Πεζά

Ποίηση

Παραμύθια

Θέατρο-Διάλογοι

Δοκίμια

Ο Dali & Εγώ

Διαδικτύου

Εκδοθέντες

Κλασσικά

Λαογραφικά

Διασκέδαση

Πινακοθήκη

Εικαστικά

Λογο-Παίγνια

Σχόλια/Επικοινωνία

Φανταστικό

Ερωτική Λογοτεχνία

Γλυπτική

 
 

Πινακοθήκη 

Θεόφιλος

 

Χατζημιχαήλ Θεόφιλος, (1870-1934) Ιδίωμα 



          Ο Θεόφιλος Χατζημιχαήλ ή Θεόφιλος Κεφαλάς ή Κεφάλας, όπως ήτανε το πραγματικό του όνομα (;/1870-24/3/1934), γνωστός απλά κι ως Θεόφιλος, ήταν Έλληνας λαϊκός ζωγράφος της νεοελληνικής τέχνης. Κυρίαρχο στοιχείο του έργου του είναι η ελληνικότητά του κι η εικονογράφηση της ελληνικής λαϊκής παράδοσης κι ιστορίας.
     Η ακριβής χρονολογία γέννησής του δεν είναι γνωστή. Ωστόσο θεωρείται πως γεννήθηκε κατά το διάστημα 1867–1870 στη Βαρειά Λέσβου. Ο πατέρας του, Γαβριήλ Κεφαλάς Κεφάλας), ήτανε τσαγκάρης ενώ η μητέρα του, Πηνελόπη Χατζημιχαήλ, ήτανε κόρη αγιογράφου. Σε νεαρή ηλικία επέδειξε μέτριες σχολικές επιδόσεις, αλλά κι ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τη ζωγραφική, πάνω στην οποία απέκτησε βασικές γνώσεις δίπλα στον παππού του. Η ζωή του ήταν πολύ δύσκολη εξαιτίας του κόσμου που τον χλεύαζε, επειδή κυκλοφορούσε φορώντας την παραδοσιακή φουστανέλα.
     Σε ηλικία περίπου 18 ετών εγκατέλειψε το οικογενειακό του περιβάλλον κι εργάστηκε ως θυροφύλακας («Καβάσης») στο Ελληνικό Προξενείο Σμύρνης. Εκεί έμεινε για μερικά χρόνια, πριν εγκατασταθεί στο Βόλο, περίπου το 1897, αναζητώντας ευκαιριακές δουλειές και ζωγραφίζοντας σε σπίτια και μαγαζιά της περιοχής ενώ σήμερα σώζονται τοιχογραφίες που πραγματοποίησε εκεί. Μένει μερικά χρόνια εκεί και μετά τονε βρίσκουμε στο Πήλιο να ζωγραφίζει σπίτια και μαγαζιά. Σήμερα μπορούμε να δούμε μερικές τοιχογραφίες του εκεί. Στο Πήλιο έμεινε τα περισσότερα χρόνια της ζωής του.
     Προστάτης του κείνη τη περίοδο, στάθηκε ο κτηματίας Γιάννης Κοντός, και για λογαριασμό του έφτιαξε πολλά έργα. Η οικία Κοντού αποτελεί σήμερα το Μουσείο Θεόφιλου. Εκτός από τη ζωγραφική, συμμετείχε στη διοργάνωση λαϊκών θεατρικών παραστάσεων στις εθνικές γιορτές και τη περίοδο της Αποκριάς, που κρατούσε πρωταγωνιστικό ρόλο, άλλοτε ντυμένος σα Μεγαλέξαντρος, με τους μαθητές σε παράταξη μακεδονικής φάλαγγας κι άλλοτε σαν ήρωας της Ελληνικής Επανάστασης, με εξοπλισμό και κοστούμια που ‘φτιαχνε ο ίδιος. Αφορμή για να φύγει από κει, ήταν επεισόδιο σε καφενείο, όταν κάποιος -για να διασκεδάσει τους παρευρισκόμενους- τον έριξε από μία σκάλα που ήταν ανεβασμένος και ζωγράφιζε.
     Το 1927 επιστρέφει στη Μυτιλήνη. Παρά τις κοροϊδίες και τα πειράγματα του κόσμου συνεχίζει να ζωγραφίζει, πραγματοποιώντας αρκετές τοιχογραφίες σε χωριά, έναντι ευτελούς αμοιβής, συνήθως για ένα πιάτο φαΐ και λίγο κρασί. Πολλά από τα έργα του αυτής της περιόδου έχουνε χαθεί, είτε από φυσική φθορά είτε εξαιτίας καταστροφής τους από κατόχους τους.
     Για τον Θεόφιλο μαθαίνει ο εκδότης Στρατής Ελευθεριάδης-Τεριάντ, (Teriade) που μένει στο Παρίσι κι έχει φίλους τους διασημότερους ζωγράφους της εποχής. Του αρέσουν οι ζωγραφιές. Τονε βρίσκει, του αγοράζει χρώματα και μουσαμάδες και τον αφήνει να δουλέψει. Σ' αυτόν οφείλεται σε μεγάλο βαθμό η αναγνώριση της αξίας του έργου του αλλά κι η διεθνής προβολή, που ωστόσο σημειώθηκε μετά το θάνατό του. Με έξοδα του Τεριάντ ανεγέρθη επίσης το 1964, το Μουσείο Θεοφίλου στη Βαρειά.
     Τα έργα του υπέγραφε συνήθως χρησιμοποιώντας το επώνυμο της μητέρας του, ενώ το μοναδικό έργο που φέρει το κατά κόσμον όνομά του, έχει υπογραφή «Έργο Θεόφιλου Γαβριήλ Κεφαλά» είναι η εικόνα των αγίων Κωνσταντίνου & Ελένης στο σκευοφυλάκιο του Ιερού Ναού Ταξιαρχών στις Μηλιές Πηλίου.
     Ο Θεόφιλος πέθανε 24 Μάρτη 1934, παραμονές Ευαγγελισμού, πιθανότατα από τροφική δηλητηρίαση, στη Μυτιλήνη, -τονε βρήκανε  νεκρό το πρωί. Δε πρόλαβε τούτη τη φορά να γιορτάσει την Εθνική Επέτειο, που τόσο λάτρευε.
     Τον Ιούνη 1961 εγκαινιάστηκε μεγάλη έκθεση μ' έργα του στο Μουσείο Λούβρου. Ήταν ο θρίαμβος του φουστανελά που κάποτε τον έλεγαν "σοβατζή". Το κοσμοπολίτικο Παρίσι υποδέχθηκε τον Έλληνα αυτοδίδακτο καλλιτέχνη, τον "παρθένο μαθητή των αισθήσεων", που, κατά τον Ελύτη "έδωσε έκφραση πλαστική στο αληθινό μας πρόσωπο". Η έκθεση οφείλετο στον Τεριάντ, βαθύ πατριώτη κι εμπνευστή κορυφαίων δημιουργών του 20ου αι., που ανακάλυψε τον Θεόφιλο και προσέδωσε κύρος στο έργο του, κινώντας το ενδιαφέρον της Ευρώπης, των διανοουμένων της εποχής. Ο "εν ξιφήρεις" φουστανελάς μπήκε στις αίθουσες του πιο λαμπρού μουσείου κι οι Λουδοβίκοι συναντήθηκαν με τον Κατσαντώνη, το Διάκο, τον Κολοκοτρώνη, τον Μέγαλέξανδρο, την Αρετούσα. Έργα απλά, ελεύθερα, γεμάτα φως, σοφία και γλαφυρότητα, ενθουσίασαν τους επισκέπτες της έκθεσης "οι οποίοι εξεφράζοντο με θαυμασμό δια τη πρωτοτυπία του ζωγράφου Θεόφιλου, που θεωρείται ως ο πρωτοπόρος της λαϊκής αυτής τεχνοτροπίας".
     Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες ζωγράφους.
_______________________________________________________



"Ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου"  (Σε εκκλησάκι του χωριού Κέδρος στον κόλπο της Γέρας.)



                             Καπετάν-Γιαταγάνας (Μουσείο Ρόδου)



                 Ελληνίδα Χορεύτρια                          'Αποψη Της Μυτιλήνης



                   Λημνιός Κεχαγιάς                                  Ρομβέρτος & Ιουλία
                                         


                            
Κολοκοτρώνης



                                
Τοιχογραφία Κοντού



           Στρατής Ελευθεριάδης-Τεριάντ



                           Η Αγία 'Αννα Της Χαλκίδας



            Στο Αρχηγείο Του Κατσαντώνη



                Ο Παλαιολόγος Μπροστά Στα Τείχη Της Πόλης


 Η Ωραία Ανδριάννα Των Αθηνών



                               Ο Κουστίνας & Η Ωραία Διαμάντω



                                       Το Ηφαίστειο Της Καντάνειας
___________________________________________________

Σημ:
Οι υπόλοιποι πίνακες εκτίθενται στο Μουσείο "Θεόφιλος" στη Μυτιλήνη.


                                       
Ερωτόκριτος & Αρετούσα

 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers