-

Dali &

-


-








.

--.


.


 
 

 

Calvino Italo:

 ταλο Καλβνο
                                              Βιογραφικ

     Πεζογρφος, δοκιμιογρφος και δημοσιογρφος. Γεννθηκε στο Σαντιγο δε λας Βγκας στη Κοβα, στις 15 Οκτβρη 1923, αλλ σε νεαρ ηλικα εγκαταστθηκε με τους γονες του στην Ιταλα. Γιος των βοτανολγων, Μριο κι Εβελνα (Μαμλι) κι αδερφς του Φλορινο, σπουδαου γεωλγου.
     Εγκατασταθκανε στο Σαν Ρμο της ιταλικς Ριβιρα, για περπου 20 χρνια. Συναντθηκε με τον Εουτζνιο Σκλφαρι, μετπειτα πολιτικ κι ιδρυτ της εφημερδας ΛΑ ΡΕΠΟΥΜΠΛΙΚΑ, ο οποος κι γινε φλος του. Το 1941 μετακομζει στο Τορνο αφο πρασε κποιο διστημα και στο Μιλνο. Το 1943 μπανει στους παρτιζνους της ιταλικς αντστασης, στη ταξιαρχα Γαριβλδι και μαζ με τον Σκλφαρι δημιουργονε τη ΜUL (Movemend Universitarian Liberal). πειτα εισχωρε στο κομμουνιστικ κμμα.
     Το 1947 αποφοιτ απο το Πανεπιστμιο Τορνου και με τον Τζζεφ Κνραντ εργζονται στην αριστερ φυλλδα L' Unita. Παρλληλα μπανει στον εκδοτικ οκο Ενντι που 'χει επσης και τους Νορμπρτο Μπμπιο, Νατλια Γκνσμπουργκ, Τσζαρε Παβζε κι λιο Βιτορνι. Με τον τελευταο γρφει το εβδομαδιαο ΙΛ ΠΟΛΙΤΕΚΝΙΚΟ, περιοδικ τχνης, του πανεπιστημου. Αφνει μως και τον εκδοτικ για ν' ασχοληθε πιο εντατικ με την Unita και με τη νιβγαλτη κομμουνιστικ εφημερδα Rinascita. Το 1950 συνεργζεται ξαν με τον Ενντι κι αναλαμβνει υπεθυνος του λογοτεχνικο τμματος. Επισκπτεται τη Σοβιετικ νωση.
     Το 1952 γρφει, μαζ με τον Τζρτζιο Μπαζνι στο μαρξιστικ εβδομαδιαο περιοδικ Botteghe Oscure. Το 1957 αφνει απροσδκητα το κομμουνιστικ κμμα και το γρμμα της παρατησς του δημοσιεεται στη Unita. Επισκπτεται τις ΗΠΑ που παραμνει για 6 μνες, στη Να Υρκη στερα απ πρσκληση του Ιδρματος Φορντ. Εντυπωσιζεται απ τον Νο Κσμο. στερα απ λγα χρνια παντρεεται τη σθερ Σνγκερ, που 'χε γνωρσει στις ΗΠΑ κι ο γμος γνεται στην Αβνα, στη διρκεια ενς ταξιδιο στη γεντειρα που συνντησε και τον Ερνστο Τσε Γκεβρα. Πσω στην Ιταλα και πλι συνεργασα με τον Ενντι, εκδδει τα "Κοσμοκωμικ". Δημιουργε την ULiPo (Ouvroir de litterature potentielle).
     Στο Γαλλικ Μη του 1968 γνωρζει κι επηρεζεται απ τον Ρεημν Κεν, γνωρζει επσης τους Ρολντ Βαρτς και Κλοντ Λβι-Στρους. Σχηματζει επσης επαφς με αξιοσημεωτες εμπειρες, στη Σορβνη κι ενδιαφρεται για τους κλασικος, Λουντοβκο Αριστο, Ονορ Ντε Μπαλζκ, Δντη, Ιγκνθιο Λογιλα, Θερβντες, Σξπιρ, Συραν Ντε Μπερζερκ και Τζικομο Λεοπρντι. Το 1973 διατηρε την επαφ με την Ιταλα, γρφοντας νουβλες για την ιταλικν κδοση του Πλημπυ και για τη Κοριρε Ντε Λα Σρα. Το 1975 γνεται επτιμο μλος της Αμερικανικς Ακαδημας και την επμενη χρονι κερδζει το βραβεο για την Ευρωπακ Λογοτεχνα. Επισκπτεται Ιαπωνα & Μεξικ, καθς επσης κι αρκετς αμερικνικες πλεις, δνοντας διαλξεις. Το 1981 κερδζει το γαλλικ παρσημο της Λεγενας της Τιμς.
     Στις 19 Σεπτμβρη 1985 πεθανει στη Σινα στο παλι νοσοκομεο της Αγας Μαρας Σκλα, σ' ηλικα μλις 62 ετν.


-------------------------------------------
          
                           οι λεπτπλοκες πλεις 2

     Τρα θα πω για τη πλη Ζηνοβα που χει τοτο το θαυμαστ: αν και χτισμνη σε νυδρη περιοχ υψνεται πνω σε πανψηλους πασσλους και τα σπτια εναι απ μπαμπο και τσγκο -με πολλς στος και μπαλνια- τοποθετημνα σε διαφορετικ εππεδα, πνω σε υποστυλματα που το να ξεπερνει τα λλο, συνδεδεμνα μεταξ τους με ανεμσκαλες και κρεμαστ πεζοδρμια, εν υπερυψνονται εξστες σκεπασμνοι με κωνικς στγες, βαρλια για αποθκευση νερο, ανεμοδεχτες, προεξοχς απ τροχαλες, ορμις και γερανο.
     Κανες δε θυμται ποια ανγκη προσταγ επιθυμα σπρωξε τους ιδρυτς της Ζηνοβας να δσουν αυτν τη μορφ στην πλη τους, γι' αυτ δεν μπορες να πεις αν η πλη πως τη βλπουμε σμερα και που σως αναπτχθηκε μσα απ μεταγενστερες προθκες πνω στο αρχικ κι ανεξιχναστο τρα πια σχδιο, εκπλρωσε το σκοπ της. μως το ββαιο εναι πως αν ζητσεις απ οποιονδποτε κτοικο της Ζηνοβας να σου περιγρψει πς φαντζεται την ευτυχα στη ζω, αυτς πντα θα οραματζεται μια πλη σαν τη Ζηνοβα, με τους πασσλους της και τις κρεμαστς της σκλες, μια Ζηνοβα σως εντελς διαφορετικ, γεμτη απ λβαρα και κορδλες ν' ανεμζουν, αλλ που πντα αναπαργεται απ συνδυασμ των στοιχεων εκενου του πρτου μοντλου.
     Μετ απ' λα αυτ, εναι μταιο να καθορσεις αν η Ζηνοβα μπορε να ταξινομηθε στις ευτυχισμνες τις δυστυχισμνες πλεις. Δεν χει νημα να χωρζεις τις πλεις σ' αυτς τις δο κατηγορες, αλλ μλλον σε δο λλες: αυτς που συνεχζουν μσα απ χρνια και αλλαγς να δνουν τη μορφ τους στις επιθυμες κι εκενες που οι επιθυμες καταφρνουν να σβσουν την πλη σβνουν απ' αυτν.


                          οι πλεις κι η επιθυμα 5

     Απ κει, μετ ξι μρες κι εφτ νχτες, ο νθρωπος φτνει στη Ζωβαδα, πλη λευκ, εκτεθειμνη στο φεγγρι, με δρμους που τυλγονται μεταξ τους πως σ' να κουβρι. Διηγονται αυτν την ιστορα για την δρυσ της: νθρωποι απ διαφορετικ θνη εδαν το διο νειρο, μια γυνακα να τρχει νχτα μσα σε μιαν γνωστη πλη, την εδαν απ πσω, εχε μακρι μαλλι κι ταν γυμν. Ονειρετηκαν πως την ακολοθησαν. Γυρζοντας απ εδ κι απ κει την χασαν λοι. Μετ το νειρο ξεκνησαν ψχνοντας για κενη τη πλη, δεν τη βρκαν αλλ βρθηκαν μεταξ τους, αποφσισαν να χτσουν μια πλη πως στ' νειρο. Για τη χραξη των δρμων ακολουθθηκε η διαδρομ της καταδωξης του καθενς. Στο σημεο που ο καθνας τους εχε χσει τα χνη της φυγδας διαμρφωσε χρους και τεχη αλλιτικα απ' ,τι στο νειρο, στε η γυνακα να μην μπορε πια να ξεφγει.
     Αυτ ταν η πλη Ζωβαδα που εγκαταστθηκαν, περιμνοντας πως κποια νχτα θα επαναλαμβανταν η δια σκην. Κανες τους, οτε στον πνο οτε στον ξπνο του, δεν ξαναεδε τη γυνακα. Οι δρμοι της πλης ταν οι δρμοι που πγαιναν κθε μρα να δουλψουν, χωρς πια καμα σχση με την καταδωξη που εχαν ονειρευτε. Πργμα που απ καιρ εχε ξεχαστε.
     Καινοργιοι νθρωποι απ λλα μρη φτασαν, χοντας δει το διο νειρο. Αναγνρισαν στη πλη Ζωβαδα κτι απ τους δρμους του ονερου και λλαξαν τη θση που εχαν οι στος και οι σκλες για να μοιζουν περισστερο με τη διαδρομ της κυνηγημνης γυνακας και για να μην απομενει καννας δρμος διαφυγς στο σημεο που εχε ξεφγει.
     Οι πρτοι που φτασαν δεν μποροσαν να καταλβουν τι ταν εκενο που τρβηξε αυτ τον κσμο στη Ζωβαδα, σ' αυτ την σκημη πλη, σ' αυτ τη παγδα.


                                 οι πλεις κι ο ουρανς 2

    
Στη Βερσαβα περν απ γενι σε γενι, η δοξασα πως μετωρη στον ουραν, υπρχει μια λλη Βερσαβα, που αιωρονται οι αρετς και τα πιο υψηλ συναισθματα της πλης κι τι αν η γνη Βερσαβα κνει πρτυπ της την ουρνια, οι δυο πλεις θα γνουν να. Η εικνα που μεταδδεται μες απ τη παρδοση εναι μιας πλης απ ατφιο χρυσφι, με ασημνιες κλειδαρις και διαμαντνιες πλες, μιας πλης-κσμημα, με ψηφιδωτ και πολτιμα πετρδια, που μπορε να δημιουργηθε απ τον συνδυασμ της πιο εππονης μελτης με τα πιο δαπανηρ υλικ. Πιστο σ' αυτ τη δοξασα, οι κτοικοι της Βερσαβας τιμον το κθε τι που τους φρνει στο νου την ουρνια πλη: συσσωρεουν πολτιμα μταλλα και σπνιες πτρες, απαρνιονται τις εφμερες απολασεις, αναπτσσουν μορφς κομψς κοσμιτητας.
     Οι κτοικοι πιστεουν ακμα, πως κτω απ τη γη υπρχει μια λλη Βερσαβα, κρυψνα του κθε αξιοκαταφρνητου κι ανξιου πργματος που τους τυχανει κι η μνη γνοια τους εναι να εξαφανσουν απ τη γνη Βερσαβα κθε δεσμ ομοιτητα με την υπγεια δδυμ της. Στη θση των σκεπν φαντζονται πως η κτω πλη χει αναποδογυρισμνους σκουπιδοντενεκδες, απ' που ξεχνονται φλοδες τυριο, λιγδιασμνα χαρτι, λπια ψαριν, ξεπλματα πιτων, αποφγια μακαρονιν, μεταχειρισμνοι επδεσμοι.  ακμα, πως η λη της εναι μαυριδερ κι επλαστη και παχρευστη σα τη πσα που χνεται κτω απ τους υπονμους, επιμηκνοντας τη διαδρομ των ανθρπινων εντρων, απ μαρη τρπα σε μαρη τρπα, σπου να λισει στον τελευταον υπγειο πυθμνα κι απ τις αργοκνητες, περικυκλωμνες φυσαλδες κτω, υψνονται σε στρματα τα κτρια μιας πλης απ κπρανα, με σπειροειδες οβελσκους.
     Στις δοξασες της Βερσαβας υπρχει να μρος αλθειας κι να μρος λθους. Αλθεια εναι πως συνοδεουν τη πλη δυο προβολς της, μα ουρνια και μια υπγεια, μως για τη σστασ τους κνουν λθος. Η κλαση που υποβσκει στο υπδαφος της Βερσαβας εναι μια πλη σχεδιασμνη απ τους πιο ικανος αρχιτκτονες, φτιαγμνη με τα πιο ακριβ υλικ της αγορς, με τη κθε συσκευ της και μηχανισμ κι ωρολογιακ σστημα σε πλρη λειτουργα, στολισμνη με φοντες και κρσια και φραμπαλδες, κρεμασμνα σ' λους τους σωλνες και τους διωστρες.
     χοντας για σκοπ της να μαζεει τα καρτια της τελειτητς της, η Βερσαβα πιστεει σαν αρετ αυτ που εναι τρα πια μια σκοτειν μανα να γεμσει το δειο δοχεο του εαυτο της, δε ξρει πως οι μοναδικς στιγμς της μεγαλψυχης εγκατλειψης εναι κενες που ξεκβει απ τον εαυτ της, αφνεται να πσει, σπαταλιται. Ωστσο, στο ζενθ της Βερσαβας βαρανει να ουρνιο σμα που λμπει με ,τι καλ χει η πλη, κλεισμνο στο θησαυρ των πραγμτων που χουν πεταχτε: νας πλαντης που ανεμζει με φλοδες παττας, σπασμνες ομπρλες, φθαρμνες κλτσες, λαμπερ θρασματα γυαλιο, χαμνα κουμπι, καραμελχαρτα, στρωμνος με εισιτρια του τραμ, κομμνα νχια και κλους, τσφλια αβγο. Η ουρνια πλη εναι αυτ και τον ουραν της διατρχουν κομτες με μακρι ουρ που χουν αποσπασθε για να περιστρφονται στο διστημα απ τη μνη ελεθερη κι ευτυχισμνη πρξη των κατοκων της Βερσαβας, πλης που μνο ταν αφοδεει δεν εναι τσιγκονα, υπολογστρια, πληστη.

                                    οι πλεις και τα μτια 5


     Διαβανοντας το ποτμι, διασχζοντας το δισελο, βρσκεις ξαφνικ μπροστ σου την πλη Μορινα, τις αλαβστρινες πλες της διφανες στο φως του λιου, τους κοραλνιους της κονες που στηρζουν μετπες επιστρωμνες με οφτη, τις βλες λο απ γυαλ σαν ενυδρεα που κολυμπνε οι σκις των χορευτριν με τ' ασημνια λπια κτω απ πολυελαους σε σχμα μδουσας. Αν αυτ δεν εναι το πρτο σου ταξδι, ξρεις δη πως πλεις σαν κι αυτν χουν και μια ανποδη: αρκε να περπατσεις σ' να ημικκλιο και θα σου παρουσιαστε το κρυμμνο πρσωπο της Μορινας, μια κταση απ σκουριασμνες λαμαρνες, λιντσες, τραβρσες με σηκωμνες αγκθες, σωλνες μαρους απ καπνι, σωρος απ δοχεα, τοχους τυφλος με ξεβαμμνες επιγραφς, τελρα απ καρκλες με βγαλμνο το χυρο, σκοινι που κνουν μνο για να κρεμαστε κανες απ 'να σπιο δοκρι.
     Απ τη μια κρη στην λλη, η πλη μοιζει να συνεχζεται προοπτικ, πολλαπλασιζοντας το ρεπερτριο των εικνων της: μως δεν χει πχος, αποτελεται μνο απ μια καλ και μια ανποδη, πως να φλλο χαρτ, με μια φιγορα στην κθε του ψη, που δεν μπορον οτε ν' αποχωριστον οτε να κοιταχτον.

                                       οι πλεις κι οι νεκρο 1

     Στη Μελανα, κθε φορ που μπανεις στη πλατεα, βρσκεσαι στη μση ενς διαλγου: Ο καυχησιρης φαντρος και το παρσιτο βγανοντας απ μι πρτα, συναντινται με το νεαρ σωτο και τη πρνη, ο φιλργυρος πατρας δνει απ' το κατφλι, τις τελευταες συμβουλς στην ερωτιρα κρη και διακπτεται απ τον ηλθιο υπηρτη, που πει να δσει να σημεωμα στη ρουφινα.
     Επιστρφεις στη Μελανα μετ απ χρνια και ξαναβρσκεις τον διο διλογο να συνεχζεται, στο μεταξ, χουν πεθνει το παρσιτο, η ρουφινα, ο φιλργυρος πατρας, αλλ  ο καυχησιρης φαντρος, η ερωτιρα κρη, ο ηλθιος υπηρτης, πραν τη θση τους, χοντας με τη σειρ τους αντικατασταθε απ' τον υποκριτ, την μπιστη, τον αστρολγο.
     Ο πληθυσμς της Μελανας ανανενεται: οι πρωταγωνιστς, νας-νας, πεθανουν και στο μεταξ γεννιονται εκενοι που με τη σειρ τους θα προυν τη θση τους, λλος στον να ρλο, λλος στον λλο. ταν κποιος αλλζει ρλο εγκαταλεπει για πντα τη πλατεα κνει εκε τη πρτη του εσοδο, ακολουθε μι σειρ απ αλλαγς, σπου λοι οι ρλοι να διανεμηθον εξ αρχς, αλλ στο μεταξ, ο θυμωμνος γρος συνεχζει να κυνηγει το νεαρ απκληρο, η παραμνα να παρηγορε τη προγον, στω κι αν κανες δε διατηρε τα μτια και τη φων που εχε στη προηγομενη σκην.
     Συμβανει μερικς φορς να μνο πρσωπο να κρατει, την δια στιγμ, δυ  περισστερους ρλους: τραννος, ευεργτης, αγγελιαφρος, νας ρλος να διανμεται σε δυ, σε πολλος, φτνει να μοιρζεται σ' εκατ, χλιους κατοκους της Μελανας: τρεις χιλιδες για τον υποκριτ, τριντα χιλιδες για το παρσιτο, εκατ χιλιδες για τα ξεπεσμνα παιδι του βασιλι που περιμνουν την αναγνριση.
     Με το καιρ, ακμα κι οι ρλοι δεν εναι ακριβς οι διοι, πως πριν, ββαια η δρση που ξετυλγουν μσα απ μηχανορραφες κι απροπτες εξελξεις, οδηγε σε κποια τελικ λση, που συνεχζει να πλησιζει ακμα κι ταν η πλοκ μοιζει να μπερδεεται πιο πολ και τα εμπδια μεγαλνουν.
     ποιος ρχεται στη πλατεα, σε διαδοχικς στιγμς, ακοει πως απ πρξη σε πρξη, ο διλογος αλλζει, στω κι αν οι ζως των κατοκων της Μελανας εναι πολ σντομες για να το αντιληφθον.

                               οι πλεις κι η μνμη 1

     Φεγοντας απ κει και ταξιδεοντας τρεις μρες προς την ανατολ, φτνει κανες στη Διομρα, πλη μ' εξντα ασημνιους τρολους, μπροτζινα αγλματα λων των Θεν, δρμους στρωμνους με κασστερο, να θατρο απ κρσταλλο, να χρυσ κκορα που τραγουδει κθε πρω πνω σ' να πργο. λες αυτς τις ομορφις, ο ταξιδιτης δη τις ξρει, γιατ τις χει δει και σ' λλες πλεις.
     μως το ξεχωριστ σ' αυτ για τον νθρωπο που φτνει εδ, κποια βραδι του Σεπτμβρη, ταν οι μρες αρχζουν να μικρανουν και τα πολχρωμα φανρια ανβουν μονομις στις πρτες των μαγρικων κι απ κποια ταρτσα ακογεται μια γυναικεα φων: ω!, εναι πως νιθει ζλια γι' αυτος που τρα πιστεουν τι κποτε εχαν ζσει μι βραδι μοια μ' αυτ και που νομζουν πως εκενη τη φορ, ταν ευτυχισμνοι.

                               οι πλεις κι η μνμη 2

     Ο καβαλρης που ταξιδυει μακρι, σε τπους γριους, νιθει το πθο για μι πλη. Τλος, φτνει στην Ισιδρα, πλη με κτρια που χουν ελικοειδες σκλες, επιστρωμνες με ελικοειδ στρακα, που κατασκευζονται τηλεσκπια και βιολι εξασιας τχνης, που ο ξνος αν διστσει ανμεσα σε δυ γυνακες, συναντ πντα μι τρτη, που οι κοκορομαχες καταλγουν στο αιματοκλισμα αυτν που στοιχηματζουν.
     λα αυτ σκεφτταν, ταν ποθοσε μια πλη.
     Η Ισιδρα εναι λοιπν, η πλη των ονερων του, με μι διαφορ: Η πλη που ονειρευταν, τον εχε μσα της στα νιτα του. Στην Ισιδρα φτνει στα γερματα!
     Στη πλατεα βρσκεται το πεζολι που κθονται οι γροι και κοιτζουν τους νους να διαβινουν.
     Κθεται κι αυτς στη σειρ, ανμεσ τους.
     Οι επιθυμες εναι πια αναμνσεις.

                               οι πλεις και το νομα 1

     Λγα πργματα ξρω να πω για την Αγλαρα εκτς απ εκενα που οι διοι οι κτοικοι ανκαθεν επαναλαμβνουν: μια σειρ απ παροιμιδεις αρετς, με λλα τσα παροιμιδη ελαττματα, μερικς εκκεντρικτητες, κποια πεισματρικη προσλωση στους καννες.
     Παλιο παρατηρητς, που δεν υπρχει λγος να μη τους θεωρομε αξιπιστους, απδωσαν στην Αγλαρα τον ανθεκτικ στο χρνο συνδυασμ των γνωρισμτων της, συγκρνοντς τα σγουρα με γνωρσματα λλων πλεων του καιρο τους. Οτε η Αγλαρα που περιγραψαν οτε η Αγλαρα που βλπουμε χουν αλλξει πολ απ ττε, αλλ αυτ που ταν εκκεντρικ χει γνει συνηθισμνο, ,τι περνοσε για φυσικ τρα εναι παραξενι κι αρετς ελαττματα εναι διαφορετικ κατανεμημνα.
     Μ' αυτ την ννοια τποτε δεν εναι αληθιν απ' σα λγονται για την Αγλαρα κι μως αυτς οι περιγραφς δημιουργον μια σταθερ και συμπαγ εικνα της πλης, εν τα σκρπια συμπερσματα που βγανουν ταν ζεις εκε χουν μικρτερη αξα. Το αποτλεσμα εναι τοτο: μιλνε για μια πλη που χει πολλ απ' σα χρειζονται για να υπρξει, εν η πλη που υπρχει στη θση της, υπρχει λιγτερο.
     Αν λοιπν θελες να σου περιγρψω την Αγλαρα βασισμνος σ' ,τι εδα και δοκμασα εγ προσωπικ, θα 'πρεπε να σου πω τι εναι μια πλη ξεθωριασμνη, χωρς χαρακτρα, βαλμνη εκε πως-πως. Αλλ οτε κι αυτ δε θα ταν αλθεια: κποιες ρες, σε κποια σημεα των δρμων, βλπεις να ξεπροβλλει μπροστ σου ο υπαινιγμς για κτι ολοφνερο, σπνιο, σως μαγευτικ, θα θελες να πεις τ πργμα εναι, μως λα σα χουν ειπωθε προηγουμνως για την Αγλαρα δεσμεουν τα λγια σου και σ' αναγκζουν να επαναλβεις παρ να εκφραστες.
     Γι' αυτ οι κτοικοι πιστεουν πντα πως ζουν σε μιαν Αγλαρα που μεγαλνει μνο με τ νομ της και δεν αντιλαμβνονται την Αγλαρα που μεγαλνει πνω στη Γη. Ακμα και σε μνα, που θα θελα να κρατσω ξχωρες στη μνμη μου τις δο πλεις, δεν απομνει παρ να σου μιλσω για τη μια, γιατ η ανμνηση της λλης, χωρς τις λξεις που την καθορζουν, εξαφανζεται.

                               οι πλεις κι ο ουρανς 3

     'Οποιος φτνει στη Θκλα, λγα πργματα βλπει απο την πλη, πσω απ' τους σανιδνιους φρχτες, τα παραπετσματα απ λιντσα, τις σκαλωσις, τις μεταλλικς αρματωσις, τις ξλινες γφυρες που κρμονται με σχοινι στηρζονται σε τρποδα, τις ανεμσκαλες, τους καλωδιοφρους στλους.
     
Στην ερτηση: -''Γιατ η ανοικοδμηση της Θκλας συνεχζεται τσο καιρ''; οι κτοικοι χωρς να σταματσουν να υψνουν ξερολιθις, να ζυγιζουν νματα της σταθμης, να κουννε πνω κτω μακρις βορτσες, απαντον: - ''Για να μην μπορε ν' αρχσει η καταστροφ''. Και στην ερτηση αν φοβονται μπως μλις βγλουν τις σκαλωσις η πλη αρχσει να τρζει και να σωριζεται σε συντρμμια, προσθτουν γργορα, με χαμηλ φων: ''χι μνο η πλη''.
     Αν ανικανοποητος απ' τις απαντσεις, κολλσεις το μτι σου στις χαραμδες μις ξλινης περφραξης, βλπεις γερανος να σηκνουν λλους γερανος, σκαλωσις ν' αγκαλιζουν λλες σκαλωσις, δοκρια να στηρζουν λλα δοκρια.
  -"Τ νημα χει το χτσιμ σας''; Ρωτς. ''Ποις εναι ο σκοπς μιας πλης σε συνεχ ανοικοδμηση αν χι μι πλη; Πο εναι το σχδιο που ακολουθετε, η μελτη'';
  -"Θα στο δεξουμε μλις τελεισει η εργσιμη μρα, τρα δεν μπορομε να διακψουμε'', απαντον.
     
Η δουλει σταματει με το ηλιοβασλεμα. Η νχτα πφτει στο εργοτξιο. Εναι μι νχτα γεμτη στρα.
  -''Να η μελτη'', λνε.

                               οι πλεις και τα σημδια 4

     Απ' λες τις μεταβολς της γλσσας που ο ταξιδιτης εναι αναγκασμνος να αντιμετωπσει στους μακρινος τπους, καμι δεν συγκρνεται μ' αυτ που τον περιμνει στην πλη Υπατα, γιατ δεν χει να κνει με τις λξεις αλλ με τα πργματα.
     Μπκα στην Υπατα να πρω, νας κπος με μαγνλιες καθρεφτιζταν πνω σε γαλζιες λμνες, εγ προχωροσα ανμεσα σε φρχτες σγουρος πως θ' ανακαλψω μορφες και νες κυρδες να κνουν το μπνιο τους: μως στο βθος του νερο τα καβορια καττρωγαν τα μτια γυναικν που εχαν αυτοκτονσει, με τη πτρα δεμνη στο λαιμ και τα μαλλι πρσινα απ φκια.
     
νιωσα εξαπατημνος και θλησα να ζητσω δικαιοσνη απ' το σουλτνο. Ανβηκα τις σκλες απ πορφυρτη του παλατιο με τους πανψηλους θλους, δισχισα ξι αυλς απ φαγιντσα με συντριβνια. Η αθουσα στο κντρο ταν φραγμνη με κγκελα: κατδικοι με μαρες αλυσδες στο πδι ανβαζαν κομμτια βασλτη απ να ορυχεο που ανοιγταν κτω απ' τη γη.
     Δε μου απμενε παρ να ρωτσω τους φιλοσφους. Μπκα στη βιβλιοθκη, χθηκα ανμεσα σε ρφια που κατρρεαν κτω απ τα βαρι δεσματα των περγαμηνν, ακολοθησα την αλφαβητικ σειρ χαμνων αλφαβτων, πνω κτω σε διαδρμους, σκλες και γφυρες. Στον πιο απμακρο θλαμο με τους παπρους, μσα σ' να σννεφο καπνο, μου παρουσιστηκαν τα θολ μτια ενς εφβου ξαπλωμνου πνω σε μια ψθα, με το στμα κολλημνο σε μια ππα οπου.
  -''Πο εναι ο σοφς''; Ο καπνιστς δειξε απ το παρθυρο. ταν νας κπος με παιδικ παιχνδια: μπλες, κονια, τραμπλα.Ο φιλσοφος καθταν στο χορτρι. Επε:
  -''Τα σημδια φτιχνουν μι γλσσα, αλλ χι εκενη που νομζεις πως ξρεις''.
     Κατλαβα τι πρεπε να ελευθερωθ απ τις εικνες που ως τρα μου εχαν προαναγγελει τα πργματα που ως τρα αναζητοσα: μνο ττε θα κατφερνα να καταλβω τη γλσσα της Υπατας.
     Τρα αρκε ν' ακοσω το χλιμντρισμα των αλγων και το πλατγισμα του μαστιγου κι αμσως με πινει μι ερωτικ ανησυχα: στην Υπατα πρπει να μπεις στους σταλους και στις σχολς ιππασας γι να δεις τις μορφες γυνακες που ανεβανουν στη σλα με γυμνος μηρος και μλις πλησιζει νας ξνος τον ρχνουν στους σωρος του χυρου η των πριονιδιν και τον σφγγουν πνω στις σκληρς τους ργες.
     Κι ταν η ψυχ δε ζητει λλη τροφ ερθισμα εκτς απ μουσικ, ξρω τι πρπει να ψξω στα νεκροταφεα: οι μουσικο κρβονται στα μνματα, τρλιες φλουτου, συγχορδες ρπας, απαντον απ τον να τφο στον λλο.
     Σγουρα και στην Υπατα θα 'ρθει μια μρα που η μοναδικ μου επιθυμα θα εναι να φγω.
     Ξρω πως ττε δε θα πρπει να κατβω στο λιμνι αλλ ν' ανβω στον πιο ψηλ οβελσκο της ακρπολης και να περιμνω μπως κποιο καρβι περσει.
     μως θα περσει ποτ;
     
Δεν υπρχει γλσσα χωρς απτη.

                              οι πλεις και τα σημδια 1

     Περπατς για μρες ανμεσα στα δντρα και τις πτρες. Σπνια το μτι σου σταματει πνω σ' να πργμα κι αυτ μνο ταν το χει αναγνωρσει απ το σημδι κποιου λλου πργματος: να αποτπωμα πνω στην μμο δεχνει το πρασμα της τγρης, νας βλτος αναγγλλει μα φλβα νερο, ο λουλοδι του ιβσκου το τλος του χειμνα. Τα υπλοιπα μνουν βουβ και συνεχς αλλζουν θση μεταξ τους : τα δντρα κι οι πτρες εναι μνο αυτ που εναι.
     Τελικ το ταξδι σε οδηγε στη πλη Ταμρα. Εκε μπανεις απ δρμους γεμτους επιγραφς που προεξχουν απ τους τοχους. Το μτι δε βλπει πργματα αλλ σχματα πραγμτων που σημανουν λλα πργματα, η τανλια δεχνει το σπτι του πρακτικο οδοντογιατρο, το τσουκλι την ταβρνα, οι λγχες τους στρατνες, η ζυγαρι το μανβικο.
     Αγλματα και θυρεο απεικονζουν λιοντρια δελφνια πργους αστρια, σημδι πως κτι -ποις ξρει τι- χει για σημδι να λιοντρι δελφνι πργο αστρι. 'Aλλα σματα ειδοποιον γι' αυτ που σ' να μρος απαγορεεται - να μπανεις στο δρομκι με τα κρα, να κατουρς πσω απ' το κισκι, να ψαρεεις με το καλμι απ' την γφυρα- και γι' αυτ που επιτρπεται -να ποτζεις τις ζμπρες, να παζεις με τις μπλλιες, να καις τα πτματα των γονιν σου-.
     Απ τις πρτες των ναν φανονται τα αγλματα των θεν, ο καθνας με τα δικ του χαρακτηριστικ: το κρας της Αμαλθεας, την κλεψδρα, την μδουσα, τσι που ο πιστς μπορε να τους αναγνωρσει και να τους απευθνει τις ανλογες προσευχς. Αν κποιο κτριο δεν χει καμμι επιγραφ σχμα, η δια η του η μορφ κι η θση του μσα στη διταξη της πλης αρκον για να δεξουν τη λειτουργα του, το παλτι, η φυλακ, το νομισματοκοπεο, η πυθαγρειος σχολ, το πορνεο.
     Ακμα και τα εμπορεματα που οι πωλητς εκθτουν στους πγκους αξζουν χι αυτ καθαυτ αλλ σα σημδια λλων πραγμτων, ο κεντημνος κεφαλοδτης σημανει κομψτητα, το χρυσοποκιλτο κλειστ φορεο εξουσα, οι τμοι του Αβερη γνση, το περιδραιο του αστραγλου ηδον. Το βλμμα διατρχει τους δρμους σαν να ταν γραμμνες σελδες: η πλη σου υπαγορεει κθε τι που πρπει να σκεφτες, σε κνει να επαναλαμβνεις το δικ της λγο κι εν πιστεεις πως επισκπτεσαι την Ταμρα δεν κνεις λλο απ το να καταγρφεις τα ονματα που μ' αυτ εκενη καθορζει τον εαυτ της κι λα της τα μρη. 
     Πως εναι η αληθιν πλη κτω απ' αυτ το πυκν περβλημα των σημαδιν, τι περιχει τι κρβει, φεγεις απ την Ταμρα χωρς να το μθεις.
     ξω εκτενεται η γη, δεια, ς τη γραμμ του ορζοντα, ανογει ο ουρανς, τρχουν τα σννεφα.
     Στη μορφ που το τυχαο κι ο αρας δνουν στα σννεφα γυρεεις δη ν' αναγνωρσεις σχματα: να ιστιοφρο, να χρι, ναν ελφαντα...  

                               οι συνεχες πλεις 1

     H πλη Λεονα επαναλαμβνεται λες τις μρες η δια: κθε πρω οι νθρωποι ξυπννε μσα σε δροσερ σεντνια, πλνονται με σαπονια που μλις χουν βγει απ το περιτλιγμα, φορνε ολοκανουργα ροχα, παρνουν απ το πιο τελειοποιημνο ψυγεο κλειστ κουτι γλα, εν ακονε τις τελευταες φλυαρες της πιο σγχρονης ραδιοφωνικς συσκευς.
     Στα πεζοδρμια, τυλιγμνα σε καθαρς πλαστικς σακκολες, τα απορρματα της χτεσινς Λεονας περιμνουν το αυτοκνητο του σκουπιδιρη. χι μνο ζουλιγμνες οδοντκρεμες, καμμνες λμπες, εφημερδες, κουτι, χαρτι περιτυλγματος, αλλ ακμα και θερμοσφωνες, εγκυκλοπαδειες, πινα, σερβτσια πορσελνης: περισστερο απο τα πργματα που κατασκευζονται, πουλιονται αγορζονται κθε μρα, ο πλοτος της Λεονας μετριται απ τα πργματα που κθε μρα πετγονται για να κνουν χρο στα καινοργια. Τσο που αναρωτισαι μπως το πραγματικ πθος της Λεονας δεν εναι στ' αλθεια, πως λνε, η απλαυση των καινοργιων και διαφορετικν πραγμτων αλλ η χαρ να αποβλλει, να βγζει απ πνω της, να καθαρζεται απ την καθημεριν ρπανση.
      Γεγονς εναι πως οι οδοκαθαριστς εναι καλοδεχομενοι σαν γγελοι, κι η δουλει τους ν' απομακρνουν τα απορρματα της χτεσινς ζως περιβλλεται μ' να σιωπηλ σεβασμ, πως μα ιεροτελεστα που εμπνει ευλβεια, σως μνο γιατ μις και τα πργματα πετχτηκαν, κανες πια δε θλει πια να τα σκφτεται.
      Καννας δεν αναρωτιται που μεταφρουν κθε μρα το φορτο τους οι σκουπιδιρηδες: σγουρα, ξω απ την πλη, μως κθε χρνο η πλη μεγαλνει κι οι σκουπιδτοποι πρπει να μετακινηθον πιο μακρι, ο γκος των αποβλτων μεγαλνει κι οι σωρο υψνονται λο και περισστερο, στοιβζονται, εξαπλνονται σε πιο πλατι περμετρο. Εναι φανερ πως σο περισστερο η τχνη της κατασκευς καινοργιων υλικν εξελσσεται στη Λεονα, τσο πιο πολ η ποιτητα των σκουπιδιν καλυτερεει, αντχει στο χρνο, στις κακοκαιρες, στις ζυμσεις και στη φωτι. να φροριο απ φθαρτα απομεινρια περιβλλει τη Λεονα, και δεσπζει απ κθε της πλευρ σαν οροπδιο με απτομες βουνοπλαγις.
      Το αποτλεσμα εναι τοτο: σο πιο πολλ πργματα πετει η Λεονα τσο περισστερα μαζεει, τα λπια του παρελθντος της κολλνε σχηματζοντας να θρακα που δεν μπορε να τον αποβλλει, με την καθημεριν της ανανωση η πλη διατηρε τον εαυτ της στη μνη καθοριστικ της μορφ: τη μορφ των σκουπιδιν του χτες που στοιβζονται πνω στα σκουπδια του προχτς κι λων των ημερν και των χρνων και των δεκαετηρδων της.
     Τα σκουπδια της Λεονας θα κυρευαν σιγ σιγ τον κσμο, αν πρα απ την τελευταα κορυφογραμμ του απραντου σκουπιδτοπου, δεν υψνονταν σκουπιδτοποι λλων πλεων, που κι αυτς διχνουν μακρι βουν απ σκουπδια. σως λος ο κσμος, πρα απ τα σνορα της Λεονας, εναι σκεπασμνος απ κρατρες σκουπιδιν, ο καθνας με μι μητρπολη στο κντρο σε αδικοπη κρηξη. Τα σνορα ανμεσα στις ξνες κι εχθρικς πλεις εναι μολυσμνοι προμαχνες που τα απορρματα της μις και της λλης αλληλοστηρζονται, δεσπζουν, ανακατεονται.
      σο μεγαλνει το ψος, τσο αυξνει ο κνδυνος κατολσθησης: αρκε να κουτ, να παλι λστιχο, να φλασκ χωρς ψαθ να κυλσει προς τη Λεονα και μι στοβα παρταιρα παποτσια, ημερολγια περασμνων χρνων, ξερ λουλοδια θα βουλιξει την πλη κτω απ' το παρελθν της που μταια προσπαθοσε να αποδιξει, ανακατεμνο με το παρελθν των γειτονικν πλεων: νας κατακλυσμς θα ισοπεδσει τη βρμικη βουνοσειρ, θα σβσει κθε χνος της μητρπολης, ντυμνης πντα με καινοργια ροχα.
     δη απ τις γειτονικς πλεις εναι τοιμοι, περιμνοντας να ισοπεδσουν το δαφος με οδοστρωτρες, να επεκταθον στην καινοργια περιοχ, να μεγαλσουν, να απομακρνουν τους νους σκουπιδτοπους ακμα πιο πρα.

.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-

     Ο Μγας Χαν ξεφλλιζε στον τλαντ του, τους χρτες των πλεων που απειλον μσα στους εφιλτες και τις κατρες: Ενχ, Βαβυλνα, Γιχου, Μποτουα, Γενναος Νος Κσμος. Επε:
- ''λα εναι ανφελα, αν ο τπος της τελικς φιξης δεν μπορε παρ να εναι η κολασμνη πλη κι εναι εκε που μας τραβει το ρεμα, με κκλους που λο και στενεουν''.
     Κι ο Πλο:
- ''Η κλαση των ζωντανν δεν εναι κτι που θα υπρξει, αν υπρχει μι, εναι αυτ που βρσκεται δη εδ, η κλαση που κατοικομε κθε μρα, που φτιχνουμε με το να ζομε μαζ. Δο τρποι υπρχουν για να γλυτσεις απ το μαρτρι της. Ο πρτος εναι εκολος σε πολλος: δξου την κλαση και γνε μρος της τσι που να μην την βλπεις πι. Ο δετερος εναι επικνδυνος κι απαιτε συνεχ επαγρπνηση και γνση: ψξε και μθε ν' αναγνωρζεις ποις και τι στην μση της κλασης, δεν εναι κλαση κι αυτ κνε να διαρκσουν, δσε τους χρο
"!

-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.

                (αποσπσματα Εκδσεις
Οδυσσας 1983)

 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers