Πεζά

Ποίηση

Παραμύθια

Θέατρο-Διάλογοι

Δοκίμια

Ο Dali & Εγώ

Διαδικτύου

Εκδοθέντες

Κλασσικά

Λαογραφικά

Διασκέδαση

Πινακοθήκη

Εικαστικά

Λογο-Παίγνια

Σχόλια/Επικοινωνία

Φανταστικό

Ερωτική Λογοτεχνία

Γλυπτική

 
 

Φανταστικό 

Χατζηαλεξάνδρου Πάτροκλος: Τα Βοσκοτόπια Της Θλίψης

 

     Η συνεδρίαση είχεν ανάψει για τα καλά. Το "Μέγα Συμβούλιο Των Γερόντων" -με προεξάρχοντα τον "Σεβάσμιο Γέροντα"-, ήτανε σε μεγάλο αδιέξοδο. Δε μπορούσανε να βρούνε -τουλάχιστον προς το παρόν- μια στρωτή, σωστή, βιώσιμη και με κάπως μακροπρόθεσμο ορίζοντα, λύση, σ' ένα μεγάλο πρόβλημα, που 'χε ωστόσο, εντοπιστεί από καιρό. Πάρα πολύ καιρό, πριν... Τόσο που ακόμα κι οι μεγαλύτεροι, από τους παρισταμένους, δεν είχανε καν γεννηθεί κι ας μετρούσε ήδη πολλά χρόνια ζωής, ακόμα κι ο μικρότερος εξ αυτών.
     Τόσα χρόνια και λύση δεν είχε βρεθεί... Φυσικά! Γι' αυτό ήτανε και μεγάλο το πρόβλημα... Είχανε μάλιστα εντοπίσει με μεγάλη ακρίβεια και το χρονικό σημείο, που 'κείνο θα 'τανε πλέον βρόχος για τους Ηγέτες, αλλά και τον ίδιο τον "Εκλεκτό Λαό". Είχανε τη δύναμη, τις δυνατότητες και τα μέσα, ν' αντιμετωπίσουνε σχεδόν κάθε πρόκληση, άμεσα, καίρια κι αποτελεσματικά! Εεεε... σχεδόν... τελικά, όπως αποδείχτηκε.
     Η τροφοδοσία από τις Κάτω Γαίες, μειωνόταν αισθητά, όπως είχε αρχίσει να μειώνεται, εδώ και πάνω από διακόσια πενήντα χρόνια κι αυτό είχε προβλεφθεί ακόμα παλιότερα. Μπορεί να μην αποτελούσε ζωτική έλλειψη τότε, μα είχαν εντοπίσει πως θα 'φτανε και χρονική στιγμή, -όπως τώρα- που θα 'στεκε απειλητικά, πάνω από τα σοφά κεφάλια τους η πείνα. Σε περίπου πενήντα χρόνια, πάνω-κάτω, δε θα επαρκούσε πλέον η ζωτική τροφή και τούτο, με την πιο υπεραισιόδοξη -αστήρικτα υπεραισιόδοξη, κατά τα συνήθη- πρόβλεψη. Γιατί καιροί κι καταστάσεις είχανε δείξει πως θα χειροτερέψουνε τα πράματα και μάλιστα με πολύ πιο ταχύ ρυθμό, απ' ότι μέχρι σήμερα.
     Διακόσιες εξήντα οχτώ τέτοιες μεγάλες, ετήσιες συνεδριάσεις δεν είχανε φέρει αποτέλεσμα. Μόνο κάτι πρόσκαιρες λύσεις, μα, όπως είναι γνωστό, τούτες, απλά μεταθέτανε το πρόβλημα, μάλιστα, συνήθως μεγεθυμένο. Όχι! Χρειαζότανε δυνατή, βιώσιμη και μακροπρόθεσμη λύση. Πράγμα που φαντάζει πλέον ανέφικτο!
     Η σκέψη να ελεγχθεί ή να σταματήσει προσωρινά ή και να μειωθεί ακόμα, ο πληθυσμός του "Εκλεκτού Λαού", είχεν εγκαταλειφθεί, έστω κι όχι αβασάνιστα. Δεν ήτανε λύση, απλά θα κερδίζανε καιρό. Αν και τώρα πια, τόσα χρόνια έπειτα, από τη πρώτη φορά που 'χε πέσει σαν ιδέα, μέσα στον ίδιο αυτό χώρο, πάλι έπεσε βουβαμάρα, καθώς ακούστηκε ξανά. Πρόταση που 'χε γίνει φόβητρο κι οι καλύτεροι υπολογισμοί έλεγαν πως: αν μειωνόταν ο ρυθμός αύξησης, θα κερδίζανε πενήντα χρόνια ακόμα λιτής ευμάρειας, αν σταματούσε εντελώς η αύξηση, άλλα εβδομήντα, κι αν μειωνόταν ο πληθυσμός, κατά το ένα τέταρτο, θα κέρδιζαν άλλα εκατό, ίσως εκατόν είκοσι χρόνια. Όλα τούτα φυσικά με τις καλύτερες συνθήκες!
     Οι ένθερμοι της ιδέας ετούτης, υποστήριζαν ότι, σ' αυτό το χρονικό διάστημα, θα μπορούσανε να βρούνε μιαν οριστικότερη λύση ή ίσως το πράμα να 'φτιαχνε μονάχο του. Αυτό δεν ήταν απίθανο να συμβεί ίσως, απλά είχε απειροελάχιστες πιθανότητες. Αν όμως συνέβαινε, θα μπορούσανε να ξαναδώσουνε τη χαμένη πνοή, πίσω στο κόσμο τους.
     Από την άλλη πλευρά, όλοι ξέρανε καλά, πως ήτανε πάρα πολύ δύσκολο να υλοποιηθεί κάτι τέτοιο. Εκτός αυτού, είχε ήδη μειωθεί τόσο ο ρυθμός ανάπτυξης, που 'χε μεγάλο κι αρνητικό αντίκτυπο στο Λαό, μα και στους ίδιους τους Ηγέτες του. Ο "Εκλεκτός Λαός" βρισκόταν ήδη στο χαμηλότερο σημείο όλων των Εποχών και μ' άσχημη αναλογία, μεταξύ νέων και γέρων. Σαν αρχή της αλυσιδωτής αντίδρασης, είχεν αποτέλεσμα, την άνιση κατανομή εργασιών κι ωραρίων, εις βάρος της ανάπαυσης και του σκεπτικισμού, πράγματα εξίσου σοβαρά, με τη διατροφή. Περαιτέρω μείωση, θα 'φερνε χειρότερα αποτελέσματα κι όχι μόνο.
     Για να πειστεί ένας Λαός, που μέχρι τότε θεωρούσε εαυτόν Εκλεκτό κι ιδιαίτερα προνομιούχο, να υποστεί τέτοια θυσία, θα χρειαζόταν, εκτός της μεγάλης πειθούς του "Σεβάσμιου Συμβουλίου" κι αρκετές δημόσιες εμφανίσεις των μελών, ίσως ακόμα και "πόρτα-πόρτα" κι το πιθανότερο να χρειαζότανε κι η εμφάνιση του ίδιου του "Σεβάσμιου Γέροντα". Ειδικά αυτό το τελευταίο, θα 'ταν εσχατιά αισχίστης μορφής! Αν δώσεις σάρκα κι οστά σ' ένα θρύλο, τονε κάνεις σαν έναν από σένα, άρα μείωση πρεστίζ και πειθούς και φυσικά απαρχή αντίδρασης. Τουλάχιστον, παρ' όλα τα προβλήματά τους, δεν είχανε φτάσει σε τέτοιο βαθμό. Μα δεν ήτανε μόνον αυτό. Αν ο πληθυσμός μειωνότανε κάτω από ένα σημείο Χ -που δεν είχε μετρηθεί, παρ' όλες τις μέχρι τώρα μελέτες και μόνο με σχετικά χαλαρή προσέγγιση- τότε θα 'ταν αδύνατο να σταματήσει η κατηφόρα!
     'Αλλο ένα σημείο λοιπόν, που οι μεγάλες και βαθυστόχαστες μελέτες, είχανε τελματώσει. Δεν είχανε φτάσει μήτε καν στο έστω ικανοποιητικό σημείο, του έσχατου βαθμού ασφαλείας. Πράγμα που καταστούσε την όλη φάση, ακόμα πιο ανασφαλή.
     Οι μελέτες αυτές μετρούσανε, πάνω από διακόσια χρόνια κι ενώ στην αρχή είχανε προχωρήσει με άλματα, σκορπώντας ενθουσιασμό κι ανακούφιση, είχανε σύντομα πάψει να "περπατάνε", γιατί σκάλωνανε σ' ανύπαρκτα δεδομένα, άγνωστα ζητούμενα κι ένα σωρό αστάθμητους παράγοντες. Βέβαια, οι εκάστοτε μελετητές, ισχυριζόντανε πως τούτο οφειλότανε στην ανικανότητα των ήδη υπαρχόντων μαθηματικών, όχι τόσο σαν νόες, αλλά σα μαθηματικά δεδομένα. Προφανώς "κάτι" τους ξέφευγε, "κάτι" δεν είχαν ακόμα ανακαλύψει. Και μιλάμε για ένα Λαό που συγκέντρωνε -βάσει της διάχυτης επικρατούσας άποψης, μέσα στους ίδιους τους κόλπους του- τις διάνοιες του Σύμπαντος! Αδυνατούσαν να διανοίξουν νέους δρόμους νόησης -ίσως όντως να 'χανε κουρσευτεί όλοι-, με πιθανή αιτία, τη μείωση του πληθυσμού και ... Φαύλος κύκλος!
     Ο "Σεβάσμιος Γέροντας" ανέκφραστος και με κλειστά μάτια, άρχισε να μιλά. Έπεσε σιωπή τάφου στη Μεγάλη Αίθουσα.
 -"Αν δε βρήκαμε λύση μετά τόσα χρόνια μελετών, με πιο μεγάλη άνεση εργασιών και πληθυσμού, πως περιμένουμε να βρούμε, ύστερα από τόση μεγάλη κι ατιμωτική ...πίεση"; ρώτησε ήσυχα χωρίς ν' απευθύνεται σε κανέναν ιδιαίτερα. Έπειτα βυθίστηκε πάλι "Μέσα" του. Η νεκρική σιγή παρέμεινε, ν' αντηχεί τα τελευταία λόγια, στην Αίθουσα του Θόλου. Κύλησε κάμποσος σιωπηλός χρόνος...
     Σε λίγο, η στροφή ήταν θεαματική. Όλοι πασχίσανε να λάβουνε το λόγο, έχοντας σπρώξει στο πίσω μέρος του νου, τη λύση της μείωσης. Το μόνο που κατάφερναν όμως ήταν να μιλάνε ο καθένας μόνος του και ν' ακούγονται σαν όχλος. Μήτε κι οι ίδιοι δεν ακούγανε τι λέγανε κι ο "Σεβάσμιος Γέροντας" αγωνίστηκε σκληρά να κρατήσει το ανέκφραστο, ήρεμο προσωπείο του. Ευτυχώς, τούτο το κακό, δε κράτησε πολύ. Ήταν όλοι τους σεβάσμιοι "Γέροντες" κι όχι τίποτε νεαροί, ένθερμοι κι ενθουσιώδεις. Σιγά-σιγά, η χλαλοή κώπασε εντελώς. Όλοι κοιτάξανε τον "Σεβάσμιο" κι αν δε τονε ξέρανε, θα μπορούσανε να στοιχηματίσουνε όλη τους τη περιουσία, αντί του πιο μικρού κέρματος, πως κοιμότανε με χαμένο το λογικό του. Όταν η σιγή έπεσε πάλι, άθραυστη σα βυθός κι όλα τα βλέμματα είχανε πέσει πάνω του, εκείνος λες και το 'νιωσε. Χωρίς ν' ανοίξει τα μάτια του και δίχως να κουνήσει το παραμικρό μυ, άρχισε να μιλά, σα να μην είχε σταματήσει...
 -"Αν δε βρήκαμε λύση τόσα χρόνια, που δεν είχαμε το φάσμα του πανικού, ένεκα της πείνας, που επικρεμάται πλέον πάνω από τα σοφά κεφάλια μας σα πέλεκυς, πως περιμένουμε να βρούμε, όταν τα λεπίδια της θ' αρχίσουνε ν' αγγίζουν ή και να κόβουνε τα σοφά πεινασμένα λαρύγγια μας"; Είχε μιλήσει πάλι δίχως λόγια. Είχε μιλήσει αργά και σταθερά! Νέα άθραυστη σιγή βυθού στην Αίθουσα!
     Στα πρόσωπα όλων των "Γερόντων" είχε φανεί θλίψη κι απογοήτευση... Αυτή η σιγή, κράτησε κάμποσο... Η αρχική ελπίδα, με την οποία είχανε κοιτάξει τον Πρωτοκαθήμενο, είχε γίνει σκέτη θλίψη κι απογοήτευση... Σκεφτήκανε να κάνουνε αυτό που 'πρεπε, ό,τι δηλαδή έκανε κι εκείνος. Να στραφούνε προς το "Βαθύ Μέσα" τους! Μα κανείς τους δε μπορούσε να χειραγωγήσει λέξεις, φράσεις, σκέψεις σε τόσον ικανοποιητικό βαθμό, ώστε να πετύχει το δύσκολο αυτό πράμα! Η θλίψη θα γινότανε πανικός, αν ήξεραν ότι κι ο "Σεβάσμιος" ένιωθε κρυφά, την ίδια αδυναμία.
     Αυτός ήτανε πιο ευάλωτος απ' όλους. Τεράστια βάρη, λόγω ηλικίας κι ευθυνών, με τεράστιες φθορές, έλλειψη συγκέντρωσης, παρ' όλο το μεγάλο κόπο κι απαρχή πανικού. Ένα σωρό! Με πολυ δυσκολία κατάφερνε να δείχνει ατάραχος, αγέρωχος και γενικά, πηγή ηρεμίας και σοφίας! Εικόνες τριγυρίζανε στο νου του, σα καλειδοσκόπιο...
     ...Είν' ακόμα "Νεαρός Στοχαστής" και συμμετέχει σε μιαν από τις σπάνιες Αποστολές, κάτω στα "Βοσκοτόπια". Οι Αποστολές αυτές, με το καιρό μειωνόντανε, γιατί οι κίνδυνοι είχανε μεγαλώσει πια πάρα πολύ. Παλιότερα... πάρα πολύ παλιότερα-σχεδόν όσο κι η αρχή του Κόσμου-, μια Μεγάλη κι Υψηλή Ομάδα "Δουλευτών", "Στοχαστών" και "Γερόντων" είχε στήσει αριστοτεχνικά, με κόπους κι εργασίες πολλών ετών, εκείνα τα "Βοσκοτόπια"! Έκτοτε και για πάρα πολλά χρόνια μετά, οι Αποστολές ήτανε πυκνές: Κάτι που πήγαινε στραβά, κάτι μερικές νέες βελτιώσεις, κάτι μικροπροβληματάκια κατά τη πορεία, κάτι μικρολάθη υπολογισμών, μα πάντα, πάντα, βρισκότανε λύση και πολλάκις περισσότερες της μιας. Με σχεδόν ανύπαρκτο κόπο και χρόνο και το σπουδαιότερο: Χωρίς απώλειες για τον "Εκλεκτό Λαό" και τα πανίσχυρα, πανάκριβα και πλήρως εξοπλισμένα οχήματά του!
     Αυτές οι παρεμβάσεις, ήτανε ζωτικό να γίνουνε, γιατί αλλοιώς τα "Βοσκοτόπια" θα καθίσταντο ανενεργά κι άρα άχρηστα. Στηρίζοντανε δε, στην απαραίτητη ταχύτητα και στην απόλυτη μυστικότητα. Αυτό ήταν εύκολο όσο στα "Βοσκοτόπια" τριγύριζαν άβουλα κι αμαθή όντα. Την εποχή που ο "Σεβάσμιος" ήταν νεαρός, οι αποστολές είχαν αραιώσει αρκετά, αυστηρά μόνο σε πολύ εξαιρετικές περιπτώσεις, όσο πιο γρήγορες και ολιγομελείς γινότανε και με τα καλύτερα, ταχύτερα οχήματα.
     Θυμάται, όταν καλέσανε την Ομάδα για Ενημέρωση, λίγο πριν ξεκινήσει. Ήταν ήδη ορατό το πρόβλημα της τροφής, μα σε 'κείνο το νεαρό, που ακόμα μάθαινε, ήταν εντελώς άγνωστο. Το νου του απασχολούσε η εκπαίδευση και τα άλλα ενδιαφέροντα του.
     Η Ενημέρωση κράτησε κάμποσο... Γίνηκε μ' εμφύτευση εικόνων και πληροφοριών, από καταβολής "Βοσκοτόπων" κι εντεύθεν. Απόρησε, θυμάται, και θαύμασε! Στιγμή δε του 'χε περάσει από το νου τότε, πως αυτή η θαυμαστή σύλληψη "Υψηλών Νοών" θα γινότανε βρόχος στο λαιμό του "Εκλεκτού Λαού" κι ειδικά στον ίδιο, σα "Σεβάσμιο Γέροντα". Μα μήπως φανταζότανε, πως θα 'παιρνε το ύπατο τούτο αξίωμα; Μάλλον όμως τούτο ήταν το τέλος... Ο βρόχος είχεν αρχίσει κι έκλεινε... Τι σημασία είχε πενήντα, εκατό ή έστω κι εκατόν πενήντα χρόνια ακόμα; Ήταν κάτι μη αναστρέψιμο...
     Μόλις μπήκε αυτή η σκέψη στο νου του, οι μέχρι τότε ακίνητοι μύες του προσώπου του αντέδρασαν κι αρχίσανε να συσπώνται. Στην αρχή αδιόρατα, μα σταδιακά, όλο και πιο έντονοι σπασμοί, τσακίζανε την ηρεμία... Πάσχισε να το παλέψει μα σα να μην έφτανε τούτο, ανοίξανε κι οι κρουνοί των ματιών...
     ...Στη πρώτη του αυτή Αποστολή, που 'μελλε να 'τανε και τελευταία του, δεν ήταν επικεφαλής. Ούτε καν υψηλόβαθμο στέλεχος. Ήταν απλώς ένας φέρελπις "Νεαρός Στοχαστής", με προδιαγραφόμενο λαμπρό μέλλον, πράγμα που αποδείχτηκε και μάλιστα πολύ σύντομα. Ήταν αυτή η Αποστολή κι οι επιδέξιοι χειρισμοί του, που τον εκτοξεύσανε, στην "Μεγάλη Επετηρίδα". Η Αποστολή απέτυχε μεν κι αυτός ήταν ο μόνος διασωθείς. Εφτά άτομα, χαθήκανε τότε κι ένα εξαιρετικά τέλειο, πανάκριβο κι υπερσύγχρονο σκάφος! Οι απώλειες θα 'ταν απείρως μεγαλύτερες, αν όλα τούτα πέφτανε στα χέρια των "κατώτερων όντων". Όμως η μακάρια και παροιμιώδης ψυχραιμία κι ο γοργός, καθάριος τρόπος σκέψης, του επιτρέψανε να εξαφανίσει όλα τα στοιχεία, αφού πρώτα πρόλαβε να στείλει το σήμα κινδύνου.
     Χρειάστηκε να παραμείνει στο "Βοσκοτόπι" για περίπου ένα χρόνο, πριν τονε περισυνελέξουνε, βιαστικά κι όπως-όπως, μια κρύα κι έρημη νύχτα, σχεδόν στα τυφλά. Μα τουλάχιστον, αυτή η Αποστολή, πέτυχε πλήρως. Στο διάστημα που 'χε μείνει 'κει, κατάφερε να ελιχθεί θαυμάσια, να μελετήσει δομές και να φέρει σε πέρας μόνος του, το κύριο λόγο της αποστολής του. Οι μελέτες, οι τεχνικές παρατηρήσεις κι οι πιθανές προβλέψεις του, θεωρήθηκαν εμπνευσμένες, από το "Συμβούλιο Των Γερόντων" και λίγο έλειψε να δει κατά πρόσωπο, τον ίδιο τον τότε "Σεβάσμιο Γέροντα"!
     Από "Νεαρός Στοχαστής" προβιβάστηκε σ' Επίτιμο Μέλος του Ύπατου Συμβουλίου, αν κι είχε μικρή σημασία, γιατί πέρασε καιρός πολύς μέχρι να του επιτρέψουνε να παραστεί σε κάποιο. Η ώθηση αυτή στη καριέρα του 'δωσε ισχυρή ταχύτητα ανόδου κι όλα πια είχανε γίνει πιο εύκολα. Τραγική ειρωνεία! Η πρώτη του "Δημόσια Παράκληση" -άλλος τρόπος για να πει κανείς τη λέξη Διαταγή-, όταν ανέλαβε τον Ύπατο Θώκο" του "Σεβάσμιου Γέροντα" ήταν πως: οι Αποστολές στα "Βοσκοτόπια" δε βρίσκουνε σύμφωνο τον "Εκλεκτό Λαό" και τους "Ηγέτες" του κι άρα διακόπτονται οριστικά. Θα γίνονται μόνο σε πολύ εξαιρετικές περιπτώσεις και σε ιδιαίτερα ζωτική ανάγκη!
     ...Τα δάκρια ετών, έτρεχαν ασταμάτητα κι ανεξέλεγκτα πλέον κι ολάκερο το σώμα του "Σεβάσμιου" συσπώταν. Λυγμοί! Ύψιστοι λυγμοί, από τον "Εκλεκτό" των "Εκλεκτών", που πρώτη φορά στη πολύχρονη ζωή και θητεία του, δεν είχε καταφέρει να τ' αντιμετωπίσει, ίδια κι όμοια όπως και το πρόβλημα.
     'Ανοιξε τα μάτια... Όλοι τους ήτανε δακρυσμένοι κι η ατμόσφαιρα έπαλλε από την ηχηρή θλίψη... Αυτό του 'δωσε τη δύναμη να ελέγξει καλύτερα τη σάρκα του -αν κι όχι ακόμα το πνεύμα- και να μιλήσει άλλη μια φορά, με κάπως σταθεροποιημένη -κατόπιν ισχυρής προσπάθειας- φωνή:
 -"...και πως, με τις μειώσεις αυτές, θα μπορέσουμε να προεκτείνουμε έτσι τη Υψηλή μας Τεχνολογία, ώστε να ξαναρχίσουμε να στέλνουμε Αποστολές, πιο ευέλικτες και πιο σύγχρονες, για να μπορέσουμε ίσως κάποτε, να επιδράσουμε επί τόπου, με θετικότερο για μας αποτέλεσμα"; Μίλησε ακόμα πιο ήπια, αργά κι ήρεμα, σα να μην είχε διακόψει, μα μέσα του συνέχιζε να κλαίει γοερά! Σηκώθηκαν όλοι, βιαστικά, με σεβασμό και τονε κοιτάξανε κατά πρόσωπο, με προσμονή. "Πηγαίνετε στην Ευχή! Τα ξαναλέμε στο επόμενο Συμβούλιο κι είναι περιττό να προσθέσω, πως όποιος νομίσει πως βρήκε ικανοποιητικές απαντήσεις στα ερωτήματά μου ή σκεφτεί λύση στο πρόβλημα, μπορεί να ζητήσει έκτακτη σύγκληση". Η "Αίθουσα Του Θόλου" άδειασε γρήγορα κι ήσυχα.
     Έμεινε ολομόναχος, με τις μνήμες χιλιάδων ετών, συσσωρευμένες μέσα στο πανίσχυρο, γέρικο μυαλό του...
     ...Οι Αρχαίοι Σοφοί πρόγονοί του, είχαν εγκαταστήσει, μ' ένα θαυμαστό τρόπο, παντού στο Γνωστό Σύμπαν, "Βοσκοτόπια" για τον "Εκλεκτό Λαό"! Παντού εννοείται, όπου ήταν εφικτό... 'Αλλα ευδοκίμησαν, άλλα όχι... Με τη πάροδο χιλιετηρίδων, έμειναν μονάχα, τα "Βοσκοτόπια" του "Γαλαζοπράσινου Πλανήτη", μα ήτανε τόσον ανεξάντλητα και τόσο πλούσια, που από μόνα τους θα μπορούσαν να θρέψουνε δέκα λαούς ακόμα, σαν τον δικό του κι αυξημένους μάλιστα, στο έπακρο! Οι "γήϊνοι" -όπως αυτοαποκαλούνται αυτά τα κατώτερα όντα του "Γαλαζοπράσινου Πλανήτη"- με το να ζουνε και να λειτουργούνε, στο τόπο τους, παρήγαγαν τις θρεπτικές αυτές ουσίες συναισθημάτων, όπως λύπη, χαρά, οργή, μίσος, αγάπη, έρωτα κι ένα σωρό άλλα τέτοια μικρότερης όμως θρεπτικής αξίας! Αυτά τους έκαναν να εκκρίνουν ουσίες, από τα κορμιά τους και να εμποτίζουνε τις σφαίρες-φίλτρα αέριων στρωμάτων, που είχανε κατασκευάσει και "φορέσει" οι Σοφοί Πατέρες! Αυτές οι μάζες λοιπόν, ήτανε φιλτρα που κατακρατούσανε τις τυχόν άχρηστες ουσίες, μεταλλάσανε κι επαυξάνανε τις χρήσιμες λειτουργώντας παράλληλα και σαν ...ενισχυτές-πολλαπλασιαστές. Έπειτα μ' ένα πολύπλοκο σοφό σύστημα σάρωσης, συλλέγανε τις ουσίες αυτές στους ταμιευτήρες του πλανήτη τους, όπου μ' ένα απλό στη σκέψη και σύλληψη, σύστημα άρδευσης, αυτές ψεκάζονταν στην αέρια μάζα που περιέβαλλε το χώρο. Οι Σοφοί Πατέρες, έκαναν όντως μια τέλεια δουλιά. Τόσο τέλεια, που οι "γήϊνοι" σιγά-σιγά,  μεταλλαχτήκανε σε σχεδόν "κατ' εικόνα κι ομοιώση", μ' αυτούς που τους κατασκευάσανε.
     Αυτό ήτανε τελικά κι ο αδύναμος κρίκος στην αλυσίδα. Οι σκεπτόμενοι "γήϊνοι" ανήσυχοι, μα όχι σοφοί κι εκλεκτοί, κάνανε μαντάρα τα βοσκοτόπια! Βέβαια, πριν απ' αυτούς, με μόνον άσκεφτα ζώα δηλαδή, η παραγωγή των ωφελίμων ουσιών ήτανε σχεδόν ανύπαρκτη. Τα ζώα, είχεν αποδειχτεί, πως παρήγαγαν χαμήλη ποσότητα και ποιότητα "Τροφής", αλλά αυτό ίσως είχεν αντιμετωπιστεί καλύτερα, στο μέλλον. Ίσως με την ενίσχυση των πληθυσμών τους, ίσως με την πολλαπλασιαστική ενίσχυση των φίλτρων... ίσως ...ίσως...
     Τώρα πια δεν έχει σημασία, τι θα μπορούσε να 'χε γίνει. Σημασία έχει πως το πρόβλημα υφίσταται και λύση δεν υπάρχει. Οι "γήϊνοι" βλάψαν ανεπανόρθωτα τον εγγύς χώρο τους και τις αέριες μάζες που τονε περιβάλλει και το αστείο είναι πως αυτές ακριβώς οι μάζες αερίων, εκτός των άλλων, είχανε και το πρόσθετο χαρακτηριστικό, να τους προστατεύουνε από τις διάφορες επικίνδυνες ακτινοβολίες. Αυτά τα κατώτερα όντα, πολεμούσανε μεταξύ τους, μαλλώνανε, -πράγμα ακαταλαβίστικο για τον "Εκλεκτό Λαό", που ζούσε ειρηνικά και με αγάπη- κι οι ουσίες του μίσους τους, -οι λιγότερο θρεπτικές, είν' αλήθεια- γέμιζαν όλο και περισσότερο τους ταμιευτήρες. Μικρό το κακό, αν αυτοί ακριβώς οι πόλεμοι, που με τη πάροδο του καιρού γίνονταν όλο και πιο εξελιγμένοι, δε κάνανε ζήμια στο "Βοσκοτόπι" και στα "Φίλτρα" του.
     Πόσες φορές δε προσπαθήσανε, παλιότερα, να 'ρθουνε σ' επαφή, να επικοινωνήσουνε μαζί τους; Δοκιμάσανε κάθε τρόπο... κάθε πιθανό κι απίθανο τρόπο... Μάταια όμως! Κανείς πλέον από τους "Υψηλούς Νόες" του "Εκλεκτού Λαού" δε ξέρει, ποιός λαός θα καταστραφεί πρώτος! Εκείνο που ξέρουν είναι πως η πτώση του ενός, θα επισπεύσει και τη πτώση του άλλου. Γιατί ο "Εκλεκτός Λαός" φρόντιζε και καλλιεργούσε τα "Βοσκοτόπια" του.
     Εικόνες, οράματα, ιδέες, ιδανικά, προσευχές, εντέχνως ερριμένα και καλοπροαίρετα, φτιάχναν υπέροχες σταγόνες-εκκρίματα πλουσίων συναισθημάτων, ειδικά σαν χρησιμοιούνταν σωστά. Αυτό ίσως να 'ταν ένα δεύτερο λάθος, πάνω στο πρώτο, που άρχισε να εφαρμόζεται σταδιακά, για να βελτιώσει και ν' ανεβάσει τη ποιότητα και τη ποσότητα.
     Τώρα τα "Βοσκοτόπια Του Γαλαζοπράσινου Πλανήτη" -εκτός συγκλονιστικού απροόπτου-, πνέουνε τα λοίσθια και μαζί τους κι ο Λαός του!
     Σχεδόν ολάκερη η τότε αναφορά, που τελικά τον ισχυροποίησε τόσο στη θέση του, όσο κι οι προβλέψεις του, περνά από το μυαλό του ριπηδόν! Θυμάται πως τη συνέταξε με τόση προσοχή κι όχι χωρίς κάποια νεανική έπαρση εξυπνάδας!
     ...Ένιωσε κούραση και σκέφτηκε να καλέσει τον ύπνο. Τα Βοσκοτόπια της Γόνιμης Θλίψης στερεύανε...
     Στην άλλη άκρη της πόλης, ο γιός ενός από τους "Σεβάσμιους" που 'χε λάβει μέρος στο κρίσιμο Συμβούλιο, ένας φέρελπις "Νεαρός Στοχαστής", άσσος στα Υψηλά Μαθηματικά, με ποιητική φλέβα κι αρκετή νεανική έπαρση, ανέπτυσσε στο Γέροντα πατέρα του, ένα ανήκουστο σχέδιο, για μιαν ύστατη έστω προσπάθεια...
     Μιαν Αποστολή Υψίστης Σημασίας!

"...λας παστούρας
  ντελ θιέλο...
"                                    Γενάρης 2005

 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers