-

Dali &

-


-








.

--.


.

./.

 
 

 

: 1

                                                Βιογραφικ

     Ο Ιωννης Μαλλας Μαλλας (~491-578) υπρξεν ο 1ος Βυζαντινς χρονογρφος, που με τη τεχνικ αλλ και τα ελαττματα του σημδεψε χι μνο μια σχολ ελληνοφνων συγγραφων αλλ και τη διεθν γραμματεα. Λγα εναι γνωστ για το πρσωπο του κι αυτ προκπτουν απ το διο το κεμενο του.  Το νομα του εναι πιθανν εξελληνισμνη μορφ αραμακο ρου που σημανει ρτωρ, ρα συμπερανουμε πως πρπει να ταν ελληνομαθς εξελληνισμνος Σρος, εν ασκοσε επγγελμα σχετικ με τα νομικ. Του αποδδεται 1η φορ απ τον Ιωννη το Δαμασκην κι αργτερα εμφανζεται στον Κωνσταντνο Ζ' τον Πορφυρογννητο, πως επσης η απδοση του επωνμου ως Μαλλας. Υποστηρζεται πντως η προλευση του κι απ το επιτατικ Μα και το Λλας, με την ννοια του ομιλητικο, πολυλογ και κατ' επκταση λογογρφου και ρτορα.
     Η γννηση του τοποθετεται περ το 470/80 αργτερα κι ταν απ την Αντιχεια, ττε μα απ τις σημαντικτερες πλεις του Ρωμακο κρτους, πλοσια, πολυνθρωπη και σημαντικ πνευματικ κντρο. Απ την λλη βρισκτανε στο επκεντρο της μχης μεταξ ορθοδξων και μονοφυσιτν. Κατ το στερετυπο που θελε τους χρονογρφους να 'ναι συνθως μοναχο, το διο εχε ειπωθε και για τον Μαλλα. Οι σημερινο μως ιστορικο δεν δχονται αυτν την ερμηνεα, καθς λεπουνε σχετικ στοιχεα. Αντιθτως εικζουνε, τσο απ την ιδιτητα σο κι απ τις πηγς που 'χε πρσβαση, τι θα 'πρεπε να τανε λακς, εργαζμενος στην αυτοκρατορικ διοκηση. 
     Eκπαιδεθηκε στην Αντιχεια, που ταν μλλον νομοδιδσκαλος. Μετακμισε μως επ βασιλεας Ιουστινιανο, στη Κωνσταντινοπολη, σως μετ τη λεηλασα της Αντιχειας απ τους Πρσες το 540 κι εργστηκε εκε, στο κντρο δηλαδ της ρωμακς πολιτικς. Το μνο που ξρουμε απ τον διο, εναι τα ταξδια του στη Θεσσαλονκη και στον Πανεα. Εναι γνωστς για τη Χρονογραφα του, αποτελομενη απ 18 βιβλα. Η αρχ και το τλος της μως χαθκανε και στη τωριν της κατσταση αρχζει με τη μυθικ ιστορα της Αιγπτου και τελεινει με την εξερευνητικ αποστολ το 563 στη Ρωμακ Αφρικ υπ την ηγεσα του ανηψιο του Ιουστινιανο, Μαρκιανο.
     Μερικο πιστεουν πως κανονικ τελεωνε με το θνατο του Ιουστινιανο. Στο ργο του αυτ εστιζεται αρχικ στην Αντιχεια και στα κατοπιν βιβλα στη Πλη. Αυτ μως, εκτς απ την ιστορα του Ιουστινιανο και των μεσων προκατχων του, χει μικρ μνον ιστορικ αξα. Στηρζεται στον Ευσβιο της Καισαρεας και σ' λλους συγγραφες, αναμιγνοντας μ' εμπιστοσνη, μθους, βιβλικς ιστορες, εικνες απ τη Ββλο και πραγματικτητα. Το 18ο βιβλο του, που ασχολεται με τη βασιλεα του Ιουστινιανο, εναι επσης χρωματισμνο απ την επσημη προπαγνδα. Ο διος, ταν υποστηρικτς της Εκκλησας, του Κρτους και των μοναρχικν ιδεν. Αν και μερικο τον χουνε ταυτσει με τον πατριρχη Ιωννη Σχολαστικ, η ποψη θεωρεται γενικ εσφαλμνη.
     Στη Πριμη Βυζαντιν περοδο η χρονογραφα ακμζει τον 6ο και τον 7ο αινα. Καλλιεργεται κυρως απ μοναχος και γι' αυτ ονομζεται και μοναστικ χρονογραφα. Οι συγγραφες αυτο δε διαθτουν ιδιατερη παιδεα, χουν ωστσο αφομοισει τη γνση της Ββλου. Οι χρονογρφοι παρακολουθον τσι την ιστορα ως "Ιστορα Σωτηρας" που κινε ο Θες για τον νθρωπο. Τα γεγοντα ερμηνεονται χριστολογικ ως ενργειες του Θεο. Ο χρονογρφος δεν ενδιαφρεται να τα ερμηνεσει να τα αναλσει ορθολογιστικ. Απευθνεται σ' να ευρ αναγνωστικ κοιν αποτελομενο απ ευσεβες χριστιανος. Το φος εναι λακτροπο κι ιδιωματικ και η γλσσα συνθως απλ και προσιτ, πολ κοντ στην ομιλουμνη της εποχς, γεγονς που καθιστ τα κεμενα αυτ γλωσσικ μνημεα της εποχς. Σημαντικτερα ργα εναι η Χρονογραφα του Ιωννη Μαλλα, του Ιωννη Αντιοχα και το Πασχλιον Χρονικν.

     Παρ’ λη μως τη μικρ ιστορικ αξα της, η Χρονογραφα του αξιολογεται απ λλους θετικ, διτι βασζεται, πως υποστηρζουν, σε απωλεσθντα συγγρμματα αρχαων Ελλνων και Ρωμαων συγγραφων, πολλος απ τους οποους γνωρζουμε μνον απ την αναφορ που κνει σ' αυτος ο Μαλλας. Το ργο θεωρεται πντως σημαντικ σαν το 1ο υπρχον παρδειγμα ενς χρονικο γραμμνου χι για τους λογους, αλλ για την εκπαδευση των μοναχν και των απλν ανθρπων. Η γλσσα του δεχνει συμβιβασμ με τη καθομιλομενη γλσσα της εποχς. Χρησιμοποιε συνεχς τεχνικ ορολογα και γραφειοκρατικ κλισ και σε μια περοδο μετβασης απ τη λατινικ στην ελληνικ κυβερνητικ ορολογα χρησιμοποιε δανεισμνες λατινικς λξεις μαζ με τις ελληνικς αντικαταστσεις τους. Το φος του εκφρζει την απλτητα και την επιθυμα της μετδοσης των πληροφοριν στην τρχουσα καθομιλουμνη γλσσα. Το ργο γινε πολ δημοφιλς και χρησιμοποιθηκε απ πολλος συγγραφες μχρι τον 9ο αι.. Μεταφρστηκε στα σλβικα το 10ο αι. και μρη του χρησιμοποιθηκαν για το Πρωταρχικ Ρωσσικ Χρονικ.
     Διατηρεται σμερα σε συντομευμνη μορφ σ' να μοναδικ χειργραφο στην Οξφρδη, καθς επσης σε διφορα αποσπσματα. Σχετικ με τη Βυζαντιν χρονογραφα μπορομε να σημεισουμε, πως η ιστορα κι η χρονογραφα εναι 2 παρλληλες τσεις της βυζαντινς ιστοριογραφας, δη απ τη πριμη βυζαντιν περοδο. Οι ρζες και των δο βρσκονται στην αρχαα ελληνικ παρδοση. Το γεγονς αυτ εναι για την ιστορα ολοφνερο και προκπτει με στοιχειδη εξταση των βυζαντινν ιστορικν κειμνων. Πατρας της χρονογραφας θεωρεται ο (εξελληνισμνος Σρος) Ιωννης Μαλλας, που ζησε τον 6ο αι. μως φανεται πως χει τις ρζες της στα χρονικ πλεων (π.χ. Πριο χρονικ), τους υπατικος καταλγους κι λλες δευτερεουσες ιστορικς πηγς, που αναπτχθηκαν στην αρχαιτητα.

     Η πιο βασικ διαφορ για να χαρακτηριστε να ργο σαν χρονογραφα εναι η κθεση των γεγοντων απ κτσεως κσμου μχρι τις μρες του χρονογρφου, σε αντιδιαστολ με τα ιστορικ ργα, που εκθτουν τα γεγοντα μιας συγκεκριμνης μνο ιστορικς περιδου. Μια 2η βασικ διαφορ εναι η γλσσα που 'ναι γραμμνα τα κεμενα. Η λγια γλσσα των βυζαντινν ιστοριν δνει τη θση της στις χρονογραφες στη γλσσα που μιλιται κποια ακμα πιο λακ, αν και υπρχουν χρονογραφες γραμμνες σε μια μικτ γλσσα, που θυμζει συχν τη κοιν ελληνικ των Ευαγγελων. Σμφωνα με τον Μαλλα, ο αυτοκρτορας Θεοδσιος Α' (379-395) εχε μετατρψει τον να της Αρτμιδος στη Πλη σε "ταβλοπαρχιον τοις κοττζουσιν", δηλαδ σε χρο για να παζει ο κσμος ζρια.
     Η Χρονογραφα του Μαλλα, γρφτηκε τον 6ο αι. μ.Χ. αποτελε σημαντικ κεμενο για την ιστορικ πορεα του Ελληνισμο κι λου του γνωστο στην εποχ του κσμου. Το σπουδαο εναι τι βασζεται σε ργα αρχαων Ελλνων και Ρωμαων συγγραφων που χουν απωλεσθε και πολλος απ αυτος, τους γνωρζουμε μνο απ το ργο αυτ, απ την αναφορ που κνει σ αυτος ο συγγραφας της. Μεταξ των νω των 70 συγγραφων -πηγν του Μαλλα περιλαμβνονται οι, Ηρδοτος, Αρχλοχος, Πεσανδρος, Απολλνιος Ρδιος, Καλλμαχος, Φιλχορος, Πολβιος, Αρριανς, Δκτυς ο Κρητικς, Σσυφος ο Κος, Ευστθιος, Πυθαγρας, μηρος, Ορφας, Μανθων, Ισηπος, Πορφριος, Πλοταρχος, οι τραγικο ποιητς, Ευριπδης και Σοφοκλς, αλλ κι οι καθλου γνωστο, πως οι, Μγνος ο Καρηνς, Σρβιος ο Ρωμαος, Φειδαλας ο Κορνθιος, Φλρος ο υπομνηματιστς του Λιβου κ.. Διαβζοντας το κεμενο των λγων που ρει εληπτο κι ενδιαφρον και για τον αναγνστη που δεν χει μεγλη τριβ στην αρχαα γλσσα, βρσκει ο μελετητς ακμα πολτιμες πληροφορες γι' γνωστα συμβντα γεγοντα της ιστορας και να στοιχεα για πτυχς του παρελθντος που θεωρονται ως πολυσυζητημνες γνωστς. τσι το ιστορικ αυτ βιβλο καλε αφ' εαυτο σε αναψηλφηση του παρελθντος για επανεκτμηση των αποκρυσταλλωμνων δη απψεων.
     Παρακολουθμε την ιστορα της Ιος και των Αργεων Ιωπολιτν, των Ιωνιτν κατ τους Σριους, τους κττορες του ιερο του Κρνου στο Σλπιον ρος της Συρας. Μαθανουμε για τη Λιβη, τη κρη της Ιος και το γυι της, Αγνορα, κττορα της Τρου και Βασιλα της Φοινκης, το Βλο, πατρα του Αιγπτου και του Δαναο και τον Ενυλιο, για την ανρρηση Ελλνων βασιλων στην Αγυπτο και τη Κιλικα (κττορας ο Κλιξ, γυις του Αγνορα), τη Συρα (του παραχωρθηκε απ τον πατρα του Αγνορα) και τη Φοινκη (κληροδοτθηκε στο γι του Αγνορα, το Φονικα). Επσης θτει σε ιστορικ βση και την ιστορα της Ευρπης, θυγατρας του Αγνορα και του βασιλα της Κρτης Ταρου, αναδεικνοντας την ελληνικτητα των εν λγω περιοχν. Μας διηγεται για τα 3 ονματα κθε αρχαας πλης το τελεστικ, το ιερατικ και το πολιτικ, για καθιρωση της πορφρας ως βμματος για τους βασιλικος μανδες, χιτνες και χλαμδες στην Ελλδα και τη Ρμη, αναδεικνοντας την ελληνικτητα της εφερεσης κι ανδειξης ως σμβολο αλλ και σ' εμπορικ προν δη και μεταξ των Πελασγν. Η αναφορ στο κεμενο στο γεγονς, τι ο Σρος, γις του Αγνορα, συνγραψε με φοινικικ γρμματα, αποτελε μαρτυρα για την ελληνικτητα των γραμμτων που αναπτυχθκανε και χρησιμοποιηθκανε στη Φοινκη, χρα Ελληνικ, το 1ον απ τους Ελληνοφονικες του Αγνορος κι επομνως, τα βρκανε κι υιοθτησαν αργτερα μνο τα σμφωνα κι οι Σημιτοφονικες, κατ τις ανγκες τους. Και ββαια για τις ανγκες της Ελληνικς γλσσας των Ελληνοφοινκων απαιτετο το σνολο των συμφνων αλλ και των φωνηντων, που οι Φονικες δε χρειζονταν.
     ταν υποστηρικτς της εκκλησας και του κρτους και πραγματικς υπερασπιστς του θεσμο της μοναρχας. Στο ργο του, χρησιμοποιε αρκετς προγενστερες πηγς (π.χ. τον Ευστθιο Επιφανα) και το ργο του απευθνεται χι στους μορφωμνους αλλ στους μοναχος και τον απλ κσμο, κτι που γνεται 1η φορ απ χρονογρφο της εποχς του. Στον γραπτ του λγο χρησιμοποιε ακατπαυστα λξεις της καθομιλουμνης γλσσας (πως τεχνικ ορολογα και γραφειοκρατικος ρους) και παρ την επικεμενη στροφ της αυτοκρατορας απ τα λατινικ στα ελληνικ, αυτς παραθτει τους λατινικος ρους παρλληλα με τους ελληνικος. Το γενικτερο φος γραφς του εναι απλ, αποδδοντας την επιθυμα του να επικοινωνσει απευθεας με τον αναγνστη μσω της σγχρονης ελληνικς γλσσας πως αυτ εχε εξελιχθε στα χρνια του.
     Το ργο του Μαλλα απκτησε μεγλη φμη και χρησιμοποιθηκε πολ μχρι τον 9ο αινα. Μεταφρστηκε στα σλαβικ τον 10ο αινα εν κομμτια του εμφανζονται επσης στην Ιστορα των Περασμνων Χρνων που ταν γραμμνη στα αρχαα Ρωσικ. Το αυθεντικ σγγραμμα φυλσσεται σμερα τσο σε συντομευμνη μορφ σο και σ' επιμρους τμματα στο Πανεπιστμιο Οξφρδης. Υπρξεν ο 1ος Βυζαντινς χρονογρφος, που με τη τεχνικ αλλ και τα ελαττματα του σημδεψε χι μνο μια σχολ ελληνοφνων συγγραφων, αλλ και τη διεθν γραμματεα.
     Η Χρονογραφα του εναι μεγμα χρονικο Πλης και παγκοσμας ιστορας. Επκεντρο παραμνει, για το μεγαλτερο μρος του ργου τουλχιστον, η Αντιχεια και τα σ' αυτ τεκταινμενα, παρλληλα μως περιγρφεται, κατ τα πρτυπα παλαιοτρων εκκλησιαστικν ιστορικν, η ιστορα και μυθολογα του ττε γνωστο κσμου, παρλληλα με κενη της Παλαις και της Καινς Διαθκης. Το ργο απλνεται σε 18 βιβλα, εξ ων τα 17 γραφτκανε κι εκδθηκαν σο βρισκτανε στην Αντιχεια, καλπτουνε δε τη περοδο απ κτσεως κσμου ως το 526. Το τελευταο βιβλο γρφτηκε στη Πλη και σταματ στο τος 563, οπτε και θα κυκλοφρησε η ενισχυμνη κδοση. Κλενει δε, με την εκστρατεα του ανηψιο του Ιουστινιανο, Μαρκιανο, στην Αφρικ το διο τος. Καθς μως φανεται να 'χει χαθε η τελευταα σελδα του παλαιοτρου ελληνικο χειρογρφου, εικζεται πως η αφγηση κλεινε με το θνατο του αυτοκρτορα.
     Η δικριση ανμεσα στη περοδο της Αντιοχεας και κενης της Πλης εναι κομβικ, γιατ αλλζει λος ο χαρακτρας του ργου. Στο 18ο βιβλο πρωταγωνιστε η πολιτικ ζω της Πλης -η Αντιχεια χνεται τσο πολ απ το σκηνικ που η καταστροφ της απ τους Πρσες το 540 περν σχεδν απαρατρητη. Αλλ κι οι θρησκευτικς του αντιλψεις φανεται ν' αλλζουν, τουλχιστον αλλζει ο τρπος που τις εκθτει γραπτς και δημοσως: εν στα 1α βιβλα διακρνεται μα μμεση τατιση με τον μονοφυστισμ, στο τελευταο επικρατε η ορθοδοξα. Αν και στο ργο του γνεται εμφανς ο ρλος της Θεας Προνοας, που κινε την ιστορα, τα εκκλησιαστικ γεγοντα δεν εναι πολλ. Ο χρονογρφος μνει δογματικ αδιφορος, καθς δεν κνει καμμα μνεα στις χριστολογικς ριδες του 4ου αι., οτε στον ρειο και τη πολ σημαντικ Α' Οικουμενικ Σνοδο.

     Η θεματολογα της Χρονογραφας εναι η εξς:

Βιβλο 1: Κτση του Κσμου. Γνεσις, κατακλυσμς του Νε, πατριρχες του Ισραλ.
Βιβλα 2-4: Ελληνικ μυθολογα, αρχαο Ισραλ.
Βιβλο 5: Τρωικς πλεμος.
Βιβλο 6: Αιχμαλωσα του Ισραλ στην Βαβυλνα
Βιβλο 7: δρυση της Ρμης.
Βιβλο 8: Οι κατακτσεις του Μεγλου Αλεξνδρου.
Βιβλα 9-12: Ανπτυξη του χριστιανισμο και της Ρωμακς αυτοκρατορας.
Βιβλο 13: Μγας Κωνσταντνος και Μγας Θεοδσιος.\
Βιβλο 14: Θεοδσιος Β’.
Βιβλο 15: Ζνων.
Βιβλο 16: Αναστσιος Α’.
Βιβλο 17: Ιουστνος Α’

     Γνεται φανερ πως σο περισστερο η χρονολογα πλησιζει την εποχ του συγγραφα, τσο αυξνεται ο χρος κι η μφαση που κενος αφιερνει στο κεμενο. τανε σγχρονος των αυτοκρατρων Αναστασου Α', Ιουστνου Α', Ιουστινιανο Α' κι σως του Ιουστνου Β'. Αντλε τις πληροφορες απ να πλθος πηγν. Ακμη, εχε πρσβαση σε αρχειακ υλικ και χρονολογικος πνακες της Αντιοχεας και της Πλης, κτι που φανεται απ τη λεπτομερ περιγραφ των διπλωματικν επαφν της αυτοκρατορας με τους Πρσες. Για γεγοντα του καιρο του επικαλεται προσωπικς μαρτυρες αυτοπτν, πως και τις δικς του εμπειρες, π.χ. για τον σεισμ της Αντιοχεας το 526. Αν κι, πως αναφρθηκε, η θρησκευτικ ποψη του Μαλλα φανεται ν' αλλζει μεταξ Συρας και Πλης, η πολιτικ του αντληψη παραμνει σταθερ. Το ργο του αποκαλπτει ναν νθρωπο συνειδητ μοναρχικ, που εκθτει δυσμενς αδιαφορε για τη Ρωμακ res publica και τις ελληνικς πλεις-κρτη.
     Ως προς το περιεχμενο της, η Χρονογραφα του απογοητεει τον σημεριν αναγνστη. Ο βυζαντινολγος Κρολος Κρουμβχερ την αποκαλε ελεεινν κατασκεασμα, τον δε Ιωννη αμτοχον πσης παιδεας και τσον αγροκο και κατ την ιστοριογραφικν του τχνην και κατ την ιστορικν του αντληψιν και κατ την γλσσα, σον ουδες ποτ των προ αυτο. σο κι αν ττοιες κρσεις δεν χρησιμοποιονται σμερα, καθς η χρονογραφα χει τοποθετηθε σε πιο ακριβς πλασιο, η αλθεια εναι τι το ργο του Μαλλα βρθει ανακριβειν και χαοτικν συνθσεων, καθς ο συγγραφας παρνει ποικλα στοιχεα ιστορικ, θρησκευτικ και μυθολογικ, που στη συνχεια αναμειγνει μ' ελευθερα λγου πολ μεγαλτερη απ' τι θα δικαιολογοσαν οι πηγς.
     να απ τα πλον χαρακτηριστικ δεγματα αυτς του της πρακτικς, εναι η σνδεση της ελληνικς μυθολογας με τη Παλαι Διαθκη, σε αππειρα να εμφανισθε ενιαο αφγημα. Ο Σηθ, για παρδειγμα, ο 3ος γις του πρωτοπλστου Αδμ, παρουσιζεται ως εκενος που ονμασε τους πλαντες Κρνο, Δα, ρη, Αφροδτη κι Ερμ. Οι Ολμπιοι Θεο εναι ιστορικο βασιλες χωρν της Μεσογεου: μαθανουμε λοιπν πως ο Ερμς τανε βασιλις της Ιταλας και κατπιν της Αιγπτου, που τον διεδχθηκε ο γιος του φαιστος, ο οποος και 1ος επβαλε τη μονογαμα. Ανγει την αντιπαλτητα των Δμων των ρωμακν πλεων (Πρσινοι, Βνετοι κ.α.) στην εποχ του Ρμου, αρχαοι λληνες αποκαλονται με τον ττλο συγκλητικο, οι Μυριμιδνες ταυτζονται με τους Βουλγρους.
     Απ την λλη μως, στη Χρονογραφα παρατθενται πολλ και σημαντικ ιστορικ στοιχεα, ιδως σα χουν να κνουν με την εποχ του συγγραφα. Σημεινεται η απαγρευση του σημαδματος των δολων απ τον αυτοκρτορα Αναστσιο, το κλεσιμο της πλατωνικς ακαδημας απ τον Ιουστινιαν, οι διωγμο της θρησκεας των Μανιχαων απ Ρωμαους και Πρσες (523), καθς κι η χρση μας πρωμης μορφς του υγρο πυρς, του θεου απρου, σε ναυμαχα επ της βασιλεας του Αναστασου. Αξιλογες εναι οι περιγραφς κτισμτων κι αγαλμτων στην Αντιχεια, καθς κι οι Ολυμπιακο Αγνες της πλης, που διεξγονταν μχρι το 520 κι που συμμετεχανε και γυνακες, ανταγωνιζμενες στο τραγοδι, τον δρμο και τη πλη.
     Το ργο του Μαλλα γνρισε ευρυττη διδοση, χι μνο στην ελληνικ γλσσα κι εντς της Ρωμακς αυτοκρατορας, αλλ σ' λη τη ττε οικουμνη. Ουσιαστικ αποτελε τον «παππο» της σλαβικς, καυκασας κι εν μρει λατινικς κι αραβικς χρονογραφας. Ο συνδυασμς της μεθδου της κατ χρονολογαν κθεσης γεγοντων με τη παγκσμια χριστοκεντρικ ιστορα γννησε να νο γραμματειακ εδος. Απ τον Μαλλα θ' αντλσουνε πληροφορες πολλς απ τις Ανατολικορωμακς πηγς που χουμε σμερα διαθσιμες, πως το Πασχλιο Χρονικ, ο Ιωννης Δαμασκηνς, ο Θεοφνης ο Ομολογητς, ο Γεργιος ο μοναχς, ο αυτοκρτορας Κωνσταντνος Πορφυρογννητος, ο Ιωννης Σκυλτζης κι ο Ιωννης Τζτζης.


========================


                                      Χρονογραφα

(απσπ.
...Μετ το θνατο του πατρα του, καθς εχε ενηλικιωθε ο Θεοδσιος, ο βασιλις,
ζτησε να παντρευτε. Κι ενοχλοσε την αδελφ του τη Πουλχερα τη δσποινα, που ταν παρθνος, η οποα επειδ αγαποσε τον αδελφ της δεν εχε επιλξει να παντρευτε κποιον. Μλιστα, αφο εξτασε με περισσ φροντδα πολλ κορτσια παρθνα, κρες πατρικων απ βασιλικ αμα, μλησε στο Θεοδσιο το βασιλι, τον αδελφ της, με τον οποα ζοσε μαζ στο παλτι. Κι επε σε αυτν ο βασιλις Θεοδσιος:
   "Εγ θλω να μου βρεις μια πολ μορφη να, να χει ττοια
ομορφι που να μην χει καμμα γυνακα στη Κωνσταντινοπολη, που να κατγεται απ βασιλικ αμα απ συγκλητικ οικογνεια. Αν μως δεν εναι υπερβολικ μορφη, δεν ενδιαφρομαι, οτε αν ανκει στους αξιωματοχους, οτε αν εναι απ βασιλικ αμα οτε πλοσια, αλλ ακμα κι αν εναι η κρη του οποιουδποτε, αρκε να εναι μνο παρθνος κι ευπρεπστατη, αυτ θα παντρευτ".
     Κι αφο τα
κουσε αυτ η δσποινα Πουλχερα, στειλε παντο αγγελιαφρους για να το ερευνσει. ψαχνε κι ο Παυλνος, για να κερδσει την ενοι του.
     Στο μεταξ συνβη να λθει στη Κωνσταντινοπολη μαζ με τους συγγενες της, μια κρη ευπρεπς, λογιοττη, απ την Ελλδα, ονματι Αθηναδα, που μετονομστηκε Ευδοκα κι ταν κρη του Αθηναου φιλοσφου Λεοντου που ταν πολ επορος. Αυτ η Αθηναδα, η Ευδοκα, αναγκστηκε να μεταβε στη βασιλεουσα πλη στη θεα της για τον εξς λγο: Ο πατρας της ο Λεντιος που εχε δο γιους ενλικες, ταν επρκειτο να πεθνει κανε τη διαθκη του, που ριζε στη διαθκη του τους δυο γιους του, τον Ουαλριο και το Γσιο, κληρονμους λης της περιουσας που φηνε, λγοντας στη διαθκη: Στην Αθηναδα, την αγαπημνη μου γνησα θυγατρα, θλω να δοθον μνο εκατ νομσματα. Γιατ της εναι αρκετ γι αυτν η καλ της τχη, που ξεπερν κθε λλης γυνακας. Και πθανε ο Λεντιος ο φιλσοφος στην Αθνα.
     Μετ λοιπν το
θνατ του παρακαλοσε η Αθηναδα, η και Ευδοκα, τα αδλφια της, ως μεγαλτερους, πφτοντας στα πδια τους και ζητντας να μην ισχσει η διαθκη αλλ να μοιραστε μαζ τους δια τρα την πατρικ περιουσα, λγοντας τι δεν εχε διαπρξει καννα αδκημα, πως και εσες γνωρζετε, προς τον πατρα μας. Και δεν γνωρζω γιατ με φησε πορη ταν επρκειτο να πεθνει και μου χρισε μικρ μερδιο απ την ευπορα του μετ το θνατ του. Τα αδλφια της, μως, μειναν απαθες και οργισμνοι την διωξαν απ το πατρικ σπτι, που μενε μαζ τους. Και την δχτηκε αυτ η αδελφ της μητρας της, ως ορφαν, και την προσττευσε ως παρθνο. Αυτν αφο την πρε, πγε στην Κωνσταντινοπολη στην λλη αδελφ του πατρα της και θεα της. Και αφο την πραν για να προβλει αξισεις εναντον των αδελφν της, την προετομασαν για να συναντσει την ευσεβστατη δσποινα Πουλχερα, την αδελφ του Θεοδοσου του βασιλως. Και ταν την συνντησε της εξγησε με ελογο τρπο τι αδικθηκε απ τα αδλφια της.
     Και
ταν την εδε η Πουλχερα, ευπρεπ (μορφη) και ευυπληπτη, ρτησε τις θεες της αν εναι παρθνος, και πληροφορθηκε απ αυτς τι εναι παρθνος, αφο φυλχθηκε αγν απ τον πατρα της, που ταν φιλσοφος στην Ελλδα, και τι ταν πολ καλ πεπαιδευμνη στη φιλοσοφα. Και αφο πρσταξε αυτ και οι θεες της να περιμνουν φυλασσμενες απ κουβικουλαρους, αφο λαβε, λνε, το ατημα απ εκενην, πγε στον αδελφ της τον Θεοδσιο και επε σ’ αυτν τι Βρκα μια νεαρ πολ μορφη, κομψ, με τρπους και ευπρπεια, Ελληνδα, παρθνο, κρη φιλοσφου. Εκενος ταν το κουσε, καθς ταν νος, ενθουσιστηκε. Και αφο στειλε τον συμμαθητ και φλο του Παυλνο, ζτησε απ την αδελφ του με κποιο λλο πρσχημα να φρει μσα στο δωμτι της την Αθηναδα, την επονομαζμενη και Ευδοκα, για να την δει μαζ με τον Παυλνο πσω απ την κουρτνα. Και μπκε εκενη μσα. Και ταν την εδε, την αγπησε και ο Παυλνος την θαμασε, Και αφο την κρτησε και την κανε χριστιαν, γιατ ταν λληνας, και την μετονμασε Ευδοκα, την πρε γυνακα του, κνοντας βασιλικος γμους. Και απκτησε απ αυτν μια κρη ονματι Ευδοξα.
     ταν πληροφορθηκαν τα αδλφια της αυγοστας τι εκενη εχε γνει βασλισσα, κατφυγαν στη Ελλδα φοβισμνοι. Και αφο στειλε ανθρπους, φερε αυτος απ την πλη των Αθηνν στην Κωνσταντινοπολη με λγια καθησυχαστικ, και τους κανε αξιωματικος, αφο ο βασιλις τους προγαγε, τον λεγμενο Γσιο παρχο των πραιτωρων του θνους των Ιλλυριν, τον δε Ουαλριο μγιστρο, αφο επε σε αυτος η βασλισσα Ευδοκα, η αδελφ τους, τι: Εν εσες δεν με εχατε κακομεταχειριστε, δεν θα αναγκαζμουν να ρθω εδ και να γνω
βασλισσα. Εσες, λοιπν, μου χαρσατε την απ τη γννησ μου βασιλεα. Γιατ η καλ μου τχη κανε εσς να εστε δικοι απναντ μου, και χι η δικ σας για μνα γνμη.
     Επσης ο βασιλις Θεοδσιος τον Παυλνο, ως φλο του και διμεσο και συνδαιτυμνα με εκενον, τον κσμησε με πολλ αξιματα. Μετ απ αυτ τον προγαγε σε μγιστρο. Και ανλθε, καθς εχε ελεθερη πρσβαση στον βασιλι Θεοδσιο, ως κουμπρος του, και συχν συναντοσε την αυγοστα Ευδοκα ο Παυλνος ως μγιστρος.
     (…)
     Συνβη τσι μετ απ καιρ, ταν πγαινε ο βασιλις Θεοδσιος στην εκκλησα στα για Θεοφνεια, επειδ ο Παυλνος εξαιτας του ποδιο του δεν αισθανταν καλ, να μενει στο σπτι και να ξεκουραστε. φερε, μως, στον Θεοδσιο τον βασιλι νας φτωχς, να μλο απ τη Φρυγα πρα πολ μεγλο που ξεπερνοσε κθε περιγραφ. Και παραξενετηκε ο βασιλις και λη η σγκλητος απ αυτ. Και αμσως ο βασιλις, αφο δωσε σε αυτν που του φερε το μλο εκατν πενντα νομσματα, το στειλε στην αυγοστα Ευδοκα. Και η Αυγοστα το στειλε στον Παυλνο τον μγιστρο, ως φλο του βασιλι. Ο μγιστρος Παυλνος μως, καθς δεν γνριζε τι ο βασιλις το στειλε στην αυγοστα, ταν το πρε, το στειλε στον βασιλι Θεοδσιο, μλις μπκε στο παλτι. Και ταν το λαβε ο βασιλις, το αναγνρισε και το κρυψε. Και αφο κλεσε την Αυγοστα την ρτησε λγοντας, Πο εναι το μλο, το οποο σου στειλα; Και εκενη επε τι το φαγε. Και την ανγκασε να ορκιστε στη ζω του εν το φαγε το στειλε σε κποιον, Και ορκστηκε εκενη τι Σε κανναν δεν το στειλα, αλλ τι αυτ το φαγε. Και διταξε ο βασιλις να του φρουν το μλο και της το δειξε. Και αγανκτησε μαζ της, καθς απκτησε υπνοιες τι το στειλε στον Παυλνο, επειδ ταν ερωτευμνη μαζ του, και εκενη το αρνθηκε. Και γι’ αυτν τον λγο σκτωσε τον Παυλνο ο βασιλις Θεοδσιος. Και αισθνθηκε προσβεβλημνη η Αυγοστα Ευδοκα, αφο την κακολογοσαν, γιατ παντο γινε γνωστ τι εξαιτας της θανατθηκε ο Παυλνος. Γιατ ταν νας πρα πολ μορφος νος. Ζτησε, λοιπν, η Αυγοστα απ τον Θεοδσιο να μεταβε στους αγους τπους για προσευχ. Και της παρεχε την δεια. Και κατβηκε απ την Κωνσταντινοπολη στα Ιεροσλυμα για να προσευχηθε. Και χτισε στα Ιεροσλυμα πολλ κτσματα και ανακατασκεασε και το τεχος της Ιερουσαλμ, λγοντας τι Για μνα επε ο Δαβδ ο προφτης τι με την ευδοκα σου θα οικοδομηθον τα τεχη της Ιερουσαλμ, Κριε. Και αφο μεινε εκε και χτισε για τον εαυτ της βασιλικ μνμα, πθανε και θφτηκε στα Ιεροσλυμα. Και ταν επρκειτο να πεθνει ορκστηκε τι δεν ταν νοχη για σα την κατηγοροσαν για τον Παυλνο....

Το επεισδιο αυτ χρονολογεται περ το 444 στο Πασχλιο Χρονικ, στο τος 447/8 απ το Θεοφνη, εν ο Μαλλας το καταγρφει χωρς χρονολογικ νδειξη.

ἐξκουσεω: (λατ. Excusare): παραιτομαι, απχω απ τα καθκοντ μου, αναπαομαι, δεν κουρζομαι!

 

 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers