-

Dali &

-


-








.

--.


.


 
 

.  

Beckett Samuel: ...

                                   
                 ...στο σκοτδι, στην ανυπαρξα, στη σοβαροφνεια... στη πατρδα...

                                        Βιογραφικ

     Ο Σμιουελ Μπκετ γεννθηκε μια Μεγλη Παρασκευ, στις 13 Απρλη 1906 στο Φοξρκ (Foxrock), ντια του Δουβλνου, στην Ιρλανδα. Απ το 1937 ζει στο Παρσι κι εκε πεθανει στις 22 Δεκμβρη 1989. πως κι ο Μπρναρ Σω ο σκαρ Ουιλντ, προερχταν απ προτεσταντικν οικογνεια μεσαας τξης, συνεπς η ανατροφ του τανε σχεδν ενς κουκερου, πως εχε πει κποτε κι ο διος σε μια του συνντευξη. Ειπθηκεν τσι, πως η μνιμη ενασχλησ του με το πρβλημα του εναι και της ταυττητας του εαυτο, μπορε να προρχεται απ την ανγκη ενς Αγγλο-Iρλανδο να βρει τη δικ του απντηση στο ερτημα: «Ποις εμαι
     Μετ απ μιαν ιδιαιτρως επιτυχημνη περοδο πρτων σπουδν, που αντθετα με τις εντυπσεις που δημιουργονε τα γραπτ του, διακρθηκεν χι μνο στα μαθματ του, αλλ και στις κοινωνικς εκδηλσεις και τα τυπικ βρετανικ παιχνδια. Τελεωσε το Κολγιο Τρνιτι στο Δουβλνο, το 1927 και γνριζε δη Γαλλικ κι Ιταλικ. Η επιτυχα του νοιξε τις πρτες για να διδξει στη Γαλλα, στην Εκλ Νορμλ (École Normale Supérieure), που φτασε το 1928, εγκαινιζοντας τη μακρχρονη σχση του με το Παρσι.
    Εκε συνδθηκε με τον Τζημς Τζις (James Joyce) με στεν αλλ κι εθραυστη φιλα, συγγραφα που ττε βρισκταν αυτοεξριστος στο Παρσι κι ταν δη δισημος για τον περφημο "Οδυσσα" του και γργορα γινε μλος του στενο κκλου του. Η επδρασ του, στθηκε σημαντικ γι' αυτν, μλιστα δε, θεωρεται πως απ κενον μαθε να χρησιμοποιε τη σιωπ ως πλο ενντια σε κρσιμες επιθσεις. Ο συμπατριτης του ποιητς και κριτικς Thomas MacGreevy, που 'χε προηγηθε στη θση του λκτορα των αγγλικν στην École Νormale κι ταν δημοφιλς μεταξ της παρισινς πρωτοπορας της δεκαετας του '20, τον εισγαγε στον κκλο φλων του, ο οποος περιελμβανε, μεταξ λλων, τους J. Joyce, Richard Aldington, και τη Nancy Cunard. Το 1929 δημοσευσε στο επαναστατικ λογοτεχνικ περιοδικ TRANSITION, να δοκμι του με ττλο "Δντης...Μπρονο...Βκο...Τζις" (Dante... Bruno...Vico... Joyce).
     Το 1930 εναι Λκτορας Γαλλικν στο Trinity College, στο Δουβλνο. Κερδζει το πρτο του λογοτεχνικ βραβεο για το ποημ του, "Whoroscope", που κυριαρχον οι ιδες του Γλλου φιλσοφου René Descartes σχετικ με τα θματα χρνου και παροδικτητας της ζως. Το ποημα κυκλοφρησε απ τις εκδσεις THE HOURS PRESS στο Παρσι, σ' 100 ανττυπα. 'Αλλη σημαντικ επιρρο μετ την Ιρλανδα και τον Τζις ταν ο Προυστ (Marcel Proust), για το ργο του ο Μπκετ γραψε να δοκμιο το 1931, παραγγελα ενς γγλου εκδτη (απ τις εκδσεις Chatto & Windus). Στο δοκμιο αυτ βρσκονται δη διατυπωμνες ορισμνες απ τις σκψεις του που αναγνωρζονται στα επμενα ργα του, πως π.χ. για τη τχνη και τον καλλιτχνη, για τον οποο «η μνη δυνατ πνευματικ ανπτυξη χει να κνει με την ννοια του βθους... και η τχνη εναι η αποθωση της μοναξις. Δεν υπρχει επικοινωνα γιατ δεν υπρχει χημα γι' αυτν». Μεταφρστηκε και παρουσιστηκε και στα γαλλικ απ την Edith Fournier (εκδ. Minuit, 1990). Ουσιαστικ ταν η πρτη αππειρα να κωδικοποισει τις λογοτεχνικς απψεις του.
     Αυτ η στση ρχισε να γνεται λγον αργτερα εμφανς και στη ζω του, καθς γργορα εγκατλειψε την επιτυχημνη του καριρα στο Τρνιτι. Ακολοθησαν τα χρνια της περιπλνησης με γρψιμο ποιημτων και διηγημτων, περεργες δουλεις και ταξδια απ το Λονδνο στο Παρσι κι απ κει στη Γαλλα και τη Γερμανα. Το 1938 εγκαθσταται οριστικ στο Παρσι. Μια μρα δχτηκε ληστρικ επθεση απ ναν αλτη, που τελικ τον μαχαρωσε. Λγω της σοβαρτητας της κατστασς του, μεταφρθηκε στο νοσοκομεο. ταν κποια στιγμ, αργτερα, στα σκαλοπτια του δικαστηρου συνντησε τον παραλγο δολοφνο του και τον ρτησε για ποι λγο του επιτθηκε, κενος απντησε: -«Δε ξρω, κριε!» Στο νοσοκομεο τον επισκεπτταν πολ συχν η Σουζν Ντεσεβ-Ντιμενλ (Suzanne Deschevaux-Dumesnil), με την οποα γνωρζονταν απ τη πρτη περοδο διαμονς του κει και που τελικ γινε γυνακα του. Δημοσευσε το μυθιστρημα "Murphy".
     ταν ξσπασε ο Β' Παγκ. Πολ., μεινε στο Παρσι και μετ την ττα του γαλλικο στρατο πρασε στην αντσταση. Συνεργστηκε με αντιστασιακς ομδες (δουλεοντας σαν «ταχυδρμος», μεταφροντας γρφοντας μηνματα) εναντον των Γερμανν κατακτητν. Στις αντιστασιακς ομδες ο Péron, που υπρξε φλος του απ τα σπουδαστικ χρνια στο Trinity College, ταν εκενος που τον στρατολγησε. Δε χρειστηκε πολ για να πειστε, αφο κατ τη περοδο της παραμονς του στη Γερμανα, τη 10ετα του '30 εχε παρακολουθσει μ' αποστροφ την νοδο του ναζισμο. Εχε αναγνωρσει τη φυλετικ χθρα που κρυβε στις ρζες του ο εθνικοσοσιαλισμς κι εχε επισημνει απ πρτο χρι τον αντκτυπο του αντισημιτισμο στους καλλιτχνες που συνντησε στο Αμβοργο, που διχθηκαν απλ και μνον επειδ δεν σαν 'Αρειοι! Αλλ και στο Παρσι νιωσε τη φρκη των χιτλερικν, κυρως βλποντας το δαφος να φεγει απ τα πδια του με το χαμ φλων του που συλλαμβνονταν και στλνονταν στα στρατπεδα, ετε εκτελονταν. ταν οι Γερμανο συνλαβαν κι «εξαφνισαν» τον Πολ Λεν, που τανε και φλος του Joyce και διετλεσε και γραμματας του, ο Μπκετ θερησε τι δε μποροσε να μνει ουδτερος.
     Μχρι το 1942 μεινε στο Παρσι ταν η δρση της ομδας στην οποα συμμετεχε, προδθηκε απ να καθολικ ιερα κι τσι κποιοι απ τους συντρφους του συνελφθησαν. Ο Μπκετ με τη Σουζν αναγκστηκαν να περσουν στην ελεθερη ζνη, στη ντια Γαλλα, στην ελεθερη ζνη με την Ισπανα, διαφεγοντας τη σλληψη για 10 λεπτ. Κατευθνθηκαν πεζοπορντας σ' να μικρ χωρι, στη Roussillon. Στη διρκεια των 2 ετν παραμονς του εκε, που εργστηκε κνοντας αγροτικς δουλεις, στη μεγλη νδεια και κποια δυσκολα, μχρι το τλος του πολμου, βοθησε τους Μακ σε σαμποτζ εναντον του γερμανικο στρατο στα βουν του Vaucluse.
     Για την αντιστασιακ του δρση του απονεμθηκε απ τον Στρατηγ Charles de Gaulle ο Σταυρς Του Πολμου (Croix de Guerre) και το Μετλλιο Της Αντστασης (Medaille de la Resistance). Στη συμμετοχ του στην αντσταση παραπμπει ο γκλετον για να δεξει πως ανεξρτητα απ τον αφηρημνο χαρακτρα του ργου του, ο συγγραφας εχε ενεργ δρση και μλιστα στον χρο της αριστερς. Τονζει μλιστα πως στη πραγματικτητα το ργο του εμφανζει μιαν ορισμνη μορφ ρεαλισμο που το καθιστ ικαν να υπηρετε καλτερα την υπθεση της ανθρπινης χειραφτησης, σε σχση με τις ουτοπες που βλπουν προς τα στρα. Μετ τη λξη του πολμου, απ το 1945, αρχζει να γρφει μνο στα γαλλικ.
     Σε μια περοδο ντονης δημιουργικτητας (1946-47) γραψε το πρτο του (3πρακτο) ργο για 17 πρσωπα, με τον ελληνικ ττλο "Eλευθερα" (Eleutheria), που αποτυπνει και τη προσωπικ του αναζτηση της ελευθερας (εκδ. Minuit, Παρσι, 1995, μετ. αγγλ. απ τον Michael Brodsky). Κποια στιγμ ο Jean Vilar επιδωξε να το ανεβσει, αλλ προσκρουσε στην ρνησ του να υπρξει σμπτυξη του ργου. Στις αρχς του 1951 δημοσευσε το "Μολι" (Molloy), 7 μλις μνες αργτερα, ακολοθησε "Ο Μαλουν Πεθανει" (Malone Meurt) και μετ 2 χρνια ο "Ακατονμαστος" (The Unnamable στ' αγγλ. και L' Innommable γαλλ.). Πρκειται για τα τρα αφηγματα της περφημης τριλογας του που κι ο διος θεωροσε ως εξαιρετικ στιγμ της πεζογραφικς του παραγωγς.
     Στις 5 Γενρη 1953 ανβηκε στο Παρσι στο Théâtre de Babylone, το ργο "Περιμνοντας Τον Γκοντ", σε σκηνοθεσα του Roger Blin, στον οποο εχε δσει το κεμενο του ργου ο Τριστν Τζαρ που ταν θαυμαστς του Μπκετ. Ο σκηνοθτης ερμνευσε τον Πτζο και τους λλους ρλους παιξαν: Εστραγκν ο Pierre Latour, Βλαντιμρ ο Lucien Raimbourg, Λκι ο Jean Martin, Αγρι ο Serge Lecointe. Σμφωνα με μια μαρτυρα της Ruby Cohn, ο Roger Blin εχε πει πως η ιδανικ διανομ θα 'πρεπε να περιλαμβνει τον Charlie Chaplin (Βλαντιμρ), τον Buster Keaton (Εστραγκν) και τον Charles Laughton (Πτζο)!
     Το ργο "Το Τλος Του Παιχνιδιο" παρουσιστηκε τη 1η Απρλη 1957, στο θατρο Royal Court του Λονδνου, σε σκηνοθεσα Roger Blin, ο οποος ερμνευσε τον Χαμ και τους λλους ρλους ερμνευσαν οι Jean Martin (Κλοβ), Georges Adet (Ναγκ) και Χριστνα Τσγκου (Νελ). Τον διο μνα παρουσιστηκε και στο Studio des Samps Elysées στο Παρσι, με την δια διανομ, μνο που το ρλο της Νελ ερμνευσε η Germaine de France. "H Τελευταα Μαγνητοταινα Του Κραπ" (Krapp's Last Tape, γαλλ. μετ. La Dernière Bande) -το μονπρακτο αυτ ργο- γρφτηκε το 1958 και πρωτοπαχτηκε στις 28 Οκτβρη του διου χρνου, στο Λονδνο, στο θατρο Royal Court (κοιν πργραμμα με το "Τλος Του Παιχνιδιο"), σε σκηνοθεσα Donald McWhinnie, μ' ερμηνευτ τον Patrick Magee.
     Στις 14 Γενρη 1960, ο Alan Schneider μ' ερμηνευτ τον Donald Davis ανβασε το ργο στο Provincetown Playhouse της Νας Υρκης, στις 12 Σεπτμβρη 1961 στο θατρο East End, (Να Υρκη) και στις 8 Ιουνου 1965 στο θατρο Cherry Lane με τον George Bartenieff. Μεταφρστηκε στα γερμανικ με τον ττλο Das Letzte Band και στις 5 Οκτβρη 1969 παχτηκε στο Θατρο Schiller, στο Βερολνο, σε σκηνοθεσα του διου του Μπκετ μ' ερμηνευτ τον Martin Held.
     Η Ρουθ Γουιτ κανε μιαν επιτυχημνη ερμηνεα το 1961 στη Να Υρκη στη παρουσαση του ργου στην αγγλικ γλσσα (17 Σεπτμβρη 1961, 28 παραστσεις), στο θατρο Cherry Lane, σε σκηνοθεσα του Alan Schneider με τον John C. Becher (Γουλι). Η Ruth White κρδισε πολλ βραβεα κι επανους για την ερμηνεα της και στο θατρο Billy Rose (12/10/1968-26/10/1968) με τους Wyman Pendleton (Γουλι) και Sada Thompson (Γουνι). Στη παρουσαση του ργου στο Παρσι, το 1963, η Madeleine Renaud πτυχεν επσης μια δυνατ ερμηνεα κι η προσωπικτητ της καθιρωσε μιαν εξαιρετικ Γουνι. Η γαλλδα ηθοποις μεττρεψε το ρλο σε κατρθωμα υποκριτικς τχνης κι απ ττε περιδευσε στις ΗΠΑ παζοντας το ρλο της στα γαλλικ.
     Το 1969 του απονεμθηκε το Βραβεο Νμπελ Λογοτεχνας. Αρνθηκε να πει στη Σουηδα να το παραλβει κι οτε επτρεψε στον Ιρλανδ Πρσβυ να το παραλβει αντ' αυτο. Απλς στειλε τον εκδτη του, Jérôme Lindon, να παραλβει το βραβεο κι εκενος κανε ταξδι στη Τυνησα. Το βραβεο συνοδετηκε κι απ το ποσ των 73.000 δολαρων, το οποο σε μεγλο μρος ξοδετηκε απ τον Μπκετ στην οικονομικ στριξη φλων του και νων πνευματικν δημιουργν. σως ταν μια καλ στιγμ για την 18μελ Σουηδικ Ακαδημα η επιλογ ενς καθαραιμου ανθρπου της λογοτεχνας, αφο στο παρελθν αρκετς φορς η επιλογ του νικητ υπαγορετηκε περισστερο απ γεωγραφικ, πολιτικ και θρησκευτικ κριτρια παρ απ λογοτεχνικ. ταν ο 2ος Ιρλανδς που παιρνε Νμπελ, μετ τον ποιητ William Butler Yeats (1923). Ο επσης Ιρλανδς George Bernard Shaw εχε τιμηθε με το βραβεο ως Βρετανς. Πντως, η Ακαδημα δχεται πως τιμται η χρα που κατοικε κι εργζεται ο τιμμενος, συνεπς ο Μπκετ που εγκαταστθηκε στη Γαλλα απ το 1937 κι γραψε τα περισστερα ργα του στα γαλλικ, μλλον ως Γλλος τιμθηκε.
     Το συγγραφικ ργο του, να ργο ιδιατερα πλοσιο, αποτελεται απ ποιματα, πεζ (διηγματα και μυθιστορματα) και θεατρικ ργα, τα σημαντικτερα απ τα οποα γρφτηκαν στις 10ετες του '50 και του '60. 'Αλλο ργο του επσης εναι κα το "Πς Εναι" που γρφτηκε στα γαλλικ. Ιδιατερα τα θεατρικ, που απ τη 10ετα του '50 συνδθηκαν με το Θατρο Του Παραλγου, του δσανε παγκσμια φμη κι το Βραβεο Νμπελ Λογοτεχνας το 1969, αλλ και πριν, το 1961, εχε βραβευτε με το Διεθνς Βραβεο Εκδοτν στο Φορμεντρ της Ισπανας. Θεωρεται ο μεγαλτερος θεατρικς συγγραφας του 20ο αι. κι επηρασε σο κανες λλος λη τη σγχρονη λογοτεχνα. Τποτα δεν εναι διο μετ απ' αυτν. Ο διος εχε πει ταν ταν νος ακμα πως "Ο συγγραφας της εποχς μας πρπει να εφερει μια γλσσα που να εμπεριχει το χος". Κι αυτ ακριβς δημιοργησε. Δγλωσσος συγγραφας, γραψε τσο στ' αγγλικ σο και στα γαλλικ.
     Μπορε να συνοψσει κανες πως το θμα που τον απασχλησε σ' λη του τη ζω εναι η ανημπρια, η γνοια κι η αδυναμα του ανθρπου. Στα ργα του εναι διχυτος ο μηδενισμς, η ματαιτητα και το πνευματικν αδιξοδο. Το τυπικ μως χαρακτηριστικ του εναι το παρλογο. Τα πρσωπα που δημιουργε φανονται να 'ναι τα τελευταα μιας κοινωνας που καταρρει μλλον αυτο που επιζσαν απ να καταστροφικ, συναισθηματικ και πνευματικ κατακλυσμ. Φαρμακερ χιομορ σε συνδυασμ με παρξενο και παγερ λυρισμ, συναντ κανες στα ργα του.
     Μαζ με τον Ευγνιο Ιονσκο και τον Αρτορ Ανταμφ, θεωρεται ως ο κριος εκπρσωπος του πρωτοποριακο θετρου μετ τον Β' Παγκ. Πολ. Στα ργα του, σταδιακ, η στω και μικρ φανταστικ πλοκ, μετουσιωνται με τη προδο των ετν σε καθαρ μονλογο, για να τονε συντρψει κι αυτν μχρις ασυναρτησας, στο μεταγενστερο ργο του "Πς Εναι".
                                    
                                     
Σκτσο για το Θατρο Του Παραλγου     & μια αστεα φωτ του για τον διο λγο

     Στις 22 Δεκμβρη 1989 ο Σμιουελ Μπκετ πθανε, σ' ηλικα 83 ετν και τφηκε στο νεκροταφεο του Μονπαρνς στο Παρσι. Στις 17 Ιουλου του διου χρνου εχε πεθνει η Σουζν Ντεσεβ-Ντιμενλ.

  
 
         το σπτι του στη Γαλλα κι η τελευταα του κατοικα στο Μονπαρνς

-----------------------------------------------------------------------

                                    Διωγμνος

Τα σκαλοπτια δεν ταν πολλ. Τα εχα μετρσει χιλιδες φορς, ανεβανοντας κατεβανοντας, αλλ πσα ταν το μυαλ μου δεν το συγκρατοσε. Ποτ δεν κατλαβα αν πρπει να πεις να, με το να πδι στο πεζοδρμιο, δυο ταν το λλο πδι πατ στο πρτο σκαλοπτι κι οτω καθεξς μπως το πεζοδρμιο δε θα 'πρεπε να υπολογζεται. Στο διο δλημμα σκνταφτα και στο κεφαλσκαλο. Κι απ την αντθετη κατεθυνση, δηλαδ απ τη κορφ προς τα κτω, το διο ταν, η κφραση υστερε. Δεν ξερα απ που ν' αρχσω και που να τελεισω, αυτ ταν το πρβλημα. Κατληξα λοιπν σε τρεις εντελς διαφορετικος αριθμος, χωρς ποτ να μθω ποιος απ' λους ταν ο σωστς. Κι ταν λω τι δεν χω συγκρατσει τον αριθμ στο νου μου, θλω να πω πως εκε, στο νου μου, δε βρσκεται πια κανες απ τους τρεις αριθμος. Αν πρεπε μλιστα να βρω ναν απ' αυτος, εκε που εναι σγουρο πως θα βρσκονται, στο νου μου, θα τον βρισκα, αλλ κενο μνο και δχως να εμαι σε θση απ αυτν να συναγγω τους λλους δυο. Αλλ και τους δυο να εντπιζα, δε θα 'ξερα τον τρτο. χι, για να τους ξρω και τους τρεις, θα 'πρεπε, στο νου μου, να βρω και τους τρεις. Οι αναμνσεις σε σκοτνουν. Δεν πρπει λοιπν να σκφτεσαι σα αγαπς μλλον καλτερα να τα σκφτεσαι, ειδλλως διατρχεις τον κνδυνο να τα βρεις, λγο-λγο, στο νου σου. Να τα σκφτεσαι λοιπν λγο, πολλς φορς τη μρα, κθε μρα, μχρι να βουλιξουνε για πντα στο βορκο. Εναι βασικ. 'Αλλωστε δεν χει και μεγλη σημασα πσα εναι τελικ τα σκαλοπτια. Σημασα χει να θυμσαι τι δεν ταν πολλ κι εγ το θυμθηκα. Δεν φανονταν πολλ ακμα και στο παιδ, που 'ξερε κι λλα σκαλοπτια, που τα 'βλεπε καθημεριν, τ' ανβαινε, τα κατβαινε, παιζε κει κτσια λλα παιχνδια που θα ξεχνοσε τ' νομ τους. Πς θα 'πρεπε λοιπν να φανον στον ντρα που ανοικονμητος ξεπετχτηκε απ κει μσα; Συνεπς το πσιμο δεν ταν σοβαρ. 'Ακουσα πφτοντας τη πρτα να κλενει με πταγο κι εν ακμα πεφτα, αισθνθηκα ανακουφισμνος. Γιατ τοτο σμαινε πως δε τρχανε ξοπσω μου με μπαστονι να με ξυλοκοπσουν στη μση του δρμου και μπρος στον κσμο. Αν ττοια ταν η πρθεσ τους, δεν θα 'χανε κλεσει τη πρτα, θα την φηναν ανοιχτ, στε ν' απολασουν τη τιμωρα μου σοι εχανε συγκεντρωθε στο διδρομο, να τους γνει σως και μθημα. Τοτη τη φορ αρκστηκαν να με διξουνε με τις κλωτσις και τποτα παραπνω. Μχρι να προσγειωθ στο χαντκι, εχα τον χρνο να ολοκληρσω τοτο τον συλλογισμ. Υπ' αυτς τις συνθκες τποτα δεν με υποχρωνε να σηκωθ αμσως. Στριξα τον αγκνα στο πεζοδρμιο, εναι αστεο τι θυμται κανες, γειρα το αφτ στη παλμη κι ρχισα ν' αναλογζομαι τη κατστασ μου, οικεα ωστσο. Ο χος μως, αμυδρς αλλ' αλνθαστος, της πρτας που 'κλεινε και πλι, μ' βγαλε απ τη ρμβη μου, που δη να ολκληρο τοπο παιρνε μορφ, με λευκκανθα κι γρια τριαντφυλλα, του ονερου, λο χρη, κοταξα προς τα πνω αλαφιασμνος, τα χρια στο πεζοδρμιο και τα πδια τοιμα να κνουν φτερ. ταν μονχα το καπλο μου που, διαγρφοντας κκλους στον αρα, ερχταν καταπνω μου. Το πιασα και το φρεσα. Για το Θε που πστευαν ταν απλυτα σωστο, θα μποροσαν να το εχαν κρατσει, αλλ το καπλο δεν ταν δικ τους, δικ μου ταν, κι τσι μου το δωσαν. Η μαγεα μως εχε χαθε. Το καπλο πς να το περιγρψω; Και γιατ; ταν το κεφλι μου απκτησε δεν θα λεγα τις οριστικς αλλ τις μγιστες δυνατς διαστσεις, ο πατρας μο επε, λα, γιε μου, θ' αγορσουμε το καπλο σου, λες κι εκενο προπρχε, σε τπο προκαθορισμνο, ανκαθεν. Προχρησε κατευθεαν προς το καπλο. Εμνα δεν μου 'πεφτε λγος, οτε του καπελ. χω συχν αναρωτηθε μπως ο πατρας θελε να με ταπεινσει, μπως ζλευε που μουν νος και ωραος, φρσκος τουλχιστον, σε αντθεση με κενον που 'ταν δη μεγλος, με πρσωπο κκκινο και πρησμνο. Απ κενη τη μρα μου απαγορετηκε να βγανω ξω χωρς καπλο, ν' ανακατεει ο αρας τα μορφα κασταν μαλλκια μου. Το 'βγαζα καμι φορ σε δρμους ρημους και το κρατοσα στο χρι, αν και τρεμε το φυλλοκρδι μου. φειλα να το βουρτσζω καθημεριν, πρω απγευμα. Τ' αγρια της ηλικας μου, που 'χα πτε-πτε την υποχρωση να συγχρωτζομαι, με κοριδευαν. λεγα μως στον εαυτ μου δεν εναι στ' αλθεια το καπλο που τους φταει, κνουνε πλκα με το καπλο επειδ εναι λγο πιο φανταχτερ απ τα υπλοιπ μου, λλωστε δεν διακρνονται και για τη φιντσα τους. Πντα μου προκαλοσε κατπληξη η λλειψη φιντσας των συνομηλκων μου, σε μνα που η ψυχ νυχθημερν παρδερνε αναζητντας τον εαυτ της. σως και να 'ταν απλς ευγενες, πως εκενοι που κνουνε πλκα με τη μτη του καμπορη. ταν ο πατρας πθανε θα μποροσα να 'χα απαλλαγε απ το καπλο, τποτα δε μ' εμπδιζε, δεν το 'κανα. Να το περιγρψω, αλλ πς; Κποια λλη φορ, κποια λλη φορ. Σηκθηκα και ξεκνησα. Ξεχν πσων χρνων μουν. Απ' σα μου εχαν μλις συμβε, τποτα δεν ξιζε να γνει ανμνηση. Μτε κοιτδα, μτε μνμα, για οτιδποτε. μλλον τσες λλες κοιτδες, τσα λλα μνματα, που τα χω χαμνα. Δεν θα ταν πντως υπερβολ να πω τι βρισκμουν στο νθος της ηλικας μου, εχα λες μου τις δυνμεις, κπως τσι θαρρ το λνε. Ω, ναι, τις εχα. Δισχισα τον δρμο, και στρφηκα να δω το σπτι που μ' διωξε, εγ που ουδποτε κοιτοσα πσω ταν φευγα. Πσο μορφο ταν! Γερνια στα παρθυρα. χω εντρυφσει στα γερνια. Εναι ζρικα, μως τελικ κατφερα να τα κουμαντρω, θαμαζα πντα την πρτα του σπιτιο, ψηλ, στην κορυφ της μικρς σκλας. Να την περιγρψω. Αλλ πς; Πρτα πρσινη, συμπαγς, απ πνω της κτι σαν στγαστρο το καλοκαρι με σπρες και πρσινες ργες, μια τρπα για το θορυβδες σφυρηλατημνο μνταλο, και μια χαραμδα για τις επιστολς, να μπροντζινο καπκι στερεωμνο στις κρες με ελατρια την προσττευε απ τη σκνη, τις μγες και τα πουλκια. Αρκετ με την περιγραφ. Δεξι κι αριστερ απ την πρτα δυ κολονκια διου χρματος, στο δεξ ταν το κουδονι. Κουρτνες συμβατικο γοστου. Ακμα και ο καπνς που υψωνταν απ την καμινδα μοιαζε πριν διαλυθε πιο μελαγχολικς και μπλβος απ των γειτνων. Κοταξα το τρτο και τελευταο πτωμα κι εδα -εξωφρενικ!- το παρθυρ μου ορθνοιχτο. Επιχερηση γενικς καθαριτητας ταν σε εξλιξη. Σε λγες ρες θα κλειναν το παρθυρο, θα τραβοσαν τις κουρτνες και θα ψκαζαν λο το μρος μ' απολυμαντικ. Τους ξερα. Με πση ευχαρστηση θα πθαινα σε κενο το σπτι. Σαν σε παρασθηση εδα την πρτα να ανογει και τα πδια μου να βγανουν ξω. ξερα τι δεν θα κατασκπευαν πσω απτις κουρτνες, αν το 'θελαν, θα το εχαν κνει, τσι δεν φοβμουν να κοιτξω. Τους ξερα. Εχαν επιστρψει στη φωλι τους, και καταγνονταν με τις ασχολες τους. Να τους εχα φταξει σε κτι. Την πλη δεν τη γνριζα καλ, εκε γεννθηκα, εκε κανα τα πρτα μου βματα, πειτα λα τα επμενα, τσα, που θερησα τι κθε χνος μου εχε χαθε, λθος. βγαινα τσο λγο! Μα στις τσες θα πγαινα ως το παρθυρο και τραβντας τις κουρτνες κοταζα ξω. μως επστρεφα βιαστικ στο βθος του δωματου, στο κρεβτι μου. νιωθα δυσφορα με τσο αρα τριγρω μου, μου φρνανε σγχυση τσες προοπτικς, Πντως την εποχ εκενη ξερα ακμα πς να συμπεριφερθ ταν ταν απολτως αναγκαο. Κοταξα μως πρτα τον ουραν, εκε απ' που κθε βοθεια, εκε που δρμοι δεν υπρχουν, εκε που ελεθερα περιπλανισαι σαν σε ρημο, εκε που το βλμμα δεν σκοντφτει πουθεν, που κι αν στραφε, παρ μνο πνω στα δια του τα ρια. Νετερος νμιζα τι η ζω θα ταν καλτερη στο μσο μιας πεδιδας, πγα λοιπν στο ξφωτο του Luneburg. Ξφωτα υπρχαν κι λλα, πολ πιο κοντιν, αλλ μια φων μο λεγε διαρκς, Εναι το πρκο του Luneburg που χρειζεσαι. σως εχε να κνει με το Lune. πως αποδεχτηκε πντως, το ξφωτο του Luneburg ταν εντελς απογοητευτικ. Επστρεψα σπτι απογοητευμνος αλλ ταυτχρονα κι ανακουφισμνος. Ναι, δχως να ξρω το γιατ, την απογοτευσ μου, που ταν και συχντερη παλιτερα, ακολουθοσε, το πολ μ' να λεπτ διαφορ, να ασθημα μεγλης ανακοφισης. Ξεκνησα. Βδισμα και το δικ μου. Τα κτω κρα καμπτα, λες και η φση μο εχε στερσει τα γνατα, τα πδια, δεξ κι αριστερ, σε αφσικη απσταση το να απ' το λλο, εκτς του ξονα βηματισμο. Αντιθτως, ο κορμς, σαν ρυθμισμνος απ αντισταθμιστικ μηχανισμ, να μοιζει με σακολα που δχως σχμα κλυδωνζεται ανεξλεγκτα, ακολουθντας τους απρβλεπτους κραδασμος της λεκνης. Προσπθησα πολλς φορς να διορθσω τα ελαττματ μου, να λυγσω τα γνατα, να περπατσω ευθυγραμμζοντας το να πδι πσω απ τ' λλο, να κρατσω σιο το στθος, καθς μως εχα τουλχιστον πντε ξι, το αποτλεσμα ταν πντα το διο -χανα την ισορροπα μου κι πεφτα. νας ντρας πρπει να βαδζει δχως να το σκφτεται, πως αναπνει, κι ταν βδιζα χωρς να το σκφτομαι, βδιζα πως ακριβς περιγραψα, κι ταν το σκεφτμουν φερνα εις πρας μερικ βματα αξιπαινης εκτλεσης και μετ πεφτα. Αποφσισα λοιπν να εμαι ο εαυτς μου. σο για τη στση, θαρρ πως, εν μρει τουλχιστον, οφελεται σε μια συγκεκριμνη κλση απ την οποα ποτ δεν απαλλχτηκα, φησε το σημδι της, πως ταν λλωστε αναμενμενο, την περοδο που εντυπνονται λα αυτ που καθορζουν τη διαμρφωση του χαρακτρα, αναφρομαι στην περοδο που εκτενεται ως εκε που φτνει το μτι, απ τα πρτα μπουσουλματα πσω απ την καρκλα μχρι την Τρτη βαθμδα και την ολοκλρωση των σπουδν μου. Ττε απκτησα την αξιοθρνητη συνθεια να κυκλοφορ ως το βρδυ με το παντελνι κατουρημνο και χεσμνο ακμα, αυτ συνβαινε τακτικ κθε πρω μεταξ δκα και δκα και μισ, και να επιμνω να τελεισω τσι τη μρα μου, σαν να μη συνβαινε τποτα. Η ιδα και μνο τι θ' λλαζα παντελνι, θα το εκμυστηρευμουν στη μητρα μου, που νας θες ξρει πως μνο να με βοηθσει θελε, με τρλαινε, το γιατ δεν το ξρω, τσι μχρι την ρα του πνου σερνμουν με τους μικρος μου μηρος να βρωμον και να συγκαγονται, κολλντας ως τον ποπ μου -αποτλεσμα της ακρτεις μου. Απ εκε λοιπν ο επιφυλακτικς τρπος βαδσματος, με τα πδια καμπτα και ανοιχτ, και το απελπιστικ πγαιν' λα του στρνου, χωρς αμφιβολα για να διχνει τη βρμα, να δνει την εντπωση πως μουν λο χαρ και ευθυμα, ανμελος, και να καθιστ αληθοφανες τις εξηγσεις μου για την ακαμψα των κτω κρων που απδιδα σε κληρονομικ ρευματοπθεια. Σε τοτη την προσπθεια ξοδετηκε ο νεανικς μου ενθουσιασμς, σον διθετα, γινα πριν της ρας μου πικρς και φιλποπτος, ερωτετηκα το κρυφτολι και τη στση μου μπρομυτα. 'Αθλιες νεανικς λσεις, που δεν προσφρουν καμα εξγηση. Περιττς λοιπν οι προφυλξεις, αποφαινμαστε δχως φβο, η ομχλη δεν πρκειται να διαλυθε. Ο καιρς ταν θαυμσιος. Προχρησα προς τα κτω βαδζοντας σο το δυνατν πιο κοντ στο πεζοδρμιο. Και το πιο πλατ πεζοδρμιο δεν εναι ποτ αρκετ πλατ για μνα, ταν βρσκομαι σε κνηση, λλωστε απεχθνομαι να ενοχλ σους μου εναι γνωστοι. νας αστυνομικς με σταμτησε και επε, ο δρμος για τ' αυτοκνητα, το πεζοδρμιο για τους πεζος. Σαν απφθεγμα απ την Παλαι Διαθκη. Ανβηκα λοιπν στο πεζοδρμιο, τοιμος να ζητσω συγγνμη, κι μεινα εκε, παρ το ανεκδιγητο στριμωξδι, κνοντας τουλχιστον εκοσι βματα, σπου ρχτηκα καταγς για να μη χτυπσω να παιδ. Φοροσε, θυμμαι, να μικρ λουρ με κουδουνκια, μπορε και να παιρνε τον εαυτ μου γι' αλογκι, γιατ χι. Ευχαρστως θα το εχα συνθλψει γιατ απεχθνομαι τα παιδι, χρη θα του κανα, φοβμουν μως τις συνπειες. Καθνας εναι γονις, κι τσι δεν μπορες να ελπζεις. Θα πρεπε στους πολυσχναστους δρμους να χουν ειδικς λωρδες γι'αυτ τα απασια μικρ πλσματα, για τα καροτσκια, τα τσρκια, τα γλυκ, τα πατνια, τα τροχοπδιλα, τους παπποδες, τις γιαγιδες, τις νταντδες, τα μπαλνια, τις μπλες, με μια λξη, για λη τη σιχαμερ τους μικρ ευτυχα. πεσα λοιπν συμπαρασροντας και μια γρι σκεπασμνη με πολιες και δαντλες, θα ζγιζε σγουρα πνω απ εκατ κιλ. βαλε τις φωνς και μαζετηκε κσμος. λπιζα να εχε σπσει τον μηρ της, οι ηλικιωμνες σπνε εκολα τους μηρος τους, αν και χι τσο, χι και τσο. Εξαφανστηκα μσα στη γενικ σγχυση μουρμουρζοντας ακατληπτες βρισις, σαν να μουν εγ το θμα, και μουν, μνο που δεν θα μποροσα να το αποδεξω. Τα παιδι τα μωρ δεν τα λιντσρουν ποτ, ,τι και αν κνουν, εξ ορισμο θεωρονται αθα. Προσωπικ ευχαρστως θα τα λιντσριζα, δεν εννο τι θα σκωνα χρι πνω τους, χι, βαιος νθρωπος δεν εμαι, θα ενθρρυνα μως λλους να το κνουν και στη συνχεια θα τους κερνοσα να ποτ. 'Αρχισα πλι να τρεκλζω, ταν με σταμτησε και δετερος αστυνομικς, διος κι απαρλλαχτος με τον πρτο, τσο που αναρωτθηκα μπως ταν ντως ο διος. Μου υπδειξε τι το πεζοδρμιο ταν για λους, λες κι ταν αυτονητο τι εγ δεν θα μποροσα ν' ανκω σ' αυτος. Μπως θα θλατε, ρτησα, δχως να σκεφτ οτε στιγμ τον Ηρκλειτο, να κατεβ στο ρεθρο; Κατεβετε που θλετε, επε εκενος, αφστε μως χρο και για τους λλους. Αν δε μπορετε να κυκλοφορετε πως λοι, επε, προτιμτερο να μνετε σπτι σας, ντε στο καλ. Εχε πετχει δινα. Κι τι μου απδωσε να σπτι δεν ταν μικρ ικανοποηση. Εκενη τη στιγμ πρασε μια κηδεα, κτι χι ασυνθιστο λλωστε. Μεγλη αναμπουμπολα απ καπλα και ταυτοχρνως αναταραχ απ αμτρητα δχτυλα. Εγ πντως, αν φτανα στο σημεο να κνω τον σταυρ μου, θα βαζα τα δυνατ μου να τον κνω σωστ, μτη, αφαλς, αριστερ ργα, δεξι ργα. Εκενοι ταν βναυσοι και απρσεκτοι, σαν να εχε καρφωθε να κουβρι στον σταυρ, χωρς καμα αξιοπρπεια, τα γνατα κτω απ το πηγονι, τα χρια πως πως. Οι πιο νθερμοι παρμεναν ακνητοι μουρμουρζοντας. σο για τον αστυνομικ, κορδθηκε σε στση προσοχς, κλεισε τα μτια και χαιρτισε. Πσω απ τα παρθυρα των αμαξν εδα ανθρπους να θρηνον και να εξιστορον χειρονομντας, σκηνς, δχως λλο, απ τη ζω του εκλιπντος εν Χριστ αδελφο, αδελφς. Μου φανεται πως χω ακοσει τι η διακσμηση της νεκροφρας διαφρει απ ντρα σε γυνακα, αν και δεν ξρω ποια εναι η διαφορ. κλαναν κι χεζαν τα λογα, λες και πγαιναν σε πανηγρι. Γονατιστ δεν εδα κανναν. Αλλ για μας το τελευταο ταξδι τελεωνε γργορα, κανες λγος να επιταχνουμε το βμα, η τελευταα μαξα με το υπηρετικ προσωπικ προσπρασε, το διλειμμα τελεωσε, απομακρνθηκαν οι περαστικο, πσω στα δικ μας. Σταμτησα λοιπν για τρτη φορ, αυτ θλησα κι ανβηκα σε μιαν μαξα. Σαν εκενες που μλις εχα δει να περνον, γεμτες κσμο που συζητοσε ντονα, προφανς θα μου εχε κνει εντπωση. να μεγλο μαρο κουτ εναι, κουνιται και ταλαντεεται πνω στις σοστες, με παρθυρα μικρ, μαζεεσαι σε μια γωνι, μυρζει κλεισορα. νιωθα το καπλο μου να χτυπ στη σκεπ. Λγο μετ σκυψα μπροστ κι κλεισα το παρθυρο. πειτα ξανακθισα πσω, με την πλτη στο λογο. Λαγοκοιμμουν, ταν μια φων με κανε να πεταχτ, του αμαξ. Πεπεισμνος τι δεν επρκειτο να τον ακοσω μσα απ το παρθυρο, εχε ανοξει την πρτα. Εδα μνο το μουστκι του. Για πο; επε. Εχε κατεβε απ τη θση του για να με ρωτσει. Κι εγ που νμιζα τι μουν δη πολ μακρι. Προσπθησα να θυμηθ το νομα κποιου δρμου μνημεου. Εναι η μαξ σας για πολημα; του επα. Προσθτοντας, δχως το λογο. Τι να το κανα το λογο; Αλλ και την μαξα τι θα την κανα; Θα μποροσα μπως να τεντωθ εκε μσα; Ποιος θα μου 'φερνε φαγητ; Στο ζωολογικ κπο, επα. Θα ταν ασυνθιστο μια πρωτεουσα σαν αυτ να μην χει ζωολογικ κπο. Προσθτοντας, μη πτε πολ γργορα. Εκενος γλασε. Σαν να εχε βρει διασκεδαστικ τη προτροπ να μη πει γργορα στο ζωολογικ κπο. το ενδεχμενο να μενει δχως μαξα. Εκτς κι αν ταν εξαιτας μου, αν εχε τσο μεταμορφωθε η μαξα απ την παρουσα μου, το πρσωπ μου, που ο αμαξς βλποντς με εκε με το κεφλι στις σκις της σκεπς και τα γνατα στηριγμνα στο παρθυρο, να αμφβαλλε αν ταν δικ του η μαξα, αν ταν μαξα. ριξε μια βιαστικ ματι στο λογο και βεβαιθηκε. Σμπως ξρει κανες ποτ γιατ γελ; Πντως το γλιο του δεν κρτησε πολ, ρα μλλον δεν γελοσε με μνα. κλεισε την πρτα και σκαρφλωσε στη θση του. Σε λγο το λογο ξεκνησε. σο παρξενο κι αν φανεται την περοδο εκενη εχα ακμα λγα χρματα. Το μικρ ποσ, δρο του πατρα μου και κληροδοτημνο δχως ρους, ακμη αναρωτιμαι μπως μου το εχαν κλψει. πειτα τποτα. Κι μως η ζω συνεχιζταν, μχρι ενς σημεου μλιστα καταπς θελα. Το μεγλο μειονκτημα που χει αυτ η κατσταση, η οποα θα μποροσε να οριστε ως μηδενικ αγοραστικ δυναττητα, ταν τι πρεπε να βρσκεσαι διαρκς σε κνηση. Πς να σου φρουν -για παρδειγμα- φαγητ σπτι ταν εσαι απνταρος. Αναγκζεσαι να βγανεις ξω και να μετακινεσαι, τουλχιστον μια φορ τη βδομδα. Μ' αυτς τις συνθκες δσκολο να 'χεις και διεθυνση σπιτιο, ακατρθωτο. Πληροφορθηκα επομνως με καθυστρηση τι ψαχναν να με βρουν για μια δικ μου υπθεση. Οτε ξρω με ποιο τρπο. Γιατ εφημερδες δεν διβαζα, κι οτε θυμμαι να εχα μιλσει σε νθρωπο εκενα τα χρνια, τρεις τσσερις φορς το πολ κι αυτ για φαγητ. πως και να 'ναι, μλλον θα το μυρστηκα κπως, ειδλλως οτε εγ υπρχε περπτωση να επισκεφθ τον κριο Nidder, τον δικηγρο, παρξενο που ορισμνα ονματα δεν ξεχνιονται με τποτα, οτε κι εκενος να με δεχτε. Επιβεβαωσε την ταυττητ μου. Του πρε κποια ρα. Του δειξα τα μεταλλικ αρχικ στη φδρα του καπλου μου, χι τι αποδεκνυαν κτι, αλλ αξαιναν τις πιθαντητες. Υπογρψτε, μου επε. παιζε μ' ναν κυλινδρικ χρακα που ριχνε κτω και βδι. Μετρστε τα, μου επε. Παροσα ταν και μια να γυνακα, μλλον μρτυρας επ πληρωμ. Παρχωσα το μτσο με τα χαρτονομσματα στην τσπη μου. Δεν κνετε καλ, μου επε. Εχα την εντπωση πως πρεπε να μου ζητσει να τα μετρσω, προτο υπογρψω, αυτ θα ταν το σωστ. Αν χρειαστε, επε, πο μπορ να σας βρω; Μλις κατβηκα τα σκαλι κανα μια σκψη. Κι επστρεψα για να τον ρωτσω απ πο προρχονταν τα χρματα, προσθτοντας τι εχα κθε δικαωμα να ξρω. Μου επε κποιο γυναικεο νομα που χω ξεχσει. σως και να με εχε χορψει στα γνατ της ταν μουν ακμα στις φασκις, να μου εχε κνει κονια-μπλα. Μερικς φορς αυτ αρκε. Στις φασκις, το τονζω, γιατ οποτεδποτε μετ θα ταν πολ αργ για κονια-μπλα. Χρη σε κενο το ποσ εχα ακμα λγα χρματα. Πολ λγα. Κατανεμημνα στη ζω που θα ακολουθοσε ταν αμελητα, εκτς κι αν οι προβλψεις μου ταν αδικαιολγητα απαισιδοξες. Χτπησα το χρισμα δπλα απ το καπλο μου και πσω ακριβς απ την πλτη του αμαξ, αν υπολγιζα σωστ. να σννεφο σκνης σηκθηκε απ την ταπετσαρα. Πρα απ τη τσπη μου μια πτρα και χτπησα με τη πτρα, σπου ο αμαξς σταμτησε. Παρατρησα τι σ' αντθεση με τα περισστερα τροχοφρα που κβουνε ταχτητα πριν σταματσουν, η μαξα κοκλωσε μεμις. Περμενα. Η μαξα σεστηκε ολκληρη. Πρπει να μ' κουγε ο αμαξς, πνω στο ψηλ του κθισμα. Εδα το λογο πως με τα δια μου τα μτια. Δεν εχε χαλαρσει, πως σε λλες σντομες στσεις, παρμενε σε εγργορση, με τ' αφτι ορθωμνα. Κοταξα ξω απ το παρθυρο, εχαμε ξεκινσει πλι. Ξαναχτπησα στο χρισμα, μχρι που η μαξα σταμτησε. Ο αμαξς κατβηκε βρζοντας. Κατβασα το παρθυρο για να τον αποτρψω ν' ανοξει την πρτα. Πιο γργορα, πιο γργορα. Εχε γνει κατακκκινος, σαν παντζρι. Θυμς ο δυνατς νεμος. Του επα τι τον μσθωνα για λη την ημρα. Απντησε τι στις τρεις εχε μια κηδεα. Α, οι νεκρο. Του επα πως εχα αλλξει γνμη, και δεν θελα πλον να πω στον ζωολογικ κπο. Ας μην πμε στον ζωολογικ κπο, επα. Μου απντησε τι εκενον δεν τον νοιαζε πο θα πηγαναμε, αρκε να μην ταν μακρι, για το ζο. Κι πειτα μιλνε για την ιδιαιτερτητα του λγου των πρωτγονων. Τον ρτησα αν ξερε κποιο φαγδικο. Προσθτοντας, θα φτε μαζ μου. Σε ττοια μρη προτιμοσα να εμαι μαζ με κανονικ πελτη. Υπρχε να μεγλο, μακρστενο τραπζι, με δυο ισομκεις πγκους, απ τη μια και την λλη πλευρ. Στο τραπζι μο μλησε για τη ζω του, τη γυνακα του, το ζο, πειτα πλι για τη ζω του, πσο φοβερ ταν η ζω που κανε, κυρως εξαιτας του χαρακτρα του. Με ρτησε αν αντιλαμβανμουν τι σμαινε να κυκλοφορες ξω βρξει-χιονσει. μαθα τι υπρχαν ακμη αμαξδες που περνοσαν τη μρα τους αναπαυτικ μες στη ζστη, περιμνοντας με την μαξα στη σειρ τον πελτη που θα τους ξεκουνοσε. Συνηθιζταν παλιτερα, αλλ στις μρες μας πρπει να ακολουθες λλες μεθδους, αν θλεις να βλεις κτι στην κρη για τα γερματα. Του περιγραψα την κατστασ μου, τι εχα χσει και τι ψαχνα. Κναμε και οι δυο μας γενναες προσπθειες για να εξηγσουμε, για να καταλβουμε. Κατλαβε τι δεν εχα πια δωμτιο κι τι χρειαζμουν λλο, αλλ μχρι εκε, τα υπλοιπα του διφευγαν. Του εχε καρφωθε η ιδα, και κανες δεν μποροσε να του τη βγλει απ' το νου, πως ψαχνα για επιπλωμνο δωμτιο. βγαλε απ τη τσπη του μιαν εφημερδα, χθεσιν και προχθεσιν και διτρεξε τις μικρς αγγελες, υπογραμμζοντας πεντξι απ' αυτς μ' να λεπτ μολβι, το διο που αμφιταλαντευταν πνω απ' σες ενδεχομνως αποκλεονταν. Δχως αμφιβολα υπογρμμισε σα θα υπογρμμιζε αν ταν εκενος στη θση μου σα ταν στην δια γειτονι, χρη του ζου. Θα 'χε μπερδευτε αν του 'χα πει πως εκτς απνα κρεβτι δεν αντχω λλα πιπλα στο δωμτιο κι τι λα, ακμα και το κομοδνο, πρεπε ν' απομακρυνθονε προτο συγκατατεθ να πατσω οπουδποτε το πδι μου. Γρω στις τρεις ξυπνσαμε το λογο και ξεκινσαμε. Ο αμαξς πρτεινε να κτσω δπλα του, αλλ εγ εδ και ρα ονειρευμουν να μπω στην μαξα, το οποο κι κανα. Επισκεφθκαμε μεθοδικ, τη μα μετ την λλη, νομζω, λες τις διευθνσεις που 'χεν υπογραμμσει. Η μικρ χειμωνιτικη μρα κντευε να τελεισει. χω καμι φορ την εντπωση τι αυτς εναι και οι μοναδικς μρες που εδα, κυρως τη μαγικ κενη ρα, λγο πριν σβσουν στο σκοτδι. Οι διευθνσεις που 'χεν υπογραμμσει, μλλον σημεισει με σταυρ, πως κνουν οι απλο νθρωποι, αποδεχτηκαν, η μα μετ την λλη, χρηστες και τις διγραφε, τη μα μετ την λλη, μονοκοντυλι. Μετ μου 'δωσε την εφημερδα, με τη συμβουλ να τη φυλξω, για να εμαι σγουρος τι δεν θα ξανακοιτοσα κει που εχα δη δει -μταια. Μολοντι τα παρθυρα ταν κλειστ, η μαξα τριζε και στους δρμους εχε φασαρα, τον κουγα να τραγουδ, καθς τρανταζταν ολομναχος και μετεωριζταν πνω απ το κθισμ του. Εχε προτιμσει εμνα απ την κηδεα, κι αυτ ταν γεγονς δι βου μη αμφισβητσιμο. Τραγουδοσε, Εκενη εναι μακρι απ τη χρα που κοιμται ο νεαρς ρωας, λλα λγια δεν θυμμαι. Κθε φορ που σταματοσαμε, κατβαινε απ τη θση του και βοηθοσε κι εμνα να κατβω απ τη δικ μου. Χτυποσα το κουδονι που μου υποδεκνυε και συχν χανμουν μσα στο σπτι. Περεργο συνασθημα, το θυμμαι, μετ απ τσο καιρ, ολγυρ μου να σπτι. Με περμενε στο πεζοδρμιο και με βοηθοσε να ξανανβω στην μαξα. Θε μου, τον εχα σιχαθε τον αμαξ. Σκαρφλωσε στη θση του και ξεκινσαμε. Κποια στιγμ συνβη το εξς. Σταμτησε. Πετχτηκα μουδιασμνος κι ετοιμστηκα να κατεβ. Καθς μως δεν ρθε να μου ανοξει την πρτα και να μου προσφρει το μπρτσο του, αναγκστηκα να κατεβ μνος μου. 'Αναβε τις λμπες. Αγαπ τις λμπες πετρελαου, παρλο που μαζ με τα κερι κι αν εξαιρσεις τ' στρα, εναι απ τα πρτα φτα που γνρισα. Τον ρτησα αν μποροσα ν' ανψω την λλη λμπα, μια κι εκενος εχε δη ανψει τη μα. Μου δωσε το κουτ με τα σπρτα, σκωσα το κυρτ γυαλ πνω στα τσιγκλια, ναψα κι αμσως το κλεισα, να κψει το φιτλι, φωτειν, σταθερ, προφυλαγμνο απ τον αρα στο σπιτκι μου. Χαρ που νιωσα. χι τι διακρναμε και κτι με το φως απ αυτς τις λμπες, εκτς απ το αδρ περγραμμα του αλγου, μως οι λλοι μας βλεπαν απ μακρυ, δο κτρινες λμψεις να αρμενζουν αργ στον αρα. ταν το αμξωμα στριβε, να μτι διαγραφταν κκκινο πρσινο αναλγως με την περσταση, ρμβος ανγλυφος, με την ευκρνεια υαλογραφας. Αφο εχαμε ελγξει και την τελευταα διεθυνση, ο αμαξς πρτεινε να με πει σ' να ξενοδοχεο που ξερε, θα μουν νετα εκε. τσι μλιστα, αμαξς-ξενοδοχεο, υπρχε κποια σχση. Συστημνος απ εκενον, δεν θα μου λειπε τποτα. λες οι ανσεις, επε, κλενοντς μου το μτι. Τοποθετ τη συνομιλα μας στο πεζοδρμιο, μπροστ απ το σπτι, απ' που εχα μλις βγει. Θυμμαι κτω απ τη λμπα τα καπολια του αλγου, νοτερ και καμπλα, στο χερολι της πρτας την παλμη του αμαξ μσα σε μλλινο γντι. Η σκεπ της μαξας μο φτανε στον λαιμ. Πρτεινα να πιομε να ποτ. Το λογο δεν εχε φει και δεν εχε πιει τποτα λη μρα. Το επισμανα στον αμαξ, αλλ μου απντησε τι το ζο δεν τρωγε τποτα, πριν γυρσει στον στβλο. Κτι, το παραμικρ να τρωγε στη διρκεια της μρας, να μλο ναν κβο ζχαρη, του φερνε πνους στο στομχι, κωλικος, δεν μποροσε να κνει οτε βμα, μπορε και να τα τναζε. Γι'αυτ κι ταν για οποιονδποτε λγο ο αμαξς πρεπε να το αφσει απ τα μτια του, του δενε τα σαγνια με να λουρ, να μην υποφρει απ τους καλκαρδους περαστικος. στερα απ μερικ ποτ ο αμαξς με παρακλεσε να κνω στον διο και στη γυνακα του την τιμ να περσω τη νχτα σπτι τους. Δεν ταν μακρι. Φρνοντας στο μυαλ μου τα συναισθματα εκενης της μρας, με το μγιστο πλεονκτημα της απστασης, θαρρ τι εχαμε κνει τελικ βλτες γρω απ το σπτι του. μεναν πνω απ ναν στβλο, στο πσω μρος μιας αυλς. Ιδεδες μρος για μνα, θα μποροσα να εχα βολευτε. Με σστησε στη γυνακα του, που εχε να κλο τερστιο, πειτα φυγε και μας φησε μνους. Μνοντας μνη μαζ μου εκενη ταν εμφανς αμχανη. Μποροσα να την καταλβω, γιατ κι εγ δεν εμαι τυπικς σ' αυτς τις περιστσεις. Κανες λγος να τελεισει να συνεχσει. Το αφνεις να τελεισει. Επα λοιπν τι θα κατβαινα στον στβλο για να κοιμηθ. Ο αμαξς διαμαρτυρθηκε. Εγ επμενα. Επστησε την προσοχ της γυνακας του στην πυδη φλκταινα που εχα στο κεφλι μου, απ ευγνεια εχα βγλει το καπλο. Πρπει να το αφαιρσει, επε εκενη. Ο αμαξς κατονμασε κποιο γιατρ για τον οποο τρεφε μεγλη εκτμηση επειδ τον εχε βοηθσει σε κποιο πρβλημα στις κενσεις. Αν θλει να κοιμηθε στον στβλο, επε η γυνακα του, φησ τον να κοιμηθε στον στβλο. Ο αμαξς πρε τη λμπα απ το τραπζι, πρασε μπροστ κι ρχισε να κατεβανει τις σκλες, μλλον τη σκαλτσα που οδηγοσε στον στβλο, αφνοντας τη γυνακα του στο σκοτδι. Πνω στ' χυρα, σε μια γωνι για τα λογα, στρωσε χμω μια κουβρτα αφνοντς μου κι να κουτ σπρτα μπως και θελσω να δω κτι μες στη νχτα. Τι κανε το λογο λη αυτ την ρα, δεν θυμμαι. Ξαπλωμνος στο σκοτδι, κουγα τους χους που βγαζε καθς πινε, δεν χουν μοι τους, τα ποντκια να τρχουν αλαφιασμνα, και τις πνιχτς φωνς του αμαξ και της γυνακας του απ πνω να με σχολιζουν. σφιξα στο χρι το κουτ με τα σπρτα, να μεγλο κουτ με σπρτα ασφαλεας. Τη νχτα σηκθηκα κι ναψα να. Η φλγα δεν ντεξε πολ, εντπισα μως την μαξα. Ξαφνικ με κατλαβε κι αμσως μετ με εγκατλειψε η επιθυμα να βλω φωτι στον στβλο. Στα σκοτειν βρκα την μαξα, νοιξα την πρτα, τα ποντκια ρμησαν ξω, εγ σκαρφλωσα μσα. Καθς προσπαθοσα να βολευτ αντιλφθηκα τι η μαξα δεν ταν πλον σηκωμνη κι ταν φυσικ μια και οι ρυμο ακουμποσαν στο δαφος. Καλτερα τσι, μποροσα να ξαπλσω πσω με τα πδια ψηλ στην απναντι θση. Πολλς φορς στη διρκεια της νχτας νιωσα το λογο να με κοιτζει απ το παρθυρο και τα ρουθονια του ν' ανασανουν. Τρα που δεν ταν ζεμνο θα πρεπε να του προκαλε κατπληξη η παρουσα μου στην μαξα. Εχα ξεχσει την κουβρτα και κρωνα, χι μως και τσο στε να πω να την πρω. Απ το παρθυρο της μαξας βλεπα το παρθυρο του στβλου, λο και πιο καθαρ. Βγκα απ την μαξα. Το σκοτδι δεν ταν πηχτ, μποροσα να διακρνω στον στβλο το παχν, το ρφι, τα χμουρα να κρμονται, τι λλο, κουβδες και βορτσες. Πγα στην πρτα αλλ δεν μποροσα να την ανοξω. Το λογο δεν παιρνε τα μτια του απ πνω μου. Μα δεν κοιμονται ποτ τα λογα; Εχα την εντπωση τι ο αμαξς θα πρεπε να το εχε δσει κπου, στο παχν για παρδειγμα. Αναγκστηκα να φγω απ το παρθυρο. Δεν ταν εκολο. Αλλ και τι εναι εκολο; Πρασα πρτα απ μσα το κεφλι, τα χρια ακουμποσαν στο χμα της αυλς, και τναζα τα πδια να ξεσφηνωθον απ την κσα. Θυμμαι πως ξερζωνα με τα δυο μου χρια τοφες τοφες το χορτρι στη προσπθει μου να ελευθερωθ. πρεπε να εχα βγλει το παλτ μου και να το εχα ρξει απ το παρθυρο, αλλ αυτ σημανει τι θα πρεπε να το εχα σκεφτε. Δεν εχα προλβει να βγω απ την αυλ ταν κανα μια σκψη. Αδυναμα. Γλστρησα να χαρτονμισμα στο κουτ με τα σπρτα, επστρεψα στην αυλ και ακομπησα στο περβζι του παραθρου, απ' που μλις εχα βγει, το κουτ. Το λογο ταν στο παρθυρο. Προχρησα μερικ βματα στο δρμο, γρισα στην αυλ και πρα το χαρτονμισμα. 'Αφησα τα σπρτα, δεν ταν δικ μου. Το λογο ακμα στο παρθυρο. Θε μου, το εχα σιχαθε το παλιλογο. Εχε αρχσει να χαρζει. Δεν ξερα πο βρισκμουν. Κατευθνθηκα προς την ανατολ, προς τα κει που νμιζα τι ο λιος θα ανατελει, να βρεθ στο φως το συντομτερο, θα προτιμοσα τον ορζοντα μιας θλασσας μιας ερμου. Αν εμαι ξω πρω, τραβ να συναντσω τον λιο, αν εμαι απγευμα, τον ακολουθ μχρι να βρεθ κτω, ανμεσα στους νεκρος. Γιατ επα αυτ την ιστορα, δεν το ξρω. Θα μποροσα κλλιστα να εχα πει μια λλη. σως μια λλη φορ να μπορσω να πω κποια λλη. Ψυχς ζσες, να δετε πσο μοιζουν μεταξ τους.

                                               TΕΛΟΣ
_________________________________

                     Περιμνοντας Τον Γκοντ
                                                                       ιλαροτραγωδα σε 2 πρξεις
                              ΠΡΟΣΩΠΑ

                             Εστραγκν
                              Βλαντιμρ
                                  Λκι
                                 Πτζο
                                  Αγρι

-----------------------------------------------------------------------------

Πρξη 1η:  (εξοχικς δρμος. δντρο. βραδκι. ο Εστραγκν εναι καθισμνος σ' να λοφκι και προσπαθε να βγλει τις μπτες του. τις τραβ και με τα δυο χρια, ξεφυσντας. τα παρατ, εξαντλημνος, ξεκουρζεται λγο και προσπαθε ξαν. πως και πριν. ρχεται ο Βλαντιμρ.)

    

Εστραγκν. (παρατ ξαν τη προσπθεια). Δε γνεται τποτα.
Βλαντιμρ. (προχωρντας με μικρς, κοφτς δρασκελις). Αρχζω να το πιστεω. Σ' λη μου τη ζω προσπθησα να πεσω τον εαυτ μου λγοντας: Βλαντιμρ λογικψου, δεν κανες ακμα λες τις προσπθειες. Και ξανρχιζα τον αγνα. (αναπολε τον αγνα του μ' ονειροπλο φος. στρφεται στον Εστραγκν). Ορστε, εσαι δω πλι.
Εστρ. Εμαι;
Βλαντ. Χαρομαι που σε ξαναβλπω. Νμιζα πως εχες φγει για πντα.
Εστρ. Κι εγ τσι νμιζα.
Βλαντ. Μαζ ξαν επιτλους! Πρπει να το γιορτσουμεν αυτ. Αλλ πς; (σκφτεται). Σκω να σ' αγκαλισω.
Εστρ. (κακκεφα). χι τρα, χι τρα.
Βλαντ. (θιγμνος, με παγερ τνο). Μπορ να ρωτσω που πρασε τη νχτα η Αυτο Υψηλτητα;
Εστρ. Σ' να χαντκι.
Βλαντ. (με θαυμασμ). Σ' να χαντκι, πο;
Εστρ. (χωρς να κνει καμμι χειρονομα). Εκε πρα.
Βλαντ. Και δε σε δερανε;
Εστρ. Να με δερουν; Ναι... πως... ββαια, με δερανε.
Βλαντ. Η δια παρα πως συνθως;
Εστρ. Η δια; Δε ξρω.
Βλαντ. ταν το σκφτομαι... λ' αυτ τα χρνια... αλλ για μνα... πο θα σουν; (αποφασιστικ). Δε θα 'σουνα τποτ' λλο παρ να μτσο κκαλα τρα, το δχως λλο.
Εστρ. Και τ μ' αυτ;
Βλαντ. (θλιμμνα). Εναι πρα πολ για ναν ντρα. (παση. εθυμα). Απ την λλη μερι, ποι τ' φελος να ερωτεεσαι σμερα, αυτ λω εγ. Θα 'πρεπε να το 'χαμε σκεφτε πριν απ να εκατομμριο χρνια, στη δεκαετα του εννενντα.
Εστρ. Α σταμτα τις ανοησες και βοθησ με να βγλω αυτ το καταραμνο πρμα.
Βλαντ. Χρι-χρι απ τη κορφ του Πργου του 'Αιφλ, ανμεσα στους πρτους. Τρα εναι πολ αργ. Οτε που θα μας φηναν ν' ανβουμε. (ο Εστραγκν τραβ με μανα τη μπτα του). Τ κνεις εκε;
Εστρ. Βγζω τη μπτα μου. Δε σου 'τυχε ποτ;
Βλαντ. Τις μπτες πρπει να τις βγζουμε κθε μρα. Κουρστηκα να στο λω. Γιατ δεν μ' ακος;
Εστρ. (αδναμα). Βοθα με!
Βλαντ. Πον;
Εστρ. Πον! Ρωτ αν πον!
Βλαντ (θυμωμνα). Κανες δεν υποφρει ποτ εκτς απ σνα. Θα 'θελα ν' ακοσω τι θα 'λεγες αν εχες αυτ που 'χω γω.
Εστρ. Πον;
Βλαντ. Πον! Ρωτ αν πον!
Εστρ. (δεχνοντας). Μπορες να το κουμπσεις παρολαυτ.
Βλαντ. (γρνει και γονατζει). Πργματι. (κουμπνει το παντελνι του). Ποτ να μη παραμελες αυτ τα μικροπρματα της ζως.
Εστρ. Τ νομζεις, πντα περιμνεις τη τελευταα στιγμ.
Βλαντ. (σκεφτικ). Τη τελευταα στιγμ... (συλλογζεται). Η ελπδα καθυστρησε την αρρστια, ποις το 'πε αυτ;
Εστρ. Γιατ δε με βοηθς;
Βλαντ. Μερικς φορς το νιθω να 'ρχεται, παρολαυτ. Μετ γνομαι ιδιρρυθμος. (βγζει το καπλο του, κοιτ μσα, το ψχνει, το κουν, το ξαναφορ). Πς να το πω; Ανακουφστηκα και ταυτχρονα... (ψχνει τη λξη)... τρομοκρατθηκα. (μ' μφαση). ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΗΘΗΚΑ στη κυριολεξα. (ξαναβγζει το καπλο, κοιτ μσα). Περεργο. (χτυπ τη κορφ σα να θλει να διξει να ξνο σμα, ξανακοιτ μσα, το ξαναφορ). Δε γνεται τποτα. ( ο Εστραγκν, με μιαν υπρτατη προσπθεια, καταφρνει να βγλει τη μπτα. κοιτ μσα της, τη ψηλαφζει, τη γυρζει ανποδα, τη τινζει, κοιτζει το πτωμα για να δει αν χει πσει τποτα ξω, δε βρσκει τποτε, ξαναψχνει μσα, κοιτζοντας τυφλ μπρος του). Λοιπν;
Εστρ. Τποτα
Βλαντ. Δεξε μου.
Εστρ. Δεν χω να σου δεξω τποτα.
Βλαντ. Προσπθησε να τη ξαναβλεις.
Εστρ. (εξετζοντας το πδι του). Ας πρει λγον αρα.
Βλαντ. Ορστε νας νθρωπος που κατηγορε τις μπτες του για το ελττωμα των ποδιν του. (ξαναβγζει το καπλο, κοιτ μσα, το ψηλαφζει, το χτυπ στη κορφ, φυσ μσα του, το ξαναφορ). Γνεται ανησυχητικ. (σιγ. ο Βλαντιμρ χει πσει σε βαθι συλλογ, ο Εστραγκν τραβ τα δχτυλα του ποδιο του). Ο νας απ τους κλφτες τη γλτωσε. (παση) Εναι λογικ ποσοστ. (παση) Γκογκ.
Εστρ. Τ;
Βλαντ. Ας υποθσουμε πως μετανισαμε.
Εστρ. Να μετανισουμε για ποι πρμα;
Βλαντ. Ω... (σκφτεται). Δε χρειζεται να μπομε σε λεπτομρειες.
Εστρ. Πο γεννηθκαμε;
Βλαντ. (ξεσπ σε βροντερ γλια που τα πνγει αμσως. βζει το χρι του στη λεκνη του εν το πρσωπ του συστρφεται) Δε πρπει να γελ κανες πια.
Εστρ. Φοβερ στρηση.
Βλαντ. Μνο να χαμογελ. (χαμογελ ξαφνικ μχρι τ' αφτι, εξακολουθε να χαμογελ, σταματ το διο ξαφνικ) Δεν εναι το διο. Δε γνεται τποτα. (παση) Γκογκ.
Εστρ. Τ εναι;
Βλαντ. Διβασες ποτ τη Ββλο;
Εστρ. Τη Ββλο... (σκφτεται). Πρπει να της ρριξα καμμι ματι.
Βλαντ. Θυμσαι τα Ευαγγλια;
Εστρ. Θυμμαι τους χρτες της Ιερς Χρας. τανε χρωματιστο. Πολ ωραοι. Η Νεκρ Θλασσα ταν ανοιχτ γαλζια. Και μνο που τη κοταγα διψοσα. Εκε πρπει να πμε, λεγα, εκε θα περσουμε το μνα του μλιτος. Θα κολυμπμε. Θα 'μαστε ευτυχισμνοι.
Βλαντ. Θα 'πρεπε να γνεις ποιητς.
Εστρ. μουν. (δεχνει τα κουρλια του). Δεν εναι φανερ; (σιγ)
Βλαντ. Πο 'χα μενει... Πς εναι το πδι σου;
Εστρ. Πρζεται σχημα.
Βλαντ. Α ναι, οι δυο κλφτες. Θυμσαι την ιστορα;
Εστρ. χι.
Βλαντ. Θα περσει κι η ρα. (παση). Δυο κλφτες, που σταυρωθκανε μαζ με τον Σωτρα μας. νας...
Εστρ. Με τον ποι μας;
Βλαντ. Τον Σωτρα μας. Δυο κλφτες. Ο νας υποτθεται πως σθηκε κι ο λλος... (ψχνει για το αντθετο του 'σθηκε' )... καταδικστηκε.
Εστρ. Σθηκε απ τ;
Βλαντ. Απ τη κλαση.
Εστρ. Φεγω. (δε κινεται).
Βλαντ. Κι μως... (παση)... πς εναι -ελπζω να μη σ' ενοχλε αυτ- πς εναι που απ τους τσσερις Ευαγγελιστς μνον νας να μιλ για να κλφτη που σθηκε; Οι τσσερς τους ταν εκε - εκε γρω- και μνον νας μιλ για να κλφτη που σθηκε. (παση). λα Γκογκ, γρισε τη μπλα, δε μπορες μια φορ;
Εστρ. (με υπερβολικν ενθουσιασμ). Αυτ το βρσκω εξαιρετικ ενδιαφρον.
Βλαντ. Ο νας απ τους τσσερις. Απ τους λλους τρεις, οι δυο δεν αναφρουνε τποτα κι ο τρτος λει πως κι οι δυο τους τον βρισαν.
Εστρ. Ποιν;
Βλαντ. Τ;
Εστρ. Τ εναι λ' αυτ; Ποιν βρισαν;
Βλαντ. Τον Σωτρα.
Εστρ. Γιατ;
Βλαντ. Γιατ δε τους σωσε.
Εστρ. Απ τη κλαση;
Βλαντ. Βλκα! Απ το θνατο
Εστρ. Νμισα πως επες απ τη κλαση.
Βλαντ. Απ το θνατο, απ το θνατο.
Εστρ. Ε και λοιπν;
Βλαντ. Ττε οι δυο απ' αυτος πρπει να καταδικστηκαν.
Εστρ. Και γιατ χι;
Βλαντ. Μα ο νας απ τους τσσερις λει πως σθηκε ο νας απ τους δυο.
Εστρ. Λοιπν; Δε συμφωνον. Αυτ εναι λο.
Βλαντ. Μα τανε κι οι τσσερις εκε. Και μνον νας μιλ για να κλφτη που σθηκε. Γιατ να πιστψουμε αυτν κι χι τους λλους;
Εστρ. Ποις τονε πιστεει;
Βλαντ. λοι. Εναι η μνη εκδοχ που ξρουν.
Εστρ. Οι νθρωποι εναι εντελς αγρμματοι πθηκοι. (σηκνεται με κπο, βαδζει κουτσανοντας στο αριστερ πδι, σταματ, κοιτ μακρυ με το χρι μπρος στα μτια του, μετ βαδζει με το δεξ πδι να κουτσανει, κοιτ μακρι. ο Βλαντιμρ τονε παρακολουθε, μετ πηγανει και σηκνει τη μπτα, κοιτ μσα, τη πετ βιαστικ)
Βλαντ. Φτου! (φτνει. ο Εστραγκν πηγανει στο κντρο, σταματ με τη πλτη στο κοιν).
Εστρ. Ενθαρρυντικς προοπτικς. (στρφεται στον Βλαντιμρ). Πμε.
Βλαντ. Δε μπορομε.
Εστρ. Γιατ χι;
Βλαντ. Περιμνουμε τον Γκοντ.
Εστρ. (απελπισμνα). Α! (παση). Εσαι ββαιος πως τανε σ' αυτ το μρος.
Βλαντ. Τ;
Εστρ. Που θα περιμναμε.
Βλαντ. Επε κατ τις τρεις. (κοιτζουνε το δντρο). Βλπεις κανν λλο;
Εστρ. Τ εναι;
Βλαντ. Δε ξρω. Ιτι.
Εστρ. Που 'ναι τα φλλα;
Βλαντ. Θα μαραθκανε.
Εστρ. Δε κλαει πια.
Βλαντ. σως δεν εναι η εποχ.
Εστρ. Μου φανεται περισστερο σα θμνος.
Βλαντ. Χαμδεντρο.
Εστρ. Σα θμνος.
Βλαντ. Α! Τ υπαινσσεσαι; Πως ρθαμε σε λθος μρος;
Εστρ. Θα 'πρεπε να βρσκεται δω.
Βλαντ. Δεν επε στα σγουρα πως θα 'ρχτανε.
Εστρ. Κι αν δεν ρθει;
Βλαντ. Θα ξαναρθομε αριο.
Εστρ. Κι στερα μεθαριο.
Βλαντ. σως.
Εστρ. Κι οτω καθ' εξς.
Βλαντ. Το θμα εναι...
Εστρ. σπου να 'ρθει.
Βλαντ. Εσαι σπλαγχνος
Εστρ. ρθαμε δω χτες.
Βλαντ. Α χι, κνεις λθος.
Εστρ. Τ κναμε χτες;
Βλαντ. Τ κναμε χτες;
Εστρ. Ναι.
Βλαντ. Γιατ... (θυμωμνα). Τποτα δεν εναι ββαιο ταν εσαι συ μπροστ.
Εστρ. Κατ τη γνμη μου εμαστε δω.
Βλαντ. (κοιτζοντας γρω). Αναγνωρζεις το μρος;
Εστρ. Δεν επα αυτ.
Βλαντ. Λοιπν;
Εστρ. Δεν χει διαφορ.
Βλαντ. Παρολαυτ... κενο το δντρο...(γυρζοντας προς το κοιν)... κενος ο βλτος.
Εστρ. Εσαι σγουρος πως ταν απψε;
Βλαντ. Τ;
Εστρ. Που θα τονε περιμναμε.
Βλαντ. Επε Σββατο. (παση). Νομζω...
Εστρ. Νομζεις.
Βλαντ. Πρπει να 'χω κρατσει σημεωση. (ψχνει τις τσπες και βγζει διφορα χρηστα μικροπρματα).
Εστρ. (πολ πονηρ). Μα ποι Σββατο; Κι εναι Σββατο; Δεν εναι μλλον Κυριακ; (παση). Δευτρα; (παση). Παρασκευ;
Βλαντ. (κοιτζοντας αγριεμνα γρω λες κι η ημερομηνα εναι γραμμνη στο τοπο). Δεν εναι δυνατ!
Εστρ. Πμπτη;
Βλαντ. Τ θα κνουμε;
Εστρ. Αν ρθε χτες και δεν εμαστε δω, μπορες να 'σαι σγουρος τι δε θα ξανρθει σμερα.
Βλαντ. Μα επες πως εμαστε δω χτες.
Εστρ. Μπορε να κνω λθος. (παση). Σε πειρζει να πψουμε να μιλμε για να λεπτ;
Βλαντ. (αδναμα). Εντξει. (ο Εστραγκν κθεται στο λοφκι. ο Βλαντιμρ βαδζει ανσυχα μπρος πσω, σταματντας πτε-πτε για να κοιτξει μακρι. ο Εστραγκν κοιμται. ο Βλαντιμρ σταματ μπρος του). Γκογκ!... Γκογκ!... ΓΚΟΓΚΟ!
Εστρ. (ξυπν απτομα. επανρχεται στη φρκη της κατστασης του). Κοιμμουν. (απεγνωσμνα). Γιατ δε μ' αφνεις ποτ να κοιμηθ;

              

Βλαντ. νιωθα μνος.
Εστρ. Εδα νειρο.
Βλαντ. Μη μου το πεις.
Εστρ. Ονειρετηκα πως...
Βλαντ. ΜΗ ΜΟΥ ΤΟ ΠΕΙΣ!
Εστρ. (δεχνει προς το σμπαν). Αυτ εναι αρκετ για σνα; (σιωπ). Δεν εναι ευγενικ εκ μρους σου Ντιντ. Σε ποιν να πω τους προσωπικος μου εφιλτες αν δε μπορ να τους πω σε σνα;
Βλαντ. 'Αστους να μενουνε προσωπικο. Ξρεις πως δε μπορ να το υποφρω αυτ.
Εστρ. (ψυχρ). Υπρχουνε φορς που αναρωτιμαι μπως θα 'τανε καλτερα να χωρσουμε.
Βλαντ. Δε θα πγαινες μακρυ.
Εστρ. Αυτ θα 'τανε πολ σχημο, πργματι πολ σχημο. (παση). Δε θα 'τανε Ντιντ, πολ σχημο; (παση) ταν σκφτεσαι την ομορφι του δρμου. (παση) Τη καλωσνη των περαστικν. (παση. καλοπινοντς τον). Δε θα 'ταν σχημο Ντιντ;
Βλαντ. Ηρμησε.
Εστρ. (με ηδυπθεια). Ηρμησε... ηρμησε... Το αγγλικ τροπρι. (παση). Ξρεις το ανκδοτο του 'Αγγλου στο μπουρδλο;
Βλαντ. Ναι.
Εστρ. Πες μου το.
Βλαντ. Α σταμτα!
Εστρ. νας 'Αγγλος που 'χε πιει λγο παραπνω απ' το κανονικ μπανει σε μπουρδλο. Η τσατσ ρωτ αν θλει ξανθι μελαχριν κοκκινομλλα. Συνχισε συ.
Βλαντ. ΣΤΑΜΑΤΑ! (ο Βλαντιμρ βγανει βιαστικ. ο Εστραγκν σηκνεται και τον ακολουθε στην κρη της σκηνς και κνει χειρονομες σα θεατς που ενθαρρνει πυγμχο. μπανει ο Βλαντιμρ τονε παραμερζει, διασχζει τη σκην με σκυφτ κεφλι. ο Εστραγκν κνει να βμα προς το μρος του και σταματ).
Εστρ. (ευγενικ). θελες να μου μιλσεις. (σιωπ. ο Εστραγκν κνει να βμα μπρος). Εχες κτι να μου πεις; (σιωπ. λλο να βμα μπρος). Ντιντ...
Βλαντ. (δχως να στραφε). Δεν χω τποτα να σου πω.
Εστρ. (βαδζει μπρος). Εσαι θυμωμνος; (σιγ. βαδζει μπρος). Συγχρησ με. (σιγ. βαδζει μπρος. ο Εστραγκν βζει το χρι στον μο του Βλαντιμρ). λα Ντιντ. (σιγ). Δως μου το χρι σου. (ο Βλαντιμρ μισογυρν). Αγκλιασ με! (ο Βλαντιμρ γνεται καμπτος) Μην εσαι πεισματρης! (ο Βλαντιμρ μαλακνει. αγκαλιζονται. ο Εστραγκν κνει πσω). Βρωμοκοπς σκρδο!

                                          

Βλαντ. Εναι για τα νεφρ. (σιωπ. ο Εστραγκν κοιτ προσεχτικ το δντρο). Τ κνουμε τρα;
Εστρ. Περιμνουμε.
Βλαντ. Ναι μα εν περιμνουμε;
Εστρ. Τ θα 'λεγες να κρεμαστομε;
Βλαντ. Μμμ... θα μας προκαλοσε στση!
Εστρ. (πολ ερεθισμνος). Στση!
Βλαντ. Μ' λα τα επακλουθα. που πφτει, μανδραγρες φυτρνουνε. Να γιατ στριγγλζουν ταν τα τραβς πνω. Δε το 'ξερες;
Εστρ. Ας κρεμαστομε αμσως!
Βλαντ. Απ 'να κλαδ; (πηγανουνε προς το δντρο). Δε θα το εμπιστευμουν.
Εστρ. Πντα μπορομε να δοκιμσουμε.   
Βλαντ. Προχρα.
Εστρ. Μετ απ σνα.
Βλαντ. χι εσ πρτα.
Εστρ. Γιατ εγ;
Βλαντ. Εσαι πιο ελαφρς απ μνα.
Εστρ. Γι' αυτ μνο!
Βλαντ. Δε καταλαβανω.
Εστρ. Χρησιμοποησε τη λογικ σου, δε μπορες;
Βλαντ. (χρησιμοποιε τη λογικ του. τελικ...). Παραμνω στο σκοτδι...
Εστρ. (με προσπθεια) Ο Γκογκ εναι ελαφρς, το κλαδ δεν σπασε, ο Γκογκ πθανε. Ο Ντιντ εναι βαρς, το κλαδ σπασε, ο Ντιντ εναι μνος. Επειδ...
Βλαντ. Δε το 'χα σκεφτε αυτ.
Εστρ. Αν σε κρεμσει, θα κρεμσει οτιδποτε.
Βλαντ. Μα εμαι πιο βαρς απ σνα;
Εστρ. τσι μου λες εσ. Εγ δε ξρω. Υπρχει ακμα μια ευκαιρα. σχεδν...
Βλαντ. Λοιπν τ κνουμε;
Εστρ. Ας μη κνουμε τποτα. Εναι πιο ασφαλς.
Βλαντ. Ας περιμνουμε να δομε τι θα πει.
Εστρ. Ποις;
Βλαντ. Ο Γκοντ.
Εστρ. Καλ ιδα.
Βλαντ. Ας περιμνουμε σπου να μθουμε ακριβς πως εμαστε.
Εστρ. Απ την λλη μερι, σως στη βρση κολλ το σδερο.
Βλαντ. χω περιργεια ν' ακοσω τι χει να προτενει. Μετ θα το προυμε θα το αφσουμε.
Εστρ. Τ του ζητσαμε ακριβς;
Βλαντ. Δεν σουν εκε;
Εστρ. Δε μποροσα ν' ακοσω.
Βλαντ. Ω τποτε πολ συγκεκριμνο.
Εστρ. να εδος προσευχς
Βλαντ. Ακριβς.
Εστρ. Μιαν αριστη ικεσα.
Βλαντ. Ακριβς.
Εστρ. Και τ αποκρθηκε;
Βλαντ. τι θα 'βλεπε.
Εστρ. τι δε μποροσε να υποσχεθε τποτα.
Βλαντ. τι θα 'πρεπε να το σκεφτε.
Εστρ. Στην ησυχα του σπιτιο του.
Βλαντ. Θα συμβουλευτανε την οικογνει του.
Εστρ. Τους φλους του.
Βλαντ. Τους αντιπροσπους του.
Εστρ. Τους ανταποκριτς του.
Βλαντ. Τα βιβλα του.
Εστρ. Τον τραπεζικ του λογαριασμ.
Βλαντ. Πριν πρει μιαν απφαση.
Εστρ. Εναι φυσιολογικ.
Βλαντ. Δεν εναι;
Εστρ. Νομζω πως εναι.
Βλαντ. Κι εγ τσι νομζω. (σιγ).
Εστρ. (ανσυχα). Κι εμες;
Βλαντ. Συγγνμη;
Εστρ. Επα: Κι εμες;
Βλαντ. Δε καταλαβανω.
Εστρ. Πο μπανουμε;
Βλαντ. Μπανουμε;
Εστρ. Σκψου με την ησυχα σου.
Βλαντ. Μπανουμε με τα χρια και τα γνατ μας.
Εστρ. Τσον σχημα;
Βλαντ. Ο Θες σου επιθυμε να βεβαισει τα προνμι του;
Εστρ. Δεν χουμε δικαιματα πια;
Βλαντ. (γελ πνιχτ πως πριν και μετ χαμογελ). Θα μ' κανες να γελσω, αν δεν απαγορευταν.
Εστρ. Χσαμε τα δικαιματ μας;
Βλαντ. (κατηγορηματικ). Απαλλαγκαμε απ' αυτ. (σιγ. μνουν πραγοι με χρια κρεμασμνα, κεφλια πεσμνα, γνατα λυγισμνα).
Εστρ. (αδναμα). Δεν εμαστε δεμνοι; (παση). Δεν εμαστε...
Βλαντ. 'Ακου! (αφουγκρζονται περεργα καμπτοι).

     

Εστρ. Δεν ακοω τποτα.
Βλαντ. Σσς! (αφουγκρζονται σκυμμνοι μαζ). Οτε γω. (στενζουν ανακουφισμνοι χαλαρνουνε και χωρζονται).
Εστρ. Μου 'δωσες μια λαχτρα.
Βλαντ. Νμιζα πως ταν αυτς.
Εστρ. Ποις;
Βλαντ. Ο Γκοντ.
Εστρ. Μπα! Ο νεμος στις καλαμις.
Βλαντ. Θα μποροσα να ορκιστ πως κουσα ξεφωνητ.
Εστρ. Και γιατ να ξεφωνσει;
Βλαντ. Στο λογ του. (σιγ).
Εστρ. (επιθετικ) Πειν.
Βλαντ. Θλεις να καρτο;
Εστρ. Μνον αυτ υπρχει;
Βλαντ. Μπορε να 'χω μερικ γογγλια.
Εστρ. Δσε μου να καρτο. (ο Βλαντιμρ ψχνει στις τσπες του, βγζει να γογγλι και του το δνει. κενος το δαγκνει λγο. θυμωμνα). Εναι γογγλι!
Βλαντ. Ω συγγνμη! Θα 'παιρνα ρκο πως εναι καρτο. (ψχνει ξαν, δε βρσκει παρ μνο γογγλια). λα εναι γογγλια. (ψχνει). Περμενε, το βρκα. (βγζει να καρτο και του το δνει). Ορστε αγαπητ μου. (ο Εστραγκν το σκουπζει στο μανκι κι αρχζει να το τρει). Δσε μου το γογγλι. (του δνει πσω το γογγλι και το βζει στη τσπη). Κντο να διαρκσει, εναι το τλος τους.

             

Εστρ. Σου 'κανα μιαν ερτηση.
Βλαντ. Α.
Εστρ. Απντησες;
Βλαντ. Πς εναι το καρτο;
Εστρ. Εναι να καρτο.
Βλαντ. Τσο το καλτερο, τσο το καλτερο. (παση). Τ θα 'θελες να μθεις;
Εστρ. Το ξχασα. (μασουλ). Αυτ εναι που μ' ενοχλε. (κοιτ το καρτο σα να 'ναι κτι πολ σπουδαο, το κουν ανμεσα στον δεκτη και τον αντχειρα). Ποτ δε θα ξεχσω αυτ το καρτο. (πιπιλ την κρη του στοχαστικ). Α ναι! τρα θυμμαι.
Βλαντ. Λοιπν;
Εστρ. (με το στμα του γεμτο, ανκφραστα). Δεν εμαστε δεμνοι!
Βλαντ. Δεν ακοω λξη απ' σα λες.
Εστρ. (μασουλ και καταπνει). Σε ρωτ αν εμαστε δεμνοι.
Βλαντ. Δεμνοι;
Εστρ. Δεμνοι.
Βλαντ. Τ εννοες, δεμνοι;
Εστρ. Κτω.
Βλαντ. Αλλ σε ποιν; Με ποιν;
Εστρ. Με τον νθρωπ σου.
Βλαντ. Με το Γκοντ; Δεμνοι με το Γκοντ; Τ ιδα; Οτε να το συζητς! (παση). Για την ρα.
Εστρ. Τ' νομ του εναι Γκοντ;
Βλαντ. Νομζω.
Εστρ. Για φαντσου. (μαζεει ,τι απομνει απ το καρτο με το κομμτι του φλλου, το στριφογυρν μπρος στα μτια του). Περεργο, σο τρως τσο χειρτερο γνεται.
Βλαντ. Σε μνα συμβανει το ανποδο.
Εστρ. Μ' λλα λγια;
Βλαντ. Συνηθζω στη γεση σο τρω.
Εστρ. (μετ παρατεταμνη σκψη). Εναι αυτ το ανποδο;
Βλαντ. Ζτημα ιδιοσυγκρασας.
Εστρ. Χαρακτρα.
Βλαντ. Δε μπορες να κνεις τποτα γι' αυτ.
Εστρ. Δεν ωφελε να παλεεις.
Βλαντ. Τα πρματα εναι πως εναι.
Εστρ. Δεν ωφελε να ξεφεγεις.
Βλαντ. Η ουσα δεν αλλζει.
Εστρ. Δε γνεται τποτα. (προσφροντς του το υπλοιπο καρτο). Θες να το αποτελεισεις; (με μια τρομερ κραυγ, με σφιγμνο το χρι, πετ το καρτο. μνουν ασλευτοι και μετ ορμνε μαζ ξφνου στα παρασκνια. σταματ στα μισ, τρχει πσω και μαζεει το καρτο, το χνει στη τσπη, τρχει προς τον Βλαντιμρ. κουλουριασμνοι μαζ με κυρτωμνους μους μαζεονται, περιμνουν. μπανουν ο Πτζο κι ο Λκι. ο Πτζο τον οδηγε μ' να σχοιν περασμνο στο λαιμ, τσι που ο Λκι εναι ο πρτος που προβλλει εν τον ακολουθε το σχοιν, που 'ναι αρκετ μακρ για να του επιτρψει να φτσει στη μση της σκηνς πριν φανε ο Πτζο. ο Λκι κρατ μια βαρι βαλτσα, να πτυσσμενο σκαμν, να εκδρομικ καλθι κι να βαρ πανωφρι. ο Πτζο κρατ να μαστγιο)
Πτζο. (αποκαμωμνος). Εμπρς! (κρτος μαστιγου. διασχζουνε τη σκην. ο Λκι περν δπλα στους Βλαντιμρ κι Εστραγκν και βγανει. ο Πτζο στη θα των δυο φλων σταματ απτομα. το σχοιν τεντνεται. ο Πτζο το τραβ βαια). Πσω! (θρυβος απ τον Λκι που πφτει μαζ μ' λες τις αποσκευς. οι Βλαντιμρ κι Εστραγκν στρφονται προς αυτν, νιθοντας επιθυμα αλλ και φβο να τονε βοηθσουν. ο Βλαντιμρ κνει να βμα προς το Λκι, ο Εστραγκν τονε κρατ απ το μανκι).

                             

Βλαντ. 'Ασε με να φγω!
Εστρ. Μενε κει που 'σαι!
Πτζο. Πρσεχε! Εναι διεστραμμνος με τους ξνους. (οι Βλαντιμρ κι Εστραγκν στρφονται προς τον Πτζο).
Εστρ. (χαμηλφωνα) Εναι αυτς;
Βλαντ. Ποις;
Εστρ. (προσπαθντας να θυμηθε τ' νομα) Εεε...
Βλαντ. Ο Γκοντ;
Εστρ. Ναι.
Πτζο. Να συστηθ: Πτζο
Βλαντ. (στον Εστραγκν) Κθε λλο!
Εστρ. Επε Γκοντ.
Βλαντ. Κθε λλο!
Εστρ. (δειλ στον Πτζο). Δεν εσαι ο κριος Γκοντ, κριε;
Πτζο. (με απειλητικ φων) Εμαι ο Πτζο! (σιγ) ο Πτζο! (σιγ) Σημανει τποτα για σας αυτ τ' νομα; (σιγ) Λω, σημανει τποτα για σας αυτ τ' νομα; (οι δυο τους κοιτζονται ερωτηματικ).
Εστρ. (προσποιεται τι ψχνει). Μπτζο... Μπτζο...
Βλαντ. (παρμοια) Πτζο... Πτζο...
Πτζο. ΠΠΠΟΤΤΤΖΖΟΟ!
Εστρ. Α! Πτζο... για να δω... Πτζο... Πτζο...
Βλαντ. Εναι Πτζο Μπτζο;
Εστρ. Πτζο... χι φοβμαι...χι δε μου φανεται τι (ο Πτζο προχωρε απειλητικ).
Βλαντ. (συμφιλιωτικ). ξερα κποτε μιαν οικογνεια με τ' νομα Γκτζο. Η μητρα εχε βλεννρροια.
Εστρ. (βιαστικ). Δεν εμαστε απ' αυτ τα μρη, κριε...
Πτζο. (σταματντας). Εστε ανθρπινα πλσματα, παρολαυτ. (βζει γυαλι) Απ το διο εδος με μνα. (ξεσπ σε τρανταχτ γλια). Απ το διο εδος με τον Πτζο! Φτιαγμνοι κατ' ομοωσιν του Θεο!
Βλαντ. Λοιπν, ξρετε...
Πτζο. (επιτακτικ). Ποις εναι ο Γκοντ;
Εστρ. Ο Γκοντ;
Πτζο. Με πρασες για τον Γκοντ.
Εστρ. Ω, χι κριε, οτε στιγμ, κριε.
Πτζο. Ποις εναι;
Βλαντ. Ω εναι νας... νας κποιος γνωστς.
Εστρ. Μπα, τ γνωστς; Μλις που τονε ξρουμε.
Βλαντ. Σωστ... Δε τονε ξρουμε πολ καλ... αλλ παρολαυτ...
Εστρ. Προσωπικ, οτε που θα τονε γνριζα αν τον βλεπα.
Πτζο. Με πρασες γι' αυτν.
Εστρ. (μαζεεται μπρος στον Πτζο). Εναι που... καταλαβανετε... το σκοτδι... το γχος... η αναμον... ομολογ... φαντστηκα μια στιγμ...
Πτζο. Η αναμον; στε τονε περιμνατε;
Βλαντ. Ξρετε...
Πτζο. Εδ; Στη γη μου;
Βλαντ. ...δεν εχαμε κακ σκοπ.
Εστρ. Εχαμε καλ πρθεση.
Πτζο. Ο δρμος εναι λετερος για λους.
Βλαντ. τσι το 'δαμε κι εμες.
Πτζο. Εναι ντροπ, αλλ να που 'στε δω.
Εστρ. Δε μπορομε να κνουμε τποτα γι' αυτ.
Πτζο. (με μεγαλψυχη χειρονομα). Ας μη πομε λλα γι' αυτ. (τραβ το σχοιν) Πνω γουρονι! (παση). Κθε φορ που πφτει κοιμται. (τραβ το σχοιν). Πνω γουρονι! (θρυβος απ το Λκι καθς σηκνεται και μαζεει τις αποσκευς του. ο Πτζο τραβ το σχοιν). Πσω! (μπανει ο Λκι προς τα πσω). Σταμτα! (ο Λκι σταματ). Γρνα! (ο Λκι γυρν στους Βλαντιμρ & Εστραγκν, αδναμα). Κριοι, χαρομαι που σας γνρισα. (μπρος στη δσπιστην κφρασ τους). Ναι, ναι, ειλικριν χαρομαι. (τραβ το σχοιν). Πιο κοντ! (ο Λκι προχωρ). Σταμτα! (ο Λκι σταματ). Ναι, ο δρμος φανεται μακρς ταν ταξιδεει κανες μνος για... (συμβουλεεται το ρολι του)... ναι... (υπολογζει)... ναι... ξι ρες, σωστ, ξι ολκερες ρες και δε φνηκε ψυχ. (στο Λκι). Πανωφρι! (ο Λκι αφνει κτω το σκο, προχωρε, δνει το πανωφρι, ξαναπηγανει στη θση του, σηκνει το σκο και το καλθι). Κρτα αυτ! (ο Πτζο απλνει το μαστγιο. ο Λκι προχωρε και καθς και τα δυο του χρια εναι πιασμνα, παρνει το μαστγιο με το στμα, μετ επιστρφει στη θση του. ο Πτζο αρχζει να φορ το πανωφρι, σταματ) Πανωφρι! (ο Λκι αφνει το σκο, το καλθι και το σκαμν, προχωρ, βοηθ τον Πτζο να βλει το παλτ, ξαναπηγανει στη θση του, σηκνει το σκο το καλθι και το σκαμν). Μρισε φθινπωρο απψε. (ο Πτζο τελεινει το κομπωμα του παλτο, σκβει, επιθεωρε τον εαυτ του, ορθνει το κορμ). Μαστγιο! (ο Λκι προχωρε, σκβει, ο Πτζο αρπζει το μαστγιο απ το στμα του κι επιστρφει στη θση του ξαν). Ναι κριοι, δε μπορ να κνω για πολ δχως τη παρα των ομοων μου. (βζει γυαλι και κοιτ τους δυο ομοους του). Ακμα κι ταν η ομοιτητα εναι ατελς. (βγζει τα γυαλι). Σκαμν! (ο Λκι αφνει το σκο και το καλθι, προχωρ ανογει το σκαμν, το βζει κτω, επιστρφει στη θση του, σηκνει το σκο και το καλθι). Πιο κοντ! (ο Λκι αφνει κτω σκο και καλθι, προχωρ, μετακινε το σκαμν, ξαναπηγανει στη θση του, σηκνει το σκο και το καλθι. ο Πτζο κθεται κτω, βζει τη λαβ του μαστιγου στο στθος του Λκι και σπρχνει). Πσω! (ο Λκι κνει να βμα πσω). Κι λλο! (ο Λκι κνει λλο να βμα πσω) Σταμτα! (ο Λκι σταματ. στους Βλαντιμρ & Εστραγκν). Να γιατ, με την δει σας, προτενω να χρονοτριβσω μαζ σας μια στιγμ, πριν επιχειρσω να πω πιο πρα. Καλθι! (ο Λκι προχωρ, δνει το καλθι, ξαναπηγανει στη θση του). Ο φρσκος αγρας ανογει την ρεξη. (ανογει το καλθι, βγζει να κομμτι κοτπουλο κι να μπουκλι κρασ) Καλθι! (ο Λκι προχωρε σηκνει το καλθι γυρζει στη θση του). Κι λλο! (ο Λκι κνει να βμα πσω). Βρωμ! Ευτυχισμνες μρες! (πνει απ το μπουκλι, το βζει κτω κι αρχζει να τρει. σιωπ. οι Βλαντιμρ, Εστραγκν, επιφυλακτικ στην αρχ, μετ πιο τολμηρ, αρχζουν να περικυκλνουν το Λκι, επιθεωρντας τον πνω-κτω. ο Πτζο τρει το κοτπουλο λαμαργα, πετντας τα καλογλυμμνα κκαλα. ο Λκι βουλιζει αργ, σπου ο σκος και το καλθι αγγζουνε το δαφος, μετ ορθνεται με τναγμα κι αρχζει να βουλιζει πλι. ρυθμς κποιου που κοιμται ρθιος στα πδια του).

                                          

Εστρ. Τ τον ενοχλε;
Βλαντ. Φανεται κουρασμνος.
Εστρ. Γιατ δεν αφνει κτω τους σκους;
Βλαντ. Πο να ξρω; (τονε περικυκλνουνε). Πρσεχε!
Εστρ. Πες του κτι.
Βλαντ. Κοτα!
Εστρ. Τ;
Βλαντ. (δεχνοντας). Ο λαιμς του!
Εστρ. (κοιτζοντας το λαιμ του). Δε βλπω τποτα.
Βλαντ. Εδ.
Εστρ. (πηγανει δπλα στο Βλαντιμρ). Ω!
Βλαντ. Πον;
Εστρ. Εναι το σχοιν.
Βλαντ. Εναι το τρψιμο
Εστρ. Εναι αναπφευκτο.
Βλαντ. Εναι ο κμπος.
Εστρ. Εναι ο ερεθισμς. (συνεχζουνε την επιθερηση, επιμνοντας στο πρσωπο).
Βλαντ. (απρθυμα). Δε φανεται σχημα.
Εστρ. (σηκνοντας τους μους με πικρχολον φος). τσι λες;
Βλαντ. νας ασμαντος θηλυπρεπς.
Εστρ. Κοτα τονε που σαλιαρζει.
Βλαντ. Εναι αναπφευκτο.
Εστρ. Κοτα τον ανητο.
Βλαντ. σως εναι ηλθιος.
Εστρ. Κρετνος.
Βλαντ. (κοιτζοντας προσεκτικτερα). Μοιζει με βρογχοκλη.
Εστρ. (ομοως). Δεν εναι ββαιο.
Βλαντ. Ξεφυσ.
Εστρ. Εναι αναπφευκτο.
Βλαντ. Και τα μτια του.
Εστρ. Τ χουνε;
Βλαντ. Γουρλσανε.
Εστρ. Μου φανεται σα να 'ναι η τελευταα του ανσα.
Βλαντ. Δεν εναι ββαιο. (παση). Κνε του μιαν ερτηση.
Εστρ. Θα 'τανε καλ;
Βλαντ. Τ διακινδυνεουμε;
Εστρ. (δειλ). Κριε...
Βλαντ. Πιο δυνατ.
Εστρ. Κριε...
Πτζο. 'Αστον συχο! (στρφονται προς τον Πτζο που, αφο τελεωσε το φαγητ του, σκουπζει το στμα με την ανποδη του χεριο). Δε βλπεις τι θλει να ξεκουραστε; Καλθι! (βγζει να σπρτο κι αρχζει ν' ανβει τη ππα του. ο Εστραγκν βλπει τα κκαλα του κοτπουλου στο πτωμα και τα κοιτ λαμαργα. καθς ο Λκι δε κινεται, ο Πτζο πετ το σπρτο θυμωμνα και τραβ το σχοιν). Καλθι! (ο Λκι ξεκιν, σχεδν πφτει, συνρχεται, προχωρ, βζει το μπουκλι μες στο καλθι, επιστρφει στη θση του. ο Εστραγκν κοιτ τα κκαλα. ο Πτζο βγζει λλο σπρτο κι ανβει τη ππα του). Τ περιμνεις, δεν εναι δουλει του. (τραβ μια ρουφηξι απ τη ππα, τεντνει τα πδια). Α! Καλτερα τσι.
Εστρ. (δειλ). Παρακαλ κριε...
Πτζο. Τ εναι καλ μου νθρωπε;
Εστρ. Εεε... τλειωσες με το ... δε χρειζεσαι τα... εεε... τα κκαλα, κριε;
Βλαντ. (σοκαρισμνος). Δε μποροσες να περιμνεις;
Πτζο. χι, χι, καλ κνει και ρωτ. Χρειζομαι τα κκαλα; (τα σγαρλζει με την κρη του μαστιγου). χι, προσωπικ δε τα χρειζομαι λλο. (ο Εστραγκν κνει να βμα προς τα κκαλα). Αλλ... (ο Εστραγκν κοντοστκεται) ...αλλ στη θεωρα, τα κκαλα πηγανουνε στον κομιστ. Επομνως, αυτν πρπει να ρωτσουμε. (ο Εστραγκν στρφεται προς το Λκι, διστζει). λα, λα μη φοβσαι, ρτα τονε, θα σου πει. (ο Εστραγκν στρφεται προς το Λκι, σταματ μπρος του).
Εστρ. Κριε... συγνμη, κριε...
Πτζο. Σου μιλνε, γουρονι! Απντησε! (στον Εστραγκν) Δοκμασε ξαν.
Εστρ. Με συγχωρετε, κριε, τα κκαλα... δε θλετε τα κκαλα; (ο Λκι τονε κοιτ παρατεταμνα).
Πτζο. (μ' κσταση). "Κριε!" (ο Λκι σκβει το κεφλι). Απντησε! Τα θες δε τα θες; (σιγ. στον Εστραγκν). Εναι δικ σου. (ο Εστραγκν τρχει απτομα στα κκαλα, τα μαζεει κι αρχζει να τα ροκανζει). Δε μ' αρσει. Ποτ δεν ξερα πως θ' αρνιταν να κκαλο. (κοιτ το Λκι ανσυχα). Ωραα θα 'ταν αν πεφτεν ρρωστος μπρος μου! (ρουφ τη ππα του).
Βλαντ. (ξεσπντας). Εναι σκνδαλο! (σιωπ. αναστατωμνος ο Εστραγκν σταματ να μασουλ, κοιτ τους Πτζο και Βλαντιμρ εναλλξ. ο Πτζο εναι επιφανειακ ρεμος κι ο Βλαντιμρ σαστισμνος).
Πτζο. (στο Βλαντιμρ). Υπαινσσεσαι τποτε συγκεκριμνο;
Βλαντ. (τραυλζοντας αποφασιστικ). Το να μεταχειρζεσαι τσι ναν νθρωπο... (δεχνει προς το Λκι)... τσι... νομζω πως... χι... μιαν ανθρπινην παρξη... χι... εναι σκνδαλο!
Εστρ. (συνεχζει να μασουλ, δχως να πτοεται). Εναι ντροπ!
Πτζο. Εσαι αυστηρς. (στο Βλαντιμρ) Πσων ετν εσαι, αν δεν εναι αδικριτη ερτηση; (σιγ) Εξντα; Εβδομντα; (στον Εστραγκν). Πσων ετν θα 'λεγες πως εναι;
Εστρ. ντεκα.
Πτζο. Εμαι θρασς. (χτυπ τη ππα του στο μαστγιο και σηκνεται). Πρπει να πηγανω. Ευχαριστ για τη συντροφι σας. (σκφτεται). Εκτς κι αν καπνσω λλη μια ππα πριν φγω. Τ λτε; (δε λνε τποτα). Ω δεν εμαι φανατικς καπνιστς, εμαι πολ μικρς καπνιστς, δε συνηθζω να καπνζω δυο ππες, τη μια πνω στην λλη, αυτ κνει (βζει το χρι στη καρδι, αναστενζοντας). τη καρδι μου να χτυπ γοργ. (σιγ). Εναι η νικοτνη, τη ρουφ κανες παρ τις προφυλξεις του. (αναστενζει). Ξρετε πως εναι; (σιγ). Μα σως δε καπνζετε; Ναι; χι; Δεν χει σημασα. (σιγ). Αλλ πως θα καθσω τρα, δχως καμματα, τρα που 'χω σηκωθε; Δχως να φανεται... θλω να πω... δχως να φανομαι να τρεκλζω... Αφστε με να δω... (σκφτεται).
Εστρ. Α! τσι εναι καλτερα. (βζει τα κκαλα στη τσπη του).
Βλαντ. Ας πηγανουμε.
Εστρ. Τσο σντομα;
Πτζο. Μια στιγμ. (τραβ το σχοιν). Σκαμν! (δεχνει με το μαστγι του. ο Λκι ξαναπηγανει στη θση του). γινε! (γεμζει τη ππα).
Βλαντ. (ορμητικ). Πμε!
Πτζο. Ελπζω να μη σας διχνω. Περιμνετε λγο ακμα, δε θα το μετανισετε.
Εστρ. (μυρζεται ευσπλαχνα). Δε βιαζμαστε.
Πτζο. (αφο ανβει τη ππα). Η δετερη δεν εναι ποτ τσο γλυκει... (βγζει τη ππα απ το στμα και την εξετζει)... σο η πρτη εννο... (ξαναβζει τη ππα στο στμα). Αλλ εναι γλυκει παρολαυτ.
Βλαντ. Πηγανω.
Πτζο. Δε μπορε ν' ανεχτε λλο τη παρουσα μου. σως δεν εμαι ιδιαιτρως ανθρπινος, αλλ ποις νοιζεται; (στο Βλαντιμρ). Σκψου δυο φορς πριν κμεις κτι απερσκεπτο. Υπθεσε πως φεγεις τρα, εν εναι ακμα μρα. (κοιτζουν λοι τον ουραν). Ωραα. (παουν να κοιτον). Τ συμβανει σ' αυτ τη περπτωση στο ραντεβο σας μ' αυτν τον ...Γκοντ... Γκοντ... Γκοντν... τλος πντων, καταλαβανετε ποιον εννο, που 'χει το μλλον σας στα χρια του... (παση)... τουλχιστον το μεσο μλλον σας.
Βλαντ. Ποις στο 'πε;
Πτζο. Μου ξαναμιλ! Αν αυτ συνεχιστε για πολ ακμα, σντομα θα 'μαστε παλιο φλοι.
Εστρ. Γιατ δεν αφνει κτω τις αποσκευς;
Πτζο. Θα χαιρμουνα πολ να τονε γνωρσω. σο περισστερο κσμο γνωρζω, τσο πιο ευτυχς γνομαι. Απ το πιο ταπειν πλσμα φεγει κανες πιο σοφς, πιο πλοσιος, πιο συνειδητοποιημνος για την ευτυχα του. Ακμα κι εσες...(τους κοιτζει επιδεικτικ με τη σειρ για να βεβαιωθε τι κι οι δυο κατλαβαν)... ακμα κι εσες, ποις ξρει, θα 'χετε προσθσει στο απθεμ μου...
Εστρ. Γιατ δεν αφνει κτω τις αποσκευς;
Πτζο. ...μα αυτ θα με ξφνιαζε.
Βλαντ. Σου κνανε μιαν ερτηση.
Πτζο. (ευχαριστημνος). Ερτηση! Ποις; Τ; Πριν απ μια στιγμ μ' αποκαλοσες κριο κι τρεμες, τρα μου κνεις ερωτσεις; Τποτε καλ δε θα βγει απ' αυτ!
Βλαντ. (στον Εστραγκν). Νομζω πως ακοει.
Εστρ. (περιστρφεται γρω απ το Λκι). Τ;
Βλαντ. Μπορες να τονε ρωτσεις τρα. Εναι παντοιμος.
Εστρ. Να τονε ρωτσω τ;
Βλαντ. Γιατ δεν αφνει κτω τις αποσκευς.
Εστρ. Αναρωτιμαι.
Βλαντ. Ρτα τον, δε μπορες;
Πτζο. (που 'χει παρακολουθσει αυτ τη συζτηση μ' ανησυχα και προσοχ. φοβται πως η ερτηση πει χαμνη). Θες να μθεις γιατ δεν αφνει κτω τις αποσκευς, πως τις αποκαλες;
Βλαντ. Ακριβς.
Πτζο. (στον Εστραγκν). Εσαι σγουρος τι συμφωνες μ' αυτ;
Εστρ. Ξεφυσ σα φλαινα.
Πτζο. Η απντηση εναι αυτ. (στον Εστραγκν). Αλλ μενε ρεμος, σε ικετεω, με κνεις νευρικ!
Βλαντ. Εδ!
Εστρ. Τ εναι;
Βλαντ. Εναι τοιμος να μιλσει. (ο Εστραγκν πηγανει πλι στο Βλαντιμρ. ακνητοι, πλι-πλι, περιμνουν).
Πτζο. Ωραα! Εναι λοι τοιμοι; Με κοιτον λοι; (κοιτ το Λκι, τραβ το σχοιν. ο Λκι σηκνει το κεφλι). Κοτα με γουρονι! (ο Λκι τονε κοιτ). Ωραα! (βζει τη ππα στη τσπη, βγζει να μικρ ψεκαστρα και ψεκζει το λαργγι του, ξαναβζει το ψεκαστρα στη τσπη). Εμαι τοιμος. Ακον λοι; Εναι λοι τοιμοι; Με κοιτον λοι; (τους κοιτ λους με τη σειρ, τραβ το σχοιν). Γουρονι! (ο Λκι σηκνει το κεφλι). Δε μ' αρσει να μιλ στο κεν. Ωραα. Για να δω. (σκφτεται).
Εστρ. Φεγω!
Πτζο. Τ ακριβς θελες να μθεις;
Βλαντ. Να, αυτς...
Πτζο. (θυμωμνα). Μη με διακπτεις! (παση. πιο ρεμα). Αν μιλμε λοι μαζ, δε θα πμε ποτ πουθεν. (παση). Τ λεγα; (ο Βλαντιμρ μιμεται κποιον που μεταφρει βαρ φορτο. ο Πτζο τονε κοιτ σαστισμνος).
Εστρ. (βαια). Αποσκευς. (δεχνει στο Λκι). Γιατ; Κρτα τες πντα! (γρνει ξεφυσντας). Ποτ μη τις βλεις κτω. (ανογει τα χρια, ισινει το κορμ μ' ανακοφιση). Γιατ;
Πτζο. Α! Δε μποροσες να το πεις απ πριν; Γιατ δε νιθει νετα; Ας προσπαθσουμε να το ξεκαθαρσουμε. Δεν χει το δικαωμα να το κνει; Ββαια το 'χει. πεται πως δε θλει. Υπρχει αιτιολογα για σας. Και γιατ δε θλει; (παση). Κριοι, ο λγος εναι αυτς.
Βλαντ. (στον Εστραγκν). Σημεωσ το αυτ.
Πτζο. Θλει να μ' εντυπωσισει, για να τονε κρατσω.
Εστρ. Τ;
Πτζο. σως δε κατλαβα καλ. Θλει να μ' εξευμενσει για να παραιτηθ απ την ιδα να φγω μαζ του. χι, οτε αυτ δεν εναι ακριβς.
Βλαντ. Θες να τονε ξεφορτωθες;
Πτζο. Θλει να με... αλλ δε θα το κνει.
Βλαντ. Θες να τονε ξεφορτωθες;
Πτζο. Φαντζετε πως ταν δω πσο καλ κρατ, θα μπω στον πειρασμ να τονε κρατσω σ' αυτ τη κατσταση.
Εστρ. Τονε βαρθηκες;
Πτζο. Φαντζετε πως ταν τονε δω ακοραστο θα μετανισω για την απφασ μου. Αυτ εναι το θλιο σχδι του. Σα να 'μουνα καννας σκλαβος! (κοιτον κι οι τρεις το Λκι). Ο 'Ατλας, ο γιος του Βοδα. (σιγ). Λοιπν, αυτ εναι νομζω. Τποτ' λλο; (ψεκαστρας).
Βλαντ. Θες να τονε ξεφορτωθες;
Πτζο. Παρατρησε τι θα μποροσα εξσου καλ να 'μουνα στα παποτσια του κι αυτς στα δικ μου. αν η τχη δε το 'χε θελσει αλλις. Στο καθνα ,τι πρπει.
Βλαντ. Θες να τονε ξεφορτωθες;
Πτζο. Ορστε;
Βλαντ. Θες να τονε ξεφορτωθες;
Πτζο. Θλω. Αλλ' αντ να τονε διξω μακρι, πως θα μποροσα να κνω, εννο αντ απλ να τονε διξω με κλωτσις στα πισιν, απ τη καλωσνη της καρδις μου, τονε πηγανω στο πανηγρι, που ελπζω να πισω μια καλ τιμ γι' αυτν. Η αλθεια εναι τι δε μπορες να διξεις ττοια πλσματα. Το καλτερο θα 'ταν να τα σκοτσεις! (ο Λκι κλαει).
Εστρ. Κλαει.
Πτζο. Τα παλισκυλα χουνε πιτερη αξιοπρπεια. (προσφρει το μαντλι του στον Εστραγκν). Παρηγρησ τονε λοιπν αφο τονε λυπσαι. (ο Εστραγκν διστζει). Εμπρς! (ο Εστραγκν παρνει το μαντλι). Σκοπισε τα δκρυ του, θα νισει λιγτερο εγκαταλειμμνος. (ο Εστραγκν διστζει).
Βλαντ. Εδ, δστο σε μνα. Θα το κνω γω. (ο Εστραγκν αρνεται να δσει το μαντλι με παιδικς χειρονομες).
Πτζο. Βισου πριν σταματσει. (ο Εστραγκν πλησιζει το Λκι και κνει να σκουπσει τα μτια του ο Λκι τονε κλωτσ δυνατ στα καλμια. ο Εστραγκν πετ το μαντλι, οπισθοχωρε, τρεκλζει στη σκην ουρλιζοντας απ πνο). Μαντλι! (ο Λκι αφνει κτω σκο και καλθι, μαζεει το μαντλι και του το δνει, ξαναγυρζει στη θση του και τα ξανασηκνει).
Εστρ. Ω! το γουρονι! (τραβ το μπατζκι). Με σακτεψε!
Πτζο. Στο 'πα πως δε τ' αρσουν οι ξνοι.
Βλαντ. (στον Εστραγκν). Δεξε μου. (του δεχνει το πδι του. στον Πτζο θυμωμνα). Αιμορραγε!
Πτζο. Καλ σημδι.
Εστρ. (στο 'να πδι). Ποτ ξαν δε θα περπατσω!
Βλαντ. (τρυφερ). Θα σε μεταφρω 'γω. (παση)... Αν χρειαστε.
Πτζο. Σταμτησε να κλαει. (στον Εστραγκν). Τον αποκατστησες, πργματι. (λυρικ). Τα δκρυα του κσμου εναι σταθερ ποστητα. Για καθνα που κλαει, κπου αλλο κποιος λλος σταματ. Το διο ισχει και για το γλιο. (γελ). Ας μη κακολογομε λοιπν τη γενι μας, δεν εναι διλου πιο δυστυχισμνη απ τους προκατχους της. (παση). Ας μη μιλμε οτε καλ γι' αυτ. (παση. διακριτικ). Εναι αλθεια πως ο πληθυσμς της γης χει αυξηθε.
Βλαντ. Προσπθησε να περπατσεις. (ο Εστραγκν κνει λγα κουτσ βματα, σταματ μπρος στο Λκι και τονε φτνει, μετ πηγανει και κθεται στο λοφκι).
Πτζο. Μντεψε ποις με δδαξε λα τοτα τα ωραα πρματα. (παση. δεχνοντας το Λκι) Ο Λκι μου.
Βλαντ. (κοιτζοντας τον ουραν). Θα 'ρθει ποτ η νχτα;
Πτζο. Αλλ γι' αυτν λες μου οι σκψεις, λα μου τα αισθματα, θα 'τανε συνηθισμνα πρματα. (παση. μ' ασυνθιστη σφοδρτητα). Επαγγελματικς γνοιες! (πιο ρεμα). Ομορφι, χρη, αλθεια του πρτου νερο, ξερα πως λα τανε πρ' απ μνα. τσι πρα την απφαση.
Βλαντ. (θαμπωμνος απ την επιθερηση τ' ουρανο). Την απφαση;
Πτζο. Αυτ γινε περπου πριν εξντα χρνια... (κοιτ το ρολι του)... ναι περπου εξντα. (ορθνεται περφανα). Δε θα σκεφτσουν να με κοιτξεις, θα σκεφτσουν; Σε σγκριση μ' αυτν φανομαι νεαρς, τσι; (παση). Καπλο! (ο Λκι αφνει κτω καλθι και σκο και βγζει το καπλο. τα μακρι λευκ μαλλι του πφτουνε στο πρσωπο. βζει το καπλο κτω απ τη μασχλη και σηκνει σκο και καλθι). Τρα κοτα. (ο Πτζο βγζει το καπλο. εναι τελεως φαλακρς. ξαναβζει το καπλο). Εδες;
Βλαντ. Και τρα τονε διχνεις; να ττοιο παλι και πιστν υπηρτη; (ο Πτζο ταρζεται λο και περισστερο). Αφο του ξεζομισες ,τι καλ εχε, τονε πετς σα... σα μπανανφλουδα; Ειλικριν...
Πτζο. (στενζοντας και σφγγοντας με τα χρια το κεφλι). Δε μπορ ν' αντξω λλο... τον τρπο που γκρινιζει... δεν χεις ιδα... εναι τρομερ... πρπει να φγει... (ανεμζει τα χρια)... Θα τρελαθ... (καταρρει, με το κεφλι στα χρια)... Δεν αντχω λλο... (σιγ. λοι κοιτονε τον Πτζο).
Βλαντ. Δε μπορε να το αντξει.
Εστρ. Δε μπορε λλο.
Βλαντ. Θα τρελαθε.
Εστρ. Εναι τρομερ.
Βλαντ. (στο Λκι). Πς τολμς; Εναι απασιο! να τσο καλ αφντη! Να τονε σταυρνεις τσι! Μετ τσα χρνια; Τρομερ!
Πτζο. (κλαγοντας). ταν τσο ευγενικς... τσο περιποιητικς... κι εξυπηρετικς... ο καλς μου γγελος... και τρα... με σκοτνει...
Εστρ. (στο Βλαντιμρ). Θλει να τον αντικαταστσει;
Βλαντ. Τ;
Εστρ. Θλει να πρει κποιος τη θση του χι;
Βλαντ. Δε νομζω.
Εστρ. Τ;
Βλαντ. Δε ξρω.
Εστρ. Ρτα τον.
Πτζο. (πιο ρεμα). Κριοι, δε ξρω τι μ' πιασε ξαφνικ. Συγχωρστε με. Ξεχστε λα σα επα. (ολονα και περισστερο, ο παλις του εαυτς). Δε θυμμαι τ ταν, αλλ μπορετε να 'στε σγουροι τι δεν υπρχε οτε μια λξη αλθειας σ' αυτ. (ορθνει το κορμ, χτυπντας το στθος). Φανομαι σαν νθρωπος που μπορε να 'ναι πλασμνος να υποφρει; Ειλικριν; (ψχνει στις τσπες). Τ κανα τη ππα μου;
Βλαντ. Ωραο βρδυ θα 'χουμε.
Εστρ. Αξχαστο.
Βλαντ. Και δε τελεωσε.
Εστρ. Προφανς χι.
Βλαντ. Εναι μνον η αρχ.
Εστρ. Εναι τρομερ.
Βλαντ. Χειρτερο απ τη παντομμα.
Εστρ. Το τσρκο.
Βλαντ. Το μιοζικ-χολ.
Εστρ. Το τσρκο.
Πτζο. Πο πγε αυτ η ππα;
Εστρ. Εναι γελοος. Λες κι χασε τα ροχα του. (δυνατ γλια).
Βλαντ. Θα επιστρψω. (πηγανει βιαστικ προς τα παρασκνια).
Εστρ. Στο τλος του διαδρμου, αριστερ.
Βλαντ. Κρτα τη θση μου. (βγανει).
Πτζο. χασα τη Καπ & Πτερσν μου!
Εστρ. (τραντζεται απ τα γλια). Θα με πεθνει αυτς!
Πτζο. (κοιτ πνω). Μπως εδατε... (βλπει τι λεπει ο Βλαντιμρ) Ω! φυγε! Χωρς να πει αντο! Πς μπρεσε; Θα μποροσε να περιμνει!
Εστρ. Θα 'χε σκσει.
Πτζο. Ω! (παση). Ω, ττε ββαια σ' αυτ τη περπτωση...
Εστρ. λα δω.
Πτζο. Γιατ;
Εστρ. Θα δεις.
Πτζο. Θες να σηκωθ;
Εστρ. Γργορα! (ο Πτζο σηκνεται, πει πλι του κι εκενος δεχνει μακρι). Κοτα!
Πτζο. (αφο βζει γυαλι). Πω πω!
Εστρ. Τλειωσαν λα! (μπανει ο Βλαντιμρ μελαγχολικς. σπρχνει το Λκι απ το δρμο του, κλωτσ το σκαμν, πηγαινορχεται ταραγμνος).
Πτζο. Δεν εναι φχαριστημνος.
Εστρ. (στο Βλαντιμρ) χασες κρασμα. Κρμα! (ο Βλαντιμρ σταματ, ισινει το σκαμν, πηγαινορχεται πιο ρεμος).
Πτζο. Ηρμησε. (κοιτζοντας γρω). Πργματι λα κοπζουν. Μεγλη ηρεμα πφτει. (υψνοντας το χρι). 'Ακου! Ο Παν κοιμται.
Βλαντ. Θα 'ρθει ποτ η νχτα; (κι οι τρεις τους κοιτνε στον ουραν).
Πτζο. Δε σου 'ρχεται να φγεις σπου να 'ρθει;
Εστρ. Λοιπν, βλπεις;
Πτζο. Ε, εναι πολ φυσικ, πολ φυσικ. Εγ ο διος στη θση σας, αν εχα ραντεβο μ' να Γκοντν... Γκοντ... Γκοντ... τλος πντων, ξρετε ποιον εννο, θα περμενα σπου να σκοτεινισει πριν τα παρατσω. (κοιτ το σκαμν). Θα 'θελα πολ να καθσω, μα δε ξρω πως να το κνω.
Εστρ. Μπορ να βοηθσω καθλου;
Πτζο. Αν μου ζητοσες σως.
Εστρ. Τ;
Πτζο. Να καθσω.
Εστρ. Αυτ θα 'τανε βοθεια;
Πτζο. Θαρρ ναι.
Εστρ. Μπρος. Κθισε, κριε, σε παρακαλ.
Πτζο. χι, χι, δε θα το σκεφτμουν καν! (παση. παρμερα). Ζτα το πλι.
Εστρ. λα, λα, πρε το κθισμα, σ' εκλιπαρ, θα πθεις πνευμονα.
Πτζο. Αλθεια; Το πιστεεις;
Εστρ. Μα εναι απλυτα ββαιο.
Πτζο. Δχως λλο, χεις δκιο. (κθεται) Τα κατφερα πλι! (παση). Σ' ευχαριστ αγαπητ μου... (συμβουλεεται το ρολι)... μα πρπει, ειλικριν, να πηγανω, αν θλω να κρατσω το πργραμμ μου.
Βλαντ. Ο χρνος σταμτησε.
Πτζο. (κολλντας το ρολι στ' αφτ) Μη το πιστεεις, κριε, μη το πιστεεις. (ξαναβζει το ρολι στη τσπη). ,τι θες αλλ χι αυτ.
Εστρ. (στον Πτζο). λα του φανονται μαρα σμερα.
Πτζο. Εκτς απ το στερωμα! (γελ ευχαριστημνος μ' αυτ το ευφυολγημα). Αλλ βλπω τι συμβανει, δεν εσαι απ' αυτ τα μρη, δε ξρεις τι μπορον να κνουνε τα δειλιν μας. Να σου πω; (σιγ. ο Εστραγκν καταπινεται με τη μπτα πλι κι ο Βλαντιμρ με το καπλο του). Δε μπορ να σου αρνηθ. (ψεκαστρας). Λγη προσοχ αν θλετε. (Βλαντιμρ & Εστραγκν συνεχζουν το βιολ τους, ο Λκι χει μισοκοιμηθε. ο Πτζο χτυπ το μαστγιο αδναμα). Τ συμβανει με τοτο το μαστγιο; (σηκνεται και το χτυπ πιο δυνατ, τελικ μ' επιτυχα. ο Λκι αναπηδ, το καπλο του Βλαντιμρ, η μπτα του Εστραγκν, το καπλο του Λκι, πφτουνε στο δαφος. ο Πτζο πετ κτω το μαστγιο). 'Αχρηστο εναι πια τοτο το μαστγιο. (κοιτ τους Βλαντιμρ & Εστραγκν). Τ λεγα;
Βλαντ. Πμε.
Εστρ. Μα βγλε αυτ το βρος απ τα πδια σου, σ' εκλιπαρ, θα πεθνεις.
Πτζο. Πργματι. (κθεται. στον Εστραγκν). Πς σε λνε;
Εστρ. 'Ανταμ.
Πτζο. (που δεν κουσε). Α ναι! Η νχτα. (σηκνει το κεφλι). Μα γνε λγο πιο προσεχτικς, για τ' νομα του Θεο, αλλις δε θα πμε ποτ πουθεν. (κοιτ τον ουραν). Κοτα. (λοι κοιτνε τον ουραν εξν του Λκι που ξαναλαγοκοιμται και του τραβ πλι το σχοιν). Θα κοιτξεις τον ουραν, γουρονι! (ο Λκι κοιτ τον ουραν). Τ ασυνθιστο υπρχει σ' αυτν; νας ουρανς. Χλωμς και φωτεινς πως οποιοσδποτε ουρανς αυτ την ρα. (παση). Σ' αυτ τα γεωγραφικ πλτη. (παση). ταν ο καιρς εναι καλς. (λυρικ). Πριν απ μιαν ρα... (κοιτ το ρολι. πεζ)... περπου... (λυρικ)... μλις εχαμε μπει... (διστζει. πεζ)... ας πομε στις δκα το πρω... (λυρικ)... αδικοποι χεμαρροι απ κκκινο και λευκ φως, που τρα αρχζει να χνει τη λαμπρτητ του, να γνεται χλωμ... (χειρονομε και με τα δυο χρια και σταδιακ ηρεμε)... χλωμ, λο και πιο χλωμ, πιο χλωμ, σπου... (δραματικ παση, πλατει χειρονομα δυο χεριν που τινζονται)... πφφ! Τλειωσε! Σταματ να ξεκουραστε. Αλλ... (με το χρι σηκωμνο σε παρανεση)... πσω απ' αυτ το ππλο ευγνειας και γαλνης, η νχτα ορμ... (ζωηρ) και θα ξεσπσει πνω μας...(κροταλζει τα δχτυλα)... ποπ! τσι! (η μπνευση τον εγκαταλεπει). Ακριβς ταν τη περιμνουμε λιγτερο. (σιγ. κεφα). Να πως γνεται σ' αυτ τη κακι γη.
Εστρ. Αρκε να ξρει κανες.
Βλαντ. Μπορε να περιμνει κανες την ρα του.
Εστρ. Ξρει κανες τ να περιμνει.
Βλαντ. Δε χρειζεται ν' ανησυχε λλο.
Πτζο. Απλ να περιμνει.
Βλαντ. χουμε συνηθσει σ' αυτ. (παρνει το καπλο, κοιτ μσα, το κουν, το φορ).
Πτζο. Πς με βρκατε; (οι Βλαντιμρ & Εστραγκν τονε κοιτον ανκφραστα). Καλ; Ωραα; Μτρια; Αξιολπητα; Κατηγορηματικς σχημα;
Βλαντ. (που καταλαβανει πρτος). Ω, πολ καλ, πρα πολ καλ.
Πτζο. (στον Εστραγκν). Κι εσες κριε;
Εστρ. Ω, δσκος, χος καμπνας, δσκος, δσκος, δσκος, καμπνας.
Πτζο. (φλογερ). Βλογημνοι να 'στε κριοι, βλογημνοι! (παση). Εχα τσην ανγκη απ ενθρρυνση. (παση). Εξασθνησα λγο προς το τλος, δε το προσξατε;
Βλαντ. Ω, σως, αλλ πρα πολ λγο.
Εστρ. Νμιζα το σκπιμον.
Πτζο. Βλπετε η μνμη μου εναι ελαττωματικ. (σιγ).
Εστρ. Στο μεταξ, τποτα δε συμβανει.
Πτζο. Το βρσκετε βαρετ;
Εστρ. Κπως.
Πτζο. (στο Βλαντιμρ). Κι εσες κριε;
Βλαντ. χω διασκεδσει και καλτερα. (σιγ).
Πτζο. (παλεει μσα του). Κριοι, υπρξατε... ευγενικο μαζ μου.
Εστρ. Διλου.
Βλαντ. Τ ιδα!
Πτζο. Ναι, ναι υπρξατε σωστο. τσι, που αναρωτιμαι αν μπορ να κνω κτι με τη σειρ μου γι' αυτος τους τμιους ανθρπους, που περννε τσο... τσο πληκτικ.
Εστρ. Ακμα και δκα φργκα θα 'ταν ευπρσδεκτα.
Βλαντ. Δεν μαστε ζητινοι!
Πτζο. Μπορ να κνω κτι, αναρωτιμαι, για να τους ευθυμσω; Τους δωσα κκαλα, τους μλησα για τοτο και για τ' λλο, ερμνευσα το σορουπο, ομολογουμνως. Αλλ ταν αρκετ; Αυτ με βασανζει, ταν αρκετ;
Εστρ. Ακμα και πντε.
Βλαντ. (στον Εστραγκν, αγανακτισμνα). Αρκετ!
Εστρ. Δε θα μποροσα να δεχτ λιγτερα.
Πτζο. Εναι αρκετ; Δχως λλο. Αλλ εμαι ανοιχτοχρης. Εναι στο χαρακτρα μου. Σμερα το βρδυ. Τσο το χειρτερο για μνα. (τραβ το σχοιν, ο Λκι τονε κοιτ). Γιατ θα υποφρω γι' αυτ, δεν υπρχει αμφιβολα. (παρνει το μαστγιο). Τ προτιμτε; Θα τονε βλουμε να χορψει να τραγουδσει να σκεφτε ...
Εστρ. Ποιν;
Πτζο. Ποιν; Ξρετε σεις οι δυο να σκφτεστε;
Βλαντ. Σκφτεται;
Πτζο. Ββαια. Δυνατ. Μλιστα, σκεφττανε πολ ξυπνα κποτε, μποροσα να τον ακοω για ρες. Τρα... (ανατριχιζει). Τσο το καλτερο για μνα. Λοιπν, θα θλατε να σκεφτε κτι για μας;
Εστρ. Θα προτιμοσα να χορψει, θα 'τανε πιο διασκεδαστικ.
Πτζο. χι αναγκαα.
Εστρ. Ντιντ, δε θα 'τανε πιο διασκεδαστικ;
Βλαντ. Θα μου ρεσε πολ να τον ακοω να σκφτεται.
Εστρ. σως θα μποροσε να χορψει πρτα και να σκεφτε μετ, αν δεν εναι πρα πολ να του το ζητσουμε.
Βλαντ. (στον Πτζο). Εναι δυνατν αυτ;
Πτζο. Ασφαλς, τποτα πιο απλ. Εναι η φυσικ τξη (γελ κοφτ).
Βλαντ. Ττε, ας χορψει. (σιγ).
Πτζο. Ακος γουρονι;
Εστρ. Δεν αρνιται ποτ;
Πτζο. Αρνθηκε μια φορ. (σιγ). Χρεψε θλιε! (ο Λκι αφνει κτω καλθι, σκο, πανωφρι και σκαμν, προχωρ μπρος, στρφεται στον Πτζο και χορεει. σταματ).
Εστρ. Αυτ εναι λο;
Πτζο. Πλι! (ο Λκι εκτελε τις διες κινσεις. σταματ).
Εστρ. Πφφ! Το κνω το διο καλ κι εγ. (μιμεται το Λκι, παραλγο να πσει). Με λγη εξσκηση.
Πτζο. Χρευε φαραντλ, φλινγκ, μπρουλ, τζιγκ, φαντνγκο κι ακμα το χορ με τη τσαμπονα. Χοροπηδοσε. Απ χαρ. Τρα αυτ εναι το καλτερο που μπορε να κνει. Ξρετε πως το αποκαλε;
Εστρ. Η Αγωνα Του Αποδιοπομπαου Τργου.
Βλαντ. Το Σκληρ Σκαμν.
Πτζο. Το Δχτυ. Νομζει τι μπερδετηκε σε δχτυ.
Βλαντ. (συστρφεται νευρικ). Θα υπρχει κποιο νημα σ' αυτ... (ο Λκι κνει να γυρσει στα φορτα του).
Πτζο. ου! (ο Λκι γνεται καμπτος).
Εστρ. Για πες μας για κενη τη φορ που αρνθηκε.
Πτζο. Ευχαρστως, ευχαρστως. (ψχνει τις τσπες του). Περιμνετε. (συνεχζει να ψχνει). Τ γινε ο ψεκαστρας μου; (ψχνει). Λοιπν, τρα δεν εναι... (κοιτ πνω, κατπληξη ζωγραφζεται στο πρσωπ του. τολμα). Δε μπορ να βρω τον εξολοθρευτ μου!
Εστρ. (τονα). Το αριστερ μου πνευμνι εναι πολ εξασθενημνο! (βχει αδναμα. με ηχηρ τνο). Αλλ το δεξ μου πνευμνι εναι γερ σα καμπνα!
Πτζο. (φυσικ). Δεν χει σημασα! Τ λεγα; (σκφτεται). Περιμνετε. (σκφτεται). Λοιπν τρα δεν εναι που... (σηκνει το κεφλι). Βοηθστε με!
Εστρ. Περμενε!
Βλαντ. Περμενε!
Πτζο. Περιμνετε! (κι οι τρεις τους βγζουνε τα καπλα ντρμπι, -που φορν λοι εξ αρχς-, πιζουνε τα μτωπ τους, συγκεντρνονται).
Εστρ. (θριαμβευτικ). Α!
Βλαντ. Το βρκε.
Πτζο. (ανυπμονα). Λοιπν;
Εστρ. Γιατ δεν αφνει κτω τις αποσκευς του;
Βλαντ. Ανοησες!
Πτζο. Εσαι σγουρος;
Βλαντ. Που να πρει, μας το 'πες κιλας!
Πτζο. Σας το 'πα κιλας;
Εστρ. Μας το 'πε κιλας;
Βλαντ. πως και να 'χει, τις φησε κτω.
Εστρ. (ρχνει ματις στο Λκι). στε τσι; Και λοιπν;
Βλαντ. Αφο τις φησε κτω, εναι αδνατο να τονε ρωτσουμε γιατ δε το κνει.
Πτζο. Πολ λογικ!
Εστρ. Και γιατ τις φησε κτω;
Πτζο. Απντησ μας σ' αυτ.
Βλαντ. Για να χορψει.
Εστρ. Πργματι!
Πτζο. Πργματι! (σιγ. φορνε τα καπλα τους).
Εστρ. Τποτα δε συμβανει, κανες δεν ρχεται, κανες δε φεγει, εναι τρομερ!
Βλαντ. (στον Πτζο). Πες του να σκεφτε.
Πτζο. Δστου το καπλο του.
Βλαντ. Το καπλο του;
Πτζο. Δε μπορε να σκεφτε χωρς το καπλο του.
Βλαντ. (στον Εστραγκν) Δστου το καπλο του.
Εστρ. Εγ; Μετ' απ' αυτ που μου 'κανε; Ποτ!
Βλαντ. Θα του το δσω γω. (δε κινεται).
Εστρ. (στον Πτζο). Πες του να πει να το πρει.
Πτζο. Εναι προτιμτερο να του το δσεις εσ.
Βλαντ. Θα του το δσω. (σηκνει το καπλο κι απλνοντας το χρι, το προσφρει στο Λκι, που δε κινεται).
Πτζο. Πρπει να το βλεις στο κεφλι του.
Εστρ. (στον Πτζο). Πες του να το πρει.
Πτζο. Εναι προτιμτερο να του το βλει στο κεφλι.
Βλαντ. Θα το βλω γω στο κεφλι του. (περιτριγυρζει το Λκι, πηγανει πσω του, τονε πλησιζει προσεχτικ, του βζει το καπλο στο κεφλι κι οπισθοχωρε γοργ. ο Λκι δε κινεται. σιγ).
Εστρ. Τ περιμνει;
Πτζο. Κντε πσω! (οι Βλαντιμρ & Εστραγκν ξεμακρανουν, τραβ το σχοιν. ο Λκι τονε κοιτ). Σκψου, γουρονι! (σιγ. ο Λκι αρχζει να χορεει). Σταμτα! (σταματ). Εμπρς! (ο Λκι προχωρ). Σταμτα! (σταματ). Εμπρς! (προχωρ). Σταμτα! (σταματ). Σκψου! (σιγ).
Λκι. Απ την λλη μερι, σε σχση με...
Πτζο. Σταμτα! (σταματ). Πσω! (κνει πσω). Σταμτα! (σταματ). Γρνα! (ο Λκι στρφεται προς το κοιν). Σκψου!
(ο Λκι ξεκιν ν ασυνρτητο κι ακατσχετο λογδριο, χρις στξη και νημα και που διαρκε κμποσο, που οι ακοοντς του αντιδρονε σταδιακ ως εξς: Βλαντιμρ & Εστραγκν, με μεγλη προσοχ, Πτζο αποθαρρυμνα, βαρυεστημνα κι αηδιασμνα. Βλαντ & Εστρ αρχζουν να διαμαρτρονται και τα βσανα του Πτζο μεγαλνουν. Βλαντ & Εστρ εντενουνε πλι τη προσοχ τους, ο Πτζο βογγ ολονα και πιο ταραγμνος. Βλαντ & Εστρ διαμαρτρονται βαια, ο Πτζο αναπηδ, τραβ το σχοιν. Γενικ κατακραυγ. ο Λκι τραβ το σχοιν, τρεκλζει, ξεφωνζει το κεμεν του. Τλος, κι τρεις τους ρχνονται πνω του εν κενος παλεει και προσπαθε να συνεχσει το λογδριο, προς το τλος και μετ την επθεση των τριν, αλαλζει τις τελευταες φρσεις).



Πτζο. Το καπλο του! (ο Βλαντιμρ αρπζει το καπλο του Λκι, που πφτει κτω. σιγ απλυτη. λαχνιασμα απ τους ...νικητς).
Εστρ. Εκδικθηκε! (ο Βλαντιμρ εξετζει το καπλο, κοιτ μσα του).
Πτζο. Δστο μου! (αρπζει το καπλο, το ρχνει στο πτωμα, το πατ). Υπρχει νας σκοπς στη σκψη του!
Βλαντ. Αλλ θα μπορσει να περπατσει;
Πτζο. Να περπατσει να συρθε! (κλωτσ τον πεσμνο Λκι) Πνω γουρονι!
Εστρ. Μπορε να πθανε.
Βλαντ. Θα τονε σκοτσεις.
Πτζο. Πνω κθαρμα! (τραβ το σχοιν). Βοηθστε με!
Βλαντ. Πς;
Πτζο. Σηκστε τον επνω! (Βλαντ & Εστρ σηκνουν ρθιο το Λκι, τον αφνουν και ξαναπφτει).
Εστρ. Το κνει επτηδες!
Πτζο. Πρπει να τονε κρατσετε. (παση) Ελτε, μπρος σηκστε τον!
Εστρ. Δε πει στο διολο!
Βλαντ. λα, λλη μια φορ.
Εστρ. Για ποιος μας περν; (σηκνουνε το Λκι, τονε κρατν ρθιο).

                       

Πτζο. Μη τον αφσετε να φγει! (Βλαντ & Εστρ τρεκλζουνε). Μη κινεστε! (φρνει τσντα και καλθι στο Λκι). Κρτα τα γερ! (τα βζει στα χρια του Λκι μα κενος τα πετ κτω αμσως). Μη τον αφσετε να φγει! (τα ξαναβζει στα χρια του Λκι κι εκενος με τ' γγιγμ τους σιγ-σιγ συνρχεται και τα πινει). Κραττε τονε γερ! Τρα μπορετε να τον αφσετε. (Βλαντ & Εστρ απομακρνονται κι ο Λκι στραβοπατ, παραπαει, μα καταφρνει να παραμενει ορθς, με τσντα και καλθι στα χρια. ο Πτζο κνει μερικ βματα πσω, χτυπ το μαστγιο). Μπρος! (ο Λκι παραπατ προς τα μπρος). Πσω! (το διο και προς τα πσω) Γρνα! (γυρν). Τα κατφερε! Μπορε να περπατσει. (στρφεται προς τους λλους δυο). Σας ευχαριστ κριοι... κι επιτρψτε μου...(ψχνει τις τσπες του)... επιτρψτε μου να σας ευχηθ... (ψχνει)... τ το 'κανα το ρολι μου; (ψχνει). να γνσιο λογο κυνηγιο κριοι, με φοβερ μηχανισμ! (κλαει μ' αναφιλητ). Ο μπαμπς μου το 'δωσε! (ψχνει στο πτωμα και μαζ του ψχνουνε κι λλοι δυο. αναποδογυρζει με το πδι του, τα υπολεμματα του καπλου του Λκι). Λοιπν, τρα δεν εναι αυτ που...
Βλαντ. σως εναι στο στομχι σου.
Πτζο. Περιμνετε! (διπλνεται στα δυο να φτσει με τ' αφτ του το στομχι του, αφουγκρζεται. σιγ). Δεν ακοω τποτα. (γνφει να πλησισουν. Βλαντ & Εστρ πνε κοντ και σκβουνε στο στομχι του). Σγουρα, θα 'πρεπε ν' ακομε το τικ-τακ.
Βλαντ. Σιωπ! (λοι ακονε διπλωμνοι στα δυο).

                                                 

Εστρ. Ακοω κτι.
Πτζο. Που;
Βλαντ. Εναι η καρδι.
Πτζο. (απογοητευμνα). Ανθεμα!
Βλαντ. Σιωπ!
Εστρ. σως σταμτησε. (ισινουνε τα κορμι τους).
Πτζο. Ποις απ σας μυρζει τσον σχημα;
Εστρ. Αυτς χει δσοσμην αναπνο κι εμνα βρωμνε τα πδια μου.
Πτζο. Πρπει να πηγανω.
Εστρ. Και τ' λογ σου;
Πτζο. Πρπει να τ' φησα στο κτμα. (σιγ).
Εστρ. Ττε αντο.
Πτζο. Αντο.
Βλαντ. Αντο.
Πτζο. Αντο. (σιγ. κανες δε κινεται).
Βλαντ. Αντο.
Πτζο. Αντο.
Εστρ. Αντο. (σιγ).
Πτζο. Κι ευχαριστ.
Βλαντ. Ευχαριστ.
Πτζο. Τποτα.
Εστρ. Ναι, ναι.
Πτζο. χι, χι.
Βλαντ. Ναι, ναι.
Εστρ. χι, χι. (σιγ).
Πτζο. Δε νομζω πως μπορ... (παρατεταμνος δισταγμς)... να φγω.
Εστρ. Αυτ εναι η ζω. (ο Πτζο στρφεται, απομακρνεται απ το Λκι προς τα παρασκνια, τραβντας το σχοιν).
Βλαντ. Παρνεις λθος δρμο.
Πτζο. Πρπει να πρω φρα. (χοντας φτσει στο τλος του σχοινιο, σταματ, στρφεται και φωνζει). Κντε πσω! (Βλαντ & Εστρ παραμερζουνε. κοιτνε τον Πτζο. χτπημα μαστιγου). Μπρος! Εμπρς!
Εστρ. Εμπρς!
Βλαντ. Εμπρς! (ο Λκι απομακρνεται).
Πτζο. Πιο γργορα! (Βλαντ & Εστρ ανεμζουνε τα καπλα τους καθς περν με το Λκι μπρος). Εμπρς! Εμπρς! (τοιμος να εξαφανιστε με τη σειρ του, σταματ και στρφεται. το σχοιν τεντνει. θρυβος απ το Λκι που τρεκλζει). Σκαμν! (ο Βλαντ του φρνει το σκαμν κι αυτς το πετ στο Λκι). Αντο.
Βλαντ & Εστρ (ανεμζουνε τα καπλα τους). Αντο! Αντο!
Πτζο. Πνω γουρονι! (θρυβος απ το Λκι που σηκνεται). Μπρος! (βγανουνε κι οι φωνς του ακογονται λο και πιο απομακρυσμνες). Πιο γργορα! Μπρος! Αντο! Γουρονι! Γιπ! Αντο! (παρατεταμνη σιγ).
Βλαντ. τσι πρασε κι η ρα.
Εστρ. Θα 'χε περσει οπωσδποτε.
Βλαντ. Ναι αλλ χι και τσο γργορα. (παση).
Εστρ. Τ κνουμε τρα;
Βλαντ. Δε ξρω.
Εστρ. Ας πηγανουμε.
Βλαντ. Δε μπορομε.
Εστρ. Γιατ χι;
Βλαντ. Περιμνουμε τον Γκοντ.
Εστρ. (απελπισμνα). Α! (παση).
Βλαντ. Πς αλλξανε!
Εστρ. Ποιο;
Βλαντ. Αυτο οι δυο.
Εστρ. Αυτ εναι το θμα. Ας συζητσουμε λιγκι.
Βλαντ. τσι δεν εναι;
Εστρ. Τ;
Βλαντ. Αλλξανε.
Εστρ. Κατ πσα πιθαντητα. λοι αλλζουν. Μνο μεις δε μπορομε.
Βλαντ. Πολ πιθανν. Εναι ββαιο. Δε τους εδες;
Εστρ. Θαρρ πως τους εδα μα δε τους ξρω.
Βλαντ. Ναι τους ξρεις.
Εστρ. χι δε τους ξρω.
Βλαντ. Τους ξρουμε σου λω. Ξεχνς τα πντα. (παση. στον εαυτ του). Εκτς κι αν δεν εναι οι διοι...
Εστρ. Γιατ δε μας αναγνωρζουνε ττε;
Βλαντ. Αυτ δε σημανει τποτα. Κι εγ προσποιθηκα τι δε τους αναγνρισα. Κι πειτα κανες ποτ δε μας αναγνωρζει.
Εστρ. Ξχνα το. Αυτ που χρειαζμαστε... ου! (ο Βλαντ δεν αντιδρ). ου!
Βλαντ. (στον εαυτ του). Εκτς κι αν δεν εναι το διο...
Εστρ. Ντιντ! Εναι το λλο πδι! (πηγανει κουτσανοντας προς το λοφκι).
Βλαντ. Εκτς κι αν δεν εναι το διο...
Αγρι. (απ μακρι). Κριε! (ο Εστρ σταματ κι οι δυο κοιτζουνε προς τη φων).
Εστρ. Απομακρυνμαστε πλι.
Βλαντ. Πλησασε παιδ μου. (μπανει το Αγρι δειλ. σταματ).
Αγρι. Κριε 'Αλμπερτ...;
Βλαντ. Ναι.
Εστρ. Τ θλεις;
Βλαντ. Πλησασε. (το Αγρι δε κινεται).
Εστρ. (βαια). Θα πλησισεις; (το Αγρι προχωρε διστακτικ). Τ σε κρτησε τσον αργ;
Βλαντ. χεις κποιο μνυμα απ τον κριο Γκοντ;
Αγρι. Μλιστα κριε.
Βλαντ. Λοιπν τ εναι;
Εστρ. Τ σε κρτησε τσον αργ; (το Αγρι τους κοιτ με τη σειρ, μη ξροντας σε ποιν πρπει ν' απαντσει).
Βλαντ. (στον Εστρ). 'Ασε τον συχο.
Εστρ. (βαια). Εσ σε με συχο! (προχωρντας στο Αγρι). Ξρεις τ ρα εναι;
Αγρι. (μαζεεται). Δε φταω γω κριε.
Εστρ. Και ποις φταει; Εγ;
Αγρι. Φοβμουνα κριε.
Εστρ. Τ φοβσουν; Εμς; (παση). Απντησ μου!
Βλαντ. Ξρω τ εναι, φοβτανε τους λλους.
Εστρ. Πσην ρα εσαι δω;
Αγρι. Λγην ρα κριε.
Βλαντ. Φοβσουνα το μαστγιο;
Αγρι. Μλιστα κριε.
Βλαντ. Τους δυο μεγαλσωμους ντρες;
Αγρι. Μλιστα κριε.
Βλαντ. Τους ξρεις;
Αγρι. χι κριε.
Βλαντ. Εσαι ντπιος; (σιγ). Ανκεις σ' αυτ τα μρη;
Αγρι. Μλιστα κριε.
Εστρ. Εναι λα ψμματα. (τραντζοντας το Αγρι απ τους μους). Πες μας την αλθεια.
Αγρι. (τρμοντας). Μα εναι αλθεια κριε!

            

Βλαντ. Δε τον αφνεις συχο; Τ χεις πθει; (ο Εστρ λευτερνει το Αγρι, απομακρνεται σκεπζοντας το πρσωπ του με τα χρια του. ο Βλαντ και το Αγρι τονε παρατηρον. ο Εστρ ρχνει τα χρια και το πρσωπ του εναι συσπασμνο). Τ σου συμβανει;
Εστρ. Εμαι δυστυχισμνος.
Βλαντ. Μη μου πεις! Απ πτε;
Εστρ. χω ξεχσει.
Βλαντ. Τ περεργα παιγνδια που παζει η μνμη! (ο Εστρ προσπαθε να μιλσει, το μετανινει, κουτσανει στη θση του, κθεται κτω κι αρχζει να βγζει τις μπτες του. στο Αγρι). Λοιπν;
Αγρι. Ο κριος Γκοντ...
Βλαντ. Σ' χω δει πριν, τσι δεν εναι;
Αγρι. Δε ξρω κριε.
Βλαντ. Δε με ξρεις;
Αγρι. χι κριε.
Βλαντ. Αυτ εναι η πρτη σου φορ;
Αγρι. Μλιστα κριε. (σιγ).
Βλαντ. Λγια, λγια! (παση). Μλα!
Αγρι. (ορμητικ). Ο κριος Γκοντ μου 'πε να σας πω, τι δε θα 'ρθει απψε, αλλ οπωσδποτε αριο. (σιγ).
Βλαντ. Αυτ εναι λο;
Αγρι. Μλιστα κριε. (σιγ).
Βλαντ. Εργζεσαι για τον κριο Γκοντ;
Αγρι. Μλιστα κριε.
Βλαντ. Τ κνεις;
Αγρι. Προσχω τις κατσκες, κριε.
Βλαντ. Εναι καλς μαζ σου;
Αγρι. Μλιστα κριε.
Βλαντ. Δε σε χτυπ;
Αγρι. Χτυπ τον αδελφ μου, κριε.
Βλαντ. Α, χεις αδελφ;
Αγρι. Μλιστα κριε.
Βλαντ. Τ κνει;
Αγρι. Προσχει τα πρβατα, κριε.
Βλαντ. Και γιατ σνα δε σε χτυπ;
Αγρι. Δε ξρω κριε.
Βλαντ. Πρπει να σ' αγαπ.
Αγρι. Δε ξρω κριε. (σιγ).
Βλαντ. Σου δνει αρκετ για να φας; Σε τρφει καλ;
Αγρι. (διστζει). Πολ καλ κριε.
Βλαντ. Δεν εσαι δυστυχισμνος; Μ' ακος;
Αγρι. (διστζει πλι). Μλιστα κριε.
Βλαντ. Λοιπν;
Αγρι. Δε ξρω κριε.
Βλαντ. Δε ξρεις αν εσαι δυστυχισμνος χι;
Αγρι. χι κριε.
Βλαντ. Εσαι στην δια κατσταση με μνα. (σιγ). Πο κοιμσαι;
Αγρι. Στη σοφτα κριε.
Βλαντ. Μαζ με τον αδελφ σου;
Αγρι. Μλιστα κριε.
Βλαντ. Στο σαν;
Αγρι. Μλιστα κριε. (σιγ).
Βλαντ. Εντξει, μπορες να πηγανεις.
Αγρι. Τ να πω στον κριο Γκοντ, κριε;
Βλαντ. Πες του... (διστζει)... πες του τι μας εδες. (παση). Μας εδες, τσι δεν εναι;
Αγρι. Μλιστα κριε. (κνει μερικ βματα και βγανει τρχοντας. το φως εξασθενζει. γνεται νχτα. το φεγγρι φανεται πσω, ανεβανει στον ουραν, μνει ακνητο, ρχνοντας χλωμ φως στη σκην).
Βλαντ. Επιτλους! (ο Εστρ σηκνεται και πει προς το Βλαντ κρατντας μια μπτα σε κθε χρι. τις αφνει κτω στην κρη της σκηνς και κοιτ το φεγγρι). Τ κνεις;

       
Εστρ. Χλμιασε απ τη κοραση.
Βλαντ. Ε;
Εστρ. Που σκαρφλωσε στον ουραν και κοιτ τους ομοους μας.
Βλαντ. Τις μπτες σου, τ κνεις με τις μπτες σου;
Εστρ. (στρφεται και κοιτ τις μπτες). Τις αφνω δω. (παση). νας λλος θα 'ρθει, ακριβς πως...πως...πως εγ, αλλ με μικρτερα πδια και θα τονε κνουν ευτυχ.
Βλαντ. Μα δε μπορες να φγεις ξυπλητος!
Εστρ. Ο Χριστς αυτ κανε.
Βλαντ. Ο Χριστς! Τ χει να κνει ο Χριστς μαζ μας; Πας να συγκρνεις τον εαυτ σου με το Χριστ;
Εστρ. Σ' λη μου τη ζωη αυτ κανα.
Βλαντ. Αλλ κει που ζοσε, εχε ζστη, τανε στεγν!
Εστρ. Ναι και τονε σταυρσανε γργορα. (σιγ).
Βλαντ. Δεν χουμε τποτα να κνουμε δω.
Εστρ. Οτε πουθεν αλλο.
Βλαντ. Α Γκογκ μη συνεχζεις τσι. Αριο λα θα 'ναι καλτερα.
Εστρ. Πς τα βγζεις πρα;
Βλαντ. Δεν κουσες τ επε το παιδ;
Εστρ. χι.
Βλαντ. Επε πως ο Γκοντ οπωσδποτε θα 'ρθει αριο. (παση). Τ λες γι' αυτ;
Εστρ. Ττε το μνο που 'χουμε να κνουμε εναι να περιμνουμε δω.
Βλαντ. Εσαι τρελς; Πρπει να 'χουμε κλυψη. (του πινει το χρι). λα. (τονε σρνει πσω του. αρχικ ο Εστρ παραδνεται μα μετ αντιστκεται. σταματον).
Εστρ. (κοιτζοντας το δντρο). Κρμα που δεν χουμε λγο σχοιν;
Βλαντ. λα. Κνει κρο. (τονε σρνει πσω. πως πριν).
Εστρ. Θμησ μου να φρω να κομμτι σχοιν αριο.
Βλαντ. Ναι, λα. (τονε σρνει πσω. πως πριν).
Εστρ. Πσο καιρ εμαστε μαζ τρα;
Βλαντ. Δε ξρω. σως πενντα χρνια.
Εστρ. Θυμσαι τη μρα που ρχτηκα στο Ροδαν;
Βλαντ. Εχαμε τργο.
Εστρ. Μ' βγαλες ξω.
Βλαντ. λ' αυτ πεθνανε και θαφτκαν.
Εστρ. Τα ροχα μου στεγνσανε στον λιο.
Βλαντ. Δεν εναι καλ να γυρνς πσω σ' αυτ. λα. (τονε σρνει πσω. πως πριν).
Εστρ. Περμενε.
Βλαντ. Κρυνω!
Εστρ. Περμενε! (απομακρνεται). Αναρωτιμαι μπως θα 'μαστε καλτερα μνοι, καστος για πρτη του. (διασχζει τη σκην και κθεται στο λοφκι). Δεν εμαστε φτιαγμνοι για τον διο δρμο.
Βλαντ. (χωρς θυμ). Δεν εναι ββαιο.
Εστρ. χι, τποτα δεν εναι ββαιο. (ο Βλαντ διασχζει τη σκην και κθεται δπλα στον Εστρ).
Βλαντ. Μπορομε ακμα να φγουμε αν νομζεις τι θα 'τανε καλτερα.
Εστρ. Δεν αξζει τον κπο τρα. (σιγ). Λοιπν πμε;
Βλαντ. Ναι πμε. (δε κινονται).

                                  ΑΥΛΑΙΑ 1ης Πρξης 

                                              Πρξη 2η

(επμενη μρα, δια ρα & μρος. οι μπτες του Εστρ στο κντρο, τα τακονια μαζ, τα δχτυλα των ποδιν στραμμνα προς τα ξω. το καπλο του Λκι στο διο μρος. το δντρο χει 4-5 φλλα. μπανει ο Βλαντ ταραγμνος. σταματ, κοιτ ρα πολλ το δντρο, μετ ξφνου αρχζει να κινεται πυρετωδς γρω απ' τη σκην. σταματ μπρος στις μπτες, σηκνει μια τη κοιτ, τη μυρζει, δεχνοντας αηδα, τη ξαναβζει προσεχτικ κτω. πηγαινορχεται, σταματ στη δεξι κρη και κοιτ μακρι, σκιζοντας τα μτια με το χρι. πηγαινορχεται. σταματ στην αριστερ κρη, πως πριν. πηγαινορχεται. σταματ ξαφνικ κι αρχζει να τραγουδ δυνατ).
Βλαντ. νας σκλος μπκε μσα... (ρχισε με πολ ψηλς ντες, σταματ, καθαρζει το λαιμ του και συνεχζει).
νας σκλος μπκε μσα στη κουζνα
κι κλεψε μια κρα ψωμιο
μετ ρθε ο μγειρας με μια κουτλα
και τονε χτπησε σπου πθανε.
Ττε ρθαν λοι οι σκλοι τρχοντας
κι σκαψαν στο σκλο να τφο...
(σταματ, συλλογζεται).
κι γραψαν πνω στη ταφπετρα
για να το δον οι σκλοι που θα ρχονταν.
νας σκλος ρθε στη κουζνα
κι κλεψε μια κρα ψωμιο
Μετ ρθε ο μγειρας με μια κουτλα
και τονε χτπησε σπου πθανε
Ττε ρθαν λοι οι σκλοι τρχοντας
κι σκαψαν στο σκλο να τφο...
(σταματ, συλλογζεται, συνεχζει λγοντας το διο ξαν και ξαν... Μνει μια στιγμ σιωπηλς κι ακνητος, μετ αρχζει να κινεται πυρετωδς στη σκην. σταματ μπρος στο δντρο, συνεχζει, σταματ μπρος στις μπτες, το διο, σταματ στη δεξι κρη της σκηνς, το διο, στην αριστερ κρη, κοιτζει μακρι. μπανει ο Εστρ απ δεξι, ξυπλητος με το κεφλι σκυμμνο. διασχζει αργ τη σκην. ο Βλαντ στρφεται και τονε βλπει).
Βλαντ. Πλι εσ! (ο Εστρ σταματ αλλ δε σηκνει κεφλι, ο Βλαντ πηγανει προς το μρος του). λα να σ' αγκαλισω.
Εστρ. Μη μ' αγγζεις! (ο Βλαντ κνει πσω θυμωμνος).
Βλαντ. Θες να φγω μακρι; (παση). Γκογκ! (παση. ο Βλαντ τονε παρατηρε προσεκτικ). Σε χτυπσανε; (παση). Γκογκ! (ο Εστρ παραμνει σιωπηλς με κεφλι σκυμμνο). Πο πρασες τη νχτα;
Εστρ. Μη μ' αγγζεις! Μη με ρωτς! Μη μου μιλς! Μενε μαζ μου!
Βλαντ. Σ' φησα ποτ;
Εστρ. 'Ασε με να φγω.
Βλαντ. Κοταξ με. (ο Εστρ δε σηκνει κεφλι. επιθετικ). Κοταξ με λοιπν! (ο Εστρ σηκνει το κεφλι κοιτιονται ρα πολλ και μετ ξφνου αγκαλιζονται χτυπντας ο νας τον λλο στη πλτη. το αγκλιασμα σταματ. ο Εστρ που δε στηρζεται πια κοντεει να πσει).
Εστρ. Τ μρα!
Βλαντ. Ποις σε χτπησε; Πες μου.
Εστρ. 'Αλλη μια μρα αντξαμε.
Βλαντ. χι ακμα.
Εστρ. Για μνα τλειωσε και την αντξαμε, ,τι κι αν συμβε. (σιγ). Σ' κουσα που τραγουδοσες.
Βλαντ. Σωστ, το θυμμαι.
Εστρ.  Αυτ με θαντωσε. Επα μσα μου, εναι ολομναχος, νομζει πως φυγα για πντα και τραγουδ.
Βλαντ. Δεν εναι κανες κριος των αισθημτων του. λη τη μρα νιθαμε σε μεγλη φρμα. (παση). Δε σηκθηκα τη νχτα οτε μια φορ!
Εστρ. (λυπημνα). Βλπεις; Ουρες καλτερα ταν δεν εμαι μαζ σου.
Βλαντ. Μου 'λειψες... και ταυτχρονα μουν ευτυχισμνος. Δεν εναι περεργο;
Εστρ. (σοκαρισμνα). Ευτυχισμνος;
Βλαντ. σως δεν εναι η σωστ λξη.
Εστρ. Και τρα;
Βλαντ. Τρα;... (χαρομενα). Να 'σαι πλι... (αδιφορα). Να 'μαστε πλι... (σκυθρωπ). Να 'μαι πλι...
Εστρ. Βλπεις; Νιθεις χειρτερα ταν εμαι μαζ σου. Κι εγ νιθω καλτερα μνος.
Βλαντ. (πειραγμνος). Ττε γιατ ρχεσαι πντα πσω σουρνμενος;
Εστρ. Δε ξρω.
Βλαντ. χι, αλλ ξρω 'γω. Εναι επειδ δε ξρεις πως ν' απολογηθες. Δε θα τους φηνα να σε χτυπσουν.
Εστρ. Δε θα μποροσες να τους σταματσεις.
Βλαντ. Γιατ χι;
Εστρ. τανε δκα.
Βλαντ. χι, εννο πριν σε χτυπσουν. Θα σ' εχα μποδσει να κνεις ,τι κι αν κανες.
Εστρ. Δεν κανα τποτα.
Βλαντ. Ττε γιατ σ' δειραν;
Εστρ. Δε ξρω.
Βλαντ. Α χι Γκογκ. Η αλθεια εναι πως υπρχουνε πρματα που σου ξεφεγουν που σε μνα δε θα ξεφεγανε, πρπει να το καταλαβανεις μνος σου.
Εστρ. Σου λω δεν κανα τποτα.
Βλαντ. σως δεν κανες. Αλλ εναι ο τρπος που κνεις το καθετ. Πρσεχε λοιπν αν θες να συνεχσεις να ζεις.
Εστρ. Δεν κανα τποτα.
Βλαντ. Και θα πρπει να 'σουν ευτυχισμνος, πολ ευτυχισμνος αν το 'ξερες.
Εστρ. Ποι πρμα;
Βλαντ. Που 'σαι μαζ μου ξαν.
Εστρ. Νομζεις;
Βλαντ. Πες πως εσαι ακμα και στα ψμματα.
Εστρ. Τ πρπει να πω;
Βλαντ. Πες, εμαι ευτυχισμνος.
Εστρ. Εμαι ευτυχισμνος.
Βλαντ. Το διο κι εγ.
Εστρ. Το διο κι εγ.
Βλαντ. Εμαστε ευτυχισμνοι.
Εστρ. Εμαστε ευτυχισμνοι. (σιγ). Τ κνουμε τρα που 'μαστε ευτυχισμνοι;
Βλαντ. Περιμνουμε τον Γκοντ. (ο Εστρ αναστενζει. σιγ). Τα πρματα χουν αλλξει απ χτες.
Εστρ. Τα πντα κινονται αργ.
Βλαντ. Κοτα το δντρο.
Εστρ. Δεν εναι ποτ το διο απ τη μια στιγμ στην λλη.

Βλαντ. Το δντρο, κοτα το δντρο.
Εστρ. (κοιτ το δντρο). Δεν ταν εκε χτες;
Βλαντ. Ναι, ββαια ταν εκε. Δε θυμσαι; Παραλγο να κρεμαστομε απ' αυτ. Αλλ δε το 'κανες, θυμσαι;
Εστρ. Το ονειρετηκες.
Βλαντ. Εναι δυνατ να το ξχασες κιλας;
Εστρ. τσι εμαι. Ετε ξεχν αμσως, ετε δε ξεχν ποτ.
Βλαντ. Και τον Πτζο και το Λκι; Τους ξχασες κι αυτος;
Εστρ. Τον Πτζο και το Λκι;
Βλαντ. Τα ξχασε λα!
Εστρ. Θυμμαι να παλαβ τπο που μου κλωτσοσε τα καλμια. Μετ παρστανε τον τρελ.
Βλαντ. Αυτς ταν ο Λκι.
Εστρ. Το θυμμαι. Αλλ πτε ταν;
Βλαντ. Και το φλακ του, δε τονε θυμσαι;
Εστρ. Μου 'δωσε κκαλο.
Βλαντ. Αυτς ταν ο Πτζο.
Εστρ. Κι λα αυτ γνανε χτες;
Βλαντ. Ναι, ββαια, χτες γνανε.
Εστρ. Κι εδ που 'μαστε τρα;
Βλαντ. Πο αλλο θαρρες; Δεν αναγνωρζεις το μρος;
Εστρ. (θυμνει ξαφνικ). Ναι το αναγνωρζω! Τ υπρχει ν' αναγνωρσω; Σ' λη μου την θλια ζω, σερνμουνα στη λσπη! Κι εσ μου μιλς για τοπα! (κοιτ αγριεμνα γρω). Κοτα αυτς τις κοπρις! Ποτ δε μετακινθηκα απ' αυτς!
Βλαντ. Ηρμησε, ηρμησε.
Εστρ. Εσ και τα τοπα σου! Μλα μου για σκουλκια!
Βλαντ. Παρολαυτ, δε μπορες να μου πεις τι αυτ... (κνει χειρονομα)... μοιζει διλου με... (διστζει)... με τη πολιτεα Μικον, για παρδειγμα. Δε μπορες ν' αρνηθες τι υπρχει μεγλη διαφορ.
Εστρ. Τη Μικον; Ποις σου μιλ για τη Μικον;
Βλαντ. Μα σουν εκε ο διος, στη πολιτεα Μικον.
Εστρ. χι, ποτ δεν μουνα στη πολιτεα Μικον. χω ξερσει εδ τον εμετ μιας ολκερης ζως, σου λω. Στη πολιτεα Κκον.
Βλαντ. Μα εχαμε βρεθε μαζ κει, θα 'παιρνα ρκο! Μαζεαμε σταφλια για να τπο που τονε λγανε... (κροταλζει τα δχτυλ του)... δε μπορ να θυμηθ πως, σ' να μρος που το λγανε... (κροταλζει τα δχτυλ του)... δε μπορ να θυμηθ τ' νομα του μρους, δε το θυμσαι συ;
Εστρ. (λγο πιο ρεμα). Μπορε. Δε πρσεξα τποτα.
Βλαντ. Μα κει κτω ταν λα κκκινα!
Εστρ. (ευερθιστα). Δε πρσεξα τποτα σου λω! (σιγ. Βλαντ αναστενζει βαθι).
Βλαντ. Εναι δσκολο να κνει μαζ σου χωρι κανες, Γκογκ.
Εστρ. Θα 'τανε προτιμτερο να χωρζαμε.
Βλαντ. Πντα αυτ λες και πντα ρχεσαι σουρνμενος πσω.
Εστρ. Το καλτερο θα 'ταν να με σκοτσεις, πως τον λλο.
Βλαντ. Ποιν λλο; (παση). Ποιν λλο;
Εστρ. πως δισεκατομμρια λλους.
Βλαντ. (επιγραμματικ). καστος σηκνει το σταυρ του. (στενζει). σπου να πεθνει. (μετ απ σκψη). Και να ξεχαστε.
Εστρ. Στο μεταξ ας προσπαθσουμε να συζητσουμε ρεμα, αφο εμαστε ανκανοι να μενουμε σιωπηλο.
Βλαντ. χεις δκιο, εμαστε ανεξντλητοι.
Εστρ. τσι δε θα σκεφτμαστε.
Βλαντ. χουμε αυτ τη δικαιολογα.
Εστρ. τσι δε θ' ακομε.
Βλαντ. χουμε τους λγους μας.
Εστρ. λες τις πεθαμνες φωνς.
Βλαντ. Κνουνε θρυβο σα φτερ.
Εστρ. Σα φλλα. (σιγ).
Βλαντ. Μιλον λες μαζ.
Εστρ. Η καθεμι στον εαυτ της. (σιγ).
Βλαντ. Μλλον ψιθυρζουν.
Εστρ. Θροζουν.
Βλαντ. Μουρμουρζουν. (σιγ).
Εστρ. Θροζουν.
Βλαντ. Τ λνε;
Εστρ. Μιλνε για τις ζως τους.
Βλαντ. Τ' τι χουνε ζσει, δεν εναι αρκετ γι' αυτς;
Εστρ. Πρπει να μιλσουν γι' αυτ.
Βλαντ. Το να 'ναι νεκρς δεν εναι αρκετ γι' αυτς;
Εστρ. Δεν εναι αρκετ. (σιγ).
Βλαντ. Κνουνε θρυβο σα φτερ.
Εστρ. Σα φλλα.
Βλαντ. Σα στχτες.
Εστρ. Σα φλλα. (παρατεταμνη σιγ).
Βλαντ. Πες κτι!
Εστρ. Προσπαθ. (παρατεταμνη σιγ).
Βλαντ. (με αγωνα). Πες οτιδποτε!
Εστρ. Τ κνουμε τρα;
Βλαντ. Περιμνουμε τον Γκοντ.
Εστρ. Α! (σιγ).
Βλαντ. Αυτ εναι τρομερ!
Εστρ. Τραγοδησε κτι.
Βλαντ. χι! χι! (σκφτεται). Θα μποροσαμε να ξεκινσουμε πλι, σως.
Εστρ. Θα 'ταν εκολο.
Βλαντ. Η αρχ εναι δσκολη.
Εστρ. Μπορες ν' αρχσεις απ' οτιδποτε.
Βλαντ. Ναι αλλ πρπει ν' αποφασσεις.
Εστρ. Πργματι. (σιγ).
Βλαντ. Βοθησ με!
Εστρ. Προσπαθ. (σιγ).
Βλαντ. ταν το επιδικεις, ακος.
Εστρ. Σωστ.
Βλαντ. Αυτ σ' εμποδζει να βρεις.
Εστρ. Πργματι.
Βλαντ. Σ' εμποδζει να σκφτεσαι.
Εστρ. Σκφτεσαι παρολαυτ.
Βλαντ. χι, χι, αδνατο.
Εστρ. Αυτ εναι η ιδα, ας αντικροσουμε ο νας τον λλο.
Βλαντ. Αδνατο.
Εστρ. Νομζεις;
Βλαντ. Δε κινδυνεουμε να σκεφτομε τποτα πια.
Εστρ. Ττε γιατ παραπονιμαστε;
Βλαντ. Η σκψη δεν εναι το χειρτερο.
Εστρ. σως χι, αλλ τουλχιστον υπρχει αυτ.
Βλαντ. Αυτ... ποι;
Εστρ. Αυτ εναι η ιδα, ας κνουμε ερωτσεις ο νας στον λλο.
Βλαντ. Τ εννοες "τουλχιστον υπρχει αυτ";
Εστρ. Αυτ η πολ λιγτερη αθλιτητα.
Βλαντ. Πργματι.
Εστρ. Λοιπν; Αν δναμε ευχαριστες για τις ευεργεσες μας;
Βλαντ. Το τρομερ εναι να 'χεις σκεφτε.
Εστρ. Μα συνβη ποτ αυτ σε μας;
Βλαντ. Απ που ρχονται λ' αυτ τα πτματα;
Εστρ. Αυτο οι σκελετο.
Βλαντ. Πες μου.
Εστρ. Σωστ.
Βλαντ. Πρπει να 'χουμε σκεφτε λγο.
Εστρ. Στην αρχ-αρχ.
Βλαντ. να οστεοφυλκιο!
Εστρ. Δε χρειζεται να κοιτξεις.
Βλαντ. Δε μπορες να μη κοιτξεις.
Εστρ. Πργματι.
Βλαντ. Προσπθησε σο μπορες.
Εστρ. Συγνμη;
Βλαντ. Προσπθησε σο μπορες.
Εστρ. Πρπει να στραφομε αποφασιστικ στη Φση.
Βλαντ. Το δοκιμσαμε.
Εστρ. Σωστ.
Βλαντ. Ω, δεν εναι το χειρτερο, το ξρω.
Εστρ. Τ;
Βλαντ. Να 'χεις σκεφτε.
Εστρ. Προφανς.
Βλαντ. Αλλ θα μποροσαμε να 'χαμε κνει και χωρς αυτ.
Εστρ. Τ τα θες, τ τα γυρεεις;
Βλαντ. Α! "Τ τα θες, τ τα γυρεεις;". Ακριβς. (σιγ).
Εστρ. Αυτ δεν ταν σχημη αργκ.
Βλαντ. Ναι μα τρα πρπει να βρομε κτι λλο.
Εστρ. 'Ασε με να δω. (βγζει το καπλο του, συγκεντρνεται).
Βλαντ. Για να δω. (βγζει το καπλο του, συγκεντρνεται, παρατεταμνη σιγ). Α! (βζουνε τα καπλα τους, χαλαρνουνε).
Εστρ. Λοιπν;
Βλαντ. λεγα πως θα μποροσαμε να συνεχσουμε απο κει.
Εστρ. Το 'λεγες, πτε;
Βλαντ. Στην αρχ.
Εστρ. Στην αρχ απ τ;
Βλαντ. Απψε... λεγα... λεγα...
Εστρ. Δεν εμαι ιστορικς.
Βλαντ. Περμενε... αγκαλιαστκαμε... εμαστε ευτυχισμνοι... ευτυχισμνοι... τ κνουμε τρα που 'μαστε ευτυχισμνοι... συνεχζουμε να περιμνουμε... περιμνουμε... για να σκεφτ... ρχεται... συνεχζουμε να περιμνουμε... τρα που 'μαστε ευτυχισμνοι... για να δω... α! Το δντρο!
Εστρ. Το δντρο;
Βλαντ. Δε θυμσαι;
Εστρ. Εμαι κουρασμνος.
Βλαντ. Κοταξ το. (κοιτζουνε το δντρο).   
Εστρ. Δε βλπω τποτα.
Βλαντ. Μα χτες το βρδυ ταν λο μαρο και γυμν και τρα εναι σκεπασμνο με φλλα.
Εστρ. Φλλα;
Βλαντ. Μσα σε μια νχτα μνο.
Εστρ. Πρπει να 'ναι η νοιξη.
Βλαντ. Μα μες στη νχτα;
Εστρ. Σου λω δεν μασταν εδ χτες. νας λλος εφιλτης σου.
Βλαντ. Και πο μασταν, κατ τη γνμη σου;
Εστρ. Πο να ξρω; Σ' να λλο διαμρισμα. Δεν υπρχει λλειψη χρου.
Βλαντ. (σγουρος για τον εαυτ του). Ωραα. Δεν μασταν εδ χτες βρδυ. Τρα τ κναμε χτες το βρδυ;
Εστρ. Κναμε;
Βλαντ. Προσπθησε να θυμηθες.
Εστρ. Κναμε... υποθτω... πως αερολογοσαμε.
Βλαντ. (με αυτολεγχο). Για ποι πρμα;
Εστρ. Ω για το να και για το λλο θαρρ, τποτε ιδιατερο. (με σιγουρι). Ναι. Τρα θυμμαι, περσαμε το χτεσιν βρδυ μιλντας περ ανμων κι υδτων. Αυτ γνεται δω και μισν αινα τρα.
Βλαντ. Δε θυμσαι καννα γεγονς; Καννα περιστατικ;
Εστρ. (εξαντλημνος). Μη με βασανζεις λλο, Ντιντ.
Βλαντ. Τον λιο, το φεγγρι. Δε θυμσαι;
Εστρ. Πρπει να 'ταν εκε, πως συνθως.
Βλαντ. Δε πρσεξες τποτα πρ' απ τα συνθη;
Εστρ. Αλμονο!
Βλαντ. Κι ο Πτζο; Κι ο Λκι;
Εστρ. Ο Πτζο;
Βλαντ. Τα κκαλα.
Εστρ. τανε σα ψαροκκαλα.
Βλαντ. ταν ο Πτζο που στα 'δωσε.
Εστρ. Δε ξρω.
Βλαντ. Και τη κλωτσι;
Εστρ. Σωστ. Κποιος μου 'δωσε μια κλωτσι.
Βλαντ. Ο Λκι στην δωσε.
Εστρ. Κι λ' αυτ γνανε χτες;
Βλαντ. Δεξε μου το πδι σου.
Εστρ. Ποι;
Βλαντ. Και τα δυο. Βγλε το παντελνι σου. (του δνει το πδι τρικλζοντας. ο Βλαντ το πινει και τρικλζει κι αυτς). Βγλε το παντελνι σου.
Εστρ. Δε μπορ. (ο Βλ του βγζει το παντελνι, κοιτ το πδι, το αφνει λετερο. ο Εστ σχεδν πφτει).
Βλαντ. Το λλο. (του δνει το διο πδι). Το λλο, γουρονι! (ο Εστ δνει το λλο πδι. θριαμβευτικ). Κοτα τη πληγ! Αρχζει να αιμορραγε!
Εστρ. Και τ μ' αυτ;
Βλαντ. (αφνοντας το πδι). Πο 'ναι οι μπτες σου;
Εστρ. Πρπει να τις πταξα.
Βλαντ. Πτε;
Εστρ. Δε ξρω.
Βλαντ. Γιατ;
Εστρ. (ερεθισμνος). Δε ξρω, γιατ δε ξρω!
Βλαντ. χι εννο γιατ τις πταξες;
Εστρ. (ερεθισμνος). Γιατ με πονοσαν!
Βλαντ. (θριαμβευτικ, δεχνοντας τις μπτες). Ντες! (ο Εστ κοιτζει τις μπτες). Στο διο μρος που τις φησες χτες. (ο Εστ πηγανει προς τις μπτες, τις επιθεωρε προσεκτικ).
Εστρ. Δεν εναι δικς μου.
Βλαντ. (κατπληκτος). Δεν εναι δικς σου!
Εστρ. Οι δικς μου τανε μαρες, αυτς εναι καφ.
Βλαντ. Εσαι σγουρος πως οι δικς σου τανε μαρες;
Εστρ. Λοιπν, τανε κπως γκρζες.
Βλαντ. Κι αυτς εναι καφ; Δεξε μου.
Εστρ. (σηκνοντας μια μπτα). Λοιπν, εναι πρασινωπς.
Βλαντ. Δεξε μου. (ο Εστρ του δνει τη μπτα, την εξετζει, τη πετ κτω θυμωμνα). Λοιπν, απ' λ' αυτ...
Εστρ. Βλπεις; λ' αυτ εναι βλακεες...
Βλαντ. Α! Βλπω τ εναι. Βλπω τ γινε.
Εστρ. λ' αυτ εναι βλακεες...
Βλαντ. Εναι απλ. Κποιος ρθε και πρε τις δικς σου κι φησε τις δικς του.
Εστρ. Γιατ;
Βλαντ. Οι δικς του τανε πολ στενς, γι' αυτ πρε τις δικς σου.
Εστρ. Μα κι οι δικς μου τανε πολ στενς.
Βλαντ. Για σνα. χι γι' αυτν.
Εστρ. (αφο προσπθησε μταια να το παλψει). Κουρστηκα. (παση). Πμε;
Βλαντ. Δε μπορομε.
Εστρ. Γιατ;
Βλαντ. Περιμνουμε τον Γκοντ.
Εστρ. Α! (παση. με απγνωση). Τ θα κνουμε; Τ θα κνουμε;
Βλαντ. Δε μπορομε να κνουμε τποτα.
Εστρ. Μα δε μπορ να συνεχσω τσι.
Βλαντ. Θες να ραπανκι;
Εστρ. Μνον αυτ υπρχει;
Βλαντ. Υπρχουνε ραπανκια και γογγλια.
Εστρ. Δεν υπρχουνε καρτα;
Βλαντ. χι! πως και να 'χει, το παρακνεις με τα καρτα σου.
Εστρ. Ττε δσε μου ραπανκι. (ο Βλαντ ψχνει τις τσπες του, βρσκει συνεχς γογγλια, τελικ βρσκει κι να ραπανκι και του το δνει. ο Εστρ το ψχνει, το μυρζει). Εναι μαρο!
Βλαντ. Εναι να ραπανκι.
Εστρ. Μου αρσουνε μνο τα ροζ, το ξρεις!
Βλαντ. Ττε δε το θες;
Εστρ. Μου αρσουνε τα ροζ!
Βλαντ. Ττε δστο μου πσω. (του το δνει).
Εστρ. Θα πω να φρω να καρτο. (δε κινεται).
Βλαντ. Ειλικριν, εναι κτι ασμαντο.
Εστρ. χι αρκετ. (σιγ).
Βλαντ. Γιατ δε τις δοκιμζεις;
Εστρ. Τα δοκμασα λα.
Βλαντ. χι, εννο τις μπτες.
Εστρ. Θα 'τανε καλ;
Βλαντ. Θα περνοσεν η ρα. (ο Εστρ διστζει). Σε βεβαι, θα 'ταν μια ασχολα.
Εστρ. Μια ξεκοραση.
Βλαντ. Μια ψυχαγωγα.
Εστρ. Μια ξεκοραση.
Βλαντ. Δοκμασε.
Εστρ. Θα με βοηθσεις;
Βλαντ. Ββαια.
Εστρ. Δε τα καταφρνουμε πολ σχημα ε Ντιντ, οι δυο μας;
Βλαντ. Ναι, ναι. λα θα δοκιμσουμε το αριστερ πρτα.
Εστρ. Πντα βρσκουμε κτι, ε Ντιντ, για να μας δνει την ασθηση πως υπρχουμε;
Βλαντ. (ανυπμονα). Ναι, ναι, εμαστε μγοι. Αλλ ας επιμνουμε σ' αυτ που αποφασσαμε, πριν το ξεχσουμε. (παρνει μια μπτα). λα, δσμου το πδι σου. (του δνει το πδι). Το λλο, γουρονι! (του δνει το λλο πδι). Πιο ψηλ! (σφιγμνοι μαζ τρικλζουνε στη σκην. ο Βλαντ καταφρνει να φορσει τη μπτα). Προσπθησε να περπατσεις. (ο Εστρ περπατ). Λοιπν;
Εστρ. Μου κνει.
Βλαντ. (βγζει να κορδονκι απ τη τσπη). Θα προσπαθσουμε να τις δσουμε.
Εστρ. (ορμητικ). χι κορδνια! χι κορδνια!
Βλαντ. Θα 'σαι αξιολπητος. Ας δοκιμσουμε τ' λλο πδι. (πως πριν). Λοιπν;
Εστρ. (απρθυμα). Μου κνει κι αυτ.
Βλαντ. Δε σε ποννε;
Εστρ. χι, χι ακμα.
Βλαντ. Ττε μπορες να τις κρατσεις.
Εστρ. Εναι πολ μεγλες.
Βλαντ. σως να φορσεις κλτσες μια μρα.
Εστρ. Πργματι.
Βλαντ. Ττε θα τις κρατσεις;
Εστρ. Αρκετ με τις μπτες.
Βλαντ. Ναι, αλλ...
Εστρ. (γρια). Αρκετ! (σιγ). Νομζω πως μπορ κι εγ να κτσω. (ψχνει μρος και τελικ πει και κθεται στο λοφκι).
Βλαντ. Εδ καθσουνα χτες βρδυ.
Εστρ. Αν μποροσα τουλχιστον να κοιμηθ.
Βλαντ. Κοιμθηκες χτες.
Εστρ. Θα προσπαθσω. (παρνει εμβρυακ στση).
Βλαντ. Περμενε. (πει να κτσει δπλα του κι αρχζει να τραγουδ δυνατ). Αντο Αντο Αντο Αντο Αντο
Εστρ. (θυμωμνα). χι τσο δυνατ.
Βλαντ. (σιγαν). Αντο αντο αντο αντο αντο αντο αντο αντο αντο αντο αντο...
(ο Εστρ κοιμται. ο Βλαντ σηκνεται σιγ, βγζει το πανωφρι και του το ρχνει στους μους. αρχζει να βαδζει πνω-κτω, κουνντας τα χρια να ζεσταθε. ο Εστρ ξυπν ανασκιρτντας, αναπηδ, κοιτ γρω γρια. ο Βλαντ πει κοντ, βζει τα χρια γρω του). λα... λα... ο Ντιντ εναι δω... μη φοβσαι...
Εστρ. Α!
Βλαντ. λα... λα... λα τελεισαν.
Εστρ. μουνα πνω σ' να...
Βλαντ. Μη μου πεις! λα, θα φγουμε απ δω. (τονε πινει απ το χρι και τονε βζει να βαδσουνε πνω-κτω, σπου αρνεται να περπατσει λλο).
Εστρ. Αρκετ. Κουρστηκα.
Βλαντ. Προτιμς να μενεις κολλημνος εδ, χωρς να κνεις τποτα;
Εστρ. Ναι.
Βλαντ. πως θες. (λευτερνει τον Εστρ, παρνει το πανωφρι του και το φορ).
Εστρ. Πμε να φγουμε.
Βλαντ. Δε μπορομε.
Εστρ. Γιατ χι;
Βλαντ. Περιμνουμε τον Γκοντ.
Εστρ. Α! (ο Βλαντ βαδζει πνω-κτω). Δε μπορες να μενεις συχος;
Βλαντ. Κρυνω.
Εστρ. ρθαμε πολ νωρς.
Βλαντ. Εναι πντα το σορουπο.
Εστρ. Αλλ δε πφτει νχτα.
Βλαντ. Θα πσει ξαφνικ, πως χτες.
Εστρ. Ττε θα 'ναι νχτα.
Βλαντ. Και μπορομε να φγουμε.
Εστρ. Ττε θα 'ναι μρα πλι. (παση. μ' απγνωση). Τ θα κνουμε; Τ θα κνουμε!
Βλαντ. (σταματντας βαια). Σταμτα να κλαψουρζεις! Αρκετ πια με τις κλψες σου!
Εστρ. Φεγω.
Βλαντ. (βλποντας το καπλο του Λκι). Ωραα!
Εστρ. Αντο.
Βλαντ. Το καπλο του Λκι. (πει προς τα κει) μουν εδ μιαν ρα και δε το 'δα καθλου. (πολ ευχαριστημνος). Θαυμσια!
Εστρ. Δε θα με ξαναδες ποτ.
Βλαντ. ξερα πως εναι το κατλληλο μρος. Τρα οι γνοιες μας τελεισανε. (παρνει το καπλο, το εξετζει, το ισινει). Πρπει να 'τανε πολ ωραο καπλο. (το βζει στη θση του δικο του, που το δνει στον Εστρ). Ορστε.
Εστρ. Τ;
Βλαντ. Κρτα το. (εδ αρχζουνε κωμικ εναλλαγ καπλων: ο Εστρ παρνει το καπλο του Βλαντ, το φορ βγζοντας το δικ του και δνοντς το στον Βλαντ, εκενος βγζει του Λκι, φορ του Εστρ και του δνει το λλο, αυτς βγζει του Βλαντ, φορ του Λκι και δνει του Βλαντ το δικ του. Το κνουνε πολλς φορς. τελικ καταλγουν με την αρχικ σνθεση καπλων: ο Βλαντ του Λκι, ο Εστρ του Βλαντ κι ανταλλσσουν μερικς φορς το καπλο του Βλαντ, που τελικ το πινει τελευταος ο Βλαντ και το πετ κτω). Πς εναι πνω μου;
Εστρ. Πο να ξρω;
Βλαντ. χι, εννο, πως φανομαι μ' αυτ; (γυρζει το κεφλι φιλρεσκα και κουνιται σα μανεκν).
Εστρ. Φριχτς.
Βλαντ. Ναι αλλ πιτερο απ το σνηθες;
Εστρ. Οτε πιτερο, οτε λιγτερο.
Βλαντ. Ττε μπορ να το κρατσω. Το δικ μου μ' ενοχλοσε. (παση). Πς να το πω; (παση). Μ' τρωγε. (βγζει το καπλο του Λκι, το περιεργζεται, το κουν, χτυπ τη κορφ, το ξαναφορ).
Εστρ. Πηγανω. (σιγ).
Βλαντ. Δε θα παξεις;
Εστρ. Τ να παξω;
Βλαντ. Θα μποροσαμε να παξουμε τον Πτζο και το Λκι.
Εστρ. Ποτ δε τ' κουσα αυτ.
Βλαντ. Εγ θα κνω το Λκι, συ θα κνεις τον Πτζο. (μιμεται το Λκι, λυγζει κτω απ το βρος των ...αποσκευν. ο Εστρ τονε κοιτ με κατπληξη). Συνχισε!
Εστρ. Τ πρπει να κνω;
Βλαντ. Να με βρσεις.
Εστρ. (μετ απ σκψη). Κτνος!
Βλαντ. Πιο δυνατ!
Εστρ. Γονκοκκε. Σπειροχατη!
Βλαντ. (λικνζεται μπρος-πσω, διπλωμνος στα δυο). Πες μου να σκεφτ.
Εστρ. Τ;
Βλαντ. Πες: "Σκψου, γουρονι"!
Εστρ. Σκψου γουρονι! (σιγ).
Βλαντ. Δε μπορ.
Εστρ. Αρκετ.
Βλαντ. Πες μου να χορψω.
Εστρ. Πηγανω.
Βλαντ. Χρεψε γουρονι! (συσπται. ο Εστρ βγανει απ αριστερ, με φρα). Δε μπορ! (σηκνει το βλμμα, του ξεφεγει ο Εστρ). Γκογκ! (περιφρεται αγριεμνος γρω στη σκην. μπανει ο Εστρ απ αριστερ ξεφυσντας. πηγανει βιαστικ προς τον Βλαντ, πφτει στην αγκαλι του). Εδ εσαι πλι επιτλους!
Εστρ. Εμαι καταραμνος!
Βλαντ. Πο σουν; Νμιζα πως εχες φγει για πντα.
Εστρ. ρχονται!
Βλαντ. Ποιο;
Εστρ. Δε ξρω.
Βλαντ. Πσοι;
Εστρ. Δε ξρω.
Βλαντ. Εναι ο Γκοντ! Επιτλους Γκογκ! Εναι ο Γκοντ! Σωθκαμε! Πμε να τον υποδεχτομε! (τραβ τον Εστρ προς τα παρασκνια. εκενος αντιστκεται, τραβιται κι ελευθερνεται, βγανει δεξι). Γκογκ! λα πσω! (τρχει στην κρη αριστερ, αγναντεει τον ορζοντα. μπανει ο Εστρ τρχει στον Βλαντ, πφτει στην αγκαλι του). Να 'σαι πλι, ξαν, ξαν!
Εστρ. Εμαι στη Κλαση!
Βλαντ. Πο σουν;
Εστρ. ρχονται κι αυτο εδ!
Βλαντ. Εμαστε περικυκλωμνοι! (ο Εστρ ορμ προς τα πσω). Ανητε! Δεν υπρχει δρμος διαφυγς. (τονε πινει απ το μπρτσο και τονε σρνει μπρος. δεχνει προς τα μπρος). Ορστε! Οτε ψυχ δε φανεται! Πγαινε γργορα! (τονε σπρχνει προς το κοιν κι αυτς κνει πσω τρομαγμνος). Δε φεγεις; (κοιτ το κοιν). Λοιπν καταλαβανω. Στσου να δω. (σκφτεται). Η μοναδικ ελπδα που σου 'μεινε εναι να εξαφανιστες.
Εστρ. Πο;
Βλαντ. Πσω απ το δντρο. (ο Εστρ διστζει). Γργορα! Πσω απ το δντρο. (ο Εστρ πει και ζαρνει πσω απ το δντρο, μα καταλαβανει πως δε κρβεται και βγανει). Σγουρα τοτο το δντρο δε θα μας εξυπηρετσει διλου
                                 .

Εστρ. (πιο ρεμα). Παραφρθηκα. Σχρα με. Δε θα ξανασυμβε. Πες μου τ να κνω;
Βλαντ. Δε μπορες να κνεις τποτα.
Εστρ. Πγαινε και στσου κει. (τονε τραβ στη δεξι κρη και τονε βζει με τη πλτη στη σκην). Εκε, μη κουνισαι και πρσεχε. (ο Βλαντ κοιτ τον ορζοντα προφυλσσοντας τα μτια με το χρι. ο Εστρ τρχει και παρνει την δια θση, στην κρη αριστερ. στρφουνε τα κεφλια τους και κοιτ ο νας τον λλο). Πσω πλι, πως το παλι καλ καιρ! (εξακολουθον να κοιτζονται για μια στιγμ, μετ ξανακοιτνε το ρολι τους. παρατεταμνη σιγ). Βλπεις να 'ρχεται τποτα;
Βλαντ. (στρφοντας το κεφλι). Τ;
Εστρ. (πιο δυνατ). Βλπεις να 'ρχεται τποτα;
Βλαντ. χι.
Εστρ. Οτε γω. (κοιτνε πλι το ρολι. σιγ).
Βλαντ. Πρπει να 'δες κποιο ραμα.
Εστρ. (στρφοντας το κεφλι). Τ;
Βλαντ. (πιο δυνατ). Πρπει να 'δες κποιο ραμα!
Εστρ. Δε χρειζεται να ξεφωνζεις! (ξανακοιτνε πλι το ρολι. σιγ).
Βλαντ-Εστρ. (στρφονται ταυτχρονα). Θλεις...
Βλαντ. Ω! συγνμη!
Εστρ. Πρασε.
Βλαντ. χι, χι, μετ απ σνα.
Εστρ. χι, χι, πρτα συ.
Βλαντ. Σε δικοψα.
Εστρ. Αντθετα. (κοιτζονται θυμωμνα).
Βλαντ. Πθηκε!
Εστρ. Γουρονι!
Βλαντ. Τλειωσε τη φρση σου και θα σου πω!
Εστρ. Τλειωσε τη δικ σου! (σιγ. ρχονται πιο κοντ, σταματον).
Βλαντ. Ηλθιε!
Εστρ. Αυτ εναι θμα, ας βριστομε. (στρφονται χωρζουν πλι και κοιτζονται).
Βλαντ. Ηλθιε!
Εστρ. Παρσιτο!
Βλαντ. Εξμβλωμα!
Εστρ. Παλιψειρα!
Βλαντ. Αρουραε!
Εστρ. (τελεσδικα). Βλκα!
Βλαντ. Ω! (υποχωρε νικημνος και γυρν αλλο το πρσωπο).
Εστρ. Τρα ας συμφιλιωθομε.
Βλαντ. Γκογκ!
Εστρ. Ντιντ!
Βλαντ. Το χρι σου!
Εστρ. Πρτο!
Βλαντ. λα στην αγκαλι μου!
Εστρ. Στην αγκαλι σου;
Βλαντ. Στο στθος μου!
Εστρ. γινε! (αγκαλιζονται, χωρζονται. σιγ).



Βλαντ. Πως περν η ρα ταν διασκεδζει κανες! (σιγ).
Εστρ. Τ κνουμε τρα;
Βλαντ. Εν περιμνουμε;
Εστρ. Εν περιμνουμε.
Βλαντ. Μπορομε να κνουμε τις ασκσεις μας.
Εστρ. Τις κινσεις μας.
Βλαντ. Τις εξυψσεις μας.
Εστρ. Τις χαλαρσεις μας.
Βλαντ. Τις επιμηκνσεις μας.
Εστρ. Τις χαλαρσεις μας.
Βλαντ. Για να ζεσταθομε.
Εστρ. Για να ηρεμσουμε.
Βλαντ. Ξεκινμε. (ο Βλαντ πηδ απ το 'να πδι στ' λλο κι ο Εστρ τον μιμεται).
Εστρ. (σταματντας). Αρκετ. Κουρστηκα.
Βλαντ. (σταματντας). Δεν εμαστε σε φρμα. Τ λες για λγες βαθις ανσες;
Εστρ. Κουρστηκα ν' αναπνω.
Βλαντ. χεις δκιο. (παση). Ας κνουμε απλ το δντρο, για ισορροπα.
Εστρ. Το δντρο;
 (ο Βλαντ κνει το δντρο, τρικλζει στο 'να πδι. σταματ).
Βλαντ. Σειρ σου.
 (ο Εστρ κνει το δντρο, τρικλζει).
Εστρ. Νομζεις τι ο Θες με βλπει;
Βλαντ. Πρπει να κλεσεις τα μτια. (κλενει τα μτια, τρικλζει χειρτερα, σταματ).
Εστρ. (κουν τις γροθις, με στεντρεια φων). Ο Θες να με λυπηθε!
Βλαντ. (πειραγμνα). Κι εμνα;
Εστρ. Εμνα! Εμνα! λεος! Εμνα!
(μπανουν οι Πτζο & Λκι μ' λλο καπλο, ο 1ος εναι τυφλς, ο 2ος φορτωμνος δια, σχοιν πιο κοντ για να μπορε ο τυφλς ν' ακλουθ εκολα. ο Λκι βλπει τους λλους και σταματ απτομα, ο Πτζο ακολουθντας, σκοντφτει πνω του).
Βλαντ. Γκογκ!
Πτζο. (πινεται απ το Λκι, που τρικλζει). Τ εναι; Ποις εναι;
(ο Λκι πφτει παρασροντας και τον λλο, κι οι δυο τους ξαπλωμνοι ανμποροι μες στις αποσκευς).
Εστρ. Εναι ο Γκοντ;
Βλαντ. Επιτλους! (πει προς το σωρ). Ενισχσεις επιτλους!
Πτζο. Βοθεια!
Εστρ. Εναι ο Γκοντ;
Βλαντ. Αρχζαμε να χνουμε δυνμεις. Τρα εμαστε ββαιοι πως θα δομε το βρδυ να φτνει.
Πτζο. Βοθεια!
Εστρ. Τον ακος;
Βλαντ. Δεν εμαστε πια μνοι, περιμνουμε τη νχτα, περιμνουμε τον Γκοντ, περιμνουμε... περιμνουμε. λο το βρδυ αγωνιστκαμε, αβοθητοι. Τρα τλειωσε. Εναι κιλας αριο.
Πτζο. Βοθεια!
Βλαντ. Ο καιρς τρχει ξαν, δη. Ο λιος θα δσει, το φεγγρι θ' ανατελει κι εμες μακρι απ δω.
Πτζο. Κρμα!
Βλαντ. Ο καημνος ο Πτζο!
Εστρ. ξερα πως ταν αυτς.
Βλαντ. Ποις;
Εστρ. Ο Γκοντ.
Βλαντ. Μα δεν εναι ο Γκοντ.
Εστρ. Δεν εναι ο Γκοντ;
Βλαντ. Δεν εναι ο Γκοντ.
Εστρ. Ττε ποις εναι;
Βλαντ. Ο Πτζο.
Πτζο. Εδ! Εδ! Βοηθστε με να σηκωθ!
Βλαντ. Δε μπορε να σηκωθε.
Εστρ. Πμε να φγουμε.
Βλαντ. Δε μπορομε.
Εστρ. Γιατ χι;
Βλαντ. Περιμνουμε τον Γκοντ.
Εστρ. Α!
Βλαντ. σως χει κι λλο κκαλο για σνα.
Εστρ. Κκαλο;
Βλαντ. Απ κοτπουλο. Δε θυμσαι;
Εστρ. ταν αυτς;
Βλαντ. Ναι.
Εστρ. Ρτα τον.
Βλαντ. σως πρπει να τονε βοηθσουμε πρτα.
Εστρ. Να κνει τ;
Βλαντ. Να σηκωθε.
Εστρ. Δε μπορε να σηκωθε;
Βλαντ. Θλει να σηκωθε.
Εστρ. Ττε ας σηκωθε.
Βλαντ. Δε μπορε.
Εστρ. Γιατ χι;
Βλαντ. Δε ξρω. (ο Πτζο συσπται, στενζει, χτυπ το πτωμα με τις γροθις).
Εστρ. Πρπει να τονε ρωτσουμε πρτα για το κκαλο, μετ αν αρνηθε, θα τον αφσουμε κει.
Βλαντ. Θες να πεις τι τον χουμε στο λες μας;
Εστρ. Ναι.
Βλαντ. Κι τι για τις καλς μας υπηρεσες πρπει να θσουμε ρους;
Εστρ. Τ;
Βλαντ. Αυτ φανεται ξυπνο, αλλ υπρχει κτι που φοβμαι.
Πτζο. Βοθεια!
Εστρ. Τ;
Βλαντ. Πως ο Λκι μπορε να συνλθει ξαφνικ και ττε θα 'μαστε για κλματα.
Εστρ. Ο Λκι;
Βλαντ. Εναι αυτς που σου επιτθηκε χτες.
Εστρ. Σου λω υπρχανε δκα ττοιοι.
Βλαντ. χι, πριν απ' αυτ, κενος που σε κλτσησε.
Εστρ. Εναι κει;
Βλαντ. Σγουρα σο η ζω. (δεχνει προς το Λκι). Προς το παρν εναι ακνδυνος, αλλ μπορε να πθει αμκ απ στιγμ σε στιγμ.
Πτζο. Βοθεια...
Εστρ. Κι αν του δσουμε να γερ ξλο οι δυο μας;
Βλαντ. Εννοες στον πνο του;
Εστρ. Ναι.
Βλαντ. Φανεται καλ ιδα μα μπορομε να το κνουμε; Κοιμται πργματι; (παση). χι, καλτερα να επωφεληθομε απ την κκληση για βοθεια του Πτζο.
Πτζο. Βοθεια!
Βλαντ. Να τονε βοηθσουμε...
Εστρ. Να τονε βοηθσουμε μεις;
Βλαντ. ...με τη προοπτικ μιας χειροπιαστς ανταμοιβς.
Εστρ. Κι αν υποθσουμε τι...
Βλαντ. Ας μη σπαταλμε το χρνο μας σε περιττς κουβντες! (παση. ορμητικ). Ας κνουμε κτι, εν χουμε την ευκαιρα! Δε μας χρειζονται κθε μρα. χι ββαια τι μας χρειζονται προσωπικ. 'Αλλοι θ' αντιμετπιζαν τη περπτωση εξσου καλ, αν χι καλτερα. Απευθνθκανε προς λη την ανθρωπτητα κενες οι κραυγς που ακμα ηχονε στ' αφτι μας. Αλλ σ' αυτ το μρος, η ανθρωπτητα εμαστε μεις, ετε μας αρσει ετε χι. Ας επωφεληθομε σο μπορομε απ' αυτ, προτο να 'ναι πολ αργ. Ας εκπροσωπσουμε επξια για μια φορ την αχρεα αποστολ που μας εμπιστετηκε μια σκληρ μορα! Τ λες; (ο Εστρ δε λει τποτα). Εναι αλθεια πως ταν με διπλωμνα χρια ζυγζουμε τα υπρ και τα κατ, δε τιμμε διλου το γνος μας. Ο τγρης τρχει για βοθεια στους ομοους του, δχως τη παραμικρ σκψη, αλλις κρβεται στα βθη του δσους. Αλλ δεν εναι αυτ το θμα. Κι εμαστε ευλογημνοι σ' αυτ, που συμβανει να ξρουμε την απντηση. Ναι, σ' αυτ την απραντη σγχυση, να και μνο πρμα εναι ξεκθαρο. Περιμνουμε να 'ρθει ο Γκοντ...
Εστρ. Α!
Πτζο. Βοθεια!
Βλαντ. ... να πσει η νχτα. (παση). χουμε κρατσει το ραντεβο μας κι φτασε το τλος. Δεν εμαστε γιοι, αλλ εμαστε συνεπες στο ραντεβο μας. Πσοι μπορον να το καυχηθον αυτ;
Εστρ. Δισεκατομμρια.
Βλαντ. Νομζεις;
Εστρ. Δε ξρω.
Βλαντ. Μπορε να 'χεις δκιο.
Πτζο. Βοθεια!
Βλαντ. Το μνο που ξρω εναι πως οι ρες εναι ατλειωτες, μ' αυτς τις συνθκες και μας δεσμεουν να τις ξεγελσουμε με διαδικασες που -πς να το πω;- που μπορε εκ πρτης ψεως να φανονται λογικς, σπου να γνουνε συνθεια. Μπορε να λες πως εναι για να εμποδσουμε τη λογικ μας να καταρρεσει. Δχως αμφιβολα. Αλλ μπως δε περιπλανιταν μες στη νχτα σκοπα, στης αβσσου τα βθη; Αυτ αναρωτιμαι μερικς φορς. Παρακολουθες το συλλογισμ μου;
Εστρ. (αφοριστικς για μια φορ). λοι γεννηθκαμε τρελο. Μερικο παραμνουν τσι.
Πτζο. Βοθεια! Θα σας πληρσω!
Εστρ. Πσα;
Πτζο. Εκατ φργκα!
Εστρ. Δεν εναι αρκετ.
Βλαντ. Δε θα πγαινα τσο μακρι.
Εστρ. Νομζεις εναι αρκετ;
Βλαντ. χι, εννο τσο μακρι για να βεβαισω πως μουν αδναμος στο νου ταν ρθα στο κσμο. Αλλ δεν εναι αυτ το θμα.
Πτζο. Διακσια!
Βλαντ. Περιμνουμε. Βαρεθκαμε. (σηκνει το χρι). χι, μη διαμαρτρεσαι, βαρεθκαμε θανσιμα, αναμφβολα. Ωραα. ρχεται μια διασκδαση κι εμες τ κνουμε; Την αφνουμε να πει χαμνη. λα, πμε να εργαστομε! (προχωρε προς το σωρ, σταματ τη δρασκελι). Σε μια στιγμ λα θα εξαφανιστονε και θα 'μαστε μνοι, λλη μια φορ, στη μση της ανυπαρξας! (συλλογζεται).
Πτζο. Διακσια!
Βλαντ. Ερχμαστε! (προσπαθε να σηκσει τον Πτζο στα πδια του, αποτυχανει, προσπαθε πλι, σκοντφτει, πφτει, προσπαθε να σηκωθε, αποτυχανει).
Εστρ. Τ συμβανει μ' λους εσς;
Βλαντ. Βοθεια!
Εστρ. Φεγω.
Βλαντ. Μη μ' αφνεις! Θα με σκοτσουν.
Πτζο. Που εμαι;
Βλαντ. Γκογκ!
Πτζο. Βοθεια!
Βλαντ. Βοθεια!
Εστρ. Φεγω.
Βλαντ. Βοθησ με πρτα. Μετ θα φγουμε μαζ.
Εστρ. Το υπσχεσαι;
Βλαντ. Τ' ορκζομαι!
Εστρ. Και δε θα γυρσουμε ποτ ξαν πσω;
Βλαντ. Ποτ!
Εστρ. Θα πμε στα Πυρηναα;
Βλαντ. που σου αρσει.
στρ. Πντα θελα να περιπλανηθ στα Πυρηναα.
Βλαντ. Θα τα δεις απ' λες τις μερις.
Εστρ. (αναπηδντας). Ποις κλασε;
Βλαντ. Ο Πτζο.
Πτζο. Εδ! Εδ! λεος!
Εστρ. Εναι αηδιαστικ!
Βλαντ. Γργορα, δσμου το χρι σου.
Εστρ. Φεγω. (παση. δυναττερα). Φεγω!
Βλαντ. Λοιπν, φαντζομαι τι στο τλος θα σηκωθ μνος μου. (προσπαθε, αποτυχανει). Με το πλρωμα του χρνου.
Εστρ. Τ συμβανει με σνα;
Βλαντ. Πγαινε στο διολο.
Εστρ. Μνεις εκε;
Βλαντ. Για την ρα.
Εστρ. λα σκω, θ' αρπξεις καν κρωμα.
Βλαντ. Μην ανησυχες για μνα.
Εστρ. λα Ντιντ, μην εσαι πεισματρης. (απλνει το χρι κι ο Βλαντ τ' αρπζει βιαστικ).
Βλαντ. Τρβα το! (του το τραβ, παραπατ, πφτει. παρατεταμνη σιγ).
Πτζο. Βοθεια!
Βλαντ. Φτσαμε.
Πτζο. Ποιο εστε;
Βλαντ. Εμαστε νθρωποι. (σιγ).
Εστρ. Γλυκει μνα γη!
Βλαντ. Μπορες να σηκωθες;
Εστρ. Δε ξρω.
Βλαντ. Προσπθησε.
Εστρ. χι τρα, χι τρα. (σιγ).
Πτζο. Τ γινε;
Βλαντ. (βαια). Σταμτα! Χτικι! Δε σκφτεται τποτ' λλο απ τον εαυτ του!
Εστρ. Τ λες για λγον υπνκο;
Βλαντ. Τον κουσες; Θλει να ξρει τ γινε!
Εστρ. Μη του δνεις σημασα. Κοιμσου. (σιγ).
Πτζο. λεος! λεος!
Εστρ. (ανασκιρτντας). Τ εναι;
Βλαντ. Κοιμθηκες;
Εστρ. Πρπει να κοιμθηκα.
Βλαντ. Εναι αυτς ο μπσταρδος ο Πτζο, πλι.
Εστρ. Κντονε να σταματσει. Κλτσα τον στο καβλο.
Βλαντ. (χτυπντας τον Πτζο). Θα σταματσεις; Παλιψειρα! (ο Πτζο ξεμπλκει με κραυγς πνου και σρνεται μακρι. σταματ, ψχνει τον αρα στα τυφλ φωνζοντας βοθεια. ο Βλαντ στηριγμνος στον αγκνα του, παρατηρε την αποχρησ του). Φεγει! (ο Πτζο καταρρει). Πρε τη κτω βλτα!
Εστρ. Τ κνουμε τρα;
Βλαντ. σως να μποροσα να συρθ κοντ του.
Εστρ. Μη μ' αφνεις!
Βλαντ. θα μποροσα να τονε φωνξω.
Εστρ. Ναι, ναι, φναξ τον.
Βλαντ. Πτζο! (σιγ). Πτζο! (σιγ). Δεν απαντ.
Εστρ. Μαζ.
Βλαντ-Εστρ. Πτζο! Πτζο!
Βλαντ. Κουνθηκε.
Εστρ. Εσαι σγουρος τι τονε λνε Πτζο;
Βλαντ. (τρομαγμνος). Κριε Πτζο! λα πσω! Δε θα σου κνουμε κακ! (σιγ).
Εστρ. Θα μποροσαμε να δοκιμσουμε λλα ονματα.
Βλαντ. Φοβμαι πως πεθανει.
Εστρ. Θα 'τανε διασκεδαστικ.
Βλαντ. Τ θα 'τανε διασκεδαστικ;
Εστρ. Να δοκιμσουμε κι λλα ονματα, το 'να μετ τ' λλο. Θα περνοσε η ρα μας και θα πφταμε στο σωστ, αργ γργορα.
Βλαντ. Σου λω πως τονε λνε Πτζο.
Εστρ. Θα δομε σντομα. (σκφτεται). ιμπελ! ιμπελ!
Πτζο. Βοθεια!
Εστρ. Το δχτηκε με τη μια!
Βλαντ. Αρχζω να πλττω μ' αυτ το μοτβο.
Εστρ. σως το λλο να 'ναι Κιν. Κιν! Κιν!
Πτζο. Βοθεια!
Εστρ. Εναι λο ανθρωπι. (σιγ). Κοτα το μικρ σννεφο.
Βλαντ. (σηκνοντας τα μτια). Πο;
Εστρ. Εκε, στο ψηλτερο σημεο του ουρανο.
Βλαντ. Λοιπν; (παση). Τ το θαυμσιο χει αυτ; (σιγ).
Εστρ. Ας περσουμε τρα σε κτι λλο, σε πειρζει;
Βλαντ. μουν τοιμος να στο προτενω.
Εστρ. Αλλ σε τ;
Βλαντ. Α! (σιγ).
Εστρ. Ας υποθσουμε πως σηκωνμαστε γι' αρχ.
Βλαντ. Δε βλπτει να προσπαθσουμε. (σηκνονται).
Εστρ. Παιδικ παιγνδια.
Βλαντ. Απλ, ζτημα δναμης, θλησης.
Εστρ. Και τρα;
Πτζο. Βοθεια!
Εστρ. Ας φγουμε.
Βλαντ. Δε μπορομε.
Εστρ. Γιατ χι;
Βλαντ. Περιμνουμε τον Γκοντ.
Εστρ. Α! (απεγνωσμνα). Τ θα κνουμε; Τ θα κνουμε;
Πτζο. Βοθεια!
Βλαντ. Τ βοθεια ζητ;
Εστρ. Τ θλει;
Βλαντ. Θλει να σηκωθε.
Εστρ. Και γιατ δε σηκνεται;
Βλαντ. Θλει να τονε βοηθσουμε να σηκωθε.
Εστρ. Και γιατ δε βοηθμε; Τ περιμνουμε; (βοηθνε τον Πτζο να σταθε στα πδια του, μετ τον αφνουν. πφτει).
Βλαντ. Πρπει να τονε κρατμε. (τονε σηκνουνε πλι, γρνει ανμεσ τους, με τα χρια γρω στους λαιμος τους). Νιθεις καλτερα;
Πτζο. Ποιο εστε;
Βλαντ. Δε μας αναγνωρζεις;
Πτζο. Εμαι τυφλς. (σιγ).
Εστρ. σως μπορε να δει το μλλον.
Βλαντ. Απ πτε;
Πτζο. Εχα θαυμσια ραση... αλλ... εστε φλοι;
Εστρ. (γελντας δυνατ). Θλει να μθει αν εμαστε φλοι;
Βλαντ. χι, εννοε φλοι του.
Εστρ. Λοιπν;
Βλαντ. Του αποδεξαμε πως εμαστε φλοι του, βοηθντας τον.
Εστρ. Ακριβς. Θα τονε βοηθοσαμε αν δεν εμαστε φλοι του;
Βλαντ. σως.
Εστρ. Πργματι.
Βλαντ. Ας μη λογομαχσουμε γι' αυτ, τρα.
Πτζο. Δεν εστε ληστς εθνικν δρμων;
Εστρ. Ληστς εθνικν δρμων! Φαινμαστε για ληστς;
Βλαντ. Που να πρει ο διολος, δε βλπεις τι ο νθρωπος εναι τυφλς;
Εστρ. Μα τη πστη μου, εναι. (παση). τσι λει.
Πτζο. Μη μ' αφνετε!
Βλαντ. Μη το συζητς.
Εστρ. Προς το παρν.
Πτζο. Τ ρα εναι;
Βλαντ. (εξετζοντας τον ουραν). Εφτ η ρα... οχτ η ρα...
Εστρ. Εξαρτται απ την εποχ του χρνου.
Πτζο. Εναι βρδυ; (σιγ. Βλαντ & Εστρ κοιτνε το ηλιοβασλεμα).
Εστρ. Ανατλλει ο λιος.
Βλαντ. Αδνατον.
Εστρ. σως ξημερνει.
Βλαντ. Μην εσαι ανητος. Εναι δση κει πρα.
Εστρ. Πς το ξρεις;
Πτζο. (με αγωνα). Εναι βρδυ;
Βλαντ. πως και να 'χει, δεν χει κινηθε.
Εστρ. Σου λω ανατλλει ο λιος.
Πτζο. Γιατ δεν απανττε;
Εστρ. Δσε μας μιαν ευκαιρα.
Βλαντ. (επαναβεβαινοντας). Εναι βρδυ κριε, εναι βρδυ, η νχτα τραβιται ψηλ. Ο φλος μου εδ μ' κανε ν' αμφιβλλω γι' αυτ και πρπει να μολογσω πως με κλνισε για μια στιγμ. Αλλ δεν εναι, και μνο που 'χω ζσει αυτ την ατλειωτη μρα και μπορ να σας βεβαισω πως εναι πολ κοντ στο τλος του ρεπερτορου της... (παση). Πς νιθεις τρα;
Εστρ. Πσο ακμα πρπει να τονε κουβαλμε γρω; (τον μισολευτερνουνε, τονε πινουνε πλι καθς πφτει). Δεν εμαστε καρυτιδες!
Βλαντ. λεγες τι η ρασ σου τανε καλ, αν κουσα καλ...
Πτζο. Θαυμσια! Θαυμσια! Θαυμσια ραση! (σιγ).
Εστρ. (ευερθιστα). Πες μας παρακτω! Παρακτω!
Βλαντ. 'Ασε τον συχο. Δε βλπεις τι σκφτεται τις μρες που 'ταν ευτυχισμνος; (παση). Μεμρια πραετεριτρουμ μποντουμ -αυτ πρπει να 'ναι δυσρεστο.
Εστρ. Δε το ξραμε.
Βλαντ. Και σου συνβη τελεως ξαφνικ;
Πτζο. Τελεως θαυμσια!
Βλαντ. Σε ρωτ αν σου συνβη ξαφνικ.
Πτζο. Ξπνησα μιαν ωραα μρα, τυφλς σα τη Τχη. (παση). Μερικς φορς αναρωτιμαι αν εμαι ακμα ξπνιος.
Βλαντ. Και πτε ταν αυτ;
Πτζο. Δε ξρω.
Βλαντ. Αλλ χι αργτερα απ χτες...
Πτζο. (παρφορα). Μη με ρωτς! Οι τυφλο δεν χουν αντληψη του χρνου. Τα πρματα του χρνου εναι κρυμμνα απ' αυτος επσης.
Βλαντ. Λοιπν, για φαντσου! Θα μποροσα να πρω ρκο πως συμβανει ακριβς το αντθετο.
Εστρ. Εγ φεγω.
Πτζο. Πο εμαστε;
Βλαντ. Δε μπορ να σου πω.
Πτζο. Δεν εναι το μρος που 'ναι γνωστ σαν Οικοτροφεο;
Βλαντ. Ποτ δεν τ' κουσα αυτ.
Πτζο. Σαν τ εναι;
Βλαντ. (κοιτζοντας γρω). Εναι απεργραπτο. Εναι σαν τποτα. Δεν υπρχει τποτα. Υπρχει να δντρο.                                                             
Πτζο. Ττε δεν εναι το Οικοτροφεο.
Εστρ. (βουλιζοντας). Καμι διαφορ!
Πτζο. Πο εναι ο υπηρτης μου;
Βλαντ. Εναι κπου δω γρω.
Πτζο. Γιατ δεν απαντ που του φωνζω;
Εστρ. Δε ξρω. Φανεται πως κοιμται. σως χει πεθνει.
Πτζο. Τ συνβη ακριβς;
Εστρ. Ακριβς!
Βλαντ. Οι δυο σας γλυστρσατε. (παση). Και πσατε.
Πτζο. Πηγαντε να δετε μπως χτπησε.
Βλαντ. Δε μπορομε να σ' αφσουμε.
Πτζο. Δε χρειζεται να πτε κι οι δυο.
Βλαντ. (στον Εστρ). 'Αντε συ.
Εστρ. Μετ απ' σα μου 'κανε; Ποτ!
Πτζο. Ναι, σε το φλο σου να πει, βρωμει τσο. (σιγ). Τ περιμνεις;
Εστρ. Περιμνω τον Γκοντ. (σιγ).
Βλαντ. Τ ακριβς πρπει να κμει;
Πτζο. Λοιπν, γι' αρχ πρπει να τραβξει το σχοιν, σο δυνατ θλει, αρκε να μη τονε στραγγαλσει. Συνθως αντιδρ θετικ στο σχοιν. Αν χι πρπει να του δσει μια γεση απ τη μπτα του, στο πρσωπο και στα γεννητικ του ργανα, σο πιο δυνατ μπορε.
Βλαντ. (στον Εστρ). Βλπεις, δεν χεις τποτα να φοβηθες. Εναι μλιστα μια ευκαιρα να του το ξεπληρσεις.
Εστρ. Κι αν αμυνθε;
Πτζο. χι, χι, ποτ δεν υπερασπζεται τον εαυτ του.
Βλαντ. Θα 'ρθω πετντας στο καταφγιο.
Εστρ. Μη παρνεις τα μτια σου απ πνω μου. (πηγανει στο Λκι).
Βλαντ. Βεβαισου πως εναι ζωντανς πριν αρχσεις. Δεν χει νημα να καταβλεις προσπθεια αν εναι νεκρς.
Εστρ. (σκβει πνω στοΛκι). Αναπνει.
Βλαντ. Ττε ας πρει αυτ που πρπει.
Εστρ. (με ξαφνικ μανα αρχζει να κλωτσ τον πεσμνο Λκι, ουρλιζοντας βρισις εναντον του, αλλ χτυπ το πδι του κι απομακρνεται κουτσανοντας και βογγντας. ο Λκι ανασαλεει). Ω, το κτνος! (κθεται στο ψωμα, προσπαθε να βγλει τη μπτα, σντομα τα παρατ κι ετοιμζεται να κοιμηθε, πλι στην εμβρυακ στση).



Πτζο. Τ γινε τρα;
Βλαντ. Ο φλος μου χτπησε.
Πτζο. Κι ο Λκι;
Βλαντ. στε εναι αυτς;
Πτζο. Τ;
Βλαντ. Εναι ο Λκι;
Πτζο. Δε καταλαβανω.
Βλαντ. Κι εσ εσαι ο Πτζο;
Πτζο. Και ββαια εμαι ο Πτζο.
Βλαντ. Ο διος πως χτες;
Πτζο. Χτες;
Βλαντ. Συναντηθκαμε χτες. (σιγ). Δε θυμσαι;
Πτζο. Δε θυμμαι να συνντησα καννα χτες, αλλ' αριο δε θα θυμμαι αν συνντησα καννα σμερα, γι' αυτ μη βασζεσαι σε μνα να σε κατατοπσω.
Βλαντ. Μα...
Πτζο. Αρκετ! Πνω γουρονι!
Βλαντ. Τον φερες σε σημεο να πουλσει τον εαυτ του. Μας μλησε, μας χρεψε, σκφτηκε. Εχες αυτ που 'θελες.
Πτζο. πως νομζεις. 'Ασε με να φγω! (ο Βλαντ απομακρνεται). Πνω! (ο Λκι σηκνεται, μαζεει τα φορτα του).
Βλαντ. Πο πας απ δω;
Πτζο. που να 'ναι!
Βλαντ. Μη φεγεις ακμα!
Πτζο. Φεγω.
Βλαντ. Τ θα κνεις ταν εσαι μακρι απ βοθεια;
Πτζο. Περιμνουμε σπου να μπορσουμε να σηκωθομε. Μετ φεγουμε. Μακρι!
Βλαντ. Πριν φγεις πστου να τραγουδσει!
Πτζο. Ποις;
Βλαντ. Ο Λκι.
Πτζο. Να τραγουδσει;
Βλαντ. Ναι. να σκεφτε. ν' απαγγελει.
Πτζο. Μα εναι μουγκς.
Βλαντ. Μουγκς!
Πτζο. Μουγκς! Δε μπορε οτε να στενξει.
Βλαντ. Μουγκς; Απ πτε;
Πτζο. (με ξαφνικ μανα). Αρκετ δε με βασνισες με το καταραμνο σου χρνο! Εναι απασιο! Πτε; Πτε; Κποια μρα, δεν εναι αρκετ σνα; Κποια μρα, πως οιαδποτε λλη μρα, κποια μρα βουβθηκε, κποια μρα τφλθηκα, κποια μρα θα κουφαθομε, κποια μρα γεννηθκαμε, κποια μρα θα πεθνουμε, την δια μρα, την δια στιγμ, δε σου 'ναι αρκετ; (πιο ρεμα). Γεννονε καβλλα σ' να τφο, το φως αναλμπει μια στιγμ, μετ εναι νχτα λλη μια φορ. (τραβ το σχοιν). Εμπρς!
(βγανουν κι ο Βλαντ τους ακολουθε ως την κρη της σκηνς. ο θρυβος της πτσης, δυναμωμνος απ τη μμησ του, δεχνει πως εναι πλι κτω. σιγ. ο Βλαντ πει προς τον Εστρ, τον εξετζει μια στιγμ, μετ τονε κουν να ξυπνσει).
Εστρ. (μ' αγριεμνες κινσεις, ασυνρτητα λγια. τελικ). Γιατ δε μ' αφνεις ποτ να κοιμηθ;
Βλαντ. νιωθα μοναξι.
Εστρ. Ονειρευμουνα πως μουν ευτυχισμνος.
Βλαντ. τσι πρασε η ρα.
Εστρ. Ονειρευμουν τι...
Βλαντ. (γρια). Μη μου πεις! (σιγ). Αναρωτιμαι αν εναι πργματι τυφλς.
Εστρ. Τυφλς; Ποις;
Βλαντ. Ο Πτζο.
Εστρ. Τυφλς;
Βλαντ. Μας επε πως εναι τυφλς.
Εστρ. Και τ μ' αυτ;
Βλαντ. Μου φνηκε πως βλεπε.
Εστρ. Τ' ονειρετηκες. (παση). Ας φγουμε. Δε μπορομε. Α! (παση). Εσαι σγουρος πως δεν ταν αυτς;
Βλαντ. Ποις;
Εστρ. Ο Γκοντ.
Βλαντ. Ναι, αλλ ποις;
Εστρ. Ο Πτζο.
Βλαντ. Καθλου! (λιγτερο σγουρος). Καθλου! (ακμα λιγτερο σγουρος). Καθλου!
Εστρ. Φαντζομαι πως πρπει να σηκωθ κι εγ. (σηκνεται με κπο). Ω! Ντιντ!
Βλαντ. Δε ξρω τ να σκεφτ πια.
Εστρ. Τα πδια μου! (κθεται, προσπαθε να βγλει τις μπτες). Βοθησ με!



Βλαντ. Κοιμμουν, εν οι λλοι υποφρανε; Κοιμμαι τρα; Αριο ταν θα ξυπνσω θα νομζω πως χω ξυπνσει, τ θα λω για σμερα; Πως μαζ με τον Εστραγκν το φλο μου, σ' αυτ το μρος, σπου να πσει νχτα, περμενα τον Γκοντ; τι πρασε ο Πτζο, με το καρτσι του κι τι μας μλησε; Πιθανν. Αλλ σ' λ' αυτ, ποι αλθεια υπρχει; (ο Εστρ αφο πλεψε με τις μπτες μταια, λαγοκοιμται πλι. ο Βλαντ τονε κοιτ). Δε θα μθει τποτε. Θα μου πει για τα χαστοκια που 'φαγε και θα του δσω να καρτο. (παση). Καβλλα σ' να τφο και μια δσκολη γννα. Κτω στο λκκο ο σκαφτις βζει τις λαβδες. χουμε καιρ να γερσουμε. Ο αγρας εναι γεμτος απ τις κραυγς μας. (αφουγκρζεται). Αλλ η συνθεια εναι μεγλος δολοφνος. (ξανακοιτ τον Εστρ). Κι εμνα κποιος με κοιτ κι εμνα κποιος μου μιλ, κοιμται, δε ξρει τποτα, ας κοιμται σο θλει. (παση). Δε μπορ να συνεχσω! (παση). Τ λεγα; (πηγαινορχεται πρα-δθε πυρετωδς, σταματ τελικ στην κρη αριστερ, συλλογζεται. μπανει το Αγρι δεξι. σταματ. σιγ).
Αγρι. Κριε... (ο Βλαντ στρφεται)... κριε 'Αλμπερτ...
Βλαντ. Φγαμε πλι. (παση). Δε μ' αναγνρισες;
Αγρι. χι, κριε.
Βλαντ. Δεν σουν εσ που 'ρθες χτες;
Αγρι. χι, κριε.
Βλαντ. Αυτ εναι η πρτη σου φορ;
Αγρι. Μλιστα, κριε. (σιγ).
Βλαντ. χεις να μνυμα για μας απ τον κριο Γκοντ;
Αγρι. Μλιστα, κριε...
Βλαντ. Δε θα 'ρθει απψε;
Αγρι. χι, κριε.
Βλαντ. Αλλ θα 'ρθει αριο;
Αγρι. Μλιστα, κριε.
Βλαντ. Εξπαντος;
Αγρι. Μλιστα, κριε. (σιγ).
Βλαντ. Τ κνει ο κριος Γκοντ; (σιγ). Μ' ακος;
Αγρι. Μλιστα, κριε.
Βλαντ. Λοιπν;
Αγρι. Δε κνει τποτα κριε. (σιγ).
Βλαντ. Πς εναι ο αδερφς σου;
Αγρι. Εναι ρρωστος κριε.
Βλαντ. σως εναι αυτς που 'ρθε χτες.
Αγρι. Δε ξρω κριε. (σιγ)
Βλαντ. (σιγ). χει γνεια ο κριος Γκοντ;
Αγρι. Μλιστα, κριε.
Βλαντ. Ξανθ ... (διστζει)... μαρα;
Αγρι. Νομζω πως εναι λευκ, κριε. (σιγ). Τ να πω στον κριο Γκοντ, κριε;
Βλαντ. Πστου... (διστζει)... πστου πως μας εδες κι τι... (διστζει)... τι μας εδες. (παση. προχωρε και το Αγρι οπισθοχωρε, σταματ, και το Αγρι. (το διο, με ξαφνικ ταχτητα). Εσαι σγουρος πως μας εδες; Δε θα 'ρθεις πλι αριο να μου πεις πως δε μ' χεις ξαναδε ποτ; (σιγ. ο Βλαντ πηδ ξαφνικ μπρος, το Αγρι τον αποφεγει και το βζει στα πδια τρχοντας. σιγ).



(ο λιος δει, το φεγγρι ανατλλει, πως στη 1η πρξη ο Βλαντ στκει ακνητος).



(ο Εστρ ξυπν, βγζει τις μπτες του, σηκνεται με μια μπτα σε κθε χρι, πει και τις βζει κτω στο κντρο της σκηνς, μπρος, και μετ πει προς τον Βλαντ).
Εστρ. Τ σου συμβανει;
Βλαντ. Τποτα.
Εστρ. Φεγω.
Βλαντ. Κι εγ.
Εστρ. Κοιμθηκα πολ;
Βλαντ. Δε ξρω. (σιγ).
Εστρ. Πο θα πμε;
Βλαντ. χι μακρι.
Εστρ. Ω ναι, ας φγουμε μακρι απ δω.
Βλαντ. Δε μπορομε.
Εστρ. Γιατ χι;
Βλαντ. Για να περιμνουμε τον Γκοντ.
Εστρ. Α! (σιγ). Δεν ρθε;
Βλαντ. χι.
Εστρ. Και τρα εναι πολ αργ.
Βλαντ. Ναι τρα νχτωσε.
Εστρ. Κι αν τονε παρατσουμε; (παση). Αν τονε παρατσουμε;
Βλαντ. Θα μας τιμωρσει. (σιγ. Κοιτ το δντρο). λα πθαναν εκτς απ το δντρο.
Εστρ. (κοιτντας το δντρο). Τ εναι;                           
Βλαντ. Εναι το δντρο.
Εστρ. Ναι, τ δντρο;
Βλαντ. Δε ξρω, ιτι.
Εστρ. (τραβ τον Βλαντ προς το δντρο, στκουν ακνητοι μπρος του. σιγ). Γιατ δε κρεμιμαστε;
Βλαντ. Με τ;
Εστρ. Δεν εχες να κομμτι σχοιν;
Βλαντ. χι.
Εστρ. Ττε δε μπορομε. (σιγ).
Βλαντ. Πμε να φγουμε.
Εστρ. Υπρχει η ζνη μου.
Βλαντ. Εναι πολ κοντ.
Εστρ. Μπορες να κρεμαστες απ τα πδια μου.
Βλαντ. Και ποις θα κρεμαστε απ τα δικ μου;
Εστρ. Σωστ.
Βλαντ. Δεξε μου πντως. (ο Εστρ ξεσφγγει τη ζνη και το παντελνι του που 'ναι μεγλο, πφτει στους αστραγλους. κοιτνε τη ζνη). Μπορε να γνει θηλει, αλλ θα 'ναι αρκετ γερ;
Εστρ. Θα δομε αμσως. Εδ. (παρνει καστος μιαν κρη της ζνης και τη τραβ. σπζει και παραλγο να πσουνε κτω).
Βλαντ. Δεν αξζει τον κπο, μτε να βρσουμε.
Εστρ. Επες πως πρπει να 'ρθομε πλι αριο;
Βλαντ. Ναι.
Εστρ. Ττε μπορομε να φρουμε να μεγλο κομμτι σχοιν.
Βλαντ. Ναι. (σιγ).
Εστρ. Ντιντ;
Βλαντ. Ναι.
Εστρ. Δε μπορ να συνεχσω τσι.
Βλαντ. τσι νομζεις;
Εστρ. Αν χωρζαμε; Μπορε να 'ναι καλτερο για μας.
Βλαντ. Θα κρεμαστομε αριο. (παση). Εκτς κι αν ρθει ο Γκοντ.
Εστρ. Κι αν ρθει;
Βλαντ. Θα σωθομε. (βγζει το καπλο -του Λκι-, κοιτ μσα, το ψχνει, το τινζει, το χτυπ στη κορφ, το ξαναφορ).
Εστρ. Λοιπν, θα φγουμε;
Βλαντ. Ανβασε το παντελνι σου.
Εστρ. Τ;
Βλαντ. Ανβασε λω, το παντελνι σου.
Εστρ. Θες να βγλω το παντελνι μου;
Βλαντ. ΤΡΑΒΑ ΠΑΝΩ το παντελνι σου.
Εστρ. (συνειδητοποιντας πως χει πσει το παντελνι του). Σωστ! (το ανεβζει).
Βλαντ. Λοιπν; Πμε;
Εστρ. Ναι! Πμε.                     (δε κινονται).   
ΑΥΛΑΙΑ



 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers