Πεζά

Ποίηση

Παραμύθια

Θέατρο-Διάλογοι

Δοκίμια

Ο Dali & Εγώ

Διαδικτύου

Εκδοθέντες

Κλασσικά

Λαογραφικά

Διασκέδαση

Πινακοθήκη

Εικαστικά

Λογο-Παίγνια

Σχόλια/Επικοινωνία

Φανταστικό

Ερωτική Λογοτεχνία

Γλυπτική

 
 

Φανταστικό 

Χατζηαλεξάνδρου Πάτροκλος: Αποστολή Υψίστης Σημασίας

 

     Μπήκα στο Διαπλανητικό Ερευνητικό Κέντρο, όπου με παρέλαβαν κάτι τύποι με τις καθιερωμένες, λευκές, μακριές, επιστημονικές ρόμπες, σαν τις ιατρικές ένα πράμα. Ολόγυρα στους τοίχους της Α. Α. (μη τρελλαίνεστε είναι η Αίθουσα Αναμονής, απλά, δώ μέσα όλα είναι με αρχικά χάριν μυστηριώδους και επιστημονικής ...φόρτισης), υπήρχαν, σε πλήρη ή σε μικρολεπτομερή όψη, φωτογραφίες πλανητών ή ενδεικτικά των τροχιών τους κι ένα σωρό άλλα τέτοια! 
     ''Υποβλητική ατμόσφαιρα οι ...βαστάζοι και το ντεκόρ'' σκέφτηκα αυτόματα, ''σε παραπέμπει σε ψυχιατρείο παιδιών!'' Ανατρίχιασα! Περίμενα λίγα λεπτά χωρίς να μπορώ να καπνίσω, πράμα που μ' εκνεύρισε αρκετά. Αυτό πάλι τι ρατσισμός! Εμείς οι καπνιστές και μάλιστα μανιώδεις, όπως εγώ, πριν περάσει πολύς καιρός, θα 'μαστε επικηρυγμένοι κι ένα σωρό τυχοδιώκτες, αγάμητοι, ακάλυπτοι -κι άλλα στερητικά, στερημένα, στεροειδή- Κυνηγοί Κεφαλών, θα σέρνουν τα γυμνά γδαρμένα κουφάρια μας πίσω από τις καρότσες των ΒΑΝ τους. Έπειτα γραμμή για το Γραφείο Ελέγχου & Πληρωμών Επικηρύξεως της περιοχής τους για την ημερήσια είσπραξη των 5e ανά κεφαλή! Ή μήπως είναι καλύτερα να κρατάνε μόνον τα παπάρια μας που σαφώς πιάνουν λιγότερο χώρο και κόπο κι όσο για τη διαπίστευση της νικοτίνης, μια απλή εξέταση του DNA θα 'ν' αρκετή. Σ' αυτή τη σκέψη ένιωσα τ' οσχέο μου να συστέλλεται. Μ' ένα τρυφερό χάδι καθησύχασα τα καημένα τ' αβγουλάκια! 
     Ο χρόνος αναμονής έληξε απότομα με το άνοιγμα μιας αυτόματης πόρτας, που 'μεινε να χάσκει σα κάθετο στόμα μ' άγρια δόντια κι από μέσα του ξέρασε ένα μάλλον νεαρό, μάλλον χοντρό, μάλλον στρογγυλοπρόσωπο και διοπτροφόρο, μάλλον επιστήμονα, που μου χαμογελούσε μάλλον με το ζόρι, γνέφοντας μου μάλλον να τον ακολουθήσω. Είπα μέσα μου: "Καλύτερα να φάω χαρτοφύλακα και κασσετοφωνάκι παρά να γίνω εθελούσια τροφή στο Μ.Π.Ε.Κ. -Μεγάλο Πεινασμένο Επιστημονικό Καταπιώνα!-" Κι έξω μου:
 -"Ω σας ευχαριστώ πολύ κύριε. Δεν αργήσατε σχεδόν καθόλου" και χαμογέλασα εγκάρδια ή τουλάχιστον ελπίζω να φάνηκε αρκετά έτσι, όσο το Π.Α.Κ. -Περιέργως Ακόρεστο Κτήνος- μας κατάπινε! Ο Μεγάλος Κύριος Ανθυποκαθήκης με κοίταξε κατάπληκτος πιστεύοντας πως κοροϊδεύω, μιας κι είχα περάσει περίπου μισή ώρα στην Α.Α. κι αυτό το 'δα κοιτώντας το ρολόϊ μου έκπληκτος. Μα... μισή ώρα; Βλέπετε είχα βυθιστεί στις σκέψεις και στ' αρχίδια μου -που, ειρήσθω έν παρόδω, είχανε πάρει παλι τη κανονική, χαρωπή, κρεμαστή στάση και το ήρεμο σχήμα τους- και δε κατάλαβα πως πέρασε η ώρα. "Περίεργο" σκέφτηκα, "θα ορκιζόμουν πως σ' αυτό το κτήριο, η φαντασία θα 'χε απαγορευτικό διαρκείας"!
 -"...πώς είπατε σας λένε..." με επανέφερε η ήρεμη φωνή του Γενικού Αρχιαποθηκάριου Κοπρώνος όσο ανεβαίναμε. Ανεβαίναμε; Περίεργο! Πως ξέρω ότι ανεβαίναμε; Α! Τα φωτεινά νούμερα ψηλά στο ταμπλώ αύξαιναν ένα-ένα με μεγάλη ταχύτητα κι όμως στον Ανελκυστήρα Του Κτηρίου Της Μεγάλης Αηδέας τίποτε δε γινόταν αντιληπτό! Τρέμω στη σκέψη πως αν σπάσει το φρένο στο τελευταίο όροφο, με τη φόρα που 'χουμε, γκρεμίζοντας τη σκεπή, θα τεθούμε υπό τροχιάν.
 -"...είστε καλά.... κάτι σας απασχολεί... κάτι σας ρώτησα..." είπε ο Γιός Του Σούπερμαν Σε Πιο Εύσωμη Και Σοφιστικέ Βέρσιον!
 -"Εεεε ... με συγχωρείτε, όντως κάτι σκεφτόμουν που δεν έχει σχέση μ' αυτό που 'ρθα να κάνω εδώ. Τί με ρωτήσατε παρακαλώ"; Κι από μέσα μου: "Α γαμήσου Κύριε Παπάρα που θες και κουβεντούλα!"
 -"Ελπίζω οι μέχρι τώρα εντυπώσεις σας από το Δ.Ε.Κ. μας να 'ναι θετικές". Είπε ο Ύψιστης Βαθμίδας Σκατιάρης. "Πως είπατε σας λένε";
  "Μεγάλο Κακό Λύκο και σε βλέπω σαν Κοκκινοσκουφίτσα Σχάρας"! Κι απ' έξω μου:
 -"Τ' όνομά μου -όπως αναφέρω στην αίτηση- ("που δε θυμάστε καν" ήθελα να πω μα δε το 'πα) είναι Χ... Π... κι ετοιμάζω ένα άρθρο για λογαριασμό του περιοδικού Τ..., που αφορά στις εργασίες πάνω στη κίνηση των πλανητών". Ήλπιζα φυσικά η ...'κάλυψή' μου σ' ότι ισχυριζόμουν, να 'τανε σωστή ειδεμή θ' αντιμετώπιζα μεγάλο πρόβλημα. "Είναι γεγονός" συνέχισα, "πως ήδη είμαι θετικά προκατειλημένος μ' όσα έχω δει". Έδειξε ικανοποιημένος και μου χαμογέλασε πιό ζεστά! Α στο καλό! Χαμογελάει κι όλας! Απίστευτο! Σκέφτηκα έκπληκτος. Κάτι μέσα μου εξεγέρθηκε.
 -"Ρε μάγκα πολύ τον έξυπνο δε κάνεις"; Βλέπετε, ένα μεγάλο μέρος της Αυτού Εργαλειότητας μου, πάντα μεροληπτεί σ' αυτούς που χαμογελούν! Το καθησύχασα: "Καλά! Εσύ Ονειροπρήχτη μου, έτσι και δεις κουράδα κύκλωπα που, λόγω άτσαλης πτώσης σε κακοτράχαλο έδαφος, κάνει καμπύλη ρωγμή, είσαι σε θέση να κάνεις κι υπόκλιση!" Προς τιμή του, δε μίλησε! Πάλι καλά γιατί δεν είχα διόλου κέφι για καβγά. Τις άλλες που τα 'χαμε τσουγκρίσει, θυμάμαι, ήτανε πολύ επώδυνο. Μου 'πε πως θέλει να φύγω και του υπενθύμισα χαμογελώντας καταχθόνια, πως ήταν η σειρά του, μιας και τη προηγουμένη φορά, είχα φύγει εγώ. Μ' εγκατέλειψε και στις αρχές ήταν όλα πολύ ήσυχα. Μετά ήταν βαρετά ήσυχα και λίγο πιο μετά, εκνευριστικά ήσυχα! Δε μπορούσα να λειτουργήσω, μήτε κι αυτός -όπως μου εκμυστηρεύτηκε αργότερα. Έτσι σε περίπου δυο βδομάδες από το χωρισμό μας, πέσαμε -όπως πάντα- ο ένας στην αγκαλιά του άλλου με συγκίνηση. Αυτό κράτησεν όμως λίγες μέρες και μετά αρχίσαμε πάλι τα πειράγματα. Πρέπει να το πώ: Μου 'χε λείψει πολύ το κάθαρμα. Μα...
 -"Κύριε Χ... Π... φοβάμαι πως εδώ κι ώρα δε με παρακολουθείτε!"
 -"Συγνώμη! Λοιπόν ναι, έχετε δίκιο! Είμ' όλος δικός σας τώρα και σας ακούω με προσοχή" Και μέσα μου: Μπα ας μη το γράψω καλύτερα, θα θυμώσει ο ... άλλος και δεν έχω κέφια για καυγάδες... Ο Μεγάλος Βεζύρης Του Κάστρου Της Μεγάλης Μπουρμπουλήθρας Από Κλάσιμο Ελέφαντα Σε Μικρή Λιμνούλα, είχε αρχίσει να λέει κι άνοιξα το μικρο κασσετοφωνάκι:
 -"Όπως ξέρετε, το ηλιακό μας σύστημα είναι ήδη πάρα πολλών ετών κι όσο να 'ναι περνά μια φάση  ...εεεε ...πώς να το 'πω ...φάση μέσης ηλικίας" είπε και γέλασε ηλίθια, ικανοποιημένος με τη μαλακία που σερβίρισε!
 "Γιατί ρε συ; Εύστοχο ήταν"! Πετάχτηκε και το παρλιακό! Δε μίλησα μήτε χαμογέλασα κι οι δυο τους έδειξαν τσατισμένοι.
 -"Εμείς λοιπόν εδώ, σε συνεργασία φυσικά μ' όλα τ' άλλα Δ.Ε.Κ. του κόσμου, έχουμε σα σκοπό να το βοηθήσουμε να περάσει αυτή τη φάση όσο το δυνατόν ομαλότερα. Ακούγεται απλό γιατί η πραγματικότητα κι οι λεπτομέρειες είναι κουραστικές κι ανατριχιαστικές! Εσείς πάντως αυτά πρέπει να ξέρετε και συνεχίζω: Πώς το βοηθάμε; Όπως θα σας δείξω αργότερα, επεμβαίνουμε όσο μας επιτρέπουν οι δυνατότητές μας για να εξομαλύνουμε ή και να εξαλείψουμε, προβλήματα. Τούτο για να μη κινδυνέψει ο δικός μας αγαπημένος πλανήτης: η Γη μας που πάνω της αναπνέουμε, κινούμαστε κι ερωτευόμαστε!" Τόνισε με σημασία τη τελευταία λέξη, κλείνοντας το μάτι χαμογελαστός. 
     Στράφηκα προς το Ευρύ Ευαίσθητο Ενσάρκωμα μου κι είπα πειραχτικά: "Είδες; Εγώ που νόμιζα πως δεν έχει πλούσιο λεξιλόγιο! Που να την άκουσε άραγε"; Με τσίμπησε δυνατά, χαμηλά στη κοιλιά και δεν απάντησε, μάλλον θυμωμένο. Νάτα μας εμφύλιος! Ο Μέγας Χαμολέων καθάρισε το λαιμό του, σκούπισε τον ιδρώτα και συνέχισε απτόητος:
 -"Ουσιαστικά προσπαθούμε να καθυστερούμε τη φθορά που προκαλείται στους κοντινούς μας πλανήτες, από προβλήματα περιστροφής και τροχιάς, καθώς κι από πιθανές αλλαγές σε μορφολογία και μάζα. Τούτο φυσικά απαιτεί καλή γνώση, συνεχή μελέτη κι επαγρύπνηση, γρήγορους κι ακριβείς υπολογισμούς κι όλ' αυτά σ' εικοσιτετραώρη βάση, για την έγκαιρη διάγνωση, ταχεία πρόληψη και με τον όσο το δυνατό καλύτερο τρόπο γίνεται! Πιο συγκεκριμένα εδώ έχουμε αναλάβει ένα πολύ μικρό τμήμα, απ' αυτό το τεράστιο σχέδιο, ωστόσο όχι και μικρής σημασίας. Παρακολουθούμε, μελετούμε και δρούμε σε τρεις πλανήτες, χωρίς αυτό να σημαίνει βέβαια πως αφήνουμε από τα μάτια μας κι όλους τους άλλους. Ο ένας -θα σας δείξω έπειτα από το Κέντρο Ελέγχου και Δράσης- είναι από καιρό καταδικασμένος να εκραγεί. Έχει χάσει την αρχική τροχιά, λόγω πτώσης ενός αρκετά μεγάλου μετεωρίτη πάνω στην επιφάνεια του που προξένησε δυνατούς σεισμούς κι ισχυρά παλιρροϊκά κύματα. Μετατοπίστηκε ελαφρώς το μαγνητικό του πεδίο κι άρχισε να ασκεί πιέσεις στους δυο μικρούς δορυφόρους του, αλλάζοντας τους τα ...συνήθεια κι αυτό είναι μόλις το ένα σκέλος προβλημάτων του. Το άλλο σκέλος..." 
     Χασμουρήθηκα διακριτικά, κάνοντας πως ελέγχω τάχα το κασσετόφωνο, μα το Μεγάλο Θηριώδες Τέρας Ουφογνώσεων με πήρε χαμπάρι και μάλιστα χωρίς καν ...τηλεσκόπιο! Χειροκρότησα από μέσα μου μα ο ...άλλος με τσίμπησε ξανά δυνατά. Αν υποψιαστώ πως το έτερόν μου ήμισυ έχει εκστασιαστεί θα προτιμήσω να μείνω πάλι ...μισός! Ο άλλος δε, το χαβά του:
 -"Σας κούρασα φοβάμαι!"
 -"Όχι... όχι... παρακαλώ συνεχίστε... απλά χθες πέρασα πολύ δύσκολη νύχτα" απάντησε ο Μικρός Πρίγκηψ, εκπλήσσοντάς με, με τη πρωτοβουλία του! Εεεε λοιπόν άντε πέρνα συ μπρος να μιλάς με τον Μεγάλο Διαγαλαξιακό Αυνανιστή! Εγώ αποσύρομαι στα ενδότερά μας.
 -"...Το άλλο σκέλος προβλημάτων του είναι πως αυτό το τρομερό κτύπημα κι όλα όσα επέφερε, επηρέασαν μορφολογία και μάζα του σε τρομερό βαθμό και κατ' επέκταση, τη περιστροφή γύρω από τον εαυτό του. Η φυγόκεντρος έπαψε να 'ναι σ' αρμονία κι έτσι οξύνει μεγεθύνοντας τα προβλήματα του. Αν εμείς δεν επέμβουμε διόλου, θα διαλυθεί και τα κομμάτια του θα πλήξουν, αναλόγως χρονικής στιγμής και συγκυριών, τους γύρω πλανήτες. Θα ξεκινήσει ένα ντόμινο, ανυπολόγιστης διάρκειας κι έντασης κι αυτό δε θα θέλαμε -πιστέψτε με- να το ζήσουμε, για να διαπιστώσουμε τη τελική του έκβαση!"
 -"Ακούγεται πολύ τρομερό αυτό που λέτε" είπα εκστασιασμένος, "και πως αντιμετωπίζεται η κατάσταση";
 -"Βάσει ενός πολύπλοκου -για να σας το αναλύσω- σχεδίου, βομβαρδίζουμε μ' ελεγχόμενη ισχύ και συχνότητα, διάφορα -όχι φυσικά τυχαία- σημεία του, με τριπλό στόχο
     "Πρώτον, προσπαθούμε με τα κτυπήματα αυτά να τον επαναφέρουμε όσο πιο γρήγορα και σωστά μπορούμε πίσω στην αρχική τροχιά. Αυτό είναι ουτοπικό, παρόλο που η πορεία επιτυχίας είν' εντυπωσιακή, γιατί φοβόμαστε πως αν μέναμε μόνο σ' αυτό το στόχο δε θα 'χαμε τον απαιτούμενο χρόνο. Για να 'μαι ακριβέστερος, αγνοούμε αν έχουμε αυτό το ζωτικό χρονικό διάστημα".
 -"Γιατί δεν αυξάνετε ένταση και συχνότητα βομβαρδισμών";
 -"Είν' ήδη στο μέγιστο επιτρεπτό -βέβαια βάσει ανθρώπινων υπολογισμών- έτσι ώστε να μη προξενήσουμε οι ίδιοι αυτό που θέλουμε να αποφύγουμε ή που θα συμβεί νομοτελειακά σε κάποιο μακροπρόθεσμο χρονικό ορίζοντα, αλλά από φυσιολογικά αίτια".
 -"Κατάλαβα. Παρακαλώ συνεχίστε και συγνώμη για τη διακοπή". 
 -"Ο δεύτερος στόχος είν' ουτοπικός σε μεγαλύτερο βαθμό: Προσπαθούμε να μειώσουμε, αν προλάβουμε τη μάζα του σ' όσο πιο ακίνδυνο ποσοστό μπορέσουμε. Εύλογον είναι, πως μικρότερη μάζα σημαίνει ευκολώτερος έλεγχος και χειρισμός της κι άρα μικρότερος κίνδυνος για τη Γη μας".
 -"Μήτε γι' αυτό ξέρουμε αν έχουμε ή όχι, τον απαιτούμενο χρόνο! Έτσι δεν είναι";
 -"Σωστά! Εμείς όμως πρέπει να προσπαθήσουμε έτσι κι αλλιώς".
 -"Συνεχίστε". 
 -"Ο τρίτος είναι ο πιο βατός μας στόχος κι εκεί έχουμε κάνει -τολμώ να πω- αρκετά σημαντικό βήμα! Προσπαθούμε να επιδρούμε σε μάζα, μορφολογία και σε θέματα κίνησής του γενικά, έτσι ώστε να κερδίζουμε χρόνο για τις άλλες δυο ...ουτοπίες μας!"
 -"Πως γίνεται δηλαδή αυτό";
 -"Είναι κάπως απλό σα σκέψη. Όπως ίσως ξέρετε, το ιδανικό σχήμα για τη φύση είναι η σφαίρα. Όσο πιο τέλεια τόσο πιο ιδανικό και τούτο διότι έχει μηδενική ενέργεια. Όλοι οι πλανήτες είναι περίπου σφαιρικοί μα υπάρχουν οροσειρές, και φαράγγια και λοιπά κι εμείς προσπαθούμε να επιτύχουμε όσο το δυνατόν ιδανικότερη σφαιρικότητα. Πιστεύουμε το εξής: Αν προλάβουμε κι επαναφέρουμε τον πλανήτη στη τροχιά του και σ' ένα όσο το δυνατόν τελειότερο σφαιρικό σχήμα τότε, εκτός απρόοπτου θα 'χουμε γλιτώσει γι' αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα τον οιονδήποτε κίνδυνο".
 -"Χμμ, έχω να κάνω μια παρατήρηση μόνο και συγνώμη... Ξέρω πως μήτε γι' αυτό έχουμε χρόνο, έτσι δεν είναι";
 -"Ναι μα εδώ ξέρουμε σχεδόν ακριβώς, πόσος καιρός θα απαιτηθεί για να το καταφέρουμε και το μόνο που ζητάμε -κι ευχόμαστε- είναι να μας δοθεί αυτός ο χρόνος".
 -"Ωραία, με καλύψατε άρα μπορώ να κάνω τη παρατήρησή μου. Η δική μας επίδραση έτσι όπως τόσο εύληπτα περιγράψατε, δε θα 'χει άλλα, ενδεχομένως όχι ευνοϊκά, αποτελέσματα τόσο στους δορυφόρους όσο και στον ίδιο τον πλανήτη; Θέλω να πω πως αν επιδράσουμε τόσο σε μορφολογία, μάζα και στη κίνησή του και κατ' επέκτασιν στις μαγνητικές δυνάμεις του, μήπως οι δορυφόροι είτε προσεγγίσουν την επιφάνειά του, είτε χαλαρώσουν απ' αυτήν και δημιουργήσουν μεγαλύτερο πρόβλημα απ' αυτό που πάμε ν' αποφύγουμε"; Ε δε το πιστεύω ότι το 'πα εγώ αυτό ...που 'πα! Το Μεγάλο Μυστικοπαθές Αμνοερίφιο, συνοφρυώθηκε! Πω πω πέστα μεγάλε! Θα 'θελα να φορούσα καπέλο τώρα δα και να στο 'βγαζα ευχαρίστως! Ρε συ, σ' είχα παρεξηγήσει! Σ' αγαπώ φίλε! Συνέχα κι εγώ αποσύρομαι πάλι μα να ξέρεις μου 'φτιαξες το κέφι! "Έλα σκάσε τώρα! Μαλακίες λέω!"
 -"Με εκπλήσσετε κύριε ...εεε  ...πως είπαμε ότι σας λένε; Α ναι... Π. Χ. ...συγνώμην αλλά ...λοιπόν ...έχετε απόλυτο δίκιο και στις δύο παρατηρήσεις σας! Αν τα πράγματα πάνε κατ' ευχήν και χωρίς κανένα απρόοπτο, θα 'χουμε μάλλον προσέγγιση παρά χαλάρωση".
 -"Ωστόσο δεν είστε σίγουρος..."
 -"Ποτέ και για τίποτε δεν είναι σίγουρος κανείς, αλλά βάσει υπολογισμών και ρυθμού πορείας των εργασιών, θα 'ναι έτσι όπως σας το λέω. Προσέγγιση των δορυφόρων με άσκηση πιέσεων στην επιφάνεια του πλανήτη, χωρίς μεγάλα προβλήματα, εκτός από παλιρροϊκά κύματα και κλιματολογικές αλλαγές και τούτο λόγω ακριβώς του τέλειου σφαιρικού σχήματος του. Το θέμα δεν είναι εκεί, μα το αν οι -μέχρι τώρα- ...φρόνιμοι δορυφόροι χαλαρώσουν από τη καταστροφή του πλανήτη κι αυτό, όπως προείπα είναι θέμα χρονικής στιγμής! Όμως αυτοί είναι εύκολα ελέγξιμοι κι εν πάση περιπτώσει θα 'ναι ένα πρόβλημα που, ούτως ή άλλως υφίστατο και θα μας απασχολήσει όταν αρχίσει ...να 'ναι"!
 -"Διόλου καθησυχαστικό αυτό μα σας καταλαβαίνω! Συνεχίστε παρακαλώ. Μιλήσατε και γι' άλλους πλανήτες, -αν θυμάμαι καλά- που δραστηριοποιείται το Δ.Ε.Κ. σας".
 -"Καλά θυμάστε. Εκεί όμως τα πράγματα είν' απλούστερα. Τον έναν απλά τον παρακολουθούμε συνεχώς. Δεν έχει προς το παρόν πρόβλημα κι είν' αυτό που λένε δουλειά ρουτίνας. Ο άλλος είν' ένας γηραιός επίσης πλανήτης που υπέστη κι αυτός τον κατακλυσμό του και τώρα πια το νερό καλύπτει 80-85% της επιφανείας του. Εκεί παρατηρούμε επίσης μα και βομβαρδίζουμε προληπτικά σ' αραιά μα τακτά χρονικά διαστήματα έχοντας δύο στόχους: Και να του δώσουμε το τέλειο σφαιρικό σχήμα του για ν' αποφύγουμε μελλοντικά προβλήματα -κι έχουμε άφθονο χρόνο γι' αυτό- και με κάποια πολύπλοκη -για να σας τη περιγράψω- διαδικασία, λαμβάνουμε δείγματα από την επιφάνειά του για περαιτέρω βαθύτερη και καλύτερη μελέτη! Τούτο διότι παρουσιάζει -αυτό που θα 'λεγα όσο πιο απλοϊκά, εύληπτα και συμπεπτυγμένα μπορώ- 'συμπτώματα Γης', αν και με εντελώς άλλη σειρά και φυσικά μ' άλλη σύνθεση στοιχείων στην επιφάνεια κι ατμόσφαιρά του".
 -"Μα τότε δε φοβάστε μήπως υπάρχει κι εκεί ζωή, όπως εδώ στη Γη μας και μήπως αυτοί οι βομβαρδισμοί προκαλούνε ζημιές και θανάτους; Έπειτα, τα θραύσματα, τα εκτινάγματα αυτά, δεν αποτελούν κανένα κίνδυνο";
 -"Είναι τέτοιοι οι βομβαρδισμοί που δεν αφήνουν μεγάλα ή επικίνδυνα υπολείμματα κι αυτά που αφήνουν τελικά ειν' ανάξια λόγου και προσοχής. Ωστόσο αν κάποιο ή κάποια ξεφύγουν, μπορούμε να τ' αντιμετωπίσουμε με την ίδια ακριβώς μεθοδολογία. Συνήθως όμως γίνονται αστρική σκόνη και τίθενται σε τροχιά γύρω απ' το πλανήτη κι αν ξεφύγουν, περιφέρονται άσκοπα μέχρι να διαλυθούν". Εδώ ο Μάξιμους Κρητσέριους Επιστημόνικους χαμογέλασε και να δεις που ετοιμάζεται να πετάξει πάλι κανένα απ' αυτά τα Ψυχρολουσιακά Διαγαλαξιακά Παγάκια, μάλλον και που επιμένει να τα θεωρεί αστεία -ο θεός να μας φυλάει από κακό, απ' άδικο κι από ερασιτέχνη επιστήμονα κωμικό! "Υπερβολικός κι εκνευριστικός όπως πάντα! Ο άνθρωπος προσπαθεί να μην είναι βαρετός και τίποτε άλλο. Τόση ώρα πιστεύει πως μας έχει φλομώσει με τα λόγια του και..." 'Ασε με μωρέ κι εσύ. Κοίτα που ακόμα δεν απάντησε επί της ουσίας και πάει να τη κάνει γαργάρα. Μη τον αφήσεις να ξεγλιστρήσει κι εγώ ξαναβουτώ στο ...ιδιαίτερο μας, περιμένοντάς σε χρυσέ μου! Χαμογελάσαμε κι οι δύο!
 -"Πάντως ακόμα και να ξεφύγουν απ' όλα και πέσουν στη Γη, πάλι δε θα υπάρξει κανένας κίνδυνος, εκτός αν πέσουν σε κανένα κεφάλι", είπε κι ετοιμάστηκα να χειροκροτήσω ειρωνικά, μα το άγριο βλέμμα συνοδευμένο από ξεγυρισμένο τσίμπημα, μ' επανέφερε σε τάξη. Θέλησα να ουρλιάξω "στο 'πα εγώ" μα μετάνιωσα αμέσως στη σκέψη ενός νέου καβγά! Εν τω μεταξύ ο Τζέρρυ Λιούις Σε Εμβρυακό Στάδιο συνέχισε απτόητος:
 -"Ελάτε! Μην ανησυχείτε δίχως λόγο! Ξέρουμε καλά τι κάνουμε κι επίσης ξέρουμε πάρα πολύ καλά ΤΙ δε ξέρουμε! Όλα ειν' υπό έλεγχο κι είμαστε σε συνεχή συνεργασία μ' όλο το κόσμο! Τώρα, με την άδειά σας, μιας κι ήξερα πως θα 'ρθετε, φρόντισα έτσι το ραντεβού μα και το πρόγραμμα μας, ώστε να παρευρεθείτε πάνω σε δραστηριότητα μας! Έτσι θα 'χετε όσο το δυνατό, καλύτερη κάλυψη".
 -"Δεν έχω να πω τίποτε και σας ακολουθώ πειθήνια", είπα χαμογελώντας ... συγκλαδοκορμόρριζος!
     Μας οδήγησε σ' ένα άλλο Χαίνον Στόμα Κατ' Επίφασιν Ασανσέρ και μέχρι να φτάσουμε στο Κέντρο Ρίψης Διαγαλαξιακής Σοκολατοκαραμέλας Με 'Αρωμα Λιβάνι, μας εξήγησε πως θα 'χουμε τη τύχη να παρακολουθήσουμε δυο βομβαρδισμούς αλλά και δειγματοληψία. Εκεί η καρδιά σφίχτηκε! Λίγο πριν εισέλθουμε στο Χώρο Χαράς Κι Αναψυχής μας σταμάτησε κι είπε μ' ένα ξαφνικά σο-βαρεμένο ύφος:
 -"Έχουμε λίγο χρόνο και θέλω να σας πω κάτι τελευταίο! Είμαστε περήφανοι γιατί μας ανατέθηκε έστω κι αυτό το μικρό μα σπουδαίο κομμάτι, από 'να τεράστιο πρόγραμμα, παρ' όλο που 'μαστε μικρή χώρα! Αυτό οφείλεται στη Κυβέρνησή μας που τόσα χρόνια πριν, είχε φροντίσει να 'χουμε τη κατάλληλη υποδομή, ρίχνοντας στιβαρά και θαρραλέα θεμέλια. Έπειτα με κατάλληλους χειρισμούς πέτυχε ότι σήμερα έχετε τη τύχη να βλέπετε κι αύριο -ελπίζω- στο άρθρο σας να μιλήσετε με τη πρέπουσα προσοχή και σημασία! Ξέρω πως ίσως σας φανεί ανούσιο κι άχρηστο μα εγώ έπρεπε να δώσω έμφαση σ' αυτή την υπενθύμιση! Τώρα"... κοίταξε επιδεικτικά το πανάκριβο ρολόι του, "...πάμε, αν δεν έχετε αντίρρηση ή να ρωτήσετε κάτι". 
     Τον ακολουθήσαμε δίχως να πει κανείς μας τίποτε, μα το τελευταίο δεν είχε αρέσει σε κανένα μας και το σφίξιμο μεγάλωνε μέσα μας! «Έτερε Ήμισε, μου βρωμάει αυτό» είπα, κι εκείνος ήρεμος: "Ευλογούν τα γένια τους και ...σκάσε πια! Το υποσχέθηκες εδώ κι ώρα!" Ε λοιπόν σκάω ...σκάω γαμώτο και ... σκάω! Πάμε δικέ μου να δούμε τι μας επιφυλάσσεται ακόμα να δούμε.
     Ανεβήκαμε στο Κ.Ε. κι για πάνω από μια ώρα παρακολουθήσαμε τα πάντα με κομένη ανάσα. Τα λόγια λιγότερα κι μόνο τα απολύτως απαραίτητα. Πολλά περισσότερα δε τα πατήματα κουμπιών ή ανεβοκατεβάσματα μοχλών. Ξεροί ήχοι και μπιπ σε συνδυασμό με κονσερβαρισμένες καθησυχαστικές ατάκες του κεντρικού υπολογιστή μεγάλης ισχύος. Φως λευκό κι άπλετο. Περιβάλλον άοσμο, αποστειρωμένο και λιτό. Όρθιοι βλέπαμε δάχτυλα να πατάνε κουμπιά, μια κίνηση που διαρκούσε κλάσματα δευτερολέπτου μα έστελνε, ολόϊσια στη καρδιά, μεγατόνους εκρηκτικής ύλης και μάλιστα με μια εκνευριστική ηρεμία κι απάθεια. Τα παρακολουθήσαμε όλα κι όταν πια βγήκαμε επιτέλους από 'κει, χαιρετώντας ευγενικά -ο άλλος, όχι εγώ- διαπιστώσαμε πως είχαμε ιδρώσει. Το Καλό Κομάτι Του Εαυτού Μου είχε την έμπνευση και το θάρρος να ζητήσει λιγάκι από το δείγμα του πλανήτη Υ. Ο Μεγάλος Αρχικαθήκης συνοφρυώθηκε και στρίτζωσε τα ποδάρια:
 -"Εεεε ...αυτό απαγορεύεται ...μπορεί να 'ναι επικίνδυνο ξέρετε..." είπε.
 -"Ω ελάτε τώρα", είπε τ' αδέρφι κι ένιωσα να βουρκώνουν τα μάτια μου, "ποιος θα το μαρτυρήσει. Εγώ πάντως όχι, μήπως εσείς; Έννοια σας και το άρθρο για το Δ.Ε.Κ., αλλά κυρίως για τον υπέυθυνο του θα 'ναι σπέσιαλ. Είστε εκπληκτικός αλήθεια", του 'πε και τον έλυωσε σα πρώιμη ανάλατη μυζήθρα. Τι θα 'κανα χωρίς αυτόν; Είσαι τέλειος αγόρι μου!
 -"Μα ξέρετε ...εντάξει δε λέω, αλλά ...δε πρέπει να 'ρθει σ' άμεση επαφή με γυμνή σάρκα. Μπορεί να 'χει άγνωστους ιούς ή να 'ναι λανθανόντως ραδιενεργό κι εκτός αυτού είναι σχετικά θερμό υλικό και μάλιστα με σταθερή θερμοκρασία", του απάντησε, στριμωχνοντας τον, ο Μίστερ Τέλειος και τότε είδα πως ήταν η σειρά μου να επέμβω:
 -"Λοιπόν, ακούστε τι θα κάνουμε" είπα κι έβγαλα απ' το λαιμό μας ένα όμορφο κουμπωτό μενταγιόν σε σχήμα καρδιάς, "θα 'χετε σίγουρα μονωτικό σελοφάν ή κάτι τέτοιο. Θα τυλίξουμε λιγάκι και θα το κλείσουμε μέσα 'δω". Το Αδέρφι μου με χάιδεψε στο κεφάλι: "Σειρά μου να σε χειροκροτήσω αγόρι μου" είπε κι ένιωσα περήφανος!
     Ήταν σκούρο, ολοζώντανο, λαμπερό καφέ, ψιλό χώμα! Ακριβώς όπως το 'χαμε αφήσει προ αμνημονεύτων, όταν ξεκινούσαμε αυτή την Αποστολή Υψίστης Σημασίας, που τελικά στέφθηκε μ' απόλυτη αποτυχία. Θελήσαμε κι οι δυό, σαν άλλοι Οδυσσείς, να σκύψουμε και να το φιλήσουμε μα έπρεπε να ... συγκρατηθούμε!
     Βγήκαμε έξω στον κόσμο και μόνο τότε άφησα μερικά δάκρια να κυλήσουν. Έξω επικρατούσε χάος κι απ' ότι ακούσαμε είχε γίνει κάποιος ισχυρός σεισμός κι όλα ήταν άνω-κάτω! Πανικός! "Αντισεισμικό το Κτήριο Του Βερνικωμένου Κέρατος βλέπω! Δεν έγινε αντιληπτό τίποτε!" Δυστυχώς όχι δικέ μου και λυπάμαι γι' αυτό! Το Μενταγιόν έπαλλε στο στέρνο και μας ζέσταινε τη καρδιά! Στην επαφή με το Πάτριο Χώμα, ακόμα κι εγώ γινόμουν Αρνάκι Γάλακτος Σε Ώρα Μακαριότητος Μετά Τη Χώνεψη! Του 'πιασα το χέρι! "Σ' αγαπώ δικέ μου" του 'πα, χρησιμοποιώντας για πρώτη φορά, τη σχεδόν ξεχασμένη γλώσσα μας κι όχι χωρίς να κομπιάσω λιγάκι! Αυτή η τόσο όμορφη, τόσο τέλεια, εύηχη, κελαριστή γλυκειά γλώσσα κι όχι σαν τούτη 'δω τη τραχιά! "Κι εγώ σ' αγαπώ!" μου απάντησε με τον ίδιο τρόπο, "μα πρέπει να προσπαθήσουμε να στείλουμε ραπόρτο για όλα τούτα που μάθαμε σήμερα".
     Ξέρουμε κι οι δυό πως δεν υπάρχει τρόπος! Ξέρουμε κι οι δυό πως δε θα ξαναδούμε το τόπο μας! Ωστόσο μιας κι ακόμη ανασαίνουμε, εμείς οι τελευταίοι επιζήσαντες της Αποστολής, δε χάνουμε την ελπιδα! Ίσως υπάρχουν τρόποι! Ίσως υπάρξουν κάποιοι τρόποι...
     Πιασμένοι ακόμα χέρι-χέρι, δακρυσμένοι και παρακάμπτοντας όσο χάος βρήκαμε μπροστά μας, μπήκαμε στο Βαν...
                                                                          Μάρτης 2004

 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers