-


Dali &








-

/




 
 

 

... (20-25 ...)

 



                   Νυχτεριν

Σπιο κουφρι π' αναδνει αποφορ
μεσ' τις πληγς του τις σκασμνες, αηδα,
πλθος σκουλκια μπαινο-βγανουνε με βα
και σμνη μγες πρσινες πετονε με χαρ!

'Ορνια ορμον και παρνουνε κομτια
και τα καταβροχθζουν σε κλαρι, μοναχικ.
Κποιο τσακλι πλησιζοντας δισταχτικ,
κλαγοντας, ξερογλφει τα μουστκια!

Θα 'ρθουνε κι λλα. Εν' ακμα η αρχ.
Και λα τους νεκρζωα π' ο θνατος τα τρφει.
Θα σκοζουν, θα μαλλνουνε, μα τποτα δε τρχει.
λα θα φαν' και θα χαθον, πριν φξει η αυγ.

Θα μενουνε τα κκαλα που θα τα φαν' οι σκλοι.
Μαλλι και ροχα θα σαπσουν, θα χαθον.
Η μπχα κι οι κηλδες σε λιγκι θα σβηστον.
Ο λιος θα 'βγει το πρω και θα κρυφτε το δελι.

Σε λγο, ποις απθανε, κανες δε θα θυμται.
Αλθεια... Πσους θρεψε εν ψυχο κορμ;
-Πολλο γνονται ξυλουργο σα πσει το δεντρ-.
Κι λα τοτα γργορα, π' η γειτονι κοιμται!

                Αριστεον

ταν γλυκφερες στα χελη το ποτρι
κι πιες απ' τ' οζο, -της πικρας το πιοτ-
μου γλασες δχως να ξρεις το γιατ,
κι ελκνισς μου, της ψυχς το θυμιατρι.

"Θαλασσοκρη γελαστ και τρομαγμνη, αντμα.
Μου 'διωξες με το γλιο σου, το φβο του θαντου,
σα μλις να 'χες γεννηθε, στην φρα του κυμτου,
τλεια ενσρκωση, θαρρες, βγαλτ σαν απ θμα!

Μα ο τρμος σου την οπτασα αυτ θολνει,
σα σννεφο και νιθω πως βαθι πονς.
Και πνγεσαι μεσ' τα νερ, αντ να κολυμπς!
Να! Μια τερστια μδουσα σε βλπει και σιμνει"!

Παζεις με τ' αδειαν ποτρι σου, στο χρι.
Θα 'θελα η σκψη μου, να 'ταν να ταξιδψει
σα το γοργφτερο πουλ, αλργα να μισψει,
ψηλ πετντας, τη κλεμμνη σου χαρ πσω να φρει.

Λμπουν τα μτια σου τα δυ σα φαναρκια,
απ της μθης το γλυκτατο φιλ
κι εγ που πντα φλη μου σ 'νιωθα, προσφιλ,
σαφιερνω τοτα 'δω, τα ταπειν στιχκια!



 (στην αγαπημνη φλη Αριστα Μανιαδ -που πρωρα χθηκε σε ηλικα 32 ετν- εχα προσφρει αυτ το ποιηματκι σα δρο ταν ακμα ταν 20! Καλ σου ρα 'Αρια εκε που 'σαι.)

             Ανλαφρο

"λα για λγο Μοσα και συντρφεψ με.
Πισε το χρι και βοθα το μυαλ.
Να γρψω θλω πλι, βοθησ με,
για μια κοπλλα, να ποιμα καλ."

Κρη λευκ, με πελαγσια μτια
που 'χεις ξανθος χειμρρους, για μαλλι
και ρχνεις γλυκοθελλας κομτια,
με τοτη τη βραχν σου τη λαλι!

Φρδια γραφτ και δρμα απ σεντφι.
Χελη γλυκ: Φρουτκια με χυμ!
Ο Πλστης μας, μια μρα που 'χε κφι,
θα σμλεψε τον σπρο σου λαιμ!

Δντια λευκ, σα μια σειρ μαργαριτρια,
μα -αλμονο- και πσο κοφτερ!
Στο κρφο σου, πσα θα κλψουν παληκρια,
που να ΝΑΙ σου θα τους δινε φτερ.

Λαμπδινο κορμ -μια οπτασα-
που λαχταρς του σπρτου τη φωτι,
ν' ανψεις και να λμψεις, σαν οσα
και να μας κψεις με τη φλγα τη ξανθι!

Θυμνεις που κανν' αντρκειο χρι
δε στο 'χτισε τ' ολχρυσο κελλ
και που καννα, ηδονς, αγρι
δε σ' ανακτεψε τ' ολχρυσο μαλλ.

"Μοσα, για λγο ακμα, μη με εγκαταλεπεις.
'Ασε να γρψω το στιχκι το στερν!
Μσα μου δσανε σφιχτ δυ κμποι λπης,
που απ 'κενηνε πιο γργορα γερν!"

Δξου αυτ, σπονδ μαζ και θυμητρι,
σαν να δειγματκι ταπειν,
μιας γνωριμας, που με γμισε καμρι!
"Τελεινω εδ, Μοσα, σ' ευχαριστ".

(αφιερωμνο σε κποιον πολ παλι ρωτα! Δε το εδε ποτ! Να 'ναι καλ)

                    Συνενοχ

Ανμερα Χριστογεννα κι οι θλιβερς σκις μας,
στον 'Αδη τοτο σρνονται κι ρπουνε τη χολρα.

Καμμνη γη κι οι νθρωποι αστρια πατημνα
κι η σκψη μας τρισεγενη σε λση και παλτια,
σ' μορφους κπους ανθηρος, τα σμφωνα πρεσβεει.

Της ανθρωπις μας της σεμνς, βοθεια να στρξει,
τ'ς αδικημνους ορφανος της γης, γλυκοπρογκει.

Αλτες και ανθικοι, μιαρο με φλογοβλα,
του θεκο στρατεματος αγγλοι, που γελονε, 
καθς απλνουν τα φτερ χορεοντας με ζση
στα μεσιαν, το ροκ εντ ρολ του θρνου, του θαντου,
σφηνκι λο θα το πιω κι λλο φαρμκι χστε.

Οι βλαστημις των ζωντανν στο Χροντα, στη λθη 
του νου μου, αντδοτο σεπτ, της σκψης μου σκιδι.

Σα νεκροζντανος γυρν, μνος απ' τη γενι μου
ζητντας τη παρηγορι σε σαλεμνων σπτια.

Μ' αλμονο, συγχρεση κανες δε θα μου δσει,
γιατ κι εγ εστργησα στου δικου τη φτιξη.


                     Φιγορα

'Αλμπουρο καραβιο, που στο μπρκο σαπζεις.
Στην ψη σου, το λογικ του ποιητ, ριγ.
Που δχως λξη να 'πωθε, εσ τνε γνωρζεις
και με σκοτνεις, χμαιρα του νου, σιγ-σιγ!

Μσα στη ρμβη μου τρυπνεις και με κλβεις
και θλεις τη γαλνη μου, εσ να διασαλψεις.
Μα που γουστρεις να με πας και τσι με πλανεεις;
Στο απαλ σου κλεσμα, πνγεις τις πρες σκψεις.

Υπρχεις στο πολεμιστ με το τραχ το βλμμα.
Μιλς με κθε ντουφεκι κι ειν' η φων σκληρ.
Στου τραυματα βρσκεσαι, το κκκινο το αμα
και στου γιατρο το χρι, γιατρεεις τη πληγ!

Θε, σε νιθω πλ μου. Με σπρχνεις βμα-βμα.
Ναι... με πηγανεις που θες χωρς να με ρωτς
και μοιζω βρχος μοναχς, που τργετ' απ' το κμα,
της ηρεμας μου τη λησμονι σαν πονα πατς.

Κι ταν σβνω, τις νυχτις, το κερ, 
συ θαρρ, στο σκοτδι γεννισαι,
απ' της σκψης τη πρτα, σκι πετισαι σκληρ,
στη μικρ καμαρολα κι ολοθε πλανισαι...

              να Τραγοδι

Γι' αυτν τον επιοσιο τον ρτο
πικρ τραγοδι μαθα να τραγουδ.
Λυρρη μου, αν θλεις λα παρ' το.
Τραγοδα το πολ μακρι απ 'δω.

Τραγοδα το σε ξνες πολιτεες,
σε ξνους τπους, με τη λρα σου γλυκ.
Ειν' λες οι προσπθειες αστεες,
για να ξεφγουμ' απ' της λθης τη σοδει!

Για μια μπουκι ψωμ και λγο λιο,
μαρτρησα τα πιο κρυφ μου μυστικ
και μορασα το πιο τραν βασλειο,
σε παραμθια, για μικρ φτωχ παιδι.

Για μα δξας τοσοδολικη πηγ,
πρα βελνι και το χρι μου κεντ
και γρφω με το αμα απ' τη πλγη,
το νοστ μου τραγουδκι αυτ!

             Αχιλλας

Στα φοβερ της Στγας τα νερ
σ' χει η μνα σου ξεπλνει
κι αθνατος περνισαι στη φθορ,
του χρνου που μας φθνει.

Δε τα φοβσαι τα σπαθι και τα μαχαρια
τ' ακντια και τα βλη τα φαρμακερ
και μαρο θνατο σκορπζεις με τα χρια,
αυτ που τις νυχτις χαδεουν τρυφερ.

Μα τη γραμμ π' ορσαν οι θεο, αν θες προσπρνα,
κι η αλαζονικ σου πανοπλα θα σχιστε.
Ξεχνς πως σε κρατοσαν απ' τη φτρνα,
ταν στη Στγα εχες λος βουτηχτε;

Εκενο το φθαρτ σημεο, σε κρατει
δσμιο της θεκς επιρρος, πνω στη γη.
Ο Πγασος που καβαλς, σε παρατει
κι απ τα ψη πφτεις μες στη λσπη τη θολ!

Αν τη περσεις τη γραμμ, θε να πεθνεις!
Μα θα πεθνει το κορμ σου το φθαρτ
κι χι η ψυχ, που εναι πντα, τι κι αν κνεις,
αδολωτη! Θα σ' ανυψσει στο Θε!

Τ κι αν δε τη περσεις; Δε κερδζεις!
Θα μμφεσαι την βουλ σου επιλογ.
Τον εαυτ σου ολομερα θα βρζεις
και θα τον κνεις ναν στατο μπεκρ!

τι ειν' να κνεις, κν' το ευτς και χαμογλα!
Εμες οι γνοι στην δια τρπα θα χωθομε!
Μας δρνει λους μας η δια γνσια τρλλα,
τον εαυτ μας μως δε το συγχωρομε!

Με το χαμγελο αυτ, αλλοις θα ζυγιαστες
κι ταν διαλξεις το ζαβ το μονοπτι,
λγο πριν να πεθνεις -ναι- θ' αθωωθες
και θα σου κλεσουν κι οι Θεο, το να μτι!

πειτα πλι θα σοβαρευτονε και στη γη μας,
τα ργα τους θα συνεχσουν τα τραν.
χουν πολλ δουλει να κνουν οι Θεο μας:
Να μας μπερδεουνε τα μονοπτια τα ...στεν.

Γει σου αθνατε, με τη θνητ τη φτρνα,
που δεν εχες κουκοτσι για μυαλ!
Τρα, του Κτω Κσμου τις στρατις, κυβρνα,
αντ να ...κουμαντρεις μια ...Λολ!

                    Δον Κιχτης

Στης Πστης το Μουλαρι, ανποδα καβλα,
καλπζεις με καμρι, ρωα ποντικ.
Με το ζαβ Σπαθ σου, στης μχης την αντρλα,
ρχνεσαι με μανα, Ιππτα Ντενεκ!

Εσαι το περιγλιο του κσμου του καλο
και τα παιδα με πτρες πντα σε χαιρετζουν.
-Πσο ποννε τοτα- Μα 'συ ορμς ντουγρο,
σγχρονος Δον Κιχτης, σε Μλους που γυρζουν!

πειτα, σα γυρζεις νικητς και κουρασμνος,
πντα να Σντσο Πντσα, θα ψχνεις για να βρεις,
που θα σε ξεκουρζει ν' ακοει σα χαμνος,
λες τις Ιστορες που θα 'χεις να του πεις!

Πντα μια Δουλτσινα βαθι στα σωθικ σου,
στις Σκψεις, στις Ιδες, πικρ θα σου 'ν' αγκθι.
Στις τσες σου τις Νκες, στα τσα Σχδια σου
ΚΑΙ μια Δουλτσινα, κουλορια να σου πλθει.

τσι περν η Ζω σου, μσα στο Μεγαλεο
κι φτασες να γνεις εικοσιεφτ χρονν.
Το χεις ξεφυλλσει στη μση το Βιβλο,
μα ταν θα τελεισει, εσ θα 'σαι Απν!
                      
                 ΑυτοΚριτικ

Πσο μισ τους μζερους μου Στχους,
που δε μπορον να πουν αυτ που θλω
και μου θυμζουν τους τρισθλιους τους τοχους,
απ 'να του Μεταξουργεου σαθρ Μπορντλο.

Αντ καρβια, που γοργ να ταξιδεουνε,
μεσ' σε τερστιες θλασσες Ιδανικν και Κλλους,
μικρς βαρκολες, που μπαλματα γυρεουνε,
οι στχοι μου, που τους σκαρνω για μεγλους.

τσι, αντ στης Τχνης τα Ουρνια,
να ανατελλει το αστρι το δικ μου
και να γεμσω τους δικος μου, περηφνεια,
μνω στη γης και πνγομαι στον εμετ μου!
                          
                    Λχεση                       

Βρχοι, που κυλσαν κτου, απ' τη κορυφ
γκρμισαν αλπητα τις δολες τις μνμες
και πως να κλεσω τη λαχτρα τη κρυφ
μσα σε δο ρμες;

Δυο πληγς που νοιξαν ξαν, εκε ψηλ,
δυο στλες αμα που 'βρεξαν το χμα σιωπηλ,
δυο βτσαλα που τρφτηκαν: Μια σπθα τση δα!
Και να η πυρκαγι!

ξω ο τσουχτερς βορις σα δαμονας σφυρζει
και τα γυμν τα μλη μου λυγνε παγωμνα.
Μα ο νους, στα βλια τ' στοχα πσω, ξαναγυρζει,
που ξχασαν εμνα.

Πνω στο δντρο της χαρς, που βιαστικ, παιδ, τρυγοσα
τα φροτα τα γλυκχυμα, τα γλυκοκαμωμνα,
βλπω πως 'κενο το καρπ, που τσο λαχταροσα,
δεν χει πια καννα!

Και καληνχτα σου Ζω! Εγ πα' να ξαπλσω
πα' στα καρφι, που στρμα μου τα 'χω και προσκεφλι,
με τα "γιατ" -π' απντηση ας μποργα να δσω-
κι ας μη ξυπνσω πλι!
          
      να Παραλρημα

Μθε πως για να 'δω εσνα χνω
Του λιου την ολχρυση θωρι
...................................................
Ας ταν στη κοιλι σου να πεθνω

Τα βματ μου γνανε βαρι
Και τ' νθη στο παρτρι μαραθκαν
...................................................
Λγια που μας επγαν μακρι

Τ' αηδνια που λαλοσαν βουβαθκαν
Πνγηκε το φεγγρι στα θολ νερ
....................................................
Τα χρνια μας που πγαν και χαθκαν

Τχα ποις φαρμακνει τη χαρ
Ποις θλπει της νυχτις τη κτηνωδα
.....................................................
νειρα που ριχτκαν στη πυρ

Ποις φκιασιδνει την αγπη σ' αηδα
Ποις βφει μ' αμα το ποτμι πορφυρ
....................................................
Ντες απ σατανικ κι δεια συγχορδα

Μια ζω δε θα 'χουμε καιρ
Μσα στη μοναξι και μεσ' τη κοροδα
......................................................
Στην ρημ μας διψασμνοι για νερ

Αυτ θα 'ναι η δικι μας τραγωδα...

              Χμαιρα

Απατηλ μορφη με πλνεψες κι εμνα.
Τα μγια σου με δσανε σφιχτ και σφαλερ.
Τα νχια σου, τα δντια σου, πολ φαρμακερ,
τα νιθω μσα στο κορμ, πολ βαθι μπηγμνα.

Φδια γενκαν τα μορφα σου τα μαλλι
και μου τυλξανε τα πδια και τα χρια.
Βεντοζες που μ' απομυζον, τα στθη τα αιθρια
και μια παγδα ολκλειστη, η ποθητ αγκαλι!

Τα μτια σου τα ονειρευτ, βθισες στα δικ μου
κι εγ 'κει μσα θλησα να πσω να χαθ,
τρα να σου ξεφγω, μταια προσπαθ.
Το στμα σου, μπυα πληγ, μου κλενει τη μιλι μου!

Η βη που λαχτρισα, εναι σφηκοφωλι
που δε μου χρισε μτε λεπτο σαγνη.
Σε πστεψα και νμισα πως θα 'βρισκα γαλνη,
μα πεσα μονχος μου στου δρκου τη σπηλι!

                     Ονερωξη

Βαρνανε τα δυ τα βλφαρ μου
και θα με παν' στη χρα των ονερων
κει που χορεουνε κοπλλες -ω χαρ μου-
κι νθη ρανουν με μοσκοβολις τριγρω.

Χαρ στα καταπρσινα λιβδια, με τυλγει,
που δεν αντκρυσα με μτια ξυπνητ.
Μπουμποκι λγνα που τα πταλ του ανογει
στον λιο, που ολχαρος κοιτ.

Θα μπλχουν λα τοτα σε παιχνδια,
μσα στο κοιμισμνο μου κεφλι
κι να κορτσι, φορτωμνο με πλουμδια,
θα νανουρζεται στην ανοιχτ μου αγκλη.

Νερδες που θα μας κοιτζουν θα γελονε!
Θα 'ναι του χρνου, ακνητη η ρδα.
Και τα πουλκια που τριγρω θα πετονε,
θα μας φορτνουνε την αγκαλι, με ρδα!

Θα κνω μια παραγγελι στ' αηδνι,
να 'ρθει γλυκ για μας μονχα να λαλσει
κι τ' ακριβ το γιασεμ, με το φαιστνι,
για μας μονχα να μοσχοβολσει.

Το ελφι που ξεδψαε στο ρυκι
ρθε και πονηρ κρυφοκοιτζει,
πσω απ' τις φτρες, με αδικριτο ματκι
κι ακμα το γενκι του σταλζει.

Ττοια κι λλα τρελ θα βλπω στ' νειρ μου,
μα πριν το πιο γλυκ να πι ποτρι,
μια στριγγι θα μου τρυπσει τα αυτι μου:
Θα 'ν' το μπαγσικ παλι μου ξυπνητρι!

                  Αναφορς

Φλε Καβφη, μες σ' αυτ τη "Σατραπεα",
που μας σπειρε να ζσουμ' ο Θες,
ο Διαβολκος, εξασκντας μαστρωπεα,
μας κατευθνει πως 'ργεται αυτς!

Φλε Σεφρη, τον "Βασιλα της Ασνης",
που λες και δε γεννθηκε ποτς,
σαν μπορα και χρστη ηρωνης
τον τσκωσαν οι μπτσοι επροχτς!

Φλε Ελτη, η μικρ σου η "Μαρνα",
φτην κοκτα, κνει πιτσα στη Συγγρο,
φορντας μνι και τακονια! Σαν "Τσαρνα"
τη ξρουνε στο στκι του "Χοντρο"!

Ο "Φασουλς κι ο Περικλς" μας κυβερννε.
Δε το πιστεεις μτε 'συ, φλε Σουρ,
μα τρα οι φτωχο μας δε πειννε
και τις νυχτις, τους νανουρζουνε ουρ!

Βρκα τη λξη, φλε Καββαδα,
που ψαχνες με τη "παιδεα" να ριμρει.
Εναι μονχα η λξη -sorry- "αηδα"
κι εχε κρυφ στο ντκο ξεμπαρκρει!

Απ τον "μνο εις την Ελευθερα" βρε Διονση,
μας μεινε μνο ο μνος, δυστυχς!
Η Λευτερτσα μας επγε να καθσει,
σ' να λιμνι, με δολρια, ορθς!

Ακμα κι εσ βρε φλε Καρυωτκη,
που 'σουνα πντα τσο μελαγχολικς,
θα γλαγες με τη ψυχ σου πατριωτκι,
αν τχαινε κι σουν ακμα ζωντανς!

Φλε μου Παλαμ, οι "Γφτοι" πλι,
καρφι 'τοιμζουν και βαρνε τα σφυρι.
Ας παρναμε το μαρο μας το χλι
και να το θβαμε στο "Τφο" σου βαθι!

Μσα στο "Καπνισμνο σου Τσουκλι",
βρσαμε 'κενες τις ουρνιες φακς,
αλλ τις ανταλλξαμε και πλι,
γιατι διψοσαμε βρε Ρτσο, για τιμς!
                                                                  

 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers