-

Dali &

-


-








.

--.


.


 
 

Dali &  

. DALI:

            
                                                  Το Ρδο

     (Το Ρδο που ανατλλει, φωτζει και μεσουρανε. ρημος που... "φωτζεται" απ 'να ζευγρι. Η δροσοσταγνα στο Ρδο, -κατ' εμ- εν' η λανθνουσα ελπδα σωτηρας, σο λανθνουσαν ελπδα ρωτα διαβλπει κανες στο ζεγος. Κοιτζοντας το Ρδο, νιθω σα να με καλε να μπω κι ταν τελικ το καταφρνω, νιθω να ξαναβγανω λλος νθρωπος.)

                                  Το Πρασμα

     Βρισκμαστε σε μια αθουσα αναμονς. Εμαστε απ κπου ψηλτερα, του κανονικο ψους ενς ανθρπου, αρατοι και κοιτμε. Ουσιαστικ και τυπικ, αυτ εναι η δουλει μας. Δε ξρουμε ακμα που δηγε αυτ η αθουσα. Μλλον κποιο ιατρεο, μα χωρς να μπορομε προς το παρν, να πομε την ειδικτητ του. Πολυτελς χρος, λιτ επιπλωμνος! Λμε πολυτελς, γιατ ακμα και τα πλακκια του δαπδου, φαντζουν πανκριβα. Τα λγα αντικεμενα επσης. να γυλινο τραπεζκι σαλονιο, δυο πολυθρνες, νας καναπς, αμπαζορ ξοχο, τσσερα κρυφ φωτιστικ -να για κθε γωνι- και μια υπρκομψη θκη για περιοδικ, ανμεσα στις πολυθρνες. Αυτ εναι σχεδν λα, εκτς...
     Αφσαμε τελευταα δυο ακμη αντικεμενα του χρου! Τοτο γιατ, κατ να περεργο τρπο, εναι και τα πιο σημαντικ κι καστος εξ υμν θα τα 'βρισκε ενδιαφροντα. Το να, εμαστε εμες! Δηλαδ, για ν' ακριβολογομε, χι εμες, αλλ μια μικρ, πανσχυρη κμερα, ελαφρ περιστρεφμενη και φυσικ ...πανκριβη, γνωστς μρκας! Εμαστε επικεντρωμνοι στο τερο, ενδιαφρον αντικεμενο: νας πανκριβος πνακας, που βρσκεται στο τοχο, ακριβς απναντι απ το καναπ, τσι στε ποιος κθεται κει, ν' απολαμβνει τ' μορφο θαμα, σο θα περιμνει τη σειρ του!
     Ας μιλσουμε για τον πνακα λοιπν. Η οπτικ μας, δε μας επιτρπει να 'χουμε πλρη εικνα. Απ' ,τι καταλαβανετε, εμες τοποθετηθκαμε εδ, μλις σμερα το πρω, για να φυλμε, μπως κποιος επιχειρσει να τονε πειρξει να τονε κλψει. Δε το ξρουμε αυτ σγουρα, μα για ποιον λλο λγο θα μας βαζαν εδ; τσι βλπουμε τον πνακα, υπο γωναν -λλωστε τι ξρουμε απ πνακες, εμες οι κμερες; σο κι αν εμαστε πανσχυρες και πανκριβες!- μα καλπτουμε θαυμσια, λο τον εγγς χρο του!
     Ας προσπαθσουμε λοιπν να τον περιγρψουμε, σο πιο καλ μπορομε. Η κορνζα του, κατ' αρχν, εναι χρυσ επχρυση, μορφα και περτεχνα δουλεμνη και θα πρπει κι αυτ να κστισε πανκριβα! Περιττ να πομε πως καλπτεται απ γυαλ! Ο διος ο πνακας, απ' σο πινει το βλμμα μας, απεικονζει να μεγλο ρδο, χωρς το κοτσνι του, αλλ με μια δροσοσταγνα σε κποιο πταλ του. Φντο του, ο καθριος γαλανς ουρανς και κτω μια πεδιδα, κατα το θρος. Δυ νθρωποι σα μυρμγκια σ' αυτ τη πεδιδα κι ...αυτ εναι λο!
     Θ' αναρωτιστε κι ελογα, γιατ σας τα λμε λα τοτα. Πρπει να σας πισουμε απ το χρι και να σας μπσουμε στο κλμα του χρου -και του πνακα- τσι πως εμες τον αντιλαμβανμαστε και να σας μεταφρουμε σο πιο καλ και κατανοητ μπορομε, τα περεργα συμβντα που ακολοθησαν, τοτη τη πρτη μρα μας εδ!
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
 -λα αγρι μου και θ' αργσουμε. Μας περιμνει ο γιατρς...
 -Να μητρα...
 -Τι τη κοιτοσες αυτ; Σιγ μην ξιζε αυτ, για να παληκρι σαν εσνα!
 -χεις δκιο μητρα...
 -Εσ παιδ μου, εσαι στην ιατρικ πλον. Σε λγα χρνια που θα πρεις το πτυχο σου, ουρς θα κνουν ξω απ τη πρτα σου οι νφες! Ποις θα σε πινει ττε!
 -...
 -Μα... καλ... δε την εδες πως ταν ντυμνη; Τσουλ σκτο! Εναι αυτ κορτσι για σπτι;
 -χι μητρα...
 -Εσαι 22 ετν κι εσαι ακμα μικρς για ττοια. Πρε πρτα το πτυχο κι στερα θα 'χεις καιρ!
 -...
 -λα περπτησε λγο πιο γργορα και μη κοιτς πσω. Σχεδν φτσαμε...
 -Ναι μητρα...
 -Για ποιον νομζεις τι σκοτνεται λη μρα ο πατρας σου στη δουλει; Για σνα! Για μας! Τσα και τσα ξοδα πως νομζεις πως καλπτονται; Πιστεεις πως σου χαρζει κανες κτι;
 -...
 -Εγ πλι; Ξρεις πσα θυσασα για σνα; Καννα λοσο. Καμι διασκδαση! Γιατ εχα να ετοιμσω τα προικι σου. στερα καθς εδα πως τα 'παιρνες τα γρμματα, στερηθκαμε τα πντα για τις σπουδς σου. Ξρεις; Συγγρμματα, φροντιστρια... λα για σνανε αγρι μου!
 -Μλιστα μητρα...
 -Σ' αγαπμε πρα πολ! χι πες μου, δε σ' αγαπμε; Σου 'λειψε ποτ τποτε;
 -χι μητρα...
 -Ε λοιπν πες μου γιατ στεναχωρισαι; Νομζεις πως θα σ' αγαπσει ποτ κανες καμι σουρλουλο, τσι πως εμες; Ανιδιοτελς;
 -χι μητρα...
 -Εδες; Το λς και μνος σου! Λοιπν φτσαμε, εδ ... στο ασανσρ... εδ παιδκι μου... χι απ κει... εδ εναι το ασανσρ!
 -Συγγνμη μητρα...
 -Λοιπν τρα που θα πμε στο γιατρ μη φοβηθες! Εναι πολ καλς και πανκριβος ειδικς! Να τον ακοσεις, γιατ τι σου πει εναι σωστ! Το 'χει σπουδσει ο νθρωπος, στην Αμρικα κι χι μνον αυτ: σε συμπθησε κιλας!
 -...
 -Γιατ δε μιλς; Λω λθος κτι; ...και μη κοιτς συνεχς τα παποτσια σου... Σε παρακαλ, μη μου το κνεις αυτ! Μη μας το κνεις αυτ! 'Αφησε μας να σε βοηθσουμε, παιδ μου! Εμες θλουμε, μπορομε και σ' αγαπμε!
 -Μλιστα μητρα...
 -"Μλιστα" μα κοιτς λο τα παποτσια σου! Ορστε... μπανουμε στο ιατρεο... κοτα να 'σαι συνεργσιμος μωρ μου. Σ' αγαπ!
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
     Κποια στιγμ λοιπν χτπησε η πρτα και κποιος απ μσα, -μλλον με κποιο εσωτερικ μηχανισμ- νοιξε. Μπκε μια μεσκοπη, καλντυμνη, χλιδτη κυρα κι νας παχουλς νεαρς. Μοιζανε πολ! Επιτλους, γιατ εχαμε αρχσει να πλττουμε κι αναρωτιμασταν, αν εχαμε καννα λγο παρξης εδ μσα!
     Αυτο οι δυ λοιπν, πρασαν μσα. Η γυνακα περιεργστηκε το χρο, μ' επιδοκιμασα κι δειξε το καναπ στο νεαρ, που κοιτοσε κπου χαμηλ. Τα πλακκια του δαπδου το αντικαθρφτισμ του σ' αυτ! Υπκουσε πειθνια, μα χωρς να πρει τα μτια του απ κτω. Εκενη στην αρχ, λο του 'λεγε... του 'λεγε... νουθεσες, συμβουλς κι εκενος που και που, απαντοσε -χωρς να φρνει αντιρρσεις- πτε "ναι μητρα" "μλιστα μητρα"! πειτα, ταν νιωσε πως εχε πει λα σα πρεπε κουρστηκε, πρε να περιοδικ μδας κι ρχισε να το ξεφυλλζει. Σταματοσε με διατερο ζλο, στις σελδες ακριβς μδας και σ' λλα γυναικεα αξεσσουρ!
     Ττε μνον ο νεαρς, ρχισε σιγ-σιγ, να σηκνει το βλμμα του απ το πτωμα. Δειλ στην αρχ κι πειτα, σα την εδε απασχολημνη κι απορροφημνη απ τ' φθονα περιοδικ μδας, ξεθρρεψε κι ρχισε να περιεργζεται με τα μτια του, τα πντα! Περιργως πως, τον πνακα τον εδε προτελευταο, παρ' λο που τον εχε κατφατσα. Μλλον γιατ, οπτικ, ταν ψηλτερα -πως κι εμες- απ' λα τα υπλοιπα αντικεμενα! Ευτυχς μως σε μας δε πρφτασε να φτσει η ματι του, γιατ εκτς απ ψηλ, εμασταν και πολ πλγια προς αυτν! Το λμε γιατ απ καθαρ διασθηση παρακινημνοι, πιστεουμε, πως αν μας βλεπε θα τρμαζε και θα 'σκυβε πλι κτω!
     Στην αρχ, το κοταξε με αδιφορη ματι. Απλ τον κοταξε, χωρς να τον κοιτζει, τσι απλ για να κοιτξει κτι! Να περιεργαστε το χρο και να βοηθηθε σως απ τη γνριμη πια διταξη, των γνριμων πια αντικειμνων, ολγυρα! Αναγνριση χρου! ταν μως ο χρνος της ...αδιφορης ματις τλειωσε -ο χρνος εκενος, που η αδρνεια του νου απαιτε, μχρι να δει πραγματικ και βαθτερα, το αντικεμενο- κι εν εχε αρχσει να στρφει δειλ, το βλμμα προς εμς, σταμτησε! Σκλωσε! Καρφθηκε! Ναι καλ ακοσατε! μεινε να κοιτ το πνακα -βαθι αυτ τη φορ- για πολλ ρα! Θαρρες μαγεμνος, μα χωρς να 'ναι! Θαρρες εγκλωβισμνος, παγιδευμνος, μα πλι χωρς να μπορε κανες να το πει κι τσι! Πσο μλλον εμες: μια κομψ κμερα πανσχυρη, πανκριβη, ευλικτη κι να σωρ λλες δυναττητες!
     πως και να 'χει, εκενος δε τραβοσε το βλμμα του απο τον πνακα! Κοταζε απλ, συχα, χωρς να γουρλνει καν τα μτια, μα κοταζε ..."εσωτερικ" κι ντονα! πειτα, ρχισε να λικνζεται. Αδιρατα στην αρχ, μα βαθμιαα, αυτ το λκνισμα δυνμωνε, χωρς να φαντζεστε πως γινε τρομερ! Θα τολμοσαμε να πομε πως λικνιζταν διερευνητικ, πασχζωντας να βρει το σωστ ρυθμ! Ρυθμ γιατ; Να συγχρονιστε με τι; Αυτ η σκψη μπορε να αποδσει σωστ το τι συνβαινε και μας πρασε, γνωστο πως, γνωστο γιατ! Μα τελικ μλλον τσι ταν γιατ ταν αυτ επετεχθη -και μη ρωττε λεπτομρειες- ττε το λκνισμ του σταμτησε!
     μεινε ακνητος, τρεμουλιζοντας ελαφρ και λγες στλες ιδρτα φνηκαν στο μτωπ του! Μισνοιξε το στμα του -χαμγελο;- κι παψε ν' ανοιγοκλενει τα βλφαρα! Αυτ διρκεσε τσο, στε ν' αρχσουν να δακρζουν και ττε... Ω ττε...
     σως και να μη μας πιστψετε, αλλ ορκιζμαστε -εκε που μπορε να ορκιστε μια κμερα και να γνει πιστευτ και σεβαστ- πως τι πομε απ 'δω και πρα θα 'ναι η απλυτη αλθεια!
     Απ' λα τ' ανογματα του προσπου του, μτια, μτη, στμα, αυτι μα κι απ' τους πρους του δρματος, -αλλ πιο αχν εκε-, ρχισε να βγανει κτι σα γκρζος καπνς! Σαν να νφος  τλος πντων, κτι ττοιο! ταν πια βγκε λο (;) και σχηματστηκε (;;) λγο 'μπρος του, εδαμε να πιστ (;;;;) του αντγραφο, κτι σα συννεφνιο ολγραμμα, σκορου γκρζου χρματος! Αυτ τον δειχνε, τσι πως ταν ταν μπκε και κοιτοσε κτω! πειτα, σκωσε το ανπαρκτο βλμμα του και κοταξε τον πνακα για λγο και κνωντας μια απτομη δρασκελι, ρμηξε και χθηκε μσα του!
     Ναι! Αλθεια λμε! Το ορκιστκαμε! Το ρδο φνηκε πιο κκκινο, οι δυ νθρωποι σα να κινθηκαν λιγκι κι η δροσοσταγνα κπως κλησε στο πταλο, απειροελχιστα! Εδ μως δεν επιμνουμε! σως να 'ταν η ιδα μας! πειτα στραφκαμε πλι στο νεαρ, παραξενεμνοι -αν και δε πρπει, οι καλς κμερες να παραξενεονται απ' σα βλπουν- και που σο δε κοιτοσαμε, δε ξρουμε τι κανε! Τρα μως δειχνε νηφλιος, με πιο ζωνταν βλμμα και ναι μεν κοιτοσε τον πνακα, μα τοτη τη φορ, κοιτοσε -αν καταλαβανετε τι εννοομε- με το σωστ τρπο!
     Σε λγο, ο νεαρς σκοπισε τον ιδρτα του, σηκθηκε και γρισε προς τη κυρα...
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
 -Μητρα! (Εκενη στρφηκε κπληκτη!)
 -Ναι παιδ μου;
 -Νομζω μητρα πως τζμπα ρθαμε ως εδ. χω να σκεφτ πιο σοβαρ, μερικ πργματα. Πμε να φγουμε!
 -Μα... τι λες παιδκι μου; Εδ ρθαμε για να σε βοηθσουμε! Εμες που σ' αγαπμε! Πως να φγουμε;
 -Δεν χω χρεα βοηθεας μητρα. Τουλχιστον χι ττοια βοθεια! Πμε σε παρακαλ...
 -Μα... πως δεν χεις παιδ μου; Προσεγγζεις επικνδυνα τη τρλα, επε ο γιατρς, εδ και κμποσο διστημα! Μη κοιτς που κρβαμε λγια. Κτσε μωρ μου, εδ θα γνεις καλ. Εδ σ' αγαπμε! Μη μας το κνεις αυτ!
 -Με θεωρες λοιπν, τρελ μητρα; Σου μοιζω για τρελς;
 -Εεε... χι... Ναι... δηλαδ... Ουφ! Κθισε παιδκι μου, εδ εναι ο ειδικς που αν -λω αν- υπρχει κτι ττοιο, θα το διορθσει. Κθισε πλι κτω σε παρακαλ. Μη μας το κνεις αυτ!
 -Μητρα, εσ μπορες να καθσεις αν θλεις. Αν πιστεεις πως χρειζεσαι βοθεια, εννο! Γιατ εγ, ετε μαζ σου, ετε δχως σου, θ' ανοξω τη πρτα και θα φγω! χω πργματα να σκεφτ, πργματα να κνω και δε ξρω καν αν προλαβανω!
 -Που πας βρε αχριστε; τσι κλωτσς τση αγπη; Τσες θυσες; Τση αφοσωση; ΣΤΑΣΟΥ...!
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
     Ο νεαρς, νοιξε τη πρτα και βγκε! Η κυρα που προσφωνοσε "μητρα" βγκε ξοπσω του, αλλφρων και φωνζοντς του... Ττε, μλις η πρτα εχε κλεσει πσω τους, ακοστηκε μια φων -πιθανς του γιατρο- να λει ρρινα και κοφτ:
 -"Περστε παρακαλ."
     Πρπει να πομε πως ταν μπκαν οι δυ τους, το ψηφιακ μας ρολ, δειχνε 17.52'.42" και ταν η πρτα κλεισε πσω τους, καθς φευγαν, δειχνε 18.03'.19"! Δε ξρουμε αν αυτ σας λει κτι και τι, μα ξρουμε πως εσες οι νθρωποι, τα μετρτε κτι ττοια. Εμς πντως χι! Εμες προσπαθσαμε να σας μεταφρουμε, σο πιο πιστ, σα κμερα, τι πεσε στην αντληψ μας κι αυτ ειν' λο! Κρμα μνο, που τη πρτη μρα μας εδ, δε σκφτηκε  δε πρφτασε κανες να μας φορτσει με μαγνητοταινα. Πργμα που γινε φυσικ τις αμσως προσεχες μρες. Επσης, τοτη τη πρτη μας μρα, λγω κποιου προσωρινο, τεχνικο προβλματος στη σνδεση, δεν υπρχε αποκατεστημνη οπτικ επαφ, απ το δκτη στο γραφεο του γιατρο. Πργμα που επσης αποκαταστθηκε τις αμσως προσεχες μρες.
     τσι -μιας και ποτ δε ξανασυνβη κτι παρμοιο- χετε μνο τη μαρτυρα μας και σας δνουμε το λγο της καμερικς μας τιμς, πως λα γιναν τσι ακριβς πως σας τα περιγρψαμε. χετε το λγο μιας κομψς, πανσχυρης, πανκριβης και με πολλς δυναττητες, κμερας, που εκτς των λλων, δε ψεδεται ποτ...

"Σε κενη
  που λλαξε
                           Πανσληνος Αυγοστου 2003
  το ρου..."

 

 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers