-


Dali &









/




 
 

 

Ballard Graham:

     
      Τζημς Γκρχαμ Μπλαρντ

                                       Βιογραφικ

     Γεννθηκε στη Κνα, στη Shangai, 15 Νομβρη 1930. Ο πατρας του ταν ο μετπειτα πρεδρος και διευθυντς της κινεζικς θυγατρικς επιχερησης μιας μεγλης κλωστοφαντουργικς εταιρεας του Μντσεστερ. Χρυσ λοιπν αγρι στην αρχ, μα μετ ο πλεμος γνεται η καθημεριντητ του. Το 1937, στο κινοαπωνικ πλεμο, η οικογνεια πρπει ν' αφσει το σπτι της στα προστια για να μενει στο νοκι και στο κντρο της πλης. Θυμται τα πολλ στρατεματα και τους περιπτους της Κυριακς στους τομες μχης στις γειτονις της πλης, που βλεπε πτματα στρατιωτν κι λογα ψφια να τα ξεβρζουνε τα κανλια. Μετ το Περλ-Χρμπορ (Δεκμβρης 1941), τα ιαπωνικ καταλαμβνουν κινζικον δαφος. Τον επμενο χρνο τθεται περιορισμς σ' λους τους κατοκους κι τσι η οικογνεια φυλακζεται, αφνοντας το τερστιο σπτι κι 9 υπηρτες. Ο νεαρς Τζημς θυμται το μεγλο διστημα που πρασε σε κενο το στρατπεδο και πολ αργτερα θα το κνει βιβλο (Η Αυτοκρατορα Του λιου). Εκε χνει την αδερφ του απ δυσεντερα.
     Το 1946, φτνει στην Αγγλα. Με τη μητρα του και την αδελφ της εγκαθστανται στα περχωρα του Πλμουθ, εν ο πατρας παραμνει στη Κνα. Σπουδζει στο σχολεο Leys του Καμπριτζ. Ανακαλπτει τη ψυχανλυση (Freud και Jung) καθς επσης και τον σουρεαλισμ που θα τον συναρπσουνε για λη τη ζω του. Το 1949, επιστρφει στο πανεπιστμιο του Καμπριτζ για ν' αρχσει σπουδς ιατρικς. Σε 2 χρνια, σταματ την ιατρικ, για να μελετσει την αγγλικ λογοτεχνα στο Πανεπιστμιο του Λονδνου. Κνει διφορες δουλεις χωρς να στερινει κι οι δικο του τονε θεωρον χρηστο κι τι ζει με τα λεφτ του πατρα του. Μπανει στη Πολεμικν Αεροπορα. Μετ που τη παρατ, γρφει τα πρτα του ργα ΕΦ. Δημοσιεει για πρτη φορ το 1956.
     Εργζεται πειτα σε βιβλιοθκες αλλ εναι μια πολ δσκολη περοδος σ' οικονομικ εππεδο. Κνει πλι διφορες δουλεις μα και πλι, σε λγους μνες τις παρατ τονε διχνουνε. Γρφει ν' ακμα βιβλο με σχετικν επιτυχα κι αυτ του επιτρπει να υπογρψει με τον Εκδοτικ Μπρκλε Νας Υρκης. Χνει τη σζυγ του το 1964.
     Το 1980 γρφει την "Αυτοκρατορα Του λιου" που εναι μια τερστια επιτυχα, απ κοιν και κριτικος κι απ την οποα ο Steven Spielberg θα κνει μιαν εξαιρετικ ταινα. Το 1991, γρφει να ημι-αυτοβιογραφικ βιβλο: "Η Ευγνεια Των Γυναικν" που κι αυτ περιχει αυτοβιογραφικ στοιχεα κι εναι το καλτερ του βιβλο.
     Τον Ιονιο του 2006, διαγνστηκε με καρκνο του προσττη, σε τελικ στδιο, χοντας μετασταθε σε σπονδυλικ στλη και νευρνες. Το τελευταο βιβλο του γρφτηκε μετ τη διγνωση, εμπεριχει αυτοβιογραφικ στοιχεα κι ονομστηκε: "Miracles Οf Life". Τελικ πθανε 19 Απρλη 2009, στο Λονδνο, σε ηλικα 79 ετν.

=======================


                                  Δετερη Χιλιετα

     Ολκερη τη μρα αλλ συχν και τα βρδια μχρι τις πρωινς ρες, το ποδοβολητ ακουγταν ν' ανεβοκατεβανει τη σκλα ξω απ το κλουβκι του Ουρντ. πως τανε χτισμνο στη στεν εσοχ, κει που η σκλα στριβε ανμεσα στο τταρτο και το πμπτο πτωμα, τα λεπτ του τοιχματα λυγζανε και τρζανε σε κθε βμα, σα τη ξυλεα του σπιου ανεμμυλου. Περισστεροι απ εκατ νθρωποι κατοικοσανε στα τρα πνω πατματα του σπιτιο κι ο Ουρντ μενε ξπνιος στη στεν κουκτα του μχρι τις δο και τις τρεις το πρω, μετρντας μηχανικ τους τελευταους κατοκους που γριζαν απ το νυχτεριν κινηματογρφο, που 'παιζε στο στδιο, καμι πεντακοσαρι μτρα παρακτω. Απ το παρθυρ του μποροσε ν' ακοσει κομμτια ολκερα απ τους διαλγους στη διαπασν, που φτνανε στ' αφτι του σα βουητ πνω απ τις στγες των σπιτιν. Το στδιο δεν τανε ποτ δειο. Στο διστημα της ημρας, η πελρια τετρπλευρη οθνη του ανεβαζτανε ψηλ κι εκε γινντανε συνχεια αθλητικο και ποδοσφαιρικο αγνες. Για κενους που μνανε στα σπτια, κοντ στο στδιο, ο θρυβος θα 'πρεπε να 'ταν ανυπφορος.

     Ο Ουρντ εχε τουλχιστον κποια μοναξι. Πριν δο μνες, προτο ρθει να κατοικσει στη σκλα μοιραζταν να δωμτιο με εφτ λλους στο πρτο πτωμα ενς σπιτιο στην οδ 755 και το αδικοπο σπρωξδι των ανθρπων ξω απ το παρθυρ του, τον εχε φρει σε μια κατσταση χρνιας εξαντλσεως. Ο δρμος ταν πντοτε κατμεστος, νας συνεχς θρυβος απ φωνς και ποδοβολητ του τσκιζε συνχεια τα νερα. ταν σηκωνταν κατ τις ξι και μισ το πρω και τρεχε βιαστικ να πρει σειρ στην ουρ ξω απ το λουτρ, ο δρμος ταν κιλας φσκα απ το πλθος που τον πλημμριζε απ το να πεζοδρμιο μχρι το λλο και η φασαρα αποκορυφωνταν απ το μουγκρητ του εναριου σιδηρδρομου, που περνοσε κθε μισ λεπτ πνω απ τα μαγαζι στην απναντι πλευρ του δρμου. Μλις εδε την αγγελα που περιγραφε το κλουβκι της σκλας (αυτς, πως λλωστε κι λοι, περνοσε την περισστερη ελεθερη ρα του ψχνοντας τις αγγελες των εφημερδων κι λλαζε την κατοικα του κθε δο μνες κατ μσο ρο), μετακμισε εκε, με λο που το νοκι ταν ακριβτερο. να κλουβκι κτω απ τη σκλα, θα ταν, σγουρα σχεδν, για να μονχα τομο.
     Εχε πντως και τα μειονεκτματ του. Τα περισστερα βρδια ρχονταν φλοι του απ τη βιβλιοθκη, που βιζονταν να ξεκουρσουν τους αγκνες τους, στερα απ το γριο στριμωξδι στο δημσιο αναγνωστριο. Το διαμερισματκι ταν λγο μεγαλτερο απ τεσσερμισι τετραγωνικ μτρα, εχε δηλαδ εμβαδν μισ τετραγωνικ μτρο παραπνω απ το νμιμο αντατο ριο για να μοναχικ τομο, γιατ οι μαραγκο επωφελθηκαν παρνομα απ την εσοχ δπλα στην καμινδα. Ο Ουρντ μπρεσε λοιπν να χσει μια καρεκλτσα με σια πλτη στο χρο ανμεσα στο κρεβτι του και τη πρτα, τσι που νας μνο νθρωπος με τη σειρ του αναγκαζταν να καθσει στο κρεβτι. Στα περισστερα διαμερισματκια για εργνηδες, ο οικοδεσπτης κι ο ξνος του αναγκζονταν να κθονται πλι-πλι στο κρεβτι, να μιλνε πνω απ τους μους τους και ν' αλλζουν πτε-πτε θση για να μη πιαστε ο σβρκος τους.
 -"Στθηκες τυχερς που πτυχες αυτν εδ τη γωνι", δε κουρζονταν να του λει και να του ξαναλει ο Ρσσιστερ, ο πιο τακτικς επισκπτης του. Ξπλωνε πσω στο κρεβτι, δεχνοντας το διαμερισματκι με το χρι του. "Εναι πελριο, οι διαστσεις του εναι πραγματικ καταπληκτικς. Δε νομζω να 'ναι λιγτερο απ πντε τετραγωνικ μπορε κι ξι".
     Ο Ουρντ κονησε κατηγορηματικ το κεφλι του. Ο Ρσσιστερ ταν μεν ο καλτερος φλος του, μα το ψξιμο για κατοικσιμο χρο του 'χε δημιουργσει σφοδρς αντιδρσεις.
 -"Εναι μνο λιγκι μεγαλτερο απ τεσσερμισι μτρα, το 'χω μετρσει με μεγλη προσοχ. Δεν υπρχει καμα αμφιβολα γι' αυτ". Ο Ρσσιστερ σκωσε το να του φρδι.
 -"Μου κνει κατπληξη. Θα φταει ττε το ταβνι".
     Το να κνουνε κατχρηση του ταβανιο τανε το αγαπημνο κλπο των ασυνεδητων ιδιοκτητν -οι περισστερες καταχρσεις του χρου γνονταν σε βρος του ταβανιο, γιατ ταν πιο εκολο. Σπρχνοντας προς τα πσω τα λεπτ χωρσματα, μποροσαν ν' αυξσουν τον καθορισμνο χρο του διαμερσματος για να ξεγελσουν ναν υποψφιο ενοικιαστ -πολλ παντρεμνα ζευγρια πεσαν τσι στη φκα κι παιρναν να κλουβκι που πραγματικ ταν για να τομο- να τον μικρνουν προσωριν, ταν δχονταν την επσκεψη κανενς επιθεωρητ της Υπηρεσας Στεγσεως. Τα ταβνια ταν γεμτα διασταυρομενες μολυβνιες γραμμς που προσδιριζαν τις αντδικες απαιτσεις των ενοικιαστν απ τις  δο πλευρς του κοινο τοχου. Κποιος λγο ντροπαλς πνω στα δικαιματ του, μποροσε κυριολεκτικ να συνθλιβε και να πψει να υπρχει. Και πραγματικ, αγγελα που ανφερε «ρεμη πελατεα» αντιστοιχοσε συνθως σ' ευγενικ πρσκληση σε ττοιου εδους απτη.
 -"Ο τοχος γρνει λιγκι", παραδχτηκε ο Ουρντ. "Γρνει κατ' ουσα κπου τσσερις μορες, τον χω αλφαδισει, μα κι τσι μνει μπλικος χρος για τον κσμο να περν". Ο Ρσσιστερ γλασε.
 -"Και ββαια, Τζων, απλοστατα ζηλεω. Το δωμτιο μου μου φρνει τρλα".
     πως λοι, τσι κι αυτς χρησιμοποιοσε τον ρο «δωμτιο» για να περιγρψει το μικροτσικο κλουβκι του. Επρκειτο για παλι συνθεια που του εχε μενει απ την εποχ, ταν πριν απ πενντα χρνια, οι νθρωποι ζοσαν πραγματικ απ νας σε κθε δωμτιο και καμι φορ κτι εντελς απθανο, απ νας σε ολκληρο διαμρισμα και σε σπτι. Τα μικροφλμ στους αρχιτεκτονικος καταλγους στις βιβλιοθκες δειχναν σκηνς απ μουσεα, απ αθουσες συναυλιν και λλους δημσιους χρους, πως φαινντουσαν στο καθημεριν τους περιβλλον, πολ συχν δειες σχεδν, με δυο-τρεις ανθρπους να περιφρονται σε κποια τερστια πινακοθκη σλα. Η κυκλοφορα γινταν ελεθερα στη μση των δρμων και στις πιο συχες περιοχς, ολκληρα τμματα απ πεζοδρμια ταν δεια για καμι πενηνταρι μτρα και παραπνω. Τρα φυσικ, τα παλι κτρια εχαν γκρεμιστε και τ' αντικατστησαν με συστοιχες απ πολυκατοικες εχαν διαμορφωθε σε μπλοκ απ διαμερσματα. Η μεγλη αθουσα των τελετν της πρην Δημαρχας εχε διαχωριστε οριζντια σε τσσερα πατματα, που το καθνα τους εχε μοιραστε σε καμι εκατοστ κλουβκια.
     σο για τους δρμους, η κυκλοφορα εχε πψει προ πολλο να γνεται απ κει. Χρια απ μερικς ρες πριν τα ξημερματα, που μνο τα πεζοδρμια ταν γεμτα απ κσμο, κθε δημσιο πρασμα ταν πντα φσκα απ πλθη, που πηγαινορχονταν πεζ, αγνοντας αναγκαστικ τ' αμτρητα σματα που κρεμντουσαν πνω απ κεφλια τους κι γραφαν «Βαδζετε εις το αριστερν» κι αγωνιζντουσαν σχεδν για να περσουν ο νας τον λλο καθς πγαιναν για το σπτι για το γραφεο τους, με τα ροχα σκονισμνα και τσαλακωμνα. Γνονταν συχν «μποτιλιαρσματα», ταν να τερστιο πλθος ακινητοποιονταν σε κποιο πεζοδρμιο. Αυτ τα μποτιλιαρσματα διαρκοσαν καμι φορ και μρες ολκληρες. Πριν δυο χρνια, τυχεν ο Ουρντ σε ττοιο μποτιλιρισμα, ακριβς ξω απ το στδιο. Επ σαρντα οχτ ρες ταν παγιδευμνος σε πελριο μποτιλιρισμα απ πεζος, που το σχημτισαν πνω απ εκοσι χιλιδες νθρωποι κι εχε γνει απ τα μπουλοκια του κσμου που βγαινε απ τη μια μερι απ το στδιο κι απ τους λλους που ρχονταν να μπουν σ' αυτ. να ολκληρο τετραγωνικ χιλιμετρο της εκε περιφρειας εχε παραλσει και θυμταν ακμα ζωηρ αυτ τον εφιλτη, πως κουνιταν ανμπορα πνω-κτω στα πδια του, καθς το πλθος μετακινιταν και ταλαντευταν με κνδυνο να χσει την ισορροπα του και να τον ποδοπατσουν. ταν η αστυνομα κλεισε τελικ το στδιο και σκρπισε το μποτιλιρισμα, γρισε πσω στο κλουβκι του, με μελανιασμνο ολκληρο το κορμ του και κοιμθηκε μια βδομδα.
 -"'Ακουσα πως μπορε να ελαττσουν τον κατοικσιμο χρο στα τριμιση μτρα", επε ο Ρσσιστερ. Ο Ουρντ δεν μλησε μχρι να κατβει τη σκλα μια σειρ απ ενοικιαστς του κτου πατματος κρατντας στο μεταξ τη πρτα για να εμποδσει τη κλειδαρι ν' ανοξει.
 -"Αυτ το λνε συνχεια", επε. "Θυμμαι να το λν' εδ και δκα χρνια".
 -"Δε πρκειται για φμη. Μπορε να εναι ανγκη σε λγο. Τριντα εκατομμρια νθρωποι εναι στριμωγμνοι σε τοτη δω τη πλη κι αυξνονται κατ να εκατομμριο σε μλις να χρνο. Το χουνε συζητσει πολ σοβαρ στην Υπηρεσα Στεγσεως". Ο Ουρντ κονησε το κεφλι.
 -"Εν' αδνατο σχεδν να μπορσουν να εφαρμσουνε τσο δραστικ επανεκτμηση. Θα χρειαστε να ξηλωθε κθε χρισμα και να καρφωθε ξαν. Η διοικητικ εργασα μνο, εναι τσο πελρια που θα 'ναι δσκολο να την αντιμετωπσουν. Εκατομμρια κλουβκια πρπει να ξανασχεδιαστον και να εγκριθον, πρπει να δοθον δειες κι απ πνω πρπει να ταχτοποιηθε απ την αρχ κθε ενοικιαστς. Τα περισστερα κτρια που χουν κτιστε μετ απ τη τελευταα εκτμηση, εναι υπολογισμνα με βση τον κανονισμ των τεσσρων μτρων, δεν εναι απλοστατα δυνατ να κψεις απ μισ μτρο απ την κρη κθε χρου και να πεις στερα πως αυτ κνει τσα και τσα διαμερσματα. Μπορε και να φτνουν στο πλτος μνο τις ξι ντσες". Γλασε. "Κακ τα ψματα, πως μπορες να ζσεις σε μλις τριμιση μτρα"; Ο Ρσσιστερ χαμογλασε.
 -"Αυτ εναι το τελικ επιχερημ σου; Το διο χρησιμοποησαν και πριν εκοσι πντε χρνια, κατ τη τελευταα επανεκτμηση, ταν το ελχιστο ριο κπηκε απ τα πντε στα τσσερα μτρα. Επαν ττε, πως αυτ δεν γνεται, πως καννας δεν μπορε να ζσει σε μονχα τσσερα μτρα. φταναν για να κρεβτι και μα βαλτσα, μα δεν μποροσες να ανοξεις τη πρτα για να μπεις μσα. Ο Ρσσιστερ μισογλασε. "Πσαν λοι τους ξω. Βγλαν απλοστατα την απφαση ν' ανογουν προς τα ξω λες οι πρτες απ ττε και στο εξς. Και τα τσσερα μτρα μενανε". Ο Ουρντ κοταξε το ρολι του. Η ρα ταν εφτμιση!
 -"ρα να φμε. Για να δομε αν θα τα καταφρουμε να περσουμε απναντι στο μπαρ φαγητο".
     Γκρινιζοντας γι' αυτ την ιδα ο Ρσσιστερ σηκθηκε βαριεστημνος απ το κρεβτι. Βγκαν απ το κλουβκι και κατβηκαν τη σκλα. Η σκλα ταν γεμτη αποσκευς και κιβτια με πργματα, τσι που νας στενς χρος μνο μενε ελεθερος, σρριζα στα κγκελα. ταν φτασαν κτω, το φρακρισμα ταν ακμα χειρτερο. Οι διδρομοι υπρξαν αρκετ φαρδες και τους εχαν χωρσει σε διαμερισματκια για ν' τομο. Ο αρας ταν μουχλιασμνος και πνιγερς, στους χαοτικος τοχους ταν απλωμνη βρεγμνη μπουγδα κι ταν κρεμασμνα πρχειρα φανρια για τρφιμα. Το καθνα απ τα πντε δωμτια στο κθε πτωμα φιλοξενοσε απ μια ντουζνα νοικρηδες κι οι φωνς τους αντηχοσαν μσα απ τα χωρσματα.
'Ανθρωποι κθονταν στα σκαλοπτια πιο ψηλ απ το δετερο ροφο, χρησιμοποιντας τη σκλα σαν ανεπσημο σαλνι, μ' λο που αυτ ταν ενντια στους κανονισμος της πυροσβεστικς υπηρεσας, γυνακες φλυαροσαν με ντρες που στκονταν χωρς σακκια ουρ ξω απ τα μπνια, εν τα παιδι χνονταν ανμεσα στα πδια τους. Φτνοντας στην ξοδο, ο Ουρντ κι ο Ρσσιστερ χρειστηκαν ν' ανοξουν με ζρι το δρμο τους ανμεσα στους ενοκους, που ταν στριμωγμνοι σε κθε πλατσκαλο, που χασομεροσαν γρω απ τους πνακες των αγγελιν σπρχνονταν καθς μπαιναν απ το δρμο.
     Παρνοντας ανσα στο κεφαλσκαλο, ο Ουρντ δειξε το μπαρ φαγητο στην λλη πλευρ του δρμου. Απεχε μλις τριντα μτρα, μα το πλθος που κατβαινε το δρμο ταν σαν το ποτμι στη φουσκονερι του, χωρζοντς τους απ την αριστερ πλευρ. Η πρτη προβολ στο στδιο ρχιζε στις εννι κι ο κσμος εχε κιλας ξεκινσει για να 'ναι σγουρος πως θα 'μπαινε μσα.
 -"Μπορομε να πμε αλλο;" ρτησε ο Ρσσιστερ στραβομουτσουνιζοντας στη προοπτικ να πνε στο μπαρ φαγητο. Δεν ταν μονχα γεμτο και θα 'πρεπε να περσει μισ ρα μχρι να τους σερβρουν, μα και το φαγητ θα ταν νοστο κι γευστο. Το ταξδι του, απ τη βιβλιοθκη που βρισκταν τσσερα τετργωνα πιο πρα, του εχε ανοξει την ρεξη. Ο Ουρντ σκωσε τους μους του.
 -"Υπρχει μια λλη τρπα στη γωνι, μ' αμφιβλλω αν θα τα καταφρουμε". Αυτ σμαινε πως πρεπε να κνουν διακσια μτρα ανντια στο ρεμα και θα ταν αναγκασμνοι να παλεουν με το πλθος στο δρμο τους.
 -"Μπορε να χεις δκιο". Ο Ρσσιστερ ακομπησε το χρι του στον μο του Ουρντ.
 -"Ξρεις κτι Τζων, το κακ το δικ σου εναι, πως δε πας πουθεν, βρσκεσαι πολ μακρι απ τη πραγματικτητα κι απλοστατα δε χαμπαρζεις πσο σχημα γνονται τα πργματα".
     Ο Ουρντ κονησε το κεφλι του. Ο Ρσσιστερ εχε δκιο. Το πρω, ταν ξεκινοσε για τη βιβλιοθκη, το ρεμα των πεζν κινιταν μαζ του προς τα γραφεα κτω στην πλη' τα βρδια, ταν γριζε, κυλοσε προς την αντθετη κατεθυνση. Οτε κι εχε αλλξει ποτ τη ρουτνα του. Μεγαλωμνος απ τα δκα του χρνια σε δημοτικ ξεννα, εχε χσει σιγ-σιγ κθε επαφ με τον πατρα του και τη μητρα του, που ζοσαν στην ανατολικ πλευρ της πλεως και δεν μποροσαν δεν θελαν να κνουν το ταξδι για να τον δουν. Αφο παρδωσε λη τη πρωτοβουλα του στο δυναμικ της πλεως, δεν εχε πια ρεξη να επιχειρσει να τη ξαναπρει πσω μνο και μνο για να εξασφαλσει κποια νεση. Η δουλει του στη βιβλιοθκη τον φερνε ευτυχς σε επαφ με πολλος νους και μοιρζονταν τσι τα ενδιαφροντ τους. Αργ γργορα θα παντρευταν, θα 'βρισκε να διπλ διαμερισματκι κοντ στη βιβλιοθκη και θα ταχτοποιταν. Αν καναν αρκετ παιδι (τρα ταν το ελχιστο ριο), μπορε να εξασφλιζαν κποια μρα κι να δωματικι δικ τους.
     Μπκαν στο ρεμα των πεζν κι φησαν να τους παρασρει δκα-εκοσι μτρα, βισανε μετ το βμα τους κι κοψαν λοξ το πλθος για να περσουν με δυσκολα στην λλη μερι του δρμου. Εκε βρσκοντας προστασα στις βιτρνες των μαγαζιν, νοιξαν αργ το δρμο τους προς τα πσω στο μπαρ φαγητο, κρατντας μυνα με τους μους τους στις αμτρητες μικροσυγκροσεις.
 -"Πσος υπολογζουν να 'ναι ο πληθυσμς;" ρτησε ο Ουρντ, καθς φερναν βλτα να περπτερο που πουλοσε τσιγρα και προχωροσαν βμα προς βμα προς τα μπρος, ποτε τους δινταν η ευκαιρα. Ο Ρσσιστερ χαμογλασε.
 -"Με συγχωρες, Τζων, θα 'θελα να σου το λεγα, φοβμαι μως μη σε πισει πανικς. Χρια απ' αυτ, οτε και θα το πιστψεις".
     Ο Ρσσιστερ εργαζτανε στο Ασφαλιστικ τμμα της Δημαρχας κι εχε ανεπσημα τη δυναττητα να παρνει πληροφορες απ τις στατιστικς Απογραφς του Πληθυσμο. Στα τελευταα δκα χρνια αυτς οι στατιστικς μπαιναν στο αρχεο, εν μρει γιατ ξεραν πως δεν ταν ακριβες, μα προπαντς επειδ υπρχε φβος να προκληθε μια μαζικ κρση φοβας για τον κλειστ χρο. Εχανε συμβε κιλας μερικ κροσματα, χι ντονα ββαια κι η επσημη πολιτικ γραμμ ταν ν' ανακοιννουνε πως ο παγκσμιος πληθυσμς εχε φτσει στο ριο των εκοσι χιλιδων εκατομμυρων. Καννας δε το πστευε κατ βθος κι ο Ουρντ υπθεσε πως το 3% της ετσιας αυξσεως, που υπολογστηκε το 1960, συνεχιζταν ακμα.
     Πσον καιρ θα μποροσε να συνεχιστε ακμα, ταν αδνατο να το λογαρισει κανες. Παρ τις πιο απογοητευτικς προφητεες των ΝοΜαλθουσιανν, η γεωργικ παραγωγ της γης, τα κατφερνε να συμβαδζει με την αξηση του πληθυσμο, μ' λο που η εντατικ καλλιργεια σμαινε πως το εννενντα πντε τοις εκατ της παραγωγς ταν παγιδευμνο μνιμα σ' αστικ αποθματα. Μπρεσαν επιτλους και σταμτησαν την εξπλωση των πλεων προς τα ξω. Και πραγματικ, λες οι πρην προαστιακς περιοχς του κσμου, πρθηκαν για την καλλιργεια κι η πρσθετη αξηση του πληθυσμο μεινε φυλακισμνη μσα στις δη υπρχουσες αστικς συνοικες. Εξοχικς περιφρειες που χρησμευαν σαν εξοχ, δεν υπρχαν πια. Σε κθε τετραγωνικ πδι του εδφους φτρωνε κποια σοδει, σχετα τι ταν αυτ η σοδει. Περιοχς που ταν κποτε αγρο και λιβδια του κσμου, ταν τρα κατ' ουσαν εργοστσια με τον διο εξελιγμνο τεχνικ εξοπλισμ και το διο απρσιτα στο κοιν, πως κθε λλη βιομηχανικ περιοχ. Οι οικονομικο και οι ιδεολογικο ανταγωνισμο εχαν σβσει προ πολλο μπροστ στην πρωταρχικ αναζτηση: την εσωτερικ αποικιοποηση της πλεως.
 -"Το πραγματικ φσμα του προβλματος πληθυσμο", εκμυστηρετηκε ο Ουρντ στον Ρσσιστερ, "εναι πως καννας δε προσπθησε ποτ ν' ασχοληθε μαζ του. Πριν πενντα χρνια ο μυωπικς εθνικισμς κι η βιομηχανικ εξπλωση ρισαν κποια αμοιβ για την ανοδικ πορεα του και σμερα ακμα η κρυφ υποκνηση εναι να δημιουργσεις μεγλη οικογνεια για να εξασφαλσεις λγη ιδιωτικ ζω. Οι ανπαντροι τιμωρονται για τον απλοστατο λγο πως επειδ εναι περισστεροι δεν ταιριζουν εκολα στα διπλ και τα τριπλ διαμερισματκια, εν η μεγλη οικογνεια με την ασλευτη λογικ της εξοικονομσεως χρου εναι ο πραγματικς φταχτης". Ο Ρσσιστερ κονησε το κεφλι του καταφατικ, καθς νοιγε δρμο για να φτσει πιο κοντ στο μπαρ, τοιμος να φωνξει τη παραγγελα του.
 -"χεις απλυτο δκιο. λοι μας κοιτμε να παντρευτομε μνο και μνο για να εξασφαλσουμε τα ξι τετραγωνικ μας". Δο κοπλες ακριβς μπροστ τους γρισαν και χαμογλασαν.
 -"ξι τετραγωνικ", επανλαβε η μια, -μελαχριν κοπελτσα με νστιμο μακρουλ προσωπκι. "Μου φανεται πως εσαι απ κενους τους νους που θα 'πρεπε να γνωρσω. Μπως πρκειται ν' ασχοληθες με τποτα κτηματικς υποθσεις Χνρυ; Ο Ρσσιστερ γλασε και της σφιξε το μπρτσο.
 -"Γεια σου, Τζοντιθ. Το σκφτομαι και πολ μλιστα. Τι θα 'λεγες να ξεκινοσαμε μαζ καμιν ιδιωτικ επιχερηση"; Η κοπλα ακομπησε πνω του ταν φτασαν στον πγκο.
 -"Ωραα, μπορε να το επιχειρσω. Πρπει μως να εναι κτι νμιμο". Η λλη κοπλα, η λεν Ουριγκ, βοηθς στη βιβλιοθκη, τρβηξε το μανκι του Ουρντ.
 -"μαθες τα τελευταα να, Τζων; Τη Τζοντιθ και μνα, μας πετξαν ξω απ το δωμτι μας. Βρισκμαστε στο δρμο αυτ τη στιγμ".
 -"Πς;" ξεφνισε ο Ρσσιστερ. Πραν τις σοπες και τους καφδες τους και τραβχτηκαν στο πσω μρος του μπαρ.
 -"Μα τι γινε"; Η λεν του εξγησε:
 -"Ξρεις εκενο το μικρ ντουλαπκι για τις σκοπες, ξω απ το διαμρισμ μας; Η Τζοντιθ κι εγ το χρησιμοποιοσαμε σα γραφεο για μελτη και πηγαναμε 'κε να διαβσουμε. Η γρι το μαθε λοιπν και ξεσκωσε ολκληρη φασαρα λγοντας πως παραβιζουμε το νμο κλπ. Με λγα λγια μας διωξε. Τρα μθαμε πως πρκειται να το νοικισει σα μοναχικ διαμρισμα". Ο Ρσσιστερ χτπησε το χρι του στην κρη του πγκου.
 -"να ντουλαπκι για σκοπες; Για να καθσει κποιος εκε; Δεν θα μπορσει να πρει ποτ της δεια". Η Τζοντιθ κονησε το κεφλι της.
 -"Τη πρε κιλας. Ο αδερφς της εργζεται στην Υπηρεσα Στεγσεως". Ο Ουρντ γλασε μσα στη σοπα του.
 -"Μα πως μπορε να το νοικισει; Καννας δε θα θελσει να ζσει σε ντουλπι για σκοπες". Η Τζοντιθ στλωσε βλοσυρ τα μτια της επνω του.
 -"Το πιστεεις στ' αλθεια Τζων"; Ο Ουρντ φησε να του πσει το κουτλι.
 -"χι, υποθτω πως χεις δκιο. Οι νθρωποι εναι πρθυμοι να ζσουν οπουδποτε. Δεν ξρω, μα το Θε, ποιον πρπει να λυπηθ περισστερο -εσς τις δο τον κακομορη που θα καθσει σε κενο το ντουλπι. Κι εσες τι θα κνετε";
 -"να ζευγρι, κπου δο τετργωνα προς τα δυτικ, μας υπερνοικιζει το μισ διαμερισματκι του. Θα κρεμσουνε σεντνι στη μση κι η λεν κι εγ θα κοιμμαστε με τη σειρ μας στο ρντσο. Δεν αστειεομαι καθλου, το δωμτι μας χει κπου δο πδια πλτος. Επα στην λεν πως θα 'πρεπε να το χωρσουμε και πλι και να υπερνοικισουμε στη διπλ τιμ απ το νοκι μας".
     Γλασαν πολ μ' λα αυτ κι ο Ουρντ καληνχτισε τους λλους και γρισε πσω στο σπτι του. Ο Διαχειριστς ακουμποσε στη λεπτ πρτα, γυρζοντας να υγρ αποτσγαρο πορου γρω-γρω στο στμα με την κφραση της βαριεστημρας ζωγραφισμνη στο αξριστο πρσωπ του.
 -"χεις εδ τσσερα μτρα κι εβδομντα δο", επε στον Ουρντ που στεκταν ξω στη σκλα χωρς να μπορε να μπει στο δωμτι του. 'Αλλοι ενοικιαστς περνοσαν  απ δπλα τους στο κεφαλσκαλο που δυο γυνακες με μπικουτ και ρμπες καβγδιζαν τραβολογντας θυμωμνα τον τοχο απ μπαολα και κασνια. Ο διαχειριστς τους ριχνε πτε-πτε νευριασμνες ματις. "Τσσερα κι βδομντα δο. Το μτρησα δυο φορς". Το 'πε τσι, σαν να τελεωνε εδ κθε δυναττητα για παραπρα συζτηση.
 -"Το ταβνι το πτωμα;" τον ρτησε ο Ουρντ.
 -"Φυσικ το ταβνι, τι σου πρασε; Πς μπορ να μετρσω το πτωμα με λες αυτς τις αηδες"; Κλτσησε μια κσα με βιβλα που προεξεχε κτω απ το κρεβτι. Ο Ουρντ δεν απντησε σε αυτ.
 -"Ο τοχος γρνει αρκετ", του υπδειξε. "Κπου τρεις με τσσερις μορες".
Ο διαχειριστς κονησε το κεφλι του αριστα.
 -"Οπωσδποτε περνει τις τσσερις. Γρνει πολ". Γρισε προς τον Ουρντ που κατβηκε αρκετ σκαλι για ν' αφσει να περσουν νας ντρας και μια γυνακα.
 -"Μπορ να το νοικισω σαν διπλ".
 -"Τι, με μονχα τεσσερμισι μτρα;" τον ρτησε με δυσπιστα ο Ουρντ. "Πς";  Ο ντρας που μλις τον εχε περσει σκυψε πνω απ τον μο του διαχειριστ κι οσμστηκε το δωμτιο πινοντας κθε λεπτομρεια με μια ματι που κρτησε να δευτερλεπτο.
 -"Τι νοικιζεις εδ, Λοη, να διπλ"; Ο διαχειριστς του γνεψε να φγει και κονησε μετ το χρι του στον Ουρντ να μπει στο δωμτιο, κλενοντας τη πρτα ξοπσω του.
 -"Στην ουσα, εναι πεντρι", επε στον Ουρντ. "Μλις βγκαν νοι κανονισμο. Οτιδποτε εναι πνω απ τσσερα μτρα πρπει να θεωρεται διπλ σμερα". ριξε μια πονηρ ματι στον Ουρντ. "Τι γνεται λοιπν; Εναι σπουδαο δωμτιο, χει χρο σο θλεις, μλλον σου δνει την εντπωση για τριρι. χει ξοδο στη σκλα, νοιγμα για παρθυρο..." Σταμτησε καθς ο Ουρντ πεσε στο κρεβτι κι βαλε τα γλια. "Τι παθες; Κοτα δω, αν θλεις να δωμτιο μεγλο σαν κι αυτ πρπει να το πληρσεις. Θλω μισ νοκι παραπνω να του δνεις". Ο Ουρντ σκοπισε τα μτια του, σηκθηκε μετ βαριεστημνος κι πλωσε το χρι του στα ρφια.
 -"Ησχασε, φεγω. Πω να μενω σε μια ντουλπα για σκοπες. ξοδο στη σκλα, αυτ εναι σπουδαο. Πες μου, Λοη, υπρχει ζω στον Ουραν";
     Προσωριν, αυτς κι ο Ρσσιστερ συνεταιρστηκαν να νοικισουν να διπλ διαμερισματκι σ' να μισ-γκρεμισμνο σπτι, εκατ μτρα μακρι απ τη βιβλιοθκη. Η γειτονι ταν θλια και ξεθωριασμνη, τα σπτια που νοικιζονταν ταν φσκα απ ενοικιαστς. Τα περισστερα νηκαν σε ιδιοκττες που λειπαν σε δημοτικος συνεταιρισμος κι οι διαχειριστς που τα εκμεταλλεονταν ταν του χειρτερου εδους, μζευαν μονχα τα νοκια, δε νοιζονταν καθλου πως χριζαν οι ενοικιαστς τους τον κατοικσιμο χρο και δε δοκμαζαν ποτ ν' ανβουν πρα απ το πρτο πτωμα. Μπουκλια κι δειοι τενεκδες γμιζαν τους διαδρμους και τα λουτρ μοιζανε σαν αππατοι. Πολλο απ τους ενοικιαστς ταν γροι κι ανπηροι που κθονταν αδιφοροι στα στεν διαμερισματκια τους κι γλειφαν ο νας τον λλον μσα απ τα λεπτ χωρσματα. Το διπλ διαμρισμα τους ταν στο τρτο πτωμα, στο τρμα ενς διαδρμου, που κανε το γρο του κτιρου. ταν αδνατο να βγλει κανες κρη με την αρχιτεκτονικ του, τα δωμτια βγαιναν απ' λες τις γωνες, ευτυχς μως ο διδρομος ταν αδιξοδο.
     Το βουν απ κασνια τελεωνε τσσερα πδια πριν απ τον τελικ τοχο κι να μικρ τοιχκι χριζε το διαμρισμα, που εχε ακριβς πλτος για δο κρεβτια. να ψηλ παρθυρο βγαινε στον περβολο του κτιρου απναντι. Αφο τακτοποησε λα τα υπρχοντ του στο ρφι, πνω απ το κεφλι του, ο Ουρντ γειρε προς τα πσω στο κρεβτι και περιεργαζταν μουτρωμνος το ταβνι μσα απ την απογευματιν καταχνι.
 -"Δεν εναι σχημα εδ", του επε ο Ρσσιστερ που δειαζε τη βαλτσα του. "Το ξρω πως δεν χουμε μια πραγματικ ιδιαιτερτητα και θα τρελνουμε ο νας τον λλο μσα σε μια βδομδα, μα τουλχιστον δεν χουμε ξι λλους ν' αναπνουν μσα στ' αφτι μας, δυο πδια πιο πρα απ μς και να μας ενοχλον".
     Το πιο κοντιν σε αυτος διαμερισματκι, να μοναχικ, ταν φτιαγμνο μσα απ σειρς απ βαλτσες, ξι περπου βματα πιο πρα στο διδρομο, μα ο νοικος του, νας εβδομηντρης, ταν κουφς και κατκοιτος.
 -"Δεν εναι σχημα", αντιλλησε ο Ουρντ απρθυμα. "Και τρα πες μου τα τελευταα στοιχεα για την αξηση του πληθυσμο. Μπορε να με παρηγορσουν". Ο Ρσσιστερ δεν μλησε αμσως, πειτα χαμλωσε τη φων του.
 -"Τσσερα τοις εκατ. Οχτακσια  εκατομμρια περσσιοι νθρωποι μσα σ' να χρνο, μλις κτι λιγτερο απ' τι ταν ολκληρος ο πληθυσμς της γης το 1950. Ο Ουρντ σφριξε χαμηλ.
 -"στε θα κνουν ανεκτμηση; Σε ποιο ριο; Στο τρα και μισ;
 -"Στο τρα. Απ τον ερχμενο χρνο".
 -"Τρα τετραγωνικ μτρα!" Ο Ουρντ ανακθισε κι ριξε μια ματι ολγυρα. "Μα αυτ εναι απστευτο. Πει τρελθηκε ο κσμος Ρσσιστερ. Για νομα του Θεο, πτε θα αποφασσουν να κνουν κτι για να το σταματσουν; Το καταλαβανεις τι σε λγο δεν θα υπρχει αρκετς χρος να καθσεις κτω κι οτε λγος να γνεται για ξπλωμα". Εκνευρισμνος καθς ταν κοπνισε μια γροθι στον τοχο δπλα του. Στο δετερο χτπημα το χρι του ριξε μια απ τις ξλινες τβλες που τις εχε ντσει ελαφρ με χαρτ.
 -"Εεε!" Φναξε ο Ρσσιστερ. "Θα γκρεμσεις το σπτι". Βοτηξε πνω απ το κρεβτι για να περισσει τη τβλα, που κρεμταν μονχη σ' να κομμτι χαρτ. Ο Ουρντ γλστρησε το χρι στο σκοτειν χρο απ πσω, τρβηξε προσεκτικ τη τβλα και την ακομπησε στο κρεβτι.
 -"Ποιος να 'ναι απ την λλη μερι ραγε;" ψιθρισε ο Ρσσιστερ. "Λες να μας πραν χαμπρι"; Ο Ουρντ κρυφοκοταξε μες απ το νοιγμα, ψχνοντας με τα μτια στο θολ μισοσκταδο. Ξαφνικ φησε να του πσει η τβλα, ρπαξε τον Ρσσιστερ απ τους μους και τον τρβηξε προς το κρεβτι.
 -"Χνρυ! Κοτα"! Ο Ρσσιστερ ελευθερθηκε απ τα χρια του και κλλησε το πρσωπ του στο νοιγμα, προσρμοσε αργ το βλμμα του κι μεινε με το στμα ανοιχτ.
     Μπροστ τους ακριβς, φωτισμνο απ να βρμικο φεγγτη στο ταβνι βρισκταν να μτριο δωμτιο, περπου δεκαπντε τετραγωνικ μτρα, εντελς δειο, αν δεν λογριαζες τη σκνη που εχε μαζευτε στα σοβατεπι. Το πτωμα ταν γυμν, το σκπαζαν μονχα, που και που, μακρστενα κομμτια απ κουρελιασμνο μουσαμ, οι τοχοι ταν καλυμμνοι με να ξεθωριασμνο σχδιο με λουλοδια. Κομμτια απ χαρτ εχαν ξεφλουδσει εδ και εκε και κομμτια απ κορνζες εικνων εχαν σαπσει, κατ τα λλα το δωμτιο ταν κατοικσιμο. Αναπνοντας αργ, ο Ουρντ κλεισε με το πδι την ανοιχτ πρτα του διαμερσματς τους και γρισε πειτα στον Ρσσιστερ.
 -"Χνρυ, το συνειδητοποησες αυτ που ανακαλψαμε; Το κατλαβες, νθρωπε του Θεο";
- Σκσε! Χαμλωσε τη φων σου, που να σε πρει η οργ. Ο Ρσσιστερ εξτασε το δωμτιο προσεκτικ.
 -"Εναι απθανο. Προσπαθ ν' ανακαλψω αν το χρησιμοποησε κανες τελευταα".
 -"Φυσικ κι χι", του υπδειξε ο Ουρντ. "Αυτ εναι ολοφνερο. Δεν υπρχει πρτα στο δωμτιο. Πρπει να την εχανε καλψει πριν χρνια και να το 'χουνε ξεχσει. Κοτα τι βρμικο που 'ναι". Ο Ρσσιστερ εχε τα μτια του κολλημνα στο δωμτιο. Το μυαλ του δε μποροσε να χωρσει πσο μεγλο ταν.
 -"χεις δκιο", μουρμορισε. "Ποτ θα μετακομσουμε εκε";
     Τβλα-τβλα ελευθρωσαν το κτω μρος της πρτας και το κρφωσαν σ' να ξλινο πλασιο που να μπορον να το βζουν το ψετικο κομμτι αμσως πσω στη θση του. πειτα διαλγοντας να απγευμα, ταν το σπτι ταν μισ δειο κι ο διαχειριστς κοιμταν στο γραφεο του στο υπγειο, καναν την πρτη τους επιδρομ στο δωμτιο. Ο Ουρντ μπκε μνος, εν ο Ρσσιστερ φλαγε τσλιες στο διαμερισματκι.
     Επ μα ρα λλαζαν τη βρδια τους και περιφρονταν αθρυβα στο σκονισμνο δωμτιο, απλνοντας τα χρια τους για να νισουν την απεριριστη αδειοσνη του, ρουφντας μσα τους το συνασθημα της ανσεως του χρου. Μ' λο που ταν μικρτερο απ πολλ χωρισμνα δωμτια που εχαν μενει, το δωμτιο αυτ μοιαζε απραντα μεγαλτερο κι οι τοχοι του ταν τερστιοι, σαν βρχου που υψωνταν προς τα επνω, προς το φεγγτη. Επιτλους, πειτα απ δυο-τρεις μρες μετακμισαν εκε.
     Τη πρτη βδομδα ο Ρσσιστερ κοιμταν μνος του στο δωμτιο κι ο Ουρντ στο διαμερισματκι ξω. Τη μρα την περνοσαν εκε κι οι δο μαζ. Σιγ - σιγ φρανε κρυφ μερικ πιπλα: δο πολυθρνες, να τραπζι, μια λμπα που παιρνε ρεμα απ την πρζα στο διαμερισματκι. Τα πιπλα ταν βαρι, της εποχς της Βικτορας, ταν τα πιο φτην που μπρεσαν να εξασφαλσουν και οι διαστσεις τους τνιζαν πσο δειο ταν το δωμτιο. Το καλτερο μρος το παιρνε μια πελρια ντουλπα απ μανι, που την στλιζαν σκαλισμνα αγγελοδια και ενισχυμνοι καθρφτες, που αναγκστηκαν να τους αποσυνδσουν και να τους κουβαλσουν στο σπτι μσα στις βαλτσες τους. τσι πως πργωνε απ πνω τους θμιζε στον Ουρντ τα μικροφλμ των γοτθικν καθεδρικν ναν, με τα ογκδη τους αρμνια, να κβουν τους πλατες νρθηκες.
     στερα απ τρεις βδομδες κοιμντουσαν κι οι δυο στο δωμτιο, βρσκοντας πως το διαμερισματκι ταν ανυπφορα παραγεμισμνο. να παραβν, απομμηση γιαπωνζικου, χριζε αρκετ ικανοποιητικ το δωμτιο και δεν κανε τποτα για να το κνει να φανεται πιο μικρ. ταν κθονταν εκε τα βρδια, περιστοιχισμνοι απ τα βιβλα και τα λμπουμ τους, ο Ουρντ ξεχνοσε αποφασιστικ τη πλη ξω. Ευτυχς πγαινε στη βιβλιοθκη απ να πσω δρμο κι απφευγε τσι τους κατμεστους δρμους. 'Αρχισε να πιστεει πως ο Ρσσιστερ κι αυτς, εναι οι μοναδικο πραγματικο κτοικοι του κσμου. λοι οι λλοι δεν ταν παρ υποπροντα της υπρξης τους, χωρς καμι σημασα, τυχαα αντγραφα μιας συν-ταυττητας που εχε ξεφγει απ τον λεγχο. ταν ιδα του Ρσσιστερ να προσκαλσουν τις δυο κοπλες να μοιραστον το δωμτιο μαζ τους.
 -"Τις πταξαν πλι ξω και μπορε ν' αναγκαστον να χωρσουν", επε στον Ουρντ, κι ταν φανερ πως στεναχωριταν μη πσει σε κακ παρα η Τζοντιθ. "Πντα υπρχει να πγωμα ενοικων πειτα απ μιαν επανεκτμηση, μα λοι οι ιδιοκττες το ξρουν και δε νοικιζουν. Εναι πολ δσκολο να βρεις δωμτιο, πως και να 'ναι". Ο Ουρντ κονησε το κεφλι κι γειρε αναπαυτικ στη μαοννια ροτντα. παιξε με τα κρσσια του καταπρσινου αμπαζορ και για μια στιγμ νιωσε σα να 'τανε λογοτχνης της Βικτοριανς εποχς, που διγει μιαν απλωτ, νετη ζω ανμεσα σε παραγεμισμνα πιπλα.
 -"Το εγκρνω απλυτα", συμφνησε κι δειξε με το χρι του τις δειες γωνες. "χει χρο εδ σο θλεις πρπει μως να 'μαστε εντελς σγουροι πως δε θα το διαδσουν".
     Αφο πραν τις αναγκαες προφυλξεις, μησαν τις κοπλες στο μυστικ και διασκδασαν με την κπληξ τους, που βρκαν αυτ το ιδιωτικ σμπαν.
 -"Θα βλουμε χρισμα στη μση", εξγησε ο Ρσσιστερ "και θα το βγζουμε κθε πρω. Θα μπορσετε να μετακομσετε εδ σε δυο-τρεις μρες. Πς σας φανεται";
 -"Σπουδαο!" Οι κοπλες γορλωσαν τα μτια τους βλποντας τη ντουλπα, λοξοκοιτζοντας τις ατελεωτες αντανακλσεις τους στους καθρφτες. Δεν υπρχε καμι δυσκολα στο να μπαινοβγανουν μσα στο σπτι. Οι νοικοι λλαζαν συνχεια κι οι λογαριασμο τοποθετονταν στα ρφια με τα γρμματα. Κανες δεν ενδιαφρθηκε για το ποια ταν αυτ τα κορτσια οτε και για τις τακτικς επισκψεις τους στο διαμερισματκι. Εδ και μισ ρα μετ την φιξ τους καμι απ τις κοπλες δεν εχε αδεισει ακμη τη βαλτσα της.
 -"Τι συμβανει, Τζοντιθ;" ρτησε ο Ουρντ, περνντας στριμωχτ απ τα κρεβτια των κοριτσιν στο στεν χρο ανμεσα στο τραπζι και τη ντουλπα. Η Τζοντιθ δστασε κοιτζοντας μια τον Ουρντ, μια τον Ρσσιστερ, που καθισμνος στο κρεβτι αποτελεωνε το χρισμα.
 -"Τζων, συμβανει το εξς..." Η λεν Ουριγκ, καθς τανε πιο πρακτικ, ανλαβε αυτ, ισνοντας με τα δχτυλα της το κρεβατοσκπασμα.
 -"Αυτ που προσπαθε να πει η Τζοντιθ εναι πως η θση μας εδ εναι κπως δσκολη. Το χρισμα εναι..." Ο Ρσσιστερ σηκθηκε.
 -"Προς Θεο, μη στεναχωρισαι λεν", την διαβεβαωσε μιλντας σ' να ψθυρο πιο δυνατ, απ κενο που χρησιμοποιοσαν θελ τους. "Δε πρκειται να επιχειρσουμε τποτα. Μπορετε να μας χετε εμπιστοσνη. Αυτ το χρισμα εναι δυνατ σαν βρχος". Οι δυο κοπλες κονησαν τα κεφλια τους.
 -"Δεν εναι αυτ", εξγησε η λεν, "μα δεν εναι λη την ρα στη θση του. Λγαμε πως αν εχαμε εδ μαζ μας να πρσωπο πιο ηλικιωμνο, ας πομε τη θεα της Τζοντιθ -δεν θα 'παιρνε πολ χρο κι εναι γλκα στ' αλθεια δε θα μας νοιαζε καθλου για το χρισμα- εκτς απ τις νχτες", πρσθεσε γργορα. Ο Ουρντ ριξε μια ματι στον Ρσσιστερ, που σκωσε τους μους του κι ρχισε να εξετζει επισταμνα το πτωμα.
 -"Εναι μια ιδα", επε ο Ρσσιστερ. "Ο Τζων κι εγ καταλαβανουμε πως νιθετε. Γιατ χι";
 -"Και ββαια", συμφνησε ο Ουρντ. δειξε με το δχτυλ του το χρο ανμεσα στα κρεβτια των κοριτσιν και το τραπζι. "νας παραπνω δε θα κνει καμι διαφορ". Τα κορτσια ξεφνισαν απ τη χαρ τους. Η Τζοντιθ πλησασε τον Ρσσιστερ και τον φλησε στο μγουλο.
 -"Λυπμαι πολ που σου 'γινα ενοχλητικ, Χνρυ". Του χαμογλασε. "Αυτ το χρισμα που 'κανες εναι υπροχο. Μπως θα μποροσες να φτιξεις ν' λλο για τη θεα, -να μικροτσικο χωρισματκι; Εναι γλκα, μα τα χει τα χρονκια της".
 -"Φυσικ", επε ο Ρσσιστερ. "Καταλαβανω. Μου 'χει περισσψει να σωρ ξυλεα". Ο Ουρντ κοταξε το ρολι του.
 -"Εναι εφτμιση, Τζοντιθ. Φρντισε να επικοινωνσεις με τη θεα σου. Μπορε να μη τα καταφρει να 'ρθει σμερα". Η Τζοντιθ κομπωσε το παλτ της.
 -"Ω, θα τα καταφρει", βεβαωσε τον Ουρντ. "Θα γυρσω αμσως". Η θεα κατφθασε σε πντε λεπτ, με τρεις βαρι φορτωμνες βαλτσες.
 -"Εναι καταπληκτικ", επε στερα απ τρεις μνες ο Ουρντ στον Ρσσιστερ. "Ακμα δε μπορ να συνλθω απ το μγεθος αυτο του δωματου. Σα να μεγαλνει μρα με τη μρα".
     Ο Ρσσιστερ συμφνησε πρθυμα, γυρζοντας τα μτια του απ μια απ τις κοπλες που λλαζε πσω απ το κεντρικ χρισμα. Το φηναν τρα στη θση του γιατ βαρθηκαν να το διαλουν κθε μρα. Χρια απ αυτ, το βοηθητικ χρισμα της θεας στηριζταν επνω του και της κακοφαινταν αυτ η συνεχς ανακατωσορα. ταν δη αρκετ δσκολο να κνουν τη θεα να εκτελε το γμνασμα της εξδου και της εισδου μσα απ τη καμουφλαρισμνη πρτα για να βγει και να μπει στο διαμερισματκι. Παρ' λ' αυτ, φανονταν μλλον απθανο να μποροσε να τους ανακαλψει κανες. Το δωμτιο θα 'πρεπε να 'χε χτιστε εκ των υστρων στον κεντρικ φωταγωγ του σπιτιο και κθε θρυβος καμουφλαριζταν απ τις αποσκευς που ταν σωριασμνες στον περιφερειακ διδρομο. Ακριβς απ κτω, βρισκταν να μικρ υπνωτριο που μνανε μερικς ηλικιωμνες γυνακες κι η θεα της Τζοντιθ που τις επισκεπτταν απ λγους ευγνειας ορκιζταν πως καννας χος δεν περνοσε απ το βαρ ταβνι. Ο φεγγτης επνω βγαινε μσα απ να προεξχον παρθυρο και το φως του δε ξεχριζε απ τις εκατοντδες λλες λμπες που καγανε στα παρθυρα του σπιτιο.
     Ο Ρσσιστερ τελεωσε το καινοριο χρισμα που φτιαχνε και το στερωσε ψηλ ταιριζοντας το στο αυλκι που εχε καρφσει στο τοχο ανμεσα στο δικ του κρεβτι και του Ουρντ. Εχαν μενει σμφωνοι πως αυτ θα τους δινε λγο περισστερη μοναξι.
 -"Οπωσδποτε θα χρειαστε να κνω να και για τη Τζοντιθ και την λεν", εκμυστηρετηκε στον Ουρντ. Ο Ουρντ ταχτοποιοσε το μαξιλρι του. Εχαν πει κρυφ τις δο πολυθρνες πσω στο επιπλοπωλεο γιατ πινανε πολ χρο. πως και να 'ταν, το κρεβτι ταν πιο βολικ. Δεν μπρεσε ποτ να συνηθσει εντελς σ' πιπλα με ταπετσαρα.
 -"Δεν εναι σχημη ιδα. Τι θα 'λεγες να βζαμε μερικ ρφια γρω στον τοχο; Δεν χω μρος να ακουμπσω τποτα".
     Τα ρφια τακτοποησαν το δωμτιο αρκετ, ξεκαθαρζοντας μεγλες περιοχς στο πτωμα. Χωρισμνα με τα χωρσματ τους τα πντε κρεβτια στκονταν στη σειρ στον πσω τοχο, αντικριστ στη μαοννια ντουλπα. Ανμεσ τους ταν δειος χρος κπου τρα με τσσερα πδια κι λλα ξι πδια απ κθε πλευρ της ντουλπας. Η θα τσου μεγλου χρου σαγνευε τον Ουρντ. ταν ο Ρσσιστερ ανφερε πως η μητρα της λεν ταν ρρωστη κι εχε απλυτη ανγκη απ προσωπικ φροντδα, κατλαβε μεμις που μποροσε να γνει το διαμερισματκι της -στα πδια του κρεβατιο του, ανμεσα στη ντουλπα και τον πλαν τοχο. Η λεν καταχρηκε.
 -"Εσαι πρα πολ καλς, Τζων", του επε, "θα σε περαζε μως να κοιμταν δπλα μου η μητρα; Υπρχει αρκετς χρος να βλουμε λλο να κρεβτι".
     τσι ο Ρσσιστερ αποσνδεσε τα χωρσματα και τα βαλε πιο κοντ, ξι κρεβτια τρα κατ μκος του τοχου... Αυτ τους δινε τρα ναν ελεθερο χρο απ δυμισι πδια πλτος, ακριβς τσο χρο σος χρειαζταν να στριμωχτον στην κρη του κρεβατιο τους. Πλαγιασμνος στη δεξι κρη, με τα ρφια δυο πδια πνω απ το κεφλι του, ο Ουρντ μλις μποροσε κι βλεπε τη ντουλπα, μα ο χρος μπροστ του, ξι πδια καθαρ μχρι τον τοχο απναντι, δε διακοπτταν απ τποτα. Και ττε φτασε κι ο πατρας της λεν.
     Καθς χτπησε τη πρτα του διαμερσματος, ο Ουρντ χαμογλασε στη θεα της Τζοντιθ που τον φερε μσα. Τη βοθησε να γυρσει το στρωμνο κρεβτι που φλαγε την εσοδο και χτπησε μετ τη ξλινη τβλα. Σε μια στιγμ, ο πατρας της λεν, νας γκριζομλλης κοντολης με φανλα και τιρντες δεμνες στα παντελνια του με σχοινκια, τρβηξε προς τα πσω την ξλινη επνδυση. Ο Ουρντ του κονησε το κεφλι και πρασε πνω απ τις αποσκευς που ταν σωριασμνες στο πτωμα, στα πδια των κρεβατιν. Η λεν ταν στο διαμερισματκι της μνας της και βοηθοσε τη γρι να πιει το βραδιν της ζουμ. Ο Ρσσιστερ, μοσκεμα στον ιδρτα, γοντιζε μπροστ στη μαοννια ντουλπα και ξεβδωνε με μια πνσα το πλασιο του κεντρικο καθρφτη. Κομμτια της ντουλπας ταν σκορπισμνα στο κρεβτι του και πνω στο πτωμα.
 -"Θα πρπει ν' αρχσουμε να τα βγζουμε ξω αριο το πρω", του επε ο Ρσσιστερ. Ο Ουρντ περμενε μχρι που να περσει ο πατρας της λεν και να τραβξει και τα πδια του στο διαμερισματκι του. Εχε προσαρμσει μια μικρ χαρτοννια πρτα και τη κλεδωσε ξοπσω του, μ' να γντζο που τον εχε φτιξει γαρμπα απ λυγισμνο σρμα. Ο Ρσσιστερ τον παρακολουθοσε κατσουφιζοντας νευριασμνα.
 -"Σε μερικος ανθρπους δεν τους καγεται καρφ. Αυτ η ντουλπα με ξελγωσε. Πως μας ρθε να την αγορσουμε";  Ο Ουρντ κθισε στο κρεβτι του. Το χρισμα πεζε τα πδια του και μλις μποροσε να κινηθε. Σκωσε τα μτια την ρα που ο Ρσσιστερ ταν απασχολημνος κι εδε πως η διαχωριστικ γραμμ που εχε τραβξει με μολβι ταν κρυμμνη απ το χρισμα που του εχαν καρφσει το κτω μρος του στο πτωμα. Ττε ακοστηκε δυνατ χτπημα ξω απ τη πρτα του διαμερσματος -η Τζοντιθ γριζε απ το γραφεο. Ο Ουρντ πγε να σηκωθε, ξανακθισε μως.
 -"Κριε Ουριγκ", φναξε χαμηλφωνα. ταν η νχτα της σκοπις του γρου. Ο Ουριγκ φτασε σρνοντας τα πδια του ως τη πρτα του διαμερσματς του και την νοιξε με πολ γκρνια, μονολογντας:
 -"Πνω-κτω, πνω-κτω". Σκνταψε στο σακ με τα εργαλεα του Ρσσιστερ κι βρισε δυνατ, πειτα πρσθεσε με σημασα πνω απ τον μο του: "Αν θλετε τη γνμη μου, παραεναι πολλο νθρωποι εδ μσα. Εκε κτω χουν μονχα ξι εν εμες εμαστε εφτ και το δωμτιο εναι το διο".
     Ο Ουρντ κονησε αριστα το κεφλι του και ξπλωσε στο στεν του κρεβτι προσπαθντας να μη κοπανσει το κεφλι του στα ρφια. Ο Ουριγκ δεν ταν ο πρτος που του κανε νξη πως θα 'πρεπε να φγει. Η θεα της Τζοντιθ του κανε την δια πρταση πριν δο μρες. Απ ττε που φησε τη δουλει του στη βιβλιοθκη -το μικρ νοκι που παιρνε απ τους λλους του φτανε για τη λγη τροφ που χρειαζταν- περνοσε τον περισστερο καιρ του στο δωμτιο, βλποντας κπως περισστερο τον γρο απ ,τι θα 'θελε, μα εχε μθει να τον ανχεται.
     Καθς τακτοποιταν, πρσεξε πως ο δεξις πυργσκος της ντουλπας, ο μνος που μποροσε κι βλεπε τους περασμνους δο μνες, εχε κι αυτς ξεβιδωθε. ταν ωραο πιπλο, που κατ κποιο τρπο συμβλιζε ολκληρο τον κσμο του κι ο πωλητς στο μαγαζ του 'χε πει πως εχαν μενει λγες ττοιες ντουλπες. Για μια στιγμ ο Ουρντ νιωσε ξαφνικ τη καρδι του να σφγγεται απ λπηση, πως το πθαινε ταν ταν παιδ κι ο πατρας του, πνω στο θυμ του, του 'παιρνε κτι που 'ξερε πως δε θα το ξανβλεπε πια.
     πειτα συμμαζετηκε. ταν μια μορφη ντουλπα, δεν υπρχε αμφιβολα γι' αυτ, μα ταν θα 'φευγε απ τη μση, θα 'κανε το δωμτιο να φανεται ακμα μεγαλτερο.

"Billennium" (1961)
Μετφραση:
Κρα Σνου
-------------------------

                                   Μεον νας

 -"Πο εναι, Θε μου, πο εναι";
     Εκστομισμνη σ' να τνο ανεξλεγκτης απογοτευσης, αυτ η σπαρακτικ κραυγ του δκτορα Μλινγκερ, του διευθυντ του ασλου Γκρην Χιλ, που βδιζε πνω-κτω μπροστ στο παρθυρο με τα ψηλ αετματα, πσω απ το γραφεο του, ρθε για να εκφρσει την κατπληξη ολκληρου του προσωπικο του, για τη μυστηριδη εξαφνιση ενς απ τους ασθενες τους. Στις δδεκα ρες που εχαν παρλθει απ' την απδραση, ο δκτορας Μλινγκερ κι οι υφιστμενο του, πρασαν σταδιακ απ' την κπληξη και την ενχληση, στην ντονη απγνωση και τελικ σε μια διθεση σχεδν ευφορικς δυσπιστας. Για να κνει ακμα βαρτερη τη προσβολ, ο ασθενς, ο Τζιμς Χντον, χι μνο πτυχε να εναι ο πρτος που δραπτευε ποτ απ το συλο, αλλ επιπλον το πτυχε χωρς να αφσει πσω του καννα χνος της φυγς του. τσι, ο δκτορας Μλινγκερ και το προσωπικ, βασανιζταν απ το ενδεχμενο τι ο Χντον δεν εχε καν αποδρσει, και τι σγουρα ταν εντς των ορων του ασλου. Εν πσει περιπτσει, λοι συμφωνοσαν πως αν ο Χντον εχε ντως αποδρσει, θα πρπει κυριολεκτικ να εχε ανοξει η γη και να τον κατπιε.
     Παρ τατα, ταν μια μικρ παρηγορι, θμισε στον εαυτ του ο δκτορας Μλινγκερ καθς χτυποσε γργορα και νευρικ τα δχτυλ του στο γραφεο, το τι η εξαφνιση του Χντον εχε φρει στο φως τις αδυναμες των συστημτων ασφαλεας, και ταρακονησε τους τμηματρχες του. Καθς η τυχη αυτ ομδα, καθοδηγομενη απ τον αναπληρωτ διευθυντ δκτορα Νρμαντ συγκεντρωνταν στο γραφεο του για την πρτη απ τις κτακτες πρωινς συσκψεις, ο δκτορας Μλινγκερ ριχνε κι απ μια μοχθηρ ματι στον καθνα με τη σειρ, αλλ τ' γρυπν τους πρσωπα παρμεναν βουβ χαμηλωμνα στο χαλ λες κι απογοητευμνοι που δεν βρισκαν αλλο πουθεν τον Χντον, βλεπαν τρα την κρυψνα του στις ρουμπιννες τρχες του.
   "Πλι καλ", σκφτηκε ο δκτορας Μλινγκερ, "που μονχα νας ασθενς εχε εξαφανιστε, να αρνητικ συνασθημα το οποο αποκτοσε μεγαλτερη σημασα λαμβνοντας υπψη την κατακραυγ του ξω κσμου, ταν θα γινταν γνωστ τι νας ασθενς, -πιθαντατα νας φρενοβλαβς δολοφνος- εχε παραμενει ελεθερος για περισστερο απ δδεκα ρες πρωτο ειδοποιηθε η αστυνομα". Η απφαση αυτ, το να μην ειδοποιηθον οι αρχς, μια εσφαλμνη απφαση κρσεως, που η σημασα της μεγλωνε καθς περνοσε η ρα, ταν το μοναδικ πργμα που εμπδιζε τον δκτορα Μλινγκερ να βρει αμσως να εξιλαστριο θμα και να το θυσισει στο βωμ των δικν του σφαλμτων, -να βολικ θμα θα ταν ο νεαρς δκτορας Μντελσον του παθολογικο, να ασμαντο παρακλδι του ασλου. Η φυσικ του επιφυλακτικτητα και η απροθυμα του να υποχωρσει στω και λγο, εκτς κι' αν δε γινταν διαφορετικ, εχαν εμποδσει τον δκτορα Μλινγκερ να σημνει γενικ συναγερμ κατ την διρκεια των πρτων ωρν μετ την εξαφνιση του Χντον, αφο παρμενε ακμα κποια αμφιβολα εν ο τελευταος εχε φγει πργματι απ' το συλο. Παρλο που την αποτυχα να βρουν τον Χντον θα μποροσε να την ερμηνεσει σαν μια λογικ νδειξη τι εχε αποδρσει επιτυχς, ο δκτορας Μλινγκερ εχε αρνηθε χαρακτηριστικ να αποδεχτε μια ττοια ελαττωματικ λογικ. Τρα μως, περισστερο απ δδεκα ρες μετ, η πλνη του εχε γνει εμφανς. πως αποκλυπτε το ισχν χαμγελο της ανητης αυταρσκειας στο πρσωπο του δκτορα Νρμαντ κι πως σντομα οι υπλοιποι υφιστμενο του θα καταλβαιναν, διακυβευταν τρα η θση του ως διευθυντς ασλου. Αν δεν βρισκαν τον Χντον σε λγες ρες, θα βρισκταν ακλυπτος τσο απναντι στις αρχς της πολιτεας, σο και στα μλη του διοικητικο συμβουλου. 'Αλλωστε, θυμθηκε ο δκτορας Μλινγκερ, χρησιμοποιντας πρωταρχικς σημαντικ ποστητα δλου κι επινοητικτητας, εχε γνει διευθυντς του Γκρην Χιλ.
 -"Πο  ε ν α ι  αυτς";
     Μετατοπζοντας την μφαση απ το πρτη στη δετερη λξη της ερτησης, σαν να θελε να διευκρινσει τι η καρπη ρευνα γρω απ τον Χντον εχε εκτοπιστε απ μια εξταση του συνλου του υπαρκτικο του ρλου, σε αυτ την χαρη φρσα, της οποας ταν ο συγγραφας και ο κριος πρωταγωνιστς, ο δκτορας Μλινγκερ γρισε προς τους τρεις υφισταμνους του που ακμα δεν εχαν πρει το πργευμ τους."Λοιπν, τον βρκατε; Μη κθεστε εκε να λαγοκοιμστε, κριοι! Μπορε να ξαγρυπνσατε μια νχτα, αλλ εγ ακμη δεν χω ξυπνσει απ' τον εφιλτη". Κνοντας αυτ το κεφο σχλιο, ο δκτορας Μλινγκερ ριξε μια δηκτικ ματι στο δρομκι που κατληγε στο κπο με τα βαλμνα στη σειρ ροδδεντρα, λες και περμενε να δει μια ξαφνικ αναλαμπ του εξαφανισθντος ασθενος. "Δκτορα Ρντπαθ, την αναφορ σας, παρακαλ".
 -"Η ρευνα συνεχζεται, κριε διευθυντ". Ο Δκτορας Ρντπαθ, ο υπεθυνος τηρσεως μητρου, ταν στα χαρτι ο υπεθυνος ασφαλεας. "Ψξαμε λο τον περβολο του ασλου, τους κοιτνες, τα γκαρζ, τα εξωτερικ κτρια, ως κι οι ασθενες βοθησαν, αλλ κθε χνος του Χντον χει χαθε. Με δυσαρσκεια σας λω τι φοβμαι πως δεν χουμε λλη λση, εκτς απ το να ειδοποισουμε την αστυνομα".
 -"Σαχλαμρες". Ο δκτορας Μλινγκερ πγε στη θση του, πσω απ' το γραφεο, πλωσε τα χρια και τα μτια του περιπλανθηκαν ψχνοντας στο δειο ταβνι για να αρνητικ αντγραφο του εξαφανισμνου ασθεν. "Μην αποθαρρνεστε απ την αδυναμα σας να τον ανακαλψετε γιατρ. ως του ολοκληρωθε η ρευνα, θα ταν σπατλη του χρνου της αστυνομας το να τους ζητσουμε βοθεια".
 -"Φυσικ, κριε διευθυντ" ανταπντησε ρεμα ο δκτορας Νρμαντ, "αλλ απ' την λλη πλευρ, καθς χουμε τρα αποδεδειγμνο πως ο αγνοομενος ασθενς δεν εναι εντς των ορων του Γκρην Χιλ, μπορομε να συμπερνουμε επομνως τι εναι εκτς αυτν. Σ' αυτ την περπτωση, δεν εναι ενδεχομνως μλλον δικ μας υπθεση, να βοηθσουμε την αστυνομα";
 -"Διλου, αγαπητ μου Νρμαντ", απντησε ο δκτορας Μλινγκερ ευγενικ. Καθς επεξεργαζταν στο νου του την απντηση, κατλαβε τι ποτ δεν εμπιστευταν τον βοηθ του, οτε τον βρισκε της αρεσκεας του. Με τη πρτη ευκαιρα θα τον αντικαθιστοσε με τον πιο βολικ Ρντπαθ, του οποου οι γκφες στην υπθεση Χντον, πως θα μποροσε να ονομαστε, θα τον φερναν σε μια θση που θα ταν του χεριο του διευθυντ. "Αν υπρχαν αποδεξεις των μσων που δραπτευσε ο Χντον -δεμνα σεντνια χνη στο γρασδι-, θα μποροσαμε να υποθσουμε τι δε θα 'ναι πλον μσα στο συλο. Αλλ καμα ττοια απδειξη δεν χει βρεθε. Δε ξρουμε. Στη πραγματικτητα λα οδηγον αναπδραστα στο συμπρασμα, πως ο ασθενς βρσκεται εντς των ορων του Γκρην Χιλ, τι δικαιωματικ, βρσκεται πργματι ακμη μσα στο κελ του. Τα κγκελα του παραθρου δεν ταν κομμνα κι ο μνος τρπος ταν μσα απ' τη πρτα, που τα κλειδι ταν στη κατοχ του δκτορα Μπουθ" κι' δειξε το τρτο μλος της τριδας, ναν ισχν νο ντρα που 'χεν κφραση ανησυχας "ολκληρη τη περοδο ανμεσα στην τελευταα επαφ με τον Χντον και την ανακλυψη της εξαφνισς του. Δκτορα Μπουθ, σαν ο πραγματικ υπεθυνος για τον Χντον γιατρς, εστε αρκετ ββαιος τι εσαστε το τελευταο πρσωπο που τον επισκφτηκε";
     Ο δκτορας Μπουθ κονησε καταφατικ το κεφλι με απροθυμα. Η συμβολ του στην ανακλυψη της απδρασης του Χντον του εχε βγει ξιν προ πολλο.
 -"Στις επτ η ρα κριε, κατ τη διρκεια της βραδινς μου επιθερησης. Αλλ το τελευταο πρσωπο που  ε δ ε  τον Χντον ταν η νοσοκμα υπηρεσας, μισ ρα αργτερα. Ωστσο δεν εχε οριστε περθαλψη, αφο ο ασθενς εχε εισαχθε για παρακολοθηση κι η πρτα ταν κλειδωμνη. Λγο μετ τις εννι αποφσισα να επισκεφτ τον ασθεν".
 -"Γιατ"; Ο Δρ Μλινγκερ νωσε τις κρες των δακτλων του, στο σχμα του οβελσκου και του κυρως ναο μιας καθεδρικς. "Αυτ εναι μια απ' τις πιο παρξενες πλευρς της περπτωσης, δκτορα. Γιατ θα πρεπε να επιλξετε, σχεδν μιμιση ρα αργτερα ν' αφσετε το νετο γραφεο σας στο ισγειο και ν' ανεβετε τρεις σειρς σκαλοπτια, μνο και μνο για να εκτελσετε μια βιαστικ επιθερηση, που θα μποροσε κλλιστα ν' αφεθε στο εφημερεον προσωπικ; Τα ελατρι σας με φρνουν σε αμηχανα δκτορα".
 -"Μα κριε διευθυντ!" Ο δκτορας Μπουθ σχεδν σηκθηκε. "Δε με υποπτεεστε, βεβαως, για συνεργα στην απδραση του Χντον; Σας διαβεβαινω πως...".
 -"Δκτορα, σας παρακαλ". Ο δκτορας Μλινγκερ ψωσε να λευκ, ρεμο χρι. "Δεν υπονο τποτα δκτορα. σως πρεπε να 'χω πει: τα  α σ υ ν α σ θ η τ   σας κνητρα". Και πλι ο τυχος Μπουθ διαμαρτυρθηκε:
 -"Κριε διευθυντ, δεν υπρχαν ασυνασθητα κνητρα. Παραδχομαι τι δεν μπορ να θυμηθ ακριβς τι με παρακνησε να δω τον Χντον, αλλ ταν κποιος λγος εντελς ασμαντος. Μλις που ξερα τον ασθεν". Ο δκτορας Μλινγκερ σκυψε μπροστ, πνω στο γραφεο του.
 -"Ακριβς αυτ εννοοσα, γιατρ. Για την ακρβεια, δεν ξερες τον Χντον καθλου". Ο δκτορας Μλινγκερ κοταξε το παραμορφωμνο εδωλ του ν' αντανακλται στην ασημνια μολυβοθκη. "Πετε μου δκτορα Μπουθ πς θα περιγρφατε το παρουσιαστικ του Χντον"; Ο Μπουθ δστασε.
 -"Λοιπν τανε ...μετρου αναστματος, αν θυμμαι καλ, με ... ναι, με κασταν μαλλι και χλωμ ψη. Τα μτια του ταν ...θα πρπει να φρεσκρω τη μνμη μου απ' τον φκελ του, κριε διευθυντ". Ο δρ Μλινγκερ κονησε καταφατικ το κεφλι του. Γρισε στον Ρντπαθ.
 -"Μπορετε να τον περιγρψετε εσες, δκτορα";
 -"Φοβμαι πως χι, κριε. Ποτ δεν εδα τον ασθεν". κανε μια χειρονομα στον αναπληρωτ διευθυντ. "Πιστεω τι ο δκτορας Νρμαντ του πρε συνντευξη κατ την εισαγωγ του". Με μια προσπθεια ο δκτορας Νρμαντ ψαξε μσα στη μνμη του.
 -"Μλλον θα ταν ο βοηθς μου. Αν θυμμαι καλ, ταν νας μσος νθρωπος χωρς διακριτικ χαρακτηριστικ. Οτε κοντς, οτε ψηλς. νας μικρσωμος και δυνατς θα μποροσα να πω". σφιξε τα χελη. "Ναι. μλλον χι. Εμαι σγουρος πως ταν ο βοηθς μου".
 -"Πολ ενδιαφρον". Ο δκτορας Μλινγκερ εχε φανερ αναζωογονηθε, καθς οι λμψεις της ειρωνικς διθεσης που ακτινοβολοσαν στα μτια του, αποκλυπταν κποια δραστικ εσωτερικ μεταμρφωση. Το βρος των εκνευρισμν και των απογοητεσεων που τον βασνιζαν τη τελευταα μρα φαινταν να χει αναιρεθε. "Αυτ σημανει δκτορα Νρμαντ τι ολκληρο το δρυμα χει κινητοποιηθε σε μια ρευνα για ναν νθρωπο, που κανες εδ δεν θα τον αναγνριζε, ακμα και να τον βρσκαμε; Με εκπλσσετε αγαπητ μου Νρμαντ. Εχα την εντπωση τι εσαστε νθρωπος της ψυχρς λογικς, αλλ στην ρευν σας για τον Χντον προφανς χρησιμοποιετε δυνμεις του μυστηρου".
 -"Μα κριε διευθυντ, δεν εναι δυνατν να περιμνετε να απομνημονεσω το πρσωπο του κθε ασθεν...".
 -"Αρκε... αρκε!" Ο δκτορας Μλινγκερ σηκθηκε κνοντας μιαν εκφραστικ χειρονομα και συνχισε τους κκλους του γρω απ' το χαλ. "λ' αυτ εναι πολ ανησυχητικ. Το σνολο της σχσης μας με τους ασθενες πρπει να εξετασθε εκ νου. Οι ασθενες μας δεν εναι απρσωπα μηδενικ, κριοι. Εναι κτοχοι μοναδικν και ζωντανν προσωπικοττων. Αν τους θεωρσουμε απρσωπα μηδενικ κι αποτχουμε να τους περιβλλουμε με προσωπικ χαρακτηριστικ, ττε γιατ μας εκπλσσει που φανεται να εξαφανζονται; Προτενω να παραμερσουμε τις επμενες λγες μρες και να τις αφιερσουμε σε μια προσεκτικ επανεκτμηση. Ας δομε προσεκτικ λες αυτς τις βολικς υποθσεις που τσο εκολα κνουμε". Παρακινημνος απ τ' ραμα αυτ, ο δρ Μλινγκερ προχρησε στο φως που 'μπαινε απ το παρθυρο, σαν να εκτιθταν σ' αυτ τη να αποκλυψη. "Ναι, αυτ εναι το καθκον που 'ναι μπροστ μας τρα. Απ' την επιτυχ του κατληξη, θα αναδυθε να νο Γκρην Χιλ, να Γκρην Χιλ χωρς σκις και συνομωσες, που ασθενες και γιατρο θα στκονται ο νας μπροστ στον λλο, με αμοιβαα εμπιστοσνη κι υπευθυντητα".
     Νεκρικ σιγ επακολοθησε με τη κατληξη αυτς της ομιλας. Τελικ ο δκτορας Ρντπαθ καθρισε το λαιμ του, απρθυμος να διακψει αυτ την υπροχη επικοινωνα του δκτορα Μλινγκερ με τον εαυτ του.
 -"Κι ο Χντον, κριε";
 -"Ο Χντον; Α, ναι". Ο δκτορας Μλινγκερ γρισε και τους κοταξε, σαν επσκοπος που ετοιμζεται να ευλογσει το πομνι του. "Ας δομε τον Χντον σαν επεξγηση αυτς της διαδικασας αυτοεξτασης, να επκεντρο της επανεκτμησς μας".
 -"στε η αναζτηση θα συνεχιστε, κριε;" ρτησε πιεστικ ο Ρντπαθ.
 -"Φυσικ". Για μια στιγμ ο δκτορας Μλινγκερ αφαιρθηκε. "Ναι, πρπει να βρομε τον Χντον, εναι κπου εδ κοντ. Η ουσα του διαπερν το Γκρην Χιλ, νας απραντος μεταφυσικς γρφος. Λστε τον κριοι και θα 'χετε λσει το μυστριο της εξαφνισς του".
     Για την επμενη ρα ο δκτορας Μλινγκερ βδιζε μνος στο χαλ, ζεστανοντας που και που τα χρια, στη χαμηλ φωτι στο τζκι. Οι λιγοστς της φλγες τυλγονταν στο τζκι σαν τις ιδες που 'παζανε γρω απ τη περιφρεια του νου του. "Τουλχιστον", σκφτηκε, "βρθηκε απ μνο του το μσο για να ξεπεραστε το αδιξοδο". ταν πντα σγουρος τι αυτ η εξαφνιση του Χντον, αντιπροσπευε περισστερα απ να απλ πρβλημα παραβασης της ασφλειας κι τι αποτελοσε σμβολο κποιου σοβαρο παραπτματος στα δια τα θεμλια του Γκρην Χιλ. Συνεχζοντας αυτς τις σκψεις, ο δκτορας Μλινγκερ φησε το γραφεο κι κανε μια βλτα στον απ κτω ροφο, που βρισκταν το τμμα διοκησης. Τα γραφεα ταν ρημα. λο το προσωπικ του κτιρου παιρνε μρος στην ρευνα.
     Περιστασιακ, οι γκρινιρικες φωνς των ασθενν που απαιτοσαν το πρωιν τους, παρασρονταν απ τον ζεστ αρα. Ευτυχς οι τοχοι ταν παχες κι οι τιμς που χρωνε το συλο ταν αρκετ υψηλς για να προλαμβνουν την ανγκη για υπερπληρτητα. Το συλο Γκρην Χιλ, με σνθημα και κριο πλο λξης: "Υπρχει νας Πρσινος Λφος [Γκρην Χιλ], μακρι, πολ μακρι", ταν να απ' αυτ τα ιδρματα που υποστηριζταν απ τα πλουσιτερα μλη της κοινωνας και στη πραγματικτητα παζανε τον ρλο των ιδιωτικν φυλακν. Σ' αυτ τα μρη κλενονταν λοι αυτο οι χρηστοι κι τυχοι συγγενες των οποων η παρουσα θα 'τανε, διαφορετικ βρος στενοχρια: χρες φορτικς στους σωτους γιους τους, ξεμωραμνες γαμες θεες, ηλικιωμνοι εργνηδες ξδερφοι, πλρωναν το τμημα για τις ρομαντικς τους απερισκεψες -με δυο λγια, λοι αυτο οι εγκαταλελειμμνοι απολεσθντες του στρατο των προνομιοχων. σον αφορ τ' αφεντικ του Γκρην Χιλ, η μγιστη ασφλεια ερχτανε πρτη κι η περθαλψη, αν δινταν κιλας, ερχταν σε δετερη μορα. Οι ασθενες του δρ Μλινγκερ, εχαν εξαφανιστε εκολα απ τον κσμο κι σο καιρ παρμεναν σ' αυτν το μακριν προθλαμο της κλασης, αυτο που πλρωναν τους λογαριασμος ταν ευχαριστημνοι. λα αυτ κνανε την απδραση του Χντον ιδιαιτρως επικνδυνη.
     Μπανοντας απ την ανοιχτ πρτα του γραφεου του δκτορα Νρμαντ, ο δκτορας Μλινγκερ περιεργστηκε με το γεμτο περιργεια βλμμα του, το χρο: Στο τραπζι, ανοιγμνος βιαστικ, ταν νας ισχνς φκελος, που περιεχε λγα γγραφα και μια φωτογραφα. Για μια στιγμ ο δρ Μλινγκερ κοταξε αφηρημνα στο φκελο. Κατπιν, μετ απ μια επιφυλακτικ ματι στον διδρομο, τον πρε υπ μλης και ακολοθησε αντστροφα την αρχικ του διαδρομ, ανεβανοντας την δεια σκλα.
     ξω, στον περβολο, οι χοι της ρευνας αντηχοσαν, με σβησμνο τον χο τους, απ τα σκοτειν σδεντρα των ροδδεντρων. Ανογοντας τον φκελο στο γραφεο του, ο δρ Μλινγκερ κοταξε επμονα την φωτογραφα, που 'τυχε να βρσκεται αναποδογυρισμνη. Χωρς να την ισισει, μελτησε τα μορφα χαρακτηριστικ. Η μτη σια, το μτωπο και τα μγουλα συμμετρικ, τ' αφτι λγο υπερμεγθη, αλλ στην αντεστραμμνη θση το πρσωπο χανε κθε σαφ ταυττητα. Ξαφνικ, καθς ρχισε να διαβζει τον φκελο, γμισε με βαθιν ασθηση αγανκτησης. λη αυτ η υπθεση του Χντον και τ' αββαια δικαιματα που 'χεν αυτς ο νθρωπος πνω στη πραγματικτητα, τον κατκλυζαν με μια βαθι ναυτα.
     Αρνιταν να δεχτε πως αυτς ο μυαλος σακτης με τ' απρσωπα χαρακτηριστικ, θα μποροσε να 'ταν υπεθυνος για τη σγχυση και την αγωνα της προηγομενης μρας. ταν δυνατν αυτ τα λιγοστ χαρτι να καθιστον αυτ το ισχν τομο να διεκδικε πλρως τη πραγματικτητα; Μορφζοντας ελαφρ απ το γγιγμα του φακλου στα δχτυλ του, ο δκτορας Μλινγκερ τον μετφερε στο τζκι. Αποστρφοντας το πρσωπ του κουγε με βαθι ανακοφιση, καθς οι φλγες τρεμσβηναν σντομα και κπαζαν.
 -"Αγαπητ μου Μπουθ, περστε μσα. Σας ευχαριστ που βρκατε το χρνο να ρθετε". Μ' αυτ τον χαιρετισμ, ο δκτορας Μλινγκερ τον πγε στην καρκλα πλι στην φωτι και του πρσφερε την ασημνια του ταμπακρα. "Υπρχει κποιο μικροζητηματκι που θλω να συζητσω κι εστε ο μνος που μπορε να με βοηθσει".
 -"Φυσικ, κριε διευθυντ" τον διαβεβαωσε ο Μπουθ. "Μεγλη μου τιμ". Ο δκτορας Μλινγκερ κθισε στη θση του πσω απ' το γραφεο. "Εναι μια πολ περεργη υπθεση, μια απ' τις πιο ασυνθιστες που συνντησα ποτ. Αφορ σ' ναν ασθεν υπ την επβλεψ σας, αν δεν κνω λθος".
 -"Μπορ να ρωτσω τ' νομα του, κριε";
 -"Χντον" επε ο δκτορας Μλινγκερ, με μια κοφτ ματι στον Μπουθ.
 -"Χντον, κριε";
 -"δειξες κπληξη". Ο δκτορας Μλινγκερ συνχισε πριν ο Μπουθ μπορσει να απαντσει. "Βρσκω αυτ την αντδραση ιδιαιτρως ενδιαφρουσα".
 -"Η ρευνα συνεχζεται ακμα" επε αββαια ο Μπουθ, καθς ο δκτορας Μλινγκερ κανε μια παση για να χωνψει τις παρατηρσεις του. "Φοβμαι τι δε βρκαμε καννα απολτως χνος του. Ο δκτορας Νρμαντ νομζει τι πρπει να ενημερσουμε την...".
 -"Α, ναι ο δκτωρ Νρμαντ". Ο διευθυντς ξαφνικ ξαναζωντνεψε. "Του ζτησα να μ' ενημερσει απ τον φκελο του Χντον, ταν εναι ελεθερος. Δκτορα Μπουθ σας χει περσει απ το νου πως σως κυνηγμε λθος θραμα";
 -"Ορστε κριε...";
 -"Εναι πργματι ο  Χ ν τ ο ν  αυτς που κυνηγμε; Αναρωτιμαι αν σως αυτ η ρευνα επισκιζει κτι λλο, μεγαλτερο και σημαντικτερο. Το ανιγμα, πως εχα αναφρει χθες, που βρσκεται στη καρδι του Γκρην Χιλ και στου οποου τη λση πρπει τρα λοι να αφοσιωθομε". Ο δρ Μλινγκερ γετηκε αυτς τις σκψεις πριν συνεχσει. "Δκτορα Μπουθ, ας εξετσουμε για λγο τον ρλο του Χντον για να 'μαι πιο ακριβς το σμπλεγμα των διαπλεκμενων και των συναφν γεγοντων που εμες χουμε ταυτσει με τον ρο Χντον".
 -"Σμπλεγμα, κριε; Μιλτε διαγνωστικ";
 -"χι Μπουθ. Αναφρομαι τρα στη φαινομενολογα του Χντον, στην απλυτα μεταφυσικ του ουσα. Για να μιλσω πιο απλ: Σου 'χει περσει απ το νου, πσα λγα ξρουμε γι' αυτν τον ασλληπτο ασθεν, πσον ανεπαρκ εναι τα χνη που 'χει αφσει απ' την δια του την ταυττητα";
 -"Πργματι, κριε διευθυντ", συμφνησε ο Μπουθ. "Εγ συνεχς κατακρνω τον εαυτ μου γιατ δε πλησιζω με πιο πολ ενδιαφρον τον ασθεν".
 -"Καθλου γιατρ. Καταλαβανω πσο απασχολημνος εστε. χω τη πρθεση να κνω μεγλη αναδιοργνωση στο Γκρην Χιλ και σας βεβαι πως η ακοραστη εργασα σας δε θα λησμονηθε. Εμαι ββαιος τι θα σας ταριαζε ξοχα μια αντερη διοικητικ θση". Καθς ο Μπουθ ανακθισε και το ενδιαφρον του για τη συζτηση αυξαντανε στο πολλαπλσιο, ο δκτορας Μλινγκερ ανταπδωσε τις ευχαριστες του μ' να διακριτικ νεμα. "πως λεγα, γιατρ, χετε τσους πολλος ασθενες, λοι να φορνε τις διες στολς, να στεγζονται στους διους θαλμους και γενικς να ορζονται οι διες θεραπεες -εναι να εκπλσσεσαι μετ που χνουν την ατομικ τους ταυττητα; Αν μου επιτρπετε, θα σας κνω μια μικρν εξομολγηση" πρσθεσε μ' να μικρ χαμγελο. "Εγ προσωπικ βρσκω πως λοι οι ασθενες μοιζουν διοι. Ε λοιπν, αν ο δκτορας Νρμαντ εσες με πληροφορσετε πως γινε εισαγωγ ενς νου ασθεν που λγεται Σμιθ Μπρουν, αυτομτως θα τον ντσω με την στνταρ στολ της ταυττητας του Γκρην Χιλ, αυτ τα δια δχως λμψη μτια και το χαλαρ στμα, με τα δια απρσωπα χαρακτηριστικ". Ο δρ Μλινγκερ σταμτησε να σφγγει τα χρια του κι γειρε αποφασιστικ πνω στο γραφεο. "Αυτ που υπαινσσομαι γιατρ, εναι πως ο διος αυτματος μηχανισμς λειτοργησε στη περπτωση του λεγμενου Χντον κι σως περιβλλατε να εντελς ανπαρκτο τομο με το μθο μιας προσωπικτητας".
     Ο δρ Μπουθ γνεψε αργ με το κεφλι του.
 -"Καταλαβανω κριε. Υποψιζεστε τι ο Χντον - τι ως τρα αποκαλοσαμε Χντον- ταν ενδεχομνως μια μπερδεμνη ανμνηση ενς λλου ασθεν". Δστασε, γεμτος αμφιβολα και μετ πρσεξε τι τα μτια του δκτορα Μλινγκερ εστιαζταν πνω του με υπνωτικ νταση.
 -"Δκτορα Μπουθ... Σας ρωτ! Τι πραγματικ απδειξη χουμε πως ο Χντον κποτε υπρξε";
 -"Λοιπν, κριε, υπρχουν τα...". Ο Μπουθ κοταξε γρω του αβοθητος. "Τ' αρχεα στο τμμα διοκησης. Και το βιβλο περιστατικν". Ο δκτορας Μλινγκερ κονησε το κεφλι του με μια πλατει χειρονομα περιφρνησης.
 -"Αγαπητ μου Μπουθ, μιλς γι' απλ κομμτια απ χαρτ. Αυτ δεν εναι απδειξη για τη ταυττητα ενς ανθρπου. Μια γραφομηχαν θα επινοσει ,τι επιλξεις εσ. Η μνη αναμφισβτητη απδειξη εναι η φυσικ του παρξη στο χωρχρονο , ελλεψει αυτς, μιαν ανμνηση απ τη φυσικ του παρουσα. Μπορες να πεις τμια πως ετε ο νας, ετε ο λλος ρος, πληρονται";
 -"χι, κριε. Νομζω τι δε μπορ. Αν κι ντως μλησα με ασθεν που θεωρομε τι ταν ο Χντον".
 -"Μα ταν μως αυτς"; Η φων του διευθυντ αντχησε επμονα. "Ψξε στο μυαλ σου Μπουθ. Να εσαι ειλικρινς με τον εαυτ σου. Μπως ταν λλος ασθενς αυτς που μλησες μαζ του; Ποιος γιατρς παρακολουθε ποτ στεν και πραγματικ τους ασθενες του; Πιθαντατα, απλ θα εδες τ' νομα του Χντον σε κποια λστα και θα τον φαντστηκες να κθεται μπροστ σου σα μια ακραια σωματικ υπσταση, πως η δικι σου". να χτπημα ακοστηκε στην πρτα. Ο δρ Νρμαντ μπκε μσα στο γραφεο.
 -"Καλησπρα κριε διευθυντ".
 -"Α, ο δκτωρ Νρμαντ! Για πρνα μσα. Ο δκτορας Μπουθ κι εγ εχαμε μια πρα πολ διδακτικ συζτηση. Πραγματικ πιστεω πως χουμε βρει λση στο μυστριο της εξαφνισης του Χντον". Ο δκτορας Νρμαντ κονησε το κεφλι του επιφυλακτικ.
 -"Εμαι πρα πολ ανακουφισμνος κριε. 'Αρχισα ν' αναρωτιμαι αν θα πρπει να ειδοποισουμε τις αρχς. Πνε τρα σχεδν σαρανταοχτ ρες απ...".
 -"Αγαπητ μου Νρμαντ, φοβμαι τι μλλον δεν εστε ενημερωμνος. λη η στση μας απναντι στην υπθεση Χντον, χει αλλξει ριζικ. Ο δκτορας Μπουθ με βοθησε πολ. Μιλοσαμε για τη πιθαντητα να βρεθε σως κποια διοικητικ θση γι' αυτν. χετε τον φκελο του Χντον";
 -"Εεε... λυπμαι, χι κριε" απολογθηκε ο Νρμαντ, εν η ματι του μετακινθηκε απ τον Μπουθ στον διευθυντ. "Συμπερανω τι θ' λλαξε θση προσωριν. χω δσει εντολ για προσεκτικ ρευνα και θα τον λβετε το ταχτερο δυνατ".
 -"Ευχαριστ Νρμαντ, αν χετε την καλοσνη". Ο Μλινγκερ πρε τον Μπουθ απ το μπρτσο και τον οδγησε στη πρτα. "Τρα γιατρ εμαι ευχαριστημνος απ την αντληψ σας. Θλω απ σας, να ρωτσετε το προσωπικ της πτρυγας, με τον τρπο που σας ρτησα εγ. Σβστε την ομχλη των ψευδαισθσεων που στροβιλζει στα μυαλ τους. Προειδοποηστε τους για τις αυταπτες που αναμιγνονται μ' λλες αυταπτες και που μπορον να θεωρηθον σα το πρσχημα της πραγματικτητας. Υπενθυμστε τους επσης τι χρειζεται καθαρς νους στο Γκρην Χιλ. Θα εκπλαγ ιδιατερα αν κανες τους βλει το χρι στη καρδι κι ορκιστε πως ο Χντον υπρξε πραγματικ". Μετ που φυγε ο Μπουθ, ο δκτορας Μλινγκερ γρισε στο γραφεο του. Για μια στιγμ δε πρσεξε τον βοηθ του. "Α, ναι, Νρμαντ. Αναρωτιμαι που εναι εκενος ο φκελος; Δεν τον φερες";
 -"χι, κριε. πως σας εξγησα...".
 -"Καλ, δε πειρζει. Αλλ δε πρπει να γινμαστε απρσεκτοι Νρμαντ, πολλ διακυβεονται. Καταλαβανετε τι, χωρς αυτ το φκελο, δε θα γνωρζαμε τποτα σχετικ με τον Χντον; Θα ταν πρα πολ στενχωρο".
 -"Σας βεβαινω κριε, πως ο φκελος..."
 -"Αρκε Νρμαντ, μη βασανζεις τον εαυτ σου". O δκτορας Μλινγκερ δειξεν αλεπουδσιο χαμγελο στον γρυπνο Νρμαντ. "χω τη μεγαλτερη εκτμηση για την αποτελεσματικτητα του διοικητικο τμματος υπ την ηγεσα σας. Νομζω πως εναι απθανο να 'χει αρχειοθετηθε λανθασμνα. Πστε μου δρ Νρμαντ, εστε σγουρος τι αυτς ο φκελος υπρξε ποτ";
 -"Βεβαως, κριε" απντησε ο Νρμαντ αμσως. "Φυσικ, δε τον χω δει πραγματικ ο διος, αλλ κθε ασθενς στο Γκρην Χιλ χει πλρη προσωπικ φκελο".
 -"Μα Νρμαντ", επε ευγενικ ο διευθυντς, "ο υπ συζτησην ασθενς δεν εναι στο Γκρην Χιλ. Ετε υπρχει, ετε χι αυτς ο υποθετικς φκελος, ο Χντον δεν υπρχει". Σταμτησε και περμενε. Τα μτια του στνεψαν πως τονε κοταζε ο Νρμαντ.
     Μια εβδομδα αργτερα, ο δκτορας Μλινγκερ κλεσε τη τελικ σσκεψη στο γραφεο του. ταν μια αξιοσημεωτα χαλαρ σσκεψη. Οι υφιστμενο του ξπλωναν αναπαυτικ προς τα πσω, στις δερμτινες πολυθρνες, γρω απ τη φωτι, καθς ο δκτορας Μλινγκερ γερνε πνω απ το γραφεο του, επιβλποντας το σερβρισμα του καλτερο του σρρυ.
 -"Λοιπν κριοι", τνισε καταλγοντας, "μπορομε να κνουμε ανασκπηση της τελευταας εβδομδας, σα μια περοδο μοναδικς ανακλυψης των εαυτν μας, σαν να μεγλο μθημα για λους μας, για να θυμμαστε την αληθιν φση των ρλων μας στο Γκρην Χιλ, που εναι η αφοσωσ μας στο καθκον να ξεχωρζουμε τη πραγματικτητα απ την αυταπτη. Αν οι ασθενες μας καταδικονται απ χμαιρες, εμες τουλχιστον ας διατηρσουμε απλυτη καθαρτητα στο νου, αποδεχμενοι την εγκυρτητα της κθε πρτασης, ταν λες μας οι αισθσεις την επιβεβαινουν. Δετε για παρδειγμα την υπθεση Χντον. Εδ, απ μια συσσρευση λανθασμνων υποθσεων, απ ψευδαισθσεις που στριζαν λλες ψευδαισθσεις, χτστηκε τερστιο οικοδμημα φαντασας γρω απ την εντελς μυθικ ταυττητα ενς ασθεν. Η φανταστικ μορφ, που κατ κποιο τρπο δεν ανακαλψαμε -μλλον ταν κποιο λθος δακτυλογρφησης των αρχεων- εχε το νομα Χντον και μεταγενστερα εφοδιστηκε με πλρη προσωπικ ταυττητα, να προσωπικ θλαμο, εφημερεουσες νοσοκμες κι ιατρος. Ττοια ταν η επιβολ αυτο του υποκατστατου κσμου και ττοια η συγκντρωση λαθν, που ταν συστλθηκε κι αποκαλφθηκε η απουσα κθε περιεχομνου πσω απ τη σκι, το κεν που απμεινε αυτομτως ερμηνετηκε σαν απδραση του ασθενος". Ο δκτορας Μλινγκερ κανε μια ρητορικ χειρονομα, καθς ο Νρμαντ, ο Ρντπαθ κι ο Μπουθ, γνεφαν τι συμφωνοσαν. Περπτησε γρω απ το γραφεο και κθισε στη θση του. "σως κριοι εναι ευτυχς συγκυρα που παραμνω μακρι απ τις καθημερινς υποθσεις του Γκρην Χιλ. Δε διεκδικ τιμς για μνα που μνον εγ υπρξα αρκετ ανεπηραστος, για να μελετσω τη πλρη σημασα της εξαφνισης του Χντον και να συνειδητοποισω τη μνη δυνατ εξγηση: τι ο Χντον ουδποτε υπρξε!"
 -"να λαμπρ συμπρασμα" μουρμορισε ο Ρντπαθ.
 -"Αναμφβολως" επανλαβε ο Μπουθ σαν να 'ταν ηχ.
 -"Μια βαθι διορατικτητα" συμφνησε ο Νρμαντ. να απτομο χτπημα ακοστηκε στη πρτα. Ζαρνοντας τα φρδια ο δκτορας Μλινγκερ το αγνησε και ξανρχισε το μονλογ του.
 -"Σας ευχαριστ κριοι. Χωρς τη βοθει σας, αυτ η υπθεση, πως ο Χντον δεν τανε τποτε λλο παρ μια συσσρευση διοικητικν λαθν, δε θα 'χεν επιβεβαιωθε ποτ". Το χτπημα στη πρτα επαναλφθηκε. Μια αδελφ νοσοκμα εμφανστηκε λαχανιασμνη.
 -"Συγγνμη κριε. Λυπμαι που σας διακπτω, αλλ..." Ο δκτορας Μλινγκερ κανε μια χειρονομα σαν να απδιωχνε τις απολογες της.
 -"Δε πειρζει. Τ εναι";
 -"Μια επισκπτρια δκτορα Μλινγκερ". κανε παση καθς ο διευθυντς περμενε ανυπμονα. "Η κυρα Χντον, για να δει τον ντρα της".
     Προς στιγμ δημιουργθηκεν κπληξη. Οι τρεις ντρες γρω απ τη φωτι σηκθηκαν ρθιοι, ξεχνντας τα ποτ τους, εν ο δκτορας Μλινγκερ μεινε ακνητος στο γραφεο του. Απλυτη σιγ πεσε στην αθουσα, που τη διατραζε μνο το ελαφρ χτπημα των γυναικεων τακουνιν, απ' ξω, στον διδρομο. Ο δκτορας Μλινγκερ συνλθε γργορα. Σηκθηκε και μ' να βεβιασμνο χαμγελο επε στους συναδλφους του:
 -"Να δει τον κριο Χντον; Αδνατον. Ο Χντον δεν υπρξε ποτ. Η γυνακα πρπει να υποφρει απ τρομερς παραισθσεις. Χρειζεται μεση περθαλψη. Φρτε τη μσα". Γρισε προς τους συναδλφους του. "Κριοι, πρπει να κνουμε τι μπορομε για να τη βοηθσουμε".
     Μεον δο.

"Minus One" (1963)
Μετφραση: Ηλας Πολυχρονκης

 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers