-

Dali &

-


-








.

--.


.


 
 

 

Sulpicia : ( 1 . .. - 1 . ..)

                                      Βιογραφικ

     Η Σουλπικα τανε Ρωμαα ελεγειακ ποιτρια του 1ου αι. π.Χ. της μνης απ τις οποες διατηρονται ορισμνες συνθσεις. γραψε ερωτικς ελεγεες (εναι κι λλη Ρωμαα ποιτρια μ' αυτ τ' νομα, που 'ζησε στα τη του Δομιτιανο. χει σωθε σατιρικ της ποημα Περ του εδκτου του Δομιτιανο). Πρκειται για 6 σντομα ποιματα, που βρσκονται με τ' νομ της στο 3ο βιβλο του Corpus Tibullianum (3.13-3.18). Οι ερευνητς εξετζουνε τη γυναικεα μη, φση της ποησς της και τον ιδιατερο ρλο της στα πλασια της ανδροκρατομενης ρωμακς ερωτικς ελεγεας.
     Ο ρωτας κι οι ποικλες εκφνσεις του ποτ δεν παψαν να βρσκονται στο επκεντρο του δημσιου κι ιδιωτικο βου της Ρμης. Διλου τυχαα λλωστε, η λξη ROMA αναγραμματζεται σε AMOR (ρωτας). Οι Ρωμαοι ποιητς, στη προσπθει τους να φανον αντξιοι συνεχιστς των Ελλνων προκατχων τους, καλλιεργσανε συστηματικ και διευρνανε το πεδο της ερωτικς γραφς κατακτντας νους εκφραστικος τρπους, εξερευνντας νες θεματικς και προχωρντας σε τολμηρ να εγχειρματα. Η λατινικ ερωτικ ποηση εναι γεμτη πολυχρωμα, εκπλξεις, ανατροπς κι αντινομες. Τη διακρνει φαντασα, ευαισθησα, τλμη, ειρωνεα κι χι σπνια, καυστικ χιομορ. Εναι νας χρος αναρθμητων αποχρσεων, που τα πιο λεπτ σκιρτματα μιας ερωτευμνης καρδις μπορον να συνυπρχουν με την εκδικητικ μανα ενς προδομνου ρωτα.
     Η Sulpicia πιστεεται απ μερικος τι ταν η ποιτρια των 6 σντομων ποιημτων ( αν θλετε, 6 σντομων επιστολν, περπου 40 γραμμς λα κι λα) που περιλαμβνονται στο σμα της ποησης του Tibullus. τσι θα 'τανε μια απ τους ελχιστους θηλυκος ποιητς της ρωμακς λογοτεχνας ( τουλχιστον η μνη που μας σθηκε). λλοι, ωστσο, υποστριξαν τι τα ποιματα δεν εναι δικ της αλλ γρφονται στη persona της απ ναν λλο ποιητ, πιθανν τον Τβουλλο. Αν η ταυτοποηση πντως εναι σωστ, ζησε στην εποχ του Αυγοστου κι τανε κρη του ρτορα Σρβιου Σουλπκιου Ροφου -που τανε φλος του Κικρωνα, στις τον επικαλεται σε γραπτ του- μητρα της η Βαλρια, θεος και κηδεμνας της ταν ο Μεσσλα Κορβνους (Μρκο Βαλριο Μεσσλλα Κορβνους, 64 π.Χ. - 8 μ.Χ., στο λογοτεχνικ κκλο που καθιρωσε γρω στο 30 π.Χ.  που περιλμβανε, μεταξ λλων, τον Tibullo, τον Ovidio και το Ligdamo, ανκει κι η ποιτρια. πως φανεται στο στχο propinque 6, ο Μεσσλλα εναι και συγγενς της, καθς λγεται πως ταν αδελφς της μητρας της), νας σημαντικς μντορας-προσττης της λογοτεχνας.
     Σ' ν απλυτα ανδροκρατομενο λογοτεχνικ εδος, πως η ρωμακ ερωτικ ελεγεα, οι 6 μικρς ελεγεες της Σουλπικας προσφρουνε στον αναγνστη (αρχαο και σγχρονο) μια μοναδικ ευκαιρα ν' ακοσει τη γυναικεα φων αδιαμεσολβητη, απαλλαγμνη απ μφυλες προκαταλψεις και παραμορφσεις. Οι στχοι της διακρνονται για την ευαισθησα, το συναισθηματισμ, την εκφραστικ τους δναμη αλλ και τη καλλιτεχνικ τους ποιτητα. Μπορε η κταση των ποιημτων της να εναι μικρ, σχεδν επιγραμματικ, μως αυτ δεν εναι νδειξη αδυναμας, αλλ μλλον αποτλεσμα πειραματισμο. Η ριμη πραγμτευση γνωστν μοτβων της ρωμακς ελεγεας σε συνδυασμ με τα εκφραστικ μσα ποιητικς που χρησιμοποιε, τοποθετονε τη Σουλπικα εντς του χρου της ελεγεας. Η εκτεταμνη χρση υπταξης, οι ντονες νοηματικς συστροφς, η υφολογικ σκοτειντητα, η προτμηση για απαρμφατα, οι περτεχνοι υποθετικο λγοι, αλλ κι η ευρεα χρση υποτακτικς αποτελονε κποια απ τα βασικ χαρακτηριστικ της ποησς της.
     λα αυτ, ββαια, δεν εγγυνται το de facto γυναικεο χαρακτρα του λγου της. Το αν καταφρνει ν' αρθρσει το δικ της γυναικεο λγο μες στο ργο της δεν οφελεται τσο στο βιολογικ της φλο σο στην ικαντητ της να υπερβε τις μφυλες συμβσεις και τους αποκλεισμος του εδους που γρφει κι τσι να προσφρει τελικ μια διαφορετικ θερηση των πραγμτων, μιαν εναλλακτικ ματι στη γυναικεα ψυχ. πως αποδεικνεται, η συμμρφωσ της προς τους καννες και τις ειδολογικς συμβσεις της ελεγεας δεν ακυρνει αναγκαστικ τη προσπθει της να εκφρσει τον δικ της γυναικεο λγο σε σχση με τον διαμεσολαβημνο γυναικεο λγο, πως αυτς απαντ στα κεμενα των ανδρν ελεγειακν ποιητν. Η Σουλπικα τολμ, στω και διστακτικ και τελικ καταφρνει, να δσει φων στη δικ της ευαισθησα. Τελικ, πως πολ εστοχα παρατηρε η Keith, οι ελεγεες της καταφρνουν να προσφρουν, "μιαν οξεα ευαισθησα αναφορικ με τον παραβατικ ρλο της γυναικεας σεξουαλικτητας στη ρωμακ κοινωνα και λογοτεχνα, εν ταυτχρονα αρθρνουν μ' επιδξιο τρπο μια λιγτερο περιοριστικ ψη του γυναικεου πθους".

     Τα ποιματα εναι 6 σντομα ελεγειακ που απευθνονται σ' εραστ που ονομζεται Cerinthus. Ο Κρυνθος τανε κατ πσα πιθαντητα ψευδνυμο, στο στυλ της εποχς (πως η Λεσβα του Catullus κι η Cynthia του Propertius). Ο Κρινθος θεωρθηκε μερικς φορς τι αναφρεται στον Κορνοτο τον οποον απευθνει ο Τβουλλος σε 2 απ τις ελεγεες του, πιθαντατα ναν αριστοκρτη Caecilius Cornutus. Η ομοιτητα μεταξ του ελληνικο κρατο και του λατινικο cornu εναι μεταξ των επιχειρημτων που παρατθενται υπρ αυτς της αναγνρισης. Η πρσφατη κριτικ, ωστσο, χει απομακρυνθε απ τη προσπθεια προσδιορισμο του Cerinthus με ιστορικ στοιχεο υπρ της σημεισεως των λογοτεχνικν συνεπειν του ψευδνυμου.
     Για πολ καιρ, πολλο ακαδημακο θεωροσανε τη Sulpicia σαν ερασιτχνιδα ποιτρια αξιοσημεωτη πιτερο για το φλο της. Η ποψη αυτ αμφισβητθηκε απ τον Santirocco σ' ν ρθρο που δημοσιεθηκε το 1979 και στη συνχεια διερευνθηκε πληρστερα η λογοτεχνικ αξα αυτς της συλλογς. Ορισμνοι επικριτς αμφισβητσανε την ποψη τι τα ποιματα που αποδδονται σ' αυτν εχανε γραφτε απ γυνακα. Ο Χμπαρντ υποδεικνει τι το περιεχμενο των ποιημτων εναι υπερβολικ ριψοκνδυνο για μιαν αριστοκρτισσα στη Ρμη, εν οι Habinek & Holzberg υπονοον τι τα ποιματα εναι υπερβολικ περπλοκα για να 'χουνε γραφε απ γυνακα. Σε μια επισκπηση της κριτικς της γι' αυτν, ο Alison Keith περιγρφει τη λογικ του ρθρου του Hubbard ως βασανιστικ κι επισημανει τα προβλματα στις προσπθειες του Holzberg & Habinek να εξαφανσουνε τη γυναικεα πατρτητα. Αντθετα, η Hallett υποστηρζει τι αυξνει τον αριθμ των ποιημτων που της αποδδονται για να συμπεριλβει τα ποιματα 8-12 απ το Corpus Tibullianum, τα οποα προηγουμνως αποδθηκαν σε φλο της.
     Ανκοντας στην αριστοκρατικ τξη, μπρεσε να παρακολουθσει τους αποκλειστικος κκλους της υψηλς κοινωνας και πιθαντατα να ενταχθε στον πνευματικ κκλο του θεου Messalla, που με το θνατο του πατρα, γινε κηδεμνας της. Τα ργα της περιχονται στο Corpus Tibullianum, μες στον κκλο της Sulpicia, που συγκεντρνει συνολικ 5 ελεγεες, εκτς απ 6 ακμα κομμτια που ονομζονται ελεγεδια. Η δια η παρξη της εναι ωστσο πολυσυζητημνη: δεν εναι πργματι σαφς αν εναι ντως υπαρκτ πρσωπο, η γυνακα που τραγουδ, εναι λογοτεχνικς χαρακτρας αντιστοιχε στη φων ενς λλου ποιητ που πραγματικ υπρχε. Οι περισστεροι μελετητς συμφωνονε σχετικ με τη πραγματικν παρξ της.
     τσι φτνουνε στο 3ο βιβλο του Corpus Tibullianum που ονομζεται Παρρτημα Tibulliana, 6 σντομες ελεγεες της, τα αποκαλομενα Elegidia, που σημεινονυαι απ τους αριθμος III.13 ως III.18 και περιλαμβνουνε συνολικ 40 στχους. Η Hallett της απδωσε επσης και τα 5 ποιματα (III.8 ως III.12, για συνολικ 114 στχους) του λεγμενου κκλου του Amicus Sulpiciae που περιχεται στο διο βιβλο του Corpus, εν ο Holt Parker θεωροσε πως εναι απ αυτν και τα ποιματα III.9 και III.11 του προαναφερθντος κκλου του Amicus Sulpiciae, τις 2 ελεγεες που ο συγγραφας ισχυρζεται τι εναι δικς της επσης. Στη 2η ελεγα, ο αννυμος συγγραφας εμφανζεται ως Σουλπιτκα, ορμμενος απ το πθος για κυνγι που καλλιεργεται απ τον αγαπημνο Κρυνθο. Κι μως, για να μενει μαζ του, η Σουλπικα θα τον ακολουθοσε στα βουν και στο δσος, ακολουθντας τον με τα ελφια και τους αγριχοιρους, αρκε μνο να το 'θελε κι αυτς να της το ζητοσε,
     Η κριτικ θεσε το ζτημα της ταυττητας του Κρυνθου. Η ελληνικ διατπωση του ονματος υποδηλνει τι πρκειται για ψευδνυμο, σμφωνα με τη χρση των λατινοειδν ποιητν για την ελληνικ επωνυμα των αγαπημνων. Συγκεκριμνα, απ το ελληνικ κρας, το κρνο, στο λατινικ κορνοτο, θεωρθηκε τι ο εραστς της Σουλπικας τανε γνωστς μ' ναν φλο του Cornutus στον οποο η ποιτρια απευθνεται στις 2 ελεγεες ΙΙ.2 και ΙΙ.3. Δεδομνου πως αυτς ο φλος του Tibullus εναι παντρεμμνος, υπρξαν εκενοι που χουνε δει το δσιμο της Sulpicia και του Κρυνθου να καταλγει σε γμο - σως σ' να παρνομο ρωτα.
     Απ την λλη πλευρ, το ξνο νομα του εραστ, κανε επσης να πιστψουνε σαν εκδοχ το να τανε σκλβος του Messalla, αλλ η επιλογ του ψευδνυμο με βση τις λογοτεχνικς συμβσεις εναι πιο πειστικ: "το πιο σημαντικ πργμα πσω απ το νομα Cerinthus δεν εναι η ταυττητα του ανθρπου, αλλ η επιλογ της να σεβαστε πση θυσα τις ποιητικ; συμβσεις της αγπης. Συνθως σ' αυτς τις περιπτσεις ο εραστς ποιητς εναι νδρας κι ως επ το πλεστον, το τομο με ψευδνυμο εναι γυνακα. Τρα που μια γυνακα, εναι ποιτρια, αντιστρφει τη κατσταση. Θα μποροσε να ελαχιστοποισει αυτ το γεγονς χρησιμοποιντας να ελληνικ νομα για τον εραστ της: τι επλεξε διαφορετικ δεχνει εγλωττα την επιθυμα να συμμορφωθε με τη λογοτεχνικ πρακτικ της ποησης της ρωμακς αγπης με τα στδια και τα ψευδνυμ της, ακμα κι αν σμαινε την ανατροπ στους παραδοσιακος σεξουαλικος ρλους". Στις αμφισβητομενες πριν ελγεες, ο αννυμος φλος της ζητ απ το Φοβο, το θε της ιατρικς, να θεραπεσει τη κοπλα που αρρστησε, καθησυχζει κι ηρεμε τον νεαρ Cerinto, πως δεν πρπει να φοβται: "Δεν υπρχει τποτα για να κνεις".
     Στη 1η ελεγεα (III.13), δηλνει ερωτευμνη και δεν εναι πλατωνικ αγπη, εναι απλυτη αγπη και δε θλει να τη κρατσει κρυμμνη.  Στη 2η, πιστεει τι αναγκζεται να περσει τα γενθλι της στη δροσερ παιθρο του Arezzo, μακρυ απ τη Ρμη και τον Κρυνθο. τσι, ο δσκαλος Messalla θελε κι η Sulpicia ετοιμζεται να αφσει λη της τη ψυχ και την αγπη της στη πλη. Στην αμσως επμενη το ταξδι χει ακυρωθε και του γνωστοιποιε τα ευχριστα να. Υπρχουν σννεφα στη σχση με τον Cerinto: Αναρωτιεται τχα μη προτιμ καμμιν λλη κλπ ξεχνντας εκενος πως εναι κρη του Σρβιου και γι' αυτ υπρχουν εκενοι που ανησυχον, τι η Σουλπικα φτασε να προσφρει τον εαυτ της σ' ναν νθρωπο τσον αηδιαστικ και παρακατιαν σον ο Κρινθος. Στην επμενη εναι ρρωστη κι χει την εντπωση πως εκενος δεν ενδιαφρεται και πολ. Θα 'θελε να γνει γργορα καλ μνον αν εναι ββαιη τι κι αυτς το θλει. Αλλ' σως δεν εναι απαρατητο να ιαθε αν εκενος παραμενει τσον ανυπφορα απμακρος στην ασθνει της. Η τελευταα σντομη ελεγεα εναι μια δλωση αγπης και πθους.
     Απ αυτος τους στχους γνωρζουμε πως ταν αποφασισμνη και χειραφετημνη γυνακα "μια απ εκενες τις γυνακες που κενη την εποχ εχαν αρχσει να ζονε σμφωνα με να νο μοντλο, απορρπτοντας τους καννες. Μεταξ αυτν, η Σουλπικια εχεν σως πιτερο θρρος απ τις λλες. Σγουρα, εχε περισστερες πιθαντητες να επιλξει κι εχε περισστερη προστασα [...] κι, ευτυχς για μας, δεν εχε μνο τη δυναττητα να γρψει για τον εαυτ του, αλλ και τη καλ τχη να μη διαγραφε απ τη παγκσμια μνμη". Οι κριτικο αναρωτηθκανε γιατ οι συνθσεις της συμπεριληφθκανε στο ποιητικ σμα του Tβουλλου. 1ος λγος εναι τι "οι γυνακες δε διαθετανε κανλια να δημοσιοποισουνε και να διαδσουνε τα γραπτ τους", εν ο 2ος συνσταται στο γεγονς τι οι συλλογς που 'πρεπε να παραδοθονε δεν περνγανε στη σταχυολγηση απ γυναικεα γραπτ, επειδ κρινντουσαν τι τανε καττερης ποιτητας. Τα Elegidia θεωρονται απ καιρ ως ερασιτεχνικ ργο, αλλ η επανεκτμησ τους, που δη ξεκνησε ο Ezra Pound, συνεχζεται ακμα απ το 2ο μισ του 20ο αι..
     Το 1ο σχλιο στο Corpus of Tibullo χρονολογεται απ το 1475 κι εναι απ τον Ουμανιστ Berardino Cillenio (~1450-76), μλος της Ρωμακς Ακαδημας Pomponio Leto. Οι σημεισεις αφιερωμνες στα Elegidia εναι σπνιες και κανες απ' αυτος δε λαμβνει υπψη τη πιθαντητα αυτ τα ποιματα ν' ανκουνε σε διαφορετικ χρι απ του Tibullo, πσω μλλον τι τανε γυνακας: σκφτονται μλλον μιαν εκδλωση ομοφυλοφιλας του Λατνου ποιητ .ν λλο ιστορικ σχλιο εναι αυτ του Ioseph Scaliger (1540-1609), που προτθηκε απ τους Castigationes στο Catullum, Propertium, Tibullum, που δημοσιεθηκε το 1577. Πιστεει πως η Sulpicia εναι νομα μιας γυνακας αγαπημνης απ το Valerio Messalla, αλλ αποκλεει πως εναι κενη που τα 'γραψε: μλλον πιστεει τι ο Τβουλλος θελε να κρυφτε σε γυναικεο νομα για να δσει λογοτεχνικ κφραση σε μια γυναικεα φων και κρνει τα 6 Ελεγεδια ως "γλυκει και πολ λεπτ δουλει, ξια της μοσας του Τβουλλου".
     Το 1755 η 1η κδοση του Corpus Tibullianum δημοσιεθηκε απ το Γερμαν φιλλογο Christian Gottlob Heyne (1729-1812), που αναγνρισε τη Sulpicia ως τον πραγματικ συγγραφα των 6 ποιημτων κι οι κρσεις του εναι κολακευτικς. Ακμα κι ο Otto Friedrich Gruppe (1804-1876), στην κδοση του Die Römische Elegie, που δημοσιετηκε το 1838, θεωρε πως η Σουλπικα υπρξε πραγματικ κι γραψε χι 6 αλλ 5 ελεγεες: το Tandem venit amor -το σκανδαλδες elegy III.13- δεν μπορε να εναι δικ της, λει, αλλ του Tibullo. Η καλλιτεχνικ αξα αυτν των 5 ποιημτων, ωστσο, εναι πολ μτρια και το κρδος μας οφελεται πιτερο απ' τ' τι εμαστε σε θση να διαβσουμε τα "ερωτικ γρμματα μιας γοητευτικς Ρωμαας κορασδας της εποχς του Αυγοστου, ακριβς στη μορφ στην οποα τα 'γραψε". Για τον Gruppe αντιπροσωπεουνε την απδειξη μιας αυθεντικς γυναικεας γραφς, επειδ, σμφωνα με τον διο, εναι η τυπικ μορφ στην οποα μια γυνακα εκφρζει τα συναισθματ της: "Η κφραση εναι αδξια, η φρμα μπορε συχν να συσταθε μνο με δυσκολα [...] Παρατηρομε ορισμνο αριθμ διαλγων, τον υπολογοτεχνικ χαρακτρα πολλν εκφρσεων, την ασφεια της μορφς [...] Σε προσεκτικ ρευνα, ο κριτικς θ' αναγνωρσει εκολα εδ μια θηλυκ λατινικ, αδιαπραστη απ την ανλυση που διεξγεται με αυστηρ γλωσσικ μθοδο, αλλ η οποα βρσκει φυσικς κι απλς φρσεις για να εκφρζει ιδες της καθημερινς ζως χωρς μια συνειδητ και καλλιτεχνικ στιλιστικ επεξεργασα, στην οποα το νημα αυξνεται κι ενισχεται απ ελεθερο στιχοπλοκικ ad sensum".
     Εναι ξιο να σημειωθε πως σε σγχρονο σχλιο ο φιλλογος Ludolph Dissen υποστηρζει το ακριβς αντθετο του Gruppe: οι ελεγεες εναι της υψηλτερης ποιτητας κι αυθεντικν δημιουργιν του Tibullo κι ο διαφορετικς τους χαρακτρας σε σχση με τις λλες εναι το αποτλεσμα μιας αρχικς ρευνας, καλλιτεχνικ δουλει του ποιητ χωρς δχρωμο πνεμα, ως εκ τοτου, και χωρς γυναικεα γραφ. Για τον Kirby Smith, συντκτη ενς σχολου για το Corpus Tibullianum το 1913, τα ποιματα της Sulpicia, σ' αντθεση με κενα του Tibullo, τα οποα χουνε σχεδιαστε για δημοσευση κι χουνε στηθε σμφωνα με την αρχ του ars ascend artem, εναι απλ "επιστολς" που απευθνονται στον εραστ σημεισεις που παρατεθκανε σ' να ημερολγιο, κφραση μιας πραγματικ ζωντανς σχσης κι επομνως ποηση που προρχεται απ τον αυθορμητισμ της ψυχς κι απ την αμεστητα της παρξης. τσι, η ελεγεα III.13 εναι να "απσπασμα απ το δικ της ημερολγιο και προφανς γρφτηκε αμσως μετ την ολοκλρωση της αγπης, αφο βρσκεται ακμα σε κατσταση μεγλης ψυχικς διγερσης. Πρπει ακμα να απομακρυνθε απ τις αναπφευκτες δευτερεουσες σκψεις σε μια ττοια σχση".

Σχολιασμς προ των ελεγειν:

    Η Σουλπικα ξεκιν το ποημα, και ταυτχρονα ολκληρο τον σντομο κκλο των 6 ελεγειν, με μια θαρραλα και τολμηρ προγραμματικ δημσια διακρυξη του ρωτ της. Αγαπ ιδιατερα τα απαρμφατα (κυρως του παρακειμνου)· στο ποημα. χει επγνωση του παρνομου χαρακτρα της σχσης της. Συναντμε συνολικ 5 απαρμφατα, απ τα οποα μνον 1 δεν εναι στον παρακεμενο. Η χρση ενδυματολογικς μεταφορς, για να δηλωθε το αντιθετικ ζεγος απκρυψη-αποκλυψη της αλθειας, εναι αξιοσημεωτη. Το ενδιαφρον για το καλ της νομα (fama) απηχε ανλογες κοινωνικς ανησυχες των γυναικν στη Ρμη. Η συνδυασμνη αναφορ στον pudor με τη fama ανακαλε τις εναγνιες προσπθειες της βιργιλιανς Διδος στο 4ο βιβλο της Αινειδας, που η βασλισσα της Καρχηδνας προσπαθε απεγνωσμνα να συμβιβσει τον ερωτικ της παροξυσμ για τον Αινεα με τους ηθικος περιορισμος που της επιβλλει ο pudor. Μλιστα, στη περπτωση της Διδος η Fama/fama παζει καταλυτικ ρλο στη καταστροφ της. Επιπλον, με δεδομνο το ποιητικ status της Σουλπικας, ο ρος fama, πρα απ "καλη φμη", σε μεταλογοτεχνικ εππεδο σημανει και λογοτεχνικ φμη. Σ' αυτ τη περπτωση, χουμε δ τη παρουσα μιας απ τις πιο θεμελιακς συμβσεις της ρωμακς ερωτικς ελεγεας, της συμπλοκς του ερωτικς ζην με το ελεγειακς γρφειν. Ρudor, δηλαδ αιδημοσνη, ντροπ, αποτελοσε απαρατητη αρετ για κθε αξιοσβαστη Ρωμαα γυνακα.
     Ο εραστς μνει αννυμος σ' λο το ποημα μετριζοντας τσι κπως τη προγραμματικ και γεμτη αυτοπεποθηση, διακρυξη της ποιτριας σχετικ με την αποκλυψη της ερωτικς της σχσης. Το illum λειτουργντας ως αντικεμενο 2 ρημτων (attulitdeposuit) αντικατοπτρζει σε συντακτικ εππεδο τον παθητικ ρλο του αγαπημνου. Το επθετο Κυθρεια αποτελε στερεοτυπικ επθετο της Αφροδτης. Σμφωνα με την εκδοχ του Ησοδου (Θεογ. 188-200), η Αφροδτη γεννθηκε στα ανοιχτ των Κυθρων απ τον αφρ της θλασσας, τον οποο δημιουργσανε τα γεννητικ ργανα του ευνουχισμνου Ουρανο. Αναφρεται στις Μοσες χρησιμοποιντας λατινικ ρο Camenae αντ για ελληνικ Musae. Ο διασκελισμς ενδεχομνως να οπτικοποιε τη μεταφορ και τοποθτηση του αγαπημνου στην αγκαλι της. διο αποτλεσμα φανεται να 'χει κι η πλαισωση του υπλοιπου τμματος του στχου απ τον εμπρθετο in… i snum. gaudia: ρος του ελεγειακο λεξιλογου που 'χει σεξουαλικς συνυποδηλσεις συνθως κι υπαινσσεται ερωτικ συνερεση. dicetur: το ρμα εμφατικ τοποθετημνο στην αρχ κι αμσως μετ το narret του προηγομενου στχου υπογραμμζει τη κυκλοφορα διαδσεων (πως και στην αναφορ στο καλ της νομα στον στχο 2). Η αναφορ στο κουτσομπολι μπορε να συσχετιστε και με την αδιαφορα του Κτουλλου απναντι στους γροντες, που κριτικρουνε τη σχση του με τη Λεσβα (Κτουλ. 5.1-3).
     Ο αγαπημνος της ονοματζεται εδ 1η φορ. Πρκειται ασφαλς για λογοτεχνικ ψευδνυμο, κατ τη συνθη πρακτικ των Ρωμαων ελεγειακν. Ο ετυμολογικς συσχετισμς του ονματος Cerinthus (Κρυνθος) με το κερ και μσω αυτο με τις μλισσες και το μλι, προσφρει στο νομα αυτ ποιητολογικς συνδηλσεις. Το μοτβο του μελιο ενς στματος γεμτου μλι αποτελοσε ιδιατερα δημοφιλς μοτβο της αρχαας ελληνικς αλλ και της λατινικς λογοτεχνας για να δηλωθε η ρητορικ και ποιητικ ευγλωττα. Επιδικει να δσει συνοχ κι εντητα στο δπτυχο μσα απ να δκτυο καλ προσεγμνων λεξιλογικν επαναλψεων. Η Ρμη της προσφρει το σκηνικ για τον παθιασμνο της ρωτα, πως συμβανει και με τον Προπρτιο και τον Οβ'ιδιο. Η σγχυση φρνων ως αποτλεσμα ερωτικς απογοτευσης αποτελε συνηθισμνο μοτβο της ερωτικς ποησης, που χρησιμοποιε εδ σαν απειλ προς τον αγαπημνο της. togae: η λξη χρησιμοποιεται μετωνυμικ, για να δηλσει τη πρνη, εξαιτας του ενδματος (toga) που φοροσαν οι γυνακες αυτς της κατηγορας. Αντθετα οι αξιοσβαστες Ρωμαες matronae φοροσανε τη παραδοσιακ stola.
     Αποκαλπτει τη ταυττητ της. Ο Σρβιος, που τον αναφρει ως πατρα της, εναι κατ πσα πιθαντητα ο συνονματος γιος του Σρβιου Σουλπκιου, φλου του Κικρωνα, που νυμφετηκε τη Βαλρια, την αδελφ του Μεσσλλα, επομνως ταν ανιψι του. Εκμεταλλεεται το ευρτατα διαδεδομνο στη ρωμακ ελεγεα μοτβο του ρωτα ως αρρστιας. Η αναφορ στον πυρετ (calor) αποδεικνεται εξαιρετικ εστοχη, αν λβει κανες υπψη του την ετυμολογικ διασνδεση του ονματος του αγαπημνου με το κερ. Η χρση συναισθηματικν αναφωνσεων κι η κφραση αυτλπησης αποτελοσε χαρακτηριστικ του λγου των γυναικν.
     Το τελευταο ποημα αποτελε εξαρετο δεγμα του ποιητικο φους της, που δεχνει ιδιατερη προτμηση για τον μακροπεροδο λγο και την εκτεταμνη χρση υπταξης. λο το ποημα εναι μα περοδος, που περιλαμβνει μα λαβυρινθδη συναρμογ δευτερευουσν προτσεων. Απ το ρμα της κριας πρτασης, που 'ναι στην υποτακτικ (Ne… sim 1) εξαρτνται με τη σειρ: παραβολικ πρταση (aeque… ac… dies 1-2), υποθετικ πρταση (si… iuventa 3), αναφορικ προσδιοριστικ πρταση (cuius me… magis 4) κι αναφορικ ουσιαστικ πρταση (quod… reliqui 5). Να προσεχτε, επσης, τι κθε στχος εναι και πρταση. Τλος, παρατηρομε τι κθε 5μετρο στη προτελευταα του θση χει απαρμφατο (fuisse, paenituisse, dissimulare). Ωστσο, η εκτεταμνη χρση υποταγμνου λγου δε θα πρπει να θεωρηθε νδειξη ερασιτεχνισμο, αλλ μλλον απδειξη επιδξιου χειρισμο των ποιητικν τρπων με στχο την κφραση 2 και 3 σκψεων μες στην δια περοδο.

Τα Ποιματα

Ι.
Επιτλους ρθ' ο ρωτας κοντ μου,
που θα ντρεπμουν πιτερο να κρψω,

παρ σε κποιον να αποκαλψω.
Η Κπρις απ' τις Μοσες μ' ηττημνη
τον εναπθεσε στην αγκαλι μου.
Κενη εκπλρωσε τις υποσχσεις της.
Ας σχολιζει τη δικ μου ευτυχα

ποιος δε γνρισε ολοδικ του.
Δε θα 'θελα' να στελω σφραγισμνη τη γραφ του,
μη τη διαβσει λλος κανες πριν απ' αυτν.
Μα πολ χαρομαι που χω κνει λθος,
διο με κουρζουνε της καλς φμης προσωπεα.
Ας μαθευτε: ξια γυνακα μ' ξιον ντρα χει πθος.


ΙΙ.
Πλησιζει η γενθλια γιορτ μου, φτος μισητ.
Πρπει χωρς τον Κρυνθο, στην ανιαρ εξοχ
να τη περσω μνη κι ρημη, θλιμμνα.
Τ 'ναι γλυκτερο απ' τη πλη; Και πς πει σε μνα,
τ' Αρτσο παγωμνος ποταμς και κατοικι εξοχικ μου;

Μεσσλλα κηδεμνα μου, που ανησυχες πολ για 'μ,
ηρμησε. Δεν εναι πντα ωραα τ
α ταξδια, αγαπητ.
Ψυχ κι αισθματα θ' αφσω 'δω, αν φγω μακρυ,

αν και στους ορισμος σου δε μετρ γνμη δικ μου.

ΙΙΙ.
Τα 'μαθες; Πταξε και πει τ' αθλητο ταξδι

κι η θλψη απ' τη καρδι του κοριτσιο σου.
Στη Ρμη θα 'ναι τρα στα γενθλι του.
Ας εορτσετε μαζ τη μρα της χαρς του,
δρο απρσμενο του πεπρωμνου του δικο σου.

ΙV.
Σ' ευχαριστε τσο πολ που ξεμακρανεις

και δεν σε νοιζει αν κνω καμμι τρλλα;
Σε νοιζουν πρνες; γναια που παρνεις
κι χι εγ, του Σρβιου η κοπλλα.
Ανησυχον σοι θα λυπηθον πολ για μνα
αν μθουνε πως αγαπ καττερ μου: εσνα!

V.
Κρυνθε, νοιζεσαι το κορτσι σου στ' αλθεια,
τρα που πυρετς με καει στο σμα και στα στθεια;
Α! Δε θα ευχμουνα την θλια να νικσω νσο
παρ αν ξερα πως θελες κι εσ το διο τσο.
Και πς θα μ' ωφελοσε να νικοσα με χαρ,
αν εσ την υποφρεις με απρθυμη καρδι;

VI.
Να μη γνομαι δικ σου, φως μου, με τη φλογερν
κι δια γνοια, πως μουν μλις λγες μρες πριν.

Αν στο παρελθν μου διπραξα μι' ανοησα
που γι' αυτνε μετανινω, μολογ με παρρησα,
εναι για εχθς τη νχτα που σ' αφκα μοναχ,
γιατ θλησα να κρψω, αχ!, το πθος το κρυφ!

 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers