-

Dali &

-


-








.

--.


.


 
 

 

: ... B

Ο Θοδωρς Βορις γεννθηκε στη Θεσσαλονκη το 1970. Εκε ζει με την οικογνει του κι εργζεται. Απ το 1995 ανακλυψε διξοδο κφρασης στην ποηση, λγο αργτερα τον κρδισε και το διαδκτυο που συνεχζει ν’ ανεβζει ποιματ του.
χει εκδσει δο ποιητικς συλλογς, "Το Τρπιο Ταβνι" (2005) και τις "Νυχτερινς Επιπλοκς" (2008) απ τις εκδσεις Ερωδις.
     Ποιματ του χουν δημοσιευτε στα ντυπα λογοτεχνικ περιοδικ Ενδοχρα, Ρωγμς, Μπιλιτο, Σγχρονη Σκψη, Να Σκψη κλπ.
     Επσης στα Λινκς μου θα βρετε και τους διαδικτυακος τπους που ο διος διατηρε κι ενημερνει τακτικτατα.




     O Θοδωρς θα 'πρεπε ν' αλλξει κατηγορα πια, γιατ βγκε το βιβλο του, η ποιητικ συλλογ με ττλο: "Τρπιο Ταβνι", απ τις Εκδσεις ΕΡΩΔΙΟΣ, κομμτια του οποου φιλοξενονται κι εδ. Το βιβλο πωλεται (Σαλονκη) στο βιβλιοπωλεο ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΕΙΟ Ερμο 61 - τηλ. 231028278 και (Αθνα) μπορε να το παραγγελει κανες στο βιβλιοπωλεο ΟΔΟΣ ΠΑΝΟΣ, Διδτου 39 - τηλ. 2103616782. e-mail: vorias(at)in.gr
     Του εχομαι καλ πορεα αν και δε νομζω να χρειζεται ευχς μιας κι εναι μελρρυτος! Να 'σαι καλ Θδωρε κι ευχαριστ πολ.
_________________________________________________________

Ανιλνες

α)
Σε λγες ρες θα σπσει το φεγγρι,
θ' αλλξουν χρμα τ' αποψιν νειρα
κι οι δρμοι θα κλεσουν τις πληγς τους
με τη φεγγαρσκονη.
Οι λλοι, εν ειρνη,

θα στολζουν το παλι τους προσωπεο
με τ' απομεινρια του τελευταου φεγγαριο.

Εσ κλεσε τα μτια, σβσε τη φων σου,
μην ενδσεις στο φεγγρι.

Εσ γρισε την πλτη.

Προχρησε
κι αναζτησε τη μορα σου
στο κντρο κθε μχης.

β)
Γαλζια Λμνη

Εκε πνγονται τα νειρα
πριν ξημερσει,
εκε βουλιζουν
τα μεγλα μυστικ,
εκε εξαφανζονται
τα ξωτικ της σκψης,
στην μορφη γαλζια λμνη,
σ’ εκενο τον παρδεισο
που πλστηκε
απ ατλειωτους θαντους.

γ)
Στχοι Κρυμμνοι Στις Παλμες

Γρφαμε
-κποτε και μσα στις παλμες μας-
κι ρχονταν ο ιδρτας να σβσει
τη σημεωση...

βλεπαν οι λλοι
κι λεγαν πως ταν οι λσεις
του διαγωνσματος.

Ποις ν' αρνηθε
και τι να φανερσει;

Οι στχοι,
γιατ τρα σας το λω,
στχοι ταν,
εκενοι οι στχοι
δε σβστηκαν  ποτ,
χθηκαν, απ ττε,
πειρες φορς
στα πρχειρα χαρτι μας.

δ)
Τσα χρνια θα ‘χουν ωριμσει,
λα να θερσεις τις καρφωμνες
ηλιαχτδες στο λιβδι.
πειτα να δεματισουμε
των δειλινν τ’ απομεινρια.

Στη γειτονι παζουν ακμα
τ’ αλητκια,
με σπασμνο κεραμδι ζωγραφζουν
τις σκις μας στα ντουβρια.

Ζητνε πλεμο
κι εσες ειρνη
σε ποιν να παραδοθομε;

Την ρα Που Κατβαιναν Τ' Αστρια

Την ρα που κατβαιναν τ' αστρια,

νας μακρσυρτος ξερβηχας

απ κποιο μηχανκι

χλασε το πνθιμο σκηνικ της νχτας

κι να κκκινο πουπουλνιο πανωφρι

-που δεν ντρπηκε να με πειρξει-

κρεμασμνο δπλα στην ανοιγμνη μπαλκονπορτα,

κοριδευε το χλωμ φως του πορτατφ απ τη μια,

και το σκοτδι της ρτας μου απ την λλη.


Μονχα ο χος των βημτων μου

κρατοσε το ρυθμ.

-Νχτα, πση συμπνια να ξεκλψεις,

δε σου φτνει,

δειλ τα βλμματα που απμειναν,

δειλ και φευγαλα.

Περιστασιακ Θυσιαστριο

Μετ τις γραμμς του τρνου
εναι το χωρφι
με τα κκκινα στχυα,
το αρχαο, περιστασιακ θυσιαστριο.

νας γνωστος θες-φρουρς,
πνω στο σννεφ του, αγναντεει,
με τα ματωμνα του χρια
κρυμμνα στις κωλτσεπες.

Το γρυπνο βλμμα του με σημαδεει
την ρα που ανογουν
οι δρμοι των σταχυν,
την ρα που αφνει χρματα
στα ροχα μου η ιστορα,
την ρα που μαζεω
σκρπια χιτνια κι ρβυλα
για τον ρανο
των γνωστων αναμνσεων
λων των πολμων.

ταν Οι Aναμνσεις Γνονται Πριμη Ιστορα

Ν' ανοξεις το βιβλο,
να δεις τι γρφει
για τη παλι Θεσσαλονκη,
να δεις και τη δικι μας τη ζω

γραμμνη με μολβι,

βιαστικ, στα περιθρια,

ανμεσα στις παραγρφους

και πσω απ' τα εξφυλλα.


Οι σελδες κολλνε μεταξ τους,

τις αγκυλνει το συρματπλεγμα

που εχανε βλει στη γειτονι,

στο μρος που το κστρο ταν πεσμνο,

κι ο ξεχασμνος σελιδοδεκτης

μυρζει αλνα κι ασβεστωμνα σκαλοπτια.


Ν' ανοξεις το βιβλο·

εμες ξυπνσαμε μια μρα

κι εδαμε τα νειρ μας

τυπωμνα με γρμματα ψιλ.

Διαβσαμε στις οδηγες χρσης

για τα τριντα πντε χρνια μας

που 'χουν παλισει,

για τις αναμνσεις μας

που δεν πρλαβαν ν' ανθσουν

κι χουνε γνει πριμη ιστορα.


Το χρι που γραφε βιαζταν

κι απ το γρφε-γρφε

χλασε το καρφ

που κρατοσε κρεμασμνη

τη λαμαριννια σκφη,

σπισε την ξλινη σκλα της αυλ μας,

κι κανε τη σκουρι της καπνοδχου,

στο τοχο, ργο τχνης,

στερα βαλε και ττλο "λλη εποχ".

Ψξε να βρεις εκενο το μολβι

που γραψε τα παιδικ μας χρνια,

-τανε ξυμμνο με κοφτερ σουγι-

να το 'χω, να το δεχνω.

   Χαιρετισμς

Καλ σου μρα,
ζηλεω κενους που μπορον
απ ψηλ ν' αγναντεουν
την σπρη μοχλα
που μας καταπνει κθε πρω
στη Σαλονκη.

Εκενους που με βλμμα ξεκθαρο
λυπονται
ταν μας αγκαλιζει
η φθινοπωριν ομχλη.

Να εσαι καλ αδερφ.

       Στρατευμνος

Περν ανμεσ μας,
στρατιτης χωρς στολ,
χωρς σημαα στο μανκι,
χωρς τον τρμο επ' μου.

Περν την ρα που μιλμε για το μλλον,
στο τηλφωνο, με τους μεσζοντες
μπροστ στα παιδι μας
κι εκενα μαθανουν να συναλλσσονται.

Τον εδα στις ειδσεις,
σ' να ανεπεξργαστο πλνο,
να παραμερζει με βα το μικρφωνο,
να πηγανει με τα πδια στη δουλει.

Δεν το δλωσε ποτ μπροστ στις κμερες,
αναλαμβνει κθε μρα, την ευθνη
για τη ρπανση της πλης μας,
για το αμα της ασφλτου,
για τον υπλληλο με το σταυρλεξο,
για τον υπλληλο με τα αιτματα,
για τον υπλληλο με τα συντξιμα νειρα.

Τις νχτες ξαπλνει κι ονειρεεται
ανθρπους που παραμνουν νθρωποι,
κι στερα -τσα χρνια το διο νειρο-
μαζεει σκρπια κουρλια αξιοπρπειας,
να ρψει μια σημαα για το τλος,
για να σκεπσει την καρδι του
στην εξδιο ακολουθα.

Κτω Aπ Tα Δντρα

Ξαποσταναμε κτω απ τα δντρα,
απλναμε τις σκψεις μας
και βζαμε φωτι με τα λγια

-γιατ κτω απ τις σκις των δντρων

ο κσμος γνεται εφλεκτος.


Με το τραγοδι των τζιτζικιν

τα νειρ μας κατβαιναν απ' τα ψηλ βουν,

ξαπλνονταν στα πδια μας,

τα χαρζαμε στο χμα με ψιλς βεργολες.

Στη μικρ αυλακι της ζωγραφις

το χμα σκοραινε

κι φηνε τη μυρωδι της θαμμνης βροχς να μιλσει.


Ο καπνς των τσιγρων μας

ταν καπνς απ' τις κολλημνες αφσες

που κποιος, κποτε βαλε φωτι

μια νχτα στην Αριστοτλους.


-τοχοι φλεγμενοι, κτω απ' τα δντρα,

κι η ζω μας κολλημνη πνω τους

να βρωμει συνοικα.

   Εν ρα Υπηρεσας

λη του η ζω τανε βρδιες,
περιπολες Τσιμισκ κι Αριστοτλους,
Εγνατα και Βενιζλου.
Οι διαταγς ταν σαφες:
να εναι τυπικς, ευγενικς,
να χει τη στολ σιδερωμνη.

Μα κενου του ρεσε να κλβει,
,τι μπορε κανες να κλψει
απ' τους μεγλους δρμους.

Μλις που θα 'κλεβε κτι
για να το κνει λξεις και στχους,
νοιγαν τα μτια τους οι γκρζοι τοχοι
-περπολοι που
επεξεργζονταν τα χρια του.

Μονχα που εκενος τους ξεγλαγε
γιατ ταν ττοιος κλφτης
που γνριζε να κλβει με τα μτια.

κρυβε στις τσπες του,
στχους σε χαρτι μισοτσαλακωμνα.

Ποις να ψξει τις τσπες αστυνομικο;
-ανμεσα στα ποιματα
κρυβε και τα νειρ του,
ναβαν, εκενα, μεταξ τους,
βαζε τα χρια και τα ζσταινε.

      Τρα Που μαθα

Τρα που μαθα να κρβω λγια
κτω απ σωρος ξεραμνων φλλων,
συνθισα το σκοτδι
και τα βματα των μεθυσμνων
στους ξερος χους των στιγμν μου.

Τρα που μαθα,
αγγζω τη νχτα κι αυτ πονει,
αναπνω μα δεν ζω με τ' οξυγνο
των γκρζων δρμων,
μτε του σπασμνου λιθαριο
που ταν κποτε καρδι.

Τρα που μαθα,
μπορ ν' ανογω την καρδι μου,
τη θλασσα που τη φοβμουν,
να μαζεω σκουριασμνες γκυρες
τυλιγμνες γρω απ ευσυνεδητους καπετνιους.

Τρα που μαθα
το μυστικ των λευκν χαρτιν
-που δεν ειν' λλο
απ τη μαρη μολυβι που ταξιδεει-
τρμω τους σπρους τοχους
που δεν χουν πνω τους σημδια
κι λο νομζω βλποντς τους
πως ξεμαθανω πια να γρφω.


   Ο Γις Του Ληστ

Πριν χλος και στρατιτες
τρα καρφι σκοζουν,
αντιδρον στην αποκαθλωση
-σταυρωτ κρφωσες με πεσμα
το κορμ με τον θνατο.

Εκενου δεν του σπασαν τα κκαλα,
φλοι και συγγενες τον κλαιγαν.

'Ακουσα πως ταν μαχητς
που πολεμοσε με το βλμμα και τα λγια,
πως εχε σφξει την καρδι γροθι,
πως δεν εξαγορζονταν,
πως εχε αξιοπρπεια,
πως εχε κνει τη συνεδησ του ουραν
κι εκε πετντας κουγε τον Θε του.

Χλιοι λγοι
για να σε σταυρσουν.

Δε θλω να κοιτζω τις τρπες απ' τα καρφι...
Το μτωπο τραυματισμνο απ αγκθια,
κτω απ το στθος λγχη και μσος
φησαν ανοιχτ πληγ,

σκυψα πνω του,
στα χελη μου
αμα, ιδρτας και βροχ.

Σας παρακαλ,
πριν τον τυλξετε
με το σπρο σεντνι,
να του αφσω στο στθος για μετλλιο
να χρυσ διπλ πελκι
που το εχα φυλαχτ.

Σας παρακαλ,
κρψτε τα τρπια του μλη
τα φοβμαι.

Λγο πιο πρα σταυρσανε και τον πατρα μου,
εκενος δελιασε, ντρπηκε,
μου φναζε: -"Μην ρθεις εκε πνω"
τρα θα σαλεει το λασπωμνο του κουφρι
καθς το κρο θα πφτει σε λακκοβες.

Ανμεσα Στα νειρα

Ανμεσα στα νειρα
βρισκες και καννα πρκo...
η νχτα αγαπει ττοια μρη.

σταζε, στην υγρασα,
το δερμτινο μπουφν σου,
τρεμε το χρι του λλου
την ρα της συναλλαγς
-ρωτας και λεφτ,
υποταγ και θρσος.

Τα αρρωστιρικα φτα
δεν εμπδιζαν την πρξη
σα-σα σβηναν μονχα τους
σαν τα πιανε ντροπ.

     ΑΝΙΛΙΝΕΣ

[1]
Εκε μονχα ξρεις
να φυσς και να βουζεις,
τις νχτες στα δντρα,
στους μοναχικος ανθρπους
και στα κκκινα φανρια
των χρωμων δρμων.

[2]
ταν βραδυζει
ακοω μσα στον αρα
να κλανε τα χρματα
στα γκρφιτι του τοχου.

Τις κλεμμνες ηλιαχτδες
μο πετον στα μτια,
πριν πεθνουν,
κθε νχτα.

[3]
Εναι κι λλα μτια
που ζητον να τα κοιτμε,
πσω απ στχους μας βλπουν,
μσα απ γραφδες
το μαρο δκρυ τους κυλ.

ταν ερχμαστε
κι ταν χανμαστε
να το θυμμαστε...
δε μας ξεχννε.

[4]
Τις νχτες τρυπνεις
στα χνρια των μεθυσμνων,
βφεις με κρασ τους δρμους
κι απ μελτμι
γνεσαι ανεμοστρβιλος.

[5]
Σπζεις μικρ κομμτια
απ' την καρδι σου
τ' αφνεις στο γυλινο τραπζι
κι εκενα ανασανουν,
γνονται στχοι
κι υπογρφουν, αχνζοντας,
τ' νομ σου.

Φωτογραφα


Σκις στο πρσωπ σου,

σκοτδια

σου αγκαλιζουνε τα μτια

κι εγ θλω

τ' στρα σου ν' αγναντψω.


Σε μια φωτογραφα

πς να χωρσει λγος ρωτας,

κι απ' το κορμ σου

να στξει μια σταγνα

θηλυκτητας

στα δχτυλ μου.


'Αγγελοι Φονιδες


'Αγγελοι φονιδες

τις νχτες του ρωτα

τραβον κτω απ' τα πδια σου

τα πεταμνα ροχα.


Γλυστρνε μσα τους,

σκοτνουν

τις τελευταες σου ανσες.


Φλγεσαι και λινεις

πνω απ τα νεκρ σου ροχα,

στζεις στα μτια

που σε κοιτζουν απ τα μανκια τους,

απ τα διαρρηγμνα φερμουρ τους.

Ανφικτες Συνδσεις

Τα κεν του δωματου,
ανμεσα στη φαντασα μου
και την οθνη του υπολογιστ,
δε γεμζουν εκολα.

Οι αρατοι επισκπτες
μο αφνουν λαμπερ ρινσματα
απ πελεκματα στχων
κι απ τροχσματα αισθσεων
-κοταξε πς κολλνε
κποια στην καρδι,
κποια στα χελη μου.

Οι λξεις στην οθνη
σταλζουν συναισθματα
λγο απρσωπα,
λγο επιπλαια,
κποια αννυμα,
δχως λγο σχμα και
λγο χρμα ματιν.

Τ μπορες μως να γεμσεις
μ' αυτ το «λγο-λγο»;

πως Με ξερες


πως με ξερες,

ακοστηκε κι αυτ τη νχτα

η ιστορα της ζως μου

σε ωριαες συνχειες.


σως να κατλαβες

πως τα φανρια των δρμων

δε σταμτησαν ν' αναβοσβνουν

γιατ δεν φησα τη Σαλονκη

για κποια πλη στην επαρχα.


σως να φορω μαρα ροχα

σ' νδειξη αντδρασης·

οι μποροι δεν ονειρεονται απψε

που μαθες πως γρφω ποιματα,

που μαθες πως μ' να στχο

χαρζονται οι διαχωριστικς γραμμς.


Εδες πς μ' να μολβι

σε χραξα στα δυο;

Θ' αναρωτιονται το πρω

τα δυο μισ κομμτια σου

γι' αυτ τη νχτα.


πως με ξερες,

μια σελδα μεταμεσονχτιων ονερων

εκτυπωμνη σε χαρτ τσαλακωμνο.


Πσω Απ' Το Ποσειδνιο


Τις νχτες οδηγονται, ιδρωμνοι,

οι αιχμλωτοι του ρωτα

πσω απ' το Ποσειδνιο.


Μισγυμνοι παραδνονται

σε στεναγμος κι αγκαλισματα,

στα σκοτειν αποδυτρια.


Τις στιγμς εκενες ξεκολλνε

απ' τις σκις λλες σκις που τρφονται

απ' τα περισσματα των πθων.


Μεθον τη μοναξι τους με ψθυρους,

με κποιο πνιχτ φιλ, με μια πνο βαρι

να τναγμα της ξαψης.

             Σιχ-Σου

Απ ττε που κψανε το Σιχ-Σου
κτι χλασε μσα μου,
μειναν καρβουνιασμνες οι αναμνσεις.

Θ' ρπαξε φωτι και το γιατκι μου,
ταν απ πευκοβελνες και χορτρι
πς ν' αντξει;

Τσα κορμι λαμπδιασαν στην ξαψη
και δεν καψαν το δσος...
πσο αθος εν' ο ρωτας!

     Φλε Πτροκλε καλησπρα. Με χαρ εδα ν' ανανενεις την λη στη σελδα. Περνω σχεδν καθημεριν, μη νομσεις πως σε ξχασα. Σου στλνω δυο ποιματα, να για τον Λβανο κι να για την Κπρο μας. Ττοιες μρες εχαμε την εισβολ κι εκε το '74. Δυο ποιματα λοιπν για την πολπαθη εκενη γειτονι. Να εσαι καλ φλε μου.
     Εχομαι τα παιδκια μας να μην ακοσουν ποτ οβδες να σφυρζουν δπλα απ τα νειρ τους.
                                                                       Φιλικ Θοδωρς

Οι Καρδις Δε Ξεχνον Να Χτυπνε

πεσαν βμβες,
τοχοι προσκνησαν.
Κτω απ' τους τοχους
οι καρδις κλλησαν
μια και καλ στο χμα.

Καρδις εναι κι οι τρπιες πινακδες
που φωνζουνε στη Λευκωσα.
Καρδι, το στοιχειωμνο σχολεο
που χορτριασε στην πρσινη γραμμ,
καρδις οι κιτρινισμνες φωτογραφες
που σου μιλον κοφτ λαχανιασμνες
κι στερα κοκκινζουν απ' τα τραματα
και σωπανουν, λο σωπανουν.

Οι καρδις δεν ξεχνον να χτυπνε.

    Oι Οβδες

Εκενες οι οβδες
δεν ξρω που πσανε
ποιον σκτωσαν...

φυσει αερκι
πνω απ τις στχτες,
να μτι που ξεκπηκε
απ κποιου το πρσωπο
κοιτζει με τρμο
κρυμμνο στα ερεπια...

Εκενες οι οβδες
δεν ξρω που πσανε
τρπησαν μονχα
τη σκψη μου
και συνχισαν περιστρεφμενες...

σας λω, δεν ξρω που πσανε.

        Ανθρωποφυτεες

Τον χειμνα εχαν κψει τα κλαδι

απ' λα τα δντρα στη γειτονι

κι μειναν χαροι κορμο να στκουν.

Την νοιξη ξεπταξαν να κλαδκια,

αγωνστηκαν να γνουν πλι δντρα.


Τσα χρνια μας κλαδεουν τα μυαλ

με τηλεραση, μ' εφημερδες,

με το καθημεριν λγε-λγε.

Φοβονται την νοιξη, τρμουν,

μη γνουν πδια οι ρζες και κλωτσσουμε.

     Θ' 'Αντεχες;


Θ' ντεχες να βλπεις

πεθαμνη κθε σου στιγμ,

πεσμνη μπρομυτα

στα βρωμερ ποδρια της αδρνειας;


Ακος τον ργχο των χεριν σου,

νιθεις πως το μυαλ

κοψε την κουβντα με τα μπρτσα

και προσκολλθηκε σε πεντξι εικνες

κτρινες και ξεφτισμνες στη στσιμη σκψη.


Κι ταν το μτι ξεχασμνο

πισει μια κνηση, να φτερογισμα,

ττε δακρζει κουρασμνο,

στζει μονχα,

οτε καει,

οτε προκαλε.


Θ' ντεχες να στεγνσεις

τη ψυχ σου;


Χιλιδες οι κινσεις

χιλιδες, δπλα σου,

τα φτερουγσματα.

Κκκινος Κκλος

Σα να σε βλπω,
βφεις στον τοχο κκκινο κκλο.
Ξεκολλει η χρα,
χνονται τα χρματα
που 'χανε βψει με τα χρνια οι νοικρηδες.
Ρει απ' τον κκλο
η γλουτολνη της παλις αφισοκλλησης
κι λο το σπρμα που γεννοσε τις ιδες.

Ψχνεις να καταλβεις
τι του 'κανες του τοχου
η ιστορα χνεται συνχεια
στο πεζοδρμιο, στην σφαλτο.

      Μρες 2006


Εμες πο πμε με το βιβλο μας μονχα;
Πο πμε;
Μετρνε τη ζω τους
με ροχα που αγρασαν φτην,
απαριθμντας ευκαιρες κρδους.

Δε χωρμε σε ττοιους δρμους, Κατερνα,
οι καρδις -κεφλια καρφτσας- δεν ακογονται,
οι συνειδσεις ανασθητες πια δεν ποννε.

Ρωτοσε ο Στλιος
αν χωρ μες στη στολ η ποηση.
Αν χωρνε, λει κι  οι ποιητς.
Καννας ποιητς δε χρεσε
ποτ του, πουθεν.

νειρα Της 'Ασπρης Σκνης

Τρα πλατνανε τα νειρ σου,
ρχνεις γρω σου ακαθριστες ματις
μα το τοπο γινε θολ.

Εχες πριν τα νειρα του σοκακιο,
τα νειρα που χωροσανε στην τσπη
κι τανε διφανα.

Στην σπρη σκνη ζυμθηκε η πλατεα σου,
μσα της δε ξεχωρζεις τποτε,
γνεσαι σβορα και περιστρφεσαι,
τεντνεις τον λαιμ σου
αλλ εναι ο υπνομος βαθς.

Το σοκκι που πστευες και ζοσες
γινε τρα χαρακι μες στο μυαλ σου,
ματνει ποτε βρχει,
πονει σαν αλλζει ο καιρς και το θυμσαι.

Η σχρα του υπονμου γινε ουρανς σου,
η μαυρλα του πλακνει την ματι σου.
Ο δρμος που το δκρυ χαρζει
στα σκονισμνα μγουλ σου
δεν οδηγε στην ξοδο.

Τρμεις συχν και λες:
"Δεν πρεπε να χσω το σοκκι,
 μ' λα τα νειρα της πρζας
 δεν τ' αλλζω
".

Ψχνεις πτε-πτε στη τσπη σου,
Πς ψχνουμε για κποιον αναπτρα.

     Νιθεις Τους Τοχους...

Νιθεις τους τοχους στο δωμτιο
να σε κοιτζουν με τα μτια μου.

Ακος τις γτες απ' ξω
να κλανε τους ρημους δρμους,
τα δντρα να βγζουν βλαστρια,
τη σημαα να σου μαθανει την περηφνεια.

Νικς τη μοναξι με το μολβι σου,
η ανσα μου γιατρεει τις πληγς σου.
Αν λιποθυμσεις θα σε πρω στα χρια
και θα σ' απλσω σ' λλο ποημα.

             Σκρπιες Σκις

Σκρπιες σκις στις κρεμασμνες σου κουβρτες,
                                                στο μπαλκνι,
σκπαζαν και ψες τα νειρ σου.

Σκρπιες σκις  γαντζωμνες αιωρονται,
                                            ξεφτζουν
πνω απ' τα κεφλια των περαστικν,
μαρα σννεφα που απειλον
να πλημμυρσουν τη μρα με φαντσματα.

Μαροι εφιλτες, καπνς κι αιθλη
                      πνω απ' το λιμνι-
απ' τα μπαλκνια της πλης,
απ' τις κρεμασμνες κουβρτες δραπετεουν.

Τα νειρα των λιμανιν μαυρζουνε
                            τους ουρανος
σαν ξεπετγονται απ βασανισμνη
                                  ξαγρπνια
γνοιασμνου ανργου κι απλρωτης
                                        πρνης.

Εδα, ψες, εκενο τ' νειρο που τριγριζε
                            στο δρμο για ρες,
τ' νειρο του κουρασμνου στρατοκπου.

Σκρπιες σκις στις κρεμασμνες  κουβρτες,
                                           στο μπαλκνι,
νοτζουνε στην υγρασα,
τυλγονται μες στην ομχλη,
ακροβατον στην πνευμονα του χαμλη,
στο χαμνο γντι που παρπεσε στων τραβεστ
                                                      τα στκια.
 
Σκρπιες σκις στις κρεμασμνες σου κουβρτες,
                                               στο μπαλκνι,
βρσκονται και ζευγαρνουν
με τις σκις του γετονα του πνω ορφου
κι λο τινζεις και ξανεμζεις
ξεθυμασμνες ανσες οργασμο.

         Εμες Υπρχουμε...

Εμες υπρχουμε για να βουλνουμε
Τις χαραμδες στα παραθρια των φιλοσφων
Εμες υπρχουμε ανμεσα στους λλους
Για να μας δεχνουν με το δχτυλο
Εμες τρεφμαστε απ λοξς ματις
Απ κρα αγγγματα

Εμες ζητμε
Τ ραγε ζητμε;
ναν ρωτα
Μια πατρδα στα νειρ μας
να στχο να κυλει
να στχο να δακρσουμε
Να ζεσταθομε αδρφια ποιητς

       Ηλιαχτδα Του Μεσονυχτου

Μια ηλιαχτδα κρτησες ζωνταν μσα στη νχτα
κρυμμνη στο βλμμα των ματιν σου,
κρυμμνη στης καρδις το καταφγιο.
φτασε τον δρμο να φωτσει,
να γνει το σινιλο για τη βροχ των αστεριν,
φτασε να γιομσει το λειψ φεγγρι.

Με ηλιαχτδα τρπησες και μνα,
αρχσανε να τρχουνε τα νειρα,
αιμορραγονε ακατσχετα οι σκψεις
κι οι λξεις λιωμνες χνονται σε στχους.

Κποιοι νθρωποι ξρουν να βλπουνε τον λιο,
να του κλβουνε ζωντνια,
να φτωχανουν τα σκοτδια τους,
να μη ρχνουν το βλμμα χαμηλ.

Μια ηλιαχτδα κρτησες για τη νχτα,
για τη γωνι που θα φωλισει ο ρωτς σου,
για το ασημνιο μενταγιν σου
στο ανθισμνο σπρο στθος σου.

Σαν θα γυρσει τη πλτη της η νχτα,
σαν θα τρομξει μη τυφλωθε απ τον λιο,
φησε την ηλιαχτδα σου καρφωμνη στη καρδι μου.
Να 'ναι η πρτη πνο της μρας,
εκενη, η στερν της νχτας μου μπνευση.

Να δω στο χραμα τ' αστρια να στερεουν,
να ξεφουσκνει το φεγγρι,
να φτερουγζουν στα χαλσματα τα νειρα,
προτο τα βρει ο λιος να σβσουν, να χαθον.

                   Εγνατα

Επες να φτσεις  μχρι την κρη της ψυχς σου
στη βλτα μας στην Εγνατα,
ν' ακοσεις το ρυθμ της καρδις σου
στη βου της Σαλονκης.

Δεν λλαξαν οι δρμοι, τσι φανονται.
Δεν λλαξε ο τρπος που τους βλεπα,
σως λλαξε το χρμα της ορμς μου,
σως να βρδυνε η αγανκτηση στο βμα μου.

Μιλς κι οι πλκες αφουγκρζονται
και στρνεις τα μυστικ σου
ανμεσα Βαρδρη κι Αριστοτλους,
η νχτα απλνεται πνω τους
κι ολονα τα βαρανει.

λο νομζεις πως με ρουφν οι τοχοι
κι λο ρωτς αν σ' ακοω.
Μα οι τοχοι εχαν ρουφηγμνη απ καιρ
τη ματι και τη σκψη μου.
Σ' ακοω, σ' ακοω και ψχνω, συνμα,
τα σημδια μου στους τοχους.

Επες να μου δεξεις τον κσμο σου
μα δεν σ' φησε η Εγνατα.
Επες να περπατσουμε απψε
αλλ ο κσμος μου
τη μοναξι σο χρισε.

Μη θυμσεις, θα βρομε κποιο δρμο
και για τον δικ σου κσμο.

Πο Χαρζεις Τα Συντρμμια Της Καρδις Σου;

Πο χαρζεις τα συντρμμια της καρδις σου;
ρμοι συλλκτες, ρακοσυλλκτες,
δεν ξρουν λλο απ κοστολογσεις.
Μικροαστο με παζαρματα
γυρεουν να στολσουνε τα σκρνιο τους.
Ιεροκρυκες κβουν και ρβουν,
μια χοφτα συντρμμια να τα μαυροφορσουν.

Για δατους ψαχνες τσα χρνια;
Δρμοι, πρκα, φωτογραφες...
ξεφυσοσες τις καθισμνες σκνες
κι ξαινες τα ξεραμνα αματα
απ κθε ψηφδα σου.

Ας ρξουνε αλλο δολματα
να κβουν εισιτρια στα μουσεα τους,
να ομορφανουν τα σαλνια τους,
να γεμζουν τον παρδεισ τους.
μη βεβηλνεις την καρδι σου.

Θα πεις ψηφδες εναι,
κομμτια θα πω εγ,
κομμνα με λγια λγχες,
καμνα με ματις θειφι,
στραγγισμνα  απ δκρυ,
μια χοφτα χτποι της καρδις σου.

Μη χαραμζεις τα συντρμμια σου.

      Γκαζλαμπα

Τη νχτα, στο χωρι,
η σιωπ σκλραινε τις σκις.
Βουβς μορφς στο δωμτιο
πσχιζαν ν' αντιφεγγσουν
στο χλωμ φως,
ζαλισμνες απ' τις μυρωδις
της ξυλσομπας
και της γκαζλαμπας.

στερα λα ρχονταν
να στριμωχτον στα νειρ μου.

Η κπνα στο λαμπγυαλο,
απομεινρι της σκοτεινις,
δειχνε στο φως του πρωινο
πως σιγοκηκε η γαλνη.

     Ανσα & 'Αρωμα

Η φων σου μαγεει τον νεμο
τον χρωματζει, τον ζεστανει.
Απλνεις τα μαλλι σου
να περσει απ μσα
να γνει απαλ το σφριγμ του
ν' αφσει, αρινη χτνα, την ανσα,
το ρωμ του.
ανσα κι ρωμα στο μαξιλρι σου
ανσα κι ρωμα στον πνο,
στα νειρ σου!!!

   'Ασβηστα Χνρια

πως στα μονοπτια
παραμνουν σβηστα
τα χνρια των λαθραων στρατοκπων...

Kρζουνε τυπωμνες
στο κορμ μου οι αναμνσεις,
φλογζει χρνια η ντροπ τους!

Τι κι αν καγομαι
και τη στχτη μου σκορπζω,
πλι με διαπομπεουν
ανεξτηλες οι καταδκες.

          Φυλλοβλο Δντρο

Στο φυλλοβλο δντρο μοισε κι εσ,
τναξε στον νεμο τα κιτρινισμνα φλλα
στο χμα να σαπσουν. Να σαπσουν!
Κοταξε το κυπαρσσι και το πεκο,
γερννε με τη σκνη λων των καημν τους,
σων φερε η τχη στα κλαρι τους.
Τα λγια φτιχνουν φωλι,
σου τσιμπολογον τα φλλα,
κρβονται βαθι σου.
φλλωμα απνεμο, κρφος ζεστς.
Τναξε τα φλλα, κουσε τον νεμο
κι στερα τα λγια θα κρυσουν, θα πετξουν
κι λλα λγια θα φωλισουν μσα σου
λλες χαρς και λπες θα 'ρθουνε με την νοιξη.
Εσ θα στκεις δντρο περφανο,
μη λησμονσεις μως, δντρο φυλλοβλο.

       Στην Eξορα

Πρες τον κσμο
να τον ρουφξεις μονοκμματα
και βρθηκες εξριστος
μ' να τσιγρο στο μπαλκνι.
-χι εδ, κτω μονχα,
στους δρμους τσακζει η εξορα.

Το πετροβλημα  δεν τραξε τις συνειδσεις.
Οι γροθις σε πνεσαν, μεγλωσαν το τεχος.
Ξεθριασαν οι αφσες, περμενες να ξεφωνσουν,
οτε τα συνθματα ξεφνησαν στον τοχο,
καλφθηκαν με διαφημσεις.
Οι στχοι σε χραξαν,
ρυτδα-ρυτδα μετρω τα ποιματ σου.

Πρες τα μτια σου,
τα κλεισες στο κουτκι των γυαλιν.
Πρες τα χρια, τα δπλωσες
μαζ με τη σημαα στο συρτρι.
Πρες τ' αφτι σου και τα σφργισες,
στην εξορα, επες, δεν χρειζονται πολλ.

       Το Φεγγρι Αλλζει

Εναι βραδις που ξεφτζει το φεγγρι,
ασημι ροκανδια γεμζει τον κμπο
ο μακελρης νεμος.
Μικρ χαμοπολι ριγμνο στο χμα
η τελευταα λμψη,
η τελευταα ελπδα.
Το δντρο μαρθηκε,
ο φλος σκοτθηκε,
το λβαρο κηκε.
κομμτι-κομμτι σκορπζεις πατρδα.

Εναι βραδις που λινει το φεγγρι,
σταγνα-σταγνα υγρανει τη πλη,
υγρανει τα μτια μας.
Σκουριζουν τα εδωλα,
σ' να παλι τουφκι
σκοριασαν κι οι ιδες.
Η αφσα ξεθριασε,
οι δρμοι ησχασαν,
το πλθος κοιμθηκε.
ταριαξε στις ψυχς το «δε βαρισαι αδερφ

Εναι βραδις που το φεγγρι αυτοκτονε,
αιμτινες στλες χαλνε τον πνο μας,
χαλνε τα νειρ μας.
Μονχα ρδα και παπαρονες
με ζω πλημμυρζουν
στο θνατο του φεγγαριο.
Τα μτια σκοτενιασαν,
τα λγια ξεθριασαν,
τα στθια πουλθηκαν.
ρξανε την αγπη στο κρεβτι του μπουρδλου.

Εναι βραδις που το φεγγρι ξενυχτ,
παζει στ' αστρια «τα μλα»,
παζει στα μτια μου «αμπριζα».
Αηδνια τρελανουν την αρα,
την αρα που χαδολογ
τον θηρευτ των ονερων.
να παιδ γεννιται,
να στχυ ξεφυτρνει
μια σημαα κυματζει.
χλιες φωνς το τραγουδον:

Αυτς ο κσμος
δε μπορε παρ να ζσει.

            Τα  Λστιχα

Τα λστιχα ξεσκσανε τ' απνερα,
τινχτηκε η καταφρνια κι αρπχτηκε
στη μοναξι ενς ρομαντικο ποδηλτη.

Στις στρτες με τις λησμονημνες καντδες
οι θορυβδεις και γυαλιστερο χεμαρροι
σβσανε τα πατματα της ξυπλυτης αλητοπαρας,
σταμτησε στη διβαση ο ρυθμς της καρδις μας
ανλαβαν σηματοδτες τη ρθμιση.

Ψχνω στου δρμου τις σπρες παχις γραμμς
να βρω τα μυστικ του τροχονμου,
γνομαι σφριγμα κι αλλζω τη ρο της κνησης.
η πλη σαπζει στους στσιμους χεμαρρους!

Φιλργυροι πνιγμνοι στο βρχο της γραβτας τους,
λαμποκοπνε στο μποτιλιρισμα
της αηδας, της υπομονς, της σκψης τους.

Γνομαι χρι τσιγγανπουλου,
απλνω στα τζμια πσσα,
οι οδηγο μ' ευγνωμονον
τους κρβω το χος, τον ρρωστο λιο
κι ο τροχονμος χλμιασε.

Τα λστιχα τα πραν διαρρκτες
τα πγαν σ' λλες γειτονις,
βγκε στη σνταξη ο τροχονμος.

             Μαστχες

Βυθζομαι στα πεζοδρμια,
ανμεσα στα λευκ και τα μαρα σημδια,
στις πλκες με τις κολλημνες μαστχες
κι τσι αποφεγω την σφαλτο!

Οδς Αριστοτλους, στο πλακστρωτο
επμονα ξηλνω  κποιο μαυρδι
κι αλθεια νιθω τις ανσες
του φιλημνου στο στμα κοριτσιο
ν' αποκολλιονται απ τις πλκες...
τσι μαθα την αναζτηση, την εξακρβωση.

Στων παπουτσιν τις σλες
κρβονται λα τα μυστικ του δρμου,
σε μια ροζ, σε μια σπρη, σε μια πρσινη τσκλα...
κποια μετρει τις διαδρομς μου,
κποια νιθει το βρος μου κι απλνει.

Πριν λγο, κομματιστηκε στο γριο τσιμντο
η συντροφι που μου "κλλησε"
το πρω στην Τσιμισκ,
αιωνα της η μνμη...

              Ρζες

Γεμτος ρζες παντο ο κσμος.
Ρζες σε κενο το μικρ μπαλκνι,
στο δρμο που οδηγε στο διπλαν χωρι,
σ' λη τη διαδρομ του τρνου,
στον ουραν ανμεσα στ' στρα.
Ρζες στο ερημικ ακρογιλι,
ρζες στους δρμους της Αθνας,
του Πλαταμνα, του Πηλου,
της Σαλονκης, της Πλης
ρζες, ρζες, ρζες...

Τα δντρα χουφτνουν τη γη
και την κρατον αινια,
εμες δε φεγουμε παντοτιν
αλλζουμε μονχα και περνμε.
Περνμε κι αφνουμε ρζες
σκαρφαλωμνες, απλωμνες,
βυθισμνες, να ρουφνε εικνες.
Τις ζομε τις εικνες,
ζομε μ' εκενες κι λο περνμε...
καημνα δντρα!

                      Θεσσαλονκη 21/3/05

   Το Tρπιο Tαβνι

ποτε βρχει στζει η σκεπ,
δε μτρησα ποτ τις τρπες.
Στζει... πς γινε διτρητη!
Μρα τη μρα εξατμζομαι
κι αναστατνονται
τα ντομα και τα ποντκια
που ανασανουν τη ζω μου,
στο τρπιο ταβνι.

       Παποτσια

Ποις εξαφνισε τους ανθρπους
απ' το δρμο;

Στα πεζοδρμια απμειναν
παποτσια.
Απ συνθεια αντιγρφουν
την κνηση, περπατνε...
Οδηγονται στις διαβσεις,
σταματον στο φανρι
κι στερα συνεχζουν...

Ολκληρη πλη  χραπ-χρουπ,
χραπ-χρουπ...
κατπιε τη γλσσα της βους.
Κανες  δεν εχε τποτε
να πει προηγουμνως.

          Κκλος

σο κρατει του φεγγαριο ο κκλος,
τριγρισες στον ουραν μου...
Νχτες γεμτες σκις και νειρα!
Πτε μεσ' απ  σννεφα,
πτε μεσ' απ κλαδι
μας κουγε τ' αγρι.
σβησες τρα,
κλεισε ο κκλος...

     Πρες-Πρα

Πρα τη πτρα,
πρες το αγρι της αυγς.
Πρα το ξερκλαδο,
πρες τη φλγα του μεσημεριο.
Πρα τη ξεραμνη λσπη,
πρες το κοκκνισμα του δειλινο,
κθισα εγ στη παραλα της Σκοτνας
κι εσ στη κορυφ του Ολμπου,
να ονειρευτομε,
να φτιξουμε καινοργια Ελλδα!
Κι ονειρευτκαμε λη τη νχτα...
Κι ονειρευτκαμε στη ξαστερι...
Ακμα εκενη την Ελλδα ονειρευμαστε!

               Χθηκε...

Χθηκε στις ρες που κυλσανε,
μοιαζε μ' να μουντ ξημρωμα,
με το ανλιαγο το μεσημρι.
Οι ρες που τη πραν ναυγησαν
και σα παρξενο αγγι, δο τη ζλεψαν,
χλιοι τη μσησαν κι νας τη καρτεροσε.
Φορτθηκε στου ωροδεκτη τη καμπορα,
βρος αλλκοτο,
ο λεπτοδεκτης χλμιασε,
τη προσπρασε. Για πσο ακμη θα τη προσπερν;
Το ξυπνητρι που δεν χησε,
η σφαλισμνη πρτα στων δευτερλεπτων τ' αλνι
κι η τσακισμνη περηφνεια μου, τη μθυσαν...

Του Αντρειωμνου Το Τραγοδι...

Πολλ τραγοδια τραγουδσαμε...
Κποτε σε δρμους ρημους τις νχτες
Με φντο μιαν αφσα κολλημνη.
Κποτε σε διαδηλσεις
Με τη φων του πλθους.
λα τρα παρμειναν βουβ,
λα ξεχστηκαν,
'Αλλα προδθηκαν...
να τραγοδι μονχα θυμμαι
να αξχαστο τραγοδι.

Του αντρειωμνου ο θνατος,
Του αντρειωμνου το μαρτριο,
μνος, τραγοδι και κατρα.
Ανατριχισαν οι δειλο,
Αντριασαν οι απκληροι.
Δεν αντηχσανε τα Τρταρα, τα Ηλσια
Μτε ο Παρδεισος κι η Κλαση.

Για κενους που αναστανουν την ελπδα,
σους στεγννουν μρα - νχτα τη ζω τους,
σους κραδανουν να λβαρο αιματβρεχτο,
Για μια πατρδα,
Για μια σημαα,
Για μια σταλι αξιοπρπειας...
Ανβλυσε του αντρειωμνου το τραγοδι.

               Μια Κυριακ...

Μια Κυριακ, να ξεφντωμα τρελ,
ταν λη η ζω σου, ταν η ανμνησ σου
να ποτρι κκκινο κρασ.
Χρωμτιζες τους τοχους, τις καρδις μας,
σαν το ηλιοβασλεμα στο Λευκοπργο,
μια Κυριακ, να ξεφντωμα τρελ.
Παρθυρο ανοιχτ, λο τον κσμο βλεπα
μες στην καρδι σου και τον κερνοσα
να ποτρι κκκινο κρασ.
ταν λη η ζω σου, ταν η ανμνησ σου
το πανηγρι στο χωρι, νας ζεμπκικος,
να στροβλισμα στην πστα.
Βσταξε ο λεβντικος χορς να ηλιγερμα,
να ηλιοβασλεμα στο Λευκοπργο,
κι στερα... κι στερα  ρθε η Δευτρα.

Ξφυγαν Tα νειρ Μας

Ξφυγαν τα νειρ μας,
Μες στον βορι σκορπστηκαν.
Στους δρμους
Σβστηκαν τα χνη μας,
Ξεχστηκε η μορφ μας,
Χθηκαν οι αφσες...
Πσω δεν μεινε κανες
μειναν πολ λιγτεροι.
Ξφυγαν τα νειρ μας,
Tο νο αμα,
Tα παιδι μας, δικαστς.
Δεν θα 'χουνε ν' ακοσουνε πολλ...
Θα μας καταδικσουν.

     Αρινη Αγπη

Εναι η απσταση που δεν λιγοστεει
και η σιωπ που γμισε
το ακατστατο δωμτιο
κι οτε γραφ...
Δεν κοιταχτκαμε ποτ στα μτια,
δεν ταξιδψαμε της τλμης το ταξδι,
ανεξερενητοι στεκμαστε.
Εσ κι εγ δυο ρημοι,
παρλληλοι δρμοι,
εσ κι εγ δυο γνωστοι.
Κι εναι οι ανσες μας
στχοι στον αρα,
μαζ στροβλισαν
κι ενθηκαν και δρσισαν.
'Aνοιξε τα παρθυρα στον νεμο
να 'ρθω να σε χαδψω.

             'Ατιτλα

1
. Θαρρες δε ξεχωρζω το τοπο,
    το αδιξοδο του δρμου μας;
    Θαρρες δε ξρω πως δε γνεται
    εγ να σε ποθ;

    Χρισ μου μονχα μιαν ελπδα,
    να αποκομπι για να στηριχτ,
    να σινιλο ν' αγναντεω...

2. Σπζεις τη σιωπ σου...
    Δεν ακος τον αντλαλ της
    Στο απναντι γπεδο,
    Οτε στον αντικριν βρχο...

    Στην οθνη του pc μου
    Σκει ο χος της και ξεκουφανει!

          Χ-Κου

Ξφυγαν τα νειρ μας
Κι σοι σταθον εμπρς μας δικαστς
Δε θα 'χουνε ν’ ακοσουνε πολλ...
Θα μας καταδικσουν

Στα νειρ σου
μια μολτοφ
ξερνει επαναστσεις!

Τα νειρ μου καμαρνω
στον καθρφτη...
Και σωπανω.

Στα δυο σου μτια
βρκε η νχτα
γεφρι να περσει...

Δεν εσαι δσος...
Πευκοβελνα εσαι,
στο πουκμισ μου...

              'Αγγιξες...

'Αγγιξες τη παλμη σου στο παγωμνο τζμι.
Απ το χρι της καρδις απλθηκε αχν το αποτπωμα.
Κνω τα μυστικ σου να διαβσω,
σπασε το γυαλ,
πρωναν και δεν τ' ντεξε.

    λοι Οι Θασοι...

λοι οι θασοι της νχτας
παζουν βουβ για εμς.
Κι εμες στα νειρ μας βυθισμνοι
περιφρονομε τους πλανδιους
νυχτερινος θισους.

    Μια Ηλιαχτδα...

Μια ηλιαχτδα τον τοχο να εμβολσει,
να διαπερσει και τη μορα μας
που στθηκε πλτη στη μοχλα,
δπλα στον πνακα ανακοινσεων,
μπροστ στο να και μοναδικ παρθυρο.
Πρτες, διδρομοι... να τηλφωνο!
Στοχειωσε το κουδονισμα του,
γινε να με το βμα, την ανσα,
την αξιοπρπει μας.
...μια ηλιαχτδα να ελευθερωθομε.
Μονχα να περσει μσα μας,
να μας πυρσει, να λισει τη μιζρια μας,
κι λα μια στοβα μπζα, ο τοχος,
το τηλφωνο, ο πνακας ανακοινσεων
κι ο δεσμοφλακας... η μορα μας.

       Στη Σκψη Σου...

...Στη σκψη σου να στροβιλσω
ττοιες ρες,
μχρι ανπλωρα στη θλασσα
τα βσαν σου ν' αρμενσουν
καρβια ταξιδιρικα
κι ταν χαθονε στον ορζοντα
κι ανασκιρτσουνε τα στθη σου,
διξε με να μη με συνηθσεις
διξε με αλλο για να πετξω.

            «λιε...»

«λιε, πς τσι πρωρα ξεψχησες,
πς σ' κρυψε η συννεφι
»;

Πλαγιζοντας, δυο πχες βρκε σκσιμο
και κρυφοκοταξε τον Λευκοπργο.

          Επστρεψες...

Επστρεψες κι μως δε μλησες,
Δεν επες οτε "καλημρα",
Πρασες απ δπλα...
Κι εγ, αρατος στα μτια σου,
Να μετρω βμα το βμα σου,
Ανσα την ανσα σου...
Πσο λθος σ' εχα μετρσει!

         Φναξε...

Φναξε... η φων σου ν' ακουστε…
Ν' ακοσουν λοι τι ζεις,
να νισουν πως υπρχεις,
να ζεσταθε η καρδι σου,
να με τρομξεις, φναξε...
Ν' αλλξουν κφραση τα μτια σου,
να σου χαλσουν το πορτρτο,
η πλνη μου να καταρρεσει...
Μχρι το νο βλμμα σου
να συνηθσω!

      Περιφρορηση

Στη μοναξι μου με τη σιωπ σου απντησες
Γρνει η ματι σου στο γνωστο
Εναι η καρδι σου κλειδωμνη
Κι λα παραφυλνε
Του κορμιο σου
Τα ξνα στγματα
Τα ξνα αποτυπματα
Μη νοθευτον τα χνη τους
Μη ξεχαστονε
Σαν σε τυλξουνε τα χρια μου...

     Αμφιβολα

Σκβω πλι μσα μου
να σκψω, να 'βρω στχους
κι λο αμφιβλλω...
Θ' αναδυθ ξαν
πσω στο φως;

  Το Στερν Καμρι

Ο λιος χαμηλνει,
οι σκις μεγαλνουν
στο πλακστρωτο της παραλας
κι ρχονται κποιοι
που ξμειναν απ καμρι,
να ευφρανθον και να κομπσουν
για τη μεγλη τους σκι...
Ννοι με τη σκι γιγντων,
με το σουροπωμα θ' αλλξουν ρτα
για ολφωτες πλατεες
προτο ξεπσει το καμρι τους.

Αναρριχισαι Στο Φεγγρι

Αναρριχισαι στο φεγγρι
για να ξεφγεις απ' τις κοφτερς,
τις θλιβερς βουνοκορφς
που σου θυμζουν τα φτερ σου...
Τα εχες ξεπουλσει, στα κψανε με βα
δε θυμμαι...
Τρα εκε ψηλ ταν θα φτσεις,
τα χρια σκωσε φτερ να μοιζουν.
Οι κοφτερς κορφς σε περιμνουν...


 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers