Πεζά

Ποίηση

Παραμύθια

Θέατρο-Διάλογοι

Δοκίμια

Ο Dali & Εγώ

Διαδικτύου

Εκδοθέντες

Κλασσικά

Λαογραφικά

Διασκέδαση

Πινακοθήκη

Εικαστικά

Λογο-Παίγνια

Σχόλια/Επικοινωνία

Φανταστικό

Ερωτική Λογοτεχνία

Γλυπτική

 
 

Κλασσικά 

Pushkin Aleksandr Sergeevich: Κορυφαίος Ρώσος Ποιητής...

 


      Αλεξάντρ Πούσκιν

   "Ο Πούσκιν ήταν για όλους τους ποιητές σα μια ποιητική φλόγα που 'πεσε από τα ουράνια κι από την οποία, σα κεράκια άναψαν άλλοι αυτοφυείς ποιητές. Γύρω του διαμορφώθηκεν ολάκερος αστερισμός".
                                                                                   
Νικολάι Γκόγκολ

     Γεννήθηκε στις 6 Ιουνίου 1799 στη Μόσχα. Σπούδασε από το 1811 μέχρι το 1817 στο Λύκειο Tsarskoe Selo. Έλαβε τη καλύτερη μόρφωση της εποχής. 'Αρχισε να δημοσιεύει από τα 1814, στο περιοδικό, The Messenger Οf Europe. Το 1823, εποχή που στη Ρωσία δεν είχεν ακόμα διαμορφωθεί εθνική αφήγηση στον πεζό λόγο, ξεκίνησε να γράφει έμμετρο αφήγημα, τον "Ευγένιο Ονέγκιν", που τελείωσε 8 χρόνια αργότερα. Στις 18 Φλεβάρη 1831 παντρεύεται τη Natalia Goncharova στη Μόσχα. Τα επόμενα χρόνια πέφτει στη δυσμένεια του Τσάρου Νικολάου Α', λόγω των επαναστατικών του ποιημάτων.
    
Στις 29 Γενάρη 1837 τραυματίζεται σε μονομαχία τιμής. Μεταφέρεται στο σπίτι του όπου ο γιατρός του διαπιστώνει τη σοβαρότητα του τραύματος. Η γυναίκα του, Ναταλία, μάταια προσπαθεί τις πρώτες ώρες να μπει στο δωμάτιό του. Ο ποιητής δε θέλει να την απελπίσει. Κοντά του βρίσκονται ο γιατρός του κι ο πιστός του φίλος Ντανζάς, που ωστόσο αδυνατούν να του κρύψουνε την αλήθεια.
    
Γόνος αριστοκρατικής οικογένειας, πέθανε εξαιρετικά νέος, αφήνοντας πίσω του περί τα 800 λυρικά και καμιά 12ριά αφηγηματικά ποιήματα, καθώς και δοκίμια, τα περισσότερα από τα μισά δημοσιευμένα μετά θάνατον εξαιτίας της τσαρικής λογοκρισίας. Η λογοτεχνία του 19ου αιώνα βρίσκει σ' αυτόν, τον πρώτο μεγάλο ερμηνευτή της και τη πιο αντιπροσωπευτική μορφή του εθνικού πνεύματος. Η γλώσσα του, πλούσιο μείγμα παλαιών σλαβόνικων και ρωσικής καθομιλούμενης της εποχής, έβαλε τα θεμέλια της νεότερης ρωσικής λογοτεχνίας. Φυσιογνωμία μ' εκλεκτική συγγένεια προς τον Βύρωνα (και πολλά κοινά βιογραφικά στοιχεία: όπως τα ταξίδια φυγής, τους παθιασμένους έρωτες και την ανάμιξη στη πολιτική), τον ανακάλυψε στα 20 του και με τη σειρά του αναγνωρίστηκε, εξίσου νέος, ηγετική φυσιογνωμία του Ρομαντισμού στη χώρα του.
    
Θαύμαζε τον Μότσαρτ. Στο ποίημα "Εμπρός Ελλάδα Επαναστάτισσα", που γράφτηκε το 1829, αναφέρεται και στο ποιητικό έργο του Ρήγα Βελεστινλή. Τ' όνομά του φέρουν σχολεία, δρόμοι, ιδρύματα, μουσείο, βραβείο, δίπλωμα, πλατείες κ.λπ.
    
Είπε: «'Αδειος, είν' όποιος προσπαθεί να γεμίσει από τον εαυτό του
».

--------------------------------------------------------------------------------

                 Κάποτε

Ήμουν ερωτευμένος κάποτε μαζί σου,
Και να το πω ειλικρινά, ακόμα σ' αγαπώ,
Αλλά ας μη σ' απασχολεί πλέον αυτό,
Αφού δεν πρόκειται πια να σ' ενοχλώ.

Εγώ σε λάτρευα σιωπηλά, παρθενικά,
Γοητευμένος από το δικό σου κάλλος.
Εγώ σε αγαπούσα άδολα και τόσο στοργικά,
Έτσι, ώστε να δώσει ο Θεός, να σ' αγαπήσει κάποιος άλλος.

       Το Μοναχικό Φύλλο

Επέζησα μες απ' τους άσβηστους καημούς
Και έπαψα ν' αγαπώ τα όνειρά μου,
Πότε χαιρόμουν και γελούσα ξέχασα
Μονάχα μείνανε τα βάσανά μου.

Κατ' απ' τις θύελλες της μοίρας της σκληρής,
Μαράθηκε το ανθισμένο μου στεφάνι,
Ζω απομονωμένος, θλιβερός,
Και καρτερώ: θα 'ρθει ο λυτρωμός;

Έτσι από το ψύχος χτυπημένο,
Όταν η χειμωνιάτικη η θύελλα οργιάζει,
Σ' ένα λιανό, μικρό κλαδί,
Μοναχικό το φύλλο τρεμουλιάζει.

                      Στον Ποιητή

Μην εκτιμάς του κόσμου την αγάπη, ποιητή!
Εκστατικών εγκωμίων ο θόρυβος αμέσως θα περάσει.
Θ' ακούς την κρίση του ανόητου, το γέλασμα του πλήθους απαθές,
Όμως εσύ να μείνεις ήρεμος και ο Θεός θα σε φυλάξει.

Να ζεις μοναχικός σαν βασιλιάς. Βάστα το δρόμο τον ελεύθερο,
Εκεί που σε τραβά το δημιουργικό σου πνεύμα.
Και τελειοποιώντας τους καρπούς των σκέψεων ενδόμυχων,
Να μη ζητάς ανταμοιβή για το πολύτιμό σου έργο.

Ο ίδιος είσαι ο ανώτατος κριτής και της αλήθειας ο επιτετραμμένος.
Μπορείς να εκτιμάς πιό δίκαια απ' όλους το δικό σου έργο.
Εισ' ευχαριστημένος άραγε, φίλε μου καλλιτέχνη αυστηρέ;

Είσαι! Τότε ας βρίζει το έργο σου ο όχλος μανιασμένος,
Ας ιεροσυλεί πάνω στον ιερό σου, ας νοθεύει
Και με παιδιάστικη του ζωηράδα το θρόνο σου ας ταλαντεύει.

                      Μνημείο
Exegi monumentum*

Στον εαυτό μου ανόρθωσα αχειροποίητο μνημείο,
Εκεί δε πρόκειται να δεις το μονοπάτι το λαϊκό χορταριασμένο.
Με τη κορφή του ανυπότακτη υψώθηκε πάνω απ' τον
Όλυμπο συννεφοσκεπασμένο.

Όχι, ολότελα δε θα πεθάνω! Το πνεύμα μου ποιητικό
Τη στάχτη μου θα επιζεί, τη σήψη θα διαφύγει,
Και δοξασμένος θα 'μαι, ως που στη γη
Έστω και ένας ποιητής θα ζει.

Η φήμη η γοργόφτερη για μένα θα περνά απ' όλη τη Ρωσία,
Και τ' όνομά μου θα γνωρίζει ο καθένας :
Των Σλάβων το περήφανο παιδί, ο Τάταρος αγέλαστος
Και ο βουνίσιος ο Τσετσένος.

Και για πολύ καιρό θα είμαι λατρευτός απ' το λαό μου,
Γιατί αισθήματα βαθιά με τη ποιητική μου λύρα προκαλούσα,
Γιατί στον άκαρδο αιώνα μας υμνούσα την Ελευτεριά
Και έλεος για τους αμαρτωλούς καλούσα.

Στην προσταγή του Παντοδύναμου, ω! μούσα μου, να υπακούς,
Να μην αφήνεις τους άκακους στη λάκκα,
Με απάθεια να δεχθείς το έπαινο, τη διαβολή
Και μην αμφισβητείς τον βλάκα.

Μισομυλόρδος και μεταπράτης με νοθευμένη ζυγαριά,
Πολύ ανίδεος και λίγο μορφωμένος.
Μισοπαλιάνθρωπος, όμως μπορώ να πω με σιγουριά,
Πως τελικά θα γίνει ολοκληρωμένος.

         Ο Βίος Του Στιχοπλόκου

Λιγάκι διάβασμα, μια στάλα σκέψη, το γράψιμο
Πάνω απ' όλα.
Με λέπρα του μυαλού του γέμισε
Την κόλλα.
Μετά παίρνει τ' αφτιά του κόσμου και παρεξηγημένος
Θίγεται.
Μετά τυπώνει τα γραπτά του και στη Λήθη
Πνίγεται.

              Μελαγχολία

Στης Γεωργίας τα βουνά κείται η καταχνιά
Μπροστά μου η Αράγκβη θορυβεί απεγνοσμένα,
Είμαι περίλυπος με θλίψη ελαφριά,
Η θλίψη μου ολόγιομη με σένα.
Μελαγχολώ με λύπη γαληνή,
Αυτό διόλου δε με βασανίζει,
Και η καρδιά μου αγαπά, πονεί,
Γιατί, χωρίς λαχτάρα, δεν μπορεί να ζει.

         Στην Ελληνίδα
(απόσπασμα)

Γεννήθηκες να αναφλέγεις
Τη φαντασία αχαλίνωτη των ποιητών,
Να την ταράζεις και μαγεύεις
Με την φιλόφρονη ζωντάνια των χαιρετισμών,
Με της κουβέντας τη γλυκιά παραξενια
Και των ματιών τη τσαχπινιά
Με του ποδιού τη γύμνια άσεμνη
Γεννήθηκες να προξενείς τη φλογερή τρυφή
Και να γεμίζεις αγαλλίαση τα πάθη.

            Ελευθερία
(απόσπασμα)

Τύραννε, εγκληματία, σε μισώ!
Τα έργα σου αποκηρύσσω,
Το θάνατό σου, το προσμένω
Και με σκληρή χαρά θα το κηρύσσω.
Στο μέτωπό σου βλέπουν οι λαοί
Το στίγμα της κατάρας και της σήψης.
Είσαι η φρίκη της γενιάς, ντροπή της πλάσης,
Είσαι μομφή για τον Θεό στη γη.

               Αποσπάσματα

Ντρέπονται την αγάπη και τη σκέψη διώχνουν
Και τον αδύναμο εκμεταλλεύονται ωμά,
Απ' τους ασήμαντους κατασκευάζουν είδωλα
Και θέλουν μόνο χρήμα και δεσμά.

Η καρδιά μου ονειρεύεται το μέλλον,
η μέρα η σημερινή είναι βαρύθυμη κι ανιαρή,
ασύλληπτη και φευγαλέα η στιγμή...
μόνο τα περασμένα προξενούν την ηδονή.

Μες στο μυαλό στριφογυρίζει η σκέψη εκλεκτή
Και στο χορό αυτό οι ρίμες συμμετέχουν.
Το χέρι ψάχνει το στυλό, και το στυλό χαρτί.
Λεπτά ...και οι στίχοι αβίαστα τρέχουν.
..............................................................

"...Δε του μέλλει τ' αητού που πεθαίνει και μόνος
ξεψυχά σε μια ρίζα, ριγμένος, πλατάνου.
Απ' αυτό είναι άλλος, μεγαλύτερος πόνος,
απ' τα δάση αν θα πάψει να χαίρεται πάνου!

Μια παράξενη σκέψη ταράζει τα βάθη
της πικρής του ψυχής και λυγά τη καρδιά του:
Τάχα ποιός δυνατός θα βρεθεί για να μάθει,
πως πετούν οι αητοί, στ' αρφανά τα παιδιά του"!

                       Αγκάθι

        Η ψυχή μου είναι τριαντάφυλλο
        κι είμαι πάνω της αγκάθι...
        Μην το πείτε και τ' ακούσουνε
        η καλή μου μη το μάθει...

        Θε ναρθεί γλυκιά κι υπέροχη
        την αυγούλα κάποιου Απρίλη
        με χαμόγελο στα μάτια της,
        μ' ομορφιά πάνω στα χείλη.

        Θαμπωμένη από την κόκκινη,
        καταματωμένη μου όψη,
        με τ' αργό της το βημάτισμα,
        θα σιμώσει να με κόψει.

        Μα το κάτασπρο χεράκι της
        που αγαπώ και τρέμω τόσο
        θα χαρώ -χαρά περήφανη-
        με κακία να τ' αγκυλώσω.

        Και μια στάλα απ' το αίμα πέφτοντας
        πέταλά μου ματωμένα
        θα χαθεί μέσα στο χρώμα σας
        θα γενεί μαζί σας ένα...

   Απόδοση: Γιάννης Αηδονόπουλος

 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers