Πεζά

Ποίηση

Παραμύθια

Θέατρο-Διάλογοι

Δοκίμια

Ο Dali & Εγώ

Διαδικτύου

Εκδοθέντες

Κλασσικά

Λαογραφικά

Διασκέδαση

Πινακοθήκη

Εικαστικά

Λογο-Παίγνια

Σχόλια/Επικοινωνία

Φανταστικό

Ερωτική Λογοτεχνία

Γλυπτική

 
 

Κλασσικά 

Δροσίνης Γεώργιος: Κομψός Τρυφερός Ρομαντικός...

 

                     Βιογραφικό

     Από τους πιο απλούς και προσφιλείς ποιητές. Μεσολογγίτικης καταγωγής, γεννήθηκε στην Αθήνα 9 Δεκεμβρίου 1859 και πέθανε στη Κηφισιά 3 Γενάρη 1951, σε βαθιά γηρατιά. Σπούδασε φιλολογία και μετεκπαιδεύτηκε στο Πανεπιστήμιο Λειψίας. Το 1888, επιστρέφοντας στην Ελλάδα, ανάλαβε τη διεύθυνση του φιλολογικού περιοδικού «ΕΣΤΙΑ». Αργότερα εξέδωσε τα περιοδικά «ΕΘΝΙΚΗ ΑΓΩΓΗ», «ΜΕΛΕΤΗ» κι «ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ». Η δράση του, πέρα από τη πνευματική, επεκτάθηκε και στη κοινωνική και δημόσια ζωή.
     Ενα πλήθος καινοτομίες οφείλονται στην πρωτοβουλία του. Αναλαμβάνοντας διευθυντής της Δημοτικής Εκπαίδευσης στο Υπουργείο Παιδείας, δημιούργησε το Γραφείο Σχολικής Υγιεινής και καθιέρωσε τη γιορτή της Σημαίας. Υστερα ανάλαβε διευθυντής Γραμμάτων & Τεχνών στο ίδιο Υπουργείο (1913-1923) κι οργάνωσε το Μουσείο Κοσμητικών Τεχνών. Εργάστηκεν επίσης αποδοτικά στο Σύλλογο Προς Διάδοσιν Ωφελίμων Βιβλίων. Με δική του πρωτοβουλία ιδρύθηκε η Σεβαστοπούλειος Εργατική Σχολή και στη δική του βοήθεια οφείλει πολλά ο Οίκος Τυφλών.
     Το 1926 έγινε ακαδημαϊκός. Πέθανε σε ηλικία 92 χρονών, σεβαστός πρεσβύτης, στη βίλα του στη Κηφισιά. Εχοντας οικονομικήν άνεση, είχε πολλά εξοχικά σπίτια, στον Ωρωπό, στις Γούβες Ευβοίας, στα Χορευτά Πηλίου κ.α. Μπορούσε έτσι, τις ώρες της ανάπαυσης, να βρίσκεται στην εξοχή, κοντά στη φύση και να επικοινωνεί συνεχώς -άνθρωπος απλός καθώς ήταν- με τους ψαράδες και τους χωρικούς. Αυτό τονε βοήθησε αρκετά ώστε μολονότι κάτοικος πρωτεύουσας, ν' αποδίδει με πειστικότητα την αγροτική ζωή και τον κόσμο των θρύλων, των παραδόσεων και των ηθών κι εθίμων της υπαίθριας Ελλάδας.
     Υπήρξε ο κατ' εξοχήν φυσιολάτρης ποιητής και μαζί με τον Παλαμά, τον Ν. Καμπά και τον Ι. Πολέμη, στάθηκαν οι πρώτοι ιδρυτές της «Νέας Αθηναϊκής Σχολής», που πολέμησε τον ξεπερασμένο ρομαντισμό του Παράσχου και Βασιλειάδου. Παράλληλα με τη ποίηση, υπηρέτησε και τη πεζογραφία, με θέματα που 'ναι κι αυτά αντλημένα από τη φύση, την εξοχή, τη παράδοση και την εθνική ιστορία. Τόσο στη ποίηση όσο και στα πεζά του, είναι πάντοτε απλός, φωτεινός, εύκολος κι αισιόδοξος. Κατακτά αμέσως τον αναγνώστη, γι' αυτό κι αγαπήθηκε πολύ, ιδίως από μαθητές
.

-----------------------------------------------------------------------------------------------

             Φωτερά Σκοτάδια
...
Δε θέλω του κισσού το πλάνο ψήλωμα
σε ξέν' αναστηλώματα δεμένο.
Ας είμ' ένα καλάμι, ένα χαμόδεντρο
μα όσο ανεβαίνω, μόνος ν' ανεβαίνω.

Δε θέλω του γυαλιού το λαμπροφέγγισμα,
που δείχνετ' άστρο με του 'λιού τη χάρη.
Θέλω να δίνω φως από τη φλόγα μου
κι ας είμαι κι ένα ταπεινό χορτάρι.
...                                                             (απόσπασμα)
            Χώμα Ελληνικό
 
Τώρα που θα φύγω και θα πάω στα ξένα
και θα ζούμε μήνες, χρόνους χωρισμένοι,
άφησε να πάρω κάτι κι από σένα,
γαλανή πατρίδα πολυαγαπημένη,
άφησε μαζί μου φυλαχτό να πάρω
για την κάθε λύπη κάθε τι κακό,
φυλαχτό από αρρώστια, φυλαχτό από Χάρο,
μόνο λίγο χώμα, χώμα ελληνικό.

Χώμα δροσισμένο με νυχτιάς αγέρι,
χώμα βαφτισμένο με βροχή του Μάη,
χώμα μυρισμένο απ' το καλοκαίρι,
χώμα ευλογημένο, χώμα που γεννάει
μόνο με της Πούλιας την ουράνια χάρη,
μόνο με του ήλιου τα θερμά φιλιά,
το μοσχάτο κλήμα το ξανθό σιτάρι,
τη χλωρή τη δάφνη, τη πικρήν ελιά.

Χώμα τιμημένο, που 'χουν ανασκάψει
για να θεμελιώσουν ένα Παρθενώνα,
χώμα δοξασμένο, που 'χουν ροδοβάψει
αίματα στο Σούλι και στο Μαραθώνα,
χώμα που 'χει θάψει λείψαν' αγιασμένα
απ' το Μεσολόγγι κι από τα Ψαρά
χώμα που θα φέρνει στον μικρόν εμένα
θάρρος, περηφάνια, δόξα και χαρά.

Θε να σε κρεμάσω φυλαχτό στα στήθια,
κι όταν η καρδιά μου φυλαχτό σε βάλει
από σε θα παίρνει δύναμη βοήθεια,
μη τη ξεπλανέψουν άλλα, ξένα κάλλη.
Η δική σου χάρη θα με δυναμώνει,
κι όπου κι αν γυρίσω, κι όπου κι αν σταθώ
συ θε να μου δίνεις μια λαχτάρα μόνη,
πότε στην Ελλάδα πίσω θε να 'ρθω.

Κι αν το ριζικό μου -έρημο και μαύρο-
μου 'γραψε να φύγω και να μη γυρίσω,
το στερνό συχώριο εις εσένα θα 'βρω,
το στερνό φιλί μου θε να σου χαρίσω.
Έτσι κι αν σε ξένα χώματα πεθάνω,
και το ξένο μνήμα θα 'ναι πιο γλυκό
σα θαφτείς μαζί μου στη καρδιά μου πάνω,
χώμα αγαπημένο, χώμα ελληνικό.

            Το Σπίτι Σου

Τίποτε δεν άλλαξε απ' το σπίτι σου
κι απ' το δρόμο κι απ' τη γειτονιά.
Μόνον η παλιά βρυσούλα στέρεψε
στην αντικρινή σου τη γωνιά.

Τίποτε δεν άλλαξε απ' το σπίτι σου.
Βιαστικός διαβάτης το θωρώ
και, ξεχνώντας πόσα χρόνια πέρασαν,
σα και τότε πάλι λαχταρώ...

Λαχταρώ ν' ανοίξεις το παράθυρο
και στο διάβα μου άξαφνα να βγεις,
γελαστή παιδούλα καστανόξανθη,
χάραμα απριλιάτικης αυγής.

Σφαλιστό απομένει το παράθυρο
κι αν τ' ανοίξεις, μι' άλλη θα φανεί.
Μόνο στο παράθυρο της θύμησης
βγαίνεις ίδια και παντοτινή.

 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers