Πεζά

Ποίηση

Παραμύθια

Θέατρο-Διάλογοι

Δοκίμια

Ο Dali & Εγώ

Διαδικτύου

Εκδοθέντες

Κλασσικά

Λαογραφικά

Διασκέδαση

Πινακοθήκη

Εικαστικά

Λογο-Παίγνια

Σχόλια/Επικοινωνία

Φανταστικό

Ερωτική Λογοτεχνία

Γλυπτική

 
 

Διαδικτύου 

Πανταζής Έκτωρ: Μια Φωνή Πυρόεσσα... (συνέχεια)

 

   Σημ δική μου: Πριν ξεκινήσετε να διαβάζετε, έχω να πω πως ο Έκτορας που φιλοξενείται σε πιο πάνω σελίδαμ αλλά και με κομμάτια στην Ερωτική Λογοτεχνία, με τον Έκτορα Πανταζή που βρίσκεται δω, είναι το ίδιο πρόσωπο. Απλώς έχουμε να κάνουμε με δυο διαφορετικές καταστάσεις του ίδιου προσώπου. Τώρα το ερώτημα, ποιός είναι ο καλύτερος, ωριμότερος, πλουσιότερος, αφήνεται ν' απαντηθεί, -αν απαντηθεί- μέσα από την ανάγνωση. Προσωπικά πιστεύω πως κι ...δυο τους είναι εξαιρετικοί και πάντα... πυρφόροι! Καλήν ανάγνωση.
                                  15/6/'09        Π.Χ.


------------------------------------------------------------------------------------------------

       Του Μηδενός Και Του Είναι

Θεός της βροχής χορεύει μες στις αστραπές
Φλογέρα φλόγινη σκαρίζει τα σύννεφα
θειούχο νερό από ουρανό σύνεφο και φωτιά
γόνιμος ουρανός της γής
Πέφτει κεραυνός πετρώνει το ποτάμι και μαυρίζει
όλη η φωτιά γυρνάει στον ήλιο
μέσα από τις σκάλες των βουνών
Θεός της βροχής χορεύει μες στις αστραπές

Κόκκινη βροχή μες στο μαστέλο
κίτρινο ράμφος πεφταστέρι της νύχτας
πράσινες φωτιές φυτευτές φύλλωμα άνοιξης
πέτρες σαν δέντρα σαν φλόγες
σαν ξιφολόγχες στα λαγόνια του βουνού
λεπίδι το νερό κόβει το φαράγγι χωρίζει τα βουνά

Σκιρτούν εφηβικά φιλιά σμίγουν οι όχθες
αψίδες θεογέφυρα καμάρες του νερού
στο βάθος αχνίζει το νερό μαύρες ρίζες
ποταμός κυλά ελίσσεται ουδέτερο νεράκι
παραμυθάκι ρίζα της μνήμης
θεμέλιο αρχής μέσης και τέλους της αγάπης
Ρέμα το ρέμα δένεται τραχύ ποτάμι
Άνω κάτω ποταμοί πηγαίων ερώτων
πίνει η μνήμη το νερό των
Δέντρα και κοροϊδεύουν το ίσιωμα
Στραβόξυλα και κοροϊδεύουν τη φωτιά
Ρίζες και αψηφούν το φώς
Ρίζες και δουλεύουν τον έβενο
Δουλεύουν σκοτεινό καθρέφτη μνήμη με ρίζες μνήματος
  
Δέντρα του νερού καί ρίζωσαν  στο φώς
διάφανα βουνά γυάλινες κούπες ανάστροφες
μαύρο αστέρι στο κέντρο της φωτιάς
στεγνό λαγγάδι πέρασμα
νύχτα αγκίδα στο μάτι γύμνια
Σώμα λευκό μαύρη φλόγα
ανυπόφορο αίνιγμα σκοτεινιά μας
τρίχινος ήλιος που μας έλκει
μαγγανεία που δεν ξεθυμαίνει
Όχθοι σκοταδιού σκοτεινές χαράδρες
λαγόνια από νύχτα χείλη από φωτιά
Δέρμα του κόσμου πετσί της γής
Γή τσαλαπατημένη γή
φανέρωσέ μας το δίχτυ που μας αλιεύει
Πέρα απ τις φλόγες πέρα απ το αίμα
ο κύκνος της ζωής μαυρίζει
έρχεται σκοτεινός χειμώνας

Πύρινα γράμματα στην ασβεστόπετρα
άσβεστη πέτρα ήλιος φλεγόμενο άχυρο
Το ωόν των Ορφικών το επωάζει η Αυγή-

             Πουκάμισο Σαύρας

Των αγαλμάτων σιωπές ένα τοπίο εικόνων
ακινησία των λέξεων ακινητοποίηση τέχνης
σαν προσπάθεια να σώσει να λυτρώσει τις αγωνίες μας
Είδωλα καμόντων αποτυπώματα σιωπής
Χρυσά εκμαγεία των καταπλεόντων μέσα στο ακίνητο
η πέτρα φορά τη λεοντή της -επιμηκύνω Μυκήνες
αγγίζοντας λίγο τις σκιές από την άλλη μεριά του κόσμου
εκεί που η πίκρα είναι πικρή αδιαχώρητη
Του Τειρεσία τα χωριά έχουνε γλέντι
εσύ όμως μην παρασύρεσαι
μέσα στην εκδίκηση των ονείρων τους
Με την πέτρα μίλησαν τα μυστικά τους
με το εφύμνιο τίμησαν τη χαρά τους
και όλο το όνειρο περιέκλεισαν στην αγάπη
Αθόρυβα το χιόνι στρώνει την αστραφτερή σιωπή του

   Ο Ποιητής Κι Ο Θάνατος

Έτσι να ξέρετε τούτη τη ζωή
Μη τη θαρρείτε έτσι νωθρά
Δε γίνεται ασυνόδευτη από τη σκιά της
Και σαν δέντρο που όσο φεύγει για τα ψηλά κι απλώνει
Αντλεί από σκοτεινό καιρό και μαύρες ρίζες
Και πάνω σε κοινό κορμί
Πέφτει η σκοτεινάδα και γίνεται φώς
Σκοινί κορμί λαβύρινθο πατάει
Μα σα θα βγεί στο πέλαγο σε παρατάει -ΓΙΑ ΑΡΙΑΔΝΕΣ

Έχουμε την ευθύνη των ποιητών μας
Ο ποιητής κι ο θάνατος
                 Τά όπλα τους
Ποιητής: 24 γράμματα κι ένα κοντύλι
Θάνατος: τη λόγχη του που είναι σαν μηδενικό
Ποιητής : το ζάρι του ένα κανονικό ζάρι
Θάνατος: το ζάρι του είναι στρογγυλό  σαν αυγό

Ο ποιητής με τα 24 γράμματα χτυπά κοντύλι
Στην περγαμηνή
Ανοίγει μια φωτιά σαν την αθανασία
Ο θάνατος χτυπά κι ανοίγει τράφο και κυκλώνει την περγαμηνή
Ρίχνει  το ζάρι ο ποιητής ποτέ δεν πέφτει ανάερο μένει σαν φλόγα
Ρίχνει το ζάρι ο θάνατος κερδίζει η απώλεια
                                    Ερημώνουν οι κήποι του Γκιουλμπαχτσέ

        Η Δευτέρα Του Νερού

Κρυφά σαγόνια γης κρυφές λαγόνες γης
Σιγή θρεμμένη στη σιωπή σε σιγανή φωτιά
Φωτιά στο χώμα τσουκάλι της ζωής
Βρασμός και μέγας κοχλασμός
Το αβγό που κλώσσησε η αυγή
Ξεβράστηκε από την κοιλιά του μηδενός
Στους όχτους του σκοταδιού
Ύπαρξη γιομάτο άστρα και νύχτα γεμάτο
Ήλιο και καρδιά

Ποιητές που κάηκαν μέσα στα ίδια τους τα λόγια
Ποιητές που το είναι τους απότομα φλογίστηκε
Ποιητές που μαύρο είχαν άστρο κι έφυγαν αγνώριστοι
Ποιητές που η φωτιά τους σέλας και φωτίζει

Το σώμα σου με καθρεφτίζει σαν πηγάδι
Πίνω την αλόη του δεν με καταπίνει

Κορμί άστατο ποταμάκι
Πίνω αλόη πίνω κορμάκι
Πίνω νερό από φεγγαράκι
Πίνω φεγγάρι

Λακάκια φυτείες του ανέμου
Ανάσα φωλιά αλκυόνας
Μές στη φωνή αρχίζει η μουσική
Είσαι τραγούδι στο χορό
Είσαι χορός  φωτιάς γέννημα
στους πέντε ανέμους

    Διάτρηση Σκοταδιού

Στων Ασκληπιείων τα τεμένη
καρδιά τα μάλα τεταμένη
Οι σκιές μας στενές λόγχες ίσκιοι κυπαρισσιών
τρέμουν κάτω από τη φλόγα του ήλιου
σαν πέσει θα σμίξουν στο μάκραιμά τους
τη σκιά της γής που θα γείρει πάνω τους
Το σώμα μας μαλακά θα τυλίγει γύρη
Τί είμαστε τι δεν είμαστε
Η σκιά μας που μας ονειρεύτηκε;
Διαμαρτύρομαι ανάμεσα σύμπαν και σύμπαν
εγώ που ονειρεύτηκα τη σκιά μου
να είναι ελεύθερος κανείς  ολόγυρα ν αναπνέει
Ποιό σύμπαν με ονειρεύεται πάνω που τ ονειρεύομαι;
Το θαύμα αστράφτει στην καρδιά
Θρυματίζονται οι μέδουσες του σκότους
σκόνη τ ατσάλινα καρφιά
ένα μηδέν οι Μήδοι σκοντάψανε σ ανθρώπους
Μές στην αμηχανία και άθελά του
οι φλέβες του φτιάχνουν αγγέλους
ακούσια μνήμη και θυμάται μορφές του απείρου
αινίγματα που μπαινοβγαίνουν στο αίμα με ροή φωτός
Φλόγα από την κρυφή μας ζέστη
λευκότερη από πυρωμένη ασβέστη

         Το Μέσα Έγινε Έξω

Μαζί με την άμπωτη που ξέβρασε τα όντα
πετάχτηκε
ξεβράστηκε και το εφτάστερο κλωνάρι της ύπαρξης
ο άνθρωπος
νωπή σα γή η μητέρα μας φωτίστηκε μες στο διάφωτο
το σπίτι μας
Πρώτος θεών μητίσατο πάντων έρως στις πλαγιές
του σύμπαντος
τα ηφαίστεια γίνανε βουνά το έν κληρώθηκε
η πολύ ύπαρξις
των μυστηρίων η συνέχεια φούντωσε τη γή τρυφερή
σα γή πάλλει
στους αιθέρες αιχμάλωτη ομορφιά πλημμυρισμένη
αποικία βίων
βιαία σημαντική όλο νόημα νοήσεως η συνέπεια
εξοχική των άστρων
πλατυτέρα γαστέρα χορευταρού βαρυτική
και άπατη
άφταστη αιέν αιών αιεί όν περίδρομη πυρίδρομη
ασπαίρουσα
αστερουσία γενναρχική τιμία ένδοξη των άστρων
συσχέτιση
σύμπλοκη φωτός φώσκει θρώσκει θρήσκα έθνη
κληρωτά φωτός
απείρου ουσία αληθούς απεραντωσύνης άπλα
διάττουσα
πλήρης ουρανού στα όρια του νερού άτια αττικά
στις μετώπες
Βάλλ' ούτως αίκεν τι φάος Έλλησι γένοιο

 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers