-

Dali &

-


-








.

--.


.


 
 

 

Mahen Arthur:



                                                 Βιογραφικ

     Ο ρθουρ Μχεν (καλλιτεχνικ ψευδνυμο του Arthur Llewellyn Jones) ταν Ουαλλς συγγραφας του Φανταστικο, του υπερφυσικο, του τρμου αλλ και μυστικιστς απ την αρχ της 10ετας 1890 ως και τις αρχς του 20 αι. μεινε γνωστς για την επιρρο που σκησε στο χρο της φανταστικς αλλ και τρμου, λογοτεχνας, -σως ο σημαντικτερος λων, καθς ενπνευσε πλθος λλων συγχρνων αλλ και μεταγενστερων συγγραφων, ν' ασχοληθον με τη συγγραφ ιστοριν τρμου. Η νουβλα του με ττλο The Great God Pan (1890 -94) εναι κυρως υπεθυνη για τη μεγλη φμη του κι ανγκασε τον μεγλο συγγραφα τρμου Στφεν Κινγκ να
τη περιγρψει ως τη καλλτερη μες στην αμερικανικ ιστορα τχνης, αλλ και γενικ στην αγγλικ γλσσα, στο εδος της. Επσης λλη γνωστ πολ εναι κι η The Bowmen, μικρ διγηα που επσης διαβστηκε πολ, εγκαθιδροντας τσι τη θρλο των Αγγλων του Μονς (Οι γγελοι του Mons εναι νας δημοφιλς μθος για μια ομδα αγγλων που υποτθεται τι προστατεανε τα μλη του βρεττανικο στρατο στη μχη του Mons στις αρχς του Α' Παγκ. Πολ.). Αρκετο σγχρονοι συγγραφες της Φανταστικς Λογοτεχνας βλπουνε τις προσπθεις τους ν' αντικατοπτρζουνε τη ζω και το ργο του Μχεν. Ποις μως ταν ο ρθουρ Μχεν;
     Την πρτη φορ που πινεις στα χρια σου βιβλα απ τις εκδσεις Tartarus Press σου φανονται σχεδν τσο πνευματικ σο οι υπερφυσικς ιστορες που περιχουν. Η εκλεπτυσμνη απλτητα της παρουσασς τους, τα χειροποητα δεσματα και τα κρεμ εξφυλλα με τις μινιμαλιστικς διακοσμσεις τους επαναφρουν ως ασθηση τους περασμνους αινες ταν τα βιβλα τανε σπνια σα θησαυρς. Οι ιστορες του μπορε να μη διαβζονται τσο συχν πια, μως οι ιδες του κρβονται στη καρδι των σγχρονων ιστοριν τρμου που γρψανε συγγραφες πως ο Κing κι ο Clive Barker. Η μυθολογα Κθολου του Λβκραφτ εναι βαθι επηρεασμνη απ τα διηγματ του, καθς και τα βιβλα λων σχεδν των συγγραφων ιστοριν τρμου. σως ο σημαντικτερος λοιπν, αλλ κενος που θυμονται λιγτερο οι αναγνστες απ τους συγγραφες του machenaliaεν λγω εκδοτικο oκου, ταν ο Ουαλλς συγγραφας του υπερφυσικο, της φαντασας και του Τρμου ρθουρ Μχεν (1863 -1947).
     Γεννημνος μες στη κοινωνικ ενδοχρα ανμεσα στις προνομιοχες Αντερες τξεις και τη φτχεια των καττερων κοινωνικν στρωμτων, λαβε την εξαιρετικ του αρχικ εκπαδευση αλλ δεν εχε τα χρματα να φοιτσει μετπειτα στο πανεπιστμιο. Παρ' λ' αυτ κυνγησε μα καρριρα σα συγγραφας, δουλεοντας ως δημοσιογρφος και γρφοντας τις νχτες, μα σκληρ δουλεα που τον κανε ωστσο να εδραισει τον εαυτ του στα 30 του ως συγγραφα τρμου.
Αυτ η επιτυχα του μως θα του γριζε μπομερανγκ ταν η σχση του με τη παρξενη κατηγορα διηγημτων καθιστοσε αδνατη την ποια προσπθεια ερεσης εκδτη για τα συγγρμματ του καθς εκενα εξελσσονταν συνεχς, κτι που κανε τις ιστορες του να παραμενουν ανκδοτες για αρκετ χρνια. Με την αλλαγ του αινα κι πειτα απ το θνατο της 1ης συζγου του, εγκατλειψε τη συγγραφ Φανταστικς Λογοτεχνας. μως η πννα του συνχισε να μιλ για τον εαυτ της κι η νοδς της οδγησε σε μα μεγλη αναζωπρωση ενδιαφροντος τη 10ετα του 1920, κτι που κανε τον ρθουρ να ξεκινσει τη συγγραφ ξαν.


                                   Το Σπτι που γεννθηκε

     Οι αξες που καναν τσο σημαντικ την δουλει του Μχεν εναι οι διες αξες που οδηγσανε τη παρδοση της παρξενης Λογοτεχνας. Απ τη πριμη ιστορα του The Great God Pan, το αριστοργημ του The Hill of Dreams ως τη δουλει της τελευταας περιδου του, παρμεινε αποφασισμνος να ταξιδψει τους αναγνστες του σε Μυστικιστικος Κσμους κι υπερφυσικς καταστσεις. Μσα σε μα κοινωνα προσηλωμνη στο χριστιανικ ζλο, δημιοργησε μα παγανιστικ κι απκρυφη ιδεολογα για να ζωντανψει τη γραφ του. Σε μα εποχ που ο επιστημονικς ρασιοναλισμς ερχτανε πλρως στο προσκνιο, ο Μαχεν κι λλοι συγγραφες της παρξενης λογοτεχνας συνχιζαν να υποστηρζουνε πως οι μυστικιστικς εμπειρες εναι να χρσιμο εργαλεο για να κατανοσουμε τον σγχρονο κσμο, επιχερημα που διαρκε στα βθη του χρνου ως και τις μρες μας.
     Απ το ξεκνημα της συγγραφικς του καρριρας ο ρθουρ Μχεν ασπστηκε τη μυστικιστικ πεποθηση πως ο συνηθισμνος κσμος μας κρβει να πιο μυστηριδη και παρξενο κσμο πρα απ μας. Οι gothic ιστορες του που χρονολογονται στο 1890 επισημανανε πως αν σηκσει κανες αυτ το ππλο προς τον παρδοξο αυτ κσμο θα μποροσε να οδηγηθε στη τρλλα, το θνατο και στον συνδυασμ αυτν. Ο Μχεν ταν ενθουσιασμνος για το εδος της λογοτεχνας που εξφραζε αυτ την μορφη ασθηση του γνωστου, τη προσμον του μυστηρου που εστιαζτανε στη λξη κσταση. τανε παθιασμνος για συγγραφες κι ιστορες που επιτγχαναν αυτο του εδους την ασθηση και το διο επιχειροσε να κνει κι ο διος με ομολογουμνως μεγλην επιτυχα. Η ντονη αντθεσ του με την υλιστικ οπτικ του σγχρονου κσμου εναι καταφανς σε αρκετ απ τα ργα του, τοποθετντας τον ως ναν απ τους πρωτοπρους του Νεορρομαντισμο.
     Μερικ ακμα ργα του Μχεν, -εκτς τα 2 προαναφερθντα εναι:
The Inmost Light, The White People, The Three Impostors, The Novel of the Black Seal, The Novel of the White Powder, The Secret Glory, The Great Return, The Terror, The Shining Pyramid, A Fragment of Life, House of Souls, Tales of Horror and the Supernatural, και πολλν λλων ακμα, καθς κι ενς πλθους ρθρων, δοκιμων και μυστικιστικν μελετν. ζησε μια ζω αφιερωμνη στη λογοτεχνα, στη μελτη, στον μυστικισμ, στην αναζτηση του Θαυμαστο, στις περιηγσεις, στη φυσιολατρα, στις ασυνθιστες και λεπτεπλεπτες ενασχολσεις ενς εκκεντρικο. Το ργο Ο Λφος των Ονερων (The Hill of Dreams) θεωρεται το αριστοργημ του, μια νουβλα για ονειροπλους, συγκαλυμμνα αυτοβιογραφικ, αξεπραστα ψυχεδελικ, να ρομαντικ decadent ραμα, μια λογοτεχνικ μεταστοιχεωση της πραγματικτητας.



     Γεννθηκε 3 Μρτη 1863 στο Caerleon, Monmouthshire στην Ουαλλα. Το σπτι της γννησς του, απναντι απ το Olde Bull Inn στην πλατεα του Caerleon, εναι δπλα στο ξενοδοχεο Priory και σμερα επισημανεται με αναμνηστικ μπλε πλκα. Το πανμορφο τοπο του Monmouthshire (στο οποο αναφρεται συνθως με το νομα του μεσαιωνικο βασιλεου της Ουαλλας, Gwent), με τις μξεις της Κελτικς, Ρωμακς και Μεσαιωνικς ιστορας, του κανε ισχυρ εντπωση κι η αγπη του γι' αυτ τον τπο, εναι χαραγμνη στη καρδι πολλν απ τα ργα του.
     Καταγταν απ μια μακρ γραμμ κληρικν κι η οικογνει λκει τη καταγωγ της απ το Carmarthenshire. Τλη του 1864, ταν τανε στα 2 του περπου, ο πατρας του Τζον ντουαρντ Τζουνς γινε αντιπρσωπος της ενορας Llanddewi Fach στο Llandegveth, περπου 5 μλια βρεια του Caerleon κι ο Machen ανατρφηκε στη λσχη εκε. Ο Τζουνς εχε υιοθετσει το πατρικ του νομα, Machen, για να κερδσει μια κληρονομι και νμιμα να γνει "Jones -Machen". Ο γιος του βαφτστηκε με αυτ το νομα κι αργτερα χρησιμοποησε μια σντομη κδοση του πλρους ονματς του, Arthur Machen, ως καλλιτεχνικ ψευδνυμο. Ο τοπικς λαογρφος κι ιστορικς Φρντ Χντο παρακολουθε το ενδιαφρον του Μχεν για τον αποκρυφισμ σ' να τμο του Household Words στη βιβλιοθκη του πατρα του, στην οποα διβαζε, στα 8 του, ν εντυπωσιακ ρθρο για την αλχημεα. Ο Hando αναφρει την λλη πριμη ανγνωση του Machen:

   "Αγρασε το De Quincey's Confessions of an English Opium Eater, στο σιδηροδρομικ σταθμ του Πντυπουλ, τις Αραβικς Νχτες στον αντστοιχο σταθμ του Χρεφορντ και δανεστηκε τον Δονι Κιχτη απ τη κυρα Γκουν απ τη Λσχη του πατρα του. Στη βιβλιοθκη του πατρα του δε, βρκε τις Νουβλλες Γουβερλυ, μια 3τομη κδοση του Γλωσσαρου της Γοτθικς Αρχιτεκτονικς κι ναν απ τους 1ους τμους ποησης του Τννυσον".

     Στα 11 του εισχθη στη σχολ του Καθεδρικο Ναο του Χρεφορντ, που λαβεν εξαιρετικ κλασσικ εκπαδευση. Η οικογενειακ φτχεια απκλειε τη φοτηση στο πανεπιστμιο κι ο ρθουρ εστλη στο Λονδνο, που δωσε εξετσεις στην ιατρικ σχολ, αλλ χωρς επιτυχα. Ωστσο, δωσε λογοτεχνικς υποσχσεις, εκδδοντας το 1881 να μακροσκελς ποημα το Ελευσνια, για τα Ελευσνια Μυστρια. Επιστρφοντας στο Λονδνο, ζησε σε σχετικ φτχεια, προσπθησε να εργαστε ως δημοσιογρφος, ως υπλληλος του εκδτη του κι ως δσκαλος παιδιν, γρφοντας το βρδυ και πηγανοντας σε πολυριθμους περιπτους στο Λονδνο.


                                     Το κτριο της λσχης Llanddewi Fach

     Το 1884 δημοσευσε το 2ο ργο του, το Pastiche The Anatomy of Tobacco κι εξασφλισε συνεργασα με τον εκδτη και βιβλιοπλη George Redway ως καταλογογρφος κι εκδτης περιοδικν. Αυτ οδγησε σε περαιτρω εργασα ως μεταφραστς απ τα γαλλικ, μεταφρζοντας το Heptameron της Marguerite de Navarre, το Le Moyen de Parvenir (φανταστικς ιστορες) της Béroalde de Verville και τα απομνημονεματα του Casanova. Οι μεταφρσεις του Machen σε καθαρ πνευματικ αγγλικ φος μενανε στο προσκνιο για πολλ χρνια.
     Το 1887, το τος που πθανε ο πατρας του, ο Machen παντρετηκε την Amelia Hogg, μιαν ασυνθιστη δασκλα μουσικς με πθος για το θατρο, που εχε λογοτεχνικος φλους στους μπομικους κκλους του Λονδνου. Η Hogg σστησε το σζυγ της στον συγγραφα κι αποκρυφιστ Α. Ε. Waite, ο οποος επρκειτο να γνει νας απ τους πι στενος φλους του. Γνωρστηκεν επσης και με λλα λογοτεχνικ πρσωπα, πως ο Μ. Ρ. Shiel κι ο Edgar Jepson. Λγο μετ το γμο του, ρχισε να λαμβνει μια σειρ κληροδοτημτων απ συγγενες της Σκωτας που του επτρεπαν να αφιερνει σταδιακ περισστερο χρνο στη γραφ.
     Περ το 1890 ρχισε να δημοσιεει σε λογοτεχνικ περιοδικ, γρφοντας ιστορες επηρεασμνες απ τα ργα του Robert Louis Stevenson, σε μερικς απ τις οποες χρησιμοποησε γοτθικ φανταστικ θματα. Αυτ οδγησε στη 1η μεγλη επιτυχα του, The Great God Pan. Δημοσιεθηκε το 1894 απ τον John Lane στη σειρ Keynotes, η οποα ταν μρος του αυξανμενου αισθητικο κινματος της εποχς. Η ιστορα του καταγγλθηκε ευρως για το σεξουαλικ και τρομακτικ περιεχμεν της και κατ συνπεια πωλθηκε καλ, πηγανοντας σε μια 2η κδοση.
     Ο Machen εξδωσε το 1895 το The Three Imposters, να μυθιστρημα που αποτελεται απ μια σειρ απ περιπλεγμνα τεχνηντως μικρ παραμθια. Το μυθιστρημα κι οι ιστορες μσα σε αυτ τελικ θεωρθηκαν ως τα καλλτερα ργα του. Ωστσο, μετ απ το σκνδαλο γρω απ τον Oscar Wilde αργτερα εκενο το τος, η συνεργασα του Machen με ργα παρακμιακο τρμου τονε δυσκλευε να βρει ναν εκδτη για να ργα. τσι, αν και θα γρψει μερικ απ τα μεγαλτερα ργα του τα επμενα χρνια, κποια δημοσιευθκανε πολ αργτερα. Αυτς περιλαμβνουνε τα: The Hill of Dreams, Hieroglyphics, A Fragment of Life, The White People κι οι ιστορες αυτς που συγκεντρωθκανε στον τμο Ornaments in Jade,
     Το 1899, η σζυγς του Amy, πθανε απ καρκνο μετ απ μια μακρ περοδο ασθνειας. Αυτ εχε καταστροφικ επδραση στον διο. Μνο σταδιακ ανκαμψε απ την απλει του τον επμενο χρνο, εν μρει μσω της στενς του φιλας με τον Α. Ε. Waite. ταν μσω της επιρρος του Waite τι ο Machen εντχθηκε αυτ κενη την εποχ στο Hermetic Order of the Golden Dawn, αν και το ενδιαφρον του για την οργνωση δεν ταν διαρκς πολ βαθ. Η ανκαμψη του Machen βοηθθηκε περαιτρω απ την ξαφνικ αλλαγ της σταδιοδρομας του, που γινε ηθοποις το 1901 και μλος της εταιρεας ταξιδιτων του Frank Benson, να επγγελμα που τον πγε στη χρα.
     Αυτ οδγησε το 1903 σε να 2ο γμο, με τη Dorothie Purefoy Hudleston, η οποα φερε πολ ευτυχα στον διο. Κατφερε να βρει ναν εκδτη το 1902 για τη προηγομενη γραπτ του εργασα τα Ιερογλυφικ, μια ανλυση της φσης της λογοτεχνας, η οποα κατληξε στο συμπρασμα τι η αληθιν λογοτεχνα πρπει να μεταφρει "κσταση". Το 1906 η λογοτεχνικ καρριρα του ξεκνησε για λλη μια φορ να ευδοκιμε καθς το βιβλο The House of Souls επιλχτηκε σαν απ τα πιο αξιοσημεωτα ργα του της δεκαετας του '90 κι νοιξε δρμους σε νο ακροατριο. Δημοσευσε επσης να σατιρικ ργο, Dr Stiggins: His Views and Principles, αλλ γενικ θεωρεται να απ τα πιο αδναμα ργα του.
     Την δια εποχ επσης διερευνοσε τον Κελτικ Χριστιανισμ, το γιο Δισκοπτηρο και το Βασιλι Αρθορο. Δημοσιεοντας τις απψεις του στην Ακαδημα του Λρδου λφρεντ Ντγκλας, για την οποα γραφε τακτικ, κατληξε στο συμπρασμα τι οι μθοι του Δισκοπτηρου στη πραγματικτητα βασζονταν σε αμυδρς αναμνσεις των τελετν της Κελτικς Εκκλησας. Αυτς οι ιδες εμφανστηκαν επσης ντονα στο μυθιστρημα The Secret Glory που γραψε αυτ τη εποχ, σηματοδοτντας τη 1η χρση στη μυθοπλασα της ιδας για την επιβωση του Grail στη σγχρονη εποχ με κποια μορφ, μια ιδα που χρησιμοποιεται μχρι τρα, πως κι απ τον Charles Williams (Πλεμος στον Ουραν), τον Νταν Μπρουν (Ο Κδικας Ντα Βντσι) και τον
 Τζωρτζ Λοκας (Ιντινα Τζουνς κι η Τελευταα Σταυροφορα). Το 1907, το Hill of Dreams, που γενικ θεωρεται αριστοργημ του, δημοσιεθηκε τελικ, αν και δεν αναγνωρστηκε πολ εκενη την εποχ.



     Τα επμενα χρνια συνχισε να εργζεται σε διφορες θσεις και με δημοσιογραφικ ργο, αλλ δυσκολευταν λο και πιτερο να κερδσει τα προς το ζην και τα κληροδοτματα του εχαν εξαντληθε. Παρακολοθησε επσης λογοτεχνικς συναντσεις πως οι New Bohemians κι οι Square Club. Τλος, αποδχτηκε την εργασα του δημοσιογρφου με πλρη απασχληση στα Evening News του Alfred Harmsworth το 1910. Το Φλεβρη του 1912 γεννθηκε ο γιος του Hilary, ακολουθομενος απ μια κρη τη Janet το 1917. Η λευση του πολμου το 1914 εδε τον Machen να επιστρφει στη δημοσιτητα για 1η φορ σε 20 τη λγω της κδοσης του The Bowmen και της επακλουθης δημοσιτητας γρω απ το επεισδιο Angels of Mons. Δημοσευσε μια σειρ απ ιστορες που αξιοποιοσαν αυτ την επιτυχα, οι περισστερες απ τις οποες τανε προπαγνδα που προκλεσε την ηθικ, αλλ η πιο αξιοσημεωτες ταν, Η Μεγλη Επιστροφ (1915) κι η νουβλα The Terror (1917). Δημοσιεει επσης μια σειρ αυτοβιογραφικν ρθρων κατ τη διρκεια του πολμου, που αργτερα ανατυπωθκανε σε μορφ βιβλων ως Far Off Things. Κατ τη διρκεια των μαχν συναντθηκε επσης κι υποστριξε το ργο ενς συναδλφου, του Welshman, Caradoc Evans.
     Σε γενικς γραμμς, μως, δεν του ρεσε να εργζεται στην εφημερδα και μνον η ανγκη να κερδσει χρματα για την οικογνει του, τανε που τονε κρτησε σ' αυτ. Τα χρματα βοθησαν αρκετ, επιτρποντς του να μετακομσει το 1919 σε μεγαλτερο σπτι με κπο, στο δσος του Αγου Ιωννη, το οποο κι γινε αγαπημνο μρος συγκντρωσης για λογοτεχνικος κκλους, στους οποους υπρχανε φλοι πως ο ζωγρφος Augustus John, D. B., o Wyndham Lewis κι o Jerome K Jerome. Η απλυσ του απ την Evening News το 1921 ρθε ως ανακοφιση απ μιαν ποψη, αν και προκλεσε οικονομικ προβλματα. Ο Machen, μως, αναγνωρστηκε απ τους συγχρνους του ως νας σπουδαος χαρακτρας του Fleet Street και παρμεινε σε ζτηση ως συγγραφας δοκμων για πολλ τη ακμα μες στα '20'ς.



     Το 1922 εδε μια αναβωση των λογοτεχνικν πεπραγμνων. Η Μυστικ Δξα (The Secret Glory), που θεωρονταν κπως ως το τελικ αριστοργημ του, δημοσιεθηκε τελικ, πως κι η αυτοβιογραφα του Far Off Things κι οι νες εκδσεις των, The House of Souls και The Hill of Dreams. Τα ργα του βρκανε τρα να νο ακροατριο κι εκδτες στην Αμερικ κι ρχισαν να ρχονται μια σειρ απ αιτματα για αναδημοσιεσεις βιβλων του. Οι Vincent Starrett, James Branch Cabell και Carl Van Vechten ταν Αμερικανο απγονοι των Machen που βοηθσανε σ' αυτ τη διαδικασα. ν λλο σημδι της αυξανμενης τχης του ταν η κδοση του 1923 μιας ανθολογημνης κδοσης των ργων του (Caerleon Edition) και μια καταλογοβιβλιογραφα. Εκενη τη χρονι εδεν επσης το φως νας πρσφατα ολοκληρωμνος 2ος τμος αυτοβιογραφας, Things Near & Far - ο 3ος και τελευταος τμος, The London Adventure, που δημοσιεθηκε το 1924. Τα παλαιτερα ργα του Machen αρχσανε ξαφνικ να χουνε τρομερ ζτηση και συλλεκτικ αυτ τη φορ, θση που χουνε κρατσει απ ττε. Το 1924 εξδωσε μια συλλογ απ κακς αναθεωρσεις του δικο του ργου, με πολ λγα σχλια, με τον ττλο Precious Balms. Σ' αυτ τη περοδο ευημερας, το σπτι του Machen εδε πολλος επισκπτες και κοινωνικς συναντσεις, εν ο διος κανε νους φλους, πως ο Oliver Stonor.
     Μχρι το 1926, η κρηξη στην αναδημοσευση τελεωσε και τα σοδα του Machen μειθηκαν. Συνχισε να αναδημοσιεει προηγομενα ργα σε συλλεκτικς εκδσεις, καθς και να γρφει δοκμια κι ρθρα για διφορα περιοδικ κι εφημερδες και να συνεισφρει προλγους κι εισαγωγς τσο σε δικ του σο και σε ργα λλων συγγραφων, πως ο ιστορικς της Monmouthshire, Fred Hando, (The Pleasant Land of Gwent 1944) αλλ παργαγε λγη να μυθοπλασα. Το 1927, γινε αναγνστης χειρογρφων για τον εκδτη Ernest Benn, πργμα που του απφερε να πολ αναγκαο τακτικ εισδημα μχρι το 1933.
     Το 1929, αυτς κι η οικογνει του απομακρνθηκαν απ το Λονδνο στο Amersham στο Buckinghamshire, αλλ αντιμετπιζαν ακμη οικονομικς δυσκολες. λαβε κποια αναγνριση για το λογοτεχνικ ργο του, ταν λαβε σνταξη 100 ₤ το χρνο, το 1932, αλλ η απλεια εργασας απ τον Benn να χρνο αργτερα κατστησε τα πργματα δσκολα για λλη μια φορ. Λγο περισστερες ανθολογες των μικρτερων ργων του Machen δημοσιεθηκαν στη 10ετα του '30, εν μρει ως αποτλεσμα της υποστριξης του Machen απ τον John Gawsworth, που ρχισε επσης να εργζεται σε μια βιογραφα του που δημοσιεθηκε το 2005 μνο χρη στους φλους του Arthur Machen. Οι οικονομικς δυσκολες του τερματστηκαν τελικ μνο με τη λογοτεχνικ υποστριξη που ξεκνησε το 1943 για τα 80στ γενθλι του. Τα αρχικ ονματα της υποστριξης αυτς δεχνουνε τη γενικ αναγνριση του αναστματς του ως διακεκριμνου ανθρπου των γραμμτων, πως οι Max Beerbohm, T. S. Eliot, Bernard Shaw, Walter de la Mare, Algernon Blackwood και John Masefield. Η επιτυχα της προσπθειας αυτς επτρεψε στον Machen να ζσει τα τελευταα χρνια της ζως του, μχρι το θνατ του στις 15 Δεκμβρη του 1947, σε σχετικ νεση.


            Μια συνντευξ του στο ραδιφωνο του BBC το 1937

     Απ την αρχ της λογοτεχνικς του σταδιοδρομας, υιοθτησε μια μυστικιστικ πεποθηση τι ο ταπεινς κρυψε να πιο μυστηριδη και παρξενο κσμο πρα ​​απ αυτν. Τα γοτθικ και παρακμιακ του ργα της 10ετας του 1890 κατληξαν στο συμπρασμα τι η ανψωση αυτο του ππλου θα μποροσε να οδηγσει σε τρλλα, σεξ θνατο και συνθως σε συνδυασμ και των τριν. Τα μεταγενστερα ργα του γνανε κπως λιγτερο προφανς γεμτα απ γοτθικς παγδες, αλλ γι' αυτν οι ρευνες στα μυστρια εχανε πντα ως αποτλεσμα μετασχηματισμ και θυσα που λλαζε τη ζω. Αγπησε τη μεσαιωνικ εικνα του κσμου επειδ νιωθε τι εκδηλθηκε μια βαθει πνευματικτητα μαζ με μια θορυβδικη γη.
     Υπρξεν νας μεγλος κι ενθουσιδης υποστηρικτς της λογοτεχνας που εξφραζε την "το χσιμο, την ομορφι, τη λατρεα, το θαμα, το δος, το μυστριο, την ασθηση του γνωστου, την επιθυμα για το γνωστο" που συνοψζεται στη λξη κσταση. Τα κρια πθη του τανε για τους συγγραφες και το γρψιμο τους που αισθνθηκε βαθι και θλησε να το πετχει, μια ιδιοσυγκρασιακ λστα που περιελμβανε το Mabinogion και λλα μεσαιωνικ μυθιστορματα, τον François Rabelais, τον Miguel de Cervantes, τον William Shakespeare, τον Samuel Johnson, τον Thomas de Quincey, τον Charles Dickens, τον Arthur Conan Doyle, τον Edgar Τον Allan Poe και το Robert Louis Stevenson. Αυτο οι συγγραφες που δεν κατφεραν να επιτχουν αυτ, πολ χειρτερα δεν το επιχερησαν καν, δεν κρδισαν στιγμ τη προσοχ του Machen.
     Η ισχυρ αντθεσ του σε μιαν υλιστικ ποψη εναι προφανς σε πολλ απ τα ργα του, που τονε χαρακτηρζουν σαν μρος του νεορρομαντισμο. τανε βαθει καχυποψα για την επιστμη, τον υλισμ, το εμπριο και τον Πουριτανισμ, που ταν αναθματα για τη συντηρητικ, μπομικη, μυστικιστικ και τελετουργικ ιδιοσυγκρασα του. Η μολυσματικ σατιρικ σειρ του Machen απ τα πργματα που δεν του αρσανε θεωρθηκε ως αδυναμα του ργου του και μλλον χρονολογεται, ειδικ ταν ρχεται στο προσκνιο σε ργα πως ο Δρ Stiggins. Ομοως, μερικς απ τις ιστορες του προπαγανδιστικο Α' Παγκ. Πολ,.χουν επσης μικρ ελκυστικτητα σε σγχρονο ακροατριο.



     Ο Machen, που γεννθηκε ως γιος ενς κληρικο της εκκλησας της Αγγλας, εχε πντα χριστιανικς πεποιθσεις, αν και συνοδευταν απ μια γοητεα με αισθησιακ μυστικισμ. τα συμφροντ του στον παγανισμ και τα απκρυφα ταν ιδιατερα εμφαν στα πρτα του ργα. Διαβστηκε καλ σε θματα πως η αλχημεα, η καμπλα κι ο ερμητισμς, κι αυτ τα αποκρυφιστικ συμφροντα αποτελοσαν μρος της στενς του φιλας με τον Α. Ε. Waite. Ο ιδιος πντως, τανε πντα πολ προγειωμνος, απαιτντας ουσιαστικν απδειξη πως εχε συμβε να υπερφυσικ γεγονς κι ταν επομνως εξαιρετικ σκεπτικιστς με τον Πνευματισμ. Σε αντθεση με πολλος απ τους συγχρνους του, πως ο σκαρ Γουιλντ κι ο λφρεντ Ντγκλας, η αποδοκιμασα του για την Μεταρρθμιση κι ο θαυμασμς του για τον μεσαιωνικ κσμο κι η ρωμαιοκαθολις του τελετουργα, δεν τον συραν πλρως απ τον Αγγλικανισμ -αν και ποτ δεν εχε προσαρμοστε νετα στο βικτωριαν αγγλο -καθολικ πλθος.
     Ο θνατος της πρτης του συζγου τον οδγησε σ' να πνευματικ σταυροδρμι και βωσε μια σειρ μυστικιστικν γεγοντων. Μετ τον πειραματισμ του με την Ερμητικ Τξη της Χρυσς Αυγς, το ορθδοξο τελετουργικ της Εκκλησας γινε λο και πιο σημαντικ γι 'αυτν, καθορζοντας σταδιακ τη θση του ως Υψηλς Εκκλησας Αγγλικανς που τανe σε θση να ενσωματσει στοιχεα απ τις δικς του μυστικιστικς εμπειρες, τον Κελτικ Χριστιανισμ. αναγνσεις στη λογοτεχνα και το θρλο στη σκψη του. Η λογοτεχνικ σημασα του Machen εναι σημαντικ. οι ιστορες του χουν μεταφραστε σε πολλς γλσσες κι ανατυπνονται σε ανθολογες αφηρημνων ιστοριν αμτρητες φορς. Στη 10ετα του '60'ς μια εκτπωση χαρτδετου στη σειρ Ballantine Adult Fantasy τον φερε στο νου μιας νας γενις. Πιο πρσφατα, ο μικρς τπος συνχισε να κρατ την εργασα του σε ντυπη μορφ. Το 2010, για να σηματοδοτσει τα 150 χρνια απ τη γννησ του, 2 τμοι του ργου του αναδημοσιευτκανε στην αριστοκρατικ σειρ Library of Wales.



     Οι λογοτεχνικο κριτικο πως οι Wesley D. Sweetser και ST. Joshi βλπουνε τα ργα του Machen σαν να σημαντικ κομμτι της στερης βικτοριανς αναβωσης του γοτθικο μυθιστορματος και της παρακμιακς κνησης της 10ετας του 1890, με μεση σγκριση με τα θματα που βρεθκανε στα σγχρονα ργα πως το Strange του Robert Louis Stevenson, Η υπθεση του Δρ Jekyll και του κ. Hyde, του Dracula του Bram Stoker και της εικνας του Dorian Gray του Oscar Wilde. Ττε οι συγγραφες πως οι Wilde, William Butler Yeats και sir Arthur Conan Doyle ταν λοι οι θαυμαστς των ργων του Machen. Επσης, σημεινεται συνθως στις καλliτερες μελτες της αγγλο -ουαλικς λογοτεχνας. Ο γλλος συγγραφας Paul -Jean Toulet μεταφρστηκε στο γαλλικ Machen's The Great God Pan και τον επισκφθηκε στο Λονδνο. Ο Charles Williams ταν επσης αφοσιωμνος στο ργο του Machen, το οποο ενπνευσε τη μυθιστοριογραφα του. Ο ιστορικς της φανταστικς λογοτεχνας Brian Stableford πρτεινε πως "ταν ο πρτος συγγραφας αυθεντικν σγχρονων ιστοριν φρκης και τα καλλτερα ργα του πρπει ακμα να θεωρηθον μεταξ των καλλτερων προντων του εδους".
     Η δημοτικτητα του Machen στη 10ετα του '20 στην Αμερικ σημειθηκε και το ργο του ταν επιρρο στην ανπτυξη της pulp fiction το που παρουσιστηκε σε περιοδικ πως το Weird Tales και σε ττοιους αξιλογους συγγραφες φαντασας πως ο James Branch Cabell, ο Clark Ashton Smith, ο Robert E. Howard, ο Frank Belknap Long (που γραψε αφιρωμα στον Machen στο στχο, "On Reading Arthur Machen"), ο Donald Wandrei, ο David Lindsay κι ο E. Charles Vivian. Η σημασα του αναγνωρστηκε απ τον Η. Ρ. Lovecraft, που στο ργο του "Υπερφυσικς Τρμος Στη Λογοτεχνα" υον ονμασε σαν ναν απ τους 4 σγχρονους δασκλους υπερφυσικο τρμου (με τους Algernon Blackwood, Lord Dunsany και M. R. James). Η επιρρο του στο ργο του Lovecraft τανε σημαντικ. Η ανγνωση του Lovecraft απ τον Machen στις αρχς στα 1920 τον οδγησε μακρυ απ τη προηγομενη γραφ του Dunsanian για την ανπτυξη αυτο που γινε ο Cthulhu Mythos. Η χρση του Machen απ να σγχρονο ουαλλικ λουξεμβουργιαν υπβαθρο, στο οποο κρβουνε θλιβερς αρχαες φρκες κι εναι ικανς να διασταυρωθον με τους σγχρονους ανθρπους προκλεσε προφανς τη παρμοια χρση του Lovecraft με φντο της Νας Αγγλας. Η ιστορα του Machen "Οι Λευκο νθρωποι" περιλαμβνει παρξενες αναφορς σε περεργες γνωστες τελετουργες κι ντα, μια ιδα που χρησιμοποιε ο Lovecraft συχν στους μθους.
     Ο Lovecraft αποτει φρο τιμς στην επιρρο, ενσωματνοντας μεσα μερικς απ τις δημιουργες κι αναφορς του Machen, πως ο Nodens και το Aklo, στον Cthulhu Mythos και χρησιμοποιντας παρμοιες plotlines, πως φανεται κυρως απ τη σγκριση του The Dunwich Horror με το The Great God Pan και The Whisperer in Darkness στο Μυθιστρημα Της Μαρης Σφραγδας. λλες ιστορες του Lovecraft με χρη αναφορ στο Machen περιλαμβνουν το The Call of Cthulhu, The Festival, Cool Air, Ο Απγονος και Το Χρμα Απ Το Διστημα. Οι ντονα ατμοσφαιρικς ιστορες τρμου κι υπερφυσικο χουνε διαβαστει με απλαυση απ πολλος σγχρονους συγγραφες τρμου και φαντασας, επηρεζοντας μεσα τον Peter Straub, τον Stephen King, τον Ramsey Campbell, τον Karl Edward Wagner, τον Sarban, τη Joanna Russ, τον Graham Joyce, τον Simon Clark, τον Tim Lebbon και τον Ted Klein, για ν' αναφρω μερικος μνο. Το μυθιστρημα Οι Τελετουργες του Klein βασστηκε εν μρει στους Λευκος Ανθρπους του Machen κι η μυθιστοριογραφικ ιστορα του Straub επηρεστηκε απ το The Great God Pan. Η επιρρο του δεν περιορζεται μνο στη φαντασα του εδους. Ο Jorge Luis Borges τον αναγνρισε σα σπουδαο συγγραφα και μσω αυτο ο Machen εχεν επιρρο στον μαγικ ρεαλισμ. Εχεν επσης σημαντικ επιρρο στους Paul Bowles και Javier Marías. ταν νας απ τους σημαντικτερους συντελεστς της ζως του ποιητ Sir John Betjeman, ο οποος του αποδδει τη μετατροπ του στην Αγγλικανικ Ανωττη Εκκλησα, να σημαντικ μρος της φιλοσοφας και της ποησης του. Η Sylvia Townsend Warner (ανηψι της 2ης γυνακας του Machen, Purefoy) τονε θαμαζε κι επηρεστηκε απ' αυτν, πως κι η εγγον του, η σγχρονη καλλιτχνις Tessa Farmer.



     Ο Machen ταν επσης πρωτοπρος στη ψυχολογα λγω του ενδιαφροντς του για τη διασνδεση του τοπου, της γης με το νου. Η περεργη περιπλνησ του στην Ουαλλα και στο Λονδνο, που καταγρφεται στην μορφη πεζογραφα του, τονε κνει να ενδιαφρει ιδιατερα τους συγγραφες, ειδικ εκενους που επικεντρνονται στο Λονδνο, πως οι Iain Sinclair και Peter Ackroyd. Ο Alan Moore γραψε μια εξερενηση των μυστικν εμπειριν του Machen στο ργο του Φδια & Σκλες. Ο Aleister Crowley αγπησε τα ργα του Machen, αισθανμενος τι περιεχε την αλθεια "Magickal" και τα βαλε στη λστα ανγνωσης για τους μαθητς του.. λλοι αποκρυφιστς, πως ο Kenneth Grant, βρσκουν επσης στον Machen μπνευση. Πολ πιο κοντ στη προσωπικ μυστικιστικ ποψη του Machen ταν η επδρασ του στη φλη του Evelyn Underhill, που αντικατπτριζε μερικς απ τις σκψεις του Machen στο μυστηριδες βιβλο της. να κεφλαιο του γαλλικο μπεστ σλλερ The Morning of the Magicians, απ τους L. Pauwels και J. Berger (1960), ασχολεται εκτενς με τη σκψη και τα ργα του Machen. Η προσγγισ του στη πραγματικτητα περιγρφεται ως παρδειγμα του φανταστικο ρεαλισμο που το βιβλο εναι αφιερωμνο.
     Στη μουσικ, ο συνθτης John Ireland βρκε τα ργα του να εναι μια εμπειρα που αλλζει τη ζω κι επηραζε μεσα μεγλο μρος της σνθεσς του. Ο Mark E. Smith του The Fall τονε βρκε επσης σαν μπνευση. Ομοως, το Current 93 χει σχεδισει τις μυστικιστικς κι απκρυφες κλσεις του Machen, με τραγοδια πως το "The Inmost Light", το οποο μοιρζεται τον ττλο του με την ιστορα του Machen. Μερικο καλλιτχνες στη Ghost Box Music, πως η Belbury Poly κι το γκρουπ Focus, αντλον ντονα απ τον Machen. Το διο ενδιαφρον παρουσιζουεν κι οι σκηνοθτες κινηματογρφου πως ο Guillermo del Toro κι ο Richard Stanley. λλες αξιοσημεωτες μορφς με ενθουσιασμ για το Machen εναι οι: Brocard Sewell, Barry Humphries, Stewart Lee και Rowan Williams, -Αρχιεπσκοπο του Canterbury. Μια εταιρεα Arthur Machen ιδρθηκε το 1948 στις ΗΠΑ κι επζησε μχρι τη 10 του '60. Ακολοθησε η Arthur Machen Society με δρα το Βρεττανα, το 1986, που με τη σειρ της αντικαταστθηκε απ τη σημεριν λογοτεχνικ κοιντητα The Friends of Arthur Machen. Μια (ΦAM) μη κερδοσκοπικ διεθνς λογοτεχνικ κοιντητα που ιδρθηκε το 1998 αφιερωμνη στην υποστριξη του ενδιαφροντος για τον Arthur Machen και το ργο του και για την ενσχυση της ρευνας. Εκδδει δο περιοδικ: τον Faunus, που ανατυπνει τα σπνια ρθρα του Machen και τη κριτικ του ργου του, τη Machenalia. Προωθε το ενδιαφρον χι μνο σ' αυτν, αλλ και σε γεγοντα που παιξε σημαντικ ρλο, πως η υπθεση των Αγγλων της Mons, και διοργαννει ψυχογεωγραφικς εκδρομς. Κυριτερα μλη της εναι: Javier Marías, Stewart Lee και R.B. Russell του Tartarus Press. Η κοιντητα προτθηκε για το Παγκσμιο Ειδικ Βραβεο Λογοτεχνας Φανταστικο: Μη Επαγγελματικ το 2006.
     Θα κλεσω το ρθρο με κτι που εχε γρψει ο Χ. Φ. Λβκραφτ  για τον ρθουρ Μχεν:

   "Απ' λους τους δημιουργος του Κοσμικο Τρμου, ανυψωμνου στη πιο ψηλ καλλιτεχνικ του βαθμδα, πολ λγοι καννας δεν μπορε να ελπζει να φτσει το μεγαλεο του ρθουρ Μχεν, συγγραφα μικρν και μεγλων διηγσεων στις οποες τα στοιχεα του κρυμμνου τρμου και του φβου που παραμονεει στις σελδες του αγγζουν ασγκριτα εππεδα σε ουσα και αληθοφνεια. Ο κριος Μχεν εναι νας νθρωπος των γραμμτων και διδσκαλος ενς μοναδικο λυρικο και εκφραστικο φους. ζησε μια ζω αφιερωμνη στη δημιουργα του Φανταστικο, αλλ και σε αρχαιολογικς εξερευνσεις, συνεπαρμνος απ τα μυστρια των σκοτεινν κελτικν δασν και απ τους θρλους της γεντειρς του, της Ουαλλας, λτρης της διαλεκτικς και της μεταφυσικς φιλοσοφας. Το αναμφισβτητο γεγονς στη περπτωση του Μχεν εναι αυτ: το δυναμικ και τρομακτικ υλικ στα ργα του, στκει μοναδικ στο εδος του κι υψνεται σα ξεχωριστ σμβολο, σημαδεοντας την εποχ του αλλ και την Ιστορα της Λογοτεχνας του Φανταστικο…"

             (H. P. Lovecraft, Supernatural Horror in Literature)


=========================



                                    Το Απκρυφο Φως

Ι.

     να φθινοπωριτικο βρδυ, καθς η λεπτ γαλαζωπ ομχλη σκπαζε σα ππλο τις ασχμιες του Λονδνου, προσδδοντας
μιαν υπροχη ψη στις δεντροστοιχες και τους δρμους, ο κος Τσαρλς Σαλσμπουρυ κατηφριζε με αργ βμα τη Ροπερτ Στρητ, πηγανοντας στο αγαπημνο του εστιατριο. Περπατοσε με το βλμμα καρφωμνο στο δαφος, σα να μελετοσε το πεζοδρμιο και καθς στριβε για να περσει τη στεν πρτα του ρεστωρν, συγκροστηκε μ' ναν ντρα που ερχταν απ' την αντθετη κατεθυνση.
-Με συγχωρετε, δεν πρσεχα πο βδιζα... Ω!, μα εσαι ο Ντισον!
-Ναι, εγ εμαι. Πς εσαι, Σαλσμπουρυ;
-Μια χαρ. Μα πο χθηκες;. Αν δεν κνω λθος, χουμε να ιδωθομε πντε χρνια περπου, τσι;
-Ναι, κπου τσο νομζω κι εγ. Θυμσαι ττε που μουν απνταρος και μ' εχες επισκεφθε στο σπτι μου στη Σρλοτ Στρητ;
-Βεβαιτατα. Θυμμαι που μου 'λεγες τι χρωστοσες νοκια πντε βδομδων κι τι εχες αναγκαστε να πουλσεις το ρολι σου σ' εξευτελιστικ τιμ.
-Αγαπητ μου η μνμη σου εναι αξιοθαμαστη. Ναι, μουν απνταρος ττε. Μα το περεργο εναι τι μετ την επσκεψη σου, τα οικονομικ μου γναν ακμα χειρτερα. νας φλος, περιγρφοντας τη κατστασ μου, επε πως εχα μενει παν με παν. Δεν εκτιμ αυτ τη χυδαα γλσσα, αλλ δυστυχς η κφραση κενη απεικνιζε θαυμσια τη κατστασ μου. Αλλ γιατ δεν πμε μσα; Μπορε να υπρχουνε κι λλοι νθρωποι που θλουν να δειπνσουν -εναι μια ανθρπινη αδυναμα το φαγητ, φλε μου.
-Βεβαως· ας μπομε, λοιπν. Καθς ερχμουν, αναρωτιμουν αν θα τανε πιασμνο το γωνιακ τραπζι· ξρεις, εκενο με το βελοδινο τραπεζομντηλο.
-Δεν. ξρω... εναι δειο! Λοιπν, πως σου 'λεyα, τα οικονομικα μου γναν ακμα χειρτερα.
-Και τ κανες ττε; ρτησε ο Σαλσμπουρυ βγζοντας το καπλο. Κθισε στην κρη της καρκλας, χοντας δη το νου του στο μενο.
-Τ κανα; Ε, λοιπν, κατσα κτω και σκφτηκα. πως γνωρζεις, διαθτω κλασσικ παιδεα και με χαρακτηρζει η απχθεια για κθε. εδους μπζνες: αυτ τα δο ταν και το κεφλαιο με το οποο ανημετπισα τον κοσμο. Ξρεις, εχω ακοσει πολλος να λνε πως οι ελις εναι απασιες! T αξιοθρνητος φαρισασμς! Σκεφτμουν συχν, Σαλσμπουρυ, η Θα μποροσα να γρψω αριστουργηματικ ποιματα τργοντας μνον ελις και πνοντας κκκινο κρασ. Προτενω να παραγγελουμε Κιντι μπορε να μην εναι πολ καλ, αυτ. τα μπουκλια του εναι γοητευτικ.
-Εδ εναι πολ καλ. Ας παραγγελουμε να μεyλο μπουκλι.
-Πολ ωραα. Σκεφτμουνα, λοιπν, την λλειψη προοπτικν για το τομ μου κι αποφσισα ν' ανοξω πανι για τη Θλασσα της λογοτεχνας.
-Αλθεια; Πολ παρξενο. Παρ' λ' αυτ, φανεσαι να τα καταφερνεις μια χαρ.
-Παρ' λ' αυτ! Πσο ειρωνικ αντιμετωπζεις ν ευγενς επγγελμα! Φοβμαι, Σαλσμπουρυ, τι δεν ξρεις τι σημανει καλλιτεχνικ αξιοπρπεια. Με βλπεις να κθομαι στο γραφεο μου - τουλχιστον μπορες να με δεις, αν δεσεις να με επισκεφθες - με πννα και μελνι, χωρς τποτε λλο μπρος μου κι ερχμενος ξαν λγες ρες αργτερα ανακαλπτεις (κατ πσα π1θαντητα) πωςχω γρψει ν αριστοργημα.
-Ναι, χεις δκιο. Δεν εχα ιδα πως η λογοτεχνα μπορε να εναι επικερδς.
-Κνεις λθος· οι ανταμοιβς της εναι μεγλες. Πρπει να σου πω, μια και το 'φερε η κουβντα, τι λγο καιρ μετ την επσκεψ σου, απκτησα κποια χρματα. νας θεος που πθανε αποδεχτηκε πολ γενναιδωρος.
-Α, μλιστα· τρα καταλαβανω. Πρπει να ρθανε τη κατλληλη στιγμ.
-ταν να δρο -να αναμφβολα καλοδεχομενο δpο. Το εξλαβα ως ανταμοιβ για τις ρευνς μου. Σου επα πριν τι εμαι νθρωπος των γραμμτων σως θα μουν ακριβστερος αν περιγραφα τον εαυτ μου ως νθρωπο της επιστμης.
-Αγαπητ μου Ντισον, χεις στ' αλθεια αλλξει πολ τα λγα τελευταα χρνια. Πστευα, το ξρεις λλωστε, τι σουν νας ανερμτιστος χασομρης της πλης, το εδος του ανθρπου που συναντ κανες στη βρεια πλευρ του Πικαντλυ κθε μρα απ το Μη μχρι τον Ιολιο.
-Ακριβς. Αλλ ακμα κι ταν ζοσα τσι, στη πραγμαπκτητα, ασυνεδητα ββαια, μορφωνμουν. Ξρεις τι ο καημνος ο πατρας μου δεν εχε τη δυναττητα να με στελει στο πανεπιστμιο. Πολλκις γκρνιαζα και τα 'βαζα με τον εαυτ μου που δεν εχα καταφρει να τελεισω τη μρφωσ μου. Τι τα θλεις, η τρλα της νιτης, Σαλσμπουρυ ·το Πικαντλυ τανε πανεπιστμιο για μνα. Εκε ρχισα να σπουδζω τη μεyλη επιστμη που ακμη και σμερα εξακολουθε να με απασχολε.
-Και ποια εναι αυτ η επιστμη;
-Η επιστμη της μεyλης πλης· η φυσιολογα του Λονδνου, κυριολεκηκ και μεταφορικ μιλντας, το μγιστο ζτημα που συνλαβε ποτ το ανθρπινο μυαλ. Πσο συναρπαστικ εναι η πλη μας -πσες συγκινσεις κα ηδονς δεν προσφρει η σπουδ της! Μερικς φορς τα χνω μπρος στο μεγαλεο και τη πολυπλοκτητα του Λονδνου. Το Παρσι μπορε κανες να το γνωρσει απ' κρη σ' κρη μετ απ λγο καιρ αλλ το Λονδνο εναι πντα να μυστριο. Στο Παρσι μπορες να πεις: "Εδ ζουν οι ηθοποιο, εκε οι μπομ κι οι αποτυχημνοι" αλλ στο Λονδνο τα πργματα εναι διαφορετικ. Ενδεχομνως να ανακαλψεις, με αρκετ δυσκολα ββαια, να δρμο που μνουν μνο πλστρες· αλλ στο δετερο ροφο ενς σπιτιο μπορε κποιος νος να μελετ τη γραμματικ των Χαλδαων και στη σοφτα που βλπει στο δρμο, κποιος ξεχασμνος καλλιτχνης να ψυχορραγε.
-Βλπω τι δεν χεις αλλξει καθλου, Ντισον, επε ο Σαλσμπουρυ ρουφντας αργ το κιντι του. Νομζω πως σε παρασρει η οργιδης φαντασα σου· το μυστριο του Λονδνου υπρχει μνο μες στο νου σου. Εμνα μου φανεται τι η πλη μας εναι αρκετ πληκτικ. Σπνια ακομε για κποιο αληθιν καλλιτεχνικ γκλημα στο Λονδνο, εν στο Παρσι αφθονον αυτο του εδους τα περιστατικ.
-Βλε μου ακμα λγο κρασ. Ευχαριστ. Κνεις λθος, φλτατε, πφτεις εντελς ξω. Το Λονδνο δεν χει καννα λγο να ντρπεται για τα εγκλματα που διαπρπονται εδ. Αν μας λεπει κτι εναι οι μηροι κι οι Αγαμμνονες. Carent quia νate sacro (επειδ δεν χουμε ιερ κι σιο -παρφραση), ξρεις.
-Θυμμαι το παρθεμα. Αλλ δε νομζω τι μπορ να σε παρακολουθσω.
-Λοιπν, για να μιλσω ανοιχτ, δεν υπρχουν καλο συγγραφες στο Λονδνο, ικανο να ειδικευτον σε ττοιου εδους θεματογραφα. Ο μσος δημοσιογρφος μας εναι βρβαρος και πληκτικς μχρι θαντου· με τον τρπο που διηγεται μια ιστορα τη καταστρφει. Η ιδα που χει για τη φρκη και για ,τι την προκαλε πσχει αθερπευτα. Το μνο που τον ικανοποιε εναι το αμα, το κκκινο, πηχτ αμα. ταν καταφρνει να το ανακαλψει, χι μνο το πετ σε εξωφρενικς ποστητες στα μοτρα του αναγνστη, αλλ πιστεει κιλας τι γραψε να καλ ρθρο. Πολ φτωχ αντληψη για το γρψιμο. Κι επ πλον, το δυστχημα εναι τι μνο κοιντοποι και κτηνδεις φνοι τραβον την προσοχ των πολλν και γρφονται ρθρα γι' αυτος. Για παρδειγμα, τολμ να πω τι δεν κουσες ποτ για την υπθεση του Χρλεσντεν.
-Πολ σωστ· δε θυμμαι να κουσα ποτ κτι.
-Και ββαια δεν κουσες· φυσικ εναι Κι ωστσο πρκειται για μια πολ περεργη ιστορα. Θα σου τη διηγηθ καθς θα πνουμε τον καφ μας. Χρλεσντεν, ξρεις, μλλον δεν πρπει να το ξρεις, βρσκεται στα περχωρα του Λονδνου· διαφρει εντελς απ' τα παλι πασγνωστα προστια πως το Νργουντ το Χμπστεντ, εναι τσο διαφορετικ κι απ το να και απ το λλο σο τουλχιστον διαφρουν τα δυο τελευταα μεταξ τους. Στο Χμπστεντ, για παρδειγμα, συναντ κανες πολυτελ σπτια σε οικπεδα δδεκα στρεμμτων και γεμτα πευκδεντρα, αν και τρα τελευταα μετακομζουν εκε πολλο καλλιτχνες, εν στο Νργουντ μνουν επορες μεσοαστικς οικογνειες που διλεξαν να εγκατασταθον εκε για «να βρσκονται κοντ στο παλτι», με αποτλεσμα μετ απ ξι μνες να χουν σιχαθε και το παλτι και την περιοχ τους. Το Χρλεσντεν μως εναι να προστιο χωρς χαρακτρα· εξλλου, εναι πολ καινοριο για να χει αποκτσει απ τρα χαρακτρα. 
   Οι δρμοι του εναι γεμτοι με σπρα και κκκινα σπτια, που λα τους χουν παρθυρα με λαμπερς πρσινες περσδες, πρτες με φουσκωμνα απ' την υγρασα κουφματα και μικρς αυλς στην πσω πλευρ τους, που οι ντπιοι επιμνουν να αποκαλον κπους. Υπρχουν ακμα μερικ μικρομγαζα δισπαρτα στα σοκκια, αλλ εκε που νομζεις τι αρχζεις να συλλαμβνεις τη φυσιογνωμα του προαστου, ξαφνικ τα πντα εξαφανζονται.
-Πς διβολο γνεται αυτ; Τα σπτια δεν καταρρουν μπρος στα μτια σου, υποθτω.
-χι ββαια δε συμβανει κτι ττοιο. Αλλ το Χρλεσντεν εξαφανζεται εξ ολοκλρου. Ο δρμος που βαδζεις γνεται μια συχη πρασι, τα σπτια γρω σου μεταμορφνονται σε φτελις και οι μικρο κποι σε πρσινα λιβδια. Απ' τη μια στιγμ στην λλη περνς απ τη πλη στην εξοχ· δεν υπρχει καννα μεταβατικ στδιο πως στις μικρς επαρχιακς πλεις, καμμι ενδιμεση περιοχ με πλατις πρασις και περιβλια, με σπτια που ολονα αραινουν. Η πλη τελεινει ξαφνικ κι απτομα. Οι περισστεροι απ' τους ανθρπους που μνουν εκε πρπει να πηγαινορχονται στο Λονδνο· χω δει πολλς μαξες και σοστες σταθμευμνες στις πρτες και τα πεζολια των σπιτιν. μως δεν μπορ να διανοηθ πιο μοναχικ κι ερημικ μρος, νομζω τι νιθει κανες πιο μνος στο Χpλεσντεν μρα μεσημρι παρ στην ρημο τα μεσνυχτα. 'λος πντων, πριν απ δυο τρα χρνια ζοσε εκε νας γιατρς. Εχε στσει τη μπροντζινη ταμπλα του με το κκκινο λαμπινι στην κρη του τελευταου τετραγνου ενς στενο δρμου, εν πσω ακριβς απ το σπτι του ρχιζαν να απλνονται προς το βορρ, μεγλοι αγρο και χωρφια. Δεν ξρω για ποιο λγο εχε διαλξει να εγκατασταθε σ' να τσον απμερο σημεο.
   σως ο Δρ Μπλακ, πως θα τον λμε απ δω και πρα, να ταν νθρωπος ευφυς που βλεπε μπροστ στο μλλον. Οι φλοι του, απ' σα γνανε γνωστ αργτερα, τον εχανε χσει για πολλ χρνια· δε γνριζαν καν τι εχε γνει γιατρς και, φυσικ, δεν ξεραν πο μενε. Οι πελτες του ταν λιγοστο στο Χρλεσντεν και τις περισστερες ρες της μρας τις περνοσε στο σπiτι μαζ με την ασυνθιστα μορφη γυνακα του. τανε καλοκαρι ταν εγκαταστθηκαν εκε κι οι νθρωποι τους βλεπαν σχεδν κθε βρδυ να κνουν τον περπατ τους. λα δειχναν τι ταν να πολ αγαπημνο ζευγρι. Οι περπατοι αυτο συνεχιστκανε και το φθινπωρο, αλλ μλις μπκε ο χειμνας σταμτησαν. Καθς οι μρες εχαν μικρνει κι ο καιρς εχε ψυχρνει, οι δρμοι κι οι πρασις κοντ στο Χρλεσντεν, πως ταν φυσικ, δεν προσφρονταν πλον για βλτες. Ολκληρο το χειμνα κανες δεν εδε τη κα Μπλακ. ταν οι ασθενες ρωτοσανε το γιατρ γι' αυτν, εκενος τους απαντοσε τι "η γυνακα του τανε λγο αδιθετη, αλλ χωρς αμφιβολα θα αισθαντανε καλλτερα ταν θα ερχταν η νοιξη".
   Η νοιξη ρθε, ρθε και το καλοκαρι, αλλ η κα Μπλακ δεν λεγε να εμφανιστε. Οι νθρωποι ρχισαν να σιγοψιθυρζουνε διφορα και κυκλοφρησαν παρξενες φμες. Οι σχσεις του ζεγους γιναν αντικεμενο συζητσεων στα απογευματιν τια, που λγο -πολ αποτελον τη μνη μορφ διασκδασης και συναναστροφς σε ττοια προστια. Σιγ -σιγ ο κος Μπλακ πρσεξε τι οι περισστεροι νθρωποι τον κοιτοσανε παρξενα, εν οι λιγοστο πελτες του με τον καιρ γνονταν ακμα πιο λγοι. Τελικ, οι γετονες του ζευγαριο ρχισαν να ψιθυρζουν μεταξ τους τι η κα Μπλακ ταν νεκρ κι τι την εχε σκοτσει ο ντρας της. μως δεν εχε συμβε κτι ττοιο· η κα Μπλακ εθεθη ζωνταν τον Ιονιο. ταν να κυριακτικο απγευμα να απ κενα τα υπροχα απογεματα που προσφρει το κλμα της Αγγλας κι ολκληρο το Λονδνο εχε ξεχυθε στους αγρος, βρεια, ντια, ανατολικ και δυτικ, για να μυρσουνε τη μοσχοβολι της τσαπουρνις και να δουν αν εχαν ανθσει οι αγριοτριανταφυλλις στους φρχτες.
   Εχα βγει κι εγ νωρς το πρω κι εχα κνει να μακρυν περπατο. Δεν ξρω πς αλλ, καθς εχα πρει το δρμο της επιστροφς για το σπτι, τυχε να βρεθ το απγευμα στο Χρλεσντεν. Για να λμε την αλθεια, εχα σταματσει για να ποτρι μπρα στο Τζνεραλ Γκρντον, το πιο ακριβ μπαρ της περιοχς και φεγοντας απ κει περιπλανθηκα για κμποση ρα μλλον σκοπα, σπου αντκρυσα εναν ανοιχτο φρχτη κι αποφσισα να εξερευνσω το λιβδι που απλωνταν πσω του. Το μαλακ χορτρι εναι πολ ευεργετικ για τα πδια, ειδικ μετ απ να πολωρο περπτημα στους χαλικστρωτους δρμους των προαστων. Περπτησα λοιπν, κμποση ρα και κποια στιγμ αποφσισα να καθσω σ' να παγκκι και να καπνσω. Καθς βγαζα απ' τη τσπη μου την καπνοσακκολα, το βλμμα μου στρφηκε προς τη κατεθυνση των σπιτιν. Και ξαφνικ νιωσα την ανσα μου να κβεrαι, τα δντια μου ρχισαν να χτυπον και το χρι μου σφιξε τσο δυνατ το ξλινο ραβδ που κρατοσα, στε το 'σπασα στα δο. τανε σαν να διαπρασε ηλεκτρικ ρεμα τη σπονδυλικ μου στλη κι ωστσο, για μια στιγμ που μου φνηκε αινας, πρλαβα να δω κτι που μ' κανε ν' αναρωτηθ τ στο διβολο συνβαινε. Χρειστηκε να περσουνε κμποσες στιγμς για να συνειδητοποισω τι ταν αυτ που εχε κνει τη καρδι μου να ριγσει και τα κκκαλα μου να τρξουνε στις κλειδσεις τους. Κοιτζοντας τη σειρ των σπιτιν απναντι μου, το μτι μου εχε πσει στο τελευταο και στο πνω παρθυρο κενου του σπιτιο εχα δει, για κλσματα δευτερολπτου, να πρσωπο. τανε το πρσωπο μιας γυνακας· κι ωστσο δεν τανε πρσωπο ανθρπινο. Εσ κι εγ, Σαλσμπουρυ, ταν μασταν μικρο, ακογαμε συχν, στο στασiδι κποιας λιτς εγγλζικης εκκλησiας, για να εδος λαγνεας που εναι αχρταγη, για μια φλγα που δε σβνει ποτ. Λγοι καταλαβανουμε, ακμα και σμερα, τι σημανουν αυτς οι λξεις.
   Ελπζω συ τουλχιστον να μη το μθεις ποτ, γιατ εγ, ταν εδα κενο το πρσωπο στο παρθυρο, κτω απ να γαλαν ουραν και ζεστ αρα να φυσ γρω μου κατλαβα πως εχα κοιτξει μσα σ' ναν λλο κσμο, πως εχα κοιτξει το ανοιχτ παρθυρο ενς συνηθισμνου σπιτιο κι εχα δει τη κλαση ορθνοιχτη μπρος μου. ταν πρασε το πρτο σοκ, μου πρασε απ' το νου η ιδα πως εχα, προς στιγμ, χσει τις αισθσεις μου· το πρσωπ μου σταζε κρον ιδρτα κι ανσαινα με δυσκολα, σα να μουν μισοπνιγμνος. Τελικ κατφερα να σηκωθ και να βγω πλι στο δρμο. Προχρησα με βμα αργ σπου φτασα μπρος σε κενο το σπτι. Στην εξπορτα υπρχε μικρ ταμπλλα με το νομα "Δρ Μπλακ". μως το φερε τσι η μορα στε τη στιγμ που περνοσα απ μπρος της, η πρτα νοιξε κι νας ντρας κατβηκε τρχοντας τα σκαλι. Δεν εχα καμμιν αμφιβολα πως ταν ο διος ο γιατρς. ταν ο συνηθισμνος τπος Λονδρζου: ψηλς, αδνατος, με χλομ, κτρινο πρσωπο κι να θαμπ μαρο μουστκι Μου ριξε μια ματι καθς διασταυρωθκαμε και παρ'λο που με κοταξε απλ, πως κοιτζει κανες ναν γνωστο διαβτη, αισθνθηκα μσα μου τι θα εχα κακ ξεμπερδματα αν μπλεκα μαζ του. πως μπορες να φανταστες, συνχισα το δρμο μου φοβερ σαστισμνος και τρομοκρατημνος απ' σα εχα δει.
   Λγο καιρ μετ ξαναπγα στο Τζνεραλ Γκρντον κι κουσα πολλ απ' τα κουτσομπολι που κυκλοφοροσανε για τους Μπλακ. Δεν ανφερα σε κανναν τι εχα δει το πρσωπο μιας γυνακας στο παρθυρο· κουσα μως τι λοι εχανε θαυμσει τα μορφα χρυσ μαλλι της κας Μπλακ και θυμθηκα πως εκενο που μ' εχε ξαφνισει και μ' εχε γεμσει με ανεπωτο τρμο ταν κοταζα τη μορφ στο παρθυρο των Μπλακ, ταν μια ομχλη κτρινων μαλλιν που πλαισωνε, σα φωτοστφανο, το κεφλι ενς στυρου. σα κουσα κενη τη μρα με συγκλονσανε. Γρισα σπτι κι βαλα τα δυνατ μου να πεσω τον εαυτ μου να πιστψει τι το πρσωπο στο παρθυρο ταν μια παρασθηση. Ανφελο. ξερα πολ καλ τι πργματι εχα δει αυτ που σου περιγραψα, κατ βθος μουνα ββαιος τι εχα δει τη κα Μπλακ. Απ την λλη, μως, τα κουτσομπολι των γειτνων, η υποψα τους, εντελς λανθασμνη κατ τη γνμη μου, πως εχε γνει φνος κι η δικ μου πεποθηση τι κτι βρμικο κι σχημο κρβαν οι τοχοι του κκκινου γωνιακο σπιτιο στη Ντβον Στρητ, ταν αρκετ για να με προβληματσουνε. Πς μως να οικοδομσω μια λογικ θεωρα βασιζμενος απλ σ' αυτ τα ετερκλητα στοιχεα; Με λγα λγια βρθηκα ξφνου μσα σ' να κσμο μυστηρου. σπασα το κεφλι μου και πρασα πολλς ρες κνοντας τολμηρος συλλσyισμος, μα δε προχρησα οτε βμα πλησιστερα στην αληθιν λση και καθς οι μρες του καλοκαιριο περνοσαν, η λη υπθεση φαινταν να ξεθωριζει, να βυθζεται στην αχλ της λησμονις, να μνει στη μνμη σαν νας εφιλτης του περασμνου μνα που τλειωσε.
   μουνα σγουρος τι με τον καιρ θα αποσυρτανε σε κποια σκοτειν γωνι του νου μου -δε θα τη ξεχνοσα τελεως ββαια, γιατ ττοια περιστατικ δεν ξεχνιονται ποτ - αλλ να πρω, καθς ξεφλλιζα την εφημερδα, το μτι μου πεσε πνω στον ττλο ενς μονστηλου. Μλις διβασα τις λξεις "Η υπθεση του Χρλεσντεν", κατλαβα περ τνος επρκειτο. Η κα Μπλακ εχε πεθνει. Ο Μπλακ εχε καλσει ναν λλο γιατρ για να πιστοποισει τα ατια του θαντου της. Εκενος κτι φανεται ανακλυψε, που τον βαλε σε υποψες και ζτησε αμσως να γνει νεκροψα στο πτμα της τυχης γυνακας. Το αποτλεσμα;
   Ομολογ τι, διαβζοντς το, νιωσα σαν να τρωγα μια γροθι στο στομχι -ταν ο θραμβος του απροσδκητου. Οι δυο γιατρο που διενργησαν τη νεκροψα αναγκστηκαν να διαβεβαισουνε το δικαστριο τι δεν παρατηρησανε τποτε που θα μποροσε να αποδσει το θνατο σ' εγκληματικ ενργεια· τα χημικ τεστ κι η εξταση του πτματος δεν εντοπσανε τη παρουσα κανενς δηλητηρου. Ο θνατος, συμπραναν, ταν αποτλεσμα κποιας σκοτεινς κι επιστημονικ ανεξιχναστης μορφς εγκεφαλικς ασθνειας. Ο ιστς του εγκεφλου και τα κτταρα της φαις ουσας της δστυχης γυνακας εχαν υποστε κποιου εδους παρξενες αλλοισεις. Μλιστα, ο νετερος απ τους δυο γιατρος, που χει κποια φμη, νομζω, ως ειδικς επ των εγκεφαλικν διαταραχν, κανε κποιες παρατηρσεις κατ τη διρκεια της κατθεσς του, που με ξαφνισανε καθς τις διβασα, αν και δεν κατανησα απ' τη πρτη στιγμ πλρως τη σημασα τους. Δλωσε, που λες, εκενος ο γιατρς τα εξς:
   "Στην αρχ της εξτασης του πτματος διαπστωσα με κπληξη τα συμπτματα μιας ασθνειας εντελς νας για μνα, παρ τη κποια εμπειρα που χω. Δεν υπρχει λγος να υπεισλθω αυτν τη στιγμ σε λεπτομρειες. Πρπει μως να πω τι, καθς προχωροσα στην εργασα μου, λο και περισστερο δυσκολευμουν να πιστψω τι ο εγκφαλος, που βρισκτανε μπρος μου, ανκε σε ανθρπινο ον".
   πως καταλαβανεις, η δλωση αυτ προκλεσε ασθηση κι ο ιατροδικαστς ρτησε το γιατρ αν εννοοσε πως ο εγκφαλος της γυνακας μοιαζε με εγκφαλο ζου. "'Οχι", απντησε κενος, "δεν τθεται ττοιο ζτημα. Μερικ απ' τα συμπτματα που παρατρησα οδηγονε βεβαως προς αυτ τη κατεθυνση, αλλ κποια λλα -κι αυτ τανε το παρξενο - προδδουν μια διταξη των νερων εντελς διαφορετικ απ την αντστοιχη ανθρπινη ζωικ".
   σως να σου φανε περεργο, αλλ πρπει να στο πω: η ετυμηγορα των ενρκων τανε πως ο θνατος της γυνακας οφειλτανε σε φυσικ ατια, οπτε, στο μτρο που αφοροσε το κοιν, η υπθεση θεωρθηκε λξασα και μπκε στο αρχεο. μως εγ, απ' τη στιγμ που διβασα σα εχε πει ο γιατρς, αποφσισα να μθω περισστερα, αναλαμβνοντας μνος μου μιαν ρευνα, που εκ πρτης ψεως φαινταν κρως ενδιαφρουσα. Αντιμετπισα, ββαια, πολλς δυσκολες, αλλ μπορ να πω πως σε κποιο βαθμ, τα κατφερα. Παρ' λο που -αλλ, φλτατε, φανεται τι χουμε χσει την ασθηση του χρνου. Συνειδητοποιες τι καθμαστε εδ σχεδν τσσερις ρες; Οι σερβιτροι μας κοιτζουνε περεργα. λα να πληρσουμε το λογαριασμ και να φγουμε.
     Οι δυο ντρες βγκαν αμλητοι απ το εστιατριο και σταθκανε για λγο να τους φυσξει το δροσερ αερκι. Η κνηση στη Κβεντρυ Στρητ τανε πολ μεγλη. Απ παντο ακογονταν τα καμπανκια των διερχμενων αμαξν κι οι φωνς των εφημεριδοπωλν. μως το βαθ, υπγειο μουρμουρητ της πλης του Λονδνου δυνμωνε κποιες στιγμς και κλυπτε τους θορβους της επιφνειας.
-Πολ παρξενη υπθεση, τσι; ρτησε μετ απ λγο ο Ντισον. Εσνα, ποια εναι η γνμη σου;
-Αγαπητ μου φλε, εφσον δεν χω ακοσει το τλος της ιστορας, αδυνατ να σχηματσω γνμη. Πτε θα μου διηγηθες τη συνχεια;
-λα καννα βρδυ στο σπτι μου· την επμενη Τρτη, ας πομε. Ορστε η διεθυνσ μου. Καληνχτα· πρπει σε λγο να βρσκομαι στο Στραντ.
     Ο Ντισον σφριξε σε μια διερχμενη μαξα κι ο Σαλσμπουρυ προχρησε με τα πδια βρεια, προς το σπτι του.

ΙΙ.

     Ο κος Σαλσμπουρυ, πως γνεται αντιληπτ απ' τα λγα λγια που πρλαβε να πει τις ελχιστες φορς που νοιξε το στμα του στο ρεστωρν, ταν νεαρς τζντλεμαν, καθ' λα προσγειωμνος στη πραγματικτητα, που αισθανταν σχημα μπρος σε καθετ μυστηριδες κι ασυνθιστο, κι απεχθανταν εκ φσεως το παρδοξο. ση ρα γευμτιζε στο ρεστωρν, εχε αναγκαστε ν' ακοει σιωπηλ την απθανη αφγηση ενς ανθρπου που ηδονιζταν να ανακατεεται με σκοτεινς υποθσεις και μυστριο. τσι, νιωθε κπως κουρασμνος τρα που δισχιζε τη Σφτσμπουρυ βενιου και βυθιζτανε στα σοκκια του Σχο, με κατεθυνση μια ταπειν γειτονι βρεια της ξφορντ Στρητ, που τανε το σπτι του. Καθς περπατοσε, προσπαθοσε να φανταστε ποι θα τανε το μλλον του Ντισον, ενς αξιαγπητου νου ανθρπου, του οποου τα μνα εφδια στη ζω ταν να αμφισβητσιμο λογοτεχνικ ταλντο και κποιο πενιχρ εισδημα απ μια κληρονομι που του εχε αφσει νας προνοητικς συγγενς. Θα τανε κρμα μια ττοια εξυπνδα, συνδυασμνη με μια τσο ζωηρ φαντασα, να καταντοσε κποια μρα να ακολουθσει καρριρα στη διαφμιση.
     Απορροφημνος απ' αυτς τις σκψεις και προβληματισμνος απ' τις παρξενες ιδες που εχανε γεννσει στο μυαλ του φλου του το πρσωπο μιας ρρωστης γυνακας και μια εγκεφαλικ ασθνεια, ο Σαλσμπουρυ βδιζε στα αμυδρ φωτισμνα σοκκια, χωρς να πρει εδηση τι εχε αρχσει να φυσει νεμος που μογκριζε στα σταυροδρμια παρασροντας τα σκουπδια στις κρες των πεζοδρομων, την δια ρα μαρα σννεφα εχαν αρχσει να ζνουν απειλητικ το αρρωστημνο κτρινο φεγγρι. Οι σποραδικς βροχοστλες που πσανε στο πρσωπ του δεν ταν αρκετς για να τον βγλουν απ' τις σκψεις του και μνον ταν ξσπασε ξαφνικ η μπρα, συνειδητοποησε πως πρεπε να βρει κποιο καταφγιο. Η βροχ, σπρωγμνη απ' τον νεμο, γργορα γινε ορμητικ καταιγδα Σε λγα λεπτ νας χεμαρρος νερο κυλοσε στα ρεθρα και σχημτιζε λιμνολες μπρος στους ξεχειλισμνους υπονμους. Οι λιγοστο διαβτες που κυκλοφοροσανε ττοιαν ρα στο δρμο, εχαν δη εξαφανιστε, τρχοντας σα τρομοκρατημνα κουνλια προς κποια αρατα καταφγια. Ο Σαλσμπουρυ σφριξε πολλς φορς για κποια μαξα, αλλ καμμι δε φαινταν. ριξε μια ματι γρω του, προσπαθντας να δει πσο μακρυ βρισκταν απ' την ξφορντ Στρητ. Διαπστωσε με τρμο πως οι σκψεις του τον εχανε παρασρει κι εχε χσει το δρμο του. Δυστυχς, βρισκτανε πλον σε μια περιοχ που δε γνριζε κι απ' σο μποροσε να δει, δεν υπρχε πουθεν κποιο υπνωτριο λλος δημσιος χρος που θα μποροσε να καταφγει πληρνοντας το ασμαντο ανττιμο των δυο πεννν. Οι φανοσττες τανε λγοι κι απεχαν αρκετ ο νας απ' τον λλο· το λδι που καιγτανε στους βρμικους γυλινους θλους τους σκρπιζε να μουντ, τρεμουλιαστ φως που του επτρεπε να διακρνει τερστιες σκις μεγλων παλιν σπιτιν του δρμου.
     Συνχισε να βαδζει με βμα ταχ και το κορμ του ζαρωμνο για να μετριζει την ορμ της βροχς. Κπου-κπου σκωνε το κεφλι και το βλμμα του πεφτε στα ρπτρα των σπιτιν, κτω απ' τα οποα υπρχανε μπροντζινες κι ως επ το πλεστον, παλις και σκουριασμνες ταμπλες με τα ονματα των ιδιοκτητν των ενοικιαστν. σο περνοσε η ρα, η καταιγδα λο και δυνμωνε. Εχε γνει μοσκεμα πλον και το νο του καπλο εχε καταστραφεi, αλλ η ξφορντ Στρητ δεν λεγε να φανε. νιωσε ανακοφιση κι αναστναξε βαθι ταν το μτι του πεσε στην εσοδο μιας σκοτεινς στος που Θα μποροσε ν' αποφγει αν χι τον νεμο τουλχιστον τη βροχ:. τρεξε και στθηκε στη πιο στεγν κι απγκια γωνι της κι ριξε μια ματι γρω του. Βρισκτανε σ' να εδος πεζδρομου κτω απ' το προστγασμα ενς ψηλο σπιτιο· πσω του ανοιγταν μια μακρστενη στο που οδηγοσε, ανμεσα απ ξεβαμμνους τοχους, σε περιοχς και δρμους γνωστους. μεινε εκε κμποσην ρα περιμνοντας μταια να στεγνσει κι ελπζοντας ν' ακοσει τις ρδες κποιας μαξας να αντηχονε στο πλακστρωτο.
     Ξαφνικ φτασαν στ' αυτι του φωνς και φασαρα· ρχονταν απ' το βθος της στος και σιγ-σιγ δυνμωναν. Σε δυο λεπτ δικρινε τη βραχνιασμνη φων μιας γυνακας που φναζε κι απειλοσε θεος και δαμονες, εν κπου-κπου νας ντρας μογκριζε κι βριζε. Αν κι η λη σκην στερονταν ρομαντισμο, ο Σαλσμπουρυ απολμβανε πντα τους καυγδες του δρμου κι τανε, κατ κποιο τρπο, εραστς του Θεματος, οπτικο κι ακουστικο, που παρουσαζαν οι μεθυσμνοι. Αποφσισε, λοιπν, να στσει αυτ και να παρακολουθσει τη σκην με τη διθεση ενς Θεατ της μεγλης περας. Δυστυχς, μως, ο θρυβος της βροχς ξαφνικ δυνμωσε, και το μνο που μποροσε να ακοσει τανε τα ανυπμονα βματα της γυνακας και το τρκλισμα του ντρα καθς πλησιζανε προς το μρος του. Κουρνιασμνος στη σκι
του τοχου περμενε σπου το ζευγρι φτασε σε απσταση λγων μτρων. Ο ντρας ταν εμφανς μεθυσμνος κι αναγκαζταν να καταβλλει μεγλες προσπθειες για να μη καταρρεσει· παραπατοσε και ταλαντευτανε δεξι κι αριστερ, σαν κτι σκυλι που μερικς φορς κυνηγνε τα αρατα πλσματα του ανμου. Η γυνακα εχε το βλμμα της στυλωμνο μπρος· δκρυα κυλοσαν στα μγουλ της, αλλ ξαφνικ, καθς στθηκαν κι οι δυο μπρος στον κρυμμνο Σαλσμπου­ρυ, τα μτια της αστρψανε και ξσπασε σ' να χεμαρρο βρεων κατ του συντρφου της.
-Παλινθρωπε, σ' εσνα μιλ, βρωμσκυλο, συνχισε μετ απ κμποσες ασυνρτητες βλαστμιες, νομζεις τι θα δουλεω για πντα σα σκλβα, εν εσ θα τσιλημπουρδζεις με τις τσολες στη Γκριν Στρητ και θα χαλς στο πιοτ ,τι χεις και δεν χεις; Κνεις λθος, πολ μεγλο λθος, Σαμ. Ειλικριν, δεν αντχω λλο. Σε βαρθηκα, καταραμνε παλιοκλφτη, σε βαρθηκα κι εσνα και τ' αφεντικ σου. Τρβα και κνε ,τι σου κατεβανει στο κεφλι. Το μνο που θλω εναι να σε τσιμπσουνε και να σε χσουνε μσα για τα καλ.
     Η γυνακα ξαφνικ ξεκομπωσε το φρεμα της κι βγαλε απ' τον κρφο της κτι που μοιαζε με χαρτ· το τσαλκωσε νευρικ και το πταξε μακρυ. πεσε στα πδια του Σαλσμπουρυ. Κατπιν ρχισε να τρχει και χθηκε μες στο σκοτδι, εν ο ντρας συνχισε να παραπαει μουγκρζοντας και μονολογντας ασυναρτησες. Ο Σαλσμπουρυ τον εδε να τρεκλζει στον πεζδρομο, να σταματ κθε τσο σα να μην εχε δυνμεις να σταθε στα πδια του κι στερα να ξαναρχζει το ασταθς βδισμα και το παραμιλητ. Ο ουρανς εχεν αρχσει να καθαρζει· τα λευκ χνουδωτ σννεφα απομακρνονταν απ' το φεγγρι, επιτρποντας στο φως του να φτσει στη γη. Ο Σαλσμπουρυ χαμλωσε το βλμμα του κι εδε μπρος του στο δαφος το τσαλακωμνο κομμτι χαρτ. που εχε πετξει η γυνακα. Περεργος να μθει το περιεχμενο του, το πρε και το χωσε στη τσπη. Αμσως μετ, βγκε απ τη στο και συνχισε το δρμο του.

ΙΙΙ.

     Ο Σαλσμπουρυ ταν νθρωπος τακτικς. Μλις φτασε σπτι, μουσκεμνος ως το κκκαλο, με τα ροχα κολλημνα στο κορμ και το καινοριο του καπλο καταστραμμνο, το πρτο πργμα που σκφτηκε να προφυλξει ταν η υγεα του. τσι, λοιπν, γδθηκε, φρεσε να ζεστ μπουρνοζι κι αποφσισε να πιει να εφιδρωτικ ποτ, να ποτρι τζιν με νερ, βρασμνο σ' να απ κενα τα καμιντα που μετριζουνε τις δυσκολες της ζως του σγχρονου εργνη. Αφο πιε το ποτ και ζεστθηκε, κπνισε μια ππα να χαλαρσει και κατπιν ξπλωσε στο κρεβτι σε μια κατσταση ευχριστης χανωσης χωρς να σκεφτε καθλου τη περιπτει του στη σκοτειν στο τις παλαβομρες που του εχεν αραδισει ο Ντισον, στο ρεστορν. Την δια διθεση εχε και το πρω στο πργευμα, γιατ ταν απ' τους ανθρπους που δε σκφτονται τποτε πριν τελεισουνε το πρωιν τους. Μλις μως μζεψε το φλυτζνι και τα πιτα απ το τραπζι, θυμθηκε το χαρτ που εχε μαζψει απ' το δρμο κι ρχισε να το ψχνει στις τσπες του ακμα βρεγμνου πανωφοριο. Δε θυμτανε σε ποια το 'χε βλει και προς στιγμ φοβθηκε τι το εχε χσει, αν και δεν τανε σε θση να εξηγσει στον εαυτ του για ποιο λγο δινε τση σημασα σε κτι ολωσδιλου ανητο.
     Αναστναξε με ανακοφιση ταν τα δχτυλα του γγιξαν το τσαλακωμνο χαρτ στην εσωτερικ του τσπη. Το τρβηξε απαλ και το ακομπησε στο τραπεζκι του γραφεου, δπλα στη καρκλα του, με τση προσοχ λες κι τανε κποιο σπνιο κσμημα. Κατπιν ναψε τη ππα του και κοταξε για λγα λεπτ το ερημ του. νας ανεξγητος πειρασμς να το πετξει στη φωτι να καε πλευε μσα του, με την επιθυμα να μθει τι γραφε και για ποιο λγο το εχε πετξει με ττοια μανα κενη η οργισμνη γυνακα. πως εναι φυσικ, τελικ επικρτησε το δετερο συνασθημα και πλι μως, συνχισε να νιθει να εδος απχθειας, ακμα κι ταν πρε το χαρτ και το ξετλιξε μπρος του. τανε βρμικο και λεκιασμνο, προφανς το εχανε σκσει απ να φτην σχολικ τετρδιο και κποιο τρεμμενο χρι εχε γρψει πνω του μια δυσανγνωστη φρση.
     Πρε μια βαθειν ανσα κι σκυψε για να δει καλλτερα. Μετ γειρε στη καρκλα κοιτζοντας ανκφραστα στο κεν, σπου ξαφνικ ξσπασε σ' να γλιο τσο βροντερ που το μωρ της σπιτονοικοκυρς του στο κτω πτωμα ξπνησε κι απντησε στην ιλαρτητ του με τσιρδες. μως εκενος δε σταμτησε να γελ και πινοντας ξαν το χαρτ ξαναδιβασε μια φρση που φαινταν εντελς ανητη. "0 Κ. χρειστηκε να πει να δει τους φλους του στο Γlαρσι", γραφε το χαρτ. "Τρβερς Χντελ Σ. Γρος νας στο χορτρι,/γροι δυο στη κοπελλι,/ γροι τρεις στη σφενταμι".
     Τσαλκωσε το χαρτ, πως εχε κνει κενη η θυμωμνη γυνακα τη προηγομενη νχτα κι ετοιμστηκε να το πετξει στο τζκι. μως συγκρατθηκε και το ριξε απαλ μες στο συρτρι του γραφεου. στερα βαλε πλι τα γλια. λα αυτ τανε γελοα, σχεδν προσβλητικ για τη λογικ του κι νιωσε ντροπ που προς στιγμν εχε πιστψει τι θα ανακλυπτε κτι ενδιαφρον. Αισθνθηκε σαν εκενους που ψχνουν με αδημονα τις στλες των εφημερδων μπως και ανακαλψουνε κτι συνταρακτικ και τελικ το μνο που διαβζουν εναι οι διαφημιστικς καταχωρσεις και διφορες λλες κοινοτοπες. Σηκθηκε, πλησασε στο παρθυρο και κοταξε ξω, τη νωχελικ πρωιν ζω της γειτονις του: υπηρτριες με βρμικες ποδις πλεναν τα κεφαλσκαλα των σπιτιν, εν ο ψαρς κι ο χασπης εχανε πισει ψιλ κουβντα, προφανς για την ακρβεια και την αναδουλει τους. Στο βθος του δρμου μια ελαφρι καταχνι προσδιδε κποιο μεγαλεο στη προοπτικ, αλλ συνολικ η θα ταν μλλον καταθλιπτικ, -θα 'λεγε κανες τι παρουσαζε ενδιαφρον μνο για κενους τους ματαισπουδους μελετητς της λονδρζικης ζως, που αναζητον μετ μανας ,τι χουν μθει απ' τα βιβλα να θεωρονε σπνιο κι απ πσαν ποψη εκλεκτ. Απομακρνθηκε απ' το παρθυρο αηδιασμνος με τον εαυτ του και κθισε στο αναπαυτικ κθισμα, μια πολυθρνα καπιτοναρισμνη με πρσινο μαξιλαρωτ κλυμμα που κατληγε σε λεπτ, κτρινα κρσσια -το καχημα και το θλγητρο του διαμερσματς του. Σχεδν κθε πρω καθτανε στο γραφεο και σχεδαζε τη πλοκ ενς βιβλου που σκπευε να γρψει -να μυθιστρημα που θα αναφερτανε στα σπορ και τον ρωτα και θα αφηγονταν τις περιπτειες ενς νεαρο που εργαζταν στους στβλους ενς αριστοκρατικο κολεγου θηλων.
     Συνθως ασχολονταν μ' αuτν τη δουλει μχρι την ρα του μεσημεριανο φαγητο, αλλ εκενο το πρω δεν μποροσε να χαλαρσει. Αφο για κμποσα λεπτ στριφογριζε νευρικ στη πολυθρνα, τελικ μζεψε τα χαρτι του και σηκθηκε, βρζοντας τον εαυτ του που δεν εχε διθεση να δουλψει. Στην πραγματικτητα, μως, η νευρικτητα του οφειλτανε στο τραγουδκι που ταν γραμμνο στο χαρτ που εχε πετξει εκενη η γυνακα στη στο. Το τραγουδκι αυτ εχε «καρφωθε» στο μυαλ του και συνεχς τα χελη του σιγοψιθριζαν μηχανικ:

       Γρος νας στο χορτρι,
        γροι δυο στη κοπελλι,
     γροι τρεις στη σφενταμι.

     Συνειδητοποιντας το, ξαφνιστηκε και εκνευρστηκε. ταν σαν εκενα τα βλακδη ρεφραν του μιοζικ χωλλ που γνονται αμσως της μδας κι που κι αν βρεθες, ακος τους λλους να τα μουρμουρζουν γρω σου και να σου σπνε τα νερα. Αποφσισε να πει μια βλτα με την ελπδα τι ο συνωστισμς του πλθους και η φασαρα των τροχοφρων στους δρμους θα τον βοηθοσαν να ξεχσει τη νυχτεριν περιπτεια του και τις σαχλαμρες που εχε διαβσει στο τσαλακωμνο χαρτ.
     Βγκε απ' το σπτι και για κμποσην ρα βδιζε σα χαμνος, ταν κποια στιγμ αντιλφθηκε τι περπατοσε σ' να απμερο σοκκι, μακρυ απ' τη φασαρα και τους θορβους της πλης. Η αππειρ του εχε αποτχει η μταιη προσπθεια του να βγλει κποιο νημα απ' τη φρση του τσαλακωμνου χαρτιο τον εχε, για μια ακμη φορ, αποπροσανατολσει. Γρισε σπτι νευριασμνος. νιωσε κπως καλλτερα μνο ταν ρθε η Τρτη και θυμθηκε πως εχε ραντεβο με τον Ντισον στο σπτι του. τανε σγουρος τι οι λεπτς ονειροφαντασες ενς μοναχικο ανθρπου των γραμμτων θα ταν ιδιατερα ευχριστες συγκρινμενες με τις μμονες ιδες που τον καττρυχαν, με κενο το λαβρινθο των σκψεων, μσα στον οποο περιπλανιταν χωρς καμι δυναττητα διαφυγς.
     Το σπτι του Ντισον βρισκτανε σ' ναν απ κενους τους συχους δρμους που εννουν το Στραντ με το ποτμι. ταν ο Σαλσμπουρυ δισχισε τη στεν πρτα του δωματου του φλου του, διαπστωσε τι ο μακαρτης θεος εχε αποδειχτε ιδιατερα γενναιδωρος. Στο πτωμα στραφταν και λαμπαν λα τα χρματα της Ανατολς- ταν, πως τνισε αυτρεσκα ο Ντισον, «να δειλιν μσα σ' να νειρο», εν το φως των φανοστατν του δρμου, το λυκφως του λονδρζικου σορουπου, κρατιταν ξω απ' το δωμτιο χρη σε κτι χοντρς κουρτνες, υφασμνες με χρυσαφνιο νμα. Στα ρφια ενς δρινου ντουλαπιο υπρχανε καντια και πιτα απ παλι γαλλικ πορσελνη κι οι μαυρασπρες γκραβορες, που ταν κρεμασμνες στις γιαπωνζικες ταπετσαρες των τοχων, ταν πολ πιο μορφες απ κενες που μπορε να βρει κανες στους αντικρ του Χιμαρκετ και της Μποντ Στριτ. Ο Σαλσμπουρυ κθισε σε μια καρκλα κοντ στο τζκι. Η ατμσφαιρα μριζε λιβνι και καπν. Εχε μενει φωνος μπροστ σ' αυτ το μεγαλεο. Δε θυμταν πια τις ξεφτισμνες ταπετσαρες, τις ξεθωριασμνες χρωμολιθογραφες και  το σκουριασμνο καθρφτη του δικο του διαμερσματος,
-Εμαι πολ χαρομενος που ρθες, επε ο Ντισον. νετο το δωματικι μου, τσι; Αλλ εσ φανεσαι χλια. Σε περαξε καννας;
-Οχι, αλλ εχα πολλς σκοτορες τις τελευταες μρες. Στη πραγματικτητα για λα φταει μια -μια παρξενη περιπτεια, αν μπορ να την ονομσω τσι. Για να λμε την αλθεια, πρκειται για κτι εντελς ανητο -αλλ, σε, θα σου μιλσω γι' αυτ αργτερα. Μου εχες υποσχεθε τι θα μου λεγες το τλος εκενης της ιστορας που εχες αρχσει να μου διηγεσαι στο εστιατοριο.
-Ναι. Αλλ φοβμαι, Σαλσμπουρυ, πως εσαι αδιρθωτος. Εσαι σκλβος αυτο που αποκαλες ρεαλισμ. Γνωρζω πολ καλ τι κατ βθος θα θελες να πιστψεις πως το παρδοξο σ' αυτ την υπθεση εναι δικ μου επινηση, τι τα πντα εναι στην πραγματικτητα ξεκθαρα και αδιαμφισβτητα, πως λνε και οι αναφορς της αστυνομας. μως, μια και ρχισα να σου διηγομαι αυτ την ιστορα, δεν πρκειται να σε απογοητεσω, θα συνεχσω και θα σου τα πω λα, μχρι το τλος. Πρτα μως θα φρω κτι να πιομε. Στο μεταξ εσ μπορες να ανψεις τη ππα σου.
     Ο Ντισον πγε στο δρινο ντουλπι και ξεχνιασε απ τα βθη του να σφαιρικ μπουκλι και δυο ποτηρκια με επχρυσο στμιο.
-Εναι Βενεδικτνη, επε. Θα πιεις λγο, τσι;
     Ο Σαλσμπουρυ γνεψε καταφατικ Οι δυο ντρες για κμποσες στιγμς κθονταν αμλητοι, ρουφντας το ποτ τους και καπνζοντας. Τη σιωπ σπασε πρτος ο Ντισον.
-Για να δομε, επε. Εχαμε μενει στην ρευνα που κανα, τσι; μλλον χι, σου εχα μιλσει γι' αυτν. Α, ναι· τρα το θυμθηκα. Σου λεyα τι εχα αντιμετωπσει πολλς δυσκολες, αλλ κατ κποιον τρπο, κτι κατφερα. Εκε δεν εχαμε μεινει;
-Ναι, εκε. Για να εμαι ακριβστερος, νομζω πως οι λξεις: παρλο που... ταν οι τελευταες που κουσα απ' το στμα σου γι' αυτ την υπθεση.
-Ακριβς. Το σκφτηκα πολ αυτς τις μρες και κατληξα στο συμπρασμα τι εκενο το «παρλο» στην ουσα ταν πολ πιο ντονο απ σο εχα αφσει να εννοηθε. Με κνδυνο να σου φαν ψετης, οφελω να σου εκμυστηρευτ, φλτατε, τι σα ανακλυψα, νμισα πως ανακλυψα, στην πραγματικτητα ταν να μεγλο τποτε. Εξακολουθ να παραμνω πολ μακρι απ τη λση του προβλματος. μως προτθεμαι ,τι γνωρζω να σου το πω. Θα θυμσαι πσο μ' εχαν εντυπωσισει οι παρατηρσεις του ενς απ τους δυο γιατρος που διενργησαν τη νεκροψα στο πτμα της συζγου του Μπλακ. κρινα, λοιπν, τι ταν σκπιμο, πριν απ' λα, να προσπαθσω να τον βρω και να μθω κτι πιο συγκεκριμνο και σαφς. Κατφερα, μσω ενς κοινο γνωστο, να ρθω σε επαφ μαζ του και κανονσαμε να συναντηθομε στο σπτι του. Αποδεχτηκε τι ταν νας πολ ξυπνος και ευχριστος τπος· μλλον νεαρς, δεν μοιαζε καθλου στην τυπικ εικνα του γιατρο που χουμε στο μυαλ μας. Να φανταστες τι πριν ξεκινσουμε τη συζτησ μας, μου πρσφερε ουσκι και πορο. πως καταλαβανεις, δε δστασα να του μιλσω ανοιχτ. Του τνισα τι η κατθεσ του στην υπθεση του Χρλεσντεν με εχε εντυπωσισει
και του δειξα την εφημερδα που εχα διαβσει το ρεπορτζ κι εχα υπογραμμσει τις δηλσεις του. Πριν απαντσει, με κοταξε εξεταστικ.
-"Σας εντυπωσασε, τσι;" επε τελικ. "Λοιπν, πρπει να θυμστε πως η υπθεση του Χρλεσντεν τανε πολ παρξενη. Γολμ να πω μλιστα πως απ πολλς απψεις τανε και μοναδικ -κυριολεκτικ μοναδικ".
-"Σγουρα", επα, "και γι' αυτν ακριβς το λγο με ενδιαφρει και θλω να μθω περισστερα γι' αυτν. Σκφτηκα, λοιπν, τι αν υπρχει κποιος που μπορε να μου δσει πιο σαφες πληροφορες, αυτς εστε εσες. Ποια εναι η γνμη σας τελικ";
   ταν εευθεα και ντμπρα ερτηση· ο γιατρς με κοταξε ξαφνιασμνος.
-"Τλος πντων", επε. "Επειδ βλπω τι το μοναδικ κνητρο της ρευνς σας εναι η απλ περιργεια, θα σας μιλσω σο πιο ελεθερα μπορ. Λοιπν, κ. Ντισον -Ντισον δεν επατε τι λγεστε;- εφσον επιθυμετε να τη μθετε, η ποψη μου εναι η εξς: Πιστεω πως ο δρ Μπλακ σκτωσε τη σζυγο του".
-"Αλλ η ετυμηγορα;" ανττεινα, «η ετυμηγορα των ενρκων βασστηκε στη δικ σας κατθεση".
-"Ακριβς Η ετυμηγορα ταν σμφωνη με τις καταθσεις, τη δικ μου και του συναδλφου μου. Νομζω τι, κτω απ' αυτς τις συνθκες, οι νορκοι κρνανε σωστ. Στη πραγματικτητα, δε βλπω τι λλο θα μποροσαν να εχανε κνει. μως εγ επιμνω στη γνμη μου και σας λω τι ο Μπλακ σκτωσε τη σζυγ του. Εμαι απλυτα ββαιοςωγι' αυτ, δεν χω καμμι αμφιβολα, μνο... νομζω, απολτως δικαιολογημνα".
-"Δικαιολογημνος! Πς εναι δυνατν;" ρτησα. πως καταλαβανεις, η απντηση του με εχε αιφνιδισει. Ο γιατρς γειρε στη καρκλα του και με κοταξε στα μτια.
-"Νομζω τι δεν εστε επιστμονας, τσι;" επε. "χι; Ωραα, λοιπν τσι δε θα χρειαστε να μπω σε λεπτομρειες. Πντα μουνα σταθερ αντθετος με την ποψη που πρεσβεει πως υπρχει σχση ανμεσα στη φυσικ υπσταση και τη ψυχ . Πιστεω τι αμφτερες εναι καταδικασμνες να υπαρρουν μνες. Κανες δεν αναγνωρζει αποφασιστικτερα απ μνα το αγεφρωτο χσμα, την μετρη βυσσο που χωρζει τον κσμο της συνεδησης απ τη σφαρα της λης. Ξρουμε τι κθε αλλαγ της συνεδησης συνοδεεται απ μιαν επαναδιευθτηση του κυτταρικο δεσμο της φαις ουσας του εγκεφλου κι αυτ εν' λο, τποτε περισστερο. Πς σχετζονται μεταξ τους για ποι λγο ττοιες αλλαγς συμβανουνε ταυτχρονα, αυτ δεν το γνωρζουμε κι οι μεγαλτερες αυθεντες πιστεουν τι δε θα μπορσουμε ποτ να το μθουμε. Ωστσο, πρπει να σας πω τι καθς κανα τη νεκροψα, με το νυστρι στο χρι, αισθανμουν απλυτα  σγουρος, παρ τις αντθετες θεωρες, τι αυτ που βρισκτανε μπρος μου δεν ταν ο εγκφαλος μιας νεκρς γυνακας -οτε καν ο εγκφαλος ενς ανθρπινου ντος. Φυσικ, βλεπα το πρσωπο. ταν μλλον ρεμο, ανκφραστο. Χωρς αμφιβολα, πρπει να ταν μορφο, αλλ μπορ να πω, με κθε τιμιτητα, τι δε θα τολμοσα να το αντικρσω αν τανε ζωνταν, ακμα κι αν μου προσφρανε χλιες γκινες -οτε καν κι αν διπλασιζανε το ποσ".
-"Αγαπητ κριε", επα, "τα λγια σας με εκπλσσουν. Επατε τι ο εγκφαλος της νεκρς δεν ταν ανθρπινος. Τι τανε, λοιπν";
-"0 εγκφαλος ενς διαβλου". ·ro επε ρεμα κι οτε νας μυς του προσπου του δεν κινθηκε. "0 εγκφαλος ενς διαβλου", επανλαβε, "και δεν χω καμι αμφιβολα τι ο Μπλακ βρκε κποιο τρπο να τη θανατσει. Δεν τον κατηγορ ,τι κι αν κανε. Αυτ στο οποο εχε μεταμορφωθε η κα Μπλακ, ,τι κι αν τανε, δεν πρεπε να συνεχσει να ζει σ' αυτ τον κσμο. χετε τποτε λλο να ρωτσετε; χι; Καληνχτα, καληνχτα σαq>.
   Περεργο πργμα να χει ττοια ποψη νας γιατρς, τσι; Τη στιγμ που μου λεγε τι δε θα δεχταν να αντικρσει εκενο το πρσωπο ζωνταν, στω κι αν του πρσφεραν χλιες δυο χιλιδες γκινες, θυμθηκα τι εγ το εχα δει, αλλ δεν επα τποτα. Πγα ξαν στο Χρλεσντεν και επισκφθηκα λα τα μαγαζι, αγορζοντας διφορα μικροπργματα και προσπαθντας να ανακαλψω κτι καινοριο για τους Μπλακ. Τελικ δεν μαθα τποτε που να μην το ξερα δη. νας μπακλης μου εiπε τι γνριζε πολ καλ τη νεκρ· συνθιζε να πηγανει η δια και να αγορζει απ' το μαγαζ του ,τι χρειζονταν για το σπτι, γιατ δεν εχαν υπηρτρια -μνο μια παραδουλετρα πγαινε μια φορ τη βδομδα και τους καθριζε, αλλ κι εκενη εχε δει για τελευταiα φορ την κ. Μπλακ πολλος μνες πριν το θνατο της. Ο μπακλης μου επε τι η σζυγος του γιατρο ταν «καλ κοπλα>>- πντα ει>γενικ και καταδεκτικ με λους, λτρευε τον ντρα της κι πως λοι πiστευαν, την αγαποσε κι εκενος. 
   τσι, αφο συνλεξα σες πληροφορες μποροσα, πρα απ' τη γνμη του γιατρο που εχε διενεργσει τη νεκροψα και τη προσωπικ μου εμπειρα, βαλα κτω τα πργματα και κατληξα στο συμπρασμα τι το μνο πρσωπο που θα μποροσε να με βοηθσει να ρξω φως στο μυστριο ταν ο διος ο Μπλακ . Αποφσισα, λοιπν, να ψξω να τον βρω. πως καταλαβανεις, εiχε μετακομσει απ το Χρλεσντεν. μαθα απ τους γετονες τι εχε αναχωρσει λγες μρες μετ την κηδεα. Εχε φροντσει πρτα να πουλσει λα τα υπρχοντα του και μια ωραα πρωα τον εδαν λοι να μπανει στο τρνο, χοντας σαν μνη αποσκευ να χαρτοννιο βαλιτσκι. Απ ττε δεν ξανγινε λγος γι' αυτν κανες δε γνριζε πο εχε πει 'Γελικ, τον συνντησα εντελς τυχαα. να πρω περπατοσα στη Γκρι'ς Ιν Ρουντ . Δεν ε χα συγκεκριμνο προορισμ, εχα βγει για μια απλ βλτα. ταν μια απ τις πρτες μρες του Μρτη και φυσοσε πολ. Κρατοσα το καπλο μου στο χρι για να μη μου το πρει ο αρας. Τα μεγλα κλαδι των δντρων του Ιν Ροκ λγιζαν απ' το σφοδρ νεμο. Ερχμουν απ το Χλμπορν Εντ και κντευα να φτσω στη Θομπαλντ' ς Ρουντ, ταν πρσεξα ναν ντρα να προχωρ μπροστ μου. Φαινταν κπως παρξενος. Δεν ξρω γιατ αλλ ρχισα να περπατ γρηγορτερα για να τον προσπερσω. Ξαφνικ μως ο αρας του πρε το καπλο απ' το κεφλι και το ριξε στο πεζοδρμιο, μπροστ στα πδια μου. Φυσικ το πιασα και του ριξα μια ματι, καθς σπευδα να το παραδσω στ􀄏ν ιδιοκττη του. ταν απ μνο του μια ολκληρη βιογραφα το νομα ενς πιλοποιο του Πικαντλι ταν γραμμνο στη φδρα του, αλλ χω την εντπωση τι ακμα κι νας ζητινος δε θα σκυβε να το πρει αν το βλεπε πεταμνο στη σχρα ενς υπονμου. Σκωσα τα μτια μου κι αντκρυσα το δρα Μπλακ να με περιμνει με απλωμνο το χρι του. Απtστευτη σμπτωση, τσι; Αλλ και πσο τυχερς μουν, Σαλσμπουρυ! ταν τον εχα δει να βγανει απ' το σπτι του στο Χρλεσντεν, τανε ψηλς ντρας, με γεροδεμνο κορμ, που περπατοσε με βμα σταθερ -νας νθρωπος, θα λεγε κανες, που σφυζε απ ζω. Και τρα βρισκταν μπροστ μου να ερεπιο, να αδναμο, ζαρωμνο πλσμα με βουλιαγμνα μγουλα, σπρα μαλλι και μλη που τρεμαν στο θολ του βλμμα εχες την εντπωση τι ταν ζωγραφισμνη λη η δυστυχα του κσμου. Με ευχαρστησε που εχα μαζψει το καπλο του λγοντας:
-"Πστεψα τι θα το χανα. Τα πδια μου δεν χουνε πια τη δναμη να τρχουνε. Και φυσ πολ σμερα, κριε, τσι δεν εναι";
   Και με τα λγια αυτ μου γρισε την πλτη και συνχισε το δρμο του. Δεν τον φησα να φγει· τον πρλαβα και του πρτεινα να τον συνοδεσω. Δχτηκε με βαρι καρδι. Προχωρσαμε λοιπν, μαζ προς τα ανατολικ και κατφερα να πισω κουβντα. Μιλοσε αργ και δισταχτικ, δνοντας μου την εντπωση τι θα χαιρταν πολ αν με ξεφορτωνταν. μως εγ δεν τον φησα συχο και συνεχσαμε να βαδζουμε κουβεντιζοντας, σπου τελικ σταμτησε μπροστ σε μια παλι πρτα ενς φτωχικο δρμου. ταν, νομζω, μια απ' τις αθλιτερες γειτονις που χω δει ποτ μου: τα σπτια ταν λα παλι και βρμικα, και οι περισστερες πρτες σκουριασμνες· θα λεγε κανες τι τα πντα ταν τοιμα απ στιγμ σε στιγμ να καταρρεσουν.
-"Εδ μνω", επε, δεχνοντας μου τη παλι πρτα. "χι στο μπροστιν δωμτιο, αλλ στη πσω πλευρ του κτιρου. Εναι πολ συχη αυτ η γειτονι. Δε σας προσκαλ να περσετε τρα -σως μια λλη μρα, αν και...
   Δεν τον φησα να συνεχσει· του επα τι θα χαιρμουν πολ κποια μρα να τον εmσκεφθ. Με κοταξε παραξενεμνος, σαν να αποροσε που κποιος γνωστος δειχνε ττοιο ενδιαφρον για το τομο του. Τον φησα με το κλειδ στο χρι να προσπαθε να ανοξει την εξπορτα. Πιστεω να συμφωνες τι κανα πολ καλ, αν σου πω τι μετ απ λγες βδομδες κατφερα να γνω στενς φλος του. Ποτ δε θα ξεχσω τη πρτη φορ που μπκα στο δωμτι του· ελπζω να μην ξαναδ ποτ στη ζω μου ττοια βρμα και μιζρια. Στους υγρος τοχους του εχ.ε κολλσει με πινζες κομμτια φτηνς, ξεθωριασμνης ταπετσαρας που εχαν απορροφσει λη την υγρασα του ανλιαγου σπιτιο. Μνο σε μια κρη μποροσες να σταθες ρθιος, εν η θα ενς ξεχαρβαλωμνου κρεβατιο κι η ντονη μυρωδι της μοχλας σου ανακτευαν τα σωθικ και σου ερχταν να ξερσεις. Τον βρκα να μασουλει να κομμτι ψωμ. Φνηκε να αιφνιδιζεται απ' την επσκεψ μου, αλλ μου πρσφερε τη μοναδικ καρκλα του κι εκενος βολετηκε στην κρη του κρεβατιο. ρχισα να τον επισκπτομαι συχν και κθε φορ κουβεντιζαμε για πολλς ρες, μως ποτ δεν αναφρθηκε στο Χρλεσντεν στη γυνακα του. τανε πολ παρξενος νθρωπος και καθς καθμασταν και καπνζαμε, αναρωτιμουνα συχν αν τανε λογικς παρφρων. Νομζω πντως τι τα αγριτερα νειρα του Παρκελσου και των Ροδσταυρων θα φανονταν απλ και ρεαλιστικ συγκρινμενα με τις θεωρες που κουγα να μου εκθτει αυτς ο νθρωπος. Μια φορ μλιστα τλμησα να κνω κποιους υπαινιγμος. Του δλωσα τι κτι που εχε πει ερχταν σε ευθεαν αντθεση με κθε εmστμη κι εμπειρα.
-"'Οχυ",
 μου απντησε, "χι με κθε εμπειρα, γιατ υπρχει η δικ μου. Δεν ασχολομαι με αναπδεικτες θεωρες· σα σου επι τα ζησα ο διος, και μλιστα τα πλρωσα ακριβ. Υπρχει μια περιοχ της γνσης που δε θα τη γνωρσεις ποτ· λοι οι σοφο τη βλπουν απ μακρυ και την αποφεγουνε σαν την πανοκλα, αλλ εγ την χω δει απ κοντ, την χω ζσει. Αν ξερες, αν μποροσες στω να ονειρευτες, τι χουνε κνει νας δυο νθρωποι σ' αυτ τον συχο κσμο μας, η ψυχ σου θα ανατρχιαζε απ' τον τρμο. σα κουσες απ' το στμα μου δεν εναι παρ ο φλοις, το εξωτερικ περβλημα της αληθινς επιστμης -εκενης της επιστμης που σημανει θνατο, που εναι πιο φριχτ απ' το θνατο για σους γοητετηκαν απ' αυτν. χι ταν οι νθρωποι λνε πως υπρχουνε πολλ παρξενα στον κσμο μας, ελχιστα γνωρζουνε για τον τρμο και τη φρκη που κατοικοεδρεουν μσα και γρω μας".
   Ο νθρωπος αυτς εξπεμπε μια γοητεα και κθε φορ που τον επισκεπτμουνα κρεμμουν απ τα χελη του· γι' αυτ το λγο στενοχωρθηκα ταν χρειστηκε να απουσισω απ το Λονδνο για να-δυο μνες. Λγες μρες μετ την επιστροφ μου στη πλη, αποφσισα να πω να τον δω. Χτπησα πολλς φορς το κουδονι αλλ μταια. Τη στιγμ που μουν τοιμος να φγω, η πρτα νοιξε κι εμφανστηκε μια βρμικη γυνακα που με ρτησε τ θελα. Προφανς θα με εχε περσει για αστυνομικ με πολιτικ που ψαχνε κποιον απ' τους νοικρηδς της, αλλ ταν τη ρτησα αν ταν μσα ο κος Μπλακ, με αντιμετπισε διαφορετικ:
-"Δεν υπρχει πλον ο κος Μπλακ εδ. Πει· πθανε πριν απ ξι βδομδες. Πντα μου φαιντανε λγο τρελοτσικος και παρξενος, δε λω, μπορε να'χε προβλματα ο νθρωπος. Κθε πρω φευγε κι λειπε απ τις δκα μχρι τη μα. Μια Δευτρα μεσημρι τον ακοσαμε να γυρζει, να μπανει στο δωμτιο του, να κλενει τη πρτα και λγα λεπτ αργτερα, εν καθμασταν στο τραπζι και τργαμε, ακοστηκε ξαφνικ να ουρλιαχτ που μας κοψε την ανσα. Μετ απ λγο ακοστηκε να ποδοβολητ στις σκλες κι εδαμε κπληκτοι τον κο Μπλακ να ορμ στο δωμτι μας, βρζοντας σαν αμαξς και φωνζοντας τι του εχανε κλψει κτι που ξιζε εκατομμρια. Κι εν ορλιαζε και χτυπιτανε σα μανιακς, ξαφνικ πφτει ξερς στο πτωμα. Στην αρχ νομσαμε τι πθανε. Τον κουβαλσαμε στο δωμτι του και τον ξαπλσαμε στο κρεβτι. Ο ντρας μου πγε να φωνξει γιατρ κι εγ κθισα στο προσκφαλο του και περμενα. Πρσεξα τι το μικρ παρθυρο που βλεπε στο φωταγωγ ταν ανοιχτ, εν να τενεκεδνιο κουτκι τανε πεταμνο στο πτωμα κι δειο. Φυσικ ταν αδνατο να 'χε μπει κποιος απ' το φωταγωγ, σο για τ' τι κτειχε κτι που ξιζε εκατομμρια τανε πρα για πρα ψμματα. Βλπετε, κθε φορ καθυστεροσε πολλς βδομδες να πληρσει το νοκι κι ο ντρας μου τον απειλοσε κθε λγο και λιγκι να τον πετξει στο δρμο, γιατ, πως λεγε, πρεπε να ζσουμε κι εμες -και φυσικ εχε δκιο. μως εγ δεν θελα να φτσουμε σ' αυτ το σημεο, παρλο που ταν αλλκοτος κι σως θα τανε καλλτερα αν τον εχε διξει. Τλος πντων, να μη σας πολυλογ, ρθε ο γιατρς, τον εδε και μας επε τι δεν μποροσε να κνει τποτε. Πθανε την δια νχτα· εγ καθμουν συνεχς πλι του, μχρι που ξεψχησε. Πρπει να σας πω πως χσαμε πολλ λεφτ εξαιτας του,κριε και δεν αποζημιωθκαμε. Τα λγα ροχα που εχε δε πισανε τποτα ταν τα πουλσαμε".
   δωσα στη γυνακα μισ κορνα και γρισα σπτι. Σκεφτμουνα συνεχς τα σα μου εχε πει για τον Μπλακ και δεν παψα στιγμ να αναρωτιμαι τι μπορε να ταν αυτ που φναζε τι του εχανε κλψει. Δε νομζω ββαια τι κατεχε κτι πολτιμο ο φουκαρς· μλλον τανε τρελλς κι εχε πεθνει απ μια ξαφνικ κρση παρνοιας. Η σπιτονοικοκυρ του μου επε επσης τι μια-δυο φορς που εχε χρειαστε να πει στο δωμτιο του (προφανς για να του ζητσει το νοκι), δεν της εχε ανοξει αμσως την πρτα· την εχε αφσει να περιμνει για να λεπτ, και ταν μi:.'τ εχε περσει μσα, τον εχε δει να κρβει το τενεκεδνιο κουτ του σε μια γωνι κοντ στο παρθυρο. Πρπει να του εχε γνει μμονη ιδα τι ταν κτοχος ενς θησαυρο, και πιθαντατα να φανταζταν τι ταν πλοσιος μσα στη μιζρια που ζοσε. Explicit, η ιστορα μου τελεωσε, και βλπεις τι παρλο που γνρισα τον Μπλακ, δεν μαθα τποτα για τη γυνακα του και για το θνατ της. Αυτ εναι η υπθεση του Χρλεσντεν, Σαλσμπουρυ και νομζω τι με ενδιαφρει λο και πιο πολ, προφανς επειδ δε φανεται να υπρχει η παραμικρ πιθαντητα εγ κποιος λλος να μθουμε κτι περισστερο γι' αυτν. Ποια εναι η δικ σου γνμη;
-Κοτα Ντισον, νομζω τι το μυστριο που περιβλλει την υπθεση, εναι δικ σου δημιοργημα. Εγ τουλχιστον προτιμ τη λση που πρτεινε ο γιατρς: ο Μπλακ δολοφνησε τη γυνακα του επειδ προφανστατα τανε τρελλς.
-Σοβαρ; Πιστεεις δηλαδ τι αυτ η γυνακα ταν να πλσμα τσο τρομαχτικ και φριχτ που πρεπε να φγει απ' τη ζω; Θα θυμσαι, ββαια, τι ο γιατρς επε τι ο εγκφαλς της ταν εγκφαλος ενς διαβλου, τσι;
-Ναι, ναι, αλλ μιλοσε, προφανς, μεταφορικ. Αν το δεις τσι, ττε το πρβλημα εναι απλοστατο.
-Α, ναι, μπορε να 'χεις δκιο κι ωστσο εμαι σγουρος τι δεν χεις. Τλος πντων, ας αλλξουμε θμα. Λγη βενεδικτνη ακμα; Ορστε· δοκμασε λγο απ' αυτ τον ταμπκο. Αν δεν κνω λθος, μου επες τι εχες πολλς σκοτορες τις τελευταες μρες μλησες για μια παρξενη περιπτεια που ζησες -σωστ;
-Ακριβς. Εχα σκοτορες, Ντισον, πολλς σκοτορες. Εγ... αλλ εναι κουταμρες... πργματι, εντελς παρλογο... θα νισω σχημα αν σε μπλξω και μ' αυτ.
-Δεν πειρζει. σο παρλογο κι αν εναι, ας το κουβεντισουμε λιγκι.
     Πολ διστακτικ και συγκρατημνα, επειδ ντρεπταν, ο Σαλσμπουρυ του διηγθηκε την ιστορα του κι επανλαβε, μλλον απρθυμα, το παρλογο μwμα και το ακμα πιο παρλογο ποιηματκι του τσαλακωμνου χαρτιο, περιμνοντας να δει τον Ντισον να ξεσπ σε βροντερ γλια.
-Δεν εναι τελικ κουταμρα μου που με απασχολε εδ και τσες μρες αυτ το συμβν; ρτησε μουρμουρζοντας γι' λλη μια φορα το ποιηματακι.
     Ο Ντισον λην αυτ την ρα τον κουγε σοβαρς. Μλις τελεωσε, μεινε για λγα λεπτ σιωπηλς.
-Ναι, επε τελικ, απστευτη σμπτωση να στκεσαι στη στο για να προφυλαχτες απ τη βροχ, ακριβς τη στιγμ που εκενοι οι δο περνοσαν απ κει. Αλλ δε νομζω τι το περιεχμενο του χαρτιο εναι ανοησα, φανεται παρλογο, ββαια, αλλ μπορε για κποιον κτι να σημανει. Μου το λες λλη μια φορ, σε παρακαλ, να το γρψω; σως καταφρουμε να το αποκρυπτογραφσουμε, αν και νομζω τι εναι πολ δσκολο.
     Για λλη μια φορ τα χελη του Σαλσμπουρυ ψλλισαν απρθυμα τους παραλογισμος που τανε γραμμνοι στο χαρτ κι ο Ντισον τους αντγραψε στο σημειωματριο του.
-Ρξε μια ματι, σε παρακαλ, επε ταν τελεωσε. Εναι σημαντικ λες οι λξεις να βρσκονται στη σωστ σειρ. Εντξει εναι;
-Ναι· το αντγραψες μια χαρ. Αλλ δεν πιστεω να βγλουμε κτι. Επιμνω τι εναι ανοησες. Καλλτερα να φγω τρα, Ντισον. Αρκετ επαμε απψε. Η ιστορα σου τανε πολ ενδιαφρουσα. Καληνχτα.
-Αν καταφρω να αποκρυπτογραφσω το μwμα, θλεις να σε ενημερσω;
-χι, σε καμμι περπτωση. Δε θλω να ξανακοσω γι' αυτ. ,τι κι αν ανακαλψεις, αν υπρχει κτι, μπορες να το κρατσεις για τον εαυτο σου.
-Πολ καλ. Καληνχτα.

IV.

     Πολλς ρες μετ την επιστροφ του Σαλσμπουρυ στην πρσινη καπιτον πολυθρνα του, ο Ντισον καθταν ακμα στο κομψ γιαπωνζικο γραφεο του, καπνζοντας τη μια ππα μετ την λλη και συλλογιζμενος την ιστορα που του εχε διηγηθε ο φλος του. Το παρξενο περιεχμενο του τσαλακωμνου χαρτιο, που τσο πολ τον εχε ανησυχσει, τον διο τον γοτευε. Συνεχς διβαζε το κεμενο που εχε αντιγρψει, ιδως το περεργο τρστιχο του τλους. Πρπει να ταν να τραγουδκι που κτι συμβλιζε για τον αποστολα και τον παραλπτη, κατληξε κι χι κποιο κρυπτογραφημνο μνυμα. ρα η γυνακα που εχε πετξει το χαρτ πιθαντατα αγνοοσε τη σημασα του. σως να τη γνριζε ο Σαμ, τον οποο εκενη βριζε και καταριταν, σως ο μεθυσμνος ντρας να εχε κποια σχση με τον γνωστο Κ. που εχε χρειαστε να πει να δει τους φλους του στο Παρσι. Αλλ τι σμαινε εκενο το Τρβερς Χντελ Στρητ; Εδ βρισκταν η ρζα και το κλειδ του αινγματος, αλλ, ακμα κι αν κπνιζε λο τον καπν βιρτζνια του κσμου, πλι θα τανε φοβερ δσκολο να βρει τη λση.

     Δε διαφανονταν κποιες ελπδες, αλλ θεωροσε τον εαυτ του Ουλλινγκτον των Μυστηρων, και τελικ πεσε για πνο ββαιοςπως αργ γργορα, θα φτανε σε κποιο αποτλεσμα. Τις επμενες μρες βυθστηκε ξαν στις λογοτεχνικες του εργασιες, εργασιες που παρμεναν μυστηριο ακμη και για τους πιο στενος του φλους, πουι μταια ψχνανε στα ρφια των βιβλιοπωλεων το αποτλεσμα τσων πολλν ωρν σπαταλημνων στο γιαπωνζικο γραφεο, παρα με δυνατ καπν και μαρο τσι. Αυτ τη φορ μως, μεινε κλεισμνος στο σπτι μνο τσσερις μρες και το βραδκι της τταρτης εγκατλειψε με ανακοφιση τη πννα και βγκε στους δρμους να χαλαρσει και να ανασνει καθαρ αρα. Οι γκαζλαμπες ταν δη αναμμνες κι οι εφημεριδοπλες διαλαλοσανε τη πμπτη κδοση των βραδυνν φλλων. μως ο Ντισον θελε ησυχα, γι' αυτ απομακρνθηκε απ το θορυβδες Στραντ και προχρησε προς τα βορειοδυτικ.
     Σντομα βρθηκε να βαδζει σε δρμους που ακουγταν μνον ο χος των βημτων του. Μετ απ λγο δισχισε μια καινορια πλατει λεωφρο κι στριψε προς τα δυτικ. Σε λγη ρα διαπστωσε πως εχε μπει στο Σχο. Εδ σφυζε ζω. Στις βιτρνες των μαγαζιν υπρχανε σπνια προντα απ' τη Γαλλα και την Ιταλα, σ' εξαιρετικ χαμηλς τιμς, που δελεζανε τους περαστικος, εδ βλεπες τυρι κθε εδους, εκε ελαιλαδο, λγο πιο πρα διφορες ποικιλες αλλαντικν, που θα 'λεγε κανες τι ρχονταν απευθεας απ' τον κσμο του Ραμπελα. Στα κισκια των εφημεριδοπωλν μποροσες να βρεις το σινολο του παρισινο τπου. ν αλλκοτο συνονθλειυμα ανθρπων απ κθε θνος και φυλ σερινιζε στους δρμους, που απουσαζαν εντελς οι μαξες και τα τροχοφρα. Απ' τα παρθυρα των σπιτιν τους οι νοικοι απολαμβνανε το θαμα του δρμου. Προχρησε στο πλθος με αργ βμα. Στ' αυτι του αντηχοσε μια αλλκοτη βαβλ γαλλικν, γερμανικν, ιταλικν κι αγγλικν, εν τα μτια του χζευαν μ' ευχαρστηση τις αναρθμητες πολχρωμες βιτρνες των καταστημτων.
     Εχε φτσει στο τλος του δρμου, ταν τη προσοχ του τρβηξε να μικρ μαγαζκι στη γωνα, που δεν μοιαζε διλου με τα υπλοιπα. ταν να τυπικ μικρομγαζο μιας φτωχογειτονις, να κατστημα εντελς εγγλζικο. Πουλοσε ταμπκο και γλυκσματα, φτηνς πλινες ππες, κερσι και βσσινο, σχολικ τετρδια και βιβλα ασκσεων, θκες για πννες πνω στις οποες τανε τυπωμνα εθυμα τραγουδκια κι εικονογραφημνα περιοδικ, που δεχναν τι ο ρομαντισμς διεκδικοσε τη θση του δπλα στην επικαιρτητα των βραδυνν εφημερδων, οι οποες τανε τοποθετημνες πνω σ' να πγκο πλι στην εσοδο. Ο Ντισον διβασε τ' νομα του ιδιοκττη του μαγαζιο στη ταμπλλα πνω απ' τη πρτα κι νιωσε ναν οξ πνο στο στομχι, το πνο που νιθει κποιος ταν ανακαλπτει ξαφνικ κτι σημαντικ. Για μια στιγμ αισθνθηκε ανκανος να κινηθε. Το νομα στη ταμπλλα τανε Τρβερς. Ο Ντισον στρφηκε και κοταξε τη πινακδα στη γωνα του τοχου κτω απ' τη γκαζλαμπα. Τα σπρα γρμματα πνω στο μπλε φντο σχημτιζαν τις λξεις Χντελ Στριτ, W.C.
     Αναστναξε ικανοποιημνος και χωρς καννα δισταγμ πλον, μπκε αμσως στο μαγαζ και κοταξε κατματα το χοντρ ντρα που καθτανε πσω απ' τον πγκο. Εκενος σηκθηκε αμσως μλις τον εδε, τον κοταξε κι αυτς στα μτια παραξενεμνος και προχρησε στη στερετυπη ερτηση:
-Σε τι μπορ να σας εξυπηρετσω, κριε;
     Ο Ντισον για μια στιγμ στθηκε, απολαμβνοντας το σστισμα που εχε αρχσει να διαγρφεται στο πρσωπο του ντρα. Τελικ σκωσε το μπαστονι, το ακομπησε προσεκτικ στην κρη του πγκου, τντωσε το κεφλι κι απγγειλε αργ κι υποβλητικ:
-Γρος νας στο χορτρι, γροι δυο στη κοπελλι, γροι τρεις στη σφενταμι.

     Εχε υπολογσει το αποτλεσμα που θα φρνανε τα λγια του, και δεν απογοητετηκε. Ο πωλητς τον κοταξε με το στμα ανοιχτ, σα ψφιο ψρι κι γειρε μπρος, στηρζοντας τα χρια στον πγκο. ταν μλησε μετ απ λγο, η φων του ακοστηκε βραχν και τρεμουλιαστ, σα ψθυρος:
-Μπορετε να το επαναλβετε, κριε; Δεν το κουσα καλ.

-Και ββαια χι, φλε μου, δεν πρκειται να το επαναλβω. Το κουσες πολ καλ, εμαι σγουρος. Βλπω τι υπρχει ρολι στο μαγαζ σου· δεν χω καμι αμφιβολα τι θα πηγανει περφημα. Σου δνω, λοιπν, να λεπτ προθεσμα με αυτ, το δικ σου ρολι, να μου απαντσεις.
     Ο ντρας ριξε μια αμχανη ματι γρω κι ο Ντισον κρινε πως πρεπε να μιλσει πιο τολμηρ.
-Κοτα Τρβερς, επε, η ρα περν και βιζομαι Σγουρα θα 'χεις ακοσει για τον Κ. Θυμσου τι κρατ τη ζω σου στα χρια μου. Λyε, λοιπν!
     Ξαφνιστηκε κι ο διος απ' το θρσος του. Ο χοντρς ντρας ζρωσε τρομαγμνος. Το πρσωπο του δρωσε κι γινε σταχτ, εν τα χρια του πνω στον πγκο ρχισαν να τρμουν.
-Κριε Ντιβις, κριε Ντιβις, μην το λτε αυτ -για τ' νομα του Θεο, χι! Δε σας αναγνρισα αμσως, αλθεια σας λω. Ω, Θε μου! Μη με καταστρψετε, κ. Ντιβις! Σας το φρνω αμσως.
-Τ κθεσαι λοιπν; Κουνσου!
     Ο ντρας γλστρησε απ' τη θση του και πγε στο πσω μρος του μαγαζιο, που νοιξε μια μικρ πρτα και χθηκε σ' να λλο δωμτιο. Τον κουσε να ψαχουλεει να μτσο κλειδι κι στερα φτασε στ' αυτι του ο χος ενς κουτιο που νοιγε. Αμσως μετ ο ντρας εμφανστηκε στη πρτα κρατντας στα χρια να μικρ πακτο τυλιγμνο σε καφ χαρτ. Προχρησε διστακτικ και του το παρδωσε φοβισμνος.
-Χαρομαι που το ξεφορτνομαι, επε. Δεν ξαναμπλκω σε ττοιες δουλεις.
     Ο Ντισον πρε το πακτο, κατβασε το μπαστονι απ τον πγκο και προyρησε προς την ξοδο. Πριν περσει τη πρτα, στρφηκε και κοταξε τον λλο. Εχε βουλιξει στο κθισμ του και σκπαζε με το χρι τα μτια του, το πρσωπο του εξακολουθοσε να 'ναι κτωχρο απ' τον τρμο. Προχρησε με γργορα βματα στο δρμο κι αναρωτθηκε τι μπορε να ταν αυτ που εχε τρομοκρατσει τσο πολ το χοντρ ντρα. Σταμτησε τη πρτη μαξα που συνντησε και πγε κατευθεαν στο σπτι. ναψε τη λμπα κι φησε το πακτο στο τραπζι Δεν το νοιξε αμσως. Στθηκε για λγα λεπτ και το κοταζε σκεφτικς. Ποις ξρει τ θα στραφτε μετ απ λγο κτω απ' το φως της λμπας του; Τελικ κλεδωσε τη πρτα, τρβηξε τη κουρτνα του παραθρου και ξετλιξε αργ-αργ το πακτο, αποκαλmοντας να μικρ ξλινο κουτ. Δεν εχε κλειδαρι, το νοιξε σηκνοντας απλ το καπκι . Αμσως πρε μια βαθει ανσα κι κανε να βμα πσω. Η λμπα φαινταν να φωτζει σαν να ταν απλ κερ, αλλ ολκερο το δωμτιο λουζτανε στο φως -να φως εκτυφλωτικ, γεμτο χρματα, χιλιδες χρματα, που αντανακλοσανε τις λμψεις τους στις ταπετσαρες των τοχων και στα πιπλα του σπιτιο, προσδδοντας τους μιαν ονειρικ, φαντασμαγορικ ψη.
     Πηγ λου αυτο του θαματος τανε το υπροχο πετρδι που βρισκτανε μες στο ξλινο κουτ, το πιο μορφο
πετρδι που 'χε δει ποτ του. Απ μσα του ξεχνονταν εκτυφλωτικ λα τα χρματα: το γαλζιο του απραντου ουρανο, το χρυσοπρσινο των κυμτων που αφρζουνε στα βρχια, το βαθυγλαζο της βιολτας, το κτρινο του σταχυο, το μαρο του αχτη και στο κντρο λων αυτν, το κκκινο της φωτις που διαπερνοσε τα πντα, λες και μια πρινη πηγ ξερνοσε μια λβα που εκτξευε τις σπθες της δεξι κι αριστερ, πνω και κτω, σα διττων αστρας. Αναστναξε βαθι, σωριστηκε στη καρκλα και σκπασε με τα χρια τα μτια, προσπαθντας να βλει τξη στις σκψεις του. Το πετρδι μοιαζε με οπλι, αλλ η εμπειρα κι οι γνσεις του λεγαν τι δεν υπρχε οπλι τσο μεγλο σον αυτ. Κοταξε ξαν το πετρδι, σχεδν με δος, και παρατρησε για λγες στιγμς εκστατικ την υπροχη φλγα που λαμπε και σπθιζε στο κντρο του. στερα το 'βγαλε απ το κουτ και το ακομπησε προσεκτικ στο τραπζι, ακριβς κτω απ τη λμπα. Γρισε πλι στο ξλινο κουτ: Στο εσωτερικ της βσης του ταν απλωμνο να κομμτι μλλινο φασμα. Το σκωσε, αλλ αυτ τη φορ δεν αποκαλφθηκε πετρδι. Υπρχε μνον να μικρ, παλι σημειωματριο, οι κρες του ταν φαγωμνες και βρμικες απ' τη πολλ χρση. Το νοιξε στη πρτη σελδα κι αμσως μετ το φησε ντρομος να πσει απ' τα χρια του. Εχε διαβσει τ' νομα και τα στοιχεα του κατχου του, γραμμνα πεντακθαρα με μπλε μελνι:

                            Στβεν Μπλακ
                            ιατρς παθολγος
                            ρανμορ
                            Ντβον Ρουντ
                            Χρλεσντεν

     Πρασαν λγα λεπτ προτο βρει το θρρος να το ξαναπρει στα χρια του και να το ανοξει ξαν. Σαν αστραπ πρασαν απ' τη σκψη του ο δστυχος ντρας που εχε πεθνει σε μια φτωχικ σοφτα, το πρσωπο που εχε δει στο παρθυρο του σπιτιο στο Χρλεσντεν και η συνομιλα του με το γιατρ που εχε διενεργσει τη νεκροψα. Καθς κρατοσε το παλι σημειωματριο μια ανατριχλα διαπρασε τη ραχοκοκαλι του. Ποιος ξρει πσα φοβερ και τρομερ θα ταν γραμμνα στις σελδες του; ταν τι:-λικ το νοιξε, ανακλυψε τι τα δυο πρτα φλλα ταν λευκ. Αλλ η επμενη σελδα ταν γεμτη, απ πνω μχρι κτω, με μικρ, ευανγνωστα γρμματα. Ο Ντισον αναστναξε κι ρχισε να διαβζει στο φως των πρινων χρωμτων του πετραδιο.

V.

     Απ ττε που μουν νος -ρχιζε το κεμενο- αφιρωνα λο το χρνο μου, αλλ και πολλς ρες που κανονικ θα 'πρεπε να αφιερνω στις λλες υποχρεσεις μου, στην ρευνα και τη μελτη των περεργων και σκοτεινν κλδων της γνσης. Οι συνηθισμνες απολασεις της ζως ποτ δε με γοτευαν. Ζοσα μνος στο Λονδνο κι απφευγα τους συμφοιτητς μου. Εξλλου οτε κι εκενοι θλανε τη παρα μου- με θεωροσαν μνστικοπαθ κι αντιπαθητικ. σον καιρ μουνς σε θση να ικανοποι τη λαχτρα μου για γνση αλλκοτη, γνση που ακμη και την παρξη της αγνοον οι περισστεροι νθρωποι, μουνα βαθτατα ευτυχισμνος. Πολ συχν περνοσα νχτες ολκερες καθισμνος στο σκοτειν μου δωμτιο και σκεφτμουνα τον παρξενο κσμο, που στο χελος του ακροπατοσα.
     Οι σπουδς μου μως κι η ανγκη να πρω το πτυχο με αvαγκσανε για κμποσο καιρ να σταματσω τις σκοτεινς ερευνς μου. Λγο καιρ μετ την αποφοτησ μου απ το πανεπιστμιο, γνρισα την γκνες και παντρευτκαμε. Εγκατασταθκαμε σ' να καινοριο σπτι σε κποιο απομονωμνο προστιο, που ρχισα ν' ασκ το επγγελμ μου. Για κμποσο καιρ μουν ευτυχισμνος, απολμβανα τη ζωιj γρω μου και σπνια συλλογιζμουνα την απκρυφη επιστμη που κποτε εχε κατακυριεσει ολκληρο το εναι μου. Εχα μθει αρκετ για τα μονοπτια που εχα αρχσει λλοτε να εξερευν και γνριζα πσο δσβατα κι επικνδυνα ταν. Αν επμενα στη συνχιση των ερευνν μου, πιθαντατα η ζω μου θα καταστρεφτανε, θα οδηγοσα τον εαυτ μου σε περιοχς τσο τρομαχτικς που ο ανθρπινος νους ανατριχιζει και μνο που τις σκφτεται. Επιπλον, η γαλνη κι η ειρνη που 'χε φρει ο γμος στη ζω μου, με κρατοσαν μακριυα απ μρη που γνριζα τι καμμι γαλνη δε μποροσε να κατοικσει.
     Αλλ ξαφνικ -νομζω πως
λα ξανρχισαν μσα σε μια νχτα που ξαγρυπνοσα ξαπλωμνος στο κρεβτι μου κι ατνιζα το σκοτδι- η παλι λαχτρα, η αλλοτιν επιθυμα, επστρεψε κι τανε δκα φορς εντοντερη εξαιτας της μακρς απουσας της. Μλις χραξε η μρα, σηκθηκα, πιγα στο παρθυρο και κοταξα με αγριεμνο βλμμα τον ιλιο ν' ανατλλει στον ουραν. Εκενη τη στιγμ κατλαβα πως η μορα μου ταν αποφασισμνη, τι πως παλιτερα εχα προχωρσει μακρι, τσι και τρα τανε γραφτ μου να προχωρσω μακρτερα με βματα σταθερ κι αταλντευτα. Γρισα στο κρεβτι που η γυνακα μου κοιμταν ειρηνικ και ξπλωσα πλι της κλαγοντας με μαρο δκρυ, γιατ ο λιος εχε δσει στην ευτυχισμνη ζω μας κι εχεν ανατελει σε μιαν αυγ τρμου και για τους δυο.
     Δε θα εκθσω εδ με λεπτομρειες σα ακολουθσανε. Κατ να παρξενο
τρπο, συνχισα να εργζομαι κθε μρα πως πριν, χωρς να πω τποτε στη γυνακα μου. μως σντομα κατλαβε πως εχα αλλξει. Περνοσα τον ελεθερο χρνο μου στη σοφτα που τη μεττρεψα σε εργαστρι. Κθε νχτα, μλις η γυνακα μου αποκοιμτανε, γλυστροσα απ' το κρεβτι κι απουσαζα μχρι την αυγ. Κατβαινα στη κρεβατοκμαρα μλις ρχιζε να χαρζει, τη γκρζα ρα του πρωινο που οι γκαζλαμπες του Λονδνου εναι ακμα αναμμνες. Και κθε νχτα πλησαζα ακμα να βμα πιο κοντ στη μεγλη βυσσο που εχα στχο
να γεφυρσω, πιο κοντ στο βαθ χσμα που χωρζει τον κσμο της συνεδησης απ τον κσμο της λης.
     Τα πειρματ μου
τανε πολλ και πολπλοκα και περασανε κμποσοι μνες μχρι να καταλβω πο ακριβς οδηγοσαν. Τη στιγμ που το συνειδητοποησα, το πρσωπο μου πνιασε κι η καρδι μου σταμτησε προς στιγμιν να χτυπ.. μως δεν εχα πλον δναμη να υπαναχωρσω, τη δναμη να σταθ μπρος στις πλες που ανογονταν διπλατες μπρος μου και να μη τις διαβ. Δεν υπρχε πια για μνα δρμος επιστροφιjς. Η θση μου τανε στη κυριολεξα απελπιστικ. νιωθα σαν τον φυλακισμνο σε βαθ μπουντρομι που δε βλπει απ πουθεν φως, οι πρτες τανε κλειστς κι ταν αδνατον να δραπετεσω.
     Με τον καιρ
τα επαναλαμβανμενα πειρματα μου δωσαν το διο αποτλεσμα. Καταλβαινα πλον, ανατριχιζοντας κθε φορ που η σκψη αυτ περνοσε απ το νου μου, πως στη δουλει που κανα απαιτονταν στοιχεα που δεν μποροσε κανν εργαστριο να προμηθεσει και καμμι κλμακα να μετρσει. Σ' αυτ τη δουλει, απ' την οποα αμφβαλλα αν θα ξφευγα ζωντανς, ταν ανγκη να εισλθει η δια η ζω. Απ κποιο ανθρπινο πλσμα πρεπε ν' αντληθε η ουσα που οι νθρωποι λνε ψυχ και στη θση της -γιατ στο σχμα του κσμου δεν υπρχει χρος κενς- να μπει αυτ που τα χελη αδυνατον να προφρουνε, που ο νους δεν μπορε να συλλβει χωρς να νισει φρκη μεγαλτερη ακμα κι απ' τη φρκη του θαντου. Κι ταν το κατλαβα αυτ, κατλαβα επσης πνω σε ποιον θα 'πεφτε αυτιj η μορα, το κατλαβα και κοταξα τη γυνακα μου στα μτια. Αν εκενη την ρα αποφσιζα να τα παρατιjσω λα και να πω να πρω να σκοιν και να κρεμαστ, ττε μπορε να γλυτναμε, κι εγ κι εκενη. μως δεν μπρεσα.
     Τ
ελικ αναγκστηκα να της μιλσω. Ανατρχιασε ακογοντς με, βαλε τα κλματα κι επικαλστηκε τη πεθαμνη μητρα της να τη βοηθσει. Με ρτησε αν την αγαποσα, αν νιωθα ακμα κποια αισθματα γι' αυτν. Η μνη μου απντηση ταν νας βαθς αναστεναγμς. Δεν της κρυψα τποτα, της επα τι θα γιντανε και τι θα μπαινε εκε που τρα υπρχε η ψυχ της, της ατοκλυψα τα πντα για τη ντροπ και τη φρκη. Εσ που διαβζεις αυτ εδ τρα που εμαι νεκρς -αν ββαια επιτρψω να διασωθε αυτ η μαρτυρα- που 'χεις ανοξει το κουτ κι εδες τι περιχει, αχ, αν μποροσες να καταλβεις τι βρσκεται κρυμμνο μσα σ' αυτ το τερστιο οπλι! Γιατ μια νχτα η γυνακα μου δχτηκε να κνει αυτ που της ζητοσα, δχτηκε με το μορφο πρσωπο της πνιγμνο στα δκρυα, με το λαιμ και τα στθη της κατακκκινα απ' την ντροπ, δχτηκε να το κνει για μνα. νοιξα ττε το παρθυρο και κοιτξαμε, για τελευταα φορ κι οι δυο μαζ, τον ουραν και τη σκοτειν γη.

     ταν μια νχτα αστροφτιστη και φυσοσε να δροσερ αερκι. Τη φλησα στα χελη και τα δκρυα της μουσκψανε το πρσωπ μου. Εκενη τη νχτα ανβηκα στο εργαστρι μου κι εκε, με τα παρθυρα σφαλισμνα και τη πρτα αμπαρωμνη, με τις χοντρς κουρτνες τραβηγμνες στε να μη περν μσα το φως των αστεριν, με τη χονη και τους δοκιμαστικος σωλνες να δουλεουνε πυρετωδς κτω απ' το φως της λμπας, της κανα ,τι πρεπε να της κνω κι ταν τλειωσα δεν τανε πλον γυνακα. Αλλ πνω στο τραπζι, σπθιζε κι στραφτε το οπλι. λαμπε μ' να φως που μοι του δεν εχε ξαναδε ποτ ανθρπου μτι, της φλγας του οι ακτνες φτιζανε τα πντα
και μπγονταν στη καρδι μου σα πρινα μαχαρια. Μνο να πργμα εχεν απαιτσει απ μνα η γυνακα μου: μου 'χε ζητσει να της υποσχεθ τι θα τη σκτωνα, αν τελικ συνβαιναν σα της εχα πει.
     Τρησα την υπσχεσ μου.

     Δεν υπρχε τποτε λλο. Ο Ντισον φησε το σημειωματριο να πσει απ τα χρια  και κοταξε ξαν το οπλι με το πρινο, απκρυφο φως του. Και ξφνου μια ανεπωτη κι ακατανκητη φρκη κυρεψε τη καρδι του. Μσα σε μια κρηξη οργς και τρμου, ρπαξε το πετρδι, το πταξε στο πτωμα κι ρχισε να το ποδοπατ σπου το κανε θρψαλα. Το πρσωπ του ταν ακμα κτωχρο ταν στρεψε αλλο το βλμμα. Στθηκε μια στιγμ ακνητος. Το στομχι του ανακατευτανε και τα πδια τρμανε. Δισχισε τρεκλζοντας το δωμτιο και κατφερε να φτσει στη πρτ'. Πριν προλβει να την ανοξει, ακοστηκε πσω του κτι να σφυρζει, σαν ατμς που δραπετεει απ βραστρα υψηλς πεσης. Στρφηκε κι εδε ανκφραστος, ναν γκο πυκνο κτρινου καπνο να βγανει απ' τα θρψαλλα του πετραδιο και ν' ανεβανει ελικοειδς, σα φδι που κουλουριζεται, προς τη λμπα και την οροφ. Ξαφνικ μια λεπτ λευκ φλγα ξεπδησε απ μσα του, σπιθοβλησε στον αρα για μια στιγμ, κι αμσως μετ εξαφανστηκε. Στο πτωμα εχεν απομενει να πργμα σα στχτη, μαρο κι εθρυπτο στην αφ σα πριονδι...

                                          Τ   Ε   Λ   Ο   Σ


 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers