-

Dali &

-


-








.

--.


.


 
 

 

Verne Jules Gabriel:

                                       Βιογραφικ

    Ο Ιολιος Βερν (Ζυλ Γκαμπριλ Βερν, Jules Gabriel Verne) τανε Γλλος μυθιστοριογρφος, ποιητς και θεατρικς συγγραφας, ιδιατερα γνωστς για τα περιπετειδη μυθιστορματ του και τη βαθει επιρρο του στο λογοτεχνικ εδος της ΕΦ. Εναι ο παραμυθς κι οραματιστς που εισγαγε στη λογοτεχνα το εδος της επιστημονικς φαντασας. Μυθιστορματα, πως: 20.000 λεγες Υπ Τη θλασσα, Ο Γρος Του Κσμου Σε 80 Ημρες, Απ Τη Γη Στη Σελνη, Ταξδι Στο Κντρο Της Γης & Η Μυστηριδης Νσος, εναι προσφιλ αναγνσματα. ρωες, πως ο Φιλας Φογκ κι ο Κπτεν Νμο. εξπτουνε τη φαντασα μικρν και μεγλων. γραφε για αεροπορικ και διαστημικ ταξδια πριν εφευρεθονε πρακτικ τ' αεροπλνα και πριν επινοηθονε τα μσα ενς διαστημικο ταξιδιο. Εναι ο 2ος πιο μεταφρασμνος συγγραφας στον κσμο (μετ την Αγκθα Κρστι). Μερικ απ τα βιβλα του γυριστκανε ταινες, κινομενα σχδια και τηλεοπτικς σειρς. Αναφρεται συχν σαν Πατρας της ΕΦ, ττλο που μοιρζεται με Χιογκο Γκρνσμπακ και Χ. Τζ. Γουλς.
     χουν ειπωθε τα πντα κατ καιρος γι' αυτν και τα λεχθντα χουνε φτσει σε σημεο να εφευρσκουν ακμα και μυστριο εκε που δεν υπρχει, να αποδδουνε στο συγγραφα υπερφυσικς ιδιτητες, να τον μετατρπουν ακμα και σε μγο. Πιο αληθιν εναι να τονε δει κανες σαν ναν νθρωπο της εποχς του, ευασθητο στον πλοτο των επιστημονικν ανακαλψεων, που ενημερνεται με αυτς με αμεωτο ενδιαφρον κι επιμλεια. Να αντιμετωπζεται σαν ακοραστος εργτης, καθημεριν προσηλωμνος, για σχεδν μισν αινα και πνω, να αγωνζεται να περσει στα μυθιστορματ του, τις κατακτσεις και τις νες ανακαλψεις, προεκτενοντς τες σε μιαν εξαιρετικ γνιμη προβολ και πολλκις, -γιατ χι;- να προσπαθε, χρησιμοποιντας τη λογικ και την ευφυα που διθετε, να τις προεκτενει σε.. πιθανς νες και πιο προχωρημνες ανακαλψεις-επιτεγματα, που πολλκις τις πετχαινε και μερικς τις χανε.
     Ο Βερν δεν ταν ο μηχανικς του 19ου αι., αλλ ο ποιητς του. Δεν προσφερε τα μσα που θα πραγματοποιονταν αυτς οι τεχνολογικς προδοι, απλ προλμβανε παρξη και δυναττητς τους. τανε το κτι λλο: Δημιουργς που δεν ανταγωνστηκε την επιστμη, αλλ ενσρκωσε την ισχυρ και πολλκις τρομερ ποησ της, γρφοντας γοητευτικος μθους. Δημιουργς, που αφουγκραζταν να κσμο που σιγ-σιγ μεταμορφωνταν απ' αυτς τις ανακαλψεις κι επιτεγματα, καθς ζευγρωναν νθρωπο και μηχαν σ' να μυθδες κι ονειρικ πεπρωμνο.



     Γεννθηκε στις 8 Φλεβρη 1828 στη Ναντ κι τανε το μεγαλτερο απ τα 5 παιδι -νας αδελφς ο Πωλ (1829-1897) και 3 αδελφς, νν, Ματλντ & Μαρ- ενς δικηγρου, του Πιρ Βερν -γιος δικαστ της Προβν, που εχε αγορσει το αρχεο ενς δικολβου το 1825 κι εχε παντρευτε τη Σοφ Αλλτ ντε λα Φυγ (Sophie Allote de la Fuÿe), κρη μιας ευκατστατης οικογνειας ευγενν της Ναντ, που μεταξ των μελν της συγκαταλγονταν καπεταναοι κι εφοπλιστς. Τα 1α χρνια της ζως του τα πρασε στο σπτι με τους γονες του στη πολυσχναστη πλη της Ναντ, παραθαλσσια πλη της Γαλλας στις ακτς του Ατλαντικο. Η γενθλια πλη αποτλεσε πηγ μπνευσης, ταν μικρς παρατηροσε με τις ρες τα καρβια να περνον απ τον ποταμ Λουρ και να ξανογονται στο πλαγος. Στα 6 του πρε τα 1α του μαθματ στο σπτι απ μια χρα ενς πλοιρχου του εμπορικο ναυτικο και στα 8 του μπκε με τον αδελφρ του στην ιερατικ σχολ του Αγου Δονατιανο.
     Η οικογνεια περνοσε τα καλοκαρια σ' να εξοχικ σπτι, λγο ξω απ τη πλη, στις χθες του ποταμο Λγηρα. Εκε ο Ιολιος κι ο αδελφς του Παλος νοικιζανε συχν μια βρκα 1 φργκο τη μρα. Ο πατρας του σκεπτταν να τονε πρει στο γραφεο του ταν θα μεγλωνε. Αλλ ο μικρς κι ευφνταστος Ιολιος εχε λλες ιδες. Εκενη την εποχ στο λιμνι αρζανε πλοα που επστρεφαν απ λες τις γωνις του κσμου. Αναθρεμμνος σε περιβλλον πλοσιο σε θρλους για τα μυστηριδη και μαγευτικ μακριν μρη που βλπανε στα ταξδια τους οι ναυτικο, αισθνθηκε μ' λη τη δναμη της ψυχς του τη λαχτρα για τα ταξδια και τις δραματικς περιπτειες. Η θα των πολλν πλοων που πλανε στον ποταμ πυροδτησε τη φαντασα του, πως ο διος περιγρφει στο αυτοβιογραφικ του διγημα Souvenirs d'Enfance et de Jeunesse (Ενθμια Πα
ιδικς & Νεανικς Ζως).



     Η οικογνει του ενδιαφερταν απ παρδοση για τη νομικ επιστμη. Ο πατρας του,θελε να σπουδσει το γιο του δικηγρο. τσι ταν ταν μικρς υπφερε απ τους περιορισμος του πατρα, που ταν οπαδς της αυστηρς πειθαρχας κι θελε να εφαρμσει ο γιος του ναν αλγιστο κδικα ζως. σως μως η αυστηρ πειθαρχα, μαζ με την ανγνωση 2 ωραων ργων -του Οικογνεια Ελβετν Ροβινσνων και του Ιστορες της Πτσινης Κλτσας του Τζιμς Φνιμορ Κοπερ- να 'γιναν αιτα που σαν παιδ ανπτυξε μεγλο ενδιαφρον για τα ταξδια και τις εξερευνσεις, πθος που δειξε αργτερα σαν συγγραφας περιπετειν κι ΕΦ. Το ενδιαφρον του στο γρψιμο συχν εχε επιπτσεις στη προδ του σ' λλα θματα.
     Στα 9 του στλθηκε μαζ με τον αδελφ του Παλο σε οικοτροφεο. Εκε σποδασε λατινικ, που χρησιμοποησε στο διγημα Le Mariage de Monsieur Anselme des Tilleuls στα μσα της 10ετας 1850. Η 2η βιογρφος του Βερν (κι εγγον του) Μαργκερτ Αλλτ ντε λα Φυγ, διατπωσε τη φμη τι ταν τσο γοητευμνος με τη περιπτεια κι απογοητευμνος απ τον πατρα, στε στα 11 προσπθησε στα κρυφ να μπει μοτσος στο πλρωμα ενς εμπορικο πλοου που θα ταξδευε στις Δυτικς Ινδες. Για την ακρβεια, το 1839 εξαγρασε τις υποχρεσεις εργασας ενς μοτσου μπρκαρε σ' να ποντοπρο πλοο που φευγε για τις Ινδες, ο πατρας του ειδοποιημνος σπευσε και τονε πρλαβε στο Πεμπφ, κι ομολγησε πως εχε ναυτολογηθε για να αγορσει να κολλι απ κορλλια στη ξαδλφη του Καρολν Τρονσν. Το ταξδι του λοιπν αυτ τλειωσε δοξα, δχτηκε πολλς αυστηρς επιπλξεις, αλλ πικραμνος πειτα, πεσε στην αγκαλι της μητρας και της επε: "Απ τρα θα ταξιδεω πια μονχα με τη φαντασα μου". τσι, ο αρχικς του πθος να γνει ναυτικς δεν πραγματοποιθηκε ποτ, παρ μονχα στις σελδες των μυθιστορημτων του. Αν και στη πραγματικτητα ποτ δεν γινε ναυτικς, η αγπη του για κθε τι που συνδεταν με τη θλασσα χαρακτηρζει ολκερη τη ζω του και πολλ απ τα βιβλα που γραψε αργτερα αναφρονταν στη θλασσα.
     Το 1844 με το νοιγμα των σχολεων, γρφεται στο Γυμνσιο της Ναντ που θα παρακολουθσει μεταξ λλων, ρητορικ και φιλοσοφα. Τελεωσε με καλς επιδσεις το γυμνσιο στη Ναντ κι ταν αρχηγς σ' λα τα παιχνδια. Εφηρε να νο εδος ξυλοπδαρων και πντα ζωγρφιζε φανταστικς εικνες στον μαυροπνακα για να απεικονσει τις ιδες του για τις μηχανς και τις εφευρσεις του μλλοντος. Στα λατινικ και στα ελληνικ δεν ταν ιδιατερα καλς, χι επειδ δεν ταν επιμελς, αλλ επειδ δεν τον ενδιφεραν. Μετ το λκειο, περνει τις εισαγωγικς για το πανεπιστμιο και πει στο Παρσι για να σπουδσει νομικ και να πρει την δεια του δικηγρου στε να αναλβει αργτερα το δικηγορικ γραφεο του πατρα του. Εξακολουθε να εναι ερωτευμνος με τη Καρολν και γρφει τα 1α του ργα, σοννττα κι να θεατρικ, -μια εμμετρη τραγωδα και λγο αργτερα γρφει να θεατρικ για μαριονττες που η οικογνεια δεν χειροκροτε και για το οποο δεν ξρουμε τποτε, οτε καν τον ττλο του.. Το 1847 δε, η Καρολν παντρεεται κι εκενος νιθει απελπισμνος.



     Ως φοιτητς στο Παρσι, μενε μνον σο ταν απαρατητο, ζοσε στις τυπικς φοιτητικς συνοικες με πενιχρ επδομα, το περισστερο απ' αυτ το ξδευε στα βιβλιοπωλεα και στα θατρα. Η δψα για διβασμα ταν ακρεστη και ρουφοσε ποιο βιβλο μποροσε να αγορσει να δανειστε. Αρχζει να τονε γοητεει το θατρο και θατρο εναι το Παρσι, που επιστρφει για 2η φορ στις 12 Νομβρη 1848, παρνοντας την δεια απ τον πατρα του να επιστρψει εκε. Ολκληρο τον υπλοιπο χρνο, το 1848, μεινε στο Παρσι μελετντας και δουλεοντας σκληρ εν δεν χει ξεχσει την απρριψη της Καρολν. Σε συνεργασα με τον Μισλ Καρ, ρχισε να γρφει λιμπρτα για οπερτες, 5 εκ των οποων για το φλο και συνθτη Αριστντ Ινιρ: "...φεγω γιατ δεν με θλανε, αλλ κι οι μεν κι οι δε, θα διπαιστσουνε γργορα απ τι πστα εναι φτιαγμνος ο καημνος ο νεαρς που τονε λνε Ζυλ Βερν".
     Για κποιο χρονικ διστημα ξαναγρισε στη μελτη των νομικν για να ευχαριστσει τον πατρα κι αφοσιθηκε αποκλειστικ στους νομικος ρους, στα συμβλαια, στα αδικματα, στα γγραφα και στους νμους. μως δεν εχε καννα πραγματικ ενδιαφρον γι' αυτ την επιστμη και στο νεανικ μυαλ του εξακολουθοσαν να στριφογυρζουν με επιμον πλοκς διαφρων ργων και τα αστεα του παρισινο θετρου. Στο Παρσι χει εγκατασταθε μαζ μ' ναν λλο νεαρ φοιτητ απ τη Ναντ. τον Εντουρ Μποναμ, σ' να επιπλωμνο διαμρισμα στν οδ Ανσιν Κομεντ. Διψασμνος να μθει τα πντα, αλλ περιορισμνος απ να μηνιτικο που του επιτρπει μνο τα απολτως αναγκιαα, ανεβζει στο δρμο μαζ με τον Μποναμ, το Πρσινο Φρεμα, των Μυσ & Ωζι. Καθς χουνε μνον να κοστομι νυχτερινς εξδου της προκοπς, οι 2 συμφοιτητς πηγανουν εναλλξ στις κοσμικς εκδηλσεις. Διψασμνος να διαβσει τα πντα, θα παραμενει 3 μρες νηστικς για να καταφρει να αγορσει τα ργα του Σαξπηρ.
     Συνεχζει να γρφει κι η αυτοπεποθησ του μεγαλνει ταν γνωρζει τον Αλξανδρο Δουμ πατρα και πρακολουθε στο χρο του Ιστορικο Θετρου, (Ιστορικ Θατρο: ιδρθηκε απ τον Αλξανδρο Δουμ πατρα, κι εγκαινιστηκε στις 20 Φλεβρη 1847. Βρισκτανε στο βουλεβρτο Τεμπλ κοντ στη nλατεα Ρεπαμπλκ στο Παρσι. Κρυξε πτχευση στις 20 Δεκμβρη 1850, συνχισε να λειτουργε σα Λυρικ Θατρο ως το 1863, που γκρεμστηκε, 1 τος μετ τ' λλα θατρα του βουλεβρτου Κριμ. εφαρμογ σχεδων του νομρχη Ωσμν) στην δια του τη κατοικα, τις 1ες παραστσεις της Νετητας Των Σωματοφυλκων, (21 Φλεβρη 1849). Την δια χρονι παρουσιζει 3 νες δουλεις του, που οι 2 εξ αυτν φανονται εμπνευσμνες απ το Δουμ: Η Συνομωσα Της Πυρτιδας, Δρμα Στην Αντιβασιλεα και μια μονπρακτη μμετρη κωμωδα με ττλο: Τα Αψιθριστα. Αυτ το τελευταο, ρεσε πολ στο Δουμ κι εδε τα φτα της ρμπας στο Ιστορικ Θατρο, στις 12 Ιουνου 1850.



     Θα κνει συνολικ 12 παραστσεις κι αργτερα, 7 Νομπβρη, θα παιχτε στο θατρο Γκρασλν της Ναντ. Ακολουθον 2 ακμα αξιοσημεωτα θεατρικ: Οι Σοφο & Ποις Γελει Μαζ Μου, που δεν θα παιχτονε ποτ. Ωστσο τα νομικ δεν θα ξεχαστονε και τελικ παρνει το πτυχο του το 1850. Σμφωνα με την επιθυμα του πατρα του, θα 'πρεπε ν' αρχσει ν' ασκε το επγγελμα του δικηγρου, μα ο Βερν αρνεται επμονα γιατ πως δηλνει, η μνη καρριρα που του ταιριζει εναι του συγγραφα. Δεν φεγει απ το Παρσι και για να ζσει παραδδει μαθματα.
     ταν ο πατρας ανακλυψε πως ο γιος πιτερο γραφε παρ ασχολιτανε με τα νομικ, απσυρε την οικονομικ υποστριξη. Ο Βερν αναγκστηκε να εργαστε σα χρηματιστς, επγγελμα που μισοσε, παρ το γεγονς τι ταν επιτυχημνος σ' αυτ. Σ' αυτ τη περοδο γνρισε και το Βκτωρα Ουγκ, εκτς του Δουμ, κι μαθε πολλ απ' αυτος που τον ωφλησαν αργτερα. Επσης ανακλυψε πως το να γρφει κανες θεατρικ ργα σαν ερασιτχνης και το να γρφει ργα για να ζσει, εναι διαφορετικ πρματα. Το να διασκεδαστικ και τ' λλο εξαιρετικ τολμηρ, σα μσο που να εξασφαλζει τροφ και στγη. Αναζτησε ττε ναν λλο τρπο για να κερδζει τα προς το ζην, πντα με βση το χρισμ του να γρφει με ζωνταν τρπο.
     Το 1852 δημοσιευτκανε στο λογοτεχνικ περιοδικ Le Musée des familles οι 1ες του μικρς ιστορες: Τα Πρτα Καρβια Του Μεξικανικο Ναυτικο (Les premiers navires de la marine mexicaine) και Ταξδι Με Αερστατο (Un voyage en ballon), που θα περιληφθε αργτερα στον τμο Ο Γιατρς Οξ, με ττλο: Δρμα Στους Αιθρες. Πρκειται για 2 αφηγματα που μσα τους φανεται να ξεπροβλλει δειλ-δειλ ο μελλοντικς δημιουργς των Θαυμαστν Ταξιδιν. Οι ταξιδιωτικς ιστορες που γραψε για το περιοδικ αποκλυψαν το πραγματικ του ταλντο: να περιγρφει με απολαυστικ τρπο εξωφρενικς περιπτειες και ταξδια, δνοντας ξυπνα επιστημονικ και γεωγραφικ στοιχεα που δναν ναν αρα αληθοφνειας.
     Την δια χρονι, 1852, αναλαμβνει γραμματας του Εντμν Σεβστ, που το 1851 εγκατστησε στο χρο του Ιστορικο Θετρου, την Εθνικ περα, που απ τον Απρλη 1852 και για πνω απ 10 τη μετονομστηκε σε Λυρικ Θατρο. Τον Απρλη επσης δημοσιεει, πλι στο Μουσεο Των Οικογενειν, τη 1η του νουβλα με ττλο Μρτιν Πας. Επρκειτο για ν ιστορικ αφγημα που η αντιπαλτητα Ισπανν, Ινδινων και των μιγδων του Περο, μπλκεται αριστοτεχνικ με μια συναισθηματικ ντριγκα. Μλις 24 ετν και διαθτει κιλας τον ιστορικο-γεωγραφικν ορζοντα που θα τονε καταστσει σαν ναν απ τους οραματιστς της εποχς. Στις 20 Απρλη 1853 παζεται στο Λυρικ (πλον κι χι πια Ιστορικ) Θατρο, η μονπρακτη οπερτα  La Colin Maillard, το λιμπρττο της οποας χει γρψει ο διος μαζ με το φιλαρκι του τον Μισλ Καρ και τη μουσικ ο Αριστν Ινιρ. Κνει συνολικ 40 παραστσεις, πργμα που θεωρεται μεγλη επιτυχα και το ργο εκδδεται απ τους Μισλ-Λεβ. Την επμενη χρονι, μετ το θνατο του Ζυλ Σεβστ, εγκαταλεπει το Λυρικ Θατρο και στρνεται στη δουλει στο μικρ διαμρισμ του στο βουλεβρτο Μπον Νουβλ. Δημοσιεει τη 1η μορφ του Maitre Zaccharius (1854) και συνεχζει, χωρς να σταματ να γρφει και θατρο.

     Το 1855 δημοσιετηκε το 1ο του μυθιστρημα ταξιδιν και περιπτειας, το Ξεχειμνιασμα Στους Πγους (Un hivernage dans les glaces). Την επμενη χρονι γνωρζει τη γυνακα της ζως του. Στις 10 Γενρη 1857 ο ντροπαλς Βερν νυμφεθηκε την Ονορν ντε Βιαν Μορλ,το γνος Φρεν ντε Βιν, μια νεαρ χρα 26 ετν, με 2 κρες. Η οικογνεια μεγλωσε πια και ττε με μιαν ενσχυση του πατρα (500.000 φραγκα) και τη στριξη και τις διασυνδσεις του πεθερο, αποφασζει να μπε στο Χρηματιστριο, σα συνεταρος του χρηματιστ Εγκλ. Εγκαθστανται ττε στο βουλεβρτο Μονμρτρ και κατπιν στην οδ Σεβρ..Με την ενθρρυνση της Ονορν κι εν εργαζτανε και σα μεστης χρεωγρφων πλον, συνχισε να γρφει και να ζητ εκδτη. Στις 3 Αυγοστου 1861 γεννθηκε ο γιος του, Μισλ Βερν. κτοτε παραπονιταν τι το κλμα του παιδιο το αποσποσε τη συγκντρωσ του για τη συγγραφ μας ιστορας για να αερστατο. Αργτερα ο Μισλ παντρετηκε μα ηθοποι παρ τις αντιρρσεις του πατρα, απκτησε 2 παιδι με ανλικη ερωμνη και βυθστηκε στα χρη. Οι σχσεις μεταξ πατρα και γιου βελτιθηκαν μετ απ αρκετ χρνια.



     Το ργο της ζως του εξακολουθε να ταζεται με πολλ κι ατλειωτα διαβσματα, αλλ και με τα 1α του μεγλα ταξδια σε Αγγλα και Σκωτα 1859 και Νορβηγα και Σκανδιναβα το 1861. Χωρς φυσικ ν' απαρνιται τη δραματουργα, το 1860 παρουσιζει στη Μπουφ-Παριζιν, υπ τη διεθυνση του φφενμπαχ, την οπερτα Μ. de Chimpanze, σε μουσικ του Ινιρ και το 1861 στο Βοντβλ με συνεργασα του Σαρλ Βαλ μια κωμωδα με ττλο: ντεκα Ημρες Πολιορκα.ωΤο 1862, κι αφο συνντησε μεγλες δυσκολες να βρει εκδτη για το ργο του, γνρισε τον Πιρ-Ζυλ Ετζλ, ναν απ τους πιο σημαντικος Γλλους εκδτες του 19ου αι., που εξδωσε, μεταξ λλων, ργα του Ουγκ, της Γεωργας Σνδη και των Ερκμν-Σατριν. Ο Ετζλ διβασε μα ιστορα του Βερν, σχετικ με την εξερενηση της Αφρικς με αερστατο, που εχε απορριφθε απ λλους εκδτες επειδ ταν "υπερβολικ επιστημονικ". μως ο Ετζλ αποφσισε να δσει την ευκαιρα στον νο συγγραφα κι υπογρφουνε συμβλαιο συνεργασας για τα επμενα 20 τη.. Με τη βοθεια του ο Βερν ξανγραψε την ιστορα, και κυκλοφρησε τλη Δεκμβρη 1862 σε βιβλο με ττλο Πντε Βδομδες Με Αερστατο, που ταν η  1η προσπθει του να εισχωρσει στο μαγικ του οραματικ κσμο της μηχανς. Το βιβλο σημεωσε μεγλη επιτυχα κι ο Ετζλ γινε ο μοναδικς εκδτης του. Η πραγματικ καρριρα του Ιουλου Βερν ττε αρχζει πραγματικ.
     Αργτερα, με τη βοθεια και πλι του Ετζλ, ρθε σ' επαφ μ' ερευνητς κι εφευρτες που πλατνανε γνσεις κι ορζοντς του, τον συμβολευαν σε ειδικ θματα και  φυσικ τονε τροφοδοτοσαν με ιδες.
Μετ την επιτυχα του προηγομενου βιβλου, γινε γνωστς σα συγγραφας και μποροσε πλον να συντηρεται μνο με τη συγγραφ. Τρα μποροσε επιτλους να παρατσει κενη τη παλιοδουλει που δεν τη χνεψε ποτ κι ας του φηνε σημαντικ οφλη, του χρηματιστ. Τα επμενα χρνια γραψε πρα πολλ μυθιστορματα που συνθως δημοσιεονταν σε συνχειες στο 15μερο περιοδικ του Ετζλ Magazine d'Éducation et de Récréation πριν εκδοθονε σε βιβλα. Το βρος επικεντρνονταν σε μυθιστορματα ταξιδιν και περιπετειν. Εκε ξεκνησε να εμφανζεται σε συνχειες στο 1ο του τεχος το: Οι Περιπτειες Του Πλοιρχου Χατερ. Ο Βερν κι ο Ετζλ αποτλεσαν ν εξαιρετικ δδυμο συγγραφα-εκδτη μχρι τον θνατο του Ετζλ το 1886. Ακολουθντας τις συμβουλς του πρσθετε κωμικς πινελις στα μυθιστορματ του, λλαζε τις δυσρεστες καταλξεις των ργων του σ' ευχριστες και περνοσε πια διφορα πολιτικ μηνματα.
     Τα βιβλα του που απευθνονταν κυρως σε νεανικ και σχετικ μορφωμνο αρσενικ κοιν, δεν ταν επιτυχημνα μνο στη Γαλλα αλλ, χρη στις μεταφρσεις τους, σ' λη την Ευρπη και την Αμερικ. Τα γνωσττερα ργα του εναι: Ταξδι Στο Κντρο Της Γης (με το... γαργαλιστικ υτιτλο: Τροχι Ευθεα 90 Μορες.20'. 1864), Απ Τη Γη Στη Σελνη (1865), Γρω Απ' Τη Σελνη (1866),  20.000 Λεγες Υπ Τη Θλασσα (1869) κι Ο Γρος Του Κσμου Σε 80 Ημρες (1873), που σταθεροποησαν τη φμη του συγγραφα σ' ολκληρο τον κσμο. Το τελευταο μλιστα ταν η μεγαλτερη επιτυχα του απ ποψη πωλσεων και διασκευστηκε επιτυχς για το θατρο. Το 1876 εκδθηκε το πολιτικ δρμα Μιχαλ Στρογκφ, που κι αυτ με τη σειρ του διασκευστηκε με τη συνεργασα του Αντλφ ντ' Εννερ σε πετυχημνο θεατρικ ργο κι αποζημωσε τον Ιολιο για τις απογοητεσεις που δοκμασε με τα θεατρικ ργα που γραψε στην αρχ της σταδιοδρομας του. Το ργο αυτ γυρστηκε αργτερα σε ομιλοσα κινηματογραφικ ταινα, κτι που δεν μπρεσε να συλλβει η ισχυρ φαντασα του.



     Μετ ττοιαν επιτυχα, νοικιζει να σπτι στο Κροτου, κοντ στις εκβολς του Σομ και το 1867, αγρασε να μικρ πλοο, το Σεν Μισλ, που αντικαταστθηκε διαδοχικ απ το Σεν Μισλ ΙΙ και το Σεν Μισλ ΙΙΙ, σο βελτινονταν τα οικονομικ του (το πθος του). Με το ΙΙΙ, ταξδεψε σ' λη την Ευρπη. Το 1870, του δθηκε ο ττλος του Ιππτη της Λεγενας της Τιμς. Μετ το 1880, αν και πρασε πλον το ζενθ της δημιουργικτητς του, συνχισε να γρφει και να δημοσιεει ργα σχεδν χωρς διλειμμα. Η πστη του μως στα τεχνικ επιτεγματα σιγ-σιγ εξασθνησε κι απ πολιτικ ποψη γινε πιο συντηρητικς. Παρ τις επιτυχες, δεν κατφερε το 1883 να γνει μλος της Γαλλικς Ακαδημας, πως ταν η επιθυμα του. τσι, ρχισε να κνει πολλ ταξδια, εν μρει με ιδικτητα μηχανοκνητα ιστιοφρα και διατηροσε να εντυπωσιακ σπτι στην Αμινη που ζοσε κι απ που καταγταν η σζυγς του. Το κοιν του ανκε πντα σε 2 κατηγορες: η 1η τανε παιδι κι φηβοι, για την ανγνωσ τους κι η 2η ταν οι ενλικες που παθιζοντας με την επιστμη. Χνει τον πατρα του το 1871, τη μητρα του το 1887 και τον αδελφ του Πωλ το 1897, εν το 1902 απκτησε διαβτη και καταρρκτη. "Η ζω μου εναι γεμτη, δεν υπρχει θση για ανα. Αυτ εναι πνω-κτω που πντοτε ζητοσα", θα γρψει στα καλ χρνια της υγεας και της δξας.
     Στις 9 Μρτη 1886, καθς επστρεφε σπτι, ο 25χρονος ανηψις του, Γκαστν, τον πυροβλησε 2 φορς με πιστλι. Η 1η σφαρα αστχησε αλλ η 2η βρκε το αριστερ πδι του, αφνοντς του μνιμη χωλτητα που δεν κατστη δυνατ να αντιμετωπιστε. Αυτ το περιστατικ αποσιωπθηκε απ τα μσα ενημρωσης, αλλ ο Γκαστν πρασε την υπλοιπη ζω του σε ψυχιατρικ συλο. Μετ το θνατο της αγαπημνης του μητρας (1887) κι αφο εχε προηγηθε ο θνατος του Ετζλ (1886), ο Βερν ρχισε να γρφει πιο σκοτειν ργα. Εδ αξζει να τονιστε πως προφανς λα τοτα μαζ τον αλλξανε πολ. Πολησε τη θαλαμηγ του, απαρνθηκε τη ταξιδιρικη κι ελεθερη ζω, αγκυροβολε οριστικ στην Αμινη και παρνει στα σοβαρ το ρλο του δημοτικο συμβολου, Συγγραφας και Σμβουλος δναν ικανοποηση ο νας στον λλον αλληλοκαλυπτμενοι. "Το Παρσι δεν θα με ξαναδε πια", γραψε στη μια του αδελφ το 1892. Οι βιογρφοι του απ δω και πρα τονε περιγρφουνε σιωπηλ, κπως σκοτειν και μελαγχολικ. Παραθτουνε το απσπασμα επιστολς στην αδελφ του με ημερομηνα 1η Αυγοστου 1894, που λει το εξς: "Κθε χαρ μου, χει γνει ανυπφορη, ο χαρακτρας μου χει αλλοιωθε βαθια κι χω δεχτε πλγματα, απ τα οποα ποτ δεν θα συνλθω". Πντως επσης μπορον να προστεθον να σωρ λλα γραφμεν του απ καλλτερες στιγμς κι εναι δικο να σχολιαστε απ μνον να στο τλος. Π.χ. "ταν δεν εργζομαι νιθω δειος, δεν χω ζω μσα μου. Η δουλεια μου δνει χαρ..." Πργματι, εργστηκε οκνα λη του τη ζω,
Αυτα λοιπν μπορε να οφελονται εν μρει σε αλλαγς στη προσωπικτητ του, αλλ νας σημαντικς παργοντας εναι το γεγονς τι ο γιος του Ετζλ, που ανλαβε την επιχερηση, δεν τανε τσο αυστηρς στις διορθσεις σο ταν ο Ετζλ. Το 1888, μπκε στη πολιτικ κι εξελγη δημοτικς σμβουλος της Αμινης, θση την οποα υπηρτησε επ 15 χρνια. 4 χρνια μετ, ο καταρρκτης που τον ταλαιπωροσε, μεωσε κατ πολ την ρασ του. Στις 24 Μρτη 1905, κι εν πασχε απ διαβτη και παρλυση, πθανε σπτι του επ της Boulevard Longueville 44 (σημεριν Boulevard Jules-Verne), στα 77 του χρνια, με τη χαρ τι το ργο του εχε αγαπηθε κι εκτιμηθε. Ο γιος του, Μισλ Βερν, επβλεψε την κδοση των μυθιστορημτων Η Εισβολ Της Θλασσας κι Ο Φρος Στην κρη Του Κσμου.



     Το 1863, εχε γρψει να μυθιστρημα με ττλο Το Παρσι Στον 20 Αινα, που νας νεαρς ντρας ζει σ' να κσμο με γυλινους ουρανοξστες, τρανα υψηλς ταχτητας, αυτοκνητα που κινονται με φυσικ αριο, αριθμομηχανς κι να παγκσμιο δκτυο επικοινωνιν, αλλ δεν μπορε να βρει την ευτυχα και καταλγει σ' να τραγικ τλος. Ο Ετζλ σκφτηκε τι η απαισιοδοξα του μυθιστορματος θα βλαπτε την ακμζουσα καρριρα του και πρτεινε να περιμνει 20 χρνια για να το δημοσιεσει. βαλε το χειργραφο σε ασφαλς σημεο, που ανακαλφθηκε το 1989. Δημοσιεθηκε το 1994, και την δια εποχ δημοσιεθηκαν για 1η φορ πολλ λλα μυθιστορματα και διηγματ του. Ο Ιολιος Βερν συνρπασε τη φαντασα χι μνο της Γαλλας, που γεννθηκε, αλλ κι λης της ευρωπακς ηπερου και της Αμερικς. Τα μυθιστορματ του μεταφραστκανε σχεδν σ' λες τις γλσσες του κσμου. γραψε ταξιδιωτικς ιστορες που διαδραματζονται σε θλασσες, σε στερις και στον αρα, προβλποντας μερικ απ τα σγχρονα κατορθματα του ανθρπου. Τα μεγλα συγγρμματ του εισγαγαν στη φιλολογα μα να σχολ, περιγρφοντας με σχεδν επιστημονικ τρπο τις τολμηρς κι απστευτες περιπτειες, που ταν γνωστες στους συγχρνους του.
     Προς το τλος της ζως του παθιστηκε με την Αφγηση Του Δρ Αρθουρ Πυμ Απ Το Ναντκετ, του Πε, συγγραφα που θαμαζε επ 50 χρνια, κι αμσως ρχτηκε στη δουλει. Εχε γρψει να ρθρο για τον Πε και τα ργα του (Edgard Poe et ses œuvres, 1864) και ττε κανε τη... συνχεια του Πυμ με ττλο: Η Σφγγα Των Πγων. Ο διος θεωροσε τον εαυτ του συγγραφα πως το ονμαζε "επιστημονικν εκπαιδευτικν μυθιστορημτων": ο προσεκτικς αναγνστης θα πληροφορηθε πολλ για τη χλωρδα, τη πανδα, τη γεωγραφα και την ιστορα των περιοχν που διαδραματζονται τα ργα του. Ορισμνα κεφλαια των ργων του εναι καθαρ και μνο πληροφοριακο χαρακτρα, πως π.χ. το 1ο Κεφ.  (Το Σκλαβοπζαρο) στο 2ο Μερος (Στην Αφρικ) του μυθιστορματος Ο Δεκαπενταετς Πλοαρχος. τσι κι οι διφορες επινοσεις στα ργα του δεν εναι προντα φαντασας, αλλ προσεκτικ ερευνημνες πιθαντητες. Εκ των πραγμτων δηλαδ πρεπε ορισμνα μσα μετακνησης στα μυθιστορματ του να γνουν αργτερα πραγματικτητα. Μλιστα ορισμνες εφευρσεις του εχαν δη πραγματοποιηθε: ο διος ανφερε σε συνντευξ του πως οι Ιταλο εχανε φτιξει υποβρχια 60 χρνια πριν απ τον καπετνιο Νμο.



    Φαντστηκε -μεταξ λλων- το ελικπτερο, το δκτυο των παγκσμιων τηλεπικοινωνιν και τα διαστημικ ταξδια σε μια σειρ απ μυθιστορματα που μγεψαν πολλς γενις εφβων. Ο λγος εναι για τη σειρ των 54 μυθιστορημτων του συνολικ,  που εχαν εκδοθε με το γενικ ττλο Θαυμαστ Ταξδια. Εφτος κλενουν 157 χρνια απ τη κυκλοφορα του 1ου απ αυτ, του Πντε Βδομδες Με Αερστατο. Η σειρ ξεκνησε το 1863 με το βιβλο αυτ, οπου ο συγγραφας αφηγεται τις περιπτειες ενς γγλου επιστμονα, του Δρος Φργκιουσον, που προσπαθε να διασχσει την Αφρικ απ την ανατολικ προς τη δυτικ ακτ επιβανοντας σ' να αερστατο. Η τεχνολογικ πινελι στο βιβλο αυτ γκειται στο τι το αερστατο του Δρος Φργκιουσον χρησιμοποιε υδρογνο τσο για τη πλρωση του σκου σο και για τη θρμανση του αερου σε αυτν. τσι ο πιλτος μπορε να πετχει τον λεγχο της ανδου και της καθδου κατ βοληση, θερμανοντας το υδρογνο στον σκο για την νοδο και ψχοντς το για τη κθοδο, αντθετα με τα αερστατα της εποχς, που οι επιβτες απρριπταν ρμα για την νοδο και περμεναν τη διαφυγ τη ψξη του αερου για τη κθοδο. Το στοιχεο αυτ εναι να μικρ μνο μρος λου του βιβλου, αποδεχθηκε μως πολ σημαντικ στη τερστια επιτυχα του. Απ ττε στα υπλοιπα 53 βιβλα της σειρς ο Βερν προσπαθοσε, σο μποροσε, να περιλαμβνει στη πλοκ εφευρσεις καταστσεις που φανονταν "λογικς" στην εποχ του, σαν αποτλεσμα της τεχνολογικς εξλιξης γνωστν επιστημονικν ανακαλψεων. Αλλες απ αυτς τις ιδες του πραγματοποιηθκανε σε σντομο χρονικ διστημα, λλες σε μεγαλτερο κι λλες απλ παρμειναν ως ενδιαφρουσες αλλ ακμη ανεφρμοστες συλλψεις ενς δημιουργικο μυαλο. Σγουρα μως δεν ταν νας κλασσικς συγγραφας επιστημονικς φαντασας. Οπως λλωστε εχε δηλσει κποτε κι ο διος, "σκοπς μου δεν εναι να προφητψω αλλ να διαδσω τη γνση".
     Και να σκεφτε κανες πως ττε
ο κσμος εξακολουθοσε να αντικρζει την επιστμη με φβο κι αγωνα και περιοριζτανε στα εργαστρια των σοφν, που δεν επτρεπαν στον εαυτ τους να αποθαρρυνθε απ τις λακς προλψεις. Ο νος τπος μυθιστορματος που εισγαγε ο Βερν ανατραξε τη φαντασα των ανθρπων και τους κανε να στραφονε ψηλ και να ερευνσουνε τον ουραν χοντας το ερτημα αν εναι πραγματικ δυνατ η πτση στο διστημα. κανε επσης τους ανθρπους να στρψουνε το ενδιαφρον τους στους βυθος των ωκεανν και να μελετσουν αν υπρχε δυναττητα να κατακτσουνε τον υποβρχιο κσμο. Σμερα, παρ' λο που οι περισστερες φανταστικς του ιστορες γιναν πραγματικτητα, τα ργα του εξακολουθον να εναι αγαπητ για τη πρωτοτυπα και το κοσμαγπητο φος τους.
    Τα τελευταα τριντα χρνια της ζως του τα πρασε στην Αμινη της Βρειας Γαλλας, γεντειρας της γυνακας του Ονορν. τσι πολλ μρη της πλης πρανε τ' νομ του. Στην Αμινη επσης βρσκεται ο τφος του. Το σπτι που ζησε εναι σμερα μουσεο. να εστιατριο που βρσκεται στον Πργο του ιφελ στο Παρσι ονομστηκε Le Jules Verne. Το 1954, το 1ο ατομικ υποβρχιο του κσμου, το αμερικνικο Ναυτλος (Nautilus), πρε το νομ του απ το ομνυμο υποβρχιο του πλοιρχου Νμο απ το 20.000 λεγες κτω απ τη θλασσα. Επσης, πολλ απ τα μυθιστορματ του γνανε ταινες.


                                                          Ο Ετζλ

     Ο Ετζλ επηρασε σημαντικ τα γραπτ του Βερν, που τανε τσο χαρομενος που βρκε πρθυμο εκδτη στε συμφνησε σχεδν σε λες τις αλλαγς που του πρτεινε. Ο Ετζλ απρριψε τουλχιστον να μυθιστρημα (Το Παρσι Στον 20 Αινα) και του ζτησε ν' αλλξει σημαντικ τα λλα κεμεν του. Στη πραγματικτητα δεν τανε λτρης της τεχνολογας και της ανθρπινης προδου, πως μπορε κανες να διαπιστσει απ τα ργα που γραψε πριν τη γνωριμα του και μετ το θνατο του εκδτη. Μα απ τις πιο σημαντικς αλλαγς που του επβαλε ταν η υιοθτηση της αισιοδοξας στα μυθιστορματ του. Το ατημ του για αισιδοξα κεμενα αποδεχθηκε σωστ. Για παρδειγμα, η Μυστηριδης Νσος αρχικ τελεωνε με λους τους επιζντες να επιστρφουν στην ηπειρωτικ χρα αλλ στη συνχεια εχανε πντα το ασθημα της νοσταλγας για το νησ. Ο Ετζλ αποφσισε τι αυτο οι νθρωποι πρεπε να ζσουν ευτυχισμνοι, γι' αυτ και στο αναθεωρημνο μυθιστρημα χρησιμοποησαν τις περιουσες τους για να φτιξουν να αντγραφο του νησιο. Επσης, για να μη προσβλλει τον στρατιωτικ σμμαχο της Γαλλας εκενη την εποχ, τη Ρωσικ Αυτοκρατορα, η καταγωγ και το παρελθν του πλοιρχου Νμο λλαξαν σημαντικ. Αρχικ ταν Πολωνς πρσφυγας, που θελε να εκδικηθε για τη διαρεση της πατρδας του και το θνατο της οικογνεις του κατ την Εξγερση του Γενρη και τελικ γινε Ινδς πργκηπας που αγωνζεται κτω απ τη θλασσα εναντον της Βρεττανικς Αυτοκρατορας μετ την Ινδικ Εξγερση του 1857.
     Η επιφανειακ ανγνωση των βιβλων του οδγησε τους περισστερους να τονε θεωρον συγγραφα ΕΦ και μλιστα ναν απ τους θεμελιωτς αυτο του εδους λογοτεχνας. Ωστσο η διαφορ του απ τους κλασσικος συγγραφες ΕΦ εναι σως λεπτ αλλ ξεκθαρη. Οι λλοι συγγραφες ΕΦ φαντστηκαν καταστσεις που απεχανε πολ απ το επιστημονικ και τεχνολογικ εππεδο της εποχς τους. Κλασσικ παραδεγματα: ο Αρατος νθρωπος κι η Εισβολ Εξωγινων (Ορτιος Γουλς), η αναβωση νεκρν (το τρας του Φρανκενστιν της Μαρης Σλε) κι η Ζω Στον Αρη (Εντγκαρ Ρις Μπροους).Το στοιχεο λοιπν που τον θησε ταν οι ανθρπινοι χαρακτρες κι η εξλιξη της κοινωνας. Το στοιχεο της επιστημονικς φαντασας χρησιμοποιεται για να τοποθετσει τους ανθρπους σε καταστσεις πρωτγνωρες για την εποχ του κι ταν αυτ ββαια που χρισε τσο ευρεα αναγνριση στον μεγλο συγγραφα.



     Αντθετα, στηρχθηκε στη γνωστ επιστμη και τεχνολογα της εποχς του για να περιγρψει τη λογικ και πιθαν αναμενμενη εξλιξ τους, η οποα, τις περισστερες φορς, δεν ργησε να πραγματοποιηθε. Το 1870 περιγραψε στο μυθιστρημ του 20.000 Λεγες, να υποβρχιο, τον Ναυτλο, που ο εφευρτης του, πλοαρχος Νμο, χρησιμοποιοσε για να πετχει τη παγκσμια ειρνη. Τα 1α υποβρχια εχανε δοκιμαστε το 1862, στη διρκεια του αμερικανικο εμφυλου πολμου, αλλ η αυτονομα κι οι δυναττητς τους δεν εχανε καμμα σχση με τον Ναυτλο, οι επιδσεις του οποου μοιζανε πιτερο με κενες των σημερινν πυρηνοκνητων υποβρυχων. Το 1886 περιγραψε το ελικπτερο στο μυθιστρημ του Ροβρος Ο Κατακτητς, εν η 1η πετυχημνη πτση ελικοπτρου πραγματοποιθηκε το 1906 απ τους Γλλους αδελφος Μπρεγκ. Το 1865 (Απ Τη Γη Στη Σελνη) και το 1870 (Γρω Απ Τη Σελνη) περιγραψε να αποτυχημνο ταξδι στη Σελνη, κατ το οποο το διαστημπλοιο χασε τον στχο του, λγω της βαρυτικς πρελξης ενς αστεροειδος, διγραψε να ημικκλιο γρω απ το δορυφρο μας κι επστρεψε στη Γη. Οπως εναι γνωστ, ο 1ος νθρωπος πτησε το πδι του στη Σελνη το 1969, αλλ αξζει ν' αναφερθε τι το 1970 το διαστημπλοιο Απλλων 13, στη 3η στη σειρ διαστημικ αποστολ στη Σελνη, παθε μια σοβαρ βλβη και χρειστηκε να ακολουθσει ακριβς την δια τροχι με αυτ που εχε φανταστε ο Βερν ακριβς 100 χρνια πριν, καταλγοντας κι αυτ να προσθαλασσωθε στον Ειρηνικ Ωκεαν.
     Η αγπη του για την Αστρονομα του ενπνευσε λλα 3 βιβλα: Ταξδι Σε Κομτη (1887), Η Γη νω Κτω (1889) και Το Κυνγι Του Μετερου (1901). Στο 1ο πραγματεεται τη σγκρουση της Γης με να κομτη, που χει αποτλεσμα να αποσπαστε να μικρ κομμτι της Γης με τους κατοκους της και να ακολουθσει τον κομτη στη περιφορ του γρω απ τον Ηλιο, προτο επιστρψει στη Γη. Στο 2ο αφηγεται τη προσπθεια των αστροναυτν του ταξιδιο στη Σελνη που σκπτονται, μετ την επιτυχ επιστροφ τους, να αλλξουνε τη κλση του ξονα περιστροφς της Γης για να τροποποισουνε το κλμα του Βρειου Πλου. Στο 3ο αφηγεται τη προσπθεια 2 ερασιτεχνν αστρονμων να εκμεταλλευτονε το χρυσφι που περιχεται σ' ναν αστεροειδ. Κι οι 3 ιστορες εναι σμερα αντικεμενα σοβαρν συζητσεων στη διεθν επιστημονικ κοιντητα. Τλος, το 1904 περιγραψε στο μυθιστρημ του Ο Κοσμοκρτωρ να χημα που μποροσε να μετατραπε σε αυτοκνητο, αεροπλνο, πλοο υποβρχιο, εμπνευσμνος προφανς απ τη 1η πτση των αδελφν Ριτ το 1902. Εναι αξιοσημεωτο τι στις αρχς της 10ετας του '60 κυκλοφρησε να γερμανικ αυτοκνητο, το Amphicar, που μποροσε να κινηθε και στην επιφνεια του νερο, σαν πλοο.



     Ο Ιολιος Βερν υπρξε νας πολυγραφτατος συγγραφας, με περισστερα απ 100 βιβλα στο ενεργητικ του, εναι ο 2ος σε αριθμ μεταφρσεων συγγραφας μετ την Αγκαθα Κρστι. Τα ργα του εχαν μεγλη απχηση και διαμρφσανε χαρακτρες εκατομμυρων εφβων στα τλη του 19ου αι. και στις αρχς του 20ο. Πρα απ την ανπτυξη του πνεματος της αναζτησης και την εμπλοκ του μσου αναγνστη στη τεχνολογα, κτι που δεν τανε και πολ συνηθισμνο ττε, γνωρζουμε πως οδηγσανε γνωστος επιστμονες κι εφευρτες στην υλοποηση ιδεν που δανεστηκαν απ τον μεγλο γλλο συγγραφα. Για παρδειγμα, ο πρωτοπρος αμερικανς σχεδιαστς υποβρυχων Σιμον Λικ λεγε τι πολλς απ τις ιδες του τις εχε δανειστε απ το βιβλο 20.000 λεγες υπ την θλασσα. Τον διο θαυμασμ γι' αυτ το βιβλο εχε και ο γλλος εξερευνητς των βυθν Ζακ Υβ Κουστ. Ο Βραζιλινος Αλμπρτο Σντος-Ντιμν, ο οποος κατασκεασε το πρτο επιχειρησιακ πλρες πηδαλιουχομενο αερστατο το 1901 κι να απ τα πρτα αεροπλνα το 1906, απδιδε σ' αυτν την μπνευσ του γι' αυτς τις εφευρσεις. Ο Ρωσοαμερικανς Ιγκρ Σικρσκι συνθιζε να λει τι πηγ της μπνευσς του για τη κατασκευ των ελικοπτρων του ταν το βιβλο του Βερν Ροβρος ο Κατακτητς. Εναι επσης γνωστ τι κι οι τρεις μεγλοι πρωτοπροι της πυραυλικς τεχνολογας, ο Ρσος Κονσταντν Τσιολκφσκι, ο Αυστρογερμανς Χρμαν Ομπερτ κι ο Αμερικανς Ρμπερτ Γκνταρντ εχαν εμπνευσθε απ το βιβλο του, Απ τη Γη στη Σελνη. Τλος, ο αμερικανς εξερευνητς των Πλων Ρτσαρντ Μπερντ, επιστρφοντας απ μια πτση πνω απ τον Ντιο Πλο, επε "Ο Ιολιος Βερν με οδγησε σε αυτ το ταξδι", αναφερμενος στα βιβλα Οι Περιπτειες Του Πλοιρχου Χατερς και Το Μυστριο Της Ανταρκτικς. Πρα μως απ την επιστημονικ απχηση των βιβλων του, εχε επηρεσει και πολλος λογοτχνες, μεταξ των οποων οι Γλλοι Ρεμπ, Ιονσκο, Ζαν Κοκτ κι Αντουν ντε Σεντ-Εξυπερ.



     Θα πρπει να αναφερθε τι προσπθησε να κνει και πραγματικ επιστημονικ φαντασα σε 2 ργα του. Στο 1ο, Το Παρσι Στον 20 Αινα που γρφτηκε το 1863, -πως και το 1ο της σειρς Θαυμαστ Ταξδια-, προσπαθε να φανταστε πς θα εναι ο κσμος στερα απ 100 χρνια, εν στο 2ο, Η Μρα Ενς Αμερικανο Δημοσιογρφου Το 2889, που γρφτηκε το 1889, προσπαθε να φανταστε πς θα εναι ο κσμος στερα απ 1.000 χρνια. Για το 2ο εναι πολ νωρς να υπρχει γνμη, μως πολλς απ τις προβλψεις του, πως για παρδειγμα η εξντληση των ορυκτν καυσμων, εμφανστηκαν σε πολ συντομτερο χρονικ ορζοντα. Για το 1ο διαπιστνεται πως εχε εκτιμσει σωστ μερικς απ τις συνπειες της βιομηχανικς ανπτυξης αλλ, μη γνωρζοντας επιστημονικς ανακαλψεις-κλειδι, χασε αρκετς λλες. Αυτ το βιβλο, που εκδθηκε μλις το 1993 για λγους που εξηγθηκαν, δειξε ναν Ιολιο Βερν ποιητικ, ρομαντικ και πεσιμιστ, εντελς διαφορετικ απ αυτν που εχαμε γνωρσει σε λλα βιβλα του. Στο Παρσι του 1963 κυκλοφορον αυτοκνητα που λειτουργον με πεπιεσμνο αρα, η πλη μως χει σοβαρ πρβλημα μλυνσης της ατμσφαιρας απ τις βιομηχανες. Οι νθρωποι χουνε γνει λιγτερο κοινωνικο εξαιτας της εντοντερης εργασιακς απασχλησης και παρασκευζονται τρφιμα απ ανργανες πρτες λες. Η Γη χει καλυφθε απ να πυκν δκτυο καλωδων που στηρζει τις εκτεταμνες τηλεπικοινωνες, με τις οποες εναι δυνατ η αποστολ εικνων και το παξιμο 20 πινων σε διαφορετικ σημεα του κσμου απ τον διο καλλιτχνη. Ολες αυτς οι προβλψεις χουνε γνει σμερα λγο-πολ πραγματικτητα. Θα πρπει μως να σημειωθε  πως χασε πολ σημαντικς εξελξεις, πως τους κινητρες εσωτερικς κασης (ο βενζινοκινητρας εφευρθηκε το 1876) και τις ασρματες τηλεπικοινωνες (τα ραδιοκματα προβλφθηκαν απ τον Ρμπερτ Μξγουελ το 1867 κι ανακαλφθηκαν απ τον Ροντολφ Χερτς το 1887). Αγνοοσε επσης τους πυραλους, αφο η 1η πετυχημνη δοκιμ γινε το 1926, κι τσι στο βιβλο του Απ Τη Γη Στη Σελνη εκτοξεει το διαστημπλοιο απ τη θση που επλεξε τελικ η NASA, τη Φλριδα, και με τη σωστ ταχτητα διαφυγς, μως χι με πραυλο αλλ με να τερστιο καννι σκαμμνο στη πλαγι ενς βουνο. Πνω απ' λα μως, χασε τη ψηφιακ επανσταση των ηλεκτρονικν υπολογιστν και τον συνδυασμ της με τις ασρματες τηλεπικοινωνες, που χουνε διαμορφσει αποφασιστικ τη καθημεριν ζω -κινητ τηλφωνα, ραδιφωνο, τηλεραση.


                                                Ο Κριος κι η Κυρα Βερν

     Εκενο που εντυπωσιζει στο Παρσι Τον 20 Αινα εναι ο πεσιμισμς του, εμφανστατος απ τη στση του συγγραφα να θεωρε τη τεχνολογικ επανσταση ατιο υποβθμισης χι μνο της καθημερινς ζως των ανθρπων αλλ και της καλλιτεχνικς δημιουργας στη λογοτεχνα, στη μουσικ και στις καλς τχνες. Δεν εναι λοιπν καθλου ακατανητο το γεγονς τι ο εκδτης του απρριψε αυτ το μυθιστρημα, λγοντας τι δεν θα αρσει στους αναγνστες και προτρεψε τον νο (ττε) συγγραφα να επικεντρωθε σε βιβλα ανλογα με το σχεδν ταυτχρονο Πντε Βδομδες Με Αερστατο, συμβουλ που οδγησε στα υπλοιπα 53 βιβλα της σειρς. Ωστσο η βαθτερη αντληψη του Βερν για την εξλιξη της τεχνολογικς πλευρς του πολιτισμο εναι παροσα, στω κι χι τσο απροκλυπτα, σε λα τα ργα του. Το γεγονς αυτ μπορε να το διαπιστσει κανες, διαβζοντας σε ριμη ηλικα τα βιβλα του μεγλου αυτο γλλου συγγραφα. Ανανενει κι αναπτσσει με ανεξντλητο οστρο κι υγεα: χρισμα που το 'χε κι ο μεγλος Δουμς πατρ. Εκενος tτρεφε το ργο του οδηγντας το στο παρελθν, εν ο Βερν κλυδωνζεται και δημιουργε στη τομ του παρντος με το μλλον. Η διαμορφωμνη κοσμοθεωρα που χει πια αποκτσει ο καθνας σε μεγαλτερη ηλικα μετατοπζει το ενδιαφρον απ τη τεχνολογα και τη περιπτεια στις ανθρπινες καταστσεις, ττε αναδεικνονται ξεκθαρα η λογοτεχνικ αξα αυτν των ργων κι η ποηση που τα διακρνει.

ΡΗΤΑ:

* Μνον ταν υποφρεις καταλαβανεις πραγματικ.

* ,τι κνεις για λεφτ, το κνεις σχημα.

* Η θλασσα εναι το παν. Καλπτει τα 7/10 της γινης σφαρας. Η ανσα της εναι αγν κι υγιειν. Εναι μια απραντη ρημος που ο νθρωπος δεν αισθνεται ποτ μνος, γιατ η ζω στροβιλζεται απ' λες τις πλευρς.

* Οι γυνακες δεν χουν μεγλη παρουσα στα μυθιστορματ μου επειδ θα μιλοσαν λη την ρα κι οι υπλοιποι δεν θα προλβαιναν απλ να πονε τποτα.

* Η επιστμη φλε μου, συνσταται απ λθη, αλλ εναι λθη χρσιμα γιατ λγο-λγο οδηγονε στην αλθεια.

* Ο πλεμος, πως τον ξρουμε, για πολ καιρ υπρξε ο πιο σγουρος κι ο πιο γργορος φορας πολιτισμο.

* ταν να ταξδι αρχζει σχημα, σπνια τελεινει καλ.

* Μπορομε να αψηφμε τους ανθρπινους νμους, αλλ δεν μπορομε να αντισταθομε στους φυσικος.


Μυθιστορματα:

Νεανικ ργα:

Un Prêtre en 1839, 1991 (νας Ιερας το 1839)
Jédédias Jamet ou l'histoire d'une succession, 1991 (Ζεδεδας Ζαμτ Η ιστορα μιας διαδοχς)
Pierre-Jean, 1910 (Πιερ Ζαν). Σε πολ μεγλο βαθμ αναθεωρημνο απ τον τον Μισλ Βερν.
Un drame au Mexique, 1876 (να δρμα στο Μεξικ)
Un drame dans le airs, 1874 (να δρμα στους αιθρες)
Martin Paz, 1875 (Μαρτν Παζ)
Maître Zacharius ou l'horloger qui avait perdu son âme, 1874 (Ο μαστρο-Ζαχαρας Ο ρολογς που χασε τη ψυχ του)
Un hivernage dans le glaces, 1874 (Ξεχειμνιασμα στους πγους)
Voyage en Angleterre et en Ecosse, 1889 (Ταξδι στην Αγγλα και τη Σκωτα)
Joyeuses misères de trois voyageurs en Scandinavie (Χαρομενες ταλαιπωρες 3 ταξιδιωτν στη Σκανδιναβα)
L'Oncle Robinson, 1991 (Ο Θεος Ροβινσν - ημιτελς)
Paris au XXe siècle, 1994 (Το Παρσι στον 20ο αινα)
Le Humbug, 1910 (Το Χουμπογκ)



Voyages extraordinaires:

Cinq semaines en ballon, 1863 (Πντε εβδομδες με αερστατο)
Voyage au centre de la Terre, 1864 (Ταξδι στο κντρο της Γης)
Le Comte de Chanteleine, 1864 (Ο κμης του Σαντελν), 
De la Terre à la Lune, 1865 (Απ τη Γη στη Σελνη)
Les Αventures du capitaine Hatteras, 1866 (Οι περιπτειες του πλοιρχου Χτερας)
Les Enfants du capitaine Grant, 1866, 1867 (Τα τκνα του πλοιρχου Γκραντ)
Vingt mille lieues sous les mers, 1869, 1870 (20.000 λεγες κτω απ τη θλασσα)
Autour de la Lune, 1870 (Γρω απ τη Σελνη)
Une ville flottante, 1871 (Πλωτ πολιτεα)
Les Forceurs de blocus, 1871 (Σπζοντας τον αποκλεισμ)
Une Fantaisie du docteur Ox, 1872 (Μια φαντασα του δκτορα Οξ)
Aventures de trois Russes et de trois Anglais dans l'Afrique australe, 1872 (Περιπτειες τριν Ρσων και τριν γγλων στη Ντια Αφρικ)
Le Tour du monde en quatre-vingts jours, 1873 (Ο γρος του κσμου σε 80 ημρες)
Le Pays des fourrures, 1873 (Η χρα των γουναρικν)
Le maître-Zacharie, 1874 (Ο μαστρο-Ζαχαρας)
L'Île mystérieuse, 1874, 1875 (Η μυστηριδης νσος)
Le Chancellor, 1875 (Σανσελρ)
Michel Strogoff, 1876 (Μιχαλ Στρογκφ)
Hector Servadac, 1877 (Εκτρ Σερβαντκ)
Les Indes noires, 1877 (Οι Μλαινες Ινδες)
Un Capitaine de quinze ans, 1878 (Ο δεκαπενταετς πλοαρχος)
Les cinq cents millions de la Bégum, 1879 (Τα 500 εκατομμρια της Μπεγκομ)
Les Tribulations d'un Chinois en Chine, 1879 (Περιπτειες Κινζου στην Κνα)
La Maison à vapeur, 1880 (Το ατμοκνητο σπτι)
Dix Heures en chasse, 1881 (Δκα ρες κυνγι)
La Jangada: 800 lieues sur l'Amazone, 1881 (Η Τζανγκντα. 800 λεγες στον Αμαζνιο)
L'École des Robinsons, 1882 (Η Σχολ των Ροβινσνων)
Le Rayon vert, 1882 (Η πρσινη ακτνα)
Kéraban-le-Têtu, 1883 (Κεραμπν ο πεισματρης)
L'Étoile du sud, 1884 (Το Αστρι του Ντου)
L'Archipel en feu, 1884 Το Αρχιπλαγος στις φλγες)
Frritt-Flacc, 1884 (Φρριττ Φλακκ)
Mathias Sandorf, 1885 (Ματτας Σαντρφ)
L'Épave du Cynthia, 1885 (Το ναυγιο της Κυνθας, με Πασκλ Γκρουσ, -ψευδνυμο Αντρ Λωρ)
Robur le Conquérant, 1886 (Ροβρος ο Κατακτητς)
Un Billet de loterie, 1886 (Ο λαχνς υπ' αριθ. 9672)
Nord contre sud, 1887 (Βορρς εναντον Ντου)
Le Chemin de France, 1887 (Ο δρμος για τη Γαλλα)
Gil Braltar, 1887 (Γιλ Βραλτρ)
Deux ans de vacances, 1888 (Δο χρνια διακοπς)
Famille-Sans-Nom, 1889 (Οικογνεια δχως νομα)
Sans dessus-dessous, 1889 (νω κτω)
César Cascabel, 1890 (Κασαρ Κασκαμπλ)
Mistress Branican, 1891 (Η Κυρα Μπρνικαν)
Le Château des Carpathes, 1892 (Ο Πργος των Καρπαθων)
Claudius Bombarnac, 1893 (Κλαδιος Μπομπαρνκ)
P'tit-bonhomme, 1893 (Ο μικρολης)
Mirifiques Aventures de Maître Antifer, 1894 (Οι εξωφρενικς περιπτειες του Αντιφρ)
L'île à hélice, 1895 (Το νησ με τις λικες)
Face au drapeau, 1896 (Μπροστ στη σημαα)
Clovis Dardentor, 1896 (Κλοβς Νταρντεντρ)
Le Sphinx des glaces, 1897 (Η Σφγγα των πγων)
Le Superbe Orénoque, 1898 (Ο υπροχος Ορινκος)
Le Volcan d'or, 1899 (Το χρυσ ηφαστειο)
Le testament d'un excentrique, 1899 (Η διαθκη ενς εκκεντρικο)
Seconde patrie, 1900 (Δετερη πατρδα)
Le Village aérien, 1901 (Το εναριο χωρι)
Les Histoires de Jean-Marie Cabidoulin, 1901 (Οι ιστορες του Ζαν-Μαρ Καμπιντουλν)
Les Frères Kip, 1902 (Οι Αδελφο Κιπ)
Bourses de voyage, 1903 (Ταξιδιωτικς υποτροφες)
Un Drame en Livonie, 1904 (να δρμα στη Λιβονα)
Maître du Monde, 1904 (|Ο Κοσμοκρτωρ)
'Invasion de la mer, 1905 Η εισβολ της Θλασσας



Μεταθαντιες πρτες εκδσεις:
     Μετ το θνατ του, πολλ απ τα χειργραφ του βρσκονταν στο στδιο της αναμονς της δημοσευσς τους, στε να τηρεται ο ρυθμς του ενς δο βιβλων ετησως. Τα περισστερα απ τα ργα αυτ χουν διασκευαστε απ τον Μισλ Βερν, γιο του, πριν εκδοθον. Τα αυθεντικ εκδθηκαν αρκετς 10ετες μετ. Η χρονολογα εναι το εκτιμμενο τος συγγραφς.

La Journée d'un journaliste américain en 2889, 1889 (Μια μρα απ τη ζω ενς Αμερικανο δημοσιογρφου το 2889). Μισλ Βερν (;).
Aventures de la famille Raton, 1886 (Οι περιπτειες της Οικογνειας Ποντικα). Μικρς παρεμβσεις του Μισλ.
Monsieur Ré-Dièze et Mademoiselle Mi- Bémol, 1893 (Ο κριος Ρε-Δεση κι η δεσποινς Μι-φεση). Μικρς παρεμβσεις του Μισλ.
Le Beau Danube jaune, 1901 (Ο ωραος κτρινος Δοναβης), 
En Magellanie, 1897 (Στην Μαγγελλανα)
Le Secret de Wilhelm Storitz, 1898 (Το μυστικ του Βλχελμ Στριτς)
La Chasse au météore, 1901 (Το κυνγι του Αερλιθου)
Le Phare du bout du monde, 1903 (Ο φρος στην κρη του κσμου)
Voyage d'études, 1904 (Εκπαιδευτικ ταξδι), ημιτελς. Χρησιμοποιθηκε απ τον Μισλ για την συγγραφ του "Η καταπληκτικ περιπτεια της αποστολς Μπαρσκ".
Edom, 1905, εκδθηκε το 1910 ως L'Éternal Adam (Ο αινιος Αδμ) και το 1986 με τον αρχικ ττλο. Θεωρεται ργο του Μισλ.
La Destinée de Jean Morénas, 1910 (Το Ριζικ του Ζαν Μορενς). Σοβαρς επεμβσεις του Μισλ
Le Mariage de Mr. Anselme de Tilleuls (1855) 1982 (Ο Γμος του κ. Ανσλμ ντε Τιγι)
Le Siège de Rome, 1991 (Η πολιορκα της Ρμης)
San Carlos, 1991 (Σαν Κρλος)

λλα ργα:

À Propos du Géant, 1863 (Σχετικ με τον Γγαντα)
Les Méridiens et le calendrier, 1873 (Οι μεσημβρινο και το ημερολγιο)
Une Ville idéale, 1875 (Μια ιδανικ πλη)
Les Révoltés de la Bounty, 1879 (Η ανταρσα του Μπουντυ (το πρωττυπο γρφτηκε απ τον Γκαμπριλ Μαρσλ)
L'Agence Thompson and Cο, 1907 (Γραφεο ταξιδιν Θμψων και Σα), γρφτηκε απ τον Μισλ εκδθηκε σαν Ιουλου Βερν.
L'Étonnante Aventure de la mission Barsac, 1919 (Η καταπληκτικ περιπτεια της αποστολς Μπαρσκ) σνθεση του Μισλ, βασισμνη στο "Voyage d'études" (Εκπαιδευτικ ταξδι), και στο "Une ville saharienne" δημοσιευμνη Ιουλου Βερν

Θεατρικ ργα:

Les Pailles rompues, 1850 (Σπασμνα Στχυα)
Les Châteaux en Californie, 1852 (Τα κστρα στην Καλιφρνια)
Monna Lisa (Μνα Λζα) σε συνεργασα με τον Μισλ Καρ
Le Colin-Maillard, 1853, σε συνεργασα με τον Μισλ Καρ και μουσικ του Αριστντ Ινιρ)
Les Compagnons de la Marjolaine, 1855 (Οι Σντροφοι της Μαρζολν) σε συνεργασα με τον Μισλ Καρ και μουσικ του Αριστντ Ινιρ
Monsieur de Chimpanzé, 1858 (Κριος Χιμπαντζς) σε μουσικ του Αριστντ Ινιρ
L'Auberge des Ardennes, 1860 (Το Πανδοχεο στις Αρδννες) σε συνεργασα με τον Μισλ Καρ και μουσικ του Αριστντ Ινιρ
Onze jours de siège, 1861 (ντεκα Μρες Πολιορκα) σε συνεργασα με τον Σαρλ Βαλ
Un Neveu d'Amérique ou les deux Frontignac, 1873 (νας Ανηψις απ την Αμερικ οι δο Φροντινικ) σε συνεργασα με τον Σαρλ Βαλ και αναθεωρημνο απ τον Εντουρ Καντλ
Le Tour du monde en quatre-vingts-jours, 1874 (Ο Γρος του Κσμου σε 80 Ημρες) σε συνεργασα με τον Εντουρ Καντλ και τον Αντλφ ντ'Εννερ
Les Enfants du capitaine Grant, 1878 (Τα τκνα του Πλοιρχου Γκραντ) σε συνεργασα με τον Αντλφ ντ'Εννερ
Michel Strogoff, 1880 (Μιχαλ Στρογκφ) σε συνεργασα με τον Αντλφ ντ'Εννερ
Les Voyages au théâtre, 1881 (Ταξδια στο Θατρο (κδοση που περιλαμβνει τα τρα προηγομενα ργα)
Voyage à travers l'impossible, 1882 (Ταξδι Προς το Αδνατο) σε συνεργασα με τον Αντλφ ντ'Εννερ
Kéraban-le-têtu, 1883 (Κεραμπν ο Πεισματρης)
Manuscrits nantais (Χειργραφα της Νντης), περιορισμνη κδοση που συγκεντρνει ανκδοτα θεατρικ που δεν εχαν ανβει στη σκην:
τμος 1 (1991)
Don Galaor, 1849, σκετς
Le Coq de bruyère (Ο Τσαλαπετεινς) 1849
On a souvent besoin d'un plus petit que soi, 1849, σκετς
Abd'allah, 1849
Le Pôle Nord, 1872 (Ο Βρειος Πλος), σε συνεργασα με τον Εντουρ Καντλ
Une Promenade en mer, 1847 (νας περπατος στη θλασσα)
Le Quart d'heure de Rabelais, 1847 (Τα 15 λεπτ του Ραμπελα)
La mille et deuxième nuit, 1850 (Η χιλιοστ δετερη νχτα)
La Guimard, 1850 (Η Γκιμρ)
La Tour de Montlhéry, 1852 (Ο Πργος του Μοντλερ) σε συνεργασα με τον Σαρλ Βαλ
Les Sabines, 1867 (Οι Σαβνες) ημιτελς, σε συνεργασα με τον Σαρλ Βαλ κι να απσπασμα ργου χωρς ττλο απ το 1874.τμος 2
Alexandre VI, 1847 (Αλξανδρος ΣΤ)
La Conspiration des poudres, 1848 (Η Συνωμοσα της Πυρτιδας)
Un Drame sous Louis XV, 1849, (να δρμα επ Λουδοβκου ΙΕ)
Quiridine et Quidinerit, 1850 (Κιριντν και Κιντινερτ)
De Charybde en Scylla, 1851 (Απ τη Χρυβδη στη Σκλλα)
Les Heureux du jour, 1856 (Οι Χαρομενοι της Ημρας)
Guerre aux tyrans, 1854 (Πλεμος στους Τραννους)
Au bord de l'Adour, 1855 (Στις χθες του Αντορ)
Un Fils adoptif, 1853 (νας υιοθετημνος γιος) σε συνεργασα με τον Σαρλ Βαλ)



Δοκμια κι ιστορικ ργα:

Salon de 1857 (1857)
Edgard Poe et ses œuvres, 1864 (Ο ντγκαρ Πε και τα ργα του)
Géographie illustrée de la France et de ses colonies, 1866 (Εικονογραφημνη Γεωγραφα Γαλλας κι Αποικιν) συνεργασα με Θεφιλο Λαβαγι
Découverte de la terre. Histoire générale des grands voyages et des grands voyageurs (Η Ανακλυψη της Γης. Γενικ Ιστορα των Μεγλων Ταξιδιν και των Μεγλων Περιηγητν). Δημοσιετηκε σε 4 τμους, εκ των οποων οι 3 συνεργασα με Γκαμπριλ Μαρσλ. Ο 1ος εκδθηκε το 1870, ο 2ος το 1878, ο 3ος (Οι Μεγλοι Θαλασσοπροι του 18ου Αι.) το 1879 κι ο 4ος (Οι Μεγλοι Περιηγητς του 19ου Αι.) το 1880.
La Conquête Scientifique et Économique du Globe, 1888 (Η Επιστημονικ & Οικονομικ Κατκτηση της Υφηλου) συνεργασα με Γκαμπριλ Μαρσλ, ημιτελς)
Souvenirs d'enfance et de jeunesse, 1890 (Αναμνσεις απ τα παιδικ και τα νεανικ χρνια).

Ποιματα και τραγοδια:

     χουνε βρεθε 184 ποιματα και τραγοδια του. Τα περισστερα χουν μελοποιηθε απ τον Αριστντ Ινιρ. Μγας αριθμς ποιημτων προρχεται απ 2 σημειωματρια.


===============


                             Οι Ναυαγο Του Σμπαντος

     Ο σοφς Σοφρ-Α-Σρ -τρτος αρσενικς εκπρσωπος της εκατοστς πρτης γενες των απογνων των Σοφρ- προχωροσε στο μεγλο δρμο της Μπασντρα, πρωτεουσας της Χαρς-Ιτν-Σου, πως ονομζεται "η Αυτοκρατορα των Τεσσρων Θαλασσν". Γιατ τσσερις θλασσες, η Τυμπελνη (η Βρεια), η Ενη (η Ντια), η Σπνη (η Ανατολικ) κι η Μερνη (η Δυτικ), αποτελοσαν τα ρια της απραντης αυτς χρας με το πολ ασμμετρο σχμα, που εκτεινταν απ' την τετρτη μορα ανατολικο μκους ως την εξηκοστ δευτρα δυτικο κι απ' την πεντηκοστ τετρτη μορα βορεου πλτους ως την πεντηκοστ πμπτη μορα νοτου. σο για την κταση καθεμις θλασσας χωριστ, πς να την υπολογσει κανες, στω και κατ προσγγιση, αφο εννονταν λες μαζ κι νας θαλασσοπρος, ξεκινντας απ οποιοδποτε παρλι τους κι ακολουθντας συνεχς ευθεα γραμμ, θα φθανε αναγκαστικ στο εκ διαμτρου αντστοιχο παρλιο; Γιατ, σ' λη την επιφνεια της γινης σφαρας, δεν υπρχε λλη στερι εξν απ' τη χρα της Αυτοκρατορας των Τεσσρων Θαλασσν.
     Ο Σοφρ βδιζε αργ, πρτα απ' λα γιατ κανε πολλ ζστη: εχε αρχσει η εποχ του κασωνος κι νας φοβερς πρινος καταρρκτης απ ηλιαχτδες -γιατ ο λιος βρισκταν κοντ στο ζενθ- πφτανε πνω στη Μπασντρα, στην ακτ της Ανατολικς θλασσας, εκοσι μορες προς βορρν του Ισημερινο. Παραπνω μως κι απ' την κοραση και τη ζστη, το βρος των στοχασμν κανε το σοφ μας ν' αργοπερπατ. Εν σφογγιζε μηχανικ τον ιδρτα του προσπου του, φερνε στο νου τη συνεδραση που εχε τελεισει πριν απ λγη ρα, που τσοι εμπνευσμνοι ρτορες, μεταξ των οποων εχε κι ο διος τη τιμ να συγκαταλγεται, εχαν εορτσει πανηγυρικ την εκατοστ ενενηκοστ πμπτη επτειο της ιδρσεως της Αυτοκρατορας. λλοι εχαν ανατρξει στην ιστορα της, που ταν κι η ιστορα ολκερης της Ανθρωπτητος. Εχαν υπενθυμσει πως η Χρα των Τεσσρων Θαλασσν τανε διαιρεμνη, αρχικ, σε απειρριθμες φυλς αγρων, που δεν γνωρζονταν η μια με την λλη. Οι πιο αρχαες παραδσεις ξεκινοσαν απ' αυτς. Προγενστερα γεγοντα δε γνριζε καννας, γιατ μλις πριν απ λγο καιρ οι φυσικς επιστμες ρχισαν να ξεχωρζουν μια αμυδρ λμψη μσα στ' ανεξερενητα σκοτδια του παρελθντος. Πντως, αυτο οι μακρινο χρνοι ξφευγαν απ την κριτικ της ιστορας, που στα πρτα στοιχεα της ταν λα-λα κτι αριστες γνσεις σχετικς με τις αρχαες φυλς, τις σκρπιες παντο.
     Οχτ χιλιδες χρνια στη σειρ, η Ιστορα της Χρας των Τεσσρων Θαλασσν, με στοιχεα ολονα πιο εξακριβωμνα και πληρστερα, δεν ανφερε παρ για μχες και πολμους: στην αρχ ατμου εναντον ατμου, αργτερα οικογνειας εναντον λλης οικογνειας, τλος μιας φυλς εναντον της λλης. Κθε ζωνταν παρξη, κθε κοιντητα, μικρ μεγλη, δεν εχε, στο πρασμα των αινων, λλο στχο παρ να εξασφαλσει την απλυτη υπεροχ εναντον των ανταγωνιστν της και προσπαθοσε, πτε με την ενοια της τχης, πτε καταλγοντας σε αποτυχα, να τους υποτξει στους δικος της νμους. Στη περοδο αυτν των οχτ χιλιδων ετν, οι αναμνσεις των ανθρπων παιρναν μια πιο θετικ μορφ. Στην αρχ της δετερης των τεσσρων περιδων, που διαιρονταν τα χρονικ της Χρας των Τεσσρων Θαλασσν, ο θρλος μπαινε δικαιολογημνα στη σειρ των αποδειγμνων ιστορικν γεγοντων. Ωστσο, τ ιστορα και τ θρλος; Η ουσα δεν λλαζε καθλου: πντα σφαγς και σκοτωμο -ββαια, χι πια περιορισμνες ανμεσα σε δυο φυλς, αλλ ανμεσα σε δυο λαος- κι τσι, σε γενικ ανλυση, η δετερη περοδος δεν εχε μεγλη διαφορ απ' την πρτη.
     Τα δια εχανε συμβε στην τρτη περοδο, που εχε κλεσει πριν διακσια χρνια, στερ' απ διρκεια ξι αινων. Πιο φριχτ ακμα σως, αυτ η τρτη περοδος, εχε φρει αντιμτωπους στρατος ολκερους κι οι νθρωποι, με αφνταστη λσσα, εχανε ποτσει τη γη με το αμα τους.
Πραγματικ, οχτ αινες πριν απ' τη μρα που ο σοφς μας Σοφρ ακολουθοσε το μεγλο δρμο της Μπασντρα, η ανθρωπτητα εχε βρεθε παντοιμη για μεγλο αλληλοσπαραγμ. Τ' ρματα, οι εμπρησμο, η ωμ βα εχανε κιλας φρει σε πρας να μρος του "εκπολιτιστικο" ργου τους, οι αδνατοι εχαν υποκψει στις αχαλνωτες πισεις των ισχυρν, οι κτοικοι της Χρας των Τεσσρων Θαλασσν αποτελοσανε τρεις ομογενες εθντητες, που σε καθεμιν απ' αυτς ο χρνος εχε απαλνει τις μεταξ νικητν κι ηττημνων διαφορς του παρελθντος. Ττε, μια απ' αυτς τις εθντητες εχε κινσει να υποτξει τις λλες δυο. Βρισκμενοι στο κντρο της Χρας των Τεσσρων Θαλασσν, οι νθρωποι με το Μπροντζινο Πρσωπο (Ανταρτ-Χα-Σαμγκρ) πολμησαν ανελητα για να επεκτενουν τα σνορ τους, που μσα σ' αυτ ασφυκτιοσε μια φλογερ φυλ πολυτκνων. Και διαδοχικ, με πολμους που κρτησαν αινες ολκερους, νκησαν τους ανθρπους της Χρας των Χιονιν (Ανταρτ-Μαχρτ-Χορς), κατοκους του Ντου και τους ανθρπους του Ακνητου στρου (Ανταρτ-Μτρα-Πισολ), που η αυτοκρατορα τους εκτειντανε προς το Βορρ και προς τη Δση. Εχανε περσει διακσια χρνια πνω-κτω απ' τον καιρ που το στερν ξεσκωμα των δυο νικημνων λαν εχε πνιγε μσα σε ποταμος αματος κι επιτλους η γη μπορε να χαρε μια ειρηνικ περοδο. ταν η τετρτη περοδος της Ιστορας. Μια μνη αυτοκρατορα αντικαθιστοσε τις τρεις εθντητες του παρελθντος και καθς λοι υποτσσονταν στο νμο της Μπασντρα, η πολιτικ εντης κντευε ν' αφομοισει της φυλς μσα στο χωνευτρι της. Κανες δεν κανε λγο πια για τους ανθρπους με Μπροντζινο Πρσωπο, για τους ανθρπους της Χρας των Χιονιν, για τους ανθρπους του Ακνητου στρου κι ολκερη η γη τανε κατοικημνη απ να μοναδικ λα, τους Ανθρπους των Τεσσρων Θαλασσν, που κλεινε μσα λους τους λλους.
     Ωστσο, στερ' απ διακσια χρνια ειρνης, προμηνυταν μια πμπτη περοδος. Δυσρεστες φμες κυκλοφοροσαν, απ μιαν γνωστη πηγ. Σιγ-σιγ βγανανε στη μση στοχαστς, για να ξυπνσουν μσα στις ψυχς των ανθρπων κτι παραδοσιακς αναμνσεις, που θα μποροσε να πιστψει κανες πως εχαν εξαλειφθε για πντα. Το προγονικ ασθημα της φυλς ξαναζωντνευε με να μορφ και με καινοργιες ονομασες. Γινταν πολς λγος για "κληρονομικτητα", για "κοιν γνωρσματα", για "εθντητες", κ.τ.λ., λο νεοδημιοργητες λξεις, που, συμβολζοντας μιαν επιτακτικ ανγκη, εχαν αποκτσει μονομις πολιτικ δικαιματα. Ανλογα με τα κοιν γνωρσματα: την καταγωγ, την εξωτερικ ψη, τις ηθικς τσεις, τα συμφροντα απλς τοπικιστικος κλιματολογικος ρους, σχηματζονταν ομδες, που τα μλη τους πολλαπλασιζονταν σιγ-σιγ κι ρχιζαν να εκδηλνουν δυναμικ την παρουσα τους. Ποις εξελξεις θα εχε ραγε αυτ η ανπτυξη; Μπως κινδνευε να διαλυθε η νεογννητη Αυτοκρατορα; ραγε η Χρα των Τεσσρων Θαλασσν θα διαλυταν, πως λλοτε, σ' να σωρ εθντητες; Μπως θα ταν μοιραο ττε να επαναληφθον οι φρικιαστικς εκατμβες, που στο παρελθν, για τσες χιλιετηρδες, εχαν μετατρψει τη γη σ' να απραντο σφαγεο;
* * *
     Ο Σοφρ, μ' να κονημα του κεφαλιο, διωξε αυτς τις απαισιδοξες σκψεις. Το μλλον, οτε κενος οτε κανες λλος το ξερε. Για ποι λγο, λοιπν, να στενοχωριται προκαταβολικ για το ενδεχμενο μιας αββαιης καταστροφς; λλωστε, μια ττοια μρα, τανε κθε λλο παρ κατλληλη για τσον απαισιδοξα συμπερσματα: Σμερα, λα τανε χαρομενα κι πρεπε κανες να σκπτεται μονχα το σεβαστ μεγαλειτατο Μογκρ-Σι, δωδκατο Αυτοκρτορα της Αυτοκρατορας των Τεσσρων Θαλασσν, που η κυριαρχα του οδηγοσε το σμπαν στα νδοξα πεπρωμνα του. λλωστε για να φιλσοφο, δεν λειπαν οι λγοι για να εναι ευχαριστημνος. Εξν απ' τον ιστορικ αφηγητ, που εχε ανατρξει στο δοξασμνο παρελθν της Χρας των Τεσσρων Θαλασσν, μια πλειδα σοφν, καθνας με την ειδικτητ του, εχαν αναλσει τον πλοτο των ανθρωπνων γνσεων, υπογραμμζοντας μχρι ποου ανοδικο σημεου η μακραωνη αυτ προσπθεια εχε οδηγσει την ανθρωπτητα. Κι αν ο πρτος εχε υποβλει το ακροατρι του σε θλιβερς σκψεις, εξιστορντας ποιο αργοβδιστο και κακοστρωμνο δρμο εχε ακολουθσει η ανθρωπτητα για να ξεφγει απ' την αρχγονη κτηνωδα της, οι λλοι, χρυσνοντας το χπι, εχανε βρει τον τρπο να κολακψουνε τη δικαιολογημνη υπερηφνεια των ακροατν τους.
     Στ' αληθιν, η παραβολ μεταξ του ανθρπου που εχε φτσει γυμνς κι οπλος στη γη κι εκενου που εχε γνει σμερα, κινοσε το θαυμασμ. Αινες ολκερους, παρ' λες τις διχνοις του και τ' αδελφοκτνα μση του, ο νθρωπος οτε στιγμ δεν εχε διακψει τον αγνα εναντον της φσεως, αυξνοντας ολονα τα πολτιμα λφυρα της νκης του. Αργοπερπτητη στην αρχ, η θριαμβικ πορεα του εχε αναπτξει μεγλη ταχτητα τα τελευταα διακσια χρνια. Η πολιτικ σταθερτητα κι η παγκσμια ειρνη που εχαν επακολουθσει, πτυχαν μια καταπληκτικ προδο στον τομα της επιστμης. Η ανθρωπτητα εχε καταλξει στο συμπρασμα πως πρεπε να στρατολογσει επιστμονες για να λσουν τα προβλματ της, αντ να καταρρακνει το ηθικ του λαο και να εξαθλινει τα οικονομικ του με παρλογους πολμους. Και γι' αυτ, στη διρκεια των δυο τελευταων αινων, εχε προχωρσει, με ολονα πιο γοργ ρυθμ, προς την πνευματικ ανπτυξη και την τεχνικ προδο για αξιοποηση του υλικο πλοτου. Σε γενικς γραμμς, ο Σοφρ, συνεχζοντας τον περπατ του κτω απ' τον καυτ λιο της Μπασντρα, ανακεφαλαωνε μες στο μυαλ του τη σειρ των κατακτσεων του ανθρπου.
     Πρτ' απ' λα -πριν αναρθμητους αινες- εχε επινοσει τη γραφ, για να οριστικοποισει τη σκψη του. στερα -η δετερη εφερεση εχε γνει πριν πεντακσια χρνια- εχε βρει τον τρπο να τυπσει το γραπτ λγο του μ' να καλοπι σε πειρα ανττυπα. Απ αυτ την εφερεση ξεκνησαν και πραγματοποιθηκαν να σωρ λλες. Χρη σ' αυτν κινητοποιθηκαν λοι οι εγκφαλοι, η δινοια του καθενς πλουτστηκε με τις γνσεις του λλου κι οι εφευρσεις και στη θεωρα και στην εφαρμογ, πολλαπλασιαστκανε καταπληκτικ. Τρα πια, ταν αναρθμητες. Ο νθρωπος εχε εισχωρσει στα σπλγχνα της γης για να βγλει κρβουνο, εξασφαλζοντας νετα τη θρμανσ του. Εχε ελευθερσει την κρυφ δναμη του νερο κι ο ατμς σερνε, πνω σε σιδερνιες ργες, βαρεις αμαξοστοιχες βαζε σε κνηση απειρριθμες μηχανς, που εχαν ργανα ελατρια μεγλης δναμης, λεπττητας κι ακριβεας. Χρη σ' αυτς τις μηχανς φαινε τα φυτικ νματα και κατεργαζτανε τα μταλλα, το μρμαρο και την πτρα. Προχωρντας σ' να λιγτερο συγκεκριμνο τομα, εισχωροσε βαθμιαα στο μυστριο των αριθμν κι εξερευνοσε στα κατβαθα την ασγκριτη ακρβεια της μαθηματικς επιστμης. Μ' αυτν, η σκψη του εχε διατρξει τον ουραν. ξερε πως ο λιος δεν τανε παρ να στρο περιστρεφμενο στο πειρο, σμφωνα με αυστηρος νμους, παρασροντας τους εφτ πλαντες της ακολουθας του μσα στη φλογισμνη τροχι του. ξερε την τχνη να ανακατεει ορισμνα σματα στη φυσικ τους κατσταση, σχηματζοντας καινοργια ολτελα σχετα με τα πρτα. Αλλ και να χωρζει ορισμνα λλα στα συστατικ τους στοιχεα. Μποροσε ν' αναλει τον χο, τη θερμτητα, το φως κι ρχιζε να προσδιορζει τους φυσικος νμους των. Πριν απ πενντα χρνια εχε μθει να παργει αυτ τη δναμη που χει εκδηλσεις τρομαχτικς με αστραπβροντα και την εχε υποτξει. Αυτ η μυστηριδης ενργεια μετδιδε κιλας σε ανυπολγιστες αποστσεις τη γραπτ σκψη. Αριο θα μετδιδε τον χο, μεθαριο, χωρς λλο, το φως... Ναι, ο νθρωπος ταν μεγλος, πιο μεγλος απ' την απεραντοσνη του σμπαντος, που μια μρα, χι πολ μακρυν, θα το εξουσαζε σαν κριος...
     Ττε, για να κατχει κανες ακραιη την αλθεια, μενε να βρεθε η λση αυτο του τελευταου προβλματος: Αυτς ο νθρωπος, ο κοσμοκρτορας, ποις ταν; Απ πο ερχταν; Ποιν γνωστο τελικ στχο εχε αυτ η ακοραστη προσπθει του; Το ευρτατο τοτο θμα ακριβς εχε αναπτξει ο Σοφρ στη διρκεια της τελετς. Ββαια το εχε μλλον πραγματευθε κρες-μσες, γιατ να ττοιο πρβλημα ταν λυτο χι μνο προς το παρν, αλλ δχως λλο θα τανε και για πολ καιρ ακμα. Κι μως, λγες αμυδρς λμψεις ρχισαν ν' αχνοφανονται πσω απ' το ππλο του μυστηρου. Κι απ' αυτς τις λμψεις ο Σοφρ εχε προβλει τις πιο ισχυρς, ταν, συστηματοποιντας, κωδικοποιντας τις εππονες παρατηρσεις των προγενεστρων στοχαστν, με τις ατομικς του σημεισεις, εχε καταλξει στο δικ του νμο "περ εξλιξης της ζωντανς λης", -νμο που εχε πια γνει παγκοσμως παραδεκτς χωρς καμιν απολτως αντιλογα.
     Η θεωρα αυτ στηριζταν σε τριπλ βση.
     Πρτ' απ' λα στη γεωλογικ επιστμη, που, γεννημνη τη μρα που εχαν ερευνσει τα σπλχνα της γης, εχε τελειοποιηθε με την ανπτυξη της εκμετλλευσης των ορυχεων. Η επιφνεια της γινης σφαρας τανε γνωστ με τσην ακρβεια, στε τολμοσαν να της καθορσουν ηλικα τετρακοσων χιλιδων χρνων, -εν της Χρας των Τεσσρων Θαλασσν δεν ξεπερνοσε τις εκοσι χιλιδες χρνια. Γιατ αυτ η πειρος, πρωττερα, αναπαυτανε κτω απ' τη θλασσα, καθς μαρτυροσε το πηχτ στρμα λσπης που σκπαζε αδικοπα τους βρχους που ταν στοιβαγμνοι απ κτω. Με ποι μηχανισμ να 'χε ραγε προβλει απ' τα κματα που τη σκεπζανε; Δχως λλο απ καμμι συσταλτικ ενργεια της γινης σφαρας που οφειλτανε στη ψξη. πως κι αν εχε, η ανδυση της Χρας των Τεσσρων Θαλασσν μποροσε να θεωρηθε σαν απλυτα αποδειγμνη. Οι φυσικς επιστμες εχανε προμηθψει στο σοφ τις υπλοιπες δυο βσεις του συστματς του, αποδεικνοντας τη στεν συγγνεια που εχανε τα φυτ ανμεσ τους και τα ζα ανμεσ τους. Ο Σοφρ, μως, δεν εχε σταματσει εκε. Εχε αποδεξει, πως σχεδν λα τα φυτ που υπρχαν, συνδονταν καθνα χωριστ με κποιο θαλασσιν φυτ προγονικ του και πως σχεδν λα τα γινα ιπτμενα ζωνταν προρχονταν απ τα ζα της θλασσας. Μια αργ, αλλ' ασταμτητη εξλιξη εχε προσαρμσει φυτ και ζα στην αλλαγ της πρωτγονης διαβωσης κι τσι, σταδιακ, εχανε γεννηθε οι υπρξεις που πληθνονταν στη γη και στον ουραν. Κρμα που αυτ η ξυπνη θεωρα δεν ταν απρσβλητη. Γιατ υπρχανε και μερικ φυτ και ζα που φαινταν αδνατο να συνδεθον με αντστοιχα υδρβια προγονικ τους. Εκε βρισκτανε το να απ' τα δυο ευασθητα σημεα του συστματος.
     Ο Σοφρ παραδεχταν πως ο νθρωπος ταν το λλο ευασθητο σημεο. Μεταξ ανθρπου και ζων καμμι συσχτιση δεν τανε δυνατ. Ββαια, οι λειτουργες κι οι ουσιδεις ιδιτητες, πως η αναπνο, η θρψη, η κινητικτητα, ταν μοιες γνονταν αισθητ κατ τον διο τρπο, υπρχεν μως τερστια διαφορ στα εξωτερικ σχματα και στον αριθμ και τη διταξη των οργνων. Αν με μιαν αλυσδα που λγοι κρκοι της λειπαν μποροσαμε να συνδσουμε τη μεγλη πλειοντητα των ζων σε αντστοιχους προγνους που προρχονταν απ' τη θλασσα, η δια αλληλοσνδεση ταν απαρδεκτη για τον νθρωπο. Για να διατηρηθε απρσβλητη η θεωρα της εξλιξης, ταν ανγκη να επινοηθε -σαν πρχειρη κι αβσιμη λση- μια κοιν καταγωγ στους υδροβους κατοκους και στον νθρωπο, χωρς μως να υπρχει η παραμικρ απδειξη για προγενστερη παρξ τους. Κποτε, ο Σοφρ εχε ελπσει πως θα 'βρισκε μες στη γη αποδεξεις που θα στριζαν τις θεωρες του. Εισηγθηκε κι γιναν, υπ τη διεθυνσ του, ανασκαφς που βαστξανε πολλ χρνια. Μα τ' αποτελσματ τους βγκαν ολτελα διαφορετικ απ αυτ που περμενε ο εισηγητς. Αφο πρασαν μια λεπτ πτσα "φυτικς γης", που σχηματζεται απ την αποσνθεση φυτν και ζων, τα σκαπτικ εργαλεα εχαν φθσει σ' να πηχτ στρμα λσπης, που λλαζε η φση των λειψνων του παρελθντος. Μες στη λσπη αυτ, δε βρισκταν πια τποτα απ' τη πανδα και τη χλωρδα της επιφανεας της γης, παρ μονχα τερστιες συσσωρεσεις απολιθωμνων θαλασσων ζων που τα ομοιογεν τους ζοσαν ακμα, ως επ το πλεστον στους ωκεανος, γρω απ τη Χρα των Τεσσρων Θαλασσν.
     Τ λλο συμπρασμα μποροσε να βγει; Απλοστατα, πως κι οι γεωλγοι εχανε δκιο υποστηρζοντας πως η πειρος εχε χρησιμεσει λλοτε σα βυθς σ' αυτος τους διους τους ωκεανος, μα και ταυτχρονα πως ο Σοφρ δεν εχε δικο βεβαινοντας τη θαλσσια προλευση της σγχρονης πανδας και χλωρδας. Αφο, εξν απ πολ σπνιες εξαιρσεις, που δικαιολογονταν να χαρακτηρισθον σαν τερατουργματα, οι υδρβιες υπρξεις κι οι γινες, ταν οι μοναδικς που τα χνη τους ανακαλφθηκαν, αναγκαστικ, απ' τις πρτες εχανε γεννηθε οι δετερες.  Ατυχς, μως, για τη γενικοποηση του συστματος, ανακλυψαν ακμα κι λλα λεψανα. Σκορπισμνα μες στη πτσα της φυτικς γης και στην επιφνεια του στρματος της λσπης, αναρθμητα ανθρπινα οστ φερε στο φως η σκαπνη των ανασκαφν. Τποτα το εξαιρετικ δεν παρουσαζαν αυτ τα λεψανα σκελετν σον αφορ τη σστασ τους. Κι ο Σοφρ αναγκστηκε να μην αναζητσει σ' αυτ τους ενδιμεσους οργανισμος που θα επαλθευαν τη θεωρα του: ταν απλς "ανθρπινα οστ" και τποτε λλο. Κι μως, δεν ργησε να διαπιστωθε μια λεπτομρεια αρκετ αξιοπρσεκτη. Ως μια ορισμνη χρονικ περοδο του παρελθντος που υπολογζεται σε δυο-τρεις χιλιδες χρνια, σο παλιτερη ταν η οστεοθκη, τσο τ' ανακαλυπτμενα κρανα ταν πιο μικρ σε μγεθος. Σε ακμα απομακρυσμνες περιδους, μως, ταν πιο μεγλη η περιεκτικτητα των κρανων, συνεπς και το μγεθος του εγκεφλου. Τα μεγαλτερα κρανα εχανε βρεθε στα λεψανα που ανακαλφθηκαν στην επιφνεια του στρματος της λσπης. Η προσεκτικ εξταση αυτν των αρχαων λειψνων δεν φησε καμμιν αμφιβολα πια πως οι νθρωποι που ζοσανε σε κενη την αρχαιτατη εποχ εχαν αποκτσει μιαν ανπτυξη εγκεφλου πολ αντερη απ' τους μεταγενστερος των, συμπεριλαμβανομνων και των συγχρνων του Σοφρ. ρα στη περοδο των 160-170 αινων εχε σημειωθε κδηλη επαναστροφ, που την ακολοθησε μια καινοργια νοδος.
     Ο Σοφρ, ταραγμνος απ' αυτ τα παρξενα γεγοντα, συνχισε τις ρευνς του, τρυπντας το στρμα της λσπης πρα ως πρα, σε βθος που θα εχε σχηματισθε σε περοδο τουλχιστον 15.000 ως 20.000 χρνων. Κτω απ' αυτ, βρκε λγα υπολεμματα ενς παλιο στρματος απ "φυτικ γη" κι ακμα πιο κτω πετρματα λογς-λογς. Εκενο μως που του προκλεσε κατπληξη, ταν η ανακλυψη λειψνων που ανκαν αναμφισβτητα σε νθρωπο, μσα σε αβυσσαλα βθη. ταν μλη απ ανθρπινους σκελετος και μαζ μ' αυτ κομμτια απ πλα και μηχανς, σπασμνα σκεη κεραμικς τχνης, κομματιασμνες στλες μ' επιγραφς σε γνωστη γλσσα, σκληρ πετρματα με λεπτ κατεργασα, πολλς φορς σκαλισμνα σε αγλματα σχεδν γγιχτα, κιονκρανα αντερης τχνης, κ.τ.λ. Απ το σνολο των ευρημτων βγαινε το συμπρασμα πως πνω-κτω σαρντα χιλιδες χρνια πρωττερα, δηλαδ εκοσι χιλιδες χρνια πριν απ τον καιρ που εχανε φανε, ποιος ξρει πς κι απ πο, οι πρτοι εκπρσωποι της σγχρονης γενες, εχανε ζσει νθρωποι σ' αυτ τα μρη, που κατρθωσαν ν' αναπτξουν ανωτρου επιπδου πολιτισμ. Αυτ τανε το γενικ συμπρασμα, που το παραδχτηκαν λοι. Μνο νας εχε διαφορετικ γνμη. ταν ο Σοφρ. Να παραδεχτε πως λλοι νθρωποι, που τους χριζε να τερστιο κεν εκοσι χιλιδων χρνων απ' τους μεταγενστερος των, εχαν λλοτε κατοικσει τη γη, το θεωροσε σωστ τρλα. Γιατ, στη περπτωση αυτ, απ πο να 'χαν ρθει κενοι οι απγονοι προγνων που εχαν εξαφανιστε σε τσο μεγλο διστημα και με τους οποους δεν τους νωνε πια καννας δεσμς; Παρ να παραδεχτε μια τσο απθανη εικασα, καλλτερα ταν να περιμνει να βρεθε λλη εξγηση στο μλλον. Το γεγονς τι δεν εχε δοθε ερμηνεα σ' αυτ τα γεγοντα, δεν σμαινε κατ' ανγκην πως ταν ανεξγητα. Κποτε θα φωτζονταν απ' το φως της αλθειας. Ως ττε, μως, δεν θα 'πρεπε να τα λβει καθλου υπ' ψη και να μενει πιστς στις αρχς του, που ικανοποιοσανε την απλ λογικ.
     Η πλανητικ ζω διαιρεται σε δο φσεις: η μια εναι πριν απ' τον νθρωπο, η λλη απ' τον ερχομ του ανθρπου και πρα. Στη πρτη, η γη, σε κατσταση αερου μετασχηματισμο, εναι, γι' αυτ το λγο, ακατοκητη. Στη δετερη, η επιφνεια της γης φτασε σ' να βαθμ συνοχς που επιτρπει τη σταθεροποησ της. Ττε, χοντας επιτλους στερε υπσταση, κνει την εμφνισ της η ζω. Αρχζει με την πιο απλ διαμρφωσ της και προχωρε με ολονα μεγαλτερες περιπλοκς, για να καταλξει στον νθρωπο, που εναι η τελικ και πιο τλεια κφρασ της. Ο νθρωπος, μλις βρεθε στη γη, αρχζει μονομις και συνεχζει ασταμτητα την ανοδικ πορεα του. Αργοπερπτητα μα σγουρα, προχωρε προς το τρμα του, που εναι να εξηγσει λα τα μυστρια του σμπαντος και να το κατακτσει απλυτα. Μ' αυτος τους στοχασμος του, ο Σοφρ εχε, αφηρημνος, ξεπερσει το σπτι του. Γρισε πσω, μουρμουρζοντας. "Ακοτ' εκε", σκεπτταν, "μπορ ποτ να παραδεχτ πως ο νθρωπος -πριν απ σαρντα χιλιδες χρνια!- τανε δυνατν να εχε φτσει σ' να βαθμ πολιτισμο, ανλογο αν χι αντερο, με το σημεριν μας; Και πως οι γνσεις του, τα επιτεγματ του χουν εξαφανιστε χωρς ν' αφσουν το παραμικρ χνος, σε σημεο να εξαναγκσουν τους απογνους του να ξαναρχσουν εκ θεμελων το ργο του, σαν να εναι οι πρωτοπροι ενς κσμου που δεν εχε κατοικηθε πριν απ αυτος;. Θα ταν σαν να διαλαλοσα πως η προσπθει μας εναι μταιη και πως κθε προδος εναι πρσκαιρη κι ασταθς σαν τον αφρ πνω στο κμα. χι. Δεν μπορ να γνω αρνητς του μλλοντος". Σταμτησε μπρος στο σπτι του. "Οψα νι!... χαρτσκ!... (χι, χι, μα την αλθεια!) Ανταρτ μιρ 'χε σφα!... (Ο νθρωπος εναι κριος των πραγμτων!...), ψιθρισε, ανογοντας την πρτα του.
* * *
     Αφο αναπαθηκε λγο, γευμτισε με πολλν ρεξη κι στερα ξπλωσε για το μεσημεριτικο πνο. Οι απορες μως, που τον εχαν απασχολσει στον περπατο του, εξακολουθοσαν να βασανζουνε τις σκψεις του, διχνοντας τον πνο. σο κι αν θελε να υποστηρξει την ανεπληπτη εντητα των μεθδων της φσης, το αυστηρ κριτρι του δεν του επτρεπε να παραγνωρσει τις αδυναμες του συστματς του, μλις θιγε το πρβλημα της καταγωγς και της διαμρφωσης του ανθρπου. Αντ να 'ναι νας πολ σοφς ερευνητς, αν ταν αγρμματος θα 'χε πολ λιγτερες σκοτορες. Στ' αλθεια, ο λας χωρς να χασομερ με τις βαθυστχαστες θεωρες, παραδχεται, με κλειστ μτια, να παλι θρλο που απ αμτρητα χρνια ο πατρας τον διηγτανε στο γιο. Εξηγντας το μυστριο μ' να λλο μυστριο, απδιδε τη καταγωγ του ανθρπου στην επμβαση μιας αντερης ενργειας. Μια μρα, η εξωγινη αυτ δναμη εχε δημιουργσει απ' το τποτα τον Χεδμ και τη Χβα, τον πρτο ντρα και τη πρτη γυνακα, που οι απγονο τους εχανε κατοικσει στη γη. τσι λα συνδονταν μια χαρ! Απλοστατα!
     "Τα παραλνε απλ", συλλογιζταν ο Σοφρ. "ταν δεν μπορες να εξηγσεις κτι, παραεναι εκολο να κνεις να επμβει μια θεα δναμη: τσι καταντ περιττ να ψξεις να βρεις τη λση των αινιγμτων του σμπαντος, αφο τα προβλματα χουν λυθε... αυτομτως μλις τεθον! Να εχε τουλχιστον ο λακς θρλος, στω κι επιφανειακ, να στηριχθε σε σοβαρ βση! Μα δεν χει το παραμικρ στριγμα. ταν μνο μια παρδοση, γεννημνη σ' εποχ γνοιας κι αγραμματοσνης, που μεταδιδταν απ γενι σε γενι! Χεδμ!...Τι νομα εναι αυτ; Τι παρξενη λξη, που η ξενικ προφορ της δεχνει πως δεν ανκει στη γλσσα των ανθρπων των Τεσσρων Θαλασσν! Ακμα και σ' αυτ την ασμαντη φιλολογικ απορα, μια πλειδα σοφν δεν μπρεσε να δσει παραμικρ ικανοποιητικ ερμηνεα... λ' αυτ εναι φλυαρες ανξιες να κινσουνε το ενδιαφρον και τη προσοχ ενς σοφο".
     Νευριασμνος, ο Σοφρ κατβηκε στον κπο του. τσι συνθιζε να κνει, κθε μρα, την δια ρα. Ο λιος, χνοντας τη δναμη και τη λαμπρτητ του, σκορποσε στη γη λιγτερη ζστη κι να χλιαρ αερκι ρχισε να φυσ. κανε μια βλτα κτω απ' τη σκι των δντρων, που τα φλλα τους τρεμουλιζοντας στο χδι του ανμου, κτι ψιθυρζανε το 'να στ' λλο. Σιγ-σιγ, τα νερα του ξαναβρκανε τη συνηθισμνη τους γαλνη. διωξε τους ενοχλητικος στοχασμος, χρηκε τον καθαρ αρα, ενδιαφρθηκε για τα φροτα, τον πλοτο του κπου του, για τα λουλοδια, το στλισμ του. Καθς γριζε σπτι, σταμτησε μπρος σ' να βαθ λκκο, που ταν αφημνα εργαλεα. Εκε θα στερεναν τα θεμλια μιας καινοργιας πτρυγας του εργαστηρου του. Αυτ τη γιορτιν μρα, οι εργτες εχανε παρατσει το σκψιμο, για να πανηγυρσουνε την ιστορικ επτειο. Λογριαζε μηχανικ σε πσο καιρ θα τλειωνε η οικοδομ του, ταν, στο μισοσκταδο του λκκου, κτι λαμπερ κνησε τη προσοχ του. Παραξενετηκε, κατβηκε μσα και ξθαψε να αντικεμενο που τανε μισοχωμνο στη γη.
     Βγανοντας απ' το λκκο, εξτασε το ερημ του. ταν να εδος θκης απ γνωστο μταλλο, που η μακροχρνια παραμον του στη γη εχε λιγοστψει τη λμψη του. Μια σχισμ δειχνε πως τη θκη την αποτελοσανε δο μρη, που το 'να μπαινε στ' λλο. Επεχερησε να την ανοξει. Στη πρτη προσπθεια, το μταλλο απ' τη πολυκαιρα γινε σκνη, και φνηκε το περιεχμενο της θκης. ταν νας ρλος απ φλλα χαρτιο, το 'να πνω στ' λλο, με παρξενα σημδια χαραγμνα, που η σια γραμμ τους φανρωνε πως τανε γρμματα, μιας γνωστης γραφς μως, αφο ο Σοφρ δε θυμταν να την εχε ξαναδε. Ττε, τρμοντας απ' τη συγκνηση, τρεξε στο εργαστρι του και μελτησε με προσοχ το πολτιμο ερημ του. ταν απλυτα σγουρος τι εχε στα χρια να αποδεικτικ γγραφο. Μα η γραφ του δεν μοιαζε με καμμιν απ' αυτς που εχανε χρησιμοποιηθε σε λη την επιφνεια της γης, απ' την αρχ των ιστορικν χρνων.
     Απ πο προερχτανε το γγραφο; Τ τανε γραμμνο σ' αυτ; Αυτ τα δυο ερωτματα γεννθηκαν αυτματα στη σκψη του. πρεπε πρτ' απ' λα να το διαβσει, κατπιν να το μεταφρσει, γιατ ασφαλς η γλσσα που τανε γραμμνο θα ταν γνωστη, πως κι η γραφ. ραγε μποροσε να γνει αυτ; Στρθηκε στη δουλει. Το εχε βλει πια σκοπ της ζως του. Εργσθηκε εντατικ, χρνια ολκερα, ακοραστος και με μεγλη επιμον κι υπομον. Χωρς να χσει το θρρος του, συνχισε τη μεθοδικ μελτη του μυστηριδους χειρογρφου, προχωρντας, ολονα, βμα-βμα, προς τη φωτειν λση.
     Επιτλους! Μια μρα βρκε το κλειδ που θα του επτρεπε την αποκρυπτογρφηση. Και ττε πια, κατρθωσε, με μεγλη δυσκολα, να μεταφρσει το χειργραφο στη γλσσα των Ανθρπων των Τεσσρων Θαλασσν! ταν φτασε επιτλους η πολυπθητη αυτ μρα, διβασε:
* * *
Ροζριο, 24 Μη 2
...


     Η χρονολογα που αρχζω τη καταπληκτικ εξιστρηση των γεγοντων που ζησα, δεν εναι εκενη που κθομαι τρα και γρφω. Τη διγησ μου τη κνω ημερολογιακ, σημεινοντας την ημερομηνα των συμβντων μρα με τη μρα, απ' την αρχ.
Στις 24 Μαου αρχζουν να διαδραματζονται τα φοβερ γεγοντα που αναφρω για να λβουνε γνση και να διδαχθον απ' αυτ οι μεταγενστερο μου, αν φυσικ εναι δυνατν η ανθρωπτητα να 'χει δικαωμα να υπολογζει σε οποιοδποτε μλλον. Σε τι γλσσα θα γρψω; Αγγλικ Ισπανικ που τα κατχω καλ; χι! Θα τα γρψω γαλλικ, γιατ εμαι Γλλος.
     Στις 24 Μη λοιπν, εχα καλεσμνους μερικος φλους στη βλα μου, στο Ροζριο. Το Ροζριο εναι - μλλον ταν- μια πλη του Μξικο, στην ακτ του Ειρηνικο, λγο προς ντο του κλπου της Καλιφρνια. Εχα εγκατασταθε εκε, καμμι δεκαρι χρνια πριν, για να διευθνω την εκμετλλευση ενς ορυχεου αργρου, που ταν αποκλειστικ ιδιοκτησα μου. Οι επιχειρσεις μου εχαν αποφρει πολ μεγλα κρδη. μουνα πλοσιος, ζπλουτος, Κροσος -τι γλια μου φρνει σμερα αυτ η λξη!- κι εχα σκοπ να γυρσω σντομα στη Γαλλα, σαν νοσταλγς της πατρδας.
     Η βλα μου, απ' τις πολυτελστερες, τανε χτισμνη στο αντατο σημεο ενς ευρχωρου κπου που κατβαινε κλιμακωτ προς τη θλασσα και κατληγε απτομα σ' να γκρεμ ψους 100 μτρων. Πσω της συνεχιζταν η ανηφορι, κι απ κυκλικος δρμους μποροσε να φτσει κανες στη κορφ των βουνν, που το ψος τους ξεπερνοσε τα 1500 μτρα. ταν ευχριστος περπατος και συχν κανα τη διαδρομ με τ' αμξι μου, ξοχο 35 ππων, που το 'χα παραγγελει σε μιαν απ' τις καλλτερες γαλλικς φρμες. Εχα εγκατασταθε στο Ροζριο με το γιο μου το Ζαν, μορφο 20χρονο παλικρι, ταν πθαναν κτι μακρινο κι αγαπημνοι μου συγγενες και πρα στη κηδεμονα μου τη κρη τους Ελνη, που τανε πολ φτωχι. Απ ττε, περσανε 5 τη. Ο Ζαν εναι 25 κι η Ελνη 20. Η μεγαλτερη χαρ μου θα εναι να τους παντρψω.
     Στην υπηρεσα μας εναι νας καμαριρης, ο Ζερμαν, ο Μοντστ Σιμον, ικαντατος σωφρ, κι οι δυο κρες του κηπουρο μου Τζωρτζ Ρλεη, η ντιθ κι η Μαρη, καθς κι η γυνακα του ννα. Τη μρα της 24ης Μη, καθμαστε οχτ τομα στο τραπζι. Ο φωτισμς της βλας εξασφαλιζταν απ ατομικ πλεκτικ γενντρια, εγκατεστημνη στον κπο. Εξν απ την οικογνει μου, ταν λλοι πντε καλεσμνοι, που οι τρεις τους ανκανε στην αγγλοσαξωνικ φυλ, κι οι δυο ταν Μεξικνοι.
     Ο δκτωρ Μπθορστ ανκε στους πρτους, κι ο δκτωρ Μορνο στους δετερους. τανε δυο επιστμονες, με τλεια κατρτιση, που σπνια μως συμφωνοσανε στις συζητσεις μεταξ τους. Κατ βθος, τανε καλοπροαρετοι νθρωποι και στενο φλοι. Οι δυο λλοι Αγγλοσξωνες ταν ο Γουλιαμσον, ιδιοκττης μεγλου ιχθυοτροφεου στο Ροζριο κι ο Ρουλιν, τολμηρς επιχειρηματας, που κρδιζε να σωρ λεφτ με τα πριμα εδη που καλλιεργοσε, γιατ τα οπωροκηπευτικ προντα του γνονταν ανρπαστα στην αγορ. σο για τον τελευταο συνδαιτημνα, ταν ο σενιρ Μεντζα, πρεδρος του δικαστηρου του Ροζριο, που λοι τον εκτιμοσανε σαν νθρωπο με αντερη μρφωση και σαν ακραιο δικαστ. Εχαμε φτσει στο τλος του γεματος χωρς τποτα να ταρξει την ευωχα μας. Δεν θυμμαι τα λγια που επαμε ο νας στον λλο σ' αυτ το διστημα. Δεν θα ξεχσω μως ποτ τι επαμε την ρα που καπνζαμε μακρια τα πορα μας. χι γιατ στα λγια αυτ ερισκα καμμιν ιδιατερη σημασα, αλλ γιατ στα λγια που ακολουθσανε ξεχρισα μια δηκτικ στιρα που τ' αποτπωσε για πντα στο μυαλ μου. Ποις ξρει πς και γιατ, η συζτηση εχε αρχσει γρω απ' το θμα των εκπληκτικν επιτευγμτων του ανθρπου στον τομα της προδου. Ο δκτωρ Μπθορστ επε, σε μια στιγμ:
 -"Εναι γεγονς πως αν ο Αδμ κι η Εα ξαναγριζαν στη γη, θα τρβανε τα μπα τους, μη πιστεοντας ,τι βλπουν"!
     Αυτ τα λγια στθηκαν η αρχ της κουβντας μας. νθερμος υποστηρικτς των θεωριν του Δαρβνου, φανατικς οπαδς της "φυσικς επιλογς των ειδν", ο Μορνο ρτησε με ειρωνικ φος τον Μπθορστ αν πστευε στα σοβαρ στο θρλο του επιγεου Παραδεσου. Ο Μπθορστ του απντησε πως σαν τομο που εχε πστη στο Θε, εφσον η Ββλος βεβαωνε την παρξη του Αδμ και της Εας, δεν θα επτρεπε ποτ στον εαυτ του να την αμφισβητσει. Ο Μορνο αντιμλησε, πως κι ο διος πστευε στο Θε, τουλχιστον σο κι ο Μπθορστ, μα δεν μποροσε ν' αποκλεισθε κι η πιθαντητα να ταν οι πρωτπλαστοι μυθεματα, σμβολα και πως, συνεπς, κανες δε θ' ασεβοσε προς τα θεα υποθτοντας πως η Ββλος θλησε να εμφανσει κατ' αυτ τον τρπο τη πνο ζως που βαλε η δναμη της Δημιουργας στο πρτο κτταρο, απ' που μεταδθηκε σ' λα τ' λλα. Ο Μπθορστ, χωρς ν' αποκλεει απλυτα αυτ το ενδεχμενο, απντησε πως πντως βρισκε πολ πιο κολακευτικ για τον εαυτ του να εναι απευθεας ργο του Θεο, παρ να 'χει ρθει στη γη μ' ενδιμεσο πργονο... να πθηκο!.
     φθασε η στιγμ που νμιζα πως η συζτηση θα γινταν πιο ζωηρ, μα ξαφνικ διακπηκε, γιατ οι δυο αντπαλοι εχανε βρει τυχαα το σημεο στο οποο συμφωνοσαν οι απψεις τους. λλωστε τσι συνβαινε πντα. Αυτ τη φορ, ξαναγυρζοντας στο πρτο θμα, οι δυο ανταγωνιστς παραδχτηκαν πως ταν σωστ να θαυμζουν, οποιαδποτε κι αν υπρξε η καταγωγ του ανθρπου, το υψηλ μορφωτικ εππεδο που εχε φθσει. Κι απαριθμοσαν με περηφνεια τις κατακτσεις του, μια-μια ξεχωριστ. Ο Μπθορστ εγκωμασε τη χημεα, που εχε φθσει σε ττοιο βαθμ τελειτητας στε κντευε να εξαφανιστε, για να γνει να με τη φυσικ: τσι οι δυο επιστμες ενωμνες θα εχανε σκοπ τη μελτη του "συνεχος της ενεργεας". Ο Μορνο επανεσε την ιατρικ και την χειρουργικ, χρη στις οποες εχε κατανοηθε η ουσιδης φση του φαινομνου της ζως, και που οι αξιοθαμαστες ανακαλψεις επτρεπαν να ελπζουμε, σ' να εγγς μλλον, πως θα εξασφαλζανε την αθανασα στους μψυχους οργανισμος. στερα, συνεχρησαν ο νας τον λλο για τα υψηλ επιτεγματα της αστρονομικς επιστμης.
     Κουρασμνοι απ' τον ενθουσιασμ τους, οι δο απολογητς ξεκουρστηκαν λιγκι. Οι λλοι καλεσμνοι επωφελθηκαν απ' την ευκαιρα να πονε δυο λγια κι αυτο, με τη σειρ τους και γενικεθηκε μια συζτηση γρω απ' το πλθος των πρακτικν εφευρσεων που εχαν αλλξει τσο πολ τις συνθκες ζως της ανθρωπτητας. λοι εξυμνσανε τους σιδηροδρμους, τα βαπρια, τ' αερπλοια με φτην κστος για σους επιβτες δεν εναι βιαστικο, τους ηλεκτρο-ιονικος σωλνες που διασχζουν λες τις ηπερους και τις θλασσες, προς χρση των βιαστικν επιβατν. Μλησαν με θαυμασμ για τ' αναρθμητα μηχανματα, που ο εφευρετικς νους του ανθρπου ανακλυψε και που καθνα απ' αυτ, σε ορισμνες βιομηχανες, εκτελε την εργασα εκατ ατμων. Δεν παρλειψαν να εγκωμισουνε τη τυπογραφα, την γχρωμη φωτογραφα, τις καταπληκτικς προδους στην εκμετλλευση του χου, της θερμτητος και των παλμικν δονσεων του αιθρος. Ιδιατερα τνισαν τη μεγλη συμβολ του ηλεκτρισμο που μπορε απ απθανες αποστσεις και χωρς ιδιατερη σνδεση, να βζει σ' ενργεια να μηχνημα, να οδηγε να βαπρι, να υποβρχιο να αερπλοιο, να διαβιβζει τηλεγραφματα, τηλε-ομιλες τηλεφωτογραφες. Κοντολογς απαγγλθηκε σωστς διθραμβος, που κι εγ λαβα μρος. Κι λοι συμφωνσανε πως η ανθρωπτητα εχε φτσει σ' να πνευματικ εππεδο αντερο απ κθε λλη περοδο, που μας επτρεπε να πιστεουμε πως αυτ θα νικοσε τελειωτικ τη φση.
 -"Κι μως", επε ο πρεδρος Μεντζα, "κουσα να λνε πως οι λαο, που χθηκαν στο παρελθν χωρς ν' αφσουνε το παραμικρ χνος, εχαν φτσει σ' εππεδο πολιτιστικ μοιο ανλογο με το δικ μας".
 -"Ποιο;" ρτησαν λοι μονομις.
 -"Οι Βαβυλνιοι λγου χρη".
     λοι ξεσπσαν σε γλια.
 -"Πο ακοστηκε να συγκρνονται οι Βαβυλνιοι με τους συγχρνους ανθρπους";

 -"Οι Αιγπτιοι...", συνχισε ατραχα ο Μεντζα.
     Τα γλια δυνμωσαν ολγυρ του.
 -"...κι οι τλαντες, που μνο η γνοι μας τους θεωρε σαν να θρλο", πρσθεσε ο πρεδρος. "Προσθστε πως να σωρ λλες ανθρωπτητες, προγενστερες απ' τους τλαντες, μπορε να εχανε γεννηθε, ευημερσει κι εξαφανισθε χωρς να το ξρουμε".
 -"Μα τ εν' αυτ που λτε, αγαπητ πρεδρε"; αντιμλησε ο Μορνο. "Δε φαντζομαι να 'χετε την απατηση να πιστψουμε πως ανμεσα στους αρχαους λαος προπρξε κανες να μπορε να συγκριθε με μας... Ακμα κι αν παραδεχτ πως στο μορφωτικ εππεδο μπορε να εχαν εξισωθε με μας, εναι αδνατο να μας εχανε φτσει στο τεχνικ"!

 -"Και γιατ χι"; αντιμλησε ο Μεντζα.
 -"Γιατ", εξγησε αμσως ο Μπθορστ, "οι εφευρσεις μας διαδδονται αυτματα σ' λη τη γη: ρα η εξαφνιση ενς μονχα λαο, ακμα και πολλν λαν, θ' φηνε ανγγιχτο το σνολο των επιτευγμτων τους. Για να χαθον λα μαζ τα ργα των ανθρπων, θα πρπει να χαθε μονομις ολκληρη η ανθρωπτητα. Εναι ποτ δυνατν να παραδεχτομε αυτ την περπτωση";
     Εν τα λγαμε αυτ, στο πειρο του σμπαντος προετοιμζονταν δραματικ γεγοντα, που το τελικ τους αποτλεσμα θα δικαιολογοσε με το παραπνω τις αμφιβολες του Μεντζα. Μα εμες δεν υποπτευμαστε τποτα και συζητοσαμε συχα-συχα, κοιτζοντας με συμπθεια το δρα Μεντζα, που πιστεαμε πως θα τανε πολ στενοχωρημνος, χωρς να μπορε ν' αντικροσει τα επιχειρματα του Μπθορστ.
 -"Πρτ' απ' λα", απντησε ο πρεδρος χωρς να ταραχθε καθλου, "μπορε να 'χε η γη λλοτε λιγτερους κατοκους απ τρα κι τσι νας λας να ταν αυτς και μνος κτοχος των γνσεων του σμπαντος. λλωστε, δε θεωρ καθλου παρλογο να παραδεχτ πως ολκληρη η επιφνεια της γινης σφαρας εναι δυνατν να καταστραφε μονομις"!
 -"χι δα!" φωνξαμε λοι μαζ.
     Εκενην ακριβς τη στιγμ γινε ο κατακλυσμς! Χαλασμς κσμου! Σεισμς συντραξε τη γη, κουνντας συθμελα τη βλα! Μας κυρεψε φρκη. Σπρχνοντας νας τον λλο, ορμσαμε ξω! Μλις προλβαμε να περσουμε το κατφλι κι ολκερη η βλα γκρεμστηκε μονομις, θβοντας κτω απ' τα ερεπι της τον πρεδρο Μεντζα και τον υπηρτη μου Ζερμαν, που ρχονταν τελευταοι. στερ' απ λγα δευτερλεπτα δικαιολογημνης ταραχς, ετοιμαζμαστε να πμε να τους βοηθσουμε, ταν εδαμε το Ρλεη, τον κηπουρ μου, μαζ με τη γυνακα του να τρχουν απ' το μρος του κπου, που μεναν.
 -"Η θλασσα!... Η θλασσα!..." ξελαρυγγιζταν να φωνζει.
     Γρισα προς τον ωκεαν κι εξεπλγην. Γιατ εδα μονομις ριζικ αλλαγ στο συνηθισμνο περιβλλον. Κι νιωσα το αμα να παγνει στις φλβες, αναλογιζμενος πως η φση, που τη θεωροσα κατ' ουσαν αναλλοωτη, εχε υποστε παρξενη αλλαγ σε λγα δευτερλεπτα! Ωστσο, δεν ργησα να ξαναβρ τη ψυχραιμα μου. Η πραγματικ υπεροχ του ανθρπου, δεν εναι να εξουσιζει, να νικ τη φση. Εναι, για το στοχαστ, να τη νιθει, εναι να κλενει το απραντο σμπαν στο μικρκοσμο του εγκεφλου του. Εναι για τον νθρωπο της δρσης να διατηρε τη ψυχικ γαλνη ακμα κι ταν αντικρζει την επαναστατημνη φση, και να της λει: "Να με καταστρψεις... στω! Να με συνταρξεις μως... ποτ!". Μλις ανκτησα τη ψυχραιμα μου, κατλαβα την αλλαγ που εχε γνει στο τοπο που μουνα συνηθισμνος να βλπω. Ο γκρεμς εχε εξαφανιστε κι ο κπος μου βρισκτανε στη θλασσα, που τα κματ της, αφο καταστρψανε το σπτι του κηπουρο χτυποσαν μανιασμνα τις πρασις. ταν πολ απθανο να 'χε υψωθε τσο πολ η επιφνει της, ρα αναγκαστικ θα 'χε βουλιξει η στερι και το βολιαγμ της ξεπερνοσε σγουρα τα 100 μτρα, γιατ ο γκρεμς εχε πριν αυτ το ψος. Θα 'χε μως γνει αγλια-αγλια, γιατ δεν το εχαμε αντιληφθε. Διαπστωσα, στερ' απ μια πρχειρη εξταση, πως το συμπρασμ μου ταν σωστ. Εξακρβωσα κιλας πως το βολιαγμα δεν εχε σταματσει ακμα, γιατ η θλασσα εξακολουθοσε τον υψωμ της με ταχτητα πνω-κτω δυο μτρα το δευτερλεπτο, δηλαδ εφτ-οχτ χιλιμετρα την ρα. Λογαριζοντας, λοιπν, την απσταση που μας χριζε απ τα πρτα κματα, βλεπα πως θα μας κατπινε σε τρα λεπτ! Πρα μονομις την απφασ μου.
 -"λοι στο αυτοκνητο!" φναξα.
     Στο λεπτ βγλαμε το αυτοκνητο απ' το γκαρζ, το γεμσαμε με κασιμα ως τα μπονια και χωθκαμε μσα λοι. Ο σωφρ μου Σιμον βαλε μπρος τη μηχαν ολοταχς, εν ο Ρλεη, που 'χε ανοξει την εξπορτα του κπου στο μεταξ, μλις πρλαβε να γαντζωθε στο πσω μρος του αυτοκιντου. Τη στιγμ ακριβς που βρεθκαμε στο δρμο, ξεχθηκε να κμα που βρεξε τις ρδες ως τη μση. Μλις εχαμε προλβει! Απ 'δω και πρα, δε φοβμαστε το κυνγημα που θα μας κανε η θλασσα. Παρ' λο το βρος που τανε φορτωμνο το αυτοκνητ μου, με τη γερ μηχαν του θα τανε σε θση να τη προσπερσει, εξν αν το βολιαγμα συνεχιζταν επ' πειρον. Ωστσο εχαμε περιθρια: δυο ρες το λιγτερο κυκλικ ανηφρα κι ψος πνω-κτω 1500 μτρα.
     Κι μως δεν ργησα να καταλβω πως ακμα δεν εχαμε νικσει, στον αγνα μας εναντον της θλασσας. Αφο ρμησε και ξεπετχτηκε στην αρχ καμμι εικοσαρι μτρα μακρι απ' το κμα, δικα ο Σιμον πατοσε ολονα γκζι. Η απσταση μεινε η δια. Δχως λλο, το βρος των δδεκα ατμων λιγστευε ταχτητα. Και πλι καλ που η μηχαν μας ισοφριζε τη ταχτητα που ανβαινε το νερ! Κι τσι δεν λλαζε η απσταση. Ωστσο κι οι λλοι δεν ργησαν ν' αντιληφθονε πσο κρσιμη ταν η κατσταση. Κι λοι, εξν απ' το Σιμον, που εχε το νου του στο βολν, ρξαμε μια ματι πσω. Δεν βλπαμε λλο απ νερ. Το κμα μς εχε στσει γριο κυνηγητ μλλον η στερι βολιαζε ολονα κτω απ' τη θλασσα, που τρα τανε γαληνεμνη. Μνο μερικς ρυτδες της αργοπθαιναν σ' να ακρογιλι που φαινταν να υψνεται ασταμτητα. ταν μια γαλνια λμνη που φοσκωνε, φοσκωνε ολονα και τποτα δεν τανε πιο τραγικ απ' το κυνηγητ που μας καναν αυτ τα γαλνια νερ. δικα προσπαθοσαμε να ξεφγουμε. Τα νερ, αμελικτα, ανβαιναν μαζ μας... Ο Σιμον μς επε, σε μια στροφ:
 -"Φτσαμε στα μισ της πλαγις. χουμε ακμα μια ρα ανηφρα".
    Ανατριχισαμε! Σε μιαν ρα θα φτναμε στη κορφ και θα 'πρεπε να ξανακατεβομε, διωγμνοι απ' τα νερ που θα κυλοσανε πνω στα κεφλια μας! Πρασε μια ρα, χωρς ν' αλλξει καθλου η κατσταση. Διακρναμε κιλας τη κορφ, ταν ξαφνικ νισαμε δυνατ τρνταγμα και το αμξι λγο λειψε να τρακρει και να τσακιστε σ να βρχο της ανηφρας. Ταυτχρονα, να πελριο κμα χμηξε πσω μας να πλημμυρσει το δρμο και ξεχθηκε πνω στο αυτοκνητο, αφρισμνο... ραγε θα μας κατπινε; χι! Το νερ αποτραβχτηκε με τους αφρος του εν το μοτρ, λαχανιασμνο μεγλωνε τη ταχτητ του. Σε τι οφειλταν ρα αυτ η αξηση ταχτητας;
να ξεφωνητ της ννας Ρλεη μας το εξγησε: η μοιρη εχε αντιληφθε πως ο ντρας της δεν ταν πια γαντζωμνος στο πσω μρος του αυτοκιντου. Σγουρα ο νεροστρβιλος τον εχε παρασρει, κι τσι ελφρυνε το αμξι μας, κι ανβαινε πιο γργορα τη πλαγι. Απτομα μως η μηχαν σταμτησε.
 -"Τ τρχει;" ρτησα το Σιμον. "Βλβη";
     Μο 'δειξε το δρμο χωρς να πει λξη. Ττε κατλαβα τ εχε συμβε, που τον ανγκασε να φρενρει απτομα. Μπρος σε απσταση κπου δκα μτρα, ο δρμος τανε κομμνος κυριολεκτικ: Σαν να 'χε κοπε με μαχαρι! Κι αντικρζαμε το χελος μιας σκοτεινς αβσσου, που στο βθος της δεν διακρναμε τποτα. Κοιτξαμε πσω, πανικβλητοι, ββαιοι πως εχε σημνει η τελευταα μας ρα. Ο ωκεανς, που μας εχε κυνηγσει απ κοντ ως εδ, θα μας φτανε αναγκαστικ σε λγα δευτερλεπτα...
     Ττε λοι, εξν απ' την ννα και τις κρες τις χαροκαμνες που κλαγαν μ' αναφιλητ, μπξαμε να ξεφωνητ χαρομενης κπληξης. Το νερ δεν συνχιζε ν' ανεβανει μλλον η στερι εχε πψει να βουλιζει. Το τρνταγμα που 'χαμε νισει, σγουρα ταν η στερν εκδλωση του τρομαχτικο φαινομνου. Ο ωκεανς εχε σταματσει το κυνγημα, η επιφνει του απλωντανε στη κατηφορι, εκατ μτρα κτω απ μας. Κι εμαστε μαζεμνοι γρω απ' το αυτοκνητο, που η μηχαν του βαριανσαινε ακμα, σα ζο λαχανιασμνο απ' το τρξιμο. ραγε θα τα καταφρουμε να γλιτσουμε απ' τη κακοτοπι; Το πρω, θα μθουμε. Ως ττε, υπομον. λοι ξαπλσαμε χμω... και με πρε ο πνος!
     Ξπνησα τρομαγμνος απ να φοβερ θρυβο. Τι ρα να εναι, ραγε; Δεν χω ιδα. Μας κυκλνει το πυκν σκοτδι της νχτας. Ο θρυβος ρχεται απ' την αδιαπραστη βυσσο που γκρεμστηκε ο δρμος. Τ να συμβανει ρα; Θα πστευε κανες πως κυλνε καταρρκτες και πως τερστια κματα χτυπνε το 'να πνω στ' λλο ορμητικ, με θρυβο που ξεμακρανει. Ναι... αυτ πρπει να 'ναι, γιατ αφρισμνοι υδρατμο ανεβανουνε κουλουριαστ ως το καταφγιο μας κι οι σταγοντσες τους υγρανουνε το κορμ μου. στερα, η γαλνη ξαναγεννιται σιγ-σιγ. λα βυθζονται στη σιωπ. Ο ουρανς αρχζει να χλωμιζει. Ξημερνει...
...
25 Μη

     Τ μαρτριο, να φανερνεται σιγ-σιγ η πραγματικ μας κατσταση! Πρτα-πρτα, ξεχωρζουμε μνο το κοντιν περιβλλον μας, ο κκλος μως σο πει και μεγαλνει, σαν να σηκνουν οι χαμνες μας ελπδες, να-να, απειρριθμα ππλα. Κι επιτλους, ολφωτη λμπει η αλθεια, διχνοντας λες τις αυταπτες μας. Η κατστασ μας μπορε να συνοψισθε τσι: βρισκμαστε πνω σ' να νησ. Η θλασσα μας τριγυρζει απ' λες τις μερις. Απτομα χτες βλπαμε γρω να σωρ κορφς, που πολλς ταν ψηλτερες απ' αυτς που βρισκμαστε τρα: λες εκενες μως εξαφανστηκαν -και το γιατ μπορε να μη το μθουμε ποτ- η δικ μας, ωστσο, πιο ταπειν, παψε να βουλιζει. Στη θση τους, απλνεται απ' λες τις μερις η θλασσα. Στο μνο στερε σημεο του απραντου κκλου που διαγρφει ο ορζοντας, βρισκμαστε εμες.
     Μια ματι εναι αρκετ για να ερευνσουμε λη την επιφνεια του μικρο νησιο, που μια εξαιρετικ ενοια της τχης μς εξασφαλζει συλο, 1000 μτρα μκος το πολ και 500 πλτος. Προς βορρ, δση και ντο, η κορφ του, που υψνεται πνω-κτω 100 μτρα απ' την επιφνεια της θλασσας, με κλιμακωτος δρμους. Μνο προς ανατολς, βρσκεται νας απτομος γκρεμς, πνω απ' τον ωκεαν. Κι μως, σ' αυτ το σημεο εναι που καρφνονται οι ματις μας. Εκε πρεπε να βρσκονταν κλιμακωτ πολλ βουν και πιο πρα ολκερο το Μξικο! Τ αλλαγ στο διστημα μιας λιγωρης ανοιξιτικης νχτας! Τα βουν εξαφανστηκαν, το Μξικο βολιαξε! Στη θση τους απλνεται απραντη ερημι, η γονη ερημι της θλασσας! Κοιτμε ο νας τον λλο, με φρκη! Αποκλεισμνοι, χωρς τρφιμα, χωρς νερ, πνω σ' αυτ το στενχωρο και γυμν βρχο, εν' αδνατο να διατηρσουμε πια τη παραμικρ ελπδα. Αμλητοι, ξαπλνουμε στη γη, περιμνοντας να μας βρει γι' απολτρωση: ο θνατος.
...
Πνω στο Βιρτζνια, 4 Ιουνου

     Τι να γινε ραγε τις ακλουθες μρες; Δεν θυμμαι τποτα. Υποθτω πως πρπει να λιποθμησα. ρθα στα συγκαλ μου στο πλοο που μας βρκε και μας σωσε. Ττε, πληροφορθηκα πως εχαμε μενει δκα ολκληρες μρες πνω στο ερημονσι και πως δυο απ μας, ο Ρουλιν κι ο Γουλιαμσον, πθαναν απ ασιτα κι ανυδρα.
     Απ' τα δεκαπντε τομα, που βρσκονταν στη βλα μου τη στιγμ του κατακλυσμο, μνο δκα ζουν ακμα: ο γιος μου Ζαν κι η Ελνη, ο σωφρ μου Σιμον, απαρηγρητος γιατ στερθηκε το αυτοκνητο, η ννα Ρλεη κι οι δυο κρες της ντιθ και Μαρη, ο δκτωρ Μπθορστ κι ο δκτωρ Μορνο -κι εγ στερν, που γρφω βιαστικ αυτς τις γραμμς, για να διαφωτσω τις γενις του μλλοντος, αν υπρξει ελπδα να γεννηθον. Το Βιρτζνια που μας φιλοξενε, εναι φορτηγ, που ταξιδεει πτε με ατμ πτε με πανι, 2000 τνων. Παλι πλοο και μλλον αργοτξιδο. Ο κπταιν Μρρις χει πλρωμα 20 ναυτικος. Καπετνιος και πλρωμα, λοι εναι γγλοι.
     Εχε σαλπρει πριν απ να μνα απ' τη Μελβορνη, χωρς φορτο, για το Ροζριο. Στη διρκεια του ταξιδιο, οι καιρικς συνθκες δεν εχανε παρουσισει καμμιν ανωμαλα, παρ μνο τη νχτα 24 προς 25 Μη, που σηκωθκανε κματα σε απθανο ψος. Ευτυχς που το ξσπασμα της θλασσας βσταξε λγο κι τσι δε γνανε ζημις. σο κι αν του φνηκε παρξενο να δει τσο θερατα κματα, ο κπταιν Μρρις δεν μποροσε να φανταστε πως τη στιγμ εκενη συνβαινε κατακλυσμς. Γι' αυτ εξεπλγη αντικρζοντας μνο θλασσα στον τπο που 'πρεπε να βρσκεται το Ροζριο κι η παραλα του Μξικο. Απ' τη παραλα λη-λη μενε το ερημονσι. στειλε μια βρκα στο νησ, που οι ναυτικο ανακλυψαν ντεκα τομα. Τα δυο εχανε πεθνει κι τσι μπρκαραν τα υπλοιπα εννι, που τανε σε κακ κατσταση. τσι γλυτσαμε...
...
Στη στερι. Γενρης Φλεβρης

     Πρασαν οχτ μνες απ ττε που βρεθκαμε στο Βιρτζνια. Δεν γρφω ακριβς ημερομηνα γιατ υπολογζω στο περπου τις ημρες που πρασαν. Οι οχτ αυτο μνες στθηκανε περοδος σκληρς δοκιμασας για μας, γιατ, σταδιακ διαπιστσαμε πσο μεγλη συμφορ μς εχε βρει.
Αφο μας περιμζεψε το πλοο συνχισε, ταξιδεοντας με τις μηχανς του, ολοταχς προς τ' ανατολικ. ταν συνλθα, το ερημονσι, που κινδυνψαμε να πεθνουμε λοι, βρισκταν μακρυ, εχε χαθε στον ορζοντα. Το στγμα που πρε ο καπετνιος απ' τον ασυννφιαστο ουραν, δειξε πως ταξιδεαμε ακριβς στη σημεο που πρεπε να βρσκεται το Μξικο. Μα δεν μενε καννα χνος απ' αυτ, οτε φαιντανε πουθεν λλη στερι κι δικα ψχναν να τη βρουν με τα κανοκυλια. Απ' λες τις μερις δεν βλεπαν παρ την απεραντοσνη του νερο. Αυτ η διαπστωση εχε για μας κτι συγκλονιστικ. Κντευε να μας φγει το μυαλ! κου 'κε: να βουλιξει ολκερο Μξικο! Κοιτοσαμε νας τον λλο κατατρομαγμνοι, σαν να αναρωτιμαστε ως πο εχε επεκτενει το καταστροφικ του ργο ο κατακλυσμς.
     Ο κπταιν Μρρις θελε να δει με τα μτια του αν και σ' λλα μρη εχανε σημειωθε ανλογες καταστροφς. Κι αλλζοντας ρτα, βαλε πλρη προς βορρν. Αν εχε εξαφανιστε το Μξικο, μπορε να μην εχε συμβε το διο και σ' ολκερη την πειρο. Κι μως τα δια εχανε συμβε κι εκε. δικα, δκα μρες ψχναμε προς βορρ να δομε στερι και στερι δε βρσκαμε πουθεν. στερα, βλαμε πλρη για το ντο κι δικα πραμε βλτα τις θλασσες ολκερο μνα. Πουθεν στερι! Και ττε πια, αναγκαστκαμε να παραδεχτομε τη πραγματικτητα. Πως ολκερη η πειρος εχε βουλιξει κτω απ' τον ωκεαν. ραγε εμες εχαμε σωθε, μνο και μνο για να νισουμε δετερη φορ το γχος της αγωνας; Εχαμε κθε λγο να το φοβμαστε. Εξν απ' τα τρφιμα που σε λγο θα μας λειπαν, μας απειλοσε κι λλος κνδυνος: τ θα γινμαστε ταν θα τλειωναν τα κασιμα, ακινητοποιντας το πλοο;
     Γι' αυτ ακριβς, στις 14 Ιουλου -ταν βρισκμαστε πνω-κτω στο Μπουνος υρες- ο κπταιν Μρρις διταξε να σβσουνε τις φωτις και να βλουνε μπρος τα πανι! Κι στερα, κλεσε λο το πλρωμα και τους επιβτες, τους κανε λιγλογη κθεση της κατστασης και παρακλεσε να μελετσουν με προσοχ το πρβλημα. Την λλη μρα, καθες θα μποροσε να πει τη γνμη του στο συμβολιο που θα γιντανε, για να βρεθε κποια λση. Μια φοβερ τρικυμα, μως, που ξσπασε την δια νχτα, λυσε το πρβλημα αναγκαστικ. Γιατ νας μανιασμνος ανεμοστρβιλος μας υποχρωσε να τραβξουμε στη δση, με κνδυνο κθε στιγμ να μας καταπιε η αγριεμνη θλασσα.
     Η τρικυμα κρτησε τριανταπντε μρες, χωρς στιγμ να κνει διακοπ. Κοντεαμε ν' απελπιστομε με τη σκψη πως δεν θα σταματοσε ποτ, ταν ξαφνικ, στις 19 Αυγοστου, ξυπνσαμε με γαλνη, θλασσα λδι, χαρ Θεο! Το στγμα μς φανρωνε πως βρισκμαστε σε 40 μορες βορεου πλτους και 114 ανατολικο μκους. Δηλαδ... πνω απ' το Πεκνο! στε, εχαμε περσει πνω απ' τη Πολυνησα -κι σως και την Αυστραλα- χωρς να το καταλβουμε! Και κτω απ 'κε που ταξιδεαμε τρα τανε χτισμνη λλοτε η πρωτεουσα μιας αυτοκρατορας με πληθυσμ πνω απ 400.000.000 τομα. στε κι η Ασα εχε υποστε την δια καταστροφ με την Αμερικ!
     Δεν αργσαμε να βεβαιωθομε γι' αυτ. Το Βιρτζνια, συνεχζοντας στα νοτιοδυτικ φτασε στο ψος του Θιβτ κι αργτερα των Ιμαλαων. Εδ βρσκονταν λλοτε οι ψηλτερες βουνοκορφς του κσμου. Ε λοιπν, απ' λα γρω τα μρη καμμι στερι δεν πρβαλε στην επιφνεια του ωκεανο. Θα πστευε κανες πως σ' λη τη γη δεν υπρχε λλη στερι απ' το ερημονσι που μας εχε σσει -πως εμαστε οι μοναδικο επιζντες απ' τον κατακλυσμ, οι στερνο κτοικοι ενς κσμου θαμμνου στο κινητ σβανο των ωκεανν! Αν ταν τσι τα πργματα, δεν θ' αργοσαμε να πεθνουμε, με τη σειρ μας. Παρ' λο που γινταν αυστηρ οικονομα στη διανομ συσσιτου, τα τρφιμα του πλοου λιγστευαν και δεν υπρχε ελπδα ν' ανανεσουμε τις προμθεις μας.
...
     Συντομεω την εξιστρηση του εφιαλτικο αυτο ταξιδιο. Αν, για να διηγηθ λες τις λεπτομρεις του, προσπαθοσα να τις ξαναζσω μρα τη μρα, η θμησ τους θα με τρλαινε!
σο παρξενα και φοβερ κι αν εναι τα γεγοντα που προηγθηκαν που επακολοθησαν αυτ το ταξδι, σο αξιοθρνητο κι αν προβλεπα το μλλον -που δεν θα προλβω να το δω- ωστσο αυτ το διαβολικ ταξδι εναι που μας κανε να νισουμε τη πιο βασανιστικ αγωνα της φρκης! Ταξιδεαμε ασταμτητα σ' ναν απραντο ωκεαν! Κθε μρα ελπζαμε κπου ν' αρξουμε -κι λο αναβαλλταν το τλος του ταξιδιο! Ζοσαμε σκυμμνοι πνω στους χρτες, που τανε χαραγμνα τα παρλια, με τις δαντελωτς στερις και κναμε πντα την εξακρβωση πως τποτα απολτως δεν υπρχει πια σ' αυτ τα μρη, που πιστεαμε πως θα υπρχουνε στον αινα τον παντα! Σκεπτμαστε πως σ' ολκερη τη γη κυριαρχοσε ο παλμς της ζως, πως εκατομμρια ανθρποι και ζα πηγαινορχονταν απ' λες τις μερις - κι μως λα εχανε πεθνει μονομις, λοι μαζ οι παλμο της ζως εχανε σβσει απτομα σαν μικρ φλγα σε φσημα ανμου! νθρωποι εμες, αναζητοσαμε παντο λλους ανθρπους -δικα μως! Και στριωνε μσα μας η βεβαιτητα πως δεν μεινε πια τποτα που να 'χει ζω ολγυρ μας και πως εχαμε μενει πια ρημοι, ολομναχοι στο μσον ενς ανελητου σμπαντος!
     ραγε να βρκα τα λγια που ταιριζουνε να εκφρσω το γχος μου; Δεν το ξρω. Στη γλσσα που γρφω, υπρχουν ραγε οι κατλληλες λξεις να περιγρψω μια κατσταση νευ προηγουμνου; Αφο περσαμε, τη θλασσα, που λλοτε βρισκταν η ινδικ χερσνησος, ταξιδψαμε δκα μρες προς βορρ κι στερα βλαμε πλρη προς δυσμς. Χωρς τη παραμικρ αλλαγ στη κατστασ μας, περσαμε πνω απ' τη βουνοσειρ των Ουραλων -που τρα εχανε γνει υποθαλσσια βουν- και ταξιδψαμε πνω απ' τη βουλιαγμνη κι αθατη πια Ευρπη. στερα τραβξαμε προς ντον, ως εκοσι μορες πρ' απ' τον Ισημεριν. στερα, κουρασμνοι πια απ' τις στοχες αναζητσεις, βλαμε ξαν πλρη προς βορρ και διασχσαμε τα Πυρηναα, περνντας απ' τη θλασσα που 'χε γνει υγρς τφος Αφρικς κι Ισπανας.
     Ωστσο η εφιαλτικ φρκη μας, εχε αρχσει πια να γνεται συνθεια. σο προχωροσαμε, χαρζαμε τη διαδρομ μας πνω στους χρτες, και λγαμε: "Εδ ταν η Μσχα... η Βαρσοβα... το Βερολνο... η Ρμη... η Τνις... το Τομπουκτο... το Ορν... η Μαδρτη...", με μιαν αδιαφορα που σο πγαινε και μεγλωνε. Εχαμε τσο συνηθσει πια, που φτσαμε στο σημεο να προφρουμε αυτς τις λξεις χωρς καmμι συγκνηση -κι ας τανε στη πραγματικτητα τσο τραγικς. Κι μως, εγ ατομικ διατηροσα ακμα, υποσυνεδητα, κποια χνη ευαισθησας. Το νιωσα μια μρα -στις 11 Δεκμβρη πνω-κτω- που ο κπταιν Μρρις μου επε: "Εδ τανε το Παρσι...". Αυτ τα λγια μου ξεσκζανε τη καρδι: Να εχε βουλιξει το σμπαν, δεν μ' νοιαζε! Μα η Γαλλα -η Γαλλα μου!- και το Παρσι που ταν το σμβολ της!...
     κουσα κοντ μου κποιον να κλαει μ' αναφιλητ. Γρισα να δω, ταν ο Σιμον. Τσσερις ακμα μρες συνεχσαμε στο βορρ. Φτνοντας στο ψος του Εδιμβοργου, ξανακατεβκαμε στα νοτιοδυτικ, αναζητντας την Ιρλανδα... στερα τραβξαμε ανατολικ... Στη πραγματικτητα, αρμενζαμε στη τχη, γιατ δεν εχε πια καμμι σημασα πο ταξιδεαμε, αφο ολγυρ μας, παντο, απλωνταν, ακατανκητη, η κυριαρχα του νερο...
     Περσαμε πνω απ' το Λονδνο, που τον υποβρχιο τφο του χαιρτισε ευλαβικ λο το πλρωμα. στερ' απ πντε μρες βρισκμαστε στο ψος του Ντντσιγκ. Ττε ο κπταιν Μρρις διταξε να βλουμε πλρη στην αντθετη διεθυνση, προς τα νοτιοδυτικ. Ο τιμονιρης υπκουσε, χωρς να πει λξη. Τι τον νοιαζε; Απ' λες τις μερις, τι λλο βλεπε κανες εξν απ θλασσα; Την εντη μρα απ' την αλλαγ της ρτας, φγαμε την τελευταα γαλτα μας.
     Καθς κοιταζμαστε με αγριεμνες ματις, ο κπταιν Μρρις διταξε ξαφνικ να βλουνε μπροστ τις μηχανς. Τ να 'χε ραγε στο νου; Η διαταγ του μως εκτελστηκε και το πλοο αξησε ταχτητα. στερ' απ δυο μρες, η πενα μς βασνιζε σκληρ. Τη μεθεπομνη μρα, σχεδν λο το πλρωμα αρνθηκε να σηκωθε απ' το κρεβτι. Μνον ο καπετνιος, ο Σιμον, λγοι νατες κι εγ εχαμε ακμα δυνμεις να εξασφαλσουμε τις βρδιες που απαιτονταν για να συνεχιστε το ταξδι. Την λλη μρα -πμπτη με νηστεα- λιγστεψαν οι νατες που ταν ακμα σε θση να εργαστον. Σε εικοσιτσσερις ρες, καννας πια δεν θα 'χε τη δναμη να σταθε στα πδια του. Εχανε κιλας περσει εφτ μνες απ' τη μρα που αλωνζαμε τη θλασσα απ' λες τις μερις. Πιστεω πως ταν 8 Γενρη πνω-κτω. μουνα στο τιμνι κι βαλα τα δυνατ μου για ν' ακολουθσει το Βιρτζνια τη ρτα που 'χεν ορσει ο καπετνιος. Ξαφνικ, μου φνηκε πως κτι ξεχρισα στα δυτικ. Στην αρχ, νμισα πως τανε παρασθηση -απλυτα δικαιολογημνη στη κατσταση που βρισκμουν. Κοταξα, μως, με πιτερη προσοχ, γορλωσα τα μτια μου... χι! Δεν εχα γελαστε!
     μπηξα μονομις ναν αλαλαγμ χαρς, γαντζθηκα στο τιμνι και ξεφνισα:
 -"Στερι, μπρος στα δεξι"!
     Τ μαγικ αποτλεσμα εχαν αυτ τα λγια! λοι οι ετοιμοθνατοι αναστηθκανε στο λεπτ και τα κατχλωμα, αποστεομνα πρσωπ τους φνηκανε στη δεξι κουπαστ.
 -"Εναι στ' αλθεια στερι", επε ο κπταιν Μρρις, αφο εξτασε το σννεφο που πρβαλε στον ορζοντα.
     στερ' απ μισ ρα, δε χωροσε πια η παραμικρ αμφιβολα. Εχαμε βρει στερι στον Ατλαντικ, αφο δικα την αναζητσαμε πνω απ' την επιφνεια των ηπερων που εχαν βουλιξει! Κοντ στις τρεις το απγευμα, αρχσαμε να ξεχωρζουμε πιο καθαρ τη παραλα -και ττε νισαμε τη πιο μεγλη απογοτευση. Γιατ στ' αληθιν αυτ η ακτ τανε σε τσον απελπιστικ κατσταση, που κανες απ μας δεν θυμταν να εχε δει παρμοια, τον καιρ που δεν εχε εξαφανιστε η στερι! Στη γη που κατοικοσαμε πριν απ' τον κατακλυσμ, το πρσινο ταν φθονο, πληθωρικ. Ακμα και στις πιο γονες ακτς, βρσκονταν κτι χαμδεντρα, κτι βορλα, κτι μανιτρια, κτι μοσκλα. Εδ δε φαιντανε τποτα. Ξεχριζε μνο νας μαυριδερς ψηλς γκρεμς, που στους πρποδς του εχε να σωρ βρχους, χωρς το παραμικρ φυτ χορτρι. ταν νας απογοητευτικς, εφιαλτικς ερημτοπος χωρς τποτα... μα τποτα απολτως!
     Δυο ολκερες μρες τριγυρζαμε με το πλοο αυτ τον απτομο γκρεμ, χωρς ν' ανακαλψουμε τη παραμικρ σχισμδα. Μνο το βρδυ της δετερης μρας βρεθκαμε μπρος σ' να κολπσκο, καλ προφυλαγμνο απ' τους πελαγσιους ανμους, που και φουντραμε. Αφο κατεβκαμε στη στερι με τις βρκες, η πρτη μας φροντδα ταν να βρομε τροφ στην ακρογιαλι. Εκατοντδες χελνες βοσκαν εκε και πλθος κοχλια τανε κολλημνα στους βρχους. Μα κι λλοι μυθικο θησαυρο της θλασσας αφθονοσαν εκε. Ανμεσα στις ξρες, βρσκονταν καβορια, αστακο και γαρδες σε αφνταστες ποστητες, καθς κι αφθονα ψαριν λογς-λογς. Σγουρα, αυτ η θλασσα, με τον υπερπλουτισμ της σε ψαρικς ποικιλες, τανε σε θση να μας θρψει για λη μας τη ζω -ακμα κι αν δε βρσκαμε κρας ζαρζαβατικ, για ν' αλλξει το φα μας.
     Αφο χορτσαμε, κατορθσαμε ν' ανακαλψουμε να σκσιμο στο γκρεμ. Απ κει ανεβκαμε στη κορφ, βρκαμε μιαν ευρχωρη πλατωσι. Η ψη της παραλας δεν μας εχε ξεγελσει. Σ' λες τις γωνις ταν μνο γονοι βρχοι, σκεπασμνοι με ξεραμνα φκια, χωρς το παραμικρ χνος χορταριο, χωρς πουλι και ζα. Κπου-κπου ξεχωρζανε λιμνολες κι οι αχτδες του λιου που λοζονταν σ' αυτς, τις καναν να λμπουνε. Κναμε να πιομε, μα το νερ ταν αλμυρ. Ωστσο, δεν παραξενευτκαμε γι αυτ, γιατ τσι βεβαιωνταν η σκψη που εχαμε κνει στην αρχ: πως αυτ η γνωστη πειρος ταν νεογννητη, εχε βγει τελευταα, μονομις, απ' τα βθη του ωκεανο. τσι εξηγιτανε γιατ ταν γονη κι ολωσδιλου ρημη. τσι ακμα κι αυτ το πηχτ στρμα λσπης που τανε σκορπισμνο παντο κι η εξτμιση το κανε να ραγζει και να γνεται σιγ-σιγ σκνη...
     Το μεσημρι της λλης μρας, το στγμα φανρωσε 17 μορες 20 βορεου πλτους και 23 μορες 55 δυτικο μκους. Ο χρτης προσδιρισε πως βρισκμαστε ανοιχτ στο Πρσινο Ακρωτρι. Κι σο μακρυ μποροσαμε να διακρνουμε, βλπαμε τη στερι στα δυτικ και τη θλασσα στ' ανατολικ. σο αποκρουστικ κι αφιλξενη κι αν ταν η πειρος που εχαμε αποβιβασθε, θλοντας και μη πρεπε να βολευτομε σ' αυτ. Γι' αυτ ρχισε αμσως το ξεφρτωμα του Βιρτζνια. Πρτα ρξαμε τσσερις γκυρες σε βθος δεκαπντε οργις, για να σιγουρρουμε το πλοο. Στον κλειστ απνεμο αυτ κολπσκο, δεν κινδνευε καθλου. Μλις τλειωσε η μεταφορ, ρχισε η καινοργια μας ζω. Πρτ' απ' λα, θπρεπε...
...
   ...ν' αρχζουμε να τη συνηθζουμε.
     Πσος καιρς πρασε αφτου ξεμπαρκραμε σ' αυτ την ακτ; Δεν χω πια ιδα. Ρτησα το δκτορα Μορνο, που κρατ λογαριασμ για τις μρες που περνον. Μου απντησε: ξι μνες... Και πρσθεσε: - σως κτι παραπνω. (Γιατ φοβται μπως κανε λθος). Φανταστετε που καταντσαμε! Δεν πρασαν οτ' ξι μνες και δεν εμαστε σγουροι αν λογαριζουμε σωστ τις ημρες. Κατ βθος, γιατ να παραξενεομαι γι' αυτ την αφροντισι; Αφο λη τη προσοχ μας, λη τη δραστηριτητ μας, χουμε επιστρατεσει για να διατηρηθομε στη ζω. Η συντρησ μας εναι πρβλημα, που η λση του απαιτε ολομερη απασχληση. Τι τρμε; Ψρια, ταν βρσκουμε, μα δυσκολευμαστε, γιατ, μρα με τη μρα, το αδικοπο κυνγι που τους κνουμε, τ' αγριεει. Τρμε κι αυγ χελνας και κτι φαγσιμα φκια. Τα βρδυα, χορττοι μα κατακουρασμνοι, μνο τον πνο χουμε στο νου.
     Τα πανι του Βιρτζνια τα 'χουμε μετατρψει σε σκηνς. Κι μως, θα πρπει σντομα να κατασκευσουμε να πιο σγουρο καταφγιο. Κπου-κπου τουφεκμε καννα πουλ γιατ ο ουρανς μας δεν εναι πια ρημος, πως ταν πριν. Καμμι δεκαρι εδη πουλιν αντιπροσωπεονται κιλας σ' αυτν. Χελιδνια, λμπατρος, κι λλα... Φανεται πως δεν βρσκουνε τροφ σ' αυτ τη γη, που δεν χει βλστηση, γιατ δεν παουν να πετανε πνω απ' τη κατασκνωσ μας, καρτερντας τ' αποφγια μας. Καμμι φορ βρσκουμε καννα πουλ που ψφησε απ ασιτα κι τσι εξοικονομομε τη μπαροτη που θα μας κστιζε ο σκοτωμς του.
     Ευτυχς που υπρχουν ελπδες να βελτιωθε η κατσταση. Ανακαλψαμε να σακ στρι στ' αμπρι κι χουμε σπερει το μισ. Θα βλαστσει μως; Το δαφος εναι σκεπασμνο μ' να στρμα πηχτς λσπης, που την χουνε λιπνει τα φκια με την αποσνθεσ τους. ταν πρωτορθαμε, αυτ η φυτικ γη ταν λη αλτι. Αφτου μως οι καταρρακτδεις βροχς της ξπλυναν την επιφνεια, τα βαθουλματ της εναι γεμτα γλυκ νερ. Πντως το στρμα της λσπης δεν χει ξεφορτωθε λο το αλτι του. Τα κατακθια που αρχζουν να σχηματζουν ρυκια, ακμα και ποταμκια, κνουν το νερ τους γλυφ. Για να σπερουμε το στρι και να φυλξουμε το υπλοιπο στην κρη, λγο λειψε ν' αρπαχτομε στα γερ με το πλρωμα: γιατ πολλο απ' τους νατες θλαν να το αλσουν, να το ζυμσουνε και να το φνε ψε-σβσε, χωρς αναβολ. Αναγκαστκαμε να...
...
     ...που τα εχαμε πνω στο Βιρτζνια. Αυτ τα δυο ζευγρια κουνλια ξεφγανε στη στερι και δεν τα ξανδαμε. Φανεται πως βρκανε τροφ. στε, χωρς να το 'χουμε αντιληφθε, η γη χει παραγωγ...
...
     ...κι εναι δυο χρνια που βρισκμαστ' εδ! Το στρι εχε εξαιρετικ απδοση. Μας προμηθεει φθονο ψωμ και τα χωρφια μας σο πνε και πληθανουν! Μα τι αγνας απαιτεται για να προστατψουμε τη παραγωγ μας απ' την επιδρομ των πουλιν! χουνε πληθνει αφνταστα, γρω απ τις καλλιργεις μας...
...
     Παρ' λους τους θαντους που σας χω αναφρει προηγουμνως; η μικρ κοιντητ μας δεν σημεωσε ελττωση πληθυσμο: αντθετα μλιστα! Ο γις μου με την Ελνη χουν αποκτσει δυο παιδι και καθνα απ' τ' λλα τρα αντργυνα χει λλα τσα. λο αυτ το παιδομνι χαρει κρας υγεας. Εναι να πιστψει κανες πως το ανθρπινο γνος απκτησε ακμα πιο ντονη ζωτικτητα αφ' του ελαττθηκε με τον κατακλυσμ σε πληθυσμ. Μα πσα λλα συμπερσματα...
...
     ...εδ δκα χρνια κι ακμα δεν χουμε ιδα σε τι λογς πειρο βρισκμαστε. Δεν την χουμε εξερευνσει πρα απ μιαν ακτνα λγων χιλιομτρων απ' το σημεο που αποβιβαστκαμε. Ο δκτωρ Μπθορστ μας κανε να ντραπομε για την ανμελη αδιαφορα μας: μας πρτρεψε ν' αρματσουμε το Βιρτζνια. Κοπισαμε ξι μνες για να τον ικανοποισουμε και ξεκινσαμε για να εξερευνητικ ταξδι. Επιστρψαμε προχτς. Το ταξδι κρτησε περισστερο απ σο λογαριζαμε, γιατ θλαμε να 'χουμε θετικ αποτελσματα στην εξερευνητικ μας αποστολ. Κναμε ολκερο το γρο της ηπερου που βρισκμαστε και που εναι πια σχεδν αποδεδειγμνο πως, μαζ με το νησκι μας, εναι οι μνες στερις που υπρχουνε στην επιφνεια της γης. λες οι ακτς εναι διες, ρημες κι βολες.

     Κπου-κπου σταματοσε το "Βιρτζνια" και κναμε εκδρομς στο εσωτερικ της ηπερου. Εχαμε κποια ελπδα να βρομε χνη απ' τα νησι των Αζρων και τη Μαδρα, που η τοποθεσα τους, πριν απ' τον κατακλυσμ, ταν στον Ατλαντικ ωκεαν και γι' αυτ θα πρεπε ν' αποτελον μρος της καινοργιας ηπερου. Δεν βρκαμε χνος απ αυτ. Το μνο που διαπιστσαμε εναι πως το δαφος ταν σε κακ κατσταση, σκεπασμνο με παχ στρμα λβας, στο σημεο ακριβς που βρσκονταν λλοτε τα νησι. Φανεται πως μια κρηξη ηφαστειου προκλεσε αυτς τις καταστροφς.
     Τ παρξενη σμπτωση! Δεν ανακαλψαμε ,τι γυρεαμε... ανακαλψαμε μως κτι που δεν το γυρεαμε! Στο ψος των Αζορν, μισοχωμνα στη λβα, βρκαμε αποδεικτικ στοιχεα των ργων του ανθρπου -χι μως, των συγχρνων μας κατχων αυτν των νησιν. ταν ερειπωμνες στλες και κεραμικ σκεη. Αφο τα εξτασε, ο δκτωρ Μορνο, εχε τη γνμη πως θα 'πρεπε να προρχονται απ' την αρχαα Ατλαντδα, και πως μια υποβρχια κρηξη ηφαστειου θα τα φερε στην επιφνεια. Μπορε να 'χει δκιο ο δκτωρ Μορνο. Η θρυλικ Ατλαντδα, αν υπρξε ποτ, θα βρισκτανε πνω-κτω στο σημεο που εναι η καινοργια πειρος. Και θα τανε πολ παρξενη σμπτωση, να διαδεχτον μια την λλη τρεις ανθρωπτητες, στα δια μρη, χωρς να κατγονται μως η μια απ' την λλη. Ωστσο, δεν μ' ενδιαφρει η λση αυτο του προβλματος: χουμε τσα πολλ να κνουμε τρα, που δεν μας μνει καιρς για ν' ασχοληθομε και με το παρελθν. Τη στιγμ που γυρσαμε στη κατασκνωσ μας, σκεφτκαμε πως, σε αναλογα με την υπλοιπη χρα, η δικ μας περιοχ χει να πλεονκτημα: Το πρσινο, που αφθονοσε λλοτε στη φση, ξεφυτρνει κπου-κπου σε μας, εν λεπει ολτελα απ' την υπλοιπη πειρο. Βλαστρια, που δεν υπρχαν ταν πρωτορθαμε, ξεπετιονται ολγυρ μας, ολονα και πιο πολλ. Ανκουνε στα πιο συνηθισμνα εδη και σγουρα τα πουλι μετφεραν τους σπρους ως εδ.
     Ωστσο, μη βγλετε συμπρασμα πως δεν υπρχει λλη βλστηση εξν αυτς. Τα φυτ της θλασσας, που σκεπζανε την πειρ μας ταν βγκε μες απ' τα κματα, ξερθηκαν, τα πιο πολλ, αντικρζοντας το φως του λιου. Μερικ, μως, διατηρθηκαν στις λμνες, στους βλτους, σε λκκους γεμτους νερ, που η ζστη ξρανε σιγ-σιγ. Εκενο τον καιρ, μως, ρχισαν να πρωτοφανονται ρυκια και ποταμκια, που τανε τα πιο κατλληλα για την ανπτυξη των φυτν της θλασσας, γιατ τα νερ τους ταν αλμυρ. ταν απ' την επιφνεια κι αργτερα απ' το βθος του εδφους, οι βροχς διωξαν το αλτι και το νερ γινε γλυκ, τα περισστερα απ' αυτ τα φυτ καταστρφηκαν. Λγα μως απ' αυτ μπρεσαν να προσαρμοσθονε στις νες συνθκες ζως κι αναπτχθηκαν στο γλυκ νερ, πως αναπτσσονταν, λλοτε, στο αλμυρ. Και το φαινμενο δεν σταμτησε ως εκε: μερικ απ' αυτ τα φυτ, προικισμνα με αντερη δναμη προσαρμογς, αργτερα αναπτχθηκαν στον καθαρν αρα και σιγ-σιγ βλστησαν παντο. Παρακολουθσαμε απ κοντ αυτς τις εξελξεις και μπορσαμε να εξακριβσουμε τις μεταβολς που παρναν τα σχματα ταυτχρονα με τη φυσιολογικ λειτουργα. Βλπουμε κιλας μερικ λεπτ κι αδναμα κοτσνια να ορθνονται δειλ-δειλ στον ουραν. Προβλπουμε πως μια μρα θα δημιουργηθε τσι μια ολοκληρωμνη χλωρδα και πως θ' αρχσει σφοδρς αγνας ανμεσα στα καινοργια εδη και σε κενα που προρχονται απ' τη παλι τξη πραγμτων.
     ,τι γνεται με τη χλωρδα, συμβανει και με τη πανδα. που υπρχουνε γλυκ νερ, βλπουμε τον παλι πλοτο της θλασσας, οστρακδερμα και μαλκια πιο πολλ, να προσαρμζονται στις συνθκες ζως της στερις. Βλπουμε ψηλ να διασχζουνε τον ουραν ιπτμενα ψρια, που εναι πιο πολ πουλι παρ ψρια, γιατ τα πτεργι τους χουνε διαμορφωθε σε μεγλα φτερ κι η κυρτωμνη ουρ τους δνει τη δυναττητα σ' αυτ...
...
     λοι γερσαμε πια. Ο κπταιν Μρρις πθανε. Ο δκτωρ Μπθορστ εναι εξντα πντε χρονν. Ο δκτωρ Μορνο, εξντα. Εγ, εξντα οχτ. λους σε λγο θα μας εγκαταλεψει η ζω. Προτο, μως, φγουμε απ' το φθαρτ κσμο, πρπει να ολοκληρσουμε την αποστολ που αναλβαμε. Πρπει να προετοιμσουμε απ τρα τις μελλοντικς γενις για τον αγνα που χουν ν' αντιμετωπσουν. ραγε, μως, θα δουν το φως της μρας αυτς οι γενις του μλλοντος;
     Θα 'πρεπε ν' απαντσω "ναι", λαμβνοντας υπ' ψη τον υπερπληθυσμ της μικρς κοιντητς μας. Το παιδομνι αυξνεται και πληθνεται, σ' αυτ το υγιειν κλμα. Σε μια χρα που εναι γνωστα τα αιμοβρα θηρα, η μακροβιτητα σημεινει ρεκρ. χουμε κιλας τριπλασιαστε.
Μα σως δεν πρπει ν' αποκλειστε κι να "χι", αν λβω υπ' ψη τη βαθει πνευματικ κατπτωση των συντρφων μου. Κι μως, ο μικρς μιλος των ναυαγν ζοσε κτω απ ευνοκος ρους για να βρει φελος αξιοποιντας τις ανθρπινες γνσεις: περιλμβανε ναν νθρωπο εξαιρετικ δραστριο -τον κπταιν Μρρις, που 'χει πεθνει- δυο ανθρπους με ικαν πνευματικ μρφωση, -εμνα και το γιο μου- και δυο λαμπρος επιστμονες, -το δκτορα Μπθορστ και το δκτορα Μορνο. Με ττοια καλλιεργημνα στοιχεα κτι θα μποροσε να 'χε πετχει. Κι μως, δεν γινε τποτα. Ο αγνας για να διατηρηθομε στη ζω αναζητντας ασταμτητα την υλικ συντρησ μας, ταν κι εξακολουθε να εναι η μοναδικ μας γνοια. λη μρα φροντδα μας εναι να εξασφαλσουμε τον επιοσιο και το βρδυ, κατακουρασμνοι, πφτουμε να κοιμηθομε.
     Αλμονο! Παραεναι σγουρο πως η ανθρωπτητα, που εμες εμαστε οι μοναδικο εκπρσωπο της, χει πρει ασταμτητα τον κατφορο και κοντεει να φτσει στο εππεδο του κτνους. Στους νατες που ταν ανκαθεν νθρωποι αμρφωτοι, εναι τρα πιο φανερ τα νστικτα της κτηνωδας. Ο γιος μου κι εγ χουμε ξεχσει λα σα ξραμε. Ο δκτωρ Μπθορστ κι ο δκτωρ Μορνο χουν αφσει κι αυτο αχρησιμοποητο το νου τους. Μπορομε να πομε πως χει πια εξαλειφθε απ μας κθε χνος εγκεφαλικς ζως. Πλι καλ, που πριν απ τσα χρνια, εχαμε κνει την εξερενηση αυτς της ηπερου!
     Σμερα, δεν θα 'χαμε πια το διο θρρος... λλωστε, πθανε ο κπταιν Μρρις που ταν αρχηγς της αποστολς, - πως πθανε απ γερατει το Βιρτζνια, που μας ταξδεψε. Απ' την αρχ της διαμονς μας, μερικο απ μας εχανε βλει μπρος να χτσουνε τα σπτια τους. Τρα πια, τα μισοτελειωμνα αυτ χτσματα πφτουν ερεπια. Κοιμμαστε χμω χειμνα-καλοκαρι.
Εναι πολλ χρνια που λυσανε τα ροχα που φοροσαμε. Στην αρχ, γινε μια προσπθεια να τ' αντικαταστσουμε με φκια κατλληλα υφασμνα. Αργτερα η φανση γινε πιο πρχειρα. Στο τλος, βαρεθκαμε να φτινουμε κτι που τανε περιττ σ' αυτ το πιο κλμα. Ζομε γυμνο πως εκενοι που ονομζαμε αγρους. Το φα εναι η παντοτιν επιδωξ μας, η μοναδικ μας απασχληση. Κι μως δεν λειψαν ολωσδιλου μερικ απομεινρια απ' τις παλις ιδες και τα αισθματ μας. Ο γιος μου Ζαν, ακμα και τρα που γινε παππος, δεν χει χσει κθε ασθημα στοργς. Κι ο παλις μου σωφρ, ο Μοντστ Σιμον, θυμται ακμα, μες στη συννεφιασμνη του σκψη, πως κποτε τανε στην υπηρεσα μου.
     Μαζ μ' αυτος μως, μαζ με μας, αυτ τα λιγοστ χνη, πως κποτε υπρξαμε νθρωποι -γιατ στ' αληθιν, σμερα δεν εμαστε πια νθρωποι- θα εξαφανιστονε για πντα. Η γενι του μλλοντος, που γεννθηκε εδ, δεν θα 'χει γνωρσει διαφορετικ ζω. Η ανθρωπτητα θα περιοριστε σ' αυτος τους νους -και βλπω μπρος μου μερικος την ρα που γρφω- που δεν ξρουν να διαβζουνε, που δεν ξρουν να γρφουνε, που δεν ξρουν να μετρνε, που μλις και μετ βας κτι μπορον να τραυλσουν. Αυτ τα παιδι, με τα σουβλερ δντια, δνουν μνο την εντπωση μιας αχρταγης κοιλις! Κι στερα απ' αυτος, θα υπρξουν λλοι νοι κι λλα παιδι κι αργτερα κι λλοι ακμα νοι κι λλα ακμα παιδι, που θα πλησιζουν ολονα και πιο πολ προς το κτνος. Και θα βρσκονται ολονα και πιο μακρυ απ μας, τους προγνους των, που εχαμε ανθρπινη νηση.
     Θαρρ πως βλπω απ τρα τους ανθρπους του μλλοντος, που θα 'χουνε ξεχσει ολτελα τη μιλι, που δεν θα λειτουργε πια το μυαλ τους, να πλανινται σ' αυτ την χαρη ερημι, με το κορμ σκεπασμνο απ χοντρς αλογτριχες. Ε λοιπν! αυτ θλουμε να τ' αποφγουμε! Θα κνουμε ,τι μπορομε για να μη πνε χαμνα για πντα λα τα επιτεγματα, λες οι κατακτσεις, λες οι γνσεις της ανθρωπτητας. Ο δκτωρ Μορνο, ο δκτωρ Μπθορστ κι εγ θα ξυπνσουμε το ναρκωμνο μυαλ μας, θα το αναγκσουμε να θυμηθε σα ξερε. Θα μοιραστομε τη δουλει πνω στο χαρτ και το μελνι που μας απμειναν απ' το πλοο, θ' αραδισουμε λες τις γνσεις μας στον κθε τομα της επιστμης μ' να μοναδικ σκοπ: αν, στερ' απ μια περοδο αγρας κατστσης, που θα κρατσει λγο πολ, οι αυριανο νθρωποι που χσανε το φλογερ πθος τους για τα φτα της γνσης, στερν το ανακτσουν, να βρονε περιληπτικ γραμμνο τι πτυχαν με χλιους μχθους οι προγενστερο τους. Και ττε, θα συχωρνν εκενους που κπιασαν μνο και μνο για να συντομψουν τη περοδο της μελλοντικς πορεας των μεταγενεστρων τους προς τα φτα της προδου και του πολιτισμο.
     Πρασαν πνω-κτω δεκαπντε χρνια απ ττε που γραφτκανε τα προηγομενα. Ο δκτωρ Μπθορστ κι ο δκτωρ Μορνο χουν φγει απ' τη ζω. Απ' λους που ξεμπρκαραν εδ, εγ, νας απ' τους πιο γρους, μνω σχεδν μνος. ρχεται μως η σειρ μου να φγω. Νιθω το θνατο ν' ανεβανει απ' τα παγωμνα πδια, για να σταματσει τη καρδι μου.
     Η εργασα μας τλειωσε. Εμπιστεομαι τα χειργραφα με τη περληψη των ανθρωπνων γνσεων σε σιδερνια κσα που βρκα στο Βιρτζνια, που τη καταχωνιζω βαθι στη γη. Κοντ σ' αυτ, σε μια θκη απ αλουμνιο, θα βλω και τις λιγοστς σελδες του ημερολογου μου. ραγε αυτ που εμπιστεομαι στη γη, θα πσουνε σε χρια συνανθρπων μου, θα ψξει κανες τουλχιστον να τα βρει; Αν εναι γραφτ. Θες να δσει!
 * * *
     σο διβαζε το παρξενο αυτ χειργραφο ο Σοφρ, τσο νιωθε να πρωτγνωρο φβο να κυριεει τη ψυχ του. τσι λοιπν: Η γενι των Τεσσρων Θαλασσν καταγταν απ' αυτος τους ανθρπους, που, αφο περιπλανθηκαν μνες ολκληρους στους ρημους ωκεανος, εχανε καταφγει στο σημεο της ακτς που τρα τανε χτισμνη η Μπασντρα; στε αυτς οι κακορζικες υπρξεις ανκαν λλοτε σε μια δοξασμνη ανθρωπτητα, που, σε σγκριση με κενην, η σημεριν ανθρωπτητα της Αυτοκρατορας των Τεσσρων Θαλασσν ταν να μωρ στα σπργανα, που μλις αρχζει κτι λξεις! Κι μως, τ χρειστηκε να γνει για να χαθονε για πντα κι η επιστμη κι η ανμνηση ακμα, τσο πανσχυρων λαν; Λιγτερο απ' το τποτα: μια ανεπασθητη ανατριχλα πνω σ' λη την επιφνεια της γης. Τ ανεπανρθωτη συμφορ, να καταστραφονε τα χειργραφα με τη σιδερνια κσα! Και δεν υπρχε καμμι ελπδα να εχανε σωθε, γιατ οι εργτες εχανε σκψει ολγυρα πολ βαθι, για τα θεμλια της καινοργιας πτρυγας. Χωρς καμμι αμφιβολα, απ' τη πολυκαιρα, η σκουρι εχε φει το σδερο, εν το αλουμνιο δεν παθε μεγλη ζημι.
     Ωστσο, δεν χρειαζταν να μθει πιτερα ο Σοφρ, για να υποστε γερ πλγμα η αισιοδοξα του. Αν το χειργραφο δε φανρωνε καμμι τεχνικ λεπτομρεια, να πλθος απ ενδεξεις γενικς φσης αποδεκνυαν τι η ανθρωπτητα ταν λλοτε πολ πιο προχωρημνη στο δρμο της αλθειας απ' ,τι τανε τρα. λα περιλαμβνονταν σ' αυτ την εξιστρηση. Κι οι γνσεις του Σοφρ κι λλες που δεν θα τολμοσε καν να τις φανταστε -ακμα κι η εξγηση του ονματος Χεδμ, που εχε προκαλσει τσες αντιλογες κι αμφισβητσεις! Χεδμ ταν μια παραλλαγ λλης, πιο αρχαας λξης. Χεδμ... Εδμ... Αδμ... εναι το παντοτιν σμβολο του πρωτπλαστου και ταυτχρονα η ερμηνεα του ερχομο στη γη. Εχε δικο λοιπν ο Σοφρ ν' αρνεται αυτ τον πργονο, που τρα μως η παρξ του στηριζτανε στις αναμφισβτητες αποδεξεις του χειργραφου κι εχε δκιο ο λας, που παραδεχτανε πως εχε προγνους μοιους μ' αυτν. Ωστσο κι οι νθρωποι των Τεσσρων Θαλασσν δεν ταν οι δημιουργο αυτο του θρλου. Απλοστατα, ξανλεγαν ,τι λλοι εχανε πει πριν απ' αυτος.
     πως δεν αποκλειτανε κι η πιθαντητα, ακμα κι οι σγχρονοι του τραγικο αφηγητ να μην εχαν οι διοι επινοσει αυτ το θρλο. σως κι αυτο ν' ακολοθησαν με τη σειρ τους, το δρμο που ακολοθησαν λλες ανθρωπτητες, προγενστερες απ' αυτος. Μπως το χειργραφο δεν μιλοσε για κποιο λα των Ατλντων; Χωρς αμφιβολα, οι ανασκαφς του Σοφρ εχανε φρει σε φως μερικ μορφα ερειπωμνα λεψανα αυτν των Ατλντων, που βρσκονταν κτω απ' τα κατακθια της λσπης. ραγε ποι αντερο εππεδο γνσεων να 'χε αναπτυχθε σ' αυτ τον αρχαο λα, ως τη στιγμ που η εισβολ του ωκεανο τονε σρωσε απ' τη γη; ση ανοδικ πορεα μως κι αν εχε κνει ο λας των Ατλντων στη προσπθει του ν' ανακαλψει την επιστημονικ αλθεια, που θα του εξασφλιζε - που 'χε εξασφαλσει- την ευημερα, ση εκπολιτιστικ προδο κι αν εχε συντελεσθε με τη πνευματικ του ανπτυξη -λ' αυτ τα 'χε σαρσει μονομις νας κατακλυσμς. Κι ο νθρωπος εχε αναγκαστε να ξαναρχσει -για ποσοστ φορ, ραγε;- απ' το πρτο σκαλ ν' ανεβανει μια-μια τις βαθμδες, που θα τον οδηγοσανε κποτε στο πολυπθητο τρμα, τον αινιο πθο του: να ρξει πλετο φως στη δημιουργα του σμπαντος. σως να συνβαινε κποτε το διο και με τους Ανθρπους των Τεσσρων Θαλασσν. σως να συνβαινε αργτερα το διο και με λλους που θα τους διαδχονταν, ως τη μρα...
     Πτε, μως, θα 'ρχταν η μρα να κορεσθε η αχρταγη επιθυμα του ανθρπου; Πτε θα 'ρχταν η μρα που ο νθρωπος, φτνοντας στο τρμα της ανοδικς πορεας του, θα μποροσε επ τλους ν' αναπαυθε στη κορφ που κπιασε τσο να κατακτσει; ραγε, θα 'ρχτανε ποτ αυτ η μρα; Αυτ σκεπτταν ο Σοφρ, σκυμμνος στο αποκαλυπτικ ημερολγιο. Απ τη πρα του τφου αυτν εξιστρηση, φανταζτανε το φοβερ δρμα που συντελεται ακατπαυστα στο σμπαν. Η καρδι του νιωθε μετρη θλψη. Με βαθει συμπνοια για απειρριθμες συμφορς που οι προγενστερο του εχαν υποστε και νιθοντας ασκωτο το βρος λων των μταιων προσπαθειν που 'χανε σωρευθε στο πειρο του χρνου, ο σοφς Σοφρ-Α-Σρ αποκτοσε, αργ και με ψυχικ σπαραγμ, την απλυτη πεποθηση πως αινια επαναλαμβνονται τα πντα...


 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers