Πεζά

Ποίηση

Παραμύθια

Θέατρο-Διάλογοι

Δοκίμια

Ο Dali & Εγώ

Διαδικτύου

Εκδοθέντες

Κλασσικά

Λαογραφικά

Διασκέδαση

Πινακοθήκη

Εικαστικά

Λογο-Παίγνια

Σχόλια/Επικοινωνία

Φανταστικό

Ερωτική Λογοτεχνία

Γλυπτική

 
 

Φανταστικό 

Χατζηαλεξάνδρου Πάτροκλος: Η Τελευταία Σύναξη

 

     Ήτανε καθισμένος όχι και πολύ αναπαυτικά, στο Γραφείο. Ακουμπούσε πάνω, λες και περίμενε τη μπαλωθιά του αφέτη, να τιναχτεί τρέχοντας προς κάποιον αόρατο στίβο, κάποιον αόρατο τερματισμό, σ' αγνώστου μήκους απόσταση. Είχε μισοτακτοποιημένα, φακέλους, χαρτιά, υποθέσεις, υποθήκες, εντολές, χρεόγραφα, θυμητάρια... συμβάντα μιας ολάκερης ζωής.
     Ναι! Μιαν ολάκερη ζωή τη πέρασε Καπετάνιος, σε τούτο το Σκαρί και τώρα ήρθεν η ώρα της απόσυρσης. Πολύ καλή επιλογή λέξης: "Απόσυρση"! Ούτε "συνταξιοδότηση", ούτε "αναχώρηση", ούτε "παραίτηση", ούτε τίποτ' άλλο. Απόσυρση λοιπόν και μάλιστα χωρίς φανφάρες ή μπάντες να παιανίζουνε κατά την έξοδο. Μονάχος, με μια μικρή σεμνήν αποφώνηση -άλλη μια θαυμάσια επιλογή λέξης: "Αποφώνηση", η δεύτερη σε λίγα λεπτά κι οι δυο τους εξαιρετικά περιγραφικές-, σε πολύ κλειστό κύκλο. Ολόκλειστο κύκλο, για την ακρίβεια!
     Συνέχισε να τακτοποιεί τα Έγγραφα. Όχι πως ήταν απαραίτητο δηλαδή, απλά συγκέντρωνε, νου και δυνάμεις, ώστε να μη τρεκλίσει στη πορεία προς την Έξοδο. Βαριόταν. Όταν τακτοποίησε σε βαθμό που του φάνηκε ικανοποιητικός, έγειρε πίσω στη πολυθρόνα κι επέτρεψε στον εαυτό του, ν' ανάψει τσιγάρο και να προσπαθήσει να χαλαρώσει. Μπα! Τι το 'θελε; Μνήμες ορμήξαν από παντού, να καταλάβουν εξ εφόδου, κάθε πιθανό κενό κομμάτι ενεργού νοός. Έκλεισε τα μάτια κι αφέθηκε...
     Ένα διακριτικό μα σταθερό χτύπημα στη πόρτα, τον επανέφερε στα εγκόσμια. Αδιάφορα και με προσπάθεια να φανεί σταθερή κι αυστηρή η φωνή, πέταξε: "Ποιος είναι" ξέροντας όμως εκ των προτέρων την απάντηση. Απάντησεν ο Αρχιθαλαμηπόλος. Λάθος επιλογή λέξης αυτή τη φορά. "Αρχιθαλαμηπόλος" δεν είν' η σωστότερη προσφώνηση. "Ε αυτήν έχουμε για την ώρα" σκέφτηκε τσατισμένος στ' αλήθεια. Δηλαδή πως αλλιώς θα μπορούσε να τον ονοματίσει;
     Όσο πίσω κι αν γυρίσει τη μνήμη, εκείνος ήτανε πάντα κει. Πάντα τόσο κοντά, όσον απαιτούσαν οι περιστάσεις κι οι ανάγκες του και πάντα τόσο μακριά, όσον απαιτούσεν η θέση κι οι κατά καιρούς συνθήκες. Είχεν έν' άρτιο ένστικτο, να ξεχωρίζει τις μεν από τις δε. Ήταν αρωγός, συντρέχτης, σιωπηρός μάρτυς, αυστηρός και τίμιος κριτής, αδέκαστος κι αδιάφθορος σύμβουλος, μα το κυριότερο: Ήξερε τον ίδιο καλύτερα κι από τον ίδιο κι έπαιρνε πάντα τις άψογες θέσεις και τις σωστές αποφάσεις. Διακριτικός και πάντα ευθύς, άμεσος και για όλα τούτα, υπερπολύτιμος. Κι όσο για την ...αμοιβή του... ας μη το συζητήσουμε καλύτερα!
     Ε λοιπόν, "Αρχιθαλαμηπόλος" δεν είναι δα κι η πιο επιτυχημένη προσφώνηση και ρε γαμώτο, πάντα ήθελε να 'ναι προσεκτικός κι ακριβής σ' ό,τι έλεγε. Ίσως υπέρ το δέον προσεκτικός και σκεπτόμενος... Συχνά είχε παραμείνει σιωπηλός, ενώ κρέμονταν από τα χείλη του, να πει κάτι, μια λέξη, μια μαλακισμένη έστω λέξη, για να λιώσει σα βούτυρο το τείχος πάγου, μεταξύ αυτού κι απέναντι. Κι αυτός είχε παραμείνει σιωπηλός. Γιατί έψαχνε να βρει τη καταλληλότερη λέξη, έχοντας απορρίψει με ταχύτητα αστραπής, δεκάδες ή κι εκατοντάδες λέξεων, σ' όλες τις πιθανές διαβαθμίσεις αξίας, που ακόμα κι τη χειρότερη απ' αυτές να διάλεγε να πει, θα 'χε πάρει μονάχος τη ...πόλη!
     'Aλλοτε πάλι, ενθουσιασμένος, ευτυχισμένος και χαρούμενος, επιδιδότανε σε μιαν ακατάσχετη κι ανούσια ίσως φλυαρία και τότε...ω του θαύματος... διαπίστωνε, εκ των υστέρων δυστυχώς, πως θα 'τανε προτιμότερο να 'χε παραμείνει σιωπηλός. Ίσως γιατί σε κείνες τις φάσεις ήτανε που 'πρεπε ή να σωπάσει ή να βρει τη καταλληλότερη, τη μοναδική ίσως σ' όλο το κόσμο, λέξη να πει. Ανάποδος κόσμος, μα την αλήθεια μου!
     Λοιπόν "Αρχιθαλαμηπόλος" μπορεί να μην ήταν η καταλληλότερη λέξη, μα προσέγγιζεν αρκετά τη κατάσταση. Αν μάλιστα σκεφτούμε, πόσο χρόνο ξόδεψε να την ανασύρει μεταξύ χιλιάδων άλλων, τότε...
 -"Σε λίγο..." του απάντησε, "δώσε μου ένα τεταρτάκι... τακτοποιώ..." κι άφησε να αιωρείται η τελευταία λέξη.
 -"Καλώς" απάντησε πειθήνια, ήρεμα και διακριτικά, το Δεξί Του Χέρι! Μπα! Είναι περίφραση και μάλιστα όχι επιτυχημένη. Δηλαδή αν ήταν αριστερόχειρας; Τέλος πάντων... Γιατί ζήτησε χρόνο, αφού είχε τακτοποιήσει σχεδόν τα πάντα; Μάλλον χρειαζότανε λιγάκι ακόμα μοναχικό και σιωπηλό χρόνο!
     Έριξε μια ματιά ολόγυρα στο Γραφείο. Γραφείο; Χμ... όχι! Κέντρο Επιχειρήσεων Μονάδας! Περίφραση μεν, μα τούτη 'δω επιβεβλημένη, κομψή και ταιριαστότατη! Το κάτω-κάτω, δεν ήτανε δα και φιλόλογος και πάλι καλά να λες! 'Aναψε κι άλλο τσιγάρο με τη καύτρα του προηγούμενου, ήπιε μια τζούρα καφέ κι έκλεισε πάλι τα μάτια. Του κάκου! Δε μπορούσε να χαλαρώσει! Κατασπατάλησε το κερδισμένο χρονικό περιθώριο που γύρεψε, σε μια χαλαρή υπερδιέγερση αναμονής. Κολοπερίφραση μα... χέσε μέσα! Το χτύπημα στη πόρτα. Ο ...Ιδιαίτερα Ειδικός Βοηθός & Σύμβουλος! "Σκατά κι απόσκατα"!
 -"Πέρασε".
     Μπήκε με μιαν ήρεμη κι απλή ιεροτελεστία και στάθηκεν ήρεμος και θαρρετός απέναντι, σα να περίμενε κάτι. Ίσως πάλι και να 'ταν ιδέα του. Δεν άντεξε αυτό το βλέμμα:
 -"Λοιπόν";
 -"Πέρασα για να λάβω τυχόν οδηγίες της τελευταίας στιγμής, μήπως υπάρχουν αλλαγές ή νέες αποφάσεις" και σταμάτησεν ήρεμος. Ήξερε... κι οι δυο τους ξέρανε...
 -"Πολύ καλά έκαμες. Πάρα πολύ καλά, φίλε μου" σηκώθηκεν όρθιος, "τόσα χρόνια μαζί, κατά κάποιο τρόπο -κατά πολλούς τρόπους δηλαδή-...αχώριστοι, ακόμα κι αν ήμασταν σε μεγάλη απόσταση. Πολύτιμος και σωστός. Θα 'θελα λοιπόν εσένα να σε δω πρώτον απ' όλους τους άλλους. Να σε χαιρετήσω πρώτο και κατάλληλα. Έτσι όπως σου αξίζει" ένιωσε συγκινημένος με τις τελευταίες λέξεις.
     Ο άλλος έστεκεν ήρεμος. Ο Καπετάνιος πλησίασε, άπλωσε το χέρι και του 'σφιξε με θέρμη το δικό του. Έπειτα, τόνε τράβηξε πάνω του και τον αγκάλιασεν αντρίκεια, χτυπώντας του τη πλάτη. Ο Αρχιθαλαμηπόλος δεν έδειξε να δυσαρεστείται, μήτ' όμως έλιωσε κι από τον ενθουσιασμό. Ύστερ' από λίγα δευτερόλεπτα, όσο διάρκεσε τούτος ο αντρίκειος εναγκαλισμός, οι δυο τους σταθήκανε πάλιν απέναντι. Ο Καπετάνιος εμφανώς συγκινημένος, ο Αρχιθαλαμηπόλος έδειχνε ...καλά.
 -"Τόσα χρόνια στάθηκες δίπλα μου τίμιος και σωστός." συνέχισε από κει που 'χε σταματήσει. "Με συμβούλευες σωστά πάντα και το 'ξερα, ακόμα κι όταν δεν άκουγα ό,τι πρότεινες. Με βοήθησες σωστά και με υποστήριξες πάντα σε τρίτους. Λειτουργούσες σαν εγώ, όταν εγώ έλειπα και χειριζόσουνα τα πάντα με σύνεση κι όταν έλειπα, ένιωθα πως ήσουν εσύ εδώ για μένα. Για όλα τούτα και για ένα σωρό άλλα που δεν είπα μα γνωρίζω, σ' ευχαριστώ! Δε ξέρω τι άλλα να πω και τι θα μπορούσα να σου προσφέρω τούτες τις στιγμές, σ' ένδειξη της βαθιάς μου υποχρέωσης κι εκτίμησης..."
 -"Δε χρειάζεται Καπετάνιε... Δεν έκανα παρά το καθήκον μου. Τίποτ' άλλο... και μάλιστα αυστηρά και μόνον αυτό. Ωστόσο... ο καλός σου ο λόγος..." εδώ σταμάτησε κι ο ίδιος. Έδειξε να κομπιάζει στιγμιαία... μα ...μόνο στιγμιαία κι έπειτα πάλι το ...καθήκον πήρε τα ηνία: "Χρειάζεται κάτι άλλο ή όλα θα γίνουνε κατά πως σχεδιάσαμε"; Απλά ρώτησε για να σπρώξει πέρα τη δύσκολη στιγμή, ν' αλλάξει θέμα και το κατάφερε θαυμάσια!
     Αμέσως η κουβέντα στράφηκε στην οργάνωση της τελευταίας αποφώνησης. Ο Καπετάνιος είχε καταστήσει σαφές πως δεν ήθελε παράτες και φανφάρες και μάλιστα είχε τονίσει ιδιαιτέρως πως δεν ήθελε καν εκπλήξεις. Αν κι ήξερε πως ήτανε περιττή η επισήμανση. Θα 'βλεπε μόνο μερικούς από τους πιο σημαντικούς, υψηλόβαθμους κι εγγύς Αξιωματούχους του, με ζωτικές θέσεις στη Μονάδα κι αυτό ήταν όλο.
 -"Θέλεις να ρίξουμε μια ματιά στη λίστα, μήπως έχουμε ξεχάσει κάτι;" ρώτησεν ο Αρχιθαλαμηπόλος κι άνοιξε το χρυσόδετο ντοσιέ, κάνοντας πως κοιτάζει μέσα μ' αμέριστη προσοχή.
 -"Αν και δε νομίζω να 'χουμε ξεχάσει κάτι κι αποκλείω τη πιθανότητα σφάλματος, βρίσκω καλή την ιδέα σου φίλε μου" του 'πε κλείνοντας το μάτι κι αμέσως μετά σκέφτηκε: "Δε θα τον αποκαλούσα ποτέ Αρχιθαλαμηπόλο μπροστά του" και χαμογέλασε... Έπειτα, όταν τελειώσανε τη μελέτη της λίστας, του ζήτησε να τον αφήσει για λίγο μονάχο. Όταν ο άλλος βγήκε, πήρε πάλι τη γνωστή του θέση στο Γραφείο κι άναψε τρίτο τσιγάρο.
     Πρώτος στη λίστα ήταν ο Υπεύθυνος Υποστήριξης & ΕΦοδιασμού Μονάδας. Μπορεί να μη πολυχώνευε τούτη την υπηρεσία, μήτε και τον Υπεύθυνό της, λόγω θέσης του, μα δε μπορούσε να παραγνωρίσει τη μεγάλη χρησιμότητα και των δυο. Δε τα 'χε καταφέρει κι άσχημα... διόλου άσχημα...
     Μετά θα καλούσε τον Υπεύθυνο Επικοινωνίας & Δημοσίων Σχέσεων Μονάδας. 'Aλλη μια αχώνευτη ειδικότητα κι ανάγκη, μα για το λόγο αυτό καθώς κι επειδή ο φόρτος ήτανε σαφώς μικρότερος, του 'χεν αναθέσει και την Οργάνωση Ψυχαγωγίας. Έτσι κατάφερε και γλύκανε το ρόλο του Αξιωματούχου του κι αυτός τα 'χε καταφέρει θαυμάσια. 
     Έπειτα, σειράν έπαιρνε ο Υπεύθυνος Κίνησης Μονάδας. Επιφορτισμένος με τον σχεδιασμό μα και τις μεταφορές, για οιονδήποτε λόγο, μέσα κι έξω στη Μονάδα. Υλοποιούσε τις αποφάσεις κι έφερνε σε πέρας κάθε μετακίνηση, γι' αναζήτηση ζωτικών πόρων ή κι ακόμα για διασκέδαση.
     Στη τέταρτη σειρά βρισκότανε ο Υπεύθυνος Συντήρησης Μονάδας. Πολύ ζωτική θέση κι ειδικότητα κι ο Υπεύθυνός του είχε σημαντική προσφορά. Πολλάκις, χωρίς καν τα κατάλληλα εργαλεία ή εφόδια, είχε κάνει θαύματα, κρατώντας τη Μονάδα "Ζωντανή" μέχρι τουλάχιστον το πλησιέστερο σημείο εφοδίων κι επισκευών.
     Τελευταίος ήταν ο Υπεύθυνος Οργάνωσης Πλάνων Επίθεσης-'Aμυνας-Ηρεμίας Μονάδας. Ανάλογα τις περιστάσεις κι εκείνος είχε σταθεί στο ύψος του, με πολλή και σημαντική προσφορά. Ε δε μπορεί κανείς να πει... όλοι τους τα 'χανε θαλασσώσει κατά καιρούς. Και πρώτος-πρώτος ο ίδιος! Μη ξεχνά κανείς πως τις διαταγές τις έδινε εκείνος, ο Πρώτος Καπετάνιος. Αυτοί απλά τις υλοποιούσανε. Έπειτα υπάρχει και μια λογική ...αστοχία του συστήματος!
     Θα τους καλούσε όλους, έναν-ένα και θα τους απεύθυνε το σύντομο λόγο-χαιρετισμό που 'χε σκεφτεί. Για το καθένα τους, θα 'τανε και λίγο διαφοροποιημένος, ανάλογα με το ποιόν, τις δυνατότητες και τη θέση τους στο Σκάφος. Η κεντρική ιδέα πάντως θα 'ταν ίδια πάνω-κάτω. Στο τέλος θα τους έσφιγγε το χέρι και θα τους χάριζε σαν θυμητάρι, από ένα κομψό και σχετικώς ακριβό ρολόι. Πιότερο συμβατικό και συμβολικό δώρο, παρά η αξία του...
     Μετά, όταν θα 'χε φύγει κι ο τελευταίος, θα 'ρχοταν ο Αρχιθαλαμηπόλος με τα Κλειδιά. Ο Υπεύθυνος εκείνος, ο Κάτω Του Καπετάνιου. Το πρόσωπο κείνο που ενορχήστρωνε όλες τις ενέργειες, μετέφερε τις εντολές στους υπόλοιπους κι εν γένει αποτελούσε τον ενδιάμεσο κρίκο μεταξύ αυτού κι όλου του υπόλοιπου Σκάφους γενικότερα! Το πρόσωπο κείνο που μπορούσε να διατάζει όταν έλειπεν ο ίδιος. Το ...α/α του. Θα 'ρχοτανε με τα Κλειδιά και τα Σπίρτα. Θα χαιρετιόνταν ακόμα μιαν επίσημη φορά, -χωρίς πολλά πολλά τούτη τη φορά- θα επέβλεπε τη τακτοποίηση των Εγγράφων και το Κλείδωμά τους προσεχτικά στους αναλογούντες ξύλινους Φοριαμούς, με τα ενδεικτικά ταμπελάκια στοιχείων κι ημερομηνιών, προσεκτικά και μεθοδικά κολλημένα σ' εμφανές μέρος, πάνω τους. Θα 'ταν εκείνος που θα 'βαζε τη Φωτιά και θα βγαίναν ήσυχα-ήσυχα έξω. Θα 'ταν εκείνος που θα κλείδωνε τη Πόρτα του Γραφείου -του Κέντρου Επιχειρήσεων Μονάδας- που 'γραφε πάνω, με χρυσομπρούτζινα καλλιγραφικά γράμματα, τ' όνομά του και τις δυο ημερομηνίες της Υπηρεσίας του -αρχή και τέλος.
     Κι ενώ ο Καπετάνιος θ' απομακρυνόταν αργά, με βήμα στρωτό και περήφανο, θ' άκουγε τη τελετουργική φράση του Αρχιθαλαμηπόλου, συνοδευμένη από τη κλαγγή των ταυτόχρονων χαιρετισμών των Αξιωματούχων που θα παρουσίαζαν όπλα, με θλιμμένο βλέμμα καρφωμένο πάνω του, ακολουθώντας τη κίνησή του:
 -"Ουδείς άλλος πλήν εσού δύναται νά εισέλθη διά τής Πύλης αυτής, διότι η Πύλη αύτη προωρίζετο αποκλειστικώς δι' εσέ. Τώρα θά τήν κλείσω"!

        "..."                                                               Μάρτης 2005

 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers