Πεζά

Ποίηση

Παραμύθια

Θέατρο-Διάλογοι

Δοκίμια

Ο Dali & Εγώ

Διαδικτύου

Εκδοθέντες

Κλασσικά

Λαογραφικά

Διασκέδαση

Πινακοθήκη

Εικαστικά

Λογο-Παίγνια

Σχόλια/Επικοινωνία

Φανταστικό

Ερωτική Λογοτεχνία

Γλυπτική

 
 

Κλασσικά 

Δάφνη Αιμιλία: Ταλαντούχα Καταπιεσμένη Μορφή...

 

                                           Βιογραφικό

     Γεννήθηκε στη Μασσαλία το 1881 και πέθανε στην Αθήνα στις 26 Ιουλίου 1941. Κόρη του δημοσιογράφου Γιάννη Κουρτέλη, που εξέδιδε εκεί τη γαλλόφωνη εφημερίδα SEMAPHORE. Σπούδασε στο Αρσάκειο κι εκεί δίδαξε κι ως καθηγήτρια. Το 1911 παντρεύτηκε τον λόγιο Στέφανο Δάφνη κι έκτοτε υπέγραφε μ' αυτό το επίθετο. Ήτανε ταλαντούχα από μικρό κοριτσάκι κι έγινε μάλιστα πανεμορφη γυναίκα, τόσο που ενέπνευσε τον Σ. Σκίπη να γράψει τη "Κόμη Της Βερενίκης" και τον 'Αγγελο Σικελιανό να πει:

   "Έτσι θα 'τανε τα μάτια της Σαπφούς, τα 'καιγε βαθιά κρυφή μεγάλη φλόγα. Κι η κατατομή της, κατατομή αυλητρίδας αρχαίου ναού".

---------------------------------------------------------------------------------------

           Τρεις Νέοι...

Ήτανε Θε μου, μια φορά
τρεις νέοι (τρεις φίλοι, τρία παιδιά),
αγάπες, όνειρα, τραγούδια,
μέσα στο φως, μες στα λουλούδια,
τρεις νέοι (τρεις φίλοι, τρία παιδιά).

Τώρ' απομένουνε βαθιά,
ένας εδώ κι άλλος εκεί,
χείλη, καρδιές, μάτια κλειστά,
μέσα στο χώμα, μες στη γη,
ένας εδώ κι άλλος εκεί...

Κάθε π' ανθίζουν τα κλαδιά,
βγαίνουν τις νύχτες τρία παιδιά
ή στ' ασημένια καλοκαίρια,
που υψώνονται στο φως τα χέρια,
βγαίνουν τις νύχτες τρία παιδιά.

Και μ' αρμονία γλυκολαλεί,
-κιθάρα, φλάουτο και βιολί-
η θεία του Σούμπερτ σερενάτα,
κι είν' όλ' αγάπη, φως, γεμάτα,
-κιθάρα, φλάουτο και βιολί.

Του πρώτου η μάνα τ' αγροικά
βουβή κι ανάβει τα κεριά,
τ' άλλου αδελφή, και γονατίζει,
του τρίτου η αγάπη θυμιατίζει
σ' ένα κελί καλογριά.

Μοίρες οι νύχτες τριγυρνούν
και τα παιδιά ξεπροβοδούν,
στέλνουν μηνύματα στ' αστέρια,
και με καλόβολα τα χέρια
τα τρία παιδιά ξεπροβοδούν.

Ήτανε Θε μου, μια φορά
τρεις νέοι... και τώρα είναι βαθιά
μέσα στο χώμα μες στη γη,
ένας εδώ κι άλλος εκεί,
τρεις νέοι (τρεις φίλοι, τρία παιδιά).

                            Όραμα

Όνειρο γοργοφτέρουγο το πέρασμά σου, ω κόρη!
Στ' ακρόνυχά σου ανθούς σκορπά η μούσα η Τερψιχόρη.

Τ' αρχαίο το πνεύμα μιαν αυγή, φυσώντας το καλάμι,
στης Αρκαδίας σ' έφερε το μυθικό ποτάμι.

Κι έτσι λουσμένη μες στο φως, ανέγγιχτη κι ωραία,
περνάς, γλιστράς σαν όραμα σ' αρχαίον αμφορέα.

Γύρω απ' το φυλλοστέφανο βωμό οι Θεοί στημένοι
στο λύγισμά σου απλώνουνε τα χέρια αναστημένοι.

Και στις ψυχές που σε θωρούν, μες στων θνητών τα στήθη,
ο μέγας Παν εξύπνησε και γελαστός εστήθη!

              Αγωνία

Κανείς δεν είναι, για να δει,
που μ' έχουν δέσει στο σταυρό
και μ' έν' αγκαθερό κλαδί
μου 'χουν πληγώσει το πλευρό.

Μονάχα τρέμει από ψηλά
το μισοφέγγαρο λειψό
και μες στο στόμα με φιλά
κάθε που λέω πως διψώ.

 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers