πσα καλλιργεια, μεγλωσε σαν εσωτερικς οικτροφος ιδρματος μσα σε τσσερεις τοχους, εκτελντας μηχανικ και αλλκοτα καθκοντα, τη συναρτσει της αφοσισεως και προσχωρσες του στην μα στην λλη απ τις 14 φατρες που κατατρχουν την μορφωμνη ρωσικ κοινωνα... Ταπεινσου, υπερφανε νθρωπε, και πριν απ` λα δολεψε για τον τπο σου», ιδο η απντηση κατ τη λακ αλθεια και λογικ».

     Το 2ο, κατ τον Ντοστογιφσκι, εναι «τι πρτος αυτς μας δωσε λογοτεχνικος χαρακτρες με ρσικη ομορφι, αναβλζουσα κατ`ευθεαν απ τη ρσικη ψυχ και την λακ αλθεια, απ την δια τη γη μας εκε που την αναζτησε». Και αναφρεται στην Τατινα, τον αντποδα του χαρακτρα του Ευγνιου Ονγκιν στο διο ργο, η οποα, αντιπροσωπεοντας τη γνσια ρωσδα γυνακα, προφλαξε τον εαυτ της απ το συσσωρευμνο ψεδος που αντιπροσωπεει ο Ονγκιν, ο οποος ως μοναδικ κριτριο των επιλογν του εχε τη γνμη του κοσμικο περγυρου. Μετ απ την Τατινα αναφρονται και λλοι ττοιοι χαρακτρες, για τους οποους το βασικτερο, μως που πρπει να υπογραμμιστε ιδιαιτρως, εναι τι λοι αυτο οι χαρακτρες θετικς ομορφις του ρσου ανθρπου και της ψυχς του αναδθηκαν εξ ολοκλρου απο το λακ πνεμα». (Εναι ξιο παρατρησης νομζω πως ο Ντοστογιφσκι δε μιλ πουθεν για παρδοση, αλλ για λακ πνεμα και λακ αλθεια, φανερνοντας τσι τι δεν αναφρεται σε μα εξωτερικ τυπολατρα μμηση αντιγραφ, αλλ για επικοινωνα με το βαθτερο πνεμα του λαο.)
     Το 3ο σημεο σμφωνα πντα με τον Ντοστογιφσκι «εναι εκενη η χαρακτηριστικ πλευρ της λογοτεχνικς του μεγαλοφυας, η οποα δεν απαντ σε κανναν λλο, η ικαντητ του να αγκαλιζει το καθολικ και να οικειοποιεται κατ τρπο τλειο το πνεμα των λλων εθνν». τσι σ` αυτ την κατηγορα των ργων του μπορομε να συμπεριλβουμε εκενα «στα οποα βασικ λαμψαν οι οικουμενικς ιδες, απεικονστηκαν οι ποιητικς μορφς λλων λαν και ενσαρκθηκαν οι μεγαλοφυες τους.   Οι πλον νδοξοι απ τους ευρωπαους ποιητς ποτ δεν μπρεσαν να ενσαρκσουν με ττοια δναμη την μεγαλοφυα ενς λλου λαο, ακμη και γειτονικο τους, να ενσαρκσουν το πνεμα του, λο το κρυμμνο βθος αυτο του πνεματος και λη τη θλψη της της αποστολς του, πως μπρεσε να το κνει ο Ποσκιν. Αντιθτως, επικαλομενοι τις ξνες εθνικτητες, οι ευρωπαοι ποιητς επεδωξαν να τις ενσωματσουνε στη δικ τους παρδοση και να τις ερμηνεσουν με τον οικεο τους τρπο. Ακμη και σ’ αυτ τον Σαξπηρ, οι ιταλο ρως του, για παρδειγμα, χουνε σχεδν τη ψυχοσνθεση του γγλου. Μνον ο Ποσκιν απ` λους τους ποιητς παγκοσμου εμβελεας κατχει τον τρπο να μετενσαρκοται σα μια ξνη εθνικτητα. Να οι σκηνς απ’ το Φουστ, να ο Φιλργυρος πργκηπας κι η μπαλντα  ταν νας φτωχς ιππτης. Διαβστε τον Δον Ζουν. Εν δεν υπρχε η υπογραφ του Ποσκιν, δεν θα καταλαβανατε ποτ τι το ργο γρφτηκε απ κποιον που δεν εναι Ισπανς.»
     Και το 4ο σημεο που ρχεται σα συμπρασμα κι ανακεφαλαωση των 3 που προηγθηκαν εναι η προφητικ, πως την ονομζει ο Ντοστογιφσκι, δναμη του Ποσκιν, που σαν «εξ ολοκλρου λακς ποιητς συνειδητοποιε την τερστια αποστολ ...της οικουμενικτητας, η οποα δεν θα αποκτηθε με το σπαθ, αλλ με την αδελφοσνη και την αδελφικ μας προσπθεια για την νωση λων των ανθρπων... Γιατ ... το να γνει κανες αληθινς Ρσος σημανει να προσπαθσει να συμφιλισει και μλιστα οριστικς τις ευρωπακς αντιθσεις, να υποδεξει τη διξοδο στην ευρωπακ θλιβερ αποτελμτωση μσω της παγκσμιας και ενοποιο ρωσικς ψυχς περικλεοντας στοργικ μσα της λους τους αδελφος και εδραινοντας στο τλος την παγκσμια αρμονα, την οριστικ αδελφικ συμφιλωση λων των φυλν της γης υπ την σκπη του ευαγγελικο νμου του Χριστο... Επαναλαμβνω: μπορομε τουλχιστον να αναδεξουμε τον Ποσκιν, τη παγκσμια και πανανθρπινη δισταση της μεγαλοφυας του. Γιατ ο διος μπρεσε να χωρσει στη καρδι του λα τα ξνα και διαφορετικ πνεματα σαν να ταν δικ του. Στην τχνη τουλχιστον, στην καλλιτεχνικ δημιουργα, ανδειξε τον πθο του ρωσικο πνεματος για την οικουμενικτητα και τοτο αποτελε δη μιαν ακριβ παρακαταθκη. Αν η σκψη μας εναι ουτοπικ, στον Ποσκιν υπρχει κτι με το οποο μπορομε να θεμελισουμε αυτ την ουτοπα. Αν ζοσε περισστερο, σως φτιζε τις αθνατες κι νδοξες φανερσεις της ρσικης ψυχς εις τρπον στε να τις κατανοοσαν οι Ευρωπαοι αδελφο μας, κι σως μποροσε να τους φρει πολ κονττερα σ` εμς απ` τι εναι τρα, προλαβανοντας μλιστα να τους εξηγσει λη την αλθεια των επιδιξεν μας, τσι στε να μντευαν κι αυτο ποιοι εμαστε και να παυαν να μας κοιτζουν αφ` υψηλο, γεμτοι καχυποψα κι απαξωση πως τρα..
     Αυτ σε γενικς γραμμς εναι τα βασικ σημεα της ομιλας του που κανε μεγλη εντπωση ταν εκφωνθηκε και δημοσιετηκε, εννοντας τους σλαβφιλους και τους δυτικφιλους σε κοιν επιδοκιμασα. Τα ποιματα του Ποσκιν λλωστε, ενπνευσαν κι ολκληρα μυθιστορματα στον Ντοστογιφσκι, πως το ποημα Ο Φτωχς Ιππτης, που αναφρθηκε στα παραπνω και πνω στο οποο βασστηκε ο χαρακτρας του Ηλθιου Λοντα Νικολγεβιτς απ το ομνυμο μυθιστρημα, που και συμπεριλαμβνεται:

                     Ο Φτωχς Ιππτης

             ταν στον κσμο εις φτωχς ιππτης
              απλς και σιωπηλς μ’ ψη χλωμ,
              συννεφιασμνο τ’ νειρο της νιτης
              κι αλγιστη η γενναα του ψυχ.

              Κποια οπτασα που ποτ δε σβνει
              και που κανες δεν χει φανταστε
              του ‘τυχε κι απ ττε η εικνα κενη
              στα φλλα της καρδις του χει γραφτε.

              Στχτη κι αποκαδια πια η ψυχ του,
              σ' λλη γυνακα μτε μια ματι
              δεν ριξε κι ως τη στερν πνο του
              δεν λλαξε οτε λξη με καμι.

              Αντ μαντλι στο λαιμ του πσω
              δνει το κομποσκονι του ασκητ,
              κι απ' τη μορφ του τ' ατσαλνιο γεσο
              δε σκωσε, καννας να τον δει.

              Κενη η οπτασα μνη του ηλιαχτδα,
              γεμτος ρωτα πιστ κι αγν,
              Αλφα. Μι. Δλτα. πνω στην ασπδα
              με το αμα του εχε γρψει το ζεστ.

              Στης Παλαιστνης τις ερμους. Βρχοι
              ολγυρα, κι οι Παλαδνοι εκε
              κραυγζαν, καθς ρχνονταν στη μχη,
              τ’ νομα της καλς τους -μουσικ.

              Και, Lumen coeli, sancta Rosa*! Κενος
              εφναζε γριος και σαν κεραυνς
              στων Μουσουλμνων πνωθε το σμνος
              πεφτε της φοβρας του ο αχς.

              Κι ως γρισε, στον πργο του κλεισμνος,
              τυλχτηκε σε μοναξι αυστηρ,
              πντοτε σιωπηλς, πντα θλιμμνος,
              και σαν τρελλς τλειωσε τη ζω.

 * Φως τ' ουρανο, Αγα Ροζα

   απδοση: ρης Αλεξνδρου

     πως επσης και το ποημα που ακολουθε Τα Δαιμνια, του ενπνευσαν το ομνυμο μυθιστρημα Δαμονες Δαιμονισμνοι:

                          Τα Δαιμνια

               Νφη τρχουν, βουρλζονται νφη.
               να φεγγρι αρατο
               στο χινι φεγγρζει που πφτει.
               Σκοτεινς ουρανς, νχτα σκοτειν.

               Πω, πω, η στπα γυμν.
               Ντιν ντιν ντιν το κουδουνκι...
               Κι απ μσα η καρδι
               απ` το φβο της χτυπ!

               «Χτπα, χτπα, αμαξ! ...»
               «λλο τ` λογα δεν παν, δαιμονισμνη
               η θελλα τα μτια μου κλειστ
               κρατε κι οι δρμοι χιονισμνοι.

               Τποτα δε φανεται και δεν ξεχωρζει,
               σημδι γνριμο οτ` να πουθεν!
               Δαμονας στη στππα μας κλωθογυρζει
               μια εδ μια εκε μας περιπλαν.

               Κοτα τνε πς γελει,
               Πς με φτνει, πς φυσει.
               Τρα τ` λογ μας διχνει,
               σα στο γκρεμ τα σπρχνει.

               Εκε σαν θερατη κολνα
               Αστρφτει και βροντει,
               Εδ σπθα γνεται και σκει,
               Στο σκοτδι χνεται και πει».

               Νφη τρχουν, βουρλζονται νφη.
               να φεγγρι αρατο
               στο χινι φεγγρζει που πφτει.
               Σκοτεινς ουρανς, νχτα σκοτειν.

               Η δναμ μας σνεται, γοντισε η ψυχ.
               Δε χτυπει το κουδουνκι, εσταθκαν τ`λογα...
               «Τι γινε; Τι φανεται στη στππα αμαξ;»
               «να κοτσουρο λκος - πσω μου σ` χω σαταν...»

                Μανεται η θελλα, μοιρολογει,
                Τ` λογα φρουμζουν τρομαγμνα.
                Ν τος, φεγει τρα, πρα πει,
                Φγγουνε τα μτια του αναμμνα.

               Πλι τ` λογα τραβνε,
               ντιν ντι ντιν το κουδουνκι
               -στη στπα πρα την ασπρουδερ
               πνεματα εγιμισε η γη.

               Αμτρητοι, στραβοφτιαγμνοι λοι.
               Στου φεγγαριο το φγγρισμα
               -λλο ττοιο να μη σ` βρει-
               χλιοι δυο στροβιλζονται διαλοι
               σαν τα φλλα του Νομβρη...

               Πσοι να `ναι, που τους πνε;
               Και γιατ μοιρολογον;
               Μπως κνα δαμονα στον τφο προβοδνε;
               Μπως καμι μγισσα κακι παντρολογον;

               Νφη τρχουν, βουρλζονται νφη.
               να φεγγρι αρατο
               στο χινι φεγγρζει που πφτει.
               Σκοτεινς ουρανς, νχτα σκοτειν.

               Σμρια σμρια τα δαιμνια πνε
               κι ανεβανουνε ψηλ,
               σο νους δεν το μετρ.
               Και μουγκρζουν και βογγνε
               και μου σκζουν τη καρδι...

 απδοση: Μτσος Αλεξανδρπουλος

     Ο Ποσκιν εναι Ποσκιν, παρμεινε ο διος χαρακτρας σε λη τη διρκεια της ζως του. Η κρια επιδωξ του ταν να γνει σεβαστ η ιδιτητα του ποιητ, την οποα υπερασπστηκε με πθος. Πλεψε γι` αυτν, χωρς να καταδεχτε να κρυφτε πσω απ κποια λλη, για να καταφρει να επιβισει, προσπθησε να τη μετατρψει σε βιοποριστικ επγγελμα, κτι που ταν αδιανητο την εποχ εκενη. ταν ζτησε απ τον τσρο Νικλαο να αποσυρθε για πντε χρνια στο κτμα του χωρς να πψει να λαμβνει το μισθ του, στο νομα αυτς της αξιοπρπειας το ζτησε. Θεωροσε την ποηση μα δουλει ξια να αμεβεται και να αναγνωρζεται. Οι λλοι αδυνατοσαν να παραδεχτον και να αποδεχτον αυτ που ο διος ξερε, το ργο και τη σημασα του, γιατ αυτ δεν ταν προν τυχαιτητας, αλλ συνειδητο σχεδιασμο. Η αλθεια εναι τι ο Ποσκιν ταν πντοτε ολομναχος. Για τον ουραν δεν ταν γιος και για τη γη δεν ταν θνητς. Η μπνευση τον κατκλυζε, το μυαλ του ταν σε θση να την αξιοποισει με τον καλτερο τρπο, οι συμπατριτες θαμαζαν το ργο του, αλλ ο διος προκαλοσε φβο, τσο φβο σο προκαλε στον καθνα ο αληθινς του εαυτς.
    Η Οικα-Μουσεο Ποσκιν βρσκεται στη Προκυμαα του Καναλιο Μικα (12, Moika Embankment) στην Αγα Πετροπολη της Ρωσας, κοντ στα Χειμεριν Ανκτορα και το Μουσεο Ερμιτζ, που ζησε με την οικογνει του μχρι το θνατ του. Πρκειται για το διαμρισμα στο οποο εγκαταστθηκε ο Εθνικς ποιητς της Ρωσας Ποσκιν με τη σζυγ του Ναταλα και τα 4 παιδι τους το φθινπωρο του 1836. τανε το αρχοντικ της πριγκπισσας Βολκνσκαγια  κι ο ποιητς ενοικασε τον 1ο ροφο αποτελομενο απ 11 δωμτια και ξεχωριστ οικματα για υπηρτες. Το 1925 μετατρπηκε σε Μουσεο αφιερωμνο στη ζω και το ργο του μεγλου ποιητ και διατηρεται πως ταν μετ τον θνατ του.



     Περιχει μεταξ λλων την βιβλιοθκη του με 4.500 τμους σε 14 Ευρωπακς κι Ανατολικς γλσσες: εγκυκλοπαδειες, βιβλα ιστορας και γεωγραφας, συλλογς λακν τραγουδιν και λογοτεχνικ ργα Ευρωπαων και Ρσων συγγραφωνπου θαμαζε ο Ποσκιν, πως οι Σαξπηρ, Δντης, Βολταρος, Χινε και Βρων και στο γραφεο του υπρχουν χειργραφ του με ατελεωτα ργα, σημεισεις για το περιοδικ του Ο Σγχρονος (Souremennik).



     Υπρχουν ακμη η πνα του ποιητ, ο φιλντισνιος χαρτοκπτης του, οι σφραγδες του, το επισκεπτρι του, να μπροτζινο κουδουνκι με το οποο καλοσε τον υπηρτη του, η πολυποκιλτη ππα του και μια επιτραπζια λμπα. Στον απναντι απ το γραφεο του τοχο κρμεται να σπαθ ξιφασκας σε ασημνια θκη, δρο στον Ποσκιν. Απ τα πιο αξιλογα εκθματα εναι επσης η μηχανικ πολυθρνα του, τπου "Voltaire", επενδυμνη με κκκινο μαροκιν δρμα, που εχε αγορσει το Μη του 1835, παραμον των γενεθλων του, καθς και 3 πολυτελ μπαστονια που χρησιμοποιοσε, κατ τη συνθεια των ευγενν της εποχς, στους περιπτους του.
     Στην αυλ της οικας του χει στηθε υψωμνος σε βθρο, περτεχνος μπροτζινος ανδριντας του ποιητ.



     Τλος, κλενοντας, αξζει να σημειωθε πως θαμαζε τον Μτσαρτ. Στο ποημα Εμπρς Ελλδα, που γρφτηκε το 1829, αναφρεται και στο ποιητικ ργο του Ργα Βελεστινλ. Τ' νομ του φρουν σχολεα, δρμοι, ιδρματα, μουσεο, βραβεο, δπλωμα, πλατεες κ.λπ.
     Επε: «δειος, εν' ποιος προσπαθε να γεμσει απ τον εαυτ του
».

--------------------------------------------------------------------------------

                     Στη  Τροφ Μου

               Συντρφισσα, των μαρων ημερν μου,
               καλ μου, ερειπωμνη μου γριολα
               σ’ να σπτι χαμνο μες στα δση
               απ καιρ με περιμνεις μοναχολα.

               Πικρ συλλογισμνη στη βερντα
               κθεσαι κει φρουρς γρυπνος πντα.

               Το ρημο προαλιο κοιτζεις
               το μακρυν που σκοτεινιζει δρμο
               η γνοια μου, η λαχτρα σε βαρανει
               κι ο νους σου φτερουγ στον ταχυδρμο.

            απδοση: Ρτα Μπομη -Παπ

                       Ο Προφτης

               Τη δψα μου για να χορτσω τη πνευματικ
                στη μαρην ρημο πλανιμουνα. Εκε,
                στο σταυροδρμι φτνοντας μπροστ,
                εξπτερο να σεραφεμ ορ να σταματ.

                Λες νειρο ταν -απαλ
                μου μλαξαν τα βλφαρα τα δχτυλ του,
                σαν τρομαγμνου ατο αναπετρισαν τα μτια μου
                καθς απ τα μτια τα δικ του
                μια ραση επρανε προφητικ.

                Μετ τ` αυτι μου αγγζει. Η ακο
                γιομζει αμσως φωνς και χους
                σαν να σημανανε καμπνες. Το ργος
                νιωσα με μιας του ουρανο.

                Σε βουν πνω αγγλους βλπω να πετνε,
                εν στα βθη μσα του ωκεανο
                της θλασσας τα τρατα ρχονται και πνε.
                Και πρα οι κμποι με τα’ αμπλια μαραμνοι.

                Τα χελη μου πειτα αγγζει κι απ μσα
                τη γλσσα μου, την κολασμνη
                απ τα κοφια κι επηρμνα λγια μου,
                τραβει και ξεριζνει.

                Νιθω το στμα μου να παγνει, μα εκε
                η δεξι του, στο αμα λη,
                φυτεει του φιδιο το πνσοφο κεντρ.
                Το θρακ μου με τη ρομφαα του χτυπει

                και τον ανογει, την καρδι
                που ακμα σπαρταρει
                τραβει ξω και τ` αναμμνο κρβουνο
                το μπγει μες το στθος μου το ανοιγμνο.

             Στην μμο της ερμου, κορμ δχως πνο,
             ακοω απ πνω το Θε να λει:
             «Σκω προφτη, κουγε και βλπε,
             το θλημ μου πρττε καθς θα σ` οδηγε
             κι που διαβανεις, θλασσα και γη,
             κμε του ανθρπου την καρδι ο λγος να τη καει».

απδοση: Μτσος Αλεξανδρπουλος

              Επκληση

Αν εναι αλθεια πως τη νχτα
την ρα που οι ζωντανο ησυχζουν
κι απ τον ουραν του φεγγαριο
οι αχτδες στις ταφπλακες
γλιστρον και τους νεκρος ξυπνον.

Αν εναι αλθεια πως την ρα
εκενη τα συχα μνματα αδειζουν.
Εγ, τη σκι της Λελ καλ.
Αγαπημνη, λα σε μνα. Εδ, εδ

Φανερσου λατρεμνη σκι
πως σουν πριν το χωρισμ
χλωμ σα μρα του χειμνα. Παγωμνη.
Απ’ το στεν μαρτριο ρημαγμνη.

λα σαν μακριν αστρι,
σαν χος απαλς σαν πνο
σαν ραμα τρομαχτικ. Αδιαφορ.
Αρκε να’ρθεις, εδ, εδ.

Σε καλ χι για να μεμφθ
εκενους που η κακα τους
σκτωσε τη χαρ μου για να
μθω του τφου τα μυστικ

οτε γιατ, καμι φορ, για τη ζω
εκε με βασανζει αμφιβολα.
Αλλ γιατ ποθ ρρωστος
απ νοσταλγα να πω τι
και τρα σ’ αγαπ.
Δικς σου εμαι. Εδ, εδ.

Απδοση: Μτσος Αλεξανδρπουλος

           Εμπρς Ελλδα

Εμπρς, στηλσου, Ελλδα επανασττισσα,
βστα γερ στο χρι τ’ ρματ σου!
Μταια δεν ξεσηκθηκεν ο λυμπος,
η Πνδο, οι Θερμοπλες -δξασμ σου.

Απ’ τα βαθι τους σπλχνα ξεπετχτηκεν
η λευτερι σου ολφωτη, γενναα
κι απ’ τον τφο του Σοφοκλ, απ’ τα μρμαρα
της Αθνας, πντα ιερ και να.

Θεν κι ηρων πατρδα, σπζεις ξαφνα
το ζυγ σου και την εναντον Μορα
με τον ηχ, που βγνει του Τυρταου σου,
του Μπιρον και του Ργα η ξια λρα.

απδοση: Κστας Βρναλης

         Σε Μια Πιστ Γραικι

Πιστ Γραικι μη τον θρηνες! χει σαν ρως πσει
βλι πικρ του χρισε τα στθια μες σ τη μση…
Μη τον θρηνες… Τχατε συ δεν του ‘δειξες το δρμο
σαν κνησε περφανος μ’ πλο βαρ στον μο
και του ‘πες με μελωδικ φων: «Μπροστ σου ντος
ανογει ο δρμος της τιμς απ θυσες γιομτος»;

Σ’ αποχαιρτησε σεμν κι αμλητα ο καλς σου
ξροντας πως παντοτεινς θαν’ ο αποχωρισμς σου…
Αλαφροχιδεψε μ’ ευχ το τρυφερ βλαστρι
των σπλγχνων του, που κρταγες στον κρφο με καμρι!

Κι ταν στητ μαστγωσε τον νεμο η παντιρα
της λευτερις η ολμαυρη κι φτασε η τμια μρα
καθς ο Αριστογετονας μυρτις κλαδ εχε δσει
στην ατσαλνια σπθα του, που κρμασε στη μση.
Ετσι κι αυτς, απμεινε στη μχη: νας γενναος
για το που δεν ορζεται και δε μετριται χρος!…  (1830)

απδοση: Κστας Βρναλης

              Το Ματωμνο Σλι

Μες στο αμα βαμμνο βλπω τοτο το σλι
που εχε σκεπσει το ξανθ της κεφλι

Και γενν τσες πκρες στη ζω μου τη μαρη,
Που ποτς ησυχα και γαλνη δε θα ‘βρει.

ταν γλκαινε ακμα τη ζω μου η ελπδα,
Σαν τρελς αγαποσα μια ξανθ Ελληνδα,

Που μου εχε το νου μου η ματι της πλανψει
Και τους πθους αρπξει και τα νιτα μου κλψει.

Με παλιος μου συντρφους μια βραδι το γλεντοσα
και στο γλντι να σβσω τον καημ μου ζητοσα.

ταν νας Εβραος πονηρ με κοιτει,
Και μου λει κρυφ -η Ρωμι σ’ απατει.

Του πετω φλουρι, μου θολνει το μτι.
Καβαλω ευθς το γοργ μου το τι,

και στο σπτι της τρχω, στη μικρολα φωλι της,
που εχα περσει γλυκς νχτες σιμ της.

Με τα μτια θολ, με το νου φλογισμνο,
σπω τη πρτα κι ευθς μες στη κμαρη μπανω.

Και στου λχνου το φως που σιγ τρεμοσβοσε
η ξανθ η Ελληνδα ναν λλον φιλοσε.

Τους αδρχνω τους δυο με τ’ αντρεο μου χρι
και το φλημα κβει τ’ αργυρ μου μαχαρι.

Κι η ξανθ η Ελληνδα με ντροπ χλωμιασμνη
εκυλστη στο πτωμα κτω σφαγμνη.

Μες στο αμα βαμμνο πρα ττε το σλι,
που εχε σκεπσει το ξανθ της κεφλι.

Κι απ ττε καμις γυναικς δεν εμλησα,
οτε μορφα χελη καμιανς δεν εφλησα.

χει πκρα γεμσει τη ψυχ μου τη μαρη,
που ποτς ησυχα και γαλνη δε θα ‘βρει.

σο βλπω βαμμνο μες στο αμα το σλι
που εχε σκεπσει το ξανθ της κεφλι.

                 Πιντεμντε

Στων μεταλλεων της Σιβηρας τα βθη
αγρωχα φυλχτε την υπομον,
χαμνα δεν θα παν του μαρτυρου σας τα πθη,
οτε και των ονερων σας η σκψη η υψηλ.

Η ελπδα, αδερφ πιστ στη δυστυχα,
στα γκατα της γης τα σκοτειν
το πνεμα θα ξυπνσει και την ανδρεα
- η ρα θα ‘ρθει η ποθητ ξαν:

Θα φτσουν ως εσς η αγπη κι η φιλα,
στη σκοτειν θα μπονε φυλακ,
πως στο κτεργο απ’ την ελευθερα
ρχεται η φων μου να σας βρει.

Θα πσουν τα βαρι δεσμ,
οι φυλακς θα γκρεμιστον κι η λευτερι
απξω απ’ την πρτα θα σας καρτερε
κι οι αδελφο στο χρι σας θα ξαναβλουν το σπαθ.

Υπρχουν δικαιματα ηχηρ,
ξρω, πολλ θαμπνουνε μυαλ,
μως εγ δεν τα τιμ· παρπονα δεν κνω που οι θεο
μου αρνηθκαν το γλυκ προνμιο στην πληρωμ
των φρων να μετχω· οτε κι εμπδια να βλω
στο ‘να βασλειο να πολεμει τ’ λλο.

Λγο με νοιζει μπορε δεν μπορε η δημοσιογραφα
να σατιρζει τους μωρος και η μυγιγγιχτη λογοκρισα
των περιοδικν να περικβει την αμετρολογα.
Λγια, λγια, λγια λα αυτ.

λλα, καλτερα, δικαιματα μου εναι σεβαστ.
λλη, καλτερη, ζητ ελευθερα:
Να σε ορζει ο τσρος, να σε ορζει ο λας
το διο δεν μας κνει;

Εθε ο θες να τους φυλει!
Μα κανενς υπλογος ο νθρωπος δεν εναι,
σημασα ας δνει μνο στη ζω του
τον εαυτ του να φροντζει και να ‘περετε.

Για τη λιβρα, για την εξουσα,
η σκψη, η συνεδηση του μη καμφθε
- γι αυτ μη σκψει το κεφλι.
που θελσει γυρνει τα βματα του,
,τι ορσει η καρδι και η ψυχ:

Τις θεκς της φσης ομορφις, της τχνης πλι
και της μπνευσης τα ργα
να τα γλεντσει και να τα χαρε
- αυτ τα δικαιματα του…

Απδοση: Μτσος Αλεξανδρπουλος

       Στο Τελευταο Βαγνι

Μοναχικς της λευτερις σπορας βγκα,
νωρς, προτο καλοχαρξει
και με καθριο χρι, μα κι αθο,
σπρο πετοσα, ζωνταν,
φυτεες, σε σκλαβωμνον ργο, να καρπσει.
Μα τον καιρ μου χασα μονχα,
τις ακριβς μου σκψεις και τους κπους...

Βοσκστε, μερων λαν αγλες!
Εσς, φων τιμς δε σας ξυπνει...
Της λευτερις το δρο τι το θλουν,
τχατες, τ' βουλα κοπδια;

Σ' αυτ το σφξιμο ταιριζει
και η κουρ του τομαριο τους μνο·
κι απ γενι τους σε γενι κληροδοτονε
σκλαβις ζυγ, κουδονια και καμτσκι.

Απδοση: Κρα Σνου

              Κποτε

μουν ερωτευμνος κποτε μαζ σου,
Και να το πω ειλικριν, ακμα σ' αγαπ,
Αλλ μη σε απασχολε πλον αυτ,
Αφο δεν πρκειται ξαν να σ' ενοχλ.

Εγ σε λτρευα σιωπηλ, παρθενικ,
Γοητευμνος απ το δικ σου κλλος.
δολα σ' αγαποσα, τσο στοργικ,
Εθ' τσι να σε αγαπσει κποιος λλος.

απδοση: Γιννης Αηδονπουλος

λλη εκδοχ του ιδου ποιματος:

Σε αγαποσα. σως η αγπη
δεν σβησε ακμα στη ψυχ.
Μα, ας μη σ’ αναστατνει πια
ο ρωτας μου. Δεν θλω θλψη
να σου δσω περιττ.

Σε αγαποσα σιωπηλ,
χωρς ελπδα βασανισμνος
απ ζλεια και ντροπ.
Σε αγαποσα τρυφερ κι αληθιν
τσο που εχομαι κι ο λλος
τσι να σ’ αγαπ.      (1829)

απδοση: Μτσος Αλεξανδρπουλος

       Το Μοναχικ Φλλο

Επζησα μες απ' τους σβηστους καημος
Και παψα ν' αγαπ τα νειρ μου,
Πτε χαιρμουν και γελοσα ξχασα
Μονχα μενανε τα βσαν μου.

Κατ' απ' τις θελλες της μορας της σκληρς,
Μαρθηκε το ανθισμνο μου στεφνι,
Ζω απομονωμνος, θλιβερς,
Και καρτερ: θα 'ρθει ο λυτρωμς;

τσι απ το ψχος χτυπημνο,
ταν η χειμωνιτικη η θελλα οργιζει,
Σ' να λιαν, μικρ κλαδ,
Μοναχικ το φλλο τρεμουλιζει.

                      Στον Ποιητ

Μην εκτιμς του κσμου την αγπη, ποιητ!
Εκστατικν εγκωμων ο θρυβος αμσως θα περσει.
Θ' ακος την κρση του ανητου, το γλασμα του πλθους απαθς,
μως εσ να μενεις ρεμος και ο Θες θα σε φυλξει.

Να ζεις μοναχικς σαν βασιλις. Βστα το δρμο τον ελεθερο,
Εκε που σε τραβ το δημιουργικ σου πνεμα.
Και τελειοποιντας τους καρπος των σκψεων ενδμυχων,
Να μη ζητς ανταμοιβ για το πολτιμ σου ργο.

Ο διος εσαι ο αντατος κριτς και της αλθειας ο επιτετραμμνος.
Μπορες να εκτιμς πι δκαια απ' λους το δικ σου ργο.
Εισ' ευχαριστημνος ραγε, φλε μου καλλιτχνη αυστηρ;

Εσαι! Ττε ας βρζει το ργο σου ο χλος μανιασμνος,
Ας ιεροσυλε πνω στον ιερ σου, ας νοθεει
Και με παιδιστικη του ζωηρδα το θρνο σου ας ταλαντεει.

                      Μνημεο
Exegi monumentum*

Στον εαυτ μου ανρθωσα αχειροποητο μνημεο,

Εκε δε πρκειται να δεις το μονοπτι το λακ χορταριασμνο.
Με τη κορφ του ανυπτακτη υψθηκε πνω απ' τον
λυμπο συννεφοσκεπασμνο.

χι, ολτελα δε θα πεθνω! Το πνεμα μου ποιητικ
Τη στχτη μου θα επιζε, τη σψη θα διαφγει,
Και δοξασμνος θα 'μαι, ως που στη γη
στω και νας ποιητς θα ζει.

Η φμη η γοργφτερη για μνα θα περν απ' λη τη Ρωσα,
Και τ' νομ μου θα γνωρζει ο καθνας :
Των Σλβων το περφανο παιδ, ο Τταρος αγλαστος
Και ο βουνσιος ο Τσετσνος.

Και για πολ καιρ θα εμαι λατρευτς απ' το λα μου,
Γιατ αισθματα βαθι με τη ποιητικ μου λρα προκαλοσα,
Γιατ στον καρδο αινα μας υμνοσα την Ελευτερι
Και λεος για τους αμαρτωλος καλοσα.

Στην προσταγ του Παντοδναμου, ω! μοσα μου, να υπακος,
Να μην αφνεις τους κακους στη λκκα,
Με απθεια να δεχθες το παινο, τη διαβολ
Και μην αμφισβητες τον βλκα.

Μισομυλρδος και μεταπρτης με νοθευμνη ζυγαρι,
Πολ ανδεος και λγο μορφωμνος.
Μισοπαλινθρωπος, μως μπορ να πω με σιγουρι,
Πως τελικ θα γνει ολοκληρωμνος.

 * σημανει κατ λξιν Περασμνο Μνημεο, μα εν προκειμνω εναι κομμτι απ τις Ωδς του Ορατου!

         Ο Βος Του Στιχοπλκου

Λιγκι διβασμα, μια στλα σκψη, το γρψιμο
Πνω απ' λα.
Με λπρα του μυαλο του γμισε
Την κλλα.
Μετ παρνει τ' αφτι του κσμου και παρεξηγημνος
Θγεται.
Μετ τυπνει τα γραπτ του και στη Λθη
Πνγεται.

              Μελαγχολα

Στης Γεωργας τα βουν κεται η καταχνι
Μπροστ μου η Αργκβη θορυβε απεγνοσμνα,
Εμαι περλυπος με θλψη ελαφρι,
Η θλψη μου ολγιομη με σνα.
Μελαγχολ με λπη γαλην,
Αυτ διλου δε με βασανζει,
Και η καρδι μου αγαπ, πονε,
Γιατ, χωρς λαχτρα, δεν μπορε να ζει.

         Στην Ελληνδα
(απσπασμα)

Γεννθηκες να αναφλγεις
Τη φαντασα αχαλνωτη των ποιητν,
Να την ταρζεις και μαγεεις
Με την φιλφρονη ζωντνια των χαιρετισμν,
Με της κουβντας τη γλυκι παραξενια
Και των ματιν τη τσαχπινι
Με του ποδιο τη γμνια σεμνη
Γεννθηκες να προξενες τη φλογερ τρυφ
Και να γεμζεις αγαλλαση τα πθη.

            Ελευθερα
(απσπασμα)

Τραννε, εγκληματα, σε μισ!
Τα ργα σου αποκηρσσω,
Το θνατ σου, το προσμνω
Και με σκληρ χαρ θα το κηρσσω.
Στο μτωπ σου βλπουν οι λαο
Το στγμα της κατρας και της σψης.
Εσαι η φρκη της γενις, ντροπ της πλσης,
Εσαι μομφ για το Θε στη γη.

               Αποσπσματα

Ντρπονται την αγπη και τη σκψη διχνουν
Και τον αδναμο εκμεταλλεονται ωμ,
Απ' τους ασμαντους κατασκευζουν εδωλα
Και θλουν μνο χρμα και δεσμ.

Η καρδι μου ονειρεεται το μλλον,
η μρα η σημεριν εναι βαρθυμη κι ανιαρ,
ασλληπτη και φευγαλα η στιγμ...
μνο τα περασμνα προξενον την ηδον.

Μες στο μυαλ στριφογυρζει η σκψη εκλεκτ
Και στο χορ αυτ οι ρμες συμμετχουν.
Το χρι ψχνει το στυλ, και το στυλ χαρτ.
Λεπτ ...και οι στχοι αβαστα τρχουν.
..............................................................

"...Δε του μλλει τ' αητο που πεθανει και μνος
ξεψυχ σε μια ρζα, ριγμνος, πλατνου.
Απ' αυτ εναι λλος, μεγαλτερος πνος,
απ' τα δση αν θα πψει να χαρεται πνου!

Μια παρξενη σκψη ταρζει τα βθη
της πικρς του ψυχς και λυγ τη καρδι του:
Τχα ποις δυνατς θα βρεθε για να μθει,
πως πετον οι αητο, στ' αρφαν τα παιδι του"!

                       Αγκθι

        Η ψυχ μου εναι τριαντφυλλο
        κι εμαι πνω της αγκθι...
        Μην το πετε και τ' ακοσουνε
        η καλ μου μη το μθει...

        Θε ναρθε γλυκι κι υπροχη
        την αυγολα κποιου Απρλη
        με χαμγελο στα μτια της,
        μ' ομορφι πνω στα χελη.

        Θαμπωμνη απ την κκκινη,
        καταματωμνη μου ψη,
        με τ' αργ της το βημτισμα,
        θα σιμσει να με κψει.

        Μα το κτασπρο χερκι της
        που αγαπ και τρμω τσο
        θα χαρ -χαρ περφανη-
        με κακα να τ' αγκυλσω.

        Και μια στλα απ' το αμα πφτοντας
        πταλ μου ματωμνα
        θα χαθε μσα στο χρμα σας
        θα γενε μαζ σας να...

   Απδοση: Γιννης Αηδονπουλος

                          ντσαρ
 (Διασκευ απ να διγημα του με τον διο ττλο)

Μες στη τσιγκονα, τη χλωμ κι αδνατη ερμι,
πνω στη γη την σπλαχνη κι ολξερη απ' το κμα,
μονχο τ' ντσαρ, σα φρουρς ακομητος, φυλ.
Η Φση των στεππν π' αινια αλλζουν, μνα,

το 'πλασε μρα θυμο και με φαρμκι δραστικ,
πτισ' τα πρσινα πικρ κλαρι του, ως τη ρζα
κι αυτ σταλζει, στο κμα, απ' τους πρους καυτ
και το σορουπο πζει σε δκρια λαγρ μα και γκρζα.

Πουλ κοντ δε πετ, μτε ζο της στππας σιμνει,
μον’ ο μαρος αγρας, στο κορμ του χτυπιται,
-στο κορμ του Θαντου, που τσιγκλ και παγνει-
φαρμακανει σκληρ και παντο, ξαμολιται.

Κι ταν νφη με βι το αντσρ το ποτζουν,
και σταγνες βροχς τα κλαρι του τυλγουν,
πνωθ του κυλον και την μμο ραντζουν,
πικραμνες κι αυτς Χρου λμνες ξανογουν.

Μα ο Αφντης με σκληρ φων, δεσποτικ,
στλνει το Δολο, το αντσρ, να ανταμσει
κι αυτς υπκουος, παρνει το δρμο βιαστικ,
πικρ ρετσνι, απ' του Χρου το δεντρ, να φρει να του δσει.

Πως πγε, πως ματρθε ο Δολος, ποις το ξρει;
Μα σε δυο μρες γρισε χλωμς στ' Αφεντικ του.
να φαρμακερ κλαρ, με φλλα, του 'χε φρει
κι ιδρς ποτμια κλαγε πνω στο μτωπ του.

Λγισ' ο Δολος πειτα, τα αποκαμνα μλη,
πλγιασε 'κει σ' να ψαθ, νεκρς, 'μπρος στους δικος του.
Ο Αφντης βοτηξε ευτς τις μτες απ' τα βλη
στο αντσρ και γρω σκρπισε θνατο, στους οχτρος του!

               Πτροκλος                    Απρλης 1989

 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers