-


Dali &









/




 
 

 

: , & ...

                  Βιογραφικ

     Γεννθηκε στις 2 Νομβρη 1911 στο Ηρκλειο Κρτης. Το "Ελτης" εναι καλλιτεχνικ ψευδνυμο του Οδυσσα Αλεπουδλη. Τελευταος απ 6 παιδι του Παναγιτη και της Μαρας (Βραν). Κατγεται κι απ τους δυο γονες του απ τη Μυτιλνη. Σε πολ μικρ ηλικα εγκαταστθηκε στην Αθνα, που μεταφρθηκε κι η δρα της επιχερησης σαπωνοποιας του πατρα του. Μετ το 1920 η οικογνει του αντιμετπισε ορισμνες επιθσεις για τη προσλωσ της στις βενιζελικς ιδες. Το 1923 ταξδεψαν Ιταλα, Ελβετα, Γερμανα και Γιουγκοσλαβα. Στη Λωζνη εχε την ευκαιρα να  γνωρσει τον Ελευθριο Βενιζλο.
     Τα  πρτα καλοκαρια της ζως του περνον στη Κρτη, στη Μυτιλνη, στις Σπτσες. Οι χειμνες περνον με αδικοπο διβασμα, καθς φοιτ πρτα στο ιδιωτικ σχολεο Μακρ  και κατπιν στο Γ' Γυμνσιο. Απ το περιοδικ Η Διπλασις Των Παδων, πως ο διος ομολογε (αυτοβιογραφικ στοιχεα στο βιβλο του «Ανοιχτ Χαρτι», Αστερας, 1974) πρωτογνρισε τη νεοελληνικ λογοτεχνα, αυτς ο θρεμμνος με παγκσμια ργα του πνεματος, που ξδευε λα του τα χρματα αγορζοντας βιβλα και περιοδικ. Πιτερο μως απ την ποηση, που η προσπλασ της μσα απ τα σχολικ αναγνσματα και τις διδασκαλικς αναλσεις του φανεται δσκολη κι αδιφορη, του μιλ η Ελλδα. Παρνει μρος σε ορειβατικς εκδρομς κι αντιδρντας στη διθεσ του για διβασμα στρφεται στον αθλητισμ. Ακμη και τα βιβλα που αγραζε, πρεπε να 'χουν σχση με την ελληνικ φση. Καμπορογλου, Κ. Πασαγιννη, Στ. Γραντσα, μλιστα κι να 3τομο Οδηγ Της Ελλδος. Μια ασθνεια μως τον αναγκζει να καθηλωθε στο κρεβτι με αποκλειστικ παρηγορι τη μελτη.
     Η ποηση αρχζει να τον ενδιαφρει ταν γνωρζει το ργο των Καβφη και Κλβου κι ανανενει τη γνωριμα του με τη θελκτικ αρχαα λυρικ ποηση. Την δια περπου εποχ (1927) πρωτοδιβασε ποιματα δυο μοντρνων Γλλων ποιητν, του Paul Eluard και του Perre Jean Jouve, που επδρασαν σημαντικ στις ιδες του για τη λογοτεχνα. Στρφεται στον υπερρεαλισμ, στην αστραφτερ μαγεα της νεκοπης, ζωντανς και παρδοξης νας ποιητικς μπνευσης που μεταχειρστηκε τις λξεις δημιουργικ, για να δσει να γλωσσικ αντληψη, να κσμο που κινεται ανμεσα στο νειρο και τη πραγματικτητα, την αλθεια και τη φαντασα. 
     'Αρχισε ττε τις πρτες ουσιαστικς προσπθειες στη τχνη. Το 1930 γρφεται στη Νομικ Σχολ, εν παρλληλα μελετ σγχρονη ελληνικ ποηση: του Κασαρα Εμμανουλ τον «Παρφωνο Αυλ», του Θεοδρου Ντρου «Στου Γλυτωμο Το Χζι» (1930), του Γιργου Σεφρη τη «Στροφ» (1931) και του Νικτα Ρντου τα «Ποιματα» (1933).
     Το 1934 εναι μλος της Ιδεοκρατικς Φιλοσοφικς Ομδας Του Πανεπιστημου Αθηνν που διοργνωνε συζητσεις πνω σε θματα κυρως φιλοσοφικ, με τη συμμετοχ των Κ. Τστσου, Π. Κανελλπουλου, του Ι. Θεοδωρακπουλου και του Ι. Συκουτρ. Ττε γνωρζεται με το Γ. Σαραντρη, τον ευασθητο ποιητ που ρθε απ την Ιταλα για να ζσει τα τελευταα χρνια της νιτης και της δημιουργας του στην αγαπημνη του πατρδα και τελικ να πεθνει σ’ αυτν στον πλεμο του '40. Ο Σαραντρης τον ενθαρρνει στις ποιητικς του προσπθειες, ταν ακμα ταλαντεεται αν πρπει να δημοσιεσει τα ργα του και τον γνωρζει στον κκλο των Νων Γραμμτων (1935-40, 1944). Το περιοδικ αυτ, που διευθυντς ταν ο Αντρας Καραντνης και συνεργστηκαν στις σελδες του παλιο και νετεροι αξιλογοι λληνες λογοτχνες (Γ.Σεφρης, Γ. Θεοτοκς, 'Αγγ. Τερζκης, Κ. Πολτης, 'Αγγ. Σικελιανς κ..), φερε στην Ελλδα τις σγχρονες δυτικς καλλιτεχνικς τσεις και γνρισε στο αναγνωστικ κοιν κυρως τους νετερους ποιητς, με τη μετφραση αντιπροσωπευτικν ργων τους με ρθρα κατατοπιστικ για την ποησ τους. γινε το πνευματικ ργανο της γενις του '30 που φιλοξνησε στις στλες του λα τα νεωτεριστικ στοιχεα, κρνοντας ευνοκ και προβλλοντας τις δημιουργες των νων Ελλνων ποιητν.
     Αναγνωρζει πως το 1935 στθηκεν ιδιατερη χρονι στη πνευματικ πορεα του. Το Γενρη κυκλοφρησαν τα Να Γρμματα. Το Φλεβρη γνρισε τον Ανδρα Εμπειρκο, που χαρακτηριστικ τον ονομζει: «...ο μεγλης αντοχς αθλητς της φαντασας, με γπεδο την οικουμνη ολκληρη και διασκελισμ τον ρωτα. Το ργο του, κθε του καινοργιο ργο, ζωσμνο απ να μικρ ουρνιο τξο, εναι υπσχεση προς την ανθρωπτητα, δωρε που αν δεν την κρατον ακμα λοι στα χρια τους εναι αποκλειστικ και μνον απ δικ τους αναξιτητα» (Ανοιχτ Χαρτι). Τον διο μνα ο Εμπειρκος δωσε διλεξη με θμα: «Υπερρεαλισμς, μια να ποιητικ σχολ», που αποτλεσε και τη πρτη επσημη παρουσαση του υπερρεαλισμο στο ελληνικ κοιν. Μια φιλα με μεγλη αντοχ και διρκεια, που κρτησε πνω απ 25 χρνια, δεσε τους δυο ντρες. Ο Εμπειρκος εχε δη βρει το δρμο του και τον ακολουθοσε ανυποχρητα.
     Τον Μρτη της διας χρονις, εκτς απ το Μυθιστρημα του Σεφρη, κυκλοφρησε η ποιητικ συλλογ του Εμπειρκου Υψικμινος με ποηση ορθδοξα υπερρεαλιστικ. Ο Ελτης, 10 τη νετερος, εδε ν' ανογεται μπρος του διπλατη πρτα σε να ποιητικ πραγματικτητα, που μποροσε με τα δικ του εφδια να θεμελισει το ποιητικ του οικοδμημα. Το Πσχα οι δυο φλοι πγανε στη Λσβο, που με συμπαρσταση των Μυτιληνιν ζωγρφων Ορστη Κανλλη & Τκη Ελευθεριδη ανακαλπτουν τη τχνη του λακο ζωγρφου Θεφιλου, που εχε πεθνει να χρνο πριν.
     Το Νομβρη στο 11ο τεχος των Νων Γραμμτων δημοσιετηκαν τα πρτα ποιματ του, τσι πρωτοεμφανστηκε στον κσμο των γραμμτων, καθιερνοντας ταυτχρονα και το ψευδνυμ του ως αποκλειστικ γραφ του ργου του. Το 1936 η ομδα των νων λογοτεχνν γνεται πιο στρεη και μεγαλτερη. Γνωρζει τον ποιητ Νκο Γκτσο, που μερικ χρνια αργτερα τπωσε την υπερρεαλιστικ «Αμοργ». Μεταφρζει ποιματα του Paul Eluard για τα Να Γρμματα και στο προλογικ του ρθρο παρουσιζει το δημιουργ τους ως τον ποιητ που: «,τι γρφει φτνει αμσως στην καρδι μας, μας χτυπει κατστηθα σαν κμα ζως λλης βγαλμνης απ το θροισμα των πιο μαγικν ονερων μας» (Paul EluardΝα Γρμματα).
     Ττε, οργανθηκε κι η Α' Διεθνς Υπερρεαλιστικ κθεση Αθηνν, που παρουσασε ζωγραφικος πνακες με τη τεχνικ της χαρτοκολλητικς (collage). Η να ποιητικ σχολ αρχζει να επιβλλει τη παρουσα της στην Ελλδα, οι αντιπρσωπο της πληθανουν, αλλ μαζ αυξνονται και οι επικριτς της. Το 1937 εγκαταλεποντας οριστικ τις νομικς σπουδς, εν η λογοτεχνικ του συντροφι σκορπζεται, κατατσσεται στο στρατ και πηγανει ως το 1938 στη Κρκυρα, στη Σχολ Εφδρων Αξιωματικν. Την δια εποχ αλληλογραφε με το Γκτσο και τον Σεφρη που βρσκονται στη Κορυτσ.
     Το 1939, μετ απ σκρπιες δημοσιεσεις ποιημτων του σε περιοδικ, τυπνει τη 1η του ποιητικ συλλογ Προσανατολισμο. Αν η Στροφ του Σεφρη λγα χρνια νωρτερα, φερε τη ποησ μας σε μονοπτι ουσιαστικς αλλαγς, απ την λλη μερι ο Ελτης προσανατολζει τους νετερους -ντας ο διος πια ββαιος για τη πορεα του- στη χραξη ενς καινοργιου δρμου. Οι μεταφρσεις που πλθυναν στα χρνια αυτ χουνε φρει σ' επαφ το ελληνικ πνεμα με τις σγχρονες δυτικς αναζητσεις κι η κριτικ αρχζει ν' αποδχεται τη να ποηση.
     Με την ναρξη του πολμου, ανθυπολοχαγς στο 1ο Σνταγμα Πεζικο, βρσκεται στην Αλβανα. Κινδυνεει να πεθνει απ προσβολ κοιλιακο τφου. Στη διρκεια της κατοχς γνεται να απ τα ιδρυτικ μλη του Κκλου Παλαμ. Εκε την νοιξη του 1942, ανακοιννει το δοκμι του Η αληθιν φυσιογνωμα κι η λυρικ τλμη του Α. Κλβου. Στην Αθνα εξακολουθονε πντα λογοτεχνικς συζητσεις και συνεχζουν εκδσεις βιβλων σε απεγνωσμνη προσπθεια των δημιουργν να ξεφγουν με τη φαντασα τους μακρι απ την εξοντωτικ ατμσφαιρα της κατακτημνης Ελλδας και να βοηθσουν τον κσμο να ξεχσει στω και για λγο τη φρκη του πολμου.
     Το 1943 κυκλοφρησε Ο λιος ο Πρτος μαζ με τις Παραλλαγς Πνω Σε Μιαν Αχτδα, νας μνος στη χαρ της ζως και στην ομορφι της φσης. Στα Να Γρμματα που ξανακυκλοφρησαν το 1944, δημοσιεει το δοκμι του Τα Κορτσια, εν απ το 1945 συνεργζεται με το περιοδικ Τετρδιο μεταφρζοντας ποιματα του Λρκα και παρουσιζοντας σε 1η δημοσευση το ποιητικ του ργο σμα Ηρωικ & Πνθιμο Για Τον Χαμνο Ανθυπολοχαγ Της Αλβανας. Ο πλεμος του '40 του 'δωσε την μπνευση και γι' λλα ργα, τη Καλωσνη Στις Λυκοπορις, την Αλβανιδα και την ανολοκλρωτη Βαρβαρα. Το 1945 διορστηκε για λγο Διευθυντς Προγρμματος στο Εθνικ δρυμα Ραδιοφωνας. Ακμη συνεργστηκε με την Αγγλοελληνικ Επιθερηση, την Ελευθερα και τη Καθημεριν, που κρτησε ως το 1948 στλη τεχνοκριτικς.
     Το 1948 ταξιδεει στην Ελβετα, για να εγκατασταθε στη συνχεια στο Παρσι, που παρακολουθε μαθματα φιλοσοφας στη Σορβνη. Περιγρφοντας εντυπσεις απ τη παραμον του στη Γαλλα, σχολιζει τα συναισθματα και τις σκψεις του με τοτα τα λγια:

   «να ταξδι που θα μ’ φερνε πιο κοντ στις πηγς της μοντρνας τχνης, συλλογιζμουνα. Χωρς να λογαριζω τι θα μ’ φερνε συνμα πολ κοντ και στις παλις μου αγπες, στα κντρα που εχαν δρσει οι πρτοι Υπερρεαλιστς,στα καφενεα που εχαν συζητηθε τα Μανιφστα, στη Rue de l’Odeon και στην Place Blanche, στο Montparnasse και στο St.Germain des Pres». (Ανοιχτ Χαρτι).

     Γνωρζεται με με τους A. Breton, P. Eluard, P. Reverdy, A. Camus, T. Tzara, P. J. Jouve, G. Unga-retti, R. Char. Με τη βοθεια του Ελληνογλλου τεχνοκριτικο E. Teriade, που πρτος χει προσξει την αξα του ργου του συμπατριτη του Θεφιλου, συναντ τους μεγλους ζωγρφους Matisse, Shagal, GiacomettiCirico & Picasso, για του οποου το ργο θα γρψει αργτερα ρθρα και θ' αφιερσει στη τχνη του το ποημα Ωδ Στον Πικασσ. Πριν επιστρψει, τλη του 1951, ταξιδεει σε Ισπανα κι Ιταλα, εν στη διρκεια της παραμονς του στην Αγγλα (τλη 50-Μη 51) συνεργζεται με το Β.Β.C. κι αρχζει τη σνθεση του ξιον Εστ. Το 1949 μετχει στην δρυση της Association Internationale des Critiques D' Art, εν το 1952 γνεται μλος της Ομδας Των 12, που κθε χρνο απονμει βραβεα λογοτεχνας. Το 1953 αναλαμβνει και πλι για να χρνο τη Διεθυνση Προγρμματος του Ε.Ι.Ρ. Το 1954 γνεται μλος της Ευρωπακς Εταιρεας Πολιτισμο Βενετας, εν την επμενη χρονι συμμετχει στο Διοικητικ Συμβολιο Θετρου Τχνης και του Ελληνικο Χοροδρματος.
     Το 1959 μετ απ αρκετ χρνια ποιητικς σιωπς τυπνει το ξιον Εστ, που τον λλο χρνο του δνει το Α' Κρατικ Βραβεο Ποησης, εν ττε εκδδει και τις ξη & Μα Τψεις Για Τον Ουραν. Το 1961 με κυβερνητικ πρσκληση επισκπτεται τις ΗΠΑ. Το 1962 μετ απ να ταξδι στη Ρμη πηγανει στη Ρωσα, εν το 1965 μεταβανει στη Βουλγαρα, με πρσκληση της νωσης Βουλγρων Συγγραφων. Τλος του απονμεται το παρσημο του Ταξιρχου του Φονικα, εν γνεται μλος του Διοικητικο Συμβουλου του Εθνικο Θετρου. Ταξιδεει σε Γαλλα (1966) κι Αγυπτο (1967) κι ασχολεται με ζωγραφικ και μεταφρσεις, ως την νοιξη του 1969 που ξαναγυρν στο Παρσι. Το 1970 μνει για να διστημα στη Κπρο, εν το 1971 επιστρφει στην Ελλδα, που μετ τη Μεταπολτευση διορζεται Πρεδρος του Διοικητικο Συμβουλου του ΕΙΡΤ και μλος για δετερη φορ του Δ.Σ. του Εθνικο Θετρου. Κατ τα χρνια που ακολοθησαν συνχισε το πολπλευρο πνευματικ του ργο και το 1977 τιμθηκε με το βραβεο Νμπελ Λογοτεχνας.
     Πθανε στην Αθνα, 18 Μρτη 1996, σ' ηλικα 85 ετν.

Στο Στκι φιλοξενονται πλον και τα Κολλζ του.  Π. Χ.

==========================

      Του Αιγαου 

Ο ρωτας το αρχιπλαγος
κι η πρρα των αφρν του,
και οι γλροι των ονερων του.
Στο πιο ψηλ κατρτι του
ο νατης ανεμζει να τραγοδι.

Ο ρωτας
το τραγοδι του
κι' οι ορζοντες του ταξιδιο του,
κι η ηχ της νοσταλγας του.
Στον πιο βρεμνο βρχο της
η αρραβωνιαστικι προσμνει να καρβι.

Ο ρωτας
το καρβι του
κι η αμεριμνησα των μελτεμιν του,
κι' ο φλκος της ελπδας του.
Στον πιο ελαφρ κυματισμ του
να νησ λικνζει τον ερχομ.

                      Η Τρελ Ροδι

Σ' αυτς τις κτασπρες αυλς που φυσ ο νοτις
σφυρζοντας σε θολωτς καμρες, πστε μου εναι η τρελ ροδι
που σκιρτει στο φως σκορπζοντας το καρποφρο γλιο της
με ανμου πεσματα και ψιθυρσματα, πστε μου εναι η τρελ ροδι
που σπαρταρει με φυλλωσις νιογννητες τον ρθρο
ανογοντας λα τα χρματα ψηλ με ργος θριμβου;

ταν στους κμπους που ξυπνον τα ολγυμνα κορτσια
θερζουνε με τα ξανθ τους χρια τα τριφλλια
γυρζοντας τα πρατα των πνων τους, πστε μου εναι η τρελ ροδι
που βζει ανποπτη μες τα χλωρ πανρια τους τα φτα
που ξεχειλζει απ κελαηδισμος τα ονοματ τους - πστε μου
εναι η τρελ ροδι που μχεται τη συνεφι του κσμου;

Στη μρα που απ' τη ζλεια της στολζεται μ' εφτ λογι φτερ
ζνοντας τον αινιο λιο με χιλιδες πρσματα
εκτυφλωτικ, πστε μου, εναι η τρελ ροδι
που αρπει μια χατη μ' εκατ βιτσις στο τρξιμο της
ποτ θλιμνη και ποτ γκρινιρα - πστε μου, εναι η τρελ ροδι
που ξεφωνζει την καινοργια ελπδα που ανατλλει;

Πστε μου εναι η τρελ ροδι που χαιρετει τα μκρη
τινζοντας να μαντλι φλλα απ δροσερ φωτι,
μια θλασσα ετοιμγεννη με χλια δυο καρβια,
με κματα που χλιες δυο φορς κινν και πνε
σ' αμριστες ακρογιαλις - πστε μου, εναι η τρελ ροδι
που τρζει τρμενα ψηλ στο διφανο αιθρα;

Πανψηλα με το γλαυκ τσαμπ που ανβει κι εορτζει
αγρωχο, γεμτο κνδυνο, πστε μου εναι η τρελ ροδι
που σπει με φως καταμεσς του κσμου τις κακοκαιρις του δαμονα
που πρα ως πρα την κροκτη απλνει τραχηλι της μρας
τη πολυκεντημνη απ σπαρτ τραγοδια -πστε μου εναι η τρελ ροδι
που βιαστικ ξεθηλυκνει τα μεταξωτ της μρας;

Σε μεσοφοστανα πρωταπριλις και σε τζιτζκια δεκαπενταυγοστου,
πστε μου, αυτ που παζει, αυτ που οργζεται, αυτ που ξελογιζει,
τινζοντας απ' τη φοβρα τα κακ μαρα σκοτδια της,
ξεχνοντας στους κρφους του λιου τα μεθυστικ πουλι,
πστε μου, αυτ που ανογει τα φτερ στο στθος των πραγμτων,
στο στθος των βαθιν ονερων μας, εναι η τρελ ροδι;

       Επτ Νυχτεριν Επτστιχα

λα τα κυπαρσσια δεχνουνε μεσνυχτα
λα τα δχτυλα
Σιωπ.
ξω απ τ' ανοιχτ παρθυρο του ονερου
Σιγ-σιγ ξετυλγεται
Η εξομολγηση
Και σα θωρι λοξοδρομει προς τ' στρα!

     Επγραμμα

Πριν απ' τα μτια μου σουν φως.
Πριν απ' τον ρωτα, ρωτας.
Κι ταν σε πρε το φιλ
Γυνακα.

              Η Μαρνα Των Βρχων

χεις μια γεση τρικυμας στα χελη -Μα που γριζες
Ολημερς τη σκληρ ρμβη της πτρας και της θλασσας
Αετοφρος νεμος γμνωσε τους λφους
Γμνωσε την επιθυμα σου ως το κκαλο
Κι οι κρες των ματιν σου πρανε τη σκυτλη της χμαιρας
Ριγνοντας  μ' αφρ τη θμηση!
Που εναι η γνριμη ανηφορι του μικρο Σεπτεμβρου
Στο κοκκινχωμα που παιζες θωρντας προς τα κτω
Τους βαθιος κυαμνες των λλων κοριτσιν
Τις γωνις που οι φλες σου φηναν αγκαλις τα δυοσμαρνια
-Μα που γριζες
Ολονυχτς τη σκληρ ρμβη της πτρας και της θλασσας
Σου 'λεγα να μετρς μσ' στο γδυτ νερ τις φωτεινς του μρες
Ανσκελη να χαρεσαι την αυγ των πραγμτων
πλι να γυρνς κτρινους κμπους
Μ' να τριφλλι φως στο στθος σου ηρωδα ιμβου.

χεις μια γεση τρικυμας στα χελη
Κι να φρεμα κκκινο σαν το αμα
Βαθι μσ' στο χρυσφι του καλοκαιριο
Και τ' ρωμα των υακνθων -Μα που γριζες

Κατεβανοντας προς τους γιαλος τους κλπους με τα βτσαλα
ταν εκε να κρο αρμυρ θαλασσχορτο
Μα πιο βαθι να ανθρπινο ασθημα που μτωνε
Κι νοιγες μ' κπληξη τα χρια σου λγοντας τ' νομ του
Ανεβανοντας ανλαφρα ως τη διαγεια των βυθν
που σελγιζε ο δικς σου αστερας.

'Ακουσε ο λγος εναι των στερνν η φρνηση
Κι ο χρνος γλπτης των ανθρπων παρφορος
Κι ο λιος στκεται απ πνω του θηρο ελπδας
Κι εσ πιο κοντ του σφγγεις ναν ρωτα
χοντας μια πικρ γεση τρικυμας στα χελη.
Δεν εναι για να λογαριζεις γαλαν ως το κκαλο λλο καλοκαρι
Για ν' αλλξουνε ρμα τα ποτμια
Και να σε πνε πσω στη μητρα τους,
Για να ξαναφιλσεις λλες κερασις
να πας καβλα στο μαστρο.
Στυλωμνη στους βρχους δχως χτες κι αριο,
Στους κινδνους των βρχων με τη χτενισι της θελλας
Θ' αποχαιρετσεις το ανιγμ σου.

                     (απ τους "Προσανατολισμος")
---------------------------------------------------------------------------------------
...
VII

Κτω στης μαργαρτας τ' αλωνκι
Στσαν χορ τρελ τα μελισπουλα
Ιδρνει ο λιος τρμει το νερ
Φωτις σουσμια σιγοπφτουνε
Στχυα ψηλ λυγζουνε τον μελαψ ουραν.

Με χελια μπροτζινα κορμι γυμν
Τσουρουφλισμνα στο τσακμκι του οστρου
Ε!ε! Τραντζοντας διαβανουν οι αμαξδες
Στο λδι της κατηφορις τ' αλγατα βουλιζουν
Τ' αλγατα ονειρεονται
Μια πολιτεα δροσερ με γορνες μαρμαρνιες
να τριφλλι σννεφο τοιμο να χυθε
Στους λφους των λιγνν δεντρν που ζεματν' τ' αφτι τους
Στα ντφια των μεγλων κμπων που χοροπηδν τις καβαλνες τους.

Πρα μες στα χρυσ νταρι κοιμονται αγοροκριτσα
Ο πνος τους μυρζει πυρκαγι
Στα δντια τους ο λιος σπαρταρει
Απ' τη μασχλη τους γλυκ στζει το μοσχοκρυδο
Κι η χνα πιωμνη με βαρις χτυπις παραπατ
Στην αζαλι στην λισσα και στη μοσκοτι!
...
ΧΙ
       ΝΑΥΤΑΚΙ ΤΟΥ ΠΕΡΙΒΟΛΙΟΥ

Με ρτσα ψυχ με ρμη στα χελια
Με ναυτικ και με σαντλια κκκινα
Σκαλνει μες στα σννεφα
Πατει τα φκια τ' ουρανο.
Η αυγ σφυρζει στη κοχλα της
Μια πλρη ρχεται αφρζοντας
'Αγγελοι! Σα τα κουπι
Ν' αρξει εδ η Ευαγγελστρια!

Κτω στη γη πως καμαρνει το αρχοντολ του περιβολιο!
ταν γυρζει ο αλαδνος τ' αχτνιστο κεφλι του
Οι χαβοζες ξεχειλζουνε
Κι η Ευαγγελστρια μπανει
Γυμν σταλζοντας αφρος με αστερα στο μτωπο
Με αγρι μοσχοκρφης στα λυτ μαλλι
Κι να καβορι που τρικλζει ακμη στον ηλιοκαμνον μο της!

              Η Πορτοκαλνια 

Τσο πολ τη μθυσε ο χυμς του λιου
που γειρε το κεφλι της και δχτηκε να γνει,
σιγ-σιγ: η μικρ Πορτοκαλνια!

Eτσι καθς γλαυκλαμψαν οι εφτ ουρανο,
τσι καθς αγγξαν μια φωτι τα κρσταλλα,
τσι καθς αστραψανε χελιδονοουρς,
σστησαν πνω οι γγελοι και κτω οι κοπελις,
σστησαν πνω οι πελαργο και κτω τα παγνια,
κι λα μαζ συνχτηκν κι λα μαζ την εδαν,
κι λα μαζ τη φναξαν: Πορτοκαλνια!
Μεθει το κλμα κι ο σκορπις, μεθει ο κσμος λος,
μως της μρας η κεντι τον πνο δεν αφνει.
Τη λει ο ννος ερωδις μσα στα σκουληκκια,
τη λει ο χτπος του νερο μες στις χρυσοστιγμς,
τη λει κ' η δρσο στου καλο βορι το απανωχελι:

-Σκω μικρ, μικρ, μικρ πορτοκαλνια!
Oπως σε ξρει το φιλ καννας δεν σε ξρει.
Μτε σε ξρει ο γελαστς θες,
που με το χρι του ανοιχτ στη φλογερ αντηλι
γυμν σε δεχνει στους τριανταδυ ανμους!
...
                          (απ τον "λιο Τον Πρτο")
.............................................................................................

                         Λακωνικν

Ο καημς του θαντου τσο με πυρπλησε, που η λμψη μου επστρεψε στον λιο.

Κενος με πμπει τρα μσα στην τλεια σνταξη της πτρας και του αιθρος.

Λοιπν, αυτς που γρευα, εμαι.

Ω λιν καλοκαρι, συνετ φθινπωρο

Χειμνα ελχιστε

Η ζω καταβλλει τον οβολ του φλλου της ελις

Και στη νχτα μσα των αφρνων μ' να μικρ τριζνι κατακυρνει πλι το νμιμο του Ανλπιστου.

                        (απ τις "ξη & Μα Τψεις Για Τον Ουραν")
...........................................................................................................

                                             ΔΗΛΟΣ

πως    βουτντας    νοιγε τα μτια κτω απ' το νερ   να φρει σ' επαφ το δρμα του μ' εκενο το λευκ της μνμης που τον κυνηγοσε (απ κποιο χωρο του Πλτωνα)

Ολσια μσα στη καρδι του λιου    με την δια κνηση περνοσε κι κουγε   να ορθνει πτρινο λαιμ και να βρυχιται ο αθος του εαυτς ψηλ πνω απ' τα κματα

Κι σο να βγει στην επιφνεια πλι     του φηνε καιρ η δροσι να σρει κτι απ τα σωθικ του ανατο στα φκια και τις λλες ομορφις απ' τα φαλα

τσι που να μπορσει τλος να γυαλσει μσα στο αγαπ καθς που γυλιζε το φως το θεκ μσα στο κλμα του νεογννητου

Και αυτ θρυλοσε η θλασσα

     ΓΕΓΟΝΟΣ ΤΟΥ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ

φερνα γρους μες στον ουραν και φναζα

Με κνδυνο ν' αγγξω μιαν ευτυχα

Σκωσα πτρα και σημδεψα μακρι

Μιλημνη απ τον λιο η Μορα

κανε πως δεν βλεπε

Και το πουλ του κοριτσιο πρ' να ψχουλο θαλσσης
    και αναλφτη.

                     ΔΙΕΞ ΤΟ ΜΥΡΤΟΝ

τσι   για κτι που μτε το λαβα ποτ
Μια λμψη στω
Κυριολεχτικ πουλθηκα

"Διξ τ μρτον" που θα 'λεγε κι ο Αρχλοχος

Μυστικ   τα κλοπιμαα του χρνου
Να περσω πσχισα
Στις διχλες ενς κοριτσιο το ακρηχτο ακμη καλοκαρι

Το μδι ενς φιλιο στα χελη του Ιουλου

Εορτζοντας μιας ναυμαχας
Την επτειο   στον πρωραο ιστ
Τα κκκινα του μαρου με τον γαλζιο ατμ

Για να 'ναι η στιγμ που ο Θες μου απστησε

Ο λιος που εκτω ειρκτ   μεσοορανα
Συρμνες ξω
Οι βρκες των σπιτιν

Και πρα να διαβανει το κανηφρο πλαγος.

     ΜΙΚΡΗ ΠΡΑΣΙΝΗ ΘΑΛΑΣΣΑ

Μικρ πρσινη θλασσα δεκατρι χρον
Που θα 'θελα να σε υιοθετσω
Να σε στελω σχολεο στην Ιωνα
Να μθεις μανταρνι και ψινθο
Μικρ πρσινη θλασσα δεκατρι χρον
Στο πυργκι του φρου το καταμεσμερο
Να γυρσεις τον λιο και ν' ακοσεις
Πως η μορα ξεγνεται και πως
Απ λφο σε λφο συνεννοονται
Ακμα κι οι μακρινο μας συγγενες
Που κρατον τον αρα σαν αγλματα
Μικρ πρσινη θλασσα δεκατρι χρον
Με τον σπρο γιακ και την κορδλα
Να μπεις απ' το παρθυρο στη Σμρνη
Να μου αντιγρψεις τις αντιφεγγις στην οροφ
Απ τα Κυριελησον και τα Δξασοι
Και με λγο Βορι λγο Λεβντε
Κμα το κμα να γυρσεις πσω
Μικρ πρσινη θλασσα δεκατρι χρον
Για να σε κοιμηθ παρνομα
Και να βρσκω βαθι στην αγκαλι σου
Κομμτια πτρες τα λγια των Θεν
Κομμτια πτρες τ' αποσπσματα του Ηρακλετου.

                           Η ΤΟΙΧΟΓΡΑΦΙΑ

χοντας ερωτευθε και κατοικσει αινες μες στη θλασσα μαθα γραφ και ανγνωση

στε τρα να μπορ   σε μεγλο βθος πσω   τις γενις απανωτς πως αρχζει να βουν προτο τελεισει το λλο

Να κοιτζω    Και μπροστ πλι το διο

Το βαθ σκορο μπουκλι   και η να στο μπρτσο Ελνη   με το πλ επνω στον ασβστη

Να γεμζει κρασ της Παναγας   το μισ σμα της φευγτο κιλας στην Ασα την αντικριν

Και το κντημα λο   μετατοπισμνο μες στον ουραν   με τα διχαλωτ πουλι   τα κιτρινκια   και τους λιους.

 (απ το "Φωτδεντρο & Η 14η Ομορφι")
.........................................................................................................

    ΑΦΗΓΗΤΗΣ

Ο λιος ο Ηλιτορας
       ο πετροπαιχνιδιτορας

απ την κρη των ακρ
       κατηφορει στο Ταναρο

Φωτι 'ναι το πηγονι του
       χρυσφι το πιρονι του.

        Ο ΗΛΙΟΣ

Ε σεις στερις και θλασσες
        τ' αμπλια κι οι χρυσς ελις

ακοτε τα χαμπρια μου
        μσα στα μεσημρια μου

"Σ' λους τους τπους κι αν γυρν
        μνον ετοτον αγαπ
!"

Απ τη μση του εγκρεμο
       στη μση του λλου πλαγου

κκκινα κτρινα σπαρτ
       νερ πρσινα κι πατα

"Σ' λους τους τπους κι αν γυρν
        μνον ετοτον αγαπ
!"

Με τα μικρ χαμνια του
       καβλα στα δελφνια του

με τις κοπλες τις γυμνς
       που καγονται στις αμμουδις

με τους λοξτους πετεινος
       και με τα κουκουρκου τους!
...

(απ τον "λιο Τον Ηλιτορα")
.........................................................................................................

...
ΙV

Εναι νωρς ακμη μες στον κσμον αυτ, μ' ακος
Δεν χουν εξημερωθε τα τρατα, μ' ακος
Το χαμνο μου αμα και το μυτερ, μ' ακος
Μαχαρι
Σαν κριρι που τρχει μες στους ουρανος
Και των στρων τους κλνους τσακζει, μ' ακος
Εμ' εγ, μ' ακος
Σ' αγαπ, μ' ακος
Σε κρατ και σε πω και σου φορ
Το λευκ νυφικ της Οφηλας, μ' ακος
Που μ' αφνεις, που πας και ποιος, μ' ακος

Σου κρατε το χρι πνω απ' τους κατακλυσμος

Οι πελριες λινες και των ηφαιστεων οι λβες
Θα 'ρθει μρα, μ' ακος
Να μας θψουν, κι οι χιλιδες στερα χρνοι
Λαμπερ θα μας κνουν πετρματα, μ' ακος
Να γυαλσει επνω τους η απονι, μ' ακος
Των ανθρπων
Και χιλιδες κομμτια να μας ρξει

Στα νερ να να, μ' ακος
Τα πικρ μου βτσαλα μετρ, μ' ακος
Κι εναι ο χρνος μια μεγλη εκκλησα, μ' ακος
που κποτε οι φιγορες
Των Αγων
Βγζουν δκρυ αληθιν, μ' ακος
Οι καμπνες ανογουν αψηλ, μ' ακος
να πρασμα βαθ να περσω
Περιμνουν οι γγελοι με κερι και νεκρσιμους ψαλμος
Πουθεν δεν πω, μ' ακος
κανες κι οι δυο μαζ, μ' ακος

Το λουλοδι αυτ της καταιγδας και, μ' ακος
Της αγπης
Μια για πντα το κψαμε
Και δε γνεται ν' ανθσει αλλις, μ' ακος
Σ' λλη γη, σ' λλο αστρι, μ' ακος
Δεν υπρχει το χμα, δεν υπρχει ο αρας
Που αγγξαμε, ο διος, μ' ακος

Και κανες κηπουρς δεν ευτχησε σ' λλους καιρος

Απ τσον χειμνα κι απ τσους βοριδες, μ' ακος
Να τινξει λουλοδι, μνο εμες, μ' ακος
Μες στη μση της θλασσας
Απ μνο το θλημα της αγπης, μ' ακος
Ανεβσαμε ολκληρο νησ, μ' ακος
Με σπηλις και με κβους κι ανθισμνους γκρεμος
'Ακου, κου
Ποιος μιλε στα νερ και ποιος κλαει -ακος
Ποιος γυρεει τον λλο, ποιος φωνζει -ακος;
Ειμ' εγ που φωνζω κι ειμ' εγ που κλαω, μ' ακος
Σ' αγαπ, σ' αγαπ, μ' ακος.
...
                                   (απ το "Μονγραμμα")
........................................................................................................

     ΤΟΥ ΜΙΚΡΟΥ ΒΟΡΙΑ

Του μικρο Βορι παργγειλα
        να 'ναι καλ παιδκι
Μη μου χτυπει πορτφυλλα
        και στο παραθυρκι

Γιατ στο σπτι που αγρυπν
        η αγπη μου πεθανει
Και μες στα δκρυα τη κοιτ
        που μλις ανασανει

Με πινει το παρπονο
        γιατ στον κσμο αυτνα
Τα καλοκαρια τα 'χασα
        κι φτασα στο χειμνα

Σαν το καρβι που νοιξε
       τ' ρμενα κι αλαργεει
Θωρ να χνονται οι στερις
       κι ο κσμος λιγοστεει

Γεια σας περβλια γεια σας ρεματις
       γεια σας φιλι και γεια σας αγκαλις
Γεια σας οι κβοι κι οι ξανθο γιαλο
       γεια σας οι ρκοι οι παντοτινο.

ΤΟ ΘΑΛΑΣΣΙΝΟ ΤΡΙΦΥΛΛΙ

Μια φορ στα χλια χρνια
       του πελγου τα τελνια
Μες στα σκοτειν τα φκια
       μες στα πρσινα χαλκια
Το φυτεουνε και βγανει
       πριν ο λιος ανατελει
Το μαγεουνε και βγανει
       το θαλασσιν τριφλλι

Κι ποιος το 'βρει δεν πεθανει
       Κι ποιος το 'βρει δεν πεθανει

Μια φορ στα χλια χρνια
       κελαηδον αλλις τ' αηδνια
Δε γελνε μτε κλανε
       μνο λνε, μνο λνε:
-Μια φορ στα χλια χρνια
       γνεται η αγπη αινια
Να 'χεις τχη να 'χεις τχη
       η χρονι να σου πετχει

Κι απ' του ουρανο τα μρη
      την αγπη να σου φρει

Το θαλασσιν τριφλλι
      ποιος θα βρει να μου το στελει
Ποιος θα βρει να μου το στελει
      το θαλασσιν τριφλλι.

       Ο ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ

Κθε πρω οπο ξυπν
      τρχω στη πρτα και κοιτ

Τρτη Κυριακ Δευτρα
      κι λλη μια χαμνη μρα

Πνε κι ρχονται ολονα
      τα βαπρια και τα τρνα

Ταχυδρμε ανθεμ σε
      μνο μνα δε θυμσαι

Πινει κσμος περιστρια
      κι εγ μνω μ' δεια χρια

-Γρμμα ττοιο δε λαβανεις
      δικα μη περιμνεις

Δε σου το 'χουνε γραμμνο
      κι αν σου το 'χουν πει αλλο

'Αλλος μνει εκε που μνεις
      και το δνουν αυτουνο

σως να 'ναι και σταλμνο
      σ' νθρωπο του φεγγαριο

και παραπεταμνο
      σε μιαν κρη τ' ουρανο.

           ΤΟ ΔΕΛΦΙΝΟΚΟΡΙΤΣΟ

Εκε στης δρας τ' ανοιχτ και των Σπετσ
να σου μπροστ μου να δελφινοκριτσο

-Μωρ του λω που 'ν' το μεσοφρι σου
τσι γυμνολι πας να βρεις τ' αγρι σου
;

-Αγρι εγ δεν χω μ' αποκρνεται
βγκα μια τσρκα για να δω τι γνεται

Δνει βουτι στα κματα και χνεται
ξανανεβανει κι απ' τη βρκα πινεται

Θε μου συγχρεσ μου σκβω για να δω
κι να φιλ μου δνει το παλιπαιδο

Σαν λεμονι τα στθη του μυρζουνε
κι λα τα μπλε στα μτια του γυαλζουνε

-Χντε μωρ μου ανβα και κινσαμε
πντε φορς τους ουρανος γυρσαμε.

              Η ΠΟΔΗΛΑΤΙΣΣΑ

Το δρμο πλ στη θλασσα περπτησα
που 'κανε κθε μρα η ποδηλτισσα

Βρκα τα φροτα που 'χε το πανρι της
το δαχτυλδι που 'πεσε απ' το χρι της

Βρκα το κουδουνκι και το σλι της
τις ρδες το τιμνι το πεντλι της

Τη ζνη της τη βρκα σε μιαν κρη
μια πτρα διφανη που 'μοιαζε δκρυ

Τα μζεψα να να και τα κρτησα
κι λεγα που 'ναι που 'ν' η ποδηλτισσα

Την εδα να περν πνω απ' τα κματα
την λλη μρα πνω απ τα μνματα

Την τρτη νχτωσ' χασα τα χνρια της
στους ουρανος ανψαν τα φανρια της.

   ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟ ΑΚΑΤΟΙΚΗΤΟ

Απ τον πνω δρμο πω και κοιτ
που 'ναι το μαρο σπτι τ' ακατοκητο

Κι αν εναι η νχτα σκοτειν
μες στον αρα πινω
Μια κοριτσστικη φων
κι να σκοπ στο πινο

Μαρα και Βασιλικ
χλωμ σαν Παναγτσα
Με τη νταντλα τη λευκ
και τη χρυσ καρφτσα

Φσα Νοτι μου κι δικα λυπθηκα
σ' λλους καιρος μπορε και ν' αγαπθηκα.

ΣΟΥ ΤΟ 'ΠΑ ΓΙΑ ΤΑ ΣΥΝΝΕΦΑ

Σου το 'πα για τα σννεφα
σου το 'πα για τα μτια τα κλαμνα
για τα σημδια που φησαν τα χρια μας
πνω στα τραπεζκια τα βρεμνα
Στα φανερ και στα κρυφ
σου το 'πα για τα σννεφα
Για σνα και για μνα

Σου το 'πα με τα κματα
σου το 'πα με τη σκοτειν ρουφχτρα
με το σκυλ και με το κλεφτοφναρο
με τον καφ και με τη χαρτορχτρα
Ψυθιριστ και φωναχτ
Σου το 'πα με τα κματα
Σου το 'πα μες στη νχτα

Σου το 'πα τα μεσνυχτα
σου το 'πα τη στιγμ που δε μιλοσες
που με το νου μου λγο μνο σ' γγιζα
κι ναβε το φουστνι που φοροσες
Απ κοντ κι απ μακρι
σου το 'πα τα μεσνυχτα
Με τ' στρα που κοιτοσες.

ΔΥΟ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΙ

Δυο ειν' οι Παρδεισοι
που λει κι η παρδοση

Ειν' νας μες στους ουρανος
που μτε τον χωρ ο νους

Κι που αδερφ μου για να πας
θα 'ν' απο δπλα του παπς

Εν' νας λλος εδων
κι ας μη τον βλπεις πουθεν

ρη θλασσες και βρχοι
μοιζει λγος κι λα τα 'χει

χει βιλες χει κρνα
Σεραφεμ με μαντολνα

χει γλκες χει τρλες
του διαλου τις κπελες

Μοιζει λγος κι λα τα 'χει
να βουτς κι ,τι σου λχει.

        ΒΕΓΓΑΛΙΚΟ

Νυχτθηκα πως πντα
στη σκοτειν βερντα
Και διλεξα εν' αστρι
το κρτησα στο χρι
Σε λγο του 'πα "φγε"
το φσηξα και πγε
Στο αντικριν μπαλκνι
οπο καθταν μνη
Μελαχριν κοπλα
με κτασπρη κορδλα

Το πρε στη ποδι της
το 'βαλε στα μαλλι της
Το φρεσε βραχιλι
και λαμποκπησε λη
πειτα ρθε ο μπτης
πρε το κθισμ της
Τη φσηξε απ' το πλ
μες στη βραδι του Μη
Κι ξαφνα μες στον ουραν
κηκε σα βεγγαλικ.

ΟΛΑ ΤΑ ΠΗΡΕ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

λα τα πρε το καλοκαρι
τ' γριο μαλλ σου στη τρικυμα
το ραντεβο μας ρα μα
λα τα πρε το καλοκαρι
τα μαρα μτια σου το μαντλι
την εκκλησολα με το καντλι
λα τα πρε το καλοκαρι
κι εμς τους δυο χρι με χρι

λα τα πρε το καλοκαρι
με τα μισλογα τα σβησμνα
τα καραβπανα τα σχισμνα
Μες στις αφρσκονες και τα φκια
λα τα πρε τα πγε πρα
τους ρκους που τρεμαν στον αρα
λα τα πρε το καλοκαρι
κι εμς τους δυο χρι με χρι.

        ΤΟ ΠΑΡΑΠΟΝΟ

Εδ στου δρμου τα μισ
φτασε η ρα να το πω
'Αλλα ειν' εκενα που αγαπ
γι' αλλο γι' αλλο ξεκνησα

Στ' αληθιν στα ψετικα
το λω και τ' ομολογ
Σαν να 'μουν λλος κι χι εγ
μες στη ζω πορετηκα

σο κι αν κανες προσχει
σο κι αν τα κυνηγ
Πντα πντα θα 'ν' αργ
δετερη ζω δεν χει.

                  Ο ΑΓΑΜΕΜΝΩΝ

Γργορα που σκοτεινιζει. Φθινοπριασε
δεν αντχω τους ανθρπους λλο. Χρια εσ

Που μιλς κι η νχτα κλαει σαν το σκλο σου
προδομνος απομνει -ποιος; ο φλος σου

Αγαμμνων Αγαμμνων μοιρε που σου-
που σου 'μελλε να το 'βρεις απ τη γυνακα σου

Ασ' τον νεμο να λει ασ' τον να λυσσ
κποιος θα 'ναι ο Αγαμμνων κποια η φνισσα

Κποτε κι εσ θα φτσεις -ποιος; ο νικητς
αλλ βασιλις μιας χρας ακατοκητης

Και το να σου Αγαμμνων και το δκα σου
θα μετρ στα δχτυλ της η γυνακα σου.

           (απ τα "Ρω Του ρωτα")
.............................................................................................

           ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ (απσπασμαΔ'

να το χελιδνι κι η 'Ανοιξη ακριβ
Για να γυρσει ο λιος θλει δουλει πολλ
Θλει νεκρος χιλιδες ν 'ναι στους Τροχος
Θλει κι οι ζωντανο να δνουν το αμα τους.

Θ μου Πρωτομστορα μ' χτισες μσα στα βουν
Θ μου Πρωτομστορα μ' κλεισες μες στη θλασσα!
Πρθηκεν απ Μγους το σμα του Μαγιο
Το 'χουνε θψει σ' να μνμα του πλαγου
Σ' να βαθ πηγδι το 'χουνε κλειστ
Μρισε το σκοτδι κι λη η 'Αβυσσο.

Θ μου Πρωτομστορα μσα στις πασχαλις κι Εσ
Θ μου Πρωτομστορα μρισες την Ανσταση!
Σλεψε σαν το σπρμα σε μτρα σκοτειν
Το φοβερ της μνμης ντομο μες στη γη
Κι πως δαγκνει αρχνη δγκωσε το φως
Ελαμψαν οι γιαλο κι λο το πλαγος.

Θ μου Πρωτομστορα μ' ζωσες στις ακρογιαλις
Θ μου Πρωτομστορα στα βουν με θεμλιωσες!

..........

Της δικαιοσνης λιε νοητ και μυρσνη συ δοξαστικ
μη παρακαλ σας μη λησμοντε τη χρα μου!

Αετμορφα χει τα ψηλ βουν στα ηφαστεια κλματα σειρ
και τα σπτια πιο λευκ στου γλαυκο το γειτνεμα!

Της Ασας αν αγγζει απ τη μια της Ευρπης λγο αν ακουμπ
στον αιθρα στκει ν και στη θλασσα μνη της!

Και δεν εναι μτε ξνου λογισμς και δικο της μτε αγπη
μια μνο πνθος χ παντο και το φως ανελητο!

Τα πικρ μου χρια με τον Κεραυν τα γυρζω πσω απ' τον Καιρ
τους παλιος φλους καλ με φοβρες και μ' αματα!

Μ 'χουν λα τα αματα ξαντιμεθε κι οι φοβρες χ λατομηθε
και στον ναν ο λλος μπανουν εναντον οι νεμοι!

Της Δικαιοσνης λιε νοητ και μυρσνη συ δοξαστικ
μη παρακαλ σας μη λησμοντε τη χρα μου!

                                Το 'Aξιον Εστ. I' 
 
Tης αγπης αματα                  *            με πορφρωσαν
Kαι χαρς ανεδωτες                *            με σκισανε
Oξειδθηκα μες στη               *            νοτια των ανθρπων
Mακριν Mητρα                     *            Pδο μου Aμραντο
  
Στ' ανοιχτ του πλαγου         *            με καρτρεσαν
Mε μπομπρδες τρικταρτες   *             και μου ρξανε
Aμαρτα μου ν 'χα                 *           κι εγ μιαν αγπη
Mακριν Mητρα                     *           Pδο μου Aμραντο
  
Tον Iολιο κποτε                   *           μισανοξανε
Tα μεγλα μτια της                *           μες στα σπλχνα μου
Tην παρθνα ζω μια               *           στιγμ να φωτσουν
Mακριν Mητρα                      *           Pδο μου Aμραντο
  
Kι απ ττε γρισαν                 *           καταπνω μου
Tων αινων ργητες               *            ξεφωνζοντας
"O που σ' εδε, στο αμα            *          να ζει και στην πτρα"
Mακριν Mητρα                      *           Pδο μου Aμραντο
  
Tης πατρδας μου πλι             *           ομοιθηκα
Mες στις πτρες νθισα             *          και μεγλωσα
Των φονιδων το αμα             *           με φως ξεπληρνω
Mακριν Mητρα                      *           Pδο μου Aμραντο

Τη Γλσσα Μου δωσαν Ελληνικ
 
Τη γλσσα μου δωσαν ελληνικ.
το σπτι φτωχικ στις αμμουδις του Ομρου...
Μονχη γνοια η γλσσα μου στις αμμουδις του Ομρου...

Εκε σπροι και πρκες
ανεμδαρτα ρματα
ρεματα πρσινα μες στα γαλζια
σα εδα στα σπλχνα μου ν' ανβουνε
σφουγγρια, μδουσες
με τα πρτα λγια των Σειρνων
στρακα ρδινα με τα πρτα μαρα ργη...
Μονχη γνοια η γλσσα μου, με τα πρτα μαρα ργη...

Εκε ρδια, κυδνια
θεο μελαχροινο, θεοι κι εξδελφοι
το λδι αδειζοντας μες στα πελρια κιοπια.
Και πνος απ τη ρεμματι ευωδιζοντας
λυγαρι και σχνο
σπρτο και πιπερριζα
με τα πρτα πιπσματα των σπνων
ψαλμωδες γλυκς με τα πρτα-πρτα Δξα Σοι...
Μονχη γνοια η γλσσα μου, με τα πρτα-πρτα Δξα Σοι!..

Εκε δφνες και βγια
θυμιατ και λιβνισμα
τις πλες ευλογντας και τα καριοφλια
στο χμα το στρωμνο με τ' αμπελομντιλα ,
κνσες, τσουγκρσματα
και Χριστος Ανστη
με τα πρτα σμπρα των Ελλνων!
Αγπες μυστικς με τα πρτα λγια του μνου...

Μονχη γνοια η γλσσα μου, με τα πρτα λγια του μνου!..
......................................................................................................................

           ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΑΡΑΝΤΑΡΗΣ

Θ' ανψω δφνες να φλομσει ο ουρανς
Μπως και μυριστες πατρδα και γυρσεις
Μες απ' τα δντρα που σε γνριζαν και που γι' αυτ
Τη στιγμ του θαντου σου ξαφνα τινξανε νθος

Εμς τους γφτους σε μας
Τους "οικοντας εν τος κολοις"
Τι δε νογμε απ γιορτ

Και τα πουλι δε βναμε προσναμμα
Μα στον πνο μας καθς μας εχες μυσει
Δθε απ τη φθορ πλκουμε τους κισσος
Μακρι σου πιο κι απ' το Α του Κενταρου

"Ως ν τινι φρουρ εσμν"
Μαργωμνους μες στο χρνο
Κι απ τραγοδι αμθητοι

Μνος εσ ο αιρετικς της λης λλ'
Ομθρησκος των αετν το στερο λμα
Τλμησες. Κι οι ποιμνες σ' εδανε της Πρεμετς
Μες στης λλης χαρς το φως να οδοιπορες πιο νος

Τι κι αν ο κσμος μταιος
χεις μιλσει ελληνικ
Ως "εις τν πειτα χρνον"

Κι απ την ομιλα σου ακμη
Βγνουν θυμαμα οι θαλασσινο κρνοι
Και κποιες θρυλικς κοπλες κατ σε
Μυστικ στρφουνε τον καθρφτη του λιου.

       MOZART: ROMANCE
                       (απ το κοντσρτο για πινο αρ. 20 KV 466)

μορφη λυπητερ ζω
Πινο μακριν υποχθνιο
Το κεφλι μου ακουμπει στον Πλο
Και τα χρτα με κυριεουν

Γγγη κρυφ της νχτας που με παρνεις;
Απ μαρους καπνος βλπω δορκδες
Μες στο ασμι να τρχουν να τρχουν
Και δε ζω και δεν χω πεθνει

Οτε ο ρωτας οτε κι η δξα
Οτε τ' νειρο οτε δεν ταν
Με το πλ κοιμομαι κοιμομαι
Κι ακοω τις μηχανς της γης που ταξιδεει.

(απ τα "Ετεροθαλ")
............................................................................................

ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΗΣ ΜΑΡΙΑΣ ΝΕΦΕΛΗΣ

"Κρμας το κορτσι" λνε
το κεφλι τους κουνν
Τχατες για μνα κλανε
δε μ' απαρατν!

Μες στα σννεφα βολτρω
σαν την μορφη αστραπ
κι ,τι δσω κι ,τι πρω
γνεται βροχ.

Βρε παιδι προσξετ με
κβω κι απ' τις δυο μερις
το πρω που δε μιλιμαι
βρζω Παναγις

και το βρδυ οπο κυλιμαι
στα γρασδια καθενο
λες και κονταροχτυπιμαι
ντρογκου-ντρογκου-ντρου.

Τη χαρ δεν τη γνωρζω
και τη λπη την πατ
Σαν τον γγελο γυρζω
πνω απ' τον γκρεμ.

    ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΗ

Πρτη φορ σ' ενς νησιο τα χματα
δο του Νοεμβρου ξημερματα

βγκα να δω τον κσμο και μετνιωσα
τα "ξρκια" που λεν' αμσως τα 'νιωσα.

Μνες εννα πριν την πρτη μρα μου
δολευα για το σπρμα του πατρα μου

και πεντακσιες τρεις κατ συνχεια
μετ- για τη ψευτι και την ανχεια.

Δσκολο δσκολο της γης το πρασμα
και να μη βγανει καν να συμπρασμα.

Μσα στον εαυτ μου τσο κρφθηκα
που μτε ο διος δεν τον αντελφθηκα.

σπου μια μρα το 'φερε η περσταση
κι αγπησα χωρς καμμιν αντσταση

αλλ και στην προσπθεια την ελσσονα
πντοτε βρε παιδι μου τα θαλσσωνα

πρτον διτι κυνηγοσα το 'Απιαστο
και δετερον γιατ' μουν εδος 'Αμοιαστο.

Εφ' και αφο την τχη μου σιχτρισα
πσω στον εαυτ μου ξαναγρισα.

           ΤΟ ΑΙΩΝΙΟ ΣΤΟΙΧΗΜΑ

τι μια μρα θα δαγκσεις μες στο νο λεμνι
και θ' αποδεσμεσεις
τερστιες ποστητες λιου απ μσα του.

τι λα τα ρεματα των θαλασσν
ξαφνα φωτισμνα θα σε δεξουν
ν' ανεβζεις τη θελλα στο ηθικ εππεδο.

τι και μες στο θνατ σου πλι θα 'σαι
σαν το νερ στον λιο
που γνεται ψυχρ απ νστικτο.

τι θα κατηχηθες απ' τα πουλι
κι να φλλωμα λξεων θα σε ντσει
ελληνικ να μοιζεις αττητη.

τι μια σταλαματι θ' αποκορυφωθε
ανεπασθητα στα τσνορ σου
περ' απ' τον πνο και μετ πολ το δκρυ.

τι λη του κσμου η απονι θα γνει πτρα
ηγεμονικ να καθσεις
μ' να πουλ πειθνιο στην παλμη σου.

τι μνη σου τλος θ' αρμοστες
αργ στο μεγαλεο
της ανατολς και του ηλιοβασιλματος.

(απ τη "Μαρα Νεφλη")
................................................................................................................

                                                λα τρα χρι μου δεξ
                                     κενο που σε πονε δαιμονικ ζωγρφισ το
                                                αλλ' απ πνω βλ' του

                                               Το ασμωμα της Παναγας

                                     πχουν τη νχτα οι ερημις μες στα νερ  

                                                        του βλτου!

  ΚΥΡΙΑΚΗ (ΠΑΣΧΑ), 26 β

                                                  Ασμτιον

Ανεμεσσα κρη ενλικη θλασσα
πρε το κτρο που μου 'δωκε ο Κλβος
δικι σου η χρυσ    μυρωδα


Μεθαριο θα 'ρθουν τ' λλα πουλι

θα 'ναι πλι ελαφρς των βουνν οι γραμμς

μα βαρι η δικ μου    καρδα.
............

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ, 1 Μ

                                   Η Πρωτομαγι


Πινω την νοιξη με προσοχ και την ανογω:

Με χτυπει μια ζστη αραχνοφαντη
να μπλε που μυρζει ανσα πεταλοδας
οι αστερισμο της μαργαρτας λοι αλλ
και μαζ πολλ σερνμενα πετομενα
ζουζονια, φδια, σαρες, κμπιες και λλα
τρατα παρδαλ με κεραες συρμτινες
λπια χρυσ λαμ και πολιες κκκινες

Θα 'λεγες, τοιμα λα τους να πνε

στο χορ των μεταμφιεσμνων του 'Αδη.
.............

                                          -λα χνονται. Του καθενς ρχεται η ρα.
                                          -λα μνουν. Εγ φεγω. Εσες να δομε τρα.

(απ το "Χρονικν Ενς Αθατου Απριλου")

 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers