-

Dali &

-


-








.

--.


.


 
 

Dali &  

. DALI:

 
                          Πνθιμο Παιγνδι

   (Αγκαλι με την αινια γυνακα. Αγκαλι με τις αινιες σκψεις. Στο χρι κρατ την δια του τη καρδι, βγαλμνη απ το διο του το χρι. Λερωμνος απ χαρ και θνατο. Ας κοιτξουμε σιωπηλο, τι ονειρεεται! Το γαλμα που μετρ τοτο το κσμο και τα νειρ του, χει κλεσει τα μτια και τον δεχνει. Η αινια γυνακα, τον εκμυζ, θρφεται και δρπει απ το νειρ του. Αναγκιαα τροφ! να πνθιμο παιγνδι του νου.)

                       Τα Τλεια Παποτσια


Βδιζε προς το τπο του ραντεβο ανμελα.
Σμερα απ το πρω νιωθε παρξενα.
Αποστασιοποιημνος θαρρες απ' λα γρω κι απ τον εαυτ του τον διο.
Εχε χρησιμοποισει το μετρ και συμπλρωνε βαδζοντας το υπλοιπο. Σιγαν-σιγαν.
Κοιτζοντας τους λλους βιαστικος να σπεδουν προς κθε κατεθυνση, μερικο μλιστα να πφτουν απρσεκτα πνω του, χαμογελοσε.
ταν να πανμορφο απγευμα καλοκαιριο, λγο πριν τις δειες, που η μεγλη πλη δεν εναι δεια κι λα δεχνουν να βρσκονται σ' να ντελριο, ελχιστα πριν τη κορφωση ενς οργασμο.
Διαπστωσε κπως κπληκτος πως απολμβανε το βδισμ του.
Ναι!
Απολμβανε αυτ το νωθρ βδισμα, χσκοντας γρω.
Προλβαινε να δει τα πντα. Μα δεν τανε μνο αυτ.
Τα παποτσια.
Τα παποτσια του, τα αγαπημνα του παποτσια!
Τα 'νιωθε τσο μορφα στα πδια του.
Δε φοροσε κλτσες πως κθε καλοκαρι.
Ωστσο πρτη φορ σμερα νιωθε τσο μορφα μ' αυτ το αγκλιασμα των παπουτσιν στα πδια.
Τλιγαν τσο γλυκ τα πλματ του, τσο τλεια, χωρς να σφγγουν και χωρς να 'ναι χαλαρ, που πραγματικ το περπτημα γινταν απλαυση.
κπληκτος διαπστωσε μα περεργη μακαριτητα.
Επιτλους!
Τσο καιρ, λγο-λγο, λου του κσμου το φαρμκι θαρρες κι εχε ποτσει τη καρδι του.
Τποτε απολτως δε του πγαινε καλ.
Λθος επιλογς... η δουλει στραβ... και μερικς μλλον χι μερικς, αρκετς κακοτυχες...
Το να νιθει σμερα τσι, ταν οπωσδποτε μα ευχριστη αλλαγ.
Μοναξι, πλξη και χρη, σε λγο θα τον ισοπδωναν!
Μα σμερα...
Σμερα, χρη σ' αυτ τα μαγικ παποτσια, νιωθε γεμτος!
Εναι δυνατν να μπορε να ζευγρι παποτσια, που μλιστα τα 'χε πνω απ χρνο, να μπορε να τον κνει να νισει τσι;
, να που μπορε!
Τι σου εναι η ζω!
Μια σειρ μορφες, σως εκολες κι απλς λεπτομρειες, που μως τελικ εναι σημαντικς.
Εχε να ραντεβο με κποια πωλτρια κινητς τηλεφωνας που του πρσφερε να πακτο μ' να κρο πρματα.
Οτε που 'δωσε βση.
Δχτηκε αμσως το ραντεβο, τσι για να μιλσει με κποιον νθρωπο.
Τελευταα, απφευγε τους πντες σε ττοιο βαθμ, που ταν πια θελε αυτς παρα, να τον απορρπτουν, -μ' μορφο τρπο ββαια-, οι λλοι.
Πλησιζοντας εκε, την εδε να στκεται ακριβς στο σημεο που 'χανε πει.
Εδε πως χτυποσε νευρικ το γοβκι της στο δαφος.
Την εχε στσει δκα λεπτ, χσκοντας.
Επιτχυνε το βμα και συγχρνως τη παρατηροσε εξονυχιστικ.
Καλοκαμωμνη, γρω στα τριντα πντε, ζουμερ, με μακρι κκκινα μαλλι πιασμνα σ' να κομψ κτσο.
Πρσωπο ενδιαφρον.
φτασε κοντ της κι εκενη μλις τον εδε και κατλαβε πως εναι αυτς που περιμνει, σταμτησε να χτυπ το πδι και χαμογλασε πλατι.
«'Ανθρωπος της πλησης πως κι εγ» σκφτηκε.
-"Συγνμη που σας στησα κυρα μου. Καλησπρα σας. Εχε κνηση", επε αριστα, συνοδεοντας μ' να νεμα λη τη φρση.
-"Καλησπρα σας. Κατανο. Αυτ η καταραμνη κνηση. Θλεις να πας κπου και... Τι λτε; Πμε να καθσουμε 'κε"; Και του 'δειξε να cafe-restaurant πιο πρα.
-"Ευχαρστως. Εμαι πολ περεργος να ακοσω τι χετε να μου προτενετε".
-"Ελτε λοιπν και τα λμε 'κει, μπρος απ να παγωμνο καφ. Κνει κι αφρητη ζστη..."
-"Ελπζω να μην εστε τσο πειστικ γιατ νιθω πως μπορε να με βλετε να σας αγορσω τα πντα". «πω-πω ρεξη που την χω σμερα! 'Ατιμα παποτσια!» σκφτηκε.
Εκενη τον κοταξε για πρτη φορ κπως διαπεραστικ.
Του γλασε μηχανικ και τον ...απρριψε (δηλαδ τσι νιωσε αυτς).
-"Ελτε, μην εστε υπερβολικς. Πντως τα λτε μορφα" του 'πε χωρς να κοιτζει πια. "Φαντζομαι πως θα 'χετε επιτυχες με το λλο φλο".
Εκενος, σκβει αγγζοντς τη συνωμοτικ και της λει χαμηλφωνα:
-"Μη σας ξεφγει πουθεν, φεγω πντα απ τη πσω πρτα. Οποα προνοητικτης! Την φτιαξα πριν αρχσω τις ...επιδρομς μου".
Εχε τσο σοβαρ και πιστευτ φος, λγοντας αυτ, που εκενη φησε να γργαρο γλιο.
-"Αχ. Πς τα λτε... ελτε να καθσουμε".
κατσαν απναντι και παργγειλαν καφ.
Αυτς την φησε να φρει το θμα πως κι που εκενη θελε.
ταν ολοκλρωσε τη παρουσαση του πακτου και συμφνησαν, γινε κπως χρωμη κι απμακρη.
Κοταξε το ρολι της.
Αυτς νιωθε ακμη χαρομενος.
Πριν προλβει να της πει πως θα την φηνε να φγει, γρισε ζεστ, τον κοταξε και του 'πε:
-"Ειλικριν χρηκα που σας γνρισα και που τελικ προτιμσατε την εταιρεα μας. Τρα μως με συγχωρετε. Πρπει να σας αφσω γιατ ρθε το επμενο ραντεβο μου. Γεια σας κι ευχαριστ".
κανε να πληρσει μα αυτς δε την φησε.
Μετ απ σντομη μχη, τη γνωστ σ' αυτς τις περιπτσεις, επικρτησε ο ντρας.
Αυτ φυγε λγο πιο πρα σ' να λλο τραπεζκι, που νας λλος κριος εχε δη καθσει.
«Τλειος σχεδιασμς» σκφτηκε.
Εχε κλση τσι στε αν κοιτοσε πλγια, θα την βλεπε κατφατσα.
Πρσεξε τα καλοτσικα πδια της στο μορφο σταυροπδι και γρισε πλι εμπρς. Διαπστωσε πως πεινοσε. Φναξε το σερβιτρο και παργγειλε το αγαπημνο του φαγητ πλαισιωμνο με τη κλασσικ χωριτικη.
Ζτησε κι να εμφιαλωμνο νερ.
Διψοσε και πεινοσε πολ, τελικ.
φαγε κι πιε γργορα και με σχετικ βουλιμα, πργμα που δε συνθιζε.
Λοξοκοταγε δπλα και την βλεπε.
Τελικ ταν μορφη!
Δεν της πρε το τηλφωνο ο βλκας.
Λγο πριν σηκωθε διαπστωσε πως, που και που, κοιτοσε κι εκενη και μλιστα περεργα.
ταν κλεσε το σερβιτρο, εδε πως κι εκενος τον κοιτοσε περεργα.
Πλρωσε το λογαριασμ, αφνωντας να καλ φιλοδρημα κι εκενος λλαξε στση.
Σηκθηκε κι ετοιμστηκε να στελει να χαιρετισμ στη κοπελι μα μια στιγμιαα ζαλδα τον καθλωσε πλι.
«Ευτυχς κανες δε με πρσεξε» σκφτηκε.
Μα τι εχε πιει;
Νερ κι χι βτκα.
Προς τι η ζαλδα;
Περεργο!
Να 'χε πεση απ τα σαρντα πντε του;
Σηκθηκε μ' αποφασιστικ βμα κι ρχισε ν' απομακρνεται.
Τα παποτσια του 'δναν το καλτερ τους εαυτ.
να πραγματικ ρεσιτλ εφαρμογς και συνεργασας με τα πλματα.
Δεν εχε πει πολ μακρι, ταν θυμθηκε πως δε χαιρτησε.
Στρφηκε γελαστς.
Εκενη τυχε να κοιτζει, της νευσε κι κανε να γυρσει, αλλ την εδε να σηκνεται απ τη θση της...
...................
...Εδε κπληκτος να πλησιζει γελαστ.
Στθηκε.
Εκενη φτασε κοντ, του 'δειξε μπροστ το δρμο και του 'πε χασκογελντας:
-"Μλλον πμε προς την δια κατεθυνση".
-"Τελεισατε λοιπν επιτλους αυτ το πληκτικ ραντεβο σας";
-"Ναι, δεν βλεπα την ρα! Περμενα τι τελικ θα φεγαμε μαζ απ εδ".
-"Ορστε λοιπν! Σας επιτρπω να βαδσετε δπλα μου, αλλ μη το πετε πουθεν παρακαλ. Θα με λιντσρουνε οι λλες θαυμστρις, που περιμνουν καιρ μια ττοια στιγμ"!
-"Αχ πσο μορφα τα λες", επε χαμογελντας, κοιτζοντς τον βαθι στα μτια.
'Αρχισαν να βαδζουν αργ.
«Ττοια υπροχα παποτσια ομολογ πως δεν εχα ποτ μου», σκφτηκε κι ρχισε να της λει δικς του πωλησιακς επιτυχες.
Αυτ χαμογελντας κουγε τη φων, αδιαφορντας για τις λξεις.
Τον φηνε να λει αφο τον ευχαριστοσε τσο να κοκορεεται.
νιωθε σαν φηβος.
θελε να τη πισει αγκαλι μα δελιαζε, σα ττε...
Την πιασε απ τη μση.
Κλλησε πνω του και κρτησε το χρι του, εκενο που τη τλιγε σφιχτ πνω στο κορμ του.
νιωσε στση και σκβοντας στ' αυτ της, επε βραχν:
-"Πμε κπου συχα να πιομε να ποτκι; Κερν! Σμερα νιθω να ττοιο κφι, μιαν ευεξα πρωτφαντη"!
Γρισε και τον κρφωσε μ' να ηδυπαθς συγκαταβατικ βλμμα:
-"Ξρεις, θα 'θελα να πμε να πηδηχτομε εδ και τρα"!
Εκενος προσποιθηκε τον σκεφτικ, μα το βλμμα του εχε θολσει:
-"Ξρεις; Αυτ θα σου πρτεινα αν απρριπτες τη πρταση του ποτο",
της χαμογλασε γλυκ και σταμτησε.
'Απλωσε το χρι να της λσει τα μαλλι.
Το 'νιωσε να βυθζεται σε κτι πολ δροσερ.
Πρα πολ δροσερ!
Τον κοψε κι λυσε μνη τα μαλλι της κι αυτ χθηκαν λαμπερ στο ηλιοβασλεμα.
Τποτε δε του 'κανε εντπωση, ακμη κι τι δεν εχαν προχωρσει σχεδν καθλου.
Μνον αυτ και τα παποτσια του, που συνθεταν μιν μορφη μελωδα.
'Απλωσε τα χρια του να την αγκαλισει.
Εκενη, χι μνο αφθηκε, μα τλιξε και τα δικ της γρω στο λαιμ του.
μειναν ελχιστα τσι κοντ-κοντ, στμα με στμα, κορμ με κορμ.
Εχε κολλσει τη στση του πνω στο μηρ της κι νιωθε θαρρες, στο δικ του μηρ, τις πτυχσεις του φλου της.
Το πλοσιο στθος της συνθλιβταν στο στρνο του.
μειναν λιγκι τσι.
Εκενος καυτς κι εκενη δροσερ... τσο δροσερ Θε μου... τσο ανακουφιστικ δροσερ... τσο μυρωδτη...
Μριζε σα τη πρην κοπελι του.
Φρεσκδα, καθαρτητα, λγο ιδρτα, θηλυκτητα και τα γνωστ διφορα γυναικεα.
πειτα, εκενη πρτη κλλησε τα χελη της πνω στο στμα του και τον σφιξε πνω της.
Τλιξε με τα χελη της το στμα, τη μτη, τα πντα.
Τα μαλλι της πεσαν γρω στο πρσωπ του κι η γλσσα της τινχτηκε μσα στο στμα του και συνχιζε να μπανει.
Μεγλωνε και χντραινε μσα, κλενοντς του τα πντα.
κλεισε τα μτια του παραλυμνος, μεθυσμνος κι ερεθισμνος.
Μα σκψη μνο, σχετη, ακλεστη, ρθε...
«...εναι δυνατν να υπρχουν τσο τλεια ηλιοβασιλματα, τσο τλεια μαλλι, τσο τλειες γυνακες, τσο δροσι; Τσο τλεια παποτσια;»...
.....................
...Εκενη ρχισε να τρχει προς το μρος του πεσμνου ντρα βζοντας τις φωνς.
Μαζ της σηκθηκε κι ο λλος παραξενεμνος, μιας και δεν εχε οπτικ επαφ τσι πως εχε καθσει.
Σε λγο, ταν κι οι δυο πνω του.
Εκενη δχως να χσει καιρ, προσπθησε να του δσει το φιλ της ζως.
Τα μαλλι της εχανε ξελυθε.
Του τλιγαν ολγυρα το πρσωπο.
Μετ μερικς επμονες προσπθειες, τον εδε να συνρχεται κπως.
σκυψε πλι κι ρχισε μαλξεις στη καρδι.
Τον κουσε να ψιθυρζει κτι.
Δεν ξεχριζε τα λγια κι τσι σκυψε ακμα πιο πολ.
βαλε το αυτ της πνω στα χελια του για ν' ακοσει.
Συνοφρυθηκε.
πειτα, καθς εδε πως εκενος πλι χανταν, ξανρχισε τις προσπθειες.
Μετ λγα λεπτ, τη σταμτησαν οι νοσοκμοι του ασθενοφρου.
Τη τρβηξαν μαλακ.
Ο νας σκυψε κι αφουγκρστηκε.
Μετ, σηκθηκε θλιμμνα...
-"Εναι αργ πια..." της επε. "Τι σας εναι κυρα μου";
-"Τποτα", επε ξπνοα αυτ κι απομακρνθηκε μαζ με τον λλο.
-"Εδες"; της επε αυτς, "Εχε στση και μλιστα ντονη! Αποτρπαια εξλιξη ε";
-"Ναι; Δε πρσεξα..." επε αυτ κι πειτα πλι σα χαμνη: "...ναι, αποτρπαιο... ο καημνος... δειχνε τσο κεφτος... τσο γεμτος ζω..."
-"Ε ττε, θα πγε ευχαριστημνος" επε αυτς σκεφτικς. "Θες σ'χωρστον. Μα τι λεγε; 'Ακουσες";
-"Επε κτι περεργο..." επε αυτ, χαμνη και συγκλονισμνη, ξεσπντας σε κλματα... "Θες σ'χωρστον το φουκαρ".
Τη πρε αγκαλι και προσπθησε να τη καθησυχσει.
ταν το κατφερε και μλιστα γργορα, πστεψε πως εχε θαυματουργ γγιγμα.
Που να 'ξερε πως το ακριβς αντθετο, εχε φρει το επιθυμητ αποτλεσμα. Επμεινε:
-"Τι το περεργο επε λοιπν";
-"Επε... 'Τσο τλεια παποτσια'..." επε αυτ και ξσπασε πλι σε σντομους λυγμος.
-"Μα... αυτ ταν παλι και πολυφορεμνα. Σγουρα εννοοσε τα δικ του ραγε; Ποτ δε θα μθουμε".
-"Λοιπν, χρηκα που σας γνρισα. Ευχαριστ που επιλξατε την εταιρεα μας. Μα τρα πρπει να φγω αν δε σας πειρζει. Θλω να μενω μνη να συνλθω. Γεια σας" επε κι απομακρνθηκε βιαστικ.
Εκενος εμβρντητος, πρλαβε να πετξει να "γει" κι μεινε να τη παρατηρε που χανταν μσα στη πλη, μικρανοντας ολονα στα μτια του.
Νχτωνε γοργ...

  "Σ'να ζευγρι                                      
   τλεια παποτσια                       Ιονης 2003 
   κι να νειρο...

 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers