-

Dali &

-


-








.

--.


.


 
 

 

: ...

                Βιογραφικ

     Μονκριβο βλαστρι του Λεωνδα, στρατιωτικο και για κποιο διστημα, Υπουργο Στρατιωτικν, και της Βασιλικς Παπαδοπολου (το γνος Ραζηκτσικα). Γεννθηκε στις 31 Οκτβρη 1888, στην Αθνα (οδς Ευριπδου). Απ μικρς λαβε τη καλλτερη μρφωση, πινο, γαλλικ κι απ μικρς επσης, δειξε κλση στα καλλιτεχνικ (μουσικ, θατρο και γρψιμο), κτι σα παιδ-θαμα. Ββαια το 1905 γρφτηκε στη Νομικ, εν δε σταματ να γρφει ποιματα, πεζ αλλ και κποιες αππειρες θεατρικν. Μαθτευσε κοντ στον Κωνσταντνο Χρηστομνο (1906) κι πειτα γνωρστηκε κι ανπτυξε μακρχρονη φιλα, με τον 'Αγγελο Σικελιαν (1908).
     Το 1910 και το 1914, προκλεσε, τη πρτη φορ γρφοντας ποημα με τη... τολμηρ για την εποχ, φρση: "...κι πινα μες απ' τα χελη σου" και τη δετερη, δημοσιεοντας να "Μανιφστο" για τους στενμυαλους της τχνης. Το 1916 συντσσεται με το βενιζελικ πατρα στο κνημα και κατατσσεται ως ανθυπολοχαγς-διερμηνας. Πηγανει και στην Αγυπτο, που συναντ τον Κωνσταντνο Καβφη, συνεχζει τη νυχτεριν του δραστηριτητα -που του 'χεν επιφρει το παρατσοκλι "Νυχτερδα"- και μπανει πρτη φορ σε χασισοποτεο.



     Το 1918 επιστρφει στην Αθνα, ως διερμνεας πντα του στρατο κι οργαννει καλλτερα τη νυχτεριν του ζω. Παρλληλα γρφει σ' να σωρ περιοδικ. Ωστσο η περοδος παρακμς του αρχζει απ το 1937, με το θνατο της μητρας του που την υπεραγαποσε, σε συνδυασμ με την οικονομικ εξαθλωση, μετπειτα, του πολμου και της κατοχς και την εξρτησ του απ τα ναρκωτικ, σκορπζουνε στους ανμους, τα περιουσιακ του στοιχεα, μαζ κι αυτ η μεγλη αγαπημνη του βιβλιοθκη. Τελικ χτπημα εναι κι ο θνατος του πατρα του, το 1941 και τελικ, αφο κνει μιαν αποτυχημνη αππειρα, δνει τλος στη ζω του στις 8 Γενρη 1944 σ' ηλικα μλις 56 ετν.
     τσι δοξα φυγεν ο "Δανδς" ο τρυφερς νθρωπος, με την ερωτικ επιλογ προς το διο φλο κι εραστς των τεχνητν παραδεσων. Νεορρομαντικς κι εφμιλλος των Ρμου Φιλρα, Κστα Ουρνη, Κστα Καρυωτκη, Τλλου γρα (1899-1944) κι λλους πολλος. Υπρξεν μορφος σικτος, πντα κομψς, καλοντυμνος και κυρως τρυφερς και γλυκτατος νθρωπος!
________________________________________________________

            Νυχτεριν

να φεγγρι πρσινο, μεγλο,
που λμπει μες στη νχτα -τποτ' λλο.

Μια φων γρικιται μες στο σλο
και που σε λγο παει -τποτ' λλο.

Πρα μακρι, κποιο στερν σινιλο
του καραβιο που φεγει -τποτ' λλο.

Και μνον να παρπονο μεγλο
στα βθη του μυαλο μου. -Τποτ' λλο.

    Στη Φυλακ...

Στη φυλακ με κλεσανε
οι δυνατο του κσμου
κι σπασα πρτες, κλειδωνις,
να 'ρθω σε σνα, Φως μου!

Τα σδερα λυγσανε
απ το βογγητ μου
και στρεψαν για να διαβ,
κι οι ποταμο του δρμου...

Και σα τρελς σε γρεψα,
μα συ δεν εφαινσουν!
Και πικραμνος, γρισα
να με ξανακλειδσουν...

   χω να αηδνι...

χω εν' αηδνι στο κλουβ
κι απ' το καημ του λινει.
χω εν' αηδνι στο κλουβ
και μορεται, τ' αηδνι.

Μου λει για τις αμυγδαλις
π' ανθζουν σπρο χινι,
μου λει για τριανταφυλλις
και μορεται, τ' αηδνι...

Και παραδρνει ανφελα
και τα φτερ τ' απλνει,
κθε που φεγουν τα πουλι
κι αναρριγον οι κλνοι...

                Μυστικ...

Εναι ψυχς πλασμνες απ μρμαρο
κι λλες απ χαμγελο, ετε πνο.
Εναι και μι πλασμνη απ τριαντφυλλα,
μως εκενη δε τη φανερνω!

Πσο η καρδι μου θα 'τρεμε, αν την λεγα!
Βνω μια κλειδαρι γερ στο στμα!
Τσοι σοφο που βρσκονται τριγρω μου
και δε τη μντεψε κανες ακμα;

Εναι ψυχς πλασμνες απ κρσταλλο
κι λλες ψυχς με κλματα χουν γνει.
Εναι και μι πλασμνη απ ροδσταμο,
μα δε θα σας τη 'πω ποτ μου 'κενη!

ρκο βαλα να μη τη 'πω, ως το τφο μου,
μα πλι... ποις ξρει... καμμιν ρα...
Κτι μου καει τα χελη μου! Καλτερα
να κλεσω το τραγοδι μ' απ τρα...

                           Συντριβ

τσι με σντριψε το Φως, γιατ εδα προς το Φως
και γιατ μθυσ' απ Ζω, μ' χει συντρψει η Ζω.
Επειδ στρφηκα κι εγ, μ' λη μου τη πνο
στη Μελωδα, με σντριψε η Μελωδα: Κουφς!

Και γιατ πγα στη Χαρ, με σντριψε η Χαρ
κι οτ' να τι κι οτ' νας ποις και δε με θεν' τα ψη!
Γιατ μιλ πλατι, σα Θες, με φθνεσε και ο Θες.
Και γιατ πγα στη Χαρ, με σντριψε κι η Θλψη...

                        Εκτης Πθη

...Απψε πρβαλε γυμν, σα τρας, η Σελνη
κι βυσσος πθου τη δονε:
την εδαν λοι απ νωρς, τις πρπες της να λνει,
σα να διψοσεν ηδον...

Τι να 'δε ξφνου 'δω στη γη και τσο το λυμπστη
που 'χουν με πθος κρεμαστε,
σα να 'θελαν να λυτρωθον, απ' τη παλι τη πστη
κι οι δυ της οι νεκρο μαστο;

Παρθνα, στερα και βουβ, μοια με σαλαμντρα,
στα βθια βρδυα τ' αττικ.
πως τσι, απψε, φρνιασε να σμξει τρελ μ' ντρα
και φλογερ κι εκστατικ;

...Τι κι αν η νχτα γρν' αργ, μεσ' τα πυκν ερβη
κι αλλκοτα μεθον οι ανθο;
Στη δση, 'κενη μοναχ, που κετεται και ρεει,
ζητε του κκου να ευφρανθε...

                              Πθος

Βαθ χινπωρο γοερ, πσο καιρ σε καρτερ,
με τις πλατις, βαρις σου στλες
των φλλων ραχλοι χαμο, των δειλινν αργο καημο,
που με μεθοσατε τις λλες...

Τα καλοκαρια μ' ψησαν και τα λιοπρια τα βαρι,
κι οι ξστεροι ουρανο οι γαλζοι:
απψε μου ποθε η καρδι πτε να 'ρθε μεσ' τα κλαρι,
ο θεος βορις και το χαλζι!

Ττε, γερτς κι εγ ξαν, μεσ' τα μουγγ τα δειλιν,
θ' αναπολ γλυκ, -ποις ξρει-,
και θα με σφζει πιο πολ, σαν να μακριν βιολ,
το περασμνο καλοκαρι...

Το Παλι Μας Τραγοδι

Το παλι μας το τραγοδι,
που τ' ακογαμε μαζ,
τρα που χαθκαν λα,
ποις θα το 'λεγε να ζει!

Απ ττε που η καρδι μου
σ' χασε παντοτιν,
δε το πστευα ποτ μου,
για να τ' κουγα ξαν...

Κι μως να που τ' λλο βρδυ
-μλις νχτωνε θαρρ-
μ' ν' αλλκοτο φεγγρι,
μακριν και καθαρ,

καθς γριζα στη τχη,
μνος μεσ' στη γειτονι,
το ξανκουσα και πλι
και στην δια τη γωνι!

Και το γνρισα και πλι
το τραγοδι π' αγαπ
κι ας μην μοιαζε καθλου
στο παλι του το σκοπ.

Γιατ τρα δε σκορποσε
το καημ του το βαθ,
μα βογγοσε και θρηνοσε,
μι φων που 'χε χαθε...

Πως μου φνηκε δε ξρω,
καθς τ' κουγα ξαν,
μα λα γρω και βαθι μου,
γναν τσι σκοτειν,

που δυνμωσα το βμα,
μεσ' στο βρδυ το πικρ,
με χαμηλωμνα μτια,
σα ν' απντησα νεκρ...

  Μικρ Τραγοδι

Ο παλις μας ρωτας,
με τα βσαν του,
ο καλς μας ρωτας,
ταν του θαντου.

Δκα χρνια στη σειρ,
δχως να το ξρει,
δκα χρνια στη σειρ,
μας κρατοσε ταρι.

Μας βαστοσε συντροφι,
μας κρατοσε ταρι,
δκα χρνια στη σειρ
κι να καλοκαρι...

Μα πως λα μας περνον
και χαρς και πνοι,
να μι μρα που κι αυτς,
ρχισε να λινει.

Κι να βρδυ σκοτειν,
βρδυ πικραμνο,
καθς εχα κουραστε
να σε περιμνω,

δχως λξη να μου πει,
γρισε στη μπντα,
'σφλισε τα μτια του
κι σβησε γι πντα...

       Παραμθι

Μι φορ κι να καιρ,
πνε τρα χρνια,
σ' να τπο μακριν,
ζοσαν μεσ' στα χινια.

Πγωναν τα λολουδα,
μσευαν τ' αηδνια,
καλοκαρι ζγωνε
κι ταν λο χινια!

Μτια πντα σκοτειν,
μτωπα σκυμμνα,
κι νθρωποι δε βδιζαν
με ρυθμ καννα...

Μιν αγπη πρασε,
-μετ πσα χρνια;-
και τα μτια δκρυσαν
κι λιωσαν τα χινια...

                      Αποχαιρετιστριο
Ι
Το γρμμα σου τ' αποψιν με βρκε λυπημνο.

-Μη λς πως ταν αφορμ τ' οργλο σου γραφτ-.
Λες κι απ πριν, κποια φων, μου το 'χεν ειπωμνο.
Δε θλβομαι γι' αυτ.

τυχεν μως η βραδι τσο βουβ να σβσει
κι ο λιος μακρι, τσο θλιβ να χνεται μαζ...
Ττοιες βραδις, η σκψη μου, που νοσταλγε κι εκενη,
δε θα 'θελε να ζει!

Εξλλου, λες για πρματα που 'γω δε βρσκω βση.
Λγια γραμμνα βιαστικ, με πεσμα και χολ.
Εκενος που τα λγια σου τα πριν, χει διαβσει,
θα ξαφνιαστε πολ...

Μου λες πως "κυλιστκαμε στο βρβορο", φαντσου!
Κι εγ που το 'χα καχημα κρυφ, τσο καιρ,
πως η καρδι μου στθηκε στα πλνα βματ σου,
σαν στρο φεγγερ!

Το γρμμα σου τ' αποψιν, με βρκε λυπημνο,
λες κι η καρδι μου, σαν ανθς, για πντα χει σαπε.
Κι σο για 'κενο που μου λες: "Μι γνωστη θα μνω",
δε ξρω τι θα πει...

ΙΙ
Το βρδυ που σ' αγπησα δεν ταν καλοκαρι.
Τα φλλα μλις πρβαλλαν επνω στα κλαρι
κι οτε θυμμαι να σου πω, τι μ' εχε ττε φρει,
σε 'κενη τη μερι.

Θυμμαι μνο που 'σερνα το βμα το νωθρ μου
και το μυαλ μου γριζε σε πρματα παλι,
την ρα που σ' απντησα να στκεσαι στου δρμου
τα πτρινα σκαλι.

Τη νχτα 'κενη τη τρελ, τη νχτα τη μεγλη,
να στη θυμσω τρα 'δω, το βρσκω περιττ.
"Τα περασμνα πρασαν, μη τα θυμσαι πλι",
μας λει το ρητ...

Κι μως κι εσ μ' αγπησες βαθτατα, το νιθω
και ξρω ακμα πως συχν μου το 'χες ορκιστε,
πως σο κι αν μαραναμε το πρτο μας το πθο,
θα μναμε πιστο!

Μις και δεν ταν να σταθες σε 'κενα που 'χες τξει,
ττε γιατ το λγο αυτ μ' ανγκασες να πω;
Τον ρκο σου τον πτησες, μα 'γω δεν χω αλλξει:
Ακμα σ' αγαπ!

                 Στο Νυχτεριν Κντρο

Τρα που παζει το βιολ κι χουμε πιε τσο πολ,
που μ' ναν ρωτα τρελ σα να 'μαστε δεμνοι,
σ' να συντρφεμα ζεστ, βνε ξαν να ζαλιστ,
μεσ' στ' νειρ σου να κλειστ. Το μνο που μου μνει.

Γιατ αν λεψει το κρασ κι φγεις ξαφνα κι εσ
και βουβαθε και το βιολ με το γλυκ βραχν του,
μεσ' στης καρδις μου το κεν, μεγλο σα τον ουραν,
θ' ακοσω πλι το βραχν τραγοδι του θαντου...

                 Χειμωνιτικο Τοπο

Εν' αλλκοτο φεγγρι σαν να κομμτι πγου,
πεθαμνο και στημνο μεσ' στη μση του πελγου,

μι βουβ, μεγλη ξρα, πιο γυμν κι απ παλμη,
μ' να γρικο, θλιμμνο, τραγικ, μικρ καλμι

κι νας σκιος -να κτι- που δε ξρω τι χει χσει
κι απ ττε φρνει γρα, μη μπορντας να 'συχσει.

Παγωμνο το χαμνο κι λο φως, εκενο τρο,
σιωποσε κι αγρυπνοσε, μεσ' στη νχτα, μεσ' στο κρο...

       Η Χαρ

Πντα κτι με κρατε
και με φρνει πσω,
στο καιρ που κθε τι
μου 'λεγε να ζσω.

Που λα, σκψεις μου κρυφς
κι τι ζει στη πλση,
δε μου θμιζε μορφς,
που τις χω χσει.

Κι λα τ' κουγα να λεν,
μ' να τρπο πλνο,
πως τ' αγπησα και δεν
πρπει να πεθνω...

Τρα που λα τα φτερ
σκρπισαν, της πλνης,
μου το λνε καθαρ:
Πρπει να πεθνεις!

Κι σο πιο βαθι κοιτ
κτω απ τη σκπη,
τσο πιο καλ και το
μτι μου το βλπει.

Κι αν τυχανει κι ο νους να
κνει σκψην λλη,
δε κρατε πολ και να
πλι αυτ προβλλει...

...Μα σο και στους ουρανος
να 'ναι η μρα μαρη
κι σα θλησεν ο νους,
να μη μπρει να 'βρει

κι σο αν εμαστε πικρ
τρα στερημνοι,
κπου υπρχει μι Χαρ
και μας περιμνει...

                     Αναμνσεις

Το κθε τι που πρασε, για πντα μ' χει σκλβο
κι σο γυρεεις Σμερα, το Χτες να μ' αφανσεις,
τσο σε 'κενο θα γυρν και τσο δε θα παω
να ζω στις αναμνσεις...

Θαρρες και κτι μνιμα, μπροστ μ' εναι πεσμνο
και κρβοντας και σβνοντας ολτελα το Τρα,
με κνει να μη χαρουμαι και μτε να προσμνω
καινοργια, τχα, δρα...

Σ' τι ποθε και σ' τι ζει, η ψυχ μου μνει ξνη
κι οτε μπορες, Φων Ζως, αλλις να τη δονσεις,
παρ θαμπ και μακριν, σα μουσικ που βγανει
μεσ' απ' τις αναμνσεις...

Της πεθαμνης της χαρς, χει στερψει η βρση
κι οτε γυρυει θματα κι οτε προσμνει δρα
κι οτε μπορε πια τποτα να τη παρηγορσει,
παρ τι ταν ως τρα...

         Επεισδιο

Μτι δειλ που σε κοιτζει
βαθι, βουβ και σκοτειν
κι τσι πιστ, σα να σου τζει:
Θα σ' αγαπ παντοτιν.

Ψηλ, λιγν, τρελ για χδι,
δουλεει σ' να μαγαζ.
Το πρα να Σαββτο βρδυ
και κοιμηθκαμε μαζ.

                           Φαντσματα

Τ' 'Αγνωστο γρω και παντο κι ο Νμος ο Τρανς του!
Κι εν δεν εμαστε παρ μορφς αυτο τ' Αγνστου,
φαντσματα, λοι και καπνο, στη δνη της αβσσου,
-με τ' νειρο, φτωχ ψυχ, για μνη απολαβ σου-,

μταια φαντσματα, τυφλ, που το σκοτδι σπρνει,
που η νχτα φρνει μια στιγμ κι η νχτα πλι παρνει,
χαμνοι, δχως γυρισμ, μεσ' στον αινιο σλο,
μισομε κι εχθρευμαστε και κρνει ο νας τον λλο...

                  Μοναξι

Εμαι μνος. Βραδυζει. Τι να κνω...
Τα χρια μου εναι τσο απελπισμνα!
Τα χρια μου εναι τσο κουρασμνα!
Τ' αφνω και γλιστρον, αργ στο πινο...

Παζω στη τχη κτι αγαπημνο,
κτι παλι και γνριμο και πλνο...
Και πλι σταματ. Δεν επιμνω.
Θα προτιμοσα μλλον, να πεθνω...

      Βαθ & Εξασιο Βρδυ

ταν να βαθ κι εξασιο βρδυ.
-Βρδυ λεπτ κι ασλληπτο, Χιμαρας!-
Ποτ, τσο πολ, τλος ημρας,
δεν εχε λμψει τσο, σα πετρδι...

Κατβαινε το φως -μι ωχρ αγωνα-,
σε κπους, λο βλσαμα γιομτους,
τ' νθη μεθοσαν απ τ' ρωμ τους,
μσα σε μιν ανεπωτη αρμονα...

Δεν εχε καν υπρξει ττοια δση,
μτε στο νου των πιο γλυκν ζωγρφων.
Ακμα και τα μρμαρα των τφων,
μι δξα μυστικ τα 'χε κερδσει...

Κι ταν το θμπος ρχιζε να φθνει
κι η νχτα τ' αργ μγια να κλθει,
το φεγγρι, παντο, σα φλγα απλθη...
Κι ταν το βρδυ αυτ που 'χα πεθνει...

                    Ποιητς

Πσο βαθ κι ασμαντο συνμα,
της Ζως και της Τχνης σου το δρμα,

σ' να παιχνδι μταιο και γελοο,
του Νου σου να σκορπς το μεγαλεο!

Μρα-νχτα να παζεις με τις λξεις,
πως, πρπει, μεταξ των, να τις πλξεις

και πως, μαζ, να σμξεις κποιους χους,
στε να κλεσεις τ' νειρο σε στχους!

Πσος κπος και πνος κι αγωνα,
να πλσεις απ' τη θλψη σου αρμονα

και να τη πλσεις μ' λους σου τους τρπους,
για να τη ξαναδσεις στους ανθρπους!

Μτε κι αληθιν που ξρω πρμα
πιο θλιβερ, απ' του πνου σου το δρμα,

του Πνου αυτο, που στργει για κλουβ του,
το χρο ενς ανθρπινου αλφαβτου!

Κι αφο, σα τα μικρ παιδκια, παξεις,
τσο καιρ, με ρμες και με λξεις

κι λες σου τις ελπδες αφανσεις,
χαμνος, λος, μεσ' στις αναμνσεις,

μλις φανον οι πρτες μαρες τψεις
κι ρθ' η στιγμ να σκψεις, να μη σκψεις,

μα παρνοντας μαζ το θησαυρ σου,
το Γολγοθ σου ανβα και σταυρσου!

                           Κοραση

Εμαι τσο κουρασμνος απ' τα λγια τα 'πωμνα
κι απ' τα λγια που θα πομε κι απ' τους λλους κι απ μνα
κι απ' το κλεσμα του στχου, με το μταιο λυρισμ,
που η ψυχ μου δεν ελπζει, παρ μνο στο Λιμνι
και στο σλπισμα της Μορας, που μια μρα θα σημνει
τον αινιο Γυρισμ!

Ττε μνο, λυτρωμνος απ' της γης την ιστορα,
μεσ' στων κσμων και των στρων την ατρμονη πορεα,
φως ανσπερο, χυμνο σε μιν ξαλλη στροφ,
το Τραγοδι το Μεγλο, που ποτ δεν χω γρψει,
το στερν μου το Τραγοδι, σα μι δξα που θ' ανψει,
ττε μνο θα γραφε!

               Αποχαιρετισμο Στη Μουσικ

Ι
Τ' νειρ μου πια δεν εναι να χαρ, μτε να ζσω,

μα να πω μι λξη μνο, σα μια φλγα και να σβσω.

Κι αν ακμα ζω του κκου και γυρνω στην επνω,
μνον να πια μου μνει: να τη πω και να πεθνω...

Κι μως καν αυτ η λξη δε μου δθηκεν ακμα
να τη πω και μου παιδεει τη ψυχ μου και το στμα.

Μτε καν αυτ τη λξη, την απραντα θλιμμνη,
μτε τρπος να τη μθω, μτε χρνος δε μου μνει.

Κι αφο τ' χαρ μου χελη δε τη πρφεραν ακμα,
θα τη πρω και σα ξνοι θα χαθομε μεσ' στο χμα...

ΙΙ
Μνος ρθα κποιο βρδυ κι σαν λοι γρω μνοι
κι λοι ξνοι, τραγουδμε, μεσ' στη νχτα που σιμνει.

Κι σο ζω κι σο μαθανω, τσο νιθω, αλμον μου,
το βαθ και το μεγλο κι απροσμτρητο κεν μου!

Τη στιγμ του σταυρωμο μου και για μνη συντροφι μου,
μλις νιωσα τα χρια που καρφσαν τα καρφι μου...

Μνος ρθα κποιο βρδυ, μνος πνεσα για λγο,
μνος ζησα του κκου κι πως ρθα και θα φγω.

Τ' ιναι τχα για τους λλους, ο χαμς ενς ατμου;
Κι πως ρθα και θα φγω, μνος μεσ' στο θνατ μου...

             Κλεσε Τα Παρθυρα

Κλεσ' τα παρθυρα μη βλπουν οι γειτνοι,
και τη πορτολα σφλισε και σβσε το κερ.
Η αγκαλι μου πρωσε σα το κερ και λινει,
για σφιχτοαγκαλισματα κι λο καρτερε.

Κλεσε να μη μας βλπουνε λοξ οι ματις του κσμου,
δοσ' μου το το χειλκι σου, που 'ν' απαλ, νωπ.
χω και κτι ολγλυκο για σν' απψε, φως μου,
χω και κτι ολγλυκο σα μλι να σου πω.

λα και πσε πνω μου και μη κοιτς με τρμο.
σβησε το κερκι μας, δε μας θωρε κανες.
Ξχνα λοιπν πως βρσκονται κι λλες ψυχς στο δρμο,
και σε να κυλσουμε σε πλαγα ηδονς.

λα, ως τα μεσνυχτα θα σε φιλ στο στμα,
λα κι εν' οι πθοι μου τρελο, τσο τρελο,
λα, το γλυκοχραμα θα μας προλβει ακμα
στο πρτο μας αγκλιασμα, στο πρτο μας φιλ.

Κι ταν σε ρωτσουνε τη χαραυγ οι γειτνοι,
για ποο λγο σφλισες, αχ! πες τους, να χαρες,
πες τους πως μες στη κμαρα φοβσαι σα νυχτνει,
και πεσες και πλγιασες νωρς! Τ' ακος; Νωρς.

 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers