-

Dali &

-


-








.

--.


.


 
 

 

Petrarca Francesco: ,

  "Εναι πιθαν κποιος στχος φρση μια λξη μου, να φτσει ως εσς, αν κι αμφιβλλω, καθς να τσο ασμαντο και σκοτειν τομο, ελχιστα γνεται γνωστ σε ποιο χρο χρνο. Αν, παρ' λ' αυτ, ακοσετε κι χετε τελικ την επιθυμα να μθετε για μνα, τ νθρωπος μουνα, πς εργαζμουνα και ποι το αποτλεσμα της δουλεις μου, ειδικ εκενων που μπορον εκολα να γνουνε γνωστς, κι αν χρειαστε κποιος να τους προσδσει μια περιγραφ, ττε στω κι οι απλο ττλοι των αρκονε για να τονε βοηθσουνε και να του δσουνε να με καταλβει καλλτερα".



                                        Φραντζσκο & Λουρα

                                                  Εισαγωγ

      Το 14ο αι. στις αρχς και σταδιακ, τον Μυστικισμ και Σχολαστικισμ διαδχονται Oυμανισμς κι Αναγννηση στην Ευρπη, που θα επηρεσει πρτα την Ιταλα, που σγουρα αποτελε και τον κριο κορμ της και τη περαιτρω εξελικτικ πορεα της, ωστσο αναμφβολα δεν θα μποροσε να αναπτυχθε, αν δεν αναβαπτιζτανε στο αρχαο ελληνικ πνεμα. Με μια 1η ματι στη ποηση των μυστικιστν και σχολαστικν δεν θα μποροσαμε να μην αναφερθομε πρτιστα στον συνδετικ κρκο των μυστικιστν κι αναγεννησιακν, που δεν εναι λλος απ το γνωστ μας Δντη Αλιγκιρι (1265-1321) αφο 1ος αυτς διατπωσε σαφς τον πλρη ορισμ της ποησης, που πως γραψε στο Convivio του, η ποηση εναι φτιαγμνη απ λξεις εναρμονισμνες με μουσικ δεσμ (Per legame musaico armonizzate). Ας δομε μως την εξελικτικ πορεα, αναφροντας τους πιο σημαντικος μυστικιστς σχολαστικιστς με χρονολογικ σειρ. Πρκειται για τους: Franz von Assisi (1181-1226), Thomas von Celano (1190-1255),) Albertus Magnus (1193-1280), Bonaventura (1221-1274), Thomas von Aquin (1225-1274), Jacopone de Todi (1230-1306) κι ο Γερμανς Meister Eckhart (1260-1327) που διατπωσε και τη βαθτερην ννοια του μυστικισμο, πως ο Θες γενν τη ψυχ (Gott gebiert sich in die Seele hinein). Τον προηγομενο αινα ωστσο στην υπλοιπη Ευρπη η ποηση των ιπποτν κι οι τροβαδοροι κανοναρχοσαν στη Ν. Ευρπη, απ Ισπανα ως τις σκανδιναβικς χρες. Ββαια για να πμε πιο πσω, η Ισπανα ταν η 1η, που μσω των Αρβων σπουδαων φιλοσφων Αβικννα κι Αβερρη μπολιστηκε με το αρχαο ελληνικ πνεμα.
      'Ερχεται λοιπν η Αναγννηση πως εναι διατυπωμνη στις πιο γνωστς εκενη την εποχ ευρωπακς γλσσες, Renaissance, Rinascimento, Rinascita Rinascenza, να πολυσνθετο πολιτιστικ, ιστορικ και κοινωνικ φαινμενο μσα απ το οποο σημεινεται το πρασμα απ το Μεσαωνα στη σγχρονη εποχ. Η Αναγννηση ωρμασε μσα σε κλμα ανανεωμνου ενδιαφροντος για τη μελτη της φσης, φαινμενο τυπικ ιταλικ που εμφανστηκε αρχικ στη Φλωρεντα στις αρχς του 15ου αι. κι ολοκληρθηκε στη διρκεια του 16ου και τελικ εξαπλθηκε σ' λη την Ευρπη, απ' που θα ξεπηδσουν να ρεματα, πως τα χρνια του διαφωτισμο, τα χρνια της Ορμς και της Θυλλης (Sturm und Drang). Χαρακτηριστικ γνωρσματα ωστσο, της Αναγννησης εναι ουμανισμς και μεταρρθμιση. Ο βασικτερος εκπρσωπος της αναγεννησιακς ποησης θεωρεται ο Φραντζσκο Πετρρκα (1304-1374) με τα υπροχα, ερωτικ, παθιασμνα Canzoniere του, εμπνευσμνα απ το αγαπημνο του νδαλμα, τη Λουρα κι αφιερωμνα στην δια κι τσι εναι κενος πια, που θτει τα θεμλια της λυρικς ποησης με τα ρτια σονττα του. Βαθι επηρεασμνος απ' τους κλασσικος προγνους, συμπατριτες του ποιητς, κρια το Βιργλιο, αλλ και τον Κικρωνα, δωσε να ορμ στη ποηση, εν την δια περπου εποχ χουμε το Βοκκκιο (1313-1375) με το (Decameron) Δεκαμερο του. Πολ αργτερα ρθαν να προστεθον και κποιοι λλοι αναγεννησιακο, σως λιγτερο σπουδαοι, ωστσο σημαντικο, πως οι Ludovico Ariosto (1474-1533) με το Μαινμενο Ορλνδο του και πιο μετ τον Pietro Bembo (1470-1547) το Jacopo Sannazaro (1456-1530) με τη περφημη Αrcadia του που θλησε να αναβισει την ευδαιμονα στη ποηση μεταφροντας τσι τις εμπνεσεις του στην ελληνικ Αρκαδα και στα βουκολικ της τοπα. Απ' αυτν ξεκνησαν να ιδρονται οι περφημες Ακαδημες Arcadia που εξακολουθον κπου ακμα και σμερα να υπρχουνε. Πλι λοιπν η αρχαα Ελλδα ταν εκενη που δωσε το ναυσμα για την ανλιξη των ποιητικν ρευμτων απ την εποχ της Αναγννησης ως τις μρες μας... Και στα... σνορα Μεσαιωνα κι Αναγννησης, ρχεται ο Φραφκσκος Πετρρχης...


                                    Ο διος και το κρανο* του

* Το 2004, 700 χρνια απ τη γννηση του ποιητ, στερα απ ρευνες DNA, ειδικο επιβεβαωσαν τι το κρανο που βρσκεται στον τφο του Πετρρχη δεν ανκει στον ποιητ, αλλ σε πολ μικρσωμο ντρα.Υπρχει η υπθεση πως η κλοπ γινε ετε απ τον μοναχ Tommasso Martinelli, που εχε εξοριστε για τη σληση του τφου του Πετρρχη το 1630, ετε απ τον καθηγητ Giovanni Canestrini, που επεχερησε να εξετσει το κρανο το 1873, ετε σε κποια μεταφορ των λειψνων του μαζ με λλους πολτιμους θησαυρος, προκειμνου να σωθον απ φυσικς καταστροφς.

                                                Βιογραφικ

      Ο Francesco Petrarca, ο μεγλος Ιταλς ποιητς κι ο 1ος αληθινς επανασττης της μθησης στη μεσαιωνικ Ευρπη, γεννθηκε στο Αρτσο στις 20 Ιουλου 1304. 1ο παιδ του Pietro di Parenzo di Garzo (Ser Petracco dell'Incisa) και της Eletta Canigiani. Ο πατρας του Petracco κατεχε τη θση του συμβολαιογρφου στη Φλωρεντιαν Αυλ Rolls του Riformagioni. αλλ, χοντας εμπλακε στην δια αιτα με το Δντη κατ τη διρκεια των διαμαρτυριν των Μαρων και των Λευκν (2 αντπαλα κμματα), εκδιχθηκε μαζ με λη του την οικογνεια, απ τη Φλωρεντα με το διταγμα της 27 Γενρη 1302 που καταδκασε και τον Δντη σε δια βου εξορα. Με τη σζυγ του κατφυγε στο δμο Grebelline του Arezzo. ταν την δια τη νχτα ταν ο πατρας του, σε συνεργασα με λλα μλη του Λευκο Κμματος, κανε μια ανεπιτυχ προσπθεια να εισλθει με τη βα στη Φλωρεντα, που ο Francesco εδε για 1η φορ το φως. Δεν μεινε πολ στη γεντειρ του. Η μητρα του, αφο λαβε δεια να επιστρψει απ την εξορα, εγκαταστθηκε στο Incisa, να μικρ χωρι στον ποταμ Arno πνω απ τη Φλωρεντα, το Φλεβρη του 1305. Εδ ο Πετρρχης πρασε 7 χρνια απ τη παιδικ του ηλικα, αποκτντας το καθαρ Τοσκνικο ιδωμα, που στη συνχεια χρησιμοποησε με ττοια ψογη γνση κι ηχητικν αρμονα. Εδ, το 1307, γεννθηκε κι ο αδελφς του Gherardo.
      Το 1312 ο Petracco χτισε να σπτι για την οικογνει του στην Πζα. αλλ χι πολ αργτερα, χωρς να 'χει καννα περιθριο γι' σκηση του επαγγλματς του ως νομικο, τον εξορσανε ξαν κι αυτ τη φορ στην Αβινιν, το 1313. Αυτ τελικ δεν τους χλασε δα και πολ κι ειδικ τονμελλοντικ ποιητ-μελετητ. Η Αβινιν την εποχ εκενη ανκε στη Προβηγκα και στο βασιλι Ρμπερτ της Νπολι ως επικυραρχο. Αλλ οι παπικο εχαν εγκαταστσει τη Παπικ δρα εκε μετ τις προσβολς που απεθυναν στο Βονιφτιο VIII στην Anagni το 1303 (το γνωστ παπικ σχσμα που κρτησε κοντ ναν αινα). Επομνως, η Αβινιν τανε πλον το επκεντρο αυτς της ποικλης κοινωνας που οι μεγλοι Ποντφηκες της ρωμαιοκαθικς εκκλησας εχανε ποτ συγκεντρσει γρω τους. Πουθεν αλλο δεν θα μποροσε ο νεαρς μεγαλοφυς και προικισμνος ποιητς, που προοριζταν να εντυπωσισει με τη ποιητικ του κοσμοπολτικη σφραγδα τον μεσαιωνικ πολιτισμ και να ξεκινσει τη σγχρονη εποχ. Μεγλωσε λοιπν κτω απ τις ευνοκτερες συνθκες για την αποστολ την οποα προοριζτανε.



     Στην Incisa και στη Πζα εχε μθει τη μητρικ του γλσσα. Στο Carpentras, υπ τη διδασκαλα του Convennole του Prato, σποδασε ανθρωπιστικς επιστμες μεταξ των ετν 1315-9. Το 1319 πεθανει η μητρα του απ γνωστην αιτα. Η Αβινιν, σε απσταση απ την κομματικ σγκρουση και κπως παρωχημνη πολιτικ της Ιταλικς Κοινοπολιτεας, εντυπωσασε τον νεαρ και γμισε το μυαλ του με να σωρ ιδεδη για την ευζωα που τον θεσε πολ πνω απ τις διφορες επαρχιακς προκαταλψεις.
Το πραγματικ νομα του σμφωνα με τη χρση της Τοσκνης τανε Francesco di Petracco. λλαξε το επνυμ του χριν ευφωνας σε Petrarca, αποδεικνοντας με αυτ τη μικρ αλλαγ τη χειραφτηση του απ τις συνθειες που, αν κατοικοσε στη Φλωρεντα, πιθαντατα θα του εχαν επιβληθε. Ο Petracco, που ανησυχοσε κι θελε ο μεγαλτερος γιος του να γνει επιφανς νομικς, τον στειλε στα 15 να σπουδσει νομικ στο Μονπελι. πως ο Οβδιος και πολλο λλοι ποιητς, ο Πετρρχης δεν νιωθε καμι κλση για το επγγελμα του πατρα του. Το πνεμα του, πργματι, δεν ταν ανκανο να καταλβει και να θαυμσει το μεγαλοπρεπς οικοδμημα του ρωμακο νμου, αλλ αποστρεφτανε με αηδα τις τεχνικς της πρακτικς που μετρχονται οι δικηγροι.
      Υπρχει μια αυθεντικ ιστορα του Petracco που πετ τα βιβλα ποησης και ρητορικς του νεαρο φοιτητ στη φωτι, αλλ σζοντας Virgil και Cicero μισοκαμμνα απ τις φλγες λυγζοντας στις παθιασμνες παρακλσεις του γιου του. Παρ την αποφασιστικτητα του Πετρρχη να γνει λγιος, νθρωπος των γραμμτων κι χι δικηγρος, υπκυψε στην επιθυμα του πατρα του να πει το 1323 στη Μπολνια, που ττε ταν η δρα της νομικς διδασκαλας και να σπουδσει νομικ. Εκε διμεινε μαζ με τον αδελφ του Gherardo μχρι το 1326, ταν πθανε ο πατρας τους, κι επστρεψε στην Αβινιν. Η εξορα, οι ποινς, η δυσμνεια κι η αλλαγ τπου εχαν δη μεισει τη περιουσα του Petracco, που ποτ δεν τανε δα και μεγλη, και μια δλια διαχεριση της περιουσας του μετ το θνατ του, φησε τους 2 κληρονμους σε σχεδν πλρη φτχεια. Το πιο πολτιμο απθεμα της κληρονομις του Πετρρχη ταν να χειργραφο του Κικρωνα.
      Δεν μεινε καννας ανοιχτς για τον διο αλλ για να πρει εντολς. Αυτ τον κανε να κινηθε αμσως κατ την φιξ του στη Προβηγκα. κι χουμε καλ λγο να πιστεουμε τι προχρησε σε εθετο χρνο στα ιερατικ. νας μεγλος ρωμαος ευγενς κι εκκλησιαστικς, ο Γικομο Κολν, μετπειτα επσκοπος του Λομμ, τονε στγασε και τονε βοθησε κι τσι ο Πετρρχης ζησε για κμποσα τη σε μερικ εξρτηση απ αυτν τον προσττη.



      Στις 6 Απρλη 1327 γινε το πιο σημαντικ αλλ και δισημο γεγονς της ιστορας του Petrarch. Εδε 1η φορ τη Laura στην εκκλησα της Αγας Κλρα στην Αβινιν. Ποια ταν ακριβς η Λουρα παραμνει αββαιο ακμα. Εκενη λοιπν τανε μλλον η κρη του Audibert de Noves και σζυγος του Hugh de Sade κι αυτ στηρζεται εν μρει στις διφορες μαρτυρες της εποχς κι εν μρει στα γγραφα που ο Abbé de Sade φρεται να χει αντιγρψει απ τα πρωττυπα του 18ου αι.. Τρα δεν υπρχει τποτα που να αποδεικνει επακριβς τι υπρξε αυτ η κυρα κι τανε κι η Laura της canzoniere, εν υπρχουνe λγοι για τους οποους υποψιζεται κανες τι ετε ο αββς ταν ο κατασκευαστς του ρομαντικο αυτο συμβντος, κολακευτικο για την οικογνει του, κι ρα ψετικο κιι αγρτης ο διος, ετε κποιος λλος ταν ο μυθοπλστης, ετε μπορε και να αληθεει. Εντοτοις, μπορομε να απορρψουμε τη σκεπτικιστικ υπθεση τι η Λουρα ταν απλς μθευμα και προν της φαντασας του Πετρρχη και για να δεχτομε την εκδοχ αυτ ως πραγματικτητα, θα στηριχτομε στα τσα φλογερ ποιματ του ως μιαν αρκετ ικανοποιητικν απδειξη. Το 1330 ολοκληρνει με επιτυχα τις Μικρς Διαταγς (Minor Orders) κι εισρχεται στους κλπους της εκκλησας, πως κι ο αδελφς του Γκερρδο. Η εκκλησα τονε στηρζει οικονομικ για λη την υπλοιπη ζω του. Μπανει στη γραμματεα και την υπηρεσα του Καρδινλιου (Colonna) Κολννα. Θα περσει το υπλοιπο της ζως του στην υπηρεσα της Εκκλησας κτω απ διαφορετικος Καρδινλους κι Επισκπους. Θα αναλβει πολλς διπλωματικς αποστολς σε λη την Ευρπη για διφορους λγους. Θα γνει πρεσβευτς-μεσολαβητς και θα συμβλλει στην επτευξη της ιταλικς εντητας με την εκπλρωση αυτν των αποστολν.
      Το 1333 ταξιδεει στη Γαλλα, στις Κτω Χρες και στη Γερμανα. Πρασε μεγλο μρος της ζως του σε ξνες χρες και συχν γραψε για το πς η δια η ζω ταν να ταξδι, να κοιν θμα στη σημεριν λογοτεχνα, αλλ αυτ εχε εξερευνηθε πλρως πριν απ το καιρ του Πετρρχη. Στη Λιγη συναντ την Pro Archia του Cicero. Η αγπη του για τους κλασσικος γνεται λο κι ισχυρτερη. Αρχζει να προσπαθε να αναβισει κλασσικ γραπτ πιστεοντας τι οι διδασκαλες τους χουνε χαθε και ξεχαστε. Παρλληλα, μχρι το 1336 πασχζει να καταρτζει το Rerum vulgarium fragmenta που ονομζεται επσης Il Canzoniere. Το 1374, ταν πεθανει, περιχει 366 ποιματα, ως επ το πλεστον σονττα για την αγπη της ζως του που δεν θα μποροσε ποτ να χει, Laura. Απ τα 366 ποιματα 263 θα γρφονταν εν ζοσε αυτ και 103 μετ το θνατ της.
      ν τος μετ το 1337 και ξαν στο δρμο ταξιδεει στη Φλνδρα και τη Βραβντη ​​κι πειτα στη Ρμη για 1η φορ στη ζω του. Αργτερα εκενο το τος, το 1ο του παιδ, ο Τζιοβνι γεννιται απ το γμο του. Ποι ταν η μητρα εναι γνωστο, αλλ ο διος ο Petrarch δεν την αντιμετπισε πως θα πρεπε. Η σχση δε, μεταξ του Petrard και του γιου του ταν μια απογοτευση για τον Francesco. Περιγρφει τον Τζιοβνι ως "ξυπνο, σως κι εξαιρετικ ξυπνο, αλλ μισε τα βιβλα". Ο Τζιοβνι θα μενει με τον πατρα του ως του γνει 20 ετν (1357), οπτε και θα ζσει στην Ιταλα, ο Πετρρχης θα τονε στελει στην Αβινιν και το 1361 ο γιος του θα πεθνει απ την πανοκλα.
      Το 1343 γεννιται το 2ο παιδ του Petrarch, η Francesca και πλι... αγνστου μητρς αλλ απ το γμο. Η Francesca παντρεεται αργτερα τον Francescuolo da Brossano και γενν 2 δικ της παιδι, μια κρη που ονομστηκε Eletta το 1362 κι να γιο, ο Francesco τον οποο λτρεψεν ο Petrarch. Ο Φραντσσκο, ο εγγονς, θα πεθνει το 1368, πιθανς κι αυτς απ τη πανλη. Πντως και τα 2 παιδι του στη συνχεια κι αμσως μετ τη γννησ τους εχανε νομιμοποιηθε απ τον διο με παπικ γγραφα και σφραγδες.
      τανε κποια στιγμ το τος 1337 που εγκαταστθηκε στη Vaucluse κι ρχισε αυτ τη μοναχικ ζω της αυτοσυγκντρωσης με μελτη και γραφ ποιημτων, αλλ χοντας να θαυμσιο κριτριο, πργμα που τονε ξεχρισε σε αξιοσημεωτο βαθμ απ το κοιν κοπδι των μεσαιωνικν μελετητν και λογων. Εδ πρασε το χρνο του εν μρει μεταξ των βιβλων, μελετντας τη ρωμακ ιστορα, προετοιμζοντας τον εαυτ του για το λατινικ πος της Αφρικς. Στις ρες αναψυχς ανβαινε στους λφους καθτανε με τις ρες και κοιτοσε το συντριβνι της Sorgues και κτω απ τα ψηλ ασβεστολιθικ βρχια, εν οι ωδς κι οι ικεσες στη Madonna Laura εχανε κλειδσει απ τη μνμη του στο χαρτ. Μπορομε επσης να αναφρουμε πολλς απ τις σημαντικτερες πραγματεες του στη πεζογραφα, καθς κι να μεγλο μρος της λατινικς αλληλογραφας του, στον ελεθερο χρνο που απολμβανε σε αυτ την υποχρηση απ τα... εγκσμια.



      Εν τω μεταξ, η φμη του ως ποιητ στα λατινικ και τις συνθεις γλσσες αυξαντανε σταθερ, μχρι που τα πρτα σχδια της Αφρικς ρχισαν να κυκλοφορονε το 1339, γινε προφανς τι κανες δεν εχε μεγαλτερο δικαωμα στο δφνινο στμμα του ποιητ των ποιητν, παρ ο Petrarch. Η επιθυμα για δξα ταν απ τα πιο βαθι ριζωμνα πθη της φσης του κι απ τα σημεα που περιργως προβλεψαν οι μελετητς του και το πτυχαν. Δεν εναι, επομνως, κπληξη το γεγονς η διαπστωση πως ασκοσε επιρρο σε διφορες πολιτεες με σκοπ την απκτηση της τιμς μιας δημσιας στψης. Το αποτλεσμα των χειρισμν του αυτν ταν τι σε μια μρα του 1340, τη 1η Σεπτεμβρου, λαβε δο προσκλσεις, απ το πανεπιστμιο του Παρισιο κι απ τον βασιλι Ρμπερτ της Νπολι αντστοιχα. Αυτς επλεξε να δεχθε τον τελευταο, ταξδεψε το Φλεβρη του 1341 στη Νπολι, διασκεδζοντας με τον βασιλι και, μετ απ κποιες επσημες διαμχες σε θματα που πτονταν της τχνης του ποιητ, στλθηκε με σπουδαα διαπιστευτρια στη Ρμη. Εκε, τον Απρλη του διου τους, ο Πετρρχης λαβε το στμμα του πνω στο Καπιτλιο απ το χρι του Ρωμαου Ποντιφηκα εν μσω των επιδοκιμασιν του λαο και των επισκπων. Η δλωση που κανε με την ευκαιρα αυτ συντχθηκε με αυτ τα λγια του Βιργλιου: "Sed me Parnassi deserta per ardua dulcis Raptat amor" (Αλλ η απλαυση ρχεται και με βρσκει πνω απ τις ερημικς κι απκρημνες κορφς του Παρνασσο. Σημειωτον, ο Παρνασσς εναι το βουν των λογοτεχνν καθς στην αρχαιτητα τανε το βασλειο των μουσν και κτω του ταν η Κασταλα πηγ.). Η αρχαα κι η σγχρονη εποχ συναντθηκαν μαζ στο Καπιτλιο στη στψη του Πετρρχη κι νοιξε να πεδα για το ανθρπινο πνεμα, αυτ που συνηθζουμε να πλον να λμε Αναγεννησιακ στυλ.
      Με τη στψη στη Ρμη μπορε να ειπωθε τι να νο κεφλαιο στη βιογραφα του χει αρχσει. Απ κε και πρα ​​θεωρεται ρτορας και ποιητς, δισημος σ' λη την Ευρπη, φιλοξενεται δε απ πργκιπες και ορζεται πρεσβευτς στις διφορες βασιλικς αυλς. Κατ τους ανοιξιτικους μνες του 1341, ο φλος του Azzo di Correggio κατφερε ν' απελευθερσει τη Πρμα απ την υποταγ στους Scaligers κι θεσε τα θεμλια της δικς του τυραννας σ' αυτ τη πλη. Κλεσε τον Πετρρχη να τον παρακολουθσει ταν στησε τη θριαμβευτικ του εσοδο στα τλη Μη κι απ κενη τη στιγμ και πρα για μεγλο χρονικ διστημα η Πρμα κι η Βακοελ τανε τα 2 κεντρικ ορμητρια του ποιητ. Αυτ στο Transalpine και το λλο στο Cisalpine Parnassus. Τα γεγοντα των επμενων 6 ετν της ζως του, απ τον Μη του 1341 ως το Μη του 1347, μπορε να ανακεφαλαιωθον σντομα. χασε τον παλι του φλο τον επσκοπο Lombez καθς πθανε και τον αδελφ του Gherardo απ την εσοδο του τελευταου σε καρθοσιο μοναστρι. Διφορα μικρ οφλη του απονεμθηκαν και γνανε κι απορρφθηκαν επανειλημμνες προσφορς για αξιοσημεωτες θσεις απ τη παπικ γραμματεα, που θα τονε φρνανε στις υψηλτερες θσεις.



      Τον Απρλη του 1343 ο Γκερρδο, ο αδελφς του, γνεται καρθοσιος μοναχς. Αυτ αναγκζει τον Petrarch να επανεξετσει τη πστη του και να γρψει το Secretum.  ργο που αποτελεται απ 3 φανταστικος διλογους μεταξ του Petrarch και του St. Augustine, οι οποοι μιλον παρουσα της Lady Truth. Το Secretum εναι να "μυστικ" βιβλο, προοριζμενο για ιδιωτικ διαλογισμ. Ο Πετρρχης το κρτησε για λη του τη ζω σχεδν κρυφ. Αντικατοπτρζει την ασθηση της εσωτερικς κρσης και της κατθλιψης, που επιλεται απ τη σοφ συμβουλ του Αυγουστνου και την ανμνηση των αναγνσεν του, ιδιατερα του Βιργλιου, του Οβδιου και των Εξομολογσεων του Αυγουστινου.
      Ο Πετρρχης παρμεινε αληθινς στο νστικτο του δικο του λειτουργματος και δεν εχε καμμ πρθεση να θυσισει τις σπουδς του και τη δξα του στην εκκλησιαστικ φιλοδοξα. Το Γενρη του 1343 πθανε ο παλις του φλος και προσττης Ρμπερτ, βασιλις της Νπολι κι ο Πετρρχης στλθηκε σε πρεσβεα απ τη παπικ αυλ στο διδοχ του Ιωννη. Οι παρατηρσεις που μας φησε για τη ναπολιτνικη κοινωνα αυτς της εποχς εναι ενδιαφρουσες κι, εδ σως, εχε συναντσει το Giovanni Boccaccio για 1η φορ.  Η αρχ του 1345 χαρακτηρστηκε απ να γεγονς πιο ενδιαφρον στο μτι του μελετητ απ οποιαδποτε αλλαγ στις δυναστεες. Το 1345 λοιπν ζει στη Βερνα κι ανακαλπτει μια συλλογ επιστολν του Cicero και τις συνταξε πριν απ περισστερα απ 1000 χρνια. Ο Petrarch αρχζει να ακολουθε το παρδειγμ του και ξεκιν μια συλλογ απ δικς του επιστολς που ονμασε Familiares (Familiar Letters-Οικογενειακς Επιστολς). Οι επιστολς αυτς θα καταλξουν να εναι μια συλλογ 350 που συγκεντρωθκανε σε 24 βιβλα κι εκτενονται απ το 1325 ως το 1366.
      Ο Petrarch θα ολοκληρσει τις Familiares χρνια αργτερα και θα αρχσει τις Seniles (γρμματα των ριμων ετν). Η συλλογ αυτ θα περιεχε 128 επιστολς σε 18 βιβλα που γρφτηκαν μεταξ 1361 και 1373. Ο Petrarch θα ξδεψεν αρκετ χρνο σε αυτς τις συλλογς, ξαναγρφοντας επιστολς και μερικς φορς συνθτοντας νες κι εν κινσει. Θα γραφε στους βασιλες και τις βασλισσες, θα γραφε στους παπδες και τους καρδινλους. Θα γρψει και στα φαντσματα του Κικρωνα και του Ομρου.
      ταν στο Ιωβηλαο του 1350 ξανατιμθηκεν ο Πετρρχης, κανε προσκνημα στη Ρμη περνντας κι επιστρφοντας στη Φλωρεντα, που καθιρωσε μια σταθερ φιλα με τον Μπκατσιο. χει μελετηθε καλ τι, εν λες οι λλες φιλες του εναι σκοτεινς κι αφανες, αυτ μνο ξεχωρζει με σαφνεια. Κθενας απ τους 2 φλους εχε μια ξεχωριστ προσωπικτητα. Ο καθνας παιξε πρωταρχικ ρλο στην αναβωση της μθησης. Ο Μπκατσιο φερε το θαυμασμ του για τον Πετρρχη σε σημεο λατρεας. Ο Πετρρχης τον αντμειψε με συμπθεια, συμβουλς σε λογοτεχνικς σπουδς κι ηθικ υποστριξη που βοθησε να ανυψσει και να καθαρσει την υπερβολικ φση του νετερου ποιητ. ταν ο Boccaccio που την νοιξη του 1351 φερε τον Petrarch, σε επαφ με την οικογνεια Carrara στη Πντοβα και δχτηκε μια πρσκληση απ τη Φλωρεντα να ασκσει τη διδασκαλικν ιδιτητα του πρσφατα ιδρυθντος πανεπιστημου εκε. Αυτ συνοδετηκε απ γγραφο αποκατστασης των δικαιωμτων του ως πολτη κι αποκατσταση της κληρονομις του. μως, σο κολακευτικ κι αν ταν η προσφορ, την απρριψε. Προτμησε τη λογοτεχνικ του αναψυχ στη Vaucluse, στη Πρμα, στις πριγκηπικς αυλς, σε μια θση που θα τον φερνε σε επαφ με περισστερο κι αξιλογο κσμο και θα τον μετφερε στη θση του υπηρτη της ττε Κοινοπολιτεας.



      Συνεπς, τον βρσκουμε να ταξιδεει ξαν το 1351 στη Vaucluse, αρνομενο πλι το γραφεο του παπικο γραμματα, να σχεδιζει ξαν τις οραματικς μεταρρυθμσεις για το ρωμακ λα και να ξεκιν αυτ το περεργο κομμτι μιας αυτοβιογραφας που εναι γνωστ ως η Επιστολ προς τη Ποηση. Στις αρχς του 1353 φυγε για τελευταα φορ στην Αβινιν κι εισλθε στη Λομβαρδα με το πρασμα του Mont Genèvre, κνοντας το δρμο του αμσως προς το Μιλνο. Ο Αρχιεπσκοπος Τζιοβνι Βισνκντι ταν αυτ τη περοδο ουσιαστικ δεσπτης του Μιλνου. Αυτς τονε προσκλεσε, καθς ταν απ καιρ φλος της οικογνειας Visconti, να εγκατασταθε στην αυλ του, που εργστηκε σαν πρεσβευτς και ρτορας. Η πιο αξιομνημνευτη απ τις διπλωματικς αποστολς του τανε στη Βενετα το φθινπωρο του 1353. Προς το τλος της μακρς μχης μεταξ Γνοβα και Δημοκρατας του Αγου Μρκου οι Γενουτες ζτησαν απ τον Giovanni Visconti να μεσολαβσει για λογαριασμ τους με τους Ενετος. Στον Πετρρχη ανατθηκε αυτ η αποστολ και στις 8 Νομβρη δωσε μια σκηνοθετημνη αναφορ ενπιον του Δγη Andrea Dandolo και του μεγλου συμβουλου. Η ευγλωττα του δεν εχε καμμαν επδραση. αλλ ο ρτορας δημιοργησε καλς σχσεις με τη βενετικ αριστοκρατα, που στη συνχεια επεκτθηκαν κι επιβεβαιθηκαν. Εν τω μεταξ, το Μιλνο συνχισε να εναι ο τπος διαμονς του.
      Μετ το θνατο του Τζιοβνι, παρμεινε στην αυλ του Bernabò και του Galeazzo Visconti, κλενοντας τα μτια του με τις σκληρτητες και τις ατασθαλες τους, υπηρετντας ως διπλωμτης, κνοντας ομιλες γι' αυτος σε τελετουργικς εκδηλσεις και συμμετχοντας στην υπροχη φιλοξενα που προσφρουνε στους αυτοκρτορες και τους πργκηπες. ταν υπ την ιδιτητα αυτ ενς ανεξρτητου εγγρμματου ανθρπου, τοποθετημνος κι ευνοημνος σε μια απ τις πλουσιτερες αυλς της Ευρπης, που συνομιλε με απευθεας επιστολς στον αυτοκρτορα Κρολο IV στο επαναστατημνο κρτος της Ιταλας και του ζητ να ξαναρχσει τη παλι Ghibelline πολιτικ της αυτοκρατορικς παρεμβολς. Ο Κρολος IV πρασε τη Mantua το φθινπωρο του 1354. Εκε ο Πετρρχης γνωρστηκε και, βρσκοντας τον ανκανο για οποιαδποτε ευγεν επιχερηση, αρνθηκε να τον ακολουθσει στη Ρμη. ταν ο Τσαρλς επστρεψε στη Γερμανα, αφο ανλαβε τα στμματα της Ρμης και του Μιλνο, ο Petrarch στειλε μια επιστολ ντονης εππληξης και κατηγοροσε τον αυτοκρτορα πως τανε τσον αμελς απ τα καθκοντα που του επβαλε το υψηλ του αξωμα. Αυτ δεν εμπδισε τον Visconti να τον στελει σε μια πρεσβεα στον Charles τον 1356. Ο Petrarch τον βρκε στη Πργα κι αφο διαμαρτυρθηκε για την αιτα του ταξιδιο του, απδωσε και τη τιμ και το δπλωμα του count palatine.



     Η ζω του στο Μιλνο διακπτεται και πλι το 1360 απ μια αποστολ στην οποα ο Γκαλεζο Βισκντι τον στειλε στο βασιλι Ιωννη της Γαλλας. Οι τραννοι του Μιλνο επιδικουνε βασιλικς συμμαχες. Ο Gian Galeazzo Visconti εχε νυμφευτε την Isabella της Γαλλας. Η Violante Visconti, λγα χρνια μετ, παντρετηκε τον γγλο δοκα του Clarence. Σε κενον ανατθηκε τρα να συγχαρε τον Ιωννη για την απελευθρωσ του απ την αιχμαλωσα στην Αγγλα. Μετ το καθκον αυτ, επστρεψε στο Μιλνο, που το 1361 λαβε πολ σχημα να για 2 θαντους: του γιου του Τζιοβνι και του παλιο φλου του Σωκρτη. Και οι δο εχανε πεθνει απ τη πανοκλα. Τα υπλοιπα χρνια της ζως του Petrarch, που ταν σημαντικ για την προθηση των ανθρωπιστικν σπουδν, μπορε να συμπυκνωθον σντομα. Στις 11 Μαου 1362 εγκαταστθηκε στην Πντοβα, απ τη γειτονι του οποου ποτ δεν μετακμισε ποτ σε μεγλη απσταση. Τον διο χρνο τον εδε στη Βενετα κνοντας δωρε της βιβλιοθκης του στη Δημοκρατα του Αγου Μρκου. Εδ ο φλος του Boccaccio του δωσε τον λληνα δσκαλο Leontius Pilatus.
      Ο Πετρρχης, παρ' λο που διθετε χειργραφα του Ομρου και κμποσα του Πλτωνα, δεν κατφερε να μθει ποτ την ελληνικ γλσσα, αν και προσπθησε να αποκτσει κποια μικρ γνση γι' αυτ στα τελευταα του χρνια. Ο μηρος, επε, τανε βουβς σε αυτν, εν μποροσε να προσεγγσει μνο την Ιλιδα στη καθαρ λατινικ εκδοχ του Boccaccio. Σχετικ με αυτ τη περοδο εδε τη κρη του Francesca ευτυχς παντρεμνη κι ανλαβε την εκπαδευση ενς νεαρο μελετητ απ τη Ραβννα, του οποου η ξαφνικ εξαφνιση απ την οικογνει του, του προκλεσε βαθτατη θλψη. Αυτς ο νεαρς χει εντοπιστε, αλλ χι με ατρνταχτα στοιχεα πως ταν ο Giovanni Malpaghini της Ραβννα, που προοριζταν να αποτελσει ναν σημαντικτατο σνδεσμο μεταξ του Πετρρχη και των Ουμανιστν της επμενης γενις. Σταδιακ οι παλιο φλοι του πθαιναν: ο Azzo di Correggio πθανε το 1362, κι οι Λμελο, Σιμωνδης, Μπαρττο, το επμενο τος. Ο θνατς του αναφρθηκε το 1365. αλλ επζησε λλη μια 10ετα. Μεγλο μρος αυτο του τελευταου σταδου της ζως του εκτυλσσεται στη Πντοβα σε μια διαμχη με τους Αβερρες, τους οποους θεωροσε επικνδυνους ανταγωνιστς τσο για τη θρησκεα σο και για τη κουλτορα τους.
      Μια περεργη πραγματεα, που εξελχθηκε εν μρει απ αυτ τη διαμχη κι απ μια προηγομενη με τους γιατρος, ταν το βιβλο που τυπθηκε εν αγνοα του αλλ και πολλν λλων. Επιτλους, το 1369, κουρασμνος απ τη φασαρα μιας πλης τσο μεγλης σο η Πντοβα, αποσρθηκε στο Arquà, να χωρι στους λφους του Euganean, που συνχισε το συνηθισμνο του λογοτεχνικ πργραμμα, απασχολντας αρκετος γραμματες και μελετντας αδικοπα. Μες απ' αυτ τα χρνια η φιλα του με τον Boccaccio διατηρθηκε κι ενισχθηκε. Στηριζταν σε μια σταθερ βση αμοιβαας αγπης και κοινν μελετν, με τις διαφορετικς ιδιοσυγκρασες των 2 μελετητν που τους εξασφλιζαν τι δεν θα υπρχανε διαφωνες κι αντιπαλτητες ζλειες μεταξ τους. Μια απ τις τελευταες συνθσεις του Petrarch ταν μια λατινικ εκδοχ της ιστορας του Boccaccio για τη Griselda.
      Το πρω της 18ης Ιουλου 1374, 2 μρες πριν απ τα 70 γενθλι του, η οικογνεια της κρης του Francesca που ζοσε κενη την εποχ με τον παππο, θα τονε βρε πνω στη μελτη του να πφτει στο γραφεο του. Χαροπλεψε κμποσες ρες. Πθανε κποια στιγμ τη νχτα με να στυλ στο χρι και τη Laura στη καρδι. Ο λας του που τονε λτρεψε, μαθε για τον αγαπημνο του ποιητ κι ακαδημακ, πως ξεψχησε ανμεσα στα βιβλα του στη βιβλιοθκη αυτο του μικρο σπιτιο που βλπει σε λφους και πεδιδες και προς την Αδριατικ. ταν ακριβς 70 ετν. Θφτηκε σεμν στην ενοριακ εκκλησα. 6 τη μετ, το λεψαν του μεταφρθηκε σε μια σαρκοφγο που χτστηκε στην ρκουα απ τον γιο του.
      Τα ργα του επηρασαν αμτρητους λλους κατ τη διρκεια της ζως του, λλοι, πως ο Boccaccio για να γρψει τα μεγλα ργα του. Αινες αργτερα λλοι, πως ο Σαξπηρ, θα μελετοσανε τα ργα του και θα αντιγρφουν τα σονττα του. Ο Πετρρχης ζησε τις σκληρτερες περιδους της πανλης κι χασε σχεδν λους σους γνριζε, σχεδν ,τι αγπησε με δναμη. Η μητρα κι ο πατρας του πθανε στα 1α του χρνια, αλλ ο γιος του, ο εγγονς του, πολλο φλοι και φυσικ η Laura, για την οποα τα συγγρμματ του θα ζσουνε για πντα, λοι πθαναν ως θματα της νσου. Τσο σπουδαοι ταν τα κεμεν του, που τα επεξεργστηκαν οι βασιλες,, και θα μποροσαμε να πομε, πως φτασε σε σημεο να κατατροπσει την δια τη πανοκλα με τα γραπτ του στην Ευρπη, κι οι νθρωποι επιτλους να προυν να στυλ κι να χαρτ και να καθσουν να γρψουν να βιβλο και να διαβσουν. τσι τελεωσαν πλον οι σκοτεινς εποχς και ξεκνησε η ναρξη του Ουμανισμο και της Αναγννησης.



     ταν προσπαθομε να εκτιμσουμε τη θση του Petrarch στην ιστορα του σγχρονου πολιτισμο, το 1ο πργμα που μας χτυπ εναι τι ταν ακμα λιγτερο επιφανς ως ιταλς ποιητς παρ ως ο ιδρυτς του ανθρωπισμο, ο εγκιβωτιστς της Αναγννησης στην Ιταλα. Αυτ που πτυχε για τον σγχρονο κσμο δεν ταν απλς να κληροδοτσει τους Ιταλος μιμητς με αριστουργματα της λυρικς τχνης που δεν εναι τσο αξεπραστα για τη τελειτητα της επεξεργασας, αλλ και πολ περισστερο να ανοξει για την Ευρπη μια να σφαρα πνευματικς δραστηριτητας. Βρισκμενος στο κατφλι του μεσαωνα, διερενησε το βασλειο του σγχρονου πνεματος και με τη δικ του ανεξντλητη παραγωγ στον τομα της προδου και της μελτης, ρισε αυτ που ονομζουμε αναβωση της μθησης. Φρνοντας τους ντρες της δικς του γενις σε πολ κοντιν επαφ με την αρχαιτητα, δωσε μια αποφασιστικ θηση σε αυτ το ευρωπακ κνημα που αποκατστησε την ελευθερα, την αυτοσυνεδηση ​​και την ικαντητα προδου προς την ανθρπινη δινοια. ταν ο 1ος νθρωπος που συλλγει βιβλιοθκες ολκερες, χειργραφα, σωρεει νομσματα κι υποστηρζει τη συντρηση χειρογρφων. Για αυτν, οι συγγραφες του ελληνικο και λατινικο κσμου τανε πιο ζωντανο νθρωποι, σε σχση με αυτος με τους οποους αντιστοιχοσανε ττε κι οι ρητορικς επιστολς που απευθνθηκαν στους Cicero, Seneca και Varro αποδεικνουν τι ζοσε μαζ τους με ρους συμπαθητικς οικειτητας. Τσο τα συμφροντα που ελγχονταν απ αυτν με αυτ την ιδιτητα του ανθρωπιστ τανε τσο μεγλα που το επτευγμ του ως Ιταλς λυρικς φανεται συγκριτικ ασμαντο.
      Το ιδεδες του ανθρωπισμο του Petrarch ταν ουσιαστικ ευγενς. Θερησε το ρτορα και τον ποιητ ως δασκλους, υποχρεωμνους να συμπληρσουνε τον εαυτ τους με την εκπαδευση και να παρουσισουνε στον κσμο μια εικνα τελειωμανος προσωπικτητας σε πεζογραφα και στχο μελετημνης ομορφις. Η αυτο-καλλιργεια κι η αυτοεκτλεση του φαινταν να εναι οι υψηλτεροι στχοι του ανθρπου. λα σα συνβαλαν στο σχηματισμ μιας ελεθερης, παθιασμνης, φιλελεθερης ατομικτητας τα θεωροσε αξιπαινα. , τι καθυστεροσε την επτευξη αυτο του στχου τανε για περιφρνηση στα μτια του. Οι συγγραφες της αρχαιτητας, οι Ιερς Γραφς κι οι πατρες της Εκκλησας εκτιμθηκαν απ αυτν ως μια κοιν πηγ διανοητικς διαφτισης. Εξαιρετικ θρησκευτικς κι ορθδοξος στις πεποιθσεις του, δεν προσπθησε να αντικαταστσει να παγανιστ με το χριστιανικ ιδεδες. Αυτ μεινε για τους μελετητς του 15ου και 16ου αι. στην Ιταλα. Ταυτχρονα, οι Λατνοι ρτορες, ιστορικο και ποιητς τιμθηκαν απ αυτν ως θεματοφλακες παρδοσης μνο δευτερευντως, ως εκε που χουνε σημασα για τη μεγλη αποκλυψη. Γι' αυτν δεν υπρχε σχσμα μεταξ Ρμης και Γαλιλαας ανμεσα στη κλασσικ ιδιοφυα και την ιερ μπνευση.



      Αν και τελευταος πρε τη 1η θση σε σχση με την αινια ευημερα του ανθρπου κι ταν αυτ απαρατητο για τη τελειοποηση του πνεματς του και του πολιτισμο των τρπων του. Με αυτ το διπλ ιδανικ, ο Petrarch δειξε περιφρνηση στους Γλλους και στους Ιταλος Averroists για την γνοια και τη φιλαυτα τους, κι λλο τσο για την υλιστικ ασυδοσα τους. Αληθινς στην αντληψ του για ανεξρτητη πνευματικ δραστηριτητα, απεχε απ μια νομικ σταδιοδρομα, αρνθηκε σημαντικ εκκλησιαστικ θση κι ικανοποησε τον εαυτ του με ψετικα ευεργετματα που δεν συνεπγονταν καθλου πνευματικ διοικητικ καθκοντα, επειδ αποφασστηκε να ακολουθσει το μνο σκοπ της ζως του -τον Πολιτισμ. ,τι στη λογοτεχνα αποκλυψε τις καρδις των ανδρν ταν απερως πολτιμο γι' αυτν, για το λγο αυτ υποστριξε σχεδν με λατρεα τον γιο Αυγουστνο. ταν στον Αυγουστνο, πως προς ναν φλο ναν εξομολγο, διτι δωσε τα μυστικ της ψυχς του στο βιβλο De contemptu mundi.
      Σε αυτ τη προσπθεια να συνειδητοποισει τον αληθιν εαυτ του, ταν εξαιρετικ πετυχημνος. πως κανε με την αποκατσταση στον κσμο μιας υγιος αντληψης της εκμθησης και με την ενθουσιασμ αυτς της γνσιας αγπης και περιργειας που οδγησε στην αναβωση-ανανωση, κανε ακμα περισστερα, εντυπωσιζοντας στην εποχ με τη δικ του πλρη κι εντυπωσιακ προσωπικτητα. Σε λα τα πργματα ταν πρωττυπος. Ετε τονε θεωρομε ως ιερα που δημοσευσε ποημα μετ απ το ποημα με επανους μιας αγαπημνης ερωμνης, ετε ως νθρωπο εγγρμματο που συνομιλοσεν επ σοις ροις με βασιλιδες και πργκηπες, ετε ως μοναχικ αφιερωμνο στην αγπη της φσης, ετε ως ερασιτχνη διπλωμτη σε κρατικς υποθσεις με πομπδη ευγλωττα σε ριψοκνδυνες αποστολς, ετε ως απεσταλμνο σε υψηλ ιστμενους ιερες κι αυτοκρτορες και πλι ως ταξιδιτη που θλει να αλλξει σκηνικ, τοιμος να αναρριχηθε σε βουν για να απολασει ευρεες προοπτικς πρα ​​απ την εξπλωση των αξιν, σε λες αυτς τις ποικλες εκδηλσεις της ιδιρρυθμης ιδιοφυας του, εντοπζουμε κποιαν αντθεση με τους τρπους και τα συνεια του 14ου αι., αλλ με κτι απ την εμφατικ προσδοκα του 16ου.
      Τα ελαττματα του χαρακτρα του δεν τανε λιγτερο εντυπωσιακ απ τα προτερματ του κι τανε πργματι το αλληλοσυμπλρωμα τους αντστοιχο. Αυτ η ζωνταν αντληψη της πνευματικς κι ηθικς αυτο-καλλιργειας που καθορζει το ιδανικ της πρε μορφ στη πραγματικ ζω του εγωισμο του. Δεν ταν ικανοποιημνος απ το να ξρει τον εαυτ του να εναι ο ηγτης της εποχς. Ισχυριζταν αυτοκρατορα, δεν υπφερε καννας αντπαλος κοντ στο θρνο του, δεν φερε καμα αντφαση, απατησε νευ ρων υποταγ στη θλησ του και τη κρση του. Ο Πετρρχης αποτελοταν απ αντιφσεις. Χαιρετζοντας τη μοναξι, παζοντας τον ερημτη στο Vaucluse, αγαποσε μνο την απομνωση σαν αντθεση με τη κοινωνα των αυλν. Εν γραψε διατριβς για τη ματαιτητα της φμης και το βρος της διασημτητας στνει τα πανι του για να πισει το αερκι του δημοφιλος χειροκροτματος. Καννας δεν κρινε μια πιο αυστηρ ηθικ, και λγοι μεσαιωνικο συγγραφες απολαμβνανε σφοδρ στιρα στο γυναικεο φλο. αλλ πρασε μερικ χρνια στη κοινωνα μιας παλλακδας και το ζωνταν αριστοργημα της τχνης εναι η αποθωση του πανσχυρου πθους για μια γυνακα. Αυτς οι αντιφσεις με αναποφσιστο χαρακτρα εμφανιστκανε στις πολιτικς του θεωρες και στη φιλοσοφα συμπεριφορς του. Δεν αντιλαμβανταν τι λα αυτ τα σχδια ταν ασυμββαστα. Οι σχσεις του με τους ευγενες της Lombard ταν εξσου αντθετες με τον πατριωτισμ του κι εν εξακολουθε να 'ναι θαμνας των Visconti και Correggi, συνχισε να εκδδει λβελλους εναντον των τυρννων που χωρσανε την Ιταλα. Δεν θα τανε δσκολο να πολλαπλασισουμε αυτς τις αντιθσεις στο χαρακτρα και τις απψεις αυτο του μοναδικο ανθρπου. Αλλ εναι περισστερο για να παρατηρσουμε τι ταν εναρμονισμνες σε μια προσωπικτητα ισχυρς και διαρκος δναμης.
      Στο σημεο αυτ να παρατηρσουμε πως σ' αυτ τη σνθετη προσωπικτητα, το ιδανικ της παρμεινε πντα λογοτεχνικ. Ως φιλσοφος, πολιτικς, ιστορικς, δοκιμιογρφος, ρτορας, στχευε στη σαφ κι αρμονικ κφραση -χωρς να αγνοε τη σπουδαιτητα του υλικο που ανλαβε να θεραπεσει, προσεγγζοντας παρλληλα με το ργο του στο πνεμα ενς καλλιτχνη παρ ενς στοχαστ, σαν νθρωπος της δρσης. Αυτ αντιπροσωπεει τη πολυτμητη πολυμορφα του και τη φαινομενικ του λλειψη κατανησης για τις συνθκες πραγματικτητας. Εξετζοντας υπ αυτ το πρσμα,.προσδοκοσε την Ιταλικ Αναγννηση στην αδυναμα της τι η φιλοσοφικ επιφανειακ τση, αυτ η τση για περτεχνη ρητορικ, αυτ η προτμησ της με στυλιστικς λεπτομρειες που δεν απαιτον βαθει πεποθηση κι αυστηρ ειλικρνεια, σφραγζουν τα μικρ λογοτεχνικ της προντα με το νημα της μετριτητας. Αν ο Πετρρχης τανε παθιασμνος με κποια πγια αρχ στη πολιτικ, την ηθικ την επιστμη, αντ γι' αυτ τη δψα της αυτο-δοξασας και του ιδεδους της καλλιτεχνικς κουλτορας, δεν εναι εντελς αδνατο ο ιταλικς ανθρωπισμς να εχε εμφανιστε νωρτερα και με πιο εντυπωσιακ τρποα. Αλλ αυτ δεν εναι να ζτημα που επιδχεται συζτηση. οι συνθκες που κνανε τον Petrarch αυτ που ταν δη ισχυρ στην ιταλικ κοινωνα. Εκενος εξφρασε το πνεμα της εποχς που αλλ και της επμενης που ξεκινοσε και μπορε επσης να προστεθε τι το δικ του ιδεδες ταν υψηλτερο κι αυστηρτερο απ αυτ των επιφανν ουμανιστν που ακολοθησαν μετ απ' αυτν.
      Ως συγγραφας ο Petrarch πρπει να εξεταστε υπ δο οπτικς γωνες: πρτα ως συγγραφας και ποιητς λατινικο στχου και πεζογραφας, και δετερον ως Ιταλς λυρικς. Στη 1η ξεπερστηκε γργορα απ πιο αξιλογους συναδλφους. Οι Εclogues, οι Επιστολς του και το πος της Αφρικς, στο οποο θεσε ττοια ζητματα, επιδεικνει μια συγκριτικ περιορισμνη κυριαρχα σε λατινικ μτρο.  Οι πραγματεες, οι δηλσεις του και τα γνωστ γρμματα, αν κι αξιοσημεωτα για να εδος πεζογραφας που εναι χαρακτηριστικ του ανθρπου, δεν διακρνονται απ' τη καθαρτητα του λγου. Θαμαζε τον Κικρωνα κι εναι σαφς τι δεν εχε απελευθερωθε απ' τη τρχουσα μεσαιωνικ... λατινικτητα. Ο Σενκας κι ο Αυγουστνος εχανε χρησιμοποιηθε πρα πολ απ' αυτν ως μοντλα σνθεσης. Ταυτχρονα, θα παραδεχτομε τι διθετε πλοσιο λεξιλγιο, καλ αυτ για το ρυθμ και την ικαντητα κφρασης κθε σκις σκψης ασθησης. Αυτ που του λεπει ταν αυτ η διορατικτητα στα καλλτερα κλασσικ αριστουργματα, κενη την κφραση καλλτερης κλασσικς παρακαταθκης, που εναι προν διαδοχικν γενεν συστηματικς εργασας. Για να επιτευχθε αυτ, οι Giovanni da Ravenna, Colluccio Salutato, Poggio και Filelfo πρεπε να εργαστονε σκληρ, πριν νας Politian κι νας Bembo προετοιμαστονε τελικ για το Erasmus.
     Αν ο Πετρρχης εχε γεννηθε στα τλη του 15ου, αντ για τις αρχς του 14ου αι., δεν υπρχει αμφιβολα τι ο Ματθαος του θα τανε τσο καθαρς σο κι ευλικτος και θα 'δειχνε πως εκενη την υφ του πνευματικο στυλστα της σχολς του Ρτερνταμ. σον αφορ την ιταλικ ποηση του, κατχει μια πολ διαφορετικ θση. Οι Ρμες του ειδικ στο Vita e Morte για τη Madonna Laura εναι και παραμνει αξεπραστο, τσο για τη τλεια μετρικ μορφ σο για τη θαυμσια γλσσα -καθαρτητα κι ρθρωση. Εναι αλθεια τι ακμα και στη canzoniere*, πως οι Ιταλο προτιμον να ονομζουν αυτ τη συλλογ στχων, δεν στερεται ελαττματα που ανκουνε στην ηλικα του κι επιρρος που 'χει δεχθε με σχημα αποτλεσματα μσω της εξουσας του στη λογοτεχνα της Ευρπης. Στρφηκε με τις ωδς και τα σονττα του σ' να περιορισμνο ακροατριο που δη εκπαιδετηκε απ την ιπποτικ ερωτικ ποηση της Προβηγκας κι απ λλες ιταλικς μιμσεις αυτο του φους. Δεν ταν η επιθυμα του να τελεισει να ργο τχνης που να 'ναι απηλλαγμνο απ τις μοντρνες χρες κι απ τα σγχρονα θιμα. Υπρχει λοιπν να συγκεκριμνο στοιχεο τεχνηττητας στη ποιητικ του κι αυτ, δεδομνου τι εναι ευκολτερο να αντιγρφει κανες τα ελαττματα απ τις εξουσες, χει διαιωνιστε με μια φθαρμνη μονοτονα απ στιχουργος που τον επιλξανε για το μοντλο τους. μως, χοντας λβει υπψη τις ιδιαιτερτητες, η κατχρηση της οποας φερε το νομ του σε περιφρνηση, μπορομε να συμφωνσουμε με τη Shelley τι οι στχοι του Canzoniere εναι σα ξρκια που ανογουνε διπλατα τις εντυπωσιακος μαγεμνους κρουνος της απλαυσης με μιας, που εναι η θλψη απ ρωτα.
_________________________
 * canzoniere: επσης γνωστ ως Rime Sparse, αλλ αρχικ με ττλο Rerum vulgarium fragmenta (Σκρπια κοιν κομμτια στχων, συντεθημνα με ρτια γλσσα), εναι μια συλλογ ποιημτων απ τον Ιταλ ανθρωπιστ, ποιητ και συγγραφα Petrarch. Αν κι η γλσσα στη ποηση ττε τανε κυρως λατινικ (που κι ο διος προτιμοσε, γιατ πστευε πως η ιταλικ τανε λιγτερο κατλληλη για τη ποιητικ κφραση), τοτα γραφτκανε στην...εμπορικτερη ιταλικ. Απ τα 366 ποιματα, -πλειοψηφικ τα σονττα, 317- η συλλογ περιλαμβνει και μαδριγλια, canzoni, (τραγοδια) sestine, και ballate (μπαλλντες). Το κεντρικ θμα της συλλογς αυτς εναι ο ρωτας του ποιητ για τη Λουρα, μια γυνακα που φρεται να γνρισε στις 6 Απρλη 1327 στην εκκλησα Sainte Claire στην Αβινιν -και τελικ της χρισε να εδος αθανασας.


    να δεγμα πιο εμπλουτισμνου και με ζωγραφικ καντσονιρε

     Ο Πετρρχης χρησιμοποησε ιδες, τρπους και στσιμο, απ τις Μεταμορφσεις του Οβιδου και την Αινειδα του Βιργιλου.
__________________

     Πολλ μπορε να γρφονται για την ιδιτυπη θση που κατχει ο Petrarch ανμεσα στους μεταφυσικος λυρικος της Τοσκνης και τους πιο ρεαλιστικος αμοραλιστς των επμενων γενεν. Αληθιν κι απ την ποψη αυτ για τη προσδοκα του για την επμενη γενι, πως ταν ο 1ος Ιταλς ποιητς του ρωτα που κατφερε να απελευθερωθε απ την αλληγορα και τον μυστικισμ. μως απχει πολ απ τη προσγγιση της ανλυσης του συναισθματος με την αμεστητα ενς Heine De Musset. Αν και πιστεουμε στη πραγματικτητα της Laura, δεν χουμε ξεκθαρη αντληψη οτε του προσπου της οτε του χαρακτρα της. Δεν εναι τσο γυνακα, σο γυνακα αφηρημνη κι σως γι' αυτν ακριβς το λγο τα ποιματα που γραφτκανε γι 'αυτν απ τον εραστ της χουνε μπει στη καρδι αμτρητων εραστν που ακολοθησαν μετ απ' αυτν. Η μθοδος της τχνης του εναι τσο γενικευμνη, εν το συνασθημα του εναι τσο φυσικ, τσι κθε νθρωπος μπορε να δει τον εαυτ του να αντικατοπτρζεται στον τραγουδιστ και την ερωμνη του που βρσκεται στη σκι της Laura.
     Η δια κριτικ μπορε να αποδοθε στις περιγραφς της φσης του Petrarch. ,τι αισθνθηκε ντονα στις ομορφις της φσης, το αγγζει συχν με προφαν εκτμηση και λατρεα. Ωστσο, δεν χει γρψει τποτα τσο χαρακτηριστικ για το Vaucluse ως μη εφαρμσιμο σε οποιαδποτε μοναξι που υπρχουνε δση και νερ. Το Canzoniere εναι επομνως να πολ μελωδικ μρος ζυμωμνο απ τη ψυχ του ποιητ, με την αριστη μορφ μιας μορφης γυνακας καθισμνης σ' να υπροχο τοπο, να διαρκ αντικεμενο ευχριστης σκψης. Αυτ η απεμπλοκ απ τη τοπικ περσταση χωρς τη θυσα της συναισθηματικς ειλικρνειας εναι μια αξα στον Petrarch, αλλ γινε σφλμα στους μιμητς του. Χωρς την νταση του πθους και την αξιοθαμαστη ικαντητ τους να καταλβουνε τις πιο εκλεπτυσμνες αποχρσεις της διαφορς στο ασθημα, εκφυλιστκανε σ' χρωμες κι ψυχες στιχοπλοκες που καταντσανε βαρετς κι απαρδεκτες απ την απλ επανληψη των τρπων και των τεχνασμτων του χαρισματικο, λυπημνου. αυτο ποιητ.
      Ο Petrarch δεν διακρθηκε μνο απ την ερωτικ ποηση στην ιταλικ γλσσα. Τα λοτρια του στον Giacomo Colonna, στο Cola di Rienzi και στους πργκιπες της Ιταλας τονε δεχνουνε μ' ν λλο φως. Παρουοιζουνε τη ρητορικ με θρρος, την ευγλωττα του πρεσβευτ με τη πιο τλεια λμψη, την οποα ο Πετρρχης κατεχε και μλιστα με πθος. Η σγχρονη λογοτεχνα δεν χει τποτα πιο ευγενικ, τποτα πιο αρμονικ στο εθιμοτυπικ φος απ' αυτς τις 3 πατριωτικς συλλψεις λγου του. Το διο το πνεμα τους εναι η εποχ της Ευρπης. Μχρι αυτ το σημεο η Ιταλα εχε μλις αρχσει να υπρχει. Υπρχαν οι Φλωρεντινο κι οι Λομβαρδο, οι Γκουλ κι οι Γκχελλες. αλλ ακμα κι ο Ντντε εχε ελχιστα αντιληφθε την Ιταλα ως θνος, ανεξρτητο απ την αυτοκρατορα, συμπεριλαμβανομνων των πολλν κοινοττων, κρατν-πλεν της. Για την υψηλ αντληψη της ιταλικς ιθαγνειας, για τη πστη στη πνευματικ εντητα που υποκρπτει τις πολυριθμες διαφωνες και τις διαιρσεις της, ο Πετρρχης επτυχε εν μρει μσω της απεμπλοκς του απ την αστικ και τοπικ κομματικ κι εν μρει μσω του μεγλου και φιλελεθερου ιδεδους του πολιτισμο που τονε διακατεχε.
     Τα υλικ για τη ζω του Πετρρχη προσφρονται, σε αφθονα απ τις επιστολς του, που συλλγονται και προετοιμζονται για δημοσευση. Χωρζονται σε γνωστ αλληλογραφα, αλληλογραφα σε μεγλην ηλικα, γρμματα αδσποτα και γρμματα χωρς ττλο. στα οποα μπορε να προστεθε το περεργο αυτοβιογραφικ κομμτι με ττλο: Επιστολ Προς Τη Ποηση. Στη συνχεια, σε σημαντικ βαθμ, οι επιστολς κι οι Εclogues στο λατινικ στχο, τα ιταλικ ποιματα κι οι ρητορικς παρωτρνσεις σε κληρικος κι αυτοκρτορες, το Cola di Rienzi κι ορισμνους σπουδαους νδρες της αρχαιτητας. Για τη κατανηση του χαρακτρα του, η Treatise De contemptu mundi, που απευθνεται στον γιο Αυγουστνο και σχεδασε το Μυστικ του, εναι ανεκτμητη. Αντ να επιχειρσετε να πλρη κατλογο των ργων του, σως εναι καλ να καταδεξετε την κταση της σπουδαιτητς του και τη δραστηριτητα του ως συγγραφα απ μια σντομη απαρθμηση των πιο σημαντικν. Στο τμμα που ανκει στην ηθικ φιλοσοφα, βρσκουμε το De remediis utriusque fortunae, μια πραγματεα για την ανθρπινη ευτυχα και δυστυχα, De vita solitaria, να πανηγρι μοναξις, De otio religiosorum, να παρμοιο δοκμιο για τη μοναστικ ζω, εμπνευσμνο απ μιαν επσκεψη στον αδελφ του Gherardo στο μοναστρι του κοντ στη Μασσαλα.
     Στα ιστορικ θματα το σημαντικτερο εναι το Rerum memorandarum libri, μια συλλογ απ το συνηθισμνο βιβλο ενς μαθητ, και το De viris illustribus, μια επιτομ καταγραφς των ρωμακν αξιν. Τα 3 πολεμικ ργα απαιτονε μιαν απλν αναφορ: cujusdam anonymi Galli calumnias apologia, Contra medicum quendam invectivarum libri και De sui ipsius et multorum ignorantia - αμφιλεγμενες και σαρκαστικς συνθσεις, οι οποες εξελχθηκαν απ τις διαμχες του Petrarch με τους γιατρος της Αβινιν και των Averroists της Πντοβα. Σε αυτ το πλασιο, σως εναι καλ να αναφρουμε και τις αξιοσημεωτες στιρες στη παπικ αυλ, που περιλαμβνονται στο sine titulo των Epistolae. χουνε διασωθε 5 δημσιες δηλσεις, οι πιο σημαντικς απ τις οποες, στην επεξγηση της αντληψης της λογοτεχνας του Petrarch, εναι η ομιλα που δθηκε στο Καπιτλιο με την ευκαιρα της στψης του. Μεταξ των λατινικν του ποιημτων, η Αφρικ, να επικ επ του Scipio Africanus, παρνει τη 1η θση. 12 Eclogues και τα 3 βιβλα Επιστολν σε στχο κλενουνε τον κατλογο.
     Στην ιταλικ γλσσα χουμε το Canzoniere, το οποο περιλαμβνει ωδς και σονττα που γραφτκανε για τη Laura κατ τη διρκεια της ζως της, εκενες που γρφτηκαν μετ απ το θνατ της, καθς κι να λλο τμμα που περιεχε τις 3 πατριωτικς ωδς και 3 δισημα ποιητικ invectives εναντον της παπικς αυλς. Εκτς απ αυτς τις λυρικς συνθσεις εναι κι οι ημι-επικο αλληγορικο Θραμβοι, του ρωτα, της αγντητας, του θαντου, της φμης, του χρνου και της θετητας, γραμμνο σε terza rima με ομαλ και καθαρ ποιτητα γλσσας. Αν κι αυτο οι Triumphs, ως σνολο, εναι ανεπαρκ στη ποιητικ μπνευση, το 2ο canto του Trionfo della morte, στο οποο περιγρφει να ραμα της νεκρς του αγπης Laura, εναι δκαια δισημο για το δσμιο πθος και την ψυχρτητα που μοιρζεται με μια γαλνια αρμονα.



     Βσει των ργων του Πετρρχη και, σε μικρτερο βαθμ, του Δντη και του Βοκκκιου, ο Πιτρο Μπμπο τον 16ο αινα δημιοργησε το μοντλο για τη σγχρονη ιταλικ γλσσα. Ο Πετρρχης γινε γνωστς για την ανπτυξη των σοντων του σε ττοιο βαθμ τελειτητας, στε παρμειναν αξεπραστα μχρι σμερα κι η χρση τους επεκτθηκε και σε λλες ευρωπακς γλσσες: κατ την Αναγννηση, αποτλεσαν αντικεμενο θαυμασμο, αλλ και μμησης σε λη την Ευρπη. Το ργο του Canzoniere με 366 ερωτικ ποιματα, αφιερωμνα στη Λουρα, επηρασε λη τη μετπειτα λυρικ ποηση, δημιουργντας το γνωστ ρεμα του πετραρχισμο.

                                                    Περιληπτικ

   "Εχα φτσει σε αυτ το σημεο και σκεφτμουνα τι να πω πειτα κι πως το συνηθζω πρα να χαρτ μηχανικ και τη πννα μου. Και σκφτηκα πς ανμεσα σε μια βουτι της πννας ως την επμενη, ο χρνος αδικοπα κι αμελικτα κυλ κι εγ βιζομαι, σπρχνω τον εαυτ μου κι επιταχνω τη πορεα μου προς το θνατο. Πντα πεθανουμε. Εγ εν γρφω, εσες, εν διαβζετε κι λλοι εν ακονε κλενουνε τ' αυτι τους: λοι πεθανουμε στο τλος".

      Ο Φραντσσκο Πετρρκα (Francesco Petrarca, Φραγκσκος Πετρρχης, Αρτσο, 20 Ιουλου 1304 - ρκουα, 18 Ιουλου 1374), ταν Ιταλς λγιος, ρτορα; ποιητς κι νας απ τους 1ους ανθρωπιστς της Αναγννησης. Ο πατρας του, με τη φιλοδοξα να τον αντικαταστσει κποτε στο επγγελμ του, τον στειλε σε ηλικα 15 ετν να σπουδσει νομικ στο Μονπελι. πως ο Οβδιος και πολλο λλοι ποιητς, τσι κι αυτς δεν τανε λτρης της νομικς, αλλ ταν αποφασισμνος να γνει λγιος κι νθρωπος των γραμμτων πιτερο, παρ δικηγρος. Το 1323, μετακμισε στη Μπολνια, δρα της νομικς μρφωσης κι μεινε μαζ με τον αδερφ του, Γκερρντο, μχρι και το 1326, ως το θνατο του πατρα του, οπτε κι επστρεψε στην Αβινιν. Η πατρικ περιουσα δεν τανε ποτ ιδιατερα μεγλη για τους 2 κληρονμους: το πιο πολτιμο απομεινρι της κληρονομις ταν να αυθεντικ χειργραφο του Κικρωνα. Μνη επιλογ του 'μενε να ενδυθε το σχμα του κλρου με την φιξ του στη Προβηγκα.
      Στις 6 Απρλη 1327, συνβη το πιο γνωστ περιστατικ στην ιστορα του Πετρρχη: εδε τη Λουρα για 1η φορ στην εκκλησα της Αβινιν. Η πραγματικ ταυττητα της γυνακας αυτς παραμνει γνωστη, καθς οι πηγς που αναφρονται στη ταυττητα και την οικογενειακ της κατσταση βασζονται κυρως στη παρδοση και σε ατεκμηρωτα στοιχεα. Αν γνει δεκτ τι δεν αποτλεσε αποκημα της φαντασας του, τα ποιματ του υποδεικνουν μια παντρεμνη γυνακα, με την οποα μοιραζταν μια σεβαστ, αλλ χι ιδιατερα στεν φιλα.
      Τπος κατοικας του παρμεινε η Αβινιν μχρι το 1333, οπτε κι κανε το 1ο του μεγλο ταξδι, κατ το οποο επισκφτηκε το Παρσι, τη Γνδη, τη Λιγη και τη Κολωνα, γνωρζοντας λγιους νδρες κι αντιγρφοντας χειργραφα κλασικν συγγραφων. Με την επιστροφ του στην Αβινιν, ασχολθηκε με τις δημσιες υποθσεις και, μεταξ λλων, απηθυνε δυο ποιητικς επιστολς στον Ππα Βενδικτο ΙΒ. Η ρητορικ του δειντητα κρδισε τους τυρννους της Βερνα κι τσι απκτησε τη φιλα του πρεσβευτ τους, τσο ντι Κορτζιο. Λγο καιρ αργτερα, πραγματοποησε το 1ο του ταξδι στη Ρμη, που του καναν τερστια εντπωση τα ερεπια της πλης. Γρω στο 1337 αποφσισε να αφιερωθε στη μοναχικ μελτη, κτι που τον ξεχριζε σε μεγλο βαθμ απ τους υπλοιπους λογους του Μεσαωνα. Απκτησε να γιο, τον Τζοβνι, το 1337 και μια κρη, την Φραντσσκα, το 1343 (η μητρα παραμνει γνωστη και για τα 2 παιδι).
      Εν τω μεταξ, η φμη του ως ποιητς της λατινικς κι λλων γλωσσν σταδιακ λο κι αυξανταν, ειδικ μετ την κδοση του πους του Africa, με αποτλεσμα να διακηρσσεται πως κανες δεν ξιζε περισστερο το δφνινο στεφνι απ τον Πετρρχη. Ο διος επιθυμοσε τη δξα κι εξντλησε την επιρρο του, προκειμνου να λβει τη τιμ δημσιας στψης. Πργματι, την 1η Σεπτεμβρου 1340, λαβε δυο προσκλσεις: απ το Πανεπιστμιο των Παρισων και το βασιλι Ροβρτο της Νπολης. Αποδεχμενος την τελευταα πρσκληση, ταξδεψε στη Νπολη το Φλεβρη του 1341 και μετ απ συζητσεις σχετικ με τη τχνη του ποιητ, στλθηκε με εξασιες συστσεις στη Ρμη. Εκε, τον Απρλη, λαβε το στμμα του ποιητ στο Καπιτλιο απ τον Ρωμαο γερουσιαστ κι υπ τις επευφημες του κσμου και των πατρικων. Ο ρητορικς λγος που εκφνησε βασιζταν στα λγια του Βιργιλου.
      Μετ τη στψη του στη Ρμη, νοιξε νο κεφλαιο στη ζω του, καθς θεωρονταν ρτορας και ποιητς ευρωπακς κλμακας κι υπρξε προσκεκλημνος πριγκπων και ευγενν στις βασιλικς αυλς. Στα επμενα χρνια, ο αδελφς του, Γκερρντο, μπκε σε μοναστρι, εν ο διος απρριψε επανειλημμνες προσφορς μιας γραμματειακς θσης δπλα στον Ππα, να απ τα υψηλτερα αξιματα, καθς δεν θελε να αμελσει τις σπουδς του και τη δξα που του προσφεραν για εκκλησιαστικς φιλοδοξες. Τον Ιανουριο του 1343 πθανε ο Ροβρτος της Νπολης και στλθηκε ως μρος της παπικς πρεσβεας στον διδοχ του, Ιωννη. Απ το ταξδι του στη Νπολη φησε ενδιαφρουσες πηγς, κι σως εναι εδ που συναντθηκε για πρτη φορ με τον Βοκκκιο.
      Το 1347 χτισε τη κατοικα του στη Πρμα, που λπιζε να ασχοληθε με ηρεμα με τη ποηση και τη πολιτικ, καθτι ιδεαλιστς. Ωστσο, τα επμενα 2 χρνια φρανε δυστυχες: η Λουρα πθανε απ την πανλη στις 6 Απρλη 1348, πως και πολλο λλοι στενο φλοι του. Το γεγονς αυτ τον λλαξε εσωτερικ: ρχισε να σκφτεται την εγκατλειψη των εγκοσμων και κατστρωσε να σχδιο για την δρυση ενς εδους ουμανιστικο μοναστηριο, που θα αφιερωντανε σε περισστερες σπουδς και θα βρισκτανε σε κοντιν επαφ με το Θε. Αν και κτι ττοιο δεν πραγματοποιθηκε, η επιρρο του γεγοντος αυτο παρατηρεται στα γραπτ του, τα οποα πλον χουν πιο θλιμμνο και θρησκευτικ τνο. Αν και στηλτευε τη πολιτικ των διαφρων δυναστν ιταλικν πλεων, υποστηρζοντας τη ρωμακ δημοκρατα, αποδεχταν τη φιλοξενα τους: απ τη πλευρ τους, εκενοι δεχνανε να κατανοονε την ιδιοσυγκρασα του κι αναγνωρζανε τις πολιτικς του θεωρες ως μη πρακτικ εφαρμσιμες. Εξλλου, απ κενη τη περοδο ξεκνησε κι η τση των Ιταλν πριγκπων κατ τη διρκεια της Αναγννησης να τιμνε και να προστατεουνε τους ανθρπους των γραμμτων και των τεχνν.
      Το ιωβηλαο του 1350, ο Πετρρχης μετβη για προσκνημα στη Ρμη, περνντας κι απ τη Φλωρεντα, που απκτησε στεν φιλα με το Βοκκιο: ο τελευταος το θαμαζε μχρι λατρεας, εν ο Πετρρχης τον αντμοιβε με συμπθεια, συμβουλς στις γραμματειακς σπουδς κι ηθικ υποστριξη. Το 1351, ο Βοκκιος μετφερε στον Πετρρχη, που μενε στη Πδοβα, τη πρσκληση του ρχοντα της Φλωρεντας να γνει πρτανης του νεοσυσταθντος πανεπιστημου, την οποα, ωστσο αρνθηκε. Το 1353, φυγε απ την Αβινιν για τελευταα φορ και μετβη στη Λομβαρδα, κατευθυνμενος στο Μιλνο, που μπκε στην αυλ του αρχιεπισκπου Τζοβνι Βισκντι, μετ το θνατο του οποου παρμεινε στη βασιλικ αυλ της οικογνειας ως διπλωμτης, ρτορας και συντκτης των δημσιων λγων τους.
      Ο γιος του, Τζοβνι, εχεν δη πεθνει απ τη πανλη κι η κρη του, Φραντσσκα, εχεν δη παντρευτε, ταν το 1362 εγκαταστθηκε μνιμα στη Πδοβα, αν και την δια χρονι κανε κι να ταξδι στη Βενετα. Εκε, ο Βοκκιος τον γνρισε στον λληνα Λεντιο Πιλτο: ο Πετρρχης δεν κατεχε την ελληνικ γλσσα, αν και προσπθησε να μθει τα τελευταα χρνια της ζως του. Κατεχε να χειργραφο απ τον μηρο κι ν απσπασμα του Πλτωνα, εν εχε διαβσει την Ιλιδα απ τη μετφραση του Βοκκιου στη λακ λατινικ. Οι παλαιο του φλοι πθαναν σταδιακ. Ημερομηνα θαντου του φερτανε το τος 1365, μως ζησε λλη μια 10ετα περπου. Το 1369, αποτραβχτηκε στην ρκουα, να μικρ χωρι, που συνχισε τις μελτες του. λα αυτ τα χρνια, διατηροσε κι ενδυνμωνε τη φιλα του με το Βοκκκιο. Στις 18 Ιουλου 1374, βρθηκε νεκρς ανμεσα στα βιβλα κι γγραφα της βιβλιοθκης της κατοικας του.
      Πολλο νθρωποι ρχονται και ρωτνε ψχνοντας για μιαν απλ απντηση στην ερτηση "Ποιος τανε τελικ ο Francesco Petrarch";. Αν θλετε μιαν απλ απντηση, εναι: "ταν νας νθρωπος". λλοι αναζητον μιαν απντηση στην ερτηση: "Τ κανε ο Petrarch";. Η απλ απντηση εναι: "γραψε μιαν επιστολ".

   "Εναι πιθαν κποιος στχος φρση μια λξη μου, μπορε να φτσει ως εσς, αν κι αμφιβλλω, καθς να τσο ασμαντο και σκοτειν τομο, ελχιστα γνεται γνωστ σε ποιο χρο χρνο. Αν, παρ' λ' αυτ, ακοσετε κι χετε τελικ την επιθυμα να μθετε για μνα, τ νθρωπος μουνα, πς εργαζμουνα και ποι το αποτλεσμα της δουλεις μου, ειδικ εκενων που μπορον εκολα να γνουνε γνωστς, κι αν χρειαστε κποιος να τους προσδσει μια περιγραφ, ττε στω κι οι απλο ττλοι των αρκονε για να τονε βοηθσουνε και να του δσουνε να με καταλβει καλλτερα". Πετρρχης

      Ο Πετρρχης θεωρεται ιδρυτς του ουμανισμο και της Αναγννησης στην Ιταλα. ταν ο 1ος που δημιοργησε συλλογς βιβλων σε βιβλιοθκες, συγκντρωνε νομσματα και διατηροσε χειργραφα, αντιγρφοντας ιδιοχερως σα δεν μποροσε να αγορσει, εν ταυτχρονα εχε μισθωμνους αντιγραφες και προτρεπε τους συγχρνους του στη συλλογ αρχαων εγγρφων και στη μελτη της κλασσικς ελληνικς και ρωμακς λογοτεχνας. Οι κλασσικο λληνες και Λατνοι συγγραφες γι' αυτν ταν ακμα ζωντανο, εξ ου και κρβουνε σεβασμ και συμπθεια οι ρητορικς του επιστολς προς τον Κικρωνα, τον Σενκα τον Βρρωνα.

                                      Παρρτημα: Λουρα

      Η Λουρα ταν η αγπη της ζως του Πετρρχη. Για κενη τελειοποησε τα σονττα του κι γραψε το Canzoniere. Ποια ταν η Laura κι αν ακμα υπρχε πραγματικ εναι να μυστριο. Συχν πιστεεται τι το νομα "Laura" ταν να ργο για το νομα "Δφνη" που με τα φλλα της τιμθηκε ο Πετρρχης με την ιδιτητα του ποιητ. Ωστσο, υπρχουνε πολλ στοιχεα που δεχνουν τι η Laura πραγματικ υπρχε κι τι λεγτανε Λουρα Ντε Νβες (Laure de Noves). Γεννημνη 6 τη μετ τον Petrarch το 1310 στην Αβινιν, τανε κρη του Audibert de Noves (Ιππτη) και σζυγος του Hugues II de Sade (κι σως και πργονη του διαβητου Marquis de Sade). Παντρετηκε στα 15 (16 Γενρη 1325) κι ο Πετρρχης την εδε 1η φορ 2 τη μετ, στις 6 Απρλη (Μεγλη Παρασκευ) το 1327 στην εκκλησα του Sainte-Claire d' Avignon και την ερωτετηκε αμσως. Θα τονε στοχειωνε για λη την υπλοιπη ζω του, η θωρι κι η ομορφι της. ταν δη νυμφευμνος κι αυτς κι τσι δεν θλησε να καταστρψει τα πντα και για χατρι λων τους κανε πσω κι αρκστηκε σε μια ζεστ και πιστ φιλα, -κι εμες ωφεληθκαμε τα μλα, καθς μας προσφερε απλχερα την ερωτευμνη ποησ του.
      Η Λουρα πθανε στα 38 της το 1348, στις 6 Απρλη, τη Μεγλη Παρασκευ, ακριβς 21 χρνια και σχεδν την δια ρα που την πρωτοεδε ο Petrarch (πως σημεινει ο διος στο αντγραφο του ργου του Virgil). Δεν υπρχει καννα αρχεο για την αιτα του θαντου της, αλλ οφειλταν ετε στη πανοκλα ετε ενδεχομνως σε μια πνευμονικ φυματωση που προλθε απ τους 11 (!!!) τοκετος που εχε κνει. πως λει κι ο διος ο Πετρρχης: "Θ' αφσει πσω της 11 παιδι κι να σζυγο που θα ξαναπαντρευτε μσα σ' να χρνο".
      Αρκετ χρνια μετ το θνατ της, ο Μαουρτσε Σκβε, ανθρωπιστς που επισκφθηκε την Αβινιν, εχε ανοξει το τφο της και τηνε βρκε στο φρετρο σε να κιβτιο μολβδου -ρα πιθαντατα κτι μολυσματικ με πρτη επιλογ φυσικ τη πανοκλα. Μσα τανε κι να μετλλιο που παρστανε μια γυνακα που σκζει τη καρδι της με τα χρια και κτω απ αυτ, να σονττο απ τον Petrarch, συνεπς μλλον παρευρθηκε στη κηδεα εκτς κι αν το προσθεσε κποιο αγαπημνο της πρσωπο σαν να θαυμσιο συνοδευτικ για τον λλο κσμο.
      Το ερτημα αν η Laure de Noves ταν η Laura του Petrarch, ακμα κι αν υπρχε μια Laura εναι μια ερτηση στην οποα δεν μπορε ποτ να απαντηθε πια με βεβαιτητα και μνον εξ εικασιν κι ενδεξεων. Αν κι γραψε το Canzoniere, μια σειρ απ ποιματα κυρως για τη Laura και την αγπη του γι' αυτν, απουσιζει ακμη κι απ τις επιστολς του, εκτς απ μερικς πολ σπνιες περιπτσεις που μιλ για προηγομενη αγπη που εχε κποτε κι ταν απαντ σε μια κατηγορα τι δεν εναι πραγματικ παρξη -αλλ μπορε και να το κρτησε τσι λγω της πιθανς υπσχεσς του, να μη προχωρσει το λο θμα παραπρα. (Familiares II, IX). Αν τανε πραγματικ, εναι τυπικ γνωστον αν μιλοσαν ποτ αν γνριζε ποτ τα συναισθματ της γι' αυτν.

   "Η Λρα, που παρουσιαζεται απ τις αρετς της και γιορτζεται στο στχο μου, μου εμφανστηκε 1η φορ στα νιτα μου το 1327, στις 6 Απρλη, στην εκκλησα της Αγας Κλρας στην Αβινιν, τη 1η ρα της ημρας και στην δια πλη, τον διο μνα, την δια κτη ημρα την δια πρτη ρα της ημρας το 1348, φυγε απ τη ζω, εν βρισκμουνα στη Βερνα, χωρς να γνωρζω την απλεια μου... Το αγν κι υπροχο σμα της τανε το βρδυ της διας ημρας στην εκκλησα των Μινοριτν: η ψυχ της, πως πιστεω, επστρεψε στον ουραν, απ που μας εχεν ρθει".

ΕΡΓΑ ΤΟΥ:

Εκτς των ποιημτων του, χει γρψει και τα εξς βιβλα:

De Viris Illustribus (1339)
Secretum Meum (1342-43)
De Vita Solitaria (1346)
De Otio Religioso (1347)
Familiares (1366)
De Remediis Utriusque Fortunae (1366)
De Sui Ipsius et Multorum Ignorantia (1371)
Senilium Rerum Libri (~1374)

=============================

                     Σονττο 1
Εσες π' ακοτε σκρπιους στχους μου
απ' της καρδις μου τους λυγμος, τους χους μου
της πρτης νιτης της αλτικης πραγμνα,
σαν μουνα κποιος λλος απ μνα,

συγχριο ν 'βρω και στον οκτο σας ελπζω,
για λα σα γρφω και δακρζω,
μσα σε μταιες θλψεις και φροδες προσμονς,
αυτν που την αγπη νιθουν μες απ δοκιμς.

Ωστσο, το πς γινα το βλπω καθαρ,
μια απ' τους ανθρπους, ξεχασμνη ιστορα,
τσι να ντρπομαι συχν τον εαυτν μου

κι εν' η ντροπ καρπς των ματαιοδοξιν μου,
κι η επγνωση -π' αφνει θλψη και πικρα:
πως εναι σντομο νειρο, του κσμου η χαρ.

(μτφρ.: Πτροκλος)

                Ωδ

Νερὰ καθαροφλοσβιστα,

Γλυκτατα καὶ κρα,
Ποῦ μσα ἀναγαλλιζετο
Ἡ ἀσγκριτη ὀμορφα·
Χλωρκλαδα, ὅπου ἀκομπησε
Τ' ὡραῖο της τὸ πλευρὸ
(Μ' ἀνογεται ἡ ἐνθυμομενη
Καρδιὰ μὲ στεναγμ)·

Κ' ἐσεῖς ποῦ ἀπὸ τὸ μσχο σας,
Δροσὸχορτα, δροσνθη,
Ὁ κλπος τοῦ φορματος
Ὁ ἀγγελικς εὐφρνθη·
Ἀρα, ἱερ, ποῦ μ' ἔσφαξαν
Τὰ μτια τὰ λαμπρ·
Ἀκοστε τὰ παρπονα
Ποῦ κνω ὑστεριν.

Ἄν νὰ κλεισθοῦν οἱ μραις μου
Δακρζοντας μοῦ μλλῃ
Ἀπὸ τὸ πθος τὸ ἄπειρο,
Κι' ὁ οὐρανὸς τὸ θλῃ,
Μιὰ χὰρην ἡ βαρειμοιρη
Ψυχ μου ἐπιθυμεῖ,
Νὰ λβῃ ἐδῶ τὸν τφο της,
Κι' ὁλγυμνη νὰ βγῇ.

Πικρς, πικρὸς ὁ θνατος!
Ἁλλὰ δὲν εἶναι τσο,
Ἄν ττοια ἐπλδα τῆς ψυχῆς
Ἐγὼ μπορῶ νὰ δσω·
Γιατὶ ποῦ ναὔρη ἡ δστυχη
Περστερη ἡσυχι,
Γιὰ νὰ γδυθῇ τὰ κκκαλα,
Τὰ μλη τ' ἀχαμν;

Ἴσως καιροὶ θὲ νἄλθουνε
Ποῦ δὲ θὰ μὲ μισσῃ
Ἡ ὡραιτης ἡ ἄσπλαχνη·
Καὶ θὰ ξαναγυρσῃ
'Σ τὸν τπο, ποῦ μ' ἀπντησε
Τὴ μὲρα τὴν ἱερ,
Καὶ θὰ μὲ ἰδοῦν τὰ μτια της
Θὰ δεξῃ ἐπιθυμι·

Ἀλλ, 'ς ταῖς πτραις βλποντας
Τὸ ὑστεριν μου χῶμα,
Θ' ἀνοξῃ ἀναστενζοντας
Ἔτσι γλυκὰ τὸ στμα,
Ὁποῦ γιὰ κθε ἁμρτημα
Θὲ νὰ συγχωρεθῶ,-
Στενεοντας μὲ δκρυα
Ὡραῖα τὸν Οὐραν.

Ἄνθια, θυμοῦμαι, ἐπφτανε
Ἀπ' τὰ κλωνρια πλῆθος,
Συρμνα ἀπὸ τὸν Ἔρωτα
'Σ τὸ μαλακὸ τὸ στῆθος·
Κ' ἔστεκε μὲ ταπενωση
Σὲ τὸσην δξα αὐτὴ,
Ὁλλαμπρη, ὁλοστλιστη,
Ἁπ' τὴν ἀνθοβολ.

Καὶ ποιὸ ἀπὸ τ' ἄνθια ἡσχαζε
Ἀπνου 'ς τὴν ποδι της,
Ποιὸ 'ς τὰ μαργαριτπλεχτα
Λαμπρξανθα μαλλιὰ της·
'Σ τὴν ὄψη ποιὸ τοῦ ρεματος
Τοῦ λιβαδιοῦ, καὶ ποιὸ
Λὲς κ' ἔλεε ἀεροπλοντας·
Ὁ Ἔρως εἶν' ἐδῶ.

Πσαις φοραῖς τὸ πνεῦμα μου
Ἀπὸ τρομρα ἐπισθη,
Καὶ, τοὺτη, τοὺτη, ἐφναξα,
'Σ τὸν Οὐρανὸν ἐπλσθη!
Γιατὶ ὅλα τὸτε μοῦ καναν
Τὰ φρνα ἐκστατικ,-
Τὸ σῶμα, τὸ γλυκγελο,
Τὸ πρσωπο, ἡ λαλι·

Καὶ τὸσο αὐτὰ μοῦ κρβανε
'Σ τὰ μτια τὴν ἀλθεια,
Ποῦ λεα· Καὶ πτε ἀνβηκα,
Ποιὸς μοῦ δωκε βοθεια;-
Θαρρῶντας ὁπῶς ἔλαβα
Οἰκιὰ 'ς τὸν Οὐραν·
Κ' ἐγὼ ἀπὸ ττε ἀνπαψη
Δὲ βρσκω παρὰ δῶ.

Καὶ σ, καὶ σ, τραγοῦδι μου,
Ἄν εἶχε ὁ νοῦς μου φθσῃ
Νὰ σὲ στολσῃ ὡς ἤθελα,
Τὼρ' ἄφινες τὰ δση.
Κ' ἐπρβανες τὰ λγια σου
'Σ τὸν κσμο θαρρετ·
Ἀλλὰ μὴν πᾷς, κι' ἀπμεινε
Μ' ἐμὲ 'ς τὴν ἐρημι.

.....
Εκενη η φωτι, 'κε που 'λεγα πως 'σβστη,
στο χινι απ’ το χρνο π' λα τα ξεκνει,
ξανναψε, και βσανα μες στη ψυχ μου βνει.
Δεν εχαν λες της οι σπθες, βλπω, σβσει·

φυλγαν μερικς της πυρκαγις το μετερζι,
και τρμω μη το λθος τρα πιτερο κοστσει.
Χιλιδες χνω δκρυα, κι λος μου ο νους δακρζει·
τα μτια μου και τη καρδι ο πνος πλημμυρζει.

Και σπθες χω ακμα κι σκα, κι η φωτι με φτνει
αγριτερη απ πριν, και στχτη θα με κνει.
Μα τ φωτι εναι τοτη -συλλογμαι- που δε σβνει
απ' τα ποτμια των ματιν μου που τα τρει θλψη;

Αργ πολ το νιθω, μα ο ρως πλον κατατενει
μες σε δυο βρχια αντικρυστ να με συνθλψει:
με κυνηγ με δχτυα απ παντο -σε βθη κι ψη.
Κι αν πω τι ξφυγα και πλον δε με πινει,
με της Μαδννας την ωραα ειδ με συλλαμβνει.

               Λουρα

ρωτα, δες τη νια που μας δοξζει
κι εν' λη περηφνεια και καμρι,
κοτα τι γλκα που 'χει και τι χρη
κι εναι σα λμψη που ο ουρανς σταλζει.

Κοταξε με τι σπνια τχνη βζει
το χρυσαφ και το μαργαριτρι
και πς σιγ με ανλαφρο ποδρι
βαδζει και πς στρφει και κοιτζει.

Κτω απ' τα δντρα τα πυκvογερμνα,
χορτρια κι νθη που τη γη στολζουν
να τα πατσει τη παρακαλονε.

Φεγγοβολον τα ουρνια μαγεμνα,
γιατ που τα ματκια της θωρονε,
τση γαλνη κι ομορφι χαρζουν.

(μτφρ. Μαρνος Σιγορος  - 1885-1961)

.....
Εδα αγγελικ την αρετ στη γη
και παραδεσιο κλλος σε γινο πεδιν,
τσι ως χαρ και θλψη με τη θμησην αυτ,
κι ,τι θωρ μοιζ' νειρου σκι, καπν∙

κι εδα δο λατρεμμνα μτια που δακρσαν,
που κνανε χλιες φορς τον λιο να ζηλψει
και λξεις μες στους αναστεναγμος, ξακρσαν
που κναν ρη να σειστον και ρμα να στερψει.

ρωτας, Κρση, Θλψη και Αξα,
κναν γλυκτερη μια χορωδα, θρνοι,
απ' ποιαν λλη χει ακουστε κτω απ’ τη Σελνη,

και ο παρδεισος αρμονικ προσηλωμνος,
καννα φλλο δεν κουνιται στα κλαδι,
γεμτος γλκα ταν κι ο αγρας, μαγεμνος.
.....
Εδα μια τσο λατρευτ κι ολχαρι γυν
να περν μες στ' νθη, στο γρασδι, σκεφτικ
κι αν τη σκεφτ ξαν να καγομαι, να τρμω∙
περφανη στον ρωτα, κι η δια ταπειν∙

Φοροσε μιαν εσθτα αιθρια και λευκ
'φασμνη με χρυσ θαρρες και χινι∙
αλλ το φωτοστμμα της στη κεφαλ,
ταν κρυμμνο απ' ομχλη σκοτειν.

μως δαγκθηκε στο ποδι απ φδι, αλ!
κι πεσε σαν το νθος το κομμνο,
και φεγει λες και το 'χε ρυθμισμνο.

Τραγοδι κλλιστα μπορες να πεις:

"Αυτ το ραμα μου λει να μη μενω.
Τποτε δε διαρκε πολ, πρα απ το θρνο".
.....
Μτια μου, ο λιος μας σκοτενιασε,
ανβη στη Παρδεισο και λμπει εκε∙
εκε θα τηνε δω ξαν, εκε με καρτερε,
κι αργσαμε πολ κι σως γι' αυτ θρηνε.

Καμα μορφ δεν ταν ξι της
απ τη μρα που ο Αδμ εδε την Εα,
ανογοντας πρτη φορ τα μτια,


και τρα εναι λα πια κομμτια∙

στα λω τρα κλαγοντας αυτ,
κι εσ με κλμμα πρπει να τα γρψεις.

      Το παρακτω ποημα αυτ ενπνευσε μια απ τις πιο μορφες και λυρικς μινιατορες για πινο. Ο λγος για το σονττο 104, να απ τα 317 που γραψε ο Πετρρχης για τη Λουρα Ντε Νβες, μια γυνακα που γνρισε το 1327 σε μια εκκλησα στη Προβηγκα. Η Λουρα δε φανεται να συγκινθηκε τσο με τον Πετρρχη -χι αρκετ για να εγκαταλεψει το σζυγ της, στω- αλλ αυτς παρ' λα αυτ την ερωτετηκε. Απδειξη το τι λα τα ποιματα που γραψε ποτ στη ζω του, τα γραψε για κενη.

               Σονττο 104

Δεν μπορ να βρω γαλνη, οτε και να πολεμω,

φοβμαι, ελπζω, καγομαι μα μνω παγωμνος
πετ πνω στον ουραν κι μως στη γη πατω
με δεια χρια, μ' λο τον κσμο αγκαλιασμνος.

Εμαι σε μια φυλακ που οτε ανο' οτε κλενει,
οτε που με κρατε, μα κι οτε που μ' αφνει,
δεν με σκοτνει η Αγπη, μα οτε με σκουντ
οτε με θλει ζωνταν κι οτε με βοηθ.

Αμματος τα πανθ' ορ και γλωσσος φωνζω
επιθυμ τον θνατο και βοθεια ζητ
μισ εμνα και τους λλους αγαπ.

Θρην γιομτος θλψη μα γελ
μισ τον θνατο, μισ και τη ζω
σ' αυτ τη φση βρσκομαι, για σνανε γυν.
......
Να σ' αγαπ ποτ δεν με κουρζει, Δννα,
κι οτε θα με κουρσει σο θʼ ανασανω·
πλην χω πια τον εαυτ μου μισημνο,
των δε δακρων μου τα λοκια ς το γνα

μο φτνουν. Σʼ ναν τφο θλω να με χναν
και στη ταφπλακ μου ν 'χει χαραγμνο
ποια μ' βαλε στο χμα σκλεθρο λυωμνο
και θμα αγνα ερωτικο εις τον αιναν.

Αν, ταν, μια καρδι πιστ να βλπεις χμου
ποθες (μα δχως να τη τυραννς), σου μνει
-και πρʼ την να τη λυπηθες, Κυρ- η καρδι μου.

Μα αν, πλι, η περιφρνησ σου δε χορτανει
με αυτ τον τρπο, ττε ξχνα τη δικι μου,
στον ρωτα θε ν ʼναι και σʼ εμ δοσμνη.
......
Βαστντας μου τα γκμια ρωτας με σπηρουνζει·
τρομζει, καλοπινει τη καρδι μου· τη παγνει
και τη φλογζει· με καλε, με σπρχνει· με σιμνει,
με διχνει· πτε φβο, πτε ελπδες με γεμζει·

επνω με ανεβζει και κτω με γκρεμζει,
σα χσω πια τα χνρια και το δρμο. Σαν αγχνη
φοβμαι το δεσμ ζως που πνγει και σκοτνει
τον λβο, πριν καν γεννηθε. Στον νου μου τριγυρζει

μια σκψη φιλικ, που διασκεδζει την απτη
και θλει να διαβ ρος ρυκων που φτιαχτκαν
απ δακρων στλες για τον αινιο βο. Ωθντας

τα βματ μου ασθενικ αλλο, στο ρεμα μπκαν·
μα 'γ διαλγω να διαβ, λλ' γριο μονοπτι,
αργ κι επδυνο, να 'ρθε το τλος μου ποθντας.
.....
Ποι πεπρωμνο, ποι γκουβρνο και ποι πλνη
με στλνουν οπλο εντελς να πολεμσω,
να νικηθ και πλι; Θαμα θ 'ναι, πσω
αν λθω· κι αν χαθ, της μορας θ 'ν' φιρμνι.

Με κρδος μλλον στο χαμ μου θ 'μαι,
χωρς τις φλγες της ματις της πς να ζσω,
με μθαν μσα στη πυρ, τυφλς, στο γεσο
του πνου χρνους εκοσι αφημνος να 'μαι.

Φτνει ν' ακοσω τους αγγλους του θαντου,
φτνει να 'δ το φγγος των αγαπημνων
ματιν της να με λοζει με αστραπς ως κτου.

Τον ρω δχομαι που με λαβνει πεθαμνον·
τον νου μου χνω ττε κι σα λω, του κκου,
η γλσσα μου ντως αγνοε τ' ντως συμβανον.
.....
Τα μτια, που με τσο πθος τραγουδοσα·
μπρτσα και χρια και τα πδια και η ψη
που μ' εχαν (και μαζ και μνα) στα δυο κψει
και ξνος μες στο φλιο κσμο περπατοσα·

η κμη (χρυσ βροχολα) που κοιτοσα·
του αγγελικο της γλιου η αστραπ, στα σψυχ μου
μσα, που τα ουρνια μου φερνε μπροστμου
,
λιγκι στχτη ξμεινε: η Καλλον εναι αποσα.

Εγ μως ζω, στον πνο μσα και στη θλψη·
χωρς το φως, που τσο λτρευα, χω μενει,
με σπιο ξλο σε φουρτονα μνος. Τα ψη

της λρας τς ερωτικς μου καταπνει
ο θρνος, που ως τρυγς τη φλβα μο 'χει στψει,
απτιστο κι μουσο το πνεμα μου πια, σβνει.
.....
Ρυκι λμνη δεν υπρχεν, Ορσε, ρεμα
θλασσα, που τα ποτμια τα νερ τους
εκβλλουν καν σκιοι μντρας και ψηλ τους
νεφλες ξαπλωτς γιομτες βρχιο χεμα,

οτ' λλο εμπδιο πουθεν, να κνουν νεμα,
τα μτια της να μη κοιτ, το ξστραμμ τους,
εκτς απ το βλο κενο, που η Κυρ τους
εφρει, 'γ να γεομαι του πνου γεμα.

Κι εκει το γρσιμο του βλμματς της φτνει,
σεμν περφανο, μια μαρη ν 'ρθει μρα,
φριχτ και πριν της ρας μου να με πεθνει.

Μα πιο πολ, θαρρ το χρι-περιστρα

της Δννας δνει μου τον πνο, σα δρεπνι,
στα μτια μου μπρος σαν υψνεται σα ξρα.

 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers