-

Dali &

-


-








.

--.


.


 
 

 

Χαλεπς Γιαννολης, (1851-1938) Γλπτης
 
Δημιουργα Ανμεσα Στη Τρλα & Στη Μεγαλοφυα...

     Θεωρεται ο κορυφαος λληνας γλπτης και τ' νομ του συνδθηκε με τη "Κοιμωμνη" του -γλυπτ εκπληκτικς ομορφις- που βρσκεται στο Α' Νεκροταφεο Αθηνν και παριστ κρη που κοιμται τον αινιο πνο. 
     «Ορκιζμεθα τι ο Γιαννολης Χαλεπς παθεν τας φρνας, το πρτον, κατ το 1879 τος. Τα πρτα της φρενοπαθεας συμπτματα ταν γλως νευ λγου, φβοι, ενοτε περ της ζως του, ενοτε επετθετο κατ του πατρς του και των οικεων του, πασχεν ονειρξεις συνεπεα αυνανισμο προελθντος εξ αποτυχντος ρωτος και λαν πιθανς τοτον εναι η κυρα του νοσματος αιτα. Ακολοθως απεπειρθη πολλκις ν' αυτοχειριασθ. Εγνετο χρσις της οικεας θεραπεας νευ αποτελσματος προντος μλιστα του χρνου, βαινε και βανει επ τα χερω. στε δη καθσταται επικνδυνος, διτι χι μνον κατ των γονων κι οικεων επιτθεται, αλλ και κατ του τυχντος: στε ο πατρ του εναι αναγκασμνος να τον χει αδιαλεπτως υπ φρουρν. Αι ονειρξεις κι αι προς τον αυνανισμν τσεις εξακολουθοσι. Λαβντες υπ' ψιν τα ανωτρω βεβαιομεν τι εναι απλυτος ανγκη η εισαγωγ τοτου εν τνι φρενοκομεω προς αποφυγν απευκταου».
     Μ' αυτ την νορκη πιστοποηση των συμπτωμτων της ψυχασθνεις του, εισχθη στο ψυχιατρεο της Κρκυρας, το 1888. Τον διο χρνο, σαν απ σκοτειν σμπτωση, ο Βαν Γκογκ θα παραφρονοσε και θα κατρρεε οριστικ η σκψη του Ντσε. πως μως επισημανει ο Φουκ, η τρλα εναι εκενο το στοιχεο ακριβς που κνει το ργο τους ν' ανογεται στον σγχρονο κσμο. Απαρλλακτα, εναι η τρλα του Χαλεπ που σφργισε την πρσκλησ του για να περσει, με μια δετερη, τη «μεταλογικ», πως την αποκαλον περοδο, στη νεωτερικ τχνη του 20ο αινα.
     Γιατ ο Χαλεπς αποσρθηκεν απ την αργσυρτη ανπτυξη του δετερου μισο του 19ου αινα και ξεχστηκε απ να αθηνακ περιβλλον εφησυχασμνο μσα στη νεοκλασικ αισθητικ, τον εμπειρισμ και τον επιστημονισμ του θετικισμο, για να κληθε να επιστρψει στην εκσυγχρονιζμενη κοινωνα του Μεσοπολμου, που μσα στη δυναμικ ανπτυξ της ξυνε τις συγκρουσιακς αντιφσεις και συνακλουθα τις υπαρξιακς αγωνες κι εν ο υποκειμενισμς αποσρθρωνε την κυριαρχα του αντικειμενισμο και του ορθολογισμο. Ο Χαλεπς αναγνωρσθηκε εκ νου ταν οι πρωτοποριακς καλλιτεχνικς τσεις, ο πριμιτιβισμς, ο εξπρεσιονισμς, η αφαρεση κι ο σουρεαλισμς προσλαμβνονταν στην Αθνα ως τα να κελεσματα του καλλιτεχνικο εκσυγχρονισμο.
     Αυτ δηλαδ που περισστερο εχε αλλξει -κι εχε αλλξει ριζικ, στη διρκεια των 45 χρνων της απουσας του-, ταν ο κσμος κι χι ο απομονωμνος στο παραλρημ του, καλλιτχνης. Τα ργα του «θα τα υπγραφαν κι αυτο οι κιουμπστ», γραφε το 1927 ο ττε διευθυντς της Εθνικς Πινακοθκης Ζαχαρας Παπαντωνου, διαβεβαινοντας τους αναγνστες του πως ο Χαλεπς «μπορε να λεχθε μοντρνος γλπτης!»
     Αλλ δεν επρκειτο απλ για τις νεωτεριστικς υφολογικς εξελξεις που εχαν επισυμβε στον περιορισμνο χρο της τχνης και οι οποες επαναπροσδιριζαν τα κριτρια αποτμησης της γλυπτικς του. Πολ καθοριστικτερη, αν και σμφυτη με τις τεχνοτροπικς αλλαγς, ταν η μεταστροφ των αντιλψεων της κοινωνας για την τρλα. ταν καταδικσθηκε στην υποχρεωτικ σιωπ κι απραξα του συλου και της οικογενειακς επιτρησης, θριμβευαν οι αντιλψεις του Cesare Lombroso για τις γενετικς και παθολογικς συσχετσεις τρλας και καλλιτεχνικο ταλντου. Στον Μεσοπλεμο μως, η ψυχανλυση εχε δη καταφρει να ανασρει απ τη λησμονι τον αποθαρρυμνο και δυσφημισμνο λγο των ψυχικ διαταραγμνων για να τον επανεντξει στους κδικες των σημεων και των σημασιν, ως «παρακαταθκη νοημτων». Μσα απ' αυτ την σχατη αππειρα της λογικς να χειραγωγσει την τρλα, επιστμονες, διανοομενοι και καλλιτχνες σκυβαν πλον με προσοχ για ν' αφουγκρασθον τα λγια των ψυχοπαθν, καθς τους απδιδαν το προνμιο της ενδεχμενης ομολογας βαθτερων αληθειν της παρξης. «Αυτ τα συντρμμια -ομολογοσε ο Παπαντωνου για τα ργα του Χαλεπ- ενε πλαστικς σκψεις, πολ συχν φωτεινς (...) Μας επιτρπουν να διαβζουμε μσα στο σκοτδι». Ο Πικινης θα προχωροσε αργτερα πολ περισστερο: «Εις τα ργα τοτα κρβεται της γλυπτικς το μγιστον μθημα, η τλεια των αρχν της η πλρωση, των αρχν που εναι τκνα των αδιων νμων του παντς...»
     Οι νεοτεριστς καλλιτχνες, απ τους ιμπρεσιονιστς και μετ, εχαν κατισχσει των διαδοχικν κατηγοριν για τρλα και εκφυλισμ και ενθαρρνονταν να εκφρασθον παραβατικ, δχως προκαθορισμνους περιορισμος. Τους ζητοσαν πλον να δεξουν αυτοσια την δια τους την ιδιωματικ απκλιση, να εκφρζουν τον σχατο υποκειμενισμ τους, ακμα και τις εμπειρες στους χρους του λογου. Μσα σ' αυτς τις συγκλνουσες κοινωνικς και καλλιτεχνικς μετατοπσεις και τις διασταλτικς επανεγραφς των ορων του νοματος, του λγου και του αισθητικο, γινε δυνατ ο, εγκαταλελειμμνος να βσκει τα πρβατ του σ' να χωρι της Τνου, Χαλεπς να ανακηρυχθε -δπλα στον Παπαδιαμντη- σε γιο της νετερης ελληνικς τχνης.
     Γεννθηκε στο πανμορφο χωρι Πργος Τνου, στις 24 Αυγοστου 1851. Ο πατρας του Ιωννης, διηθυνε, σε συνεργασα με τον αδελφ του, τη μεγλη οικογενειακ επιχερηση -εργαστρι μαρμαρογλυπτικς με παραρτματα στο Βουκουρστι, τη Σμρνη και τον Πειραι. Μεγαλτερος απ τα πντε αδλφια του, προοριζταν απ τους δικος του να σταδιοδρομσει ως μπορος, αλλ ο διος αντδρασε θλοντας να σπουδσει γλυπτικ. Μαθτευσε, απ το 1869 ως το 1872, στη Σχολ Καλν Τεχνν της Αθνας κοντ στον Λεωνδα Δρση. Τον επμενο χρνο, με υποτροφα του Πανελλνιου Ιδρματος Ευαγγελιστρας Τνου, φυγε για να σπουδσει στην Ακαδημα του Μονχου, που και μαθτευσε κοντ στον Μax Windmann, μχρι τις αρχς του 1876.
     Δυο ργα των χρνων της μαθητεας του, "Το Παραμθι Της Πεντμορφης" κι "Ο Στυρος Που Παζει Με Τον ρωτα", εκτθηκαν και βραβεθηκαν στο Μναχο, εν με το τελευταο συμμετεχε και στην κθεση των Αθηνν το 1875, μαζ με το ανγλυφο της "Φιλοστοργας" (Μουσεο Τηνων Καλλιτεχνν, Τνος). Το 1876 επστρεψε στην Αθνα κι νοιξε δικ του εργαστρι, αρχικ κοντ στο Σνταγμα, αργτερα στην οδ Μαυρομιχλη. Τελεωσε στο μρμαρο, το 1877, τον "Στυρο" κι εργστηκε για προτομς, επιτμβια κι λλες παραγγελες. Τον διο χρνο πρε τη παραγγελα για το επιτμβιο της Σοφας Αφεντκη, που του 'δωσε την ευκαιρα να σμιλψει το σημαντικτερο ργο της νετερης ελληνικς πλαστικς, τη "Κοιμωμνη" (μρμαρο, Α' Νεκροταφεο Αθηνν).

     "Στις αρχς του 1873 ρχεται στο ατελι του Γιαννολη Χαλεπ, η κυρα Αφεντκη για να του δσει μια παραγγελα. Μαζ της χει τη φωτογραφα μιας μορφης κρης... Μλις φυγε, αμσως βλθηκε να βασανζει το μυαλ του, τι ργο να κμει... τσι το τελεωσε, κατπι το σκλισε στο μρμαρο και η "Κοιμωμνη", το γαλμα που του δωσε τη φμη, βρισκτανε στη γνωστ θση του -μ' αλμονο δχως την υπογραφ του- πνω στον τφο της Σοφας Αφεντκη".
                          Δοκας Σ. "Γιαννολης Χαλεπς"  Κδρος, Αθνα 1978, σσ. 23-24.

    
Πριν παρασυρθε κανες στον θαυμασμ της ανλαφρης πτυχολογας και της ψογης, ψευδαισθητικς εκτλεσης στο μρμαρο, της υφς των ροχων, του δρματος κ.λπ., πρπει να συγκεντρσει τη προσοχ του στη νεκρικ μσκα αυτς της Κοιμισμνης -κατ τον Παλαμ- κρης. Η παργορη γαλνη που υπσχεται αυτ η ασλευτη μορφ, το ανιγμα που διαγρφει το κλειστ-εσωτερκ βλμμα και τα χαλαρωμνα μισνοικτα χελη, αυτ η ελχιστη χαραμδα που αφνει στο φτερογισμ της η τελευταα γνοια κι η λη κφραση, πλστηκαν με διαυγν -στατην- ηρεμα που δεχνει εντοτοις να συγκρατε κτι απ το ιερ λγος εκενης της οριακς στιγμς, που ζω και θνατος εφπτονται για μια και μοναδικ φορ. Η κρυφ γεωμετρα που συναρθρνει τους γκους κτω απ την επιδερμδα, η εντητα των διαδοχικν προφλ της ολγλυφης κεφαλς, ο ρυθμς του συνλου των επλληλων σχημτων που εναπθεσε, εσαε, ο γλπτης στη πτρα, συνιστον το εικαστικ υπβαθρο του ανεπανληπτου αυτο πλασματος.
     Τον χειμνα του 1877-78, δουλεει το κεφλι ενς "Στυρου" (γψος) και μια σνθεση με θμα τη "Μδεια", σε υπερφυσικ μγεθος, ταν κι εν σχεδν την εχε ολοκληρσει, εκδηλνει για πρτη φορ καταστροφικς τσεις. Ξεσπ και κατακομματιζει το γψινο πρπλασμ του. χει δη προηγηθε μια αποτυχημνη ερωτικ σχση, στην Τνο, με μια δεκαεξχρονη συγχωριαν του, που τη ζτησε σε γμο και του την αρνθηκαν. Η ψυχικ φρτιση απ τον δχως ολοκλρωση ρωτα, η ιδιατερα φορτισμνη πνευματικ νταση της εργασας του -καθς, πως γρφτηκε: «αναζητοσε το τλειο»- κι η σωματικ υπερκπωση, συσσρευσαν, σμφωνα μ' λες τις μαρτυρες, το κρσιμο εκενο εσωτερικ φορτο που διρρηξε τελικ ευασθητες αντοχς της σκψης του. «κανα λο Σατρους. -καταγρφει τα λγια του ο Στρατς Δοκας-. Ττε κανα και το κεφλι του Σατρου που χρισα στον ανιψι μου. Κντεψα μως να τον χαλσω κι αυτν. Τι δεν του πταξα για να τον σπσω. Βλπετε; Εδ εναι πηλς που του πταγα στα μοτρα κι εδ μολυβις και ξυσματα με τα νχια. θελα να σταματσω το σαρκαστικ του γλιο, που με περαζε. Πνω στην τρλα μου θαρροσα πως με κοριδευε» (Γιαννολης Χαλεπς, 1978, σ. 26)
     Επιχειρε κατ' επανληψη ν' αυτοκτονσει. Οι δικο του ακολουθντας τη προαινια πρακτικ αντιμετπισης των τρελν, τονε στλνουν να μεγλο ταξδι. Η τελετουργα της επιββασης στο πλοο, η ασγαστη ανησυχα της θλασσας, αλλ κι οι επιλεγμνοι τποι της επσκεψης: Φλωρεντα, Ρμη, Νπολι, που η συνντησ του με τα υψηλτερα ργα τχνης, θ' αφπνιζε, πως ενδμυχα πρσμεναν σως οι θερποντες γιατρο, το πνεμα του, δε καταφρνουν ν' αναστελουνε, παρ εντελς πρσκαιρα, τη καταβθισ του στη σιωπ, τη μνωση, το παραμιλητ, το ανατιο γλιο...
     Οι δικο του σκπτονται τον εγκλεισμ του σε φρενοκομεο, αλλ' η αδιλλακτη στση της μητρας του θ' αναβλει για μια δεκαετα αυτ το ενδεχμενο. Η επιδενωση μως της κατστασς του θα τονε φρει, το 1888, σ' ηλικα 37 ετν, στο δημσιο ψυχιατρεο της Κρκυρας. Το 1902, να χρνο δηλαδ μετ τον θνατο του πατρα του, η μητρα του θα ρθει να τον πρει πσω στον Πργο της Τνου. Περνντας απ την Αθνα, ζητ απ τον γλπτη Θωμ Θωμπουλο να τονε πει στο Αρχαιολογικ Μουσεο, που με θαυμαστ διαγεια σχολασε τ' αρχαα γλυπτ.
     Στον Πργο θα ζσει, στην επιτρηση της μητρας, παντελς περιθωριοποιημνος. Κατ καιρος επιχειρε να ξαναδουλψει, να σχεδισει με κρβουνο, να πλσει λγο πηλ, αλλ' οι κρσεις του κι η πεποθηση της μητρας, πως η τχνη εναι υπατια της πθησς του, λειτουργον ανασταλτικ. Λγεται μλιστα πως η μητρα του κατστρεφε κθε προσπθει του. Μετ τον θνατ της, το 1916, ζοσε πμφτωχος κι απροσττευτος απ τη σκληρτητα των συγχωριανν του, αλλ βρκε το κουργιο απ το 1918 και μετ να ξαναρχσει συστηματικτερα τη γλυπτικ.
     Οι νετεροι καλλιτχνες που τον επισκπτονται κατ διαστματα, Θ. Θωμπουλος, Α. Σχος, Ν. Λτρας, Β. Γερμενς, ενθαρρνουν τις προσπθεις του κι ενεργον στε να του εξασφαλιστε εισδημα. Σιγ-σιγ διαδδεται ο θρλος του ξαναγεννημνου γλπτη. Οι δσκολες περιστσεις δεν επιτρπουν μως καμι ουσιαστικτερη επαφ του απομονωμνου γροντα με τους πνευματικος και καλλιτεχνικος κκλους της Αθνας. Θα χρειαστε το 1923 να ταξιδψει ο Θωμς Θωμπουλος στο νησ μαζ μ' να τεχντη του Αρχαιολογικο Μουσεου, για να τραβξουν σε γψο μια σειρ απ αντγραφα των πλινων προπλασμτων του στε ν' αποκτσει μια πιο στρεη κι ορατ μορφ το ργο του. Η κθεσ τους στην Ακαδημα Αθηνν το 1925 αποτελε την οριστικ πρξη της επιβολς του, που θα επικυρωθε με την απονομ του Αριστεου των Τεχνν το 1927.
     Οι νεοτεριστς, συγκεντρωμνοι ττε γρω απ τον Ν. Βλμο, θα βρουν στον Χαλεπ τον γιο-ασκητ, τον πνευματικ «γροντ» τους, τον δικ τους Βαν Γκογκ. Το 1928 του οργαννουν μια δετερη κθεση στο 'Ασυλο Τχνης και του αφιερνουν τιμητικ τεχος στα Φλλα Τχνης του Φραγκλιου, που κυκλοφορε με σχεδιασμνο εξφυλλο απ τον Γαλνη. Ο Βλμος, ο Σ. Δοκας, ο Α. Δρβας, ο Μ. Βιτσρης, ο Τμπρος θα τον ανακηρξουν ισξιο με τον Μπουρντλ και τον Μαγιλ, κποιος θα τολμσει να τον φρει στην δια σειρ με τον Ροντν, ο Πικινης δπλα στον Κλε και τον Πικσο. Ο Χαλεπς ταν «μοντρνος» δχως να το θλει, δχως να το ξρει, απ «φυσικο του». Η εκπληκτικ αυτ μετεξλιξη, ενς αποδεδειγμνα ικανο ακαδημακο πλστη, προσγραφταν στη δυναμικ των νεοτεριστν ως νομιμοποηση της αυθεντικτητας των δικν τους προσπαθειν.
     Τα ργα του, συνθετικ συμπαγ, δχως εσωτερικ κεν, αφαιρετικ στη σλληψ τους, αδρ κι ελεθερα στο πλσιμ τους, δχως αρματορα, αλλ κρατημνα στρεα στους καριους γενικευτικος γκους που αναπτσσονται στον χρο κλιμακωτ σε σαφες γεωμετρικς δομς, προσιδαζαν ουσιαστικ στις νεωτερικς τσεις. Ο προσωπικς ενοραματικς κσμος τους, τα πρσωπα κυρως της μυθολογας και της αρχαας τραγωδας, αποτελον το θεματικ-ψυχικ υλικ που η πολπλευρη κνηση των χεριν του μεταφρει στον πηλ με αμεστητα.
     Το 1930 ο Χαλεπς, σε ηλικα 79 ετν, πεθεται να λθει στην Αθνα και ν' αφεθε στις φροντδες της ανιψις του. Φτνοντας στην Αθνα απ τον Πειραι με αυτοκνητο, βγαλε το καπλο και στθηκε ρθιος μλις αντκρυσε την Ακρπολη.
Κοντ στους δικος του ζησε, μχρι το 1938, μια τελευταα περοδο δημιουργικς ντασης μσα στη πανελλνια δξα. Καλλιτχνες, λγιοι, δημοσιογρφοι, εφορμον στο μικρ σπτι της οδο Δαφνομλη, στους πρποδες του Λυκαβηττο, για να τον γνωρσουν, ν' αποσπσουν κποιαν ενοια, να κλψουν λγα λγια, να θεμελισουν στην εμπειρα της επιπλαιας προσωπικς τους επαφς το δικαωμα να τον ερμηνεσουν. Γρφονται δεκδες απολογητικ ρθρα και δθεν συνεντεξεις, αυτοσχδιου ψυχιατρικο και τεχνοκριτικο χαρακτρα, που περισστερο συσκοτζουν παρ φανερνουν την αλθεια γρω απ την κατστασ του, πσο μλλον το ργο του. Μετ τη παρνοια, ο Χαλεπς βυθιζταν μσα στη δχως μτρο δξα, που απ πολλς απψεις συνιστ τη χειρτερη μορφ ακατανοησας.
     Το 1938, στα 87 του χρνια ο τραγικς γλπτης αφο παρακολοθησε απ τον εξστη του σπιτιο της ανηψις του στην Αθνα τη περιφορ του Επιταφου, χτυπθηκε απ ημιπληγα. Την επμενη μρα νιωσε πνο στην αριστερ ωμοπλτη κι οι δικο του καλσανε το γιατρ. Καθς μετροσε το σφυγμ του, του επε ο γιατρς του: -"Εσ, μπαρμπα-Γιαννολη, θα ζσεις εκατν πενντα χρνια". -"Δεν το καταδχομαι", απντησεν ο Χαλεπς. Μια ρα αργτερα παθε να προσβολ κι τρεξε κοντ η ανιψι του. Κι πως γρφει ο Σ. Δοκας: "Κοταξε επμονα για τελευταα φορ, σαν λα τα δημιουργματ του να εχαν ζωντανψει και τον περικκλωσαν, φλησε με περιπθεια την αγαπημνη ανιψι του, χαμογλασε με απραντη καλοσνη κι κλεισε τα μτια για πντα". Πθανε στις 15 Σεπτμβρη.
     "Ο κκλος των ημερν του εχε συμπληρωθε. Η τελευταα στιγμ φθασε, σβνοντας απαλ, απ' τα κουρασμνα μτια του, το πρσκαιρο τοπο της ζως. Ο Χαλεπς απ' αυτ τη στιγμ υπρχει σαν θρλος. Εναι ο καλλιτχνης που ζησε τη ζω του πλρη, τρυγντας ς τον πτο το ξχειλο ποτρι του πνου και της δημιουργικς χαρς, που του πρσφερε η αδυσπητη μορα του. Ο μεγαλοφυς καλλιτχνης με το καλλιτεχνικ δαιμνιο, που δεν υποτχτηκε στους συμβιβασμος, δεν προσκνησε τη δναμη. Επανασττης στα καθιερωμνα, στερημνος απ κθε απλαυση, ολιγαρκς και ασκητικς, ακοραστος μνο στις αντερες προτροπς του πνεματος, ταν επμενο να μαρτυρσει. ζησε κι απθανε πως οι σιοι, ακτμων, με μνη του περιουσα τα πλιν του προπλσματα, συλλψεις μες απ τις αστραπς της φαντασας του και τις φλγες ενς ρωτα ανικανοποητου", γραψεν ο Στρατς Δοκας στο βιβλο του "Ο Βος Ενς Αγου". "Ο Χαλεπς εναι ο νεολληνας καλλιτχνης που, μ' ποιον νομα και να τον καλσουμε, θα 'ταν καττερο απ τη μεγαλοσνη του".

Το ρθρο εναι του  Ευγνιου Δ. Ματθιπουλου που 'ναι Λκτορας Ιστορας της Τχνης στο Πανεπιστμιο Κρτης και δημοσιετηκε στα ΝΕΑ τη 1η Δεκμβρη 1999, Σελ.: N18 , Κωδικς ρθρου: A16606N181
________________________

         ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟΝ ΑΡΧΕΙΟ


Ο Ζαχαρας Παπαντωνου με τον Γιαννολη Χαλεπ
ξω απ το σπτι του δετερου στον Πργο της Τνου. (Αγ. 1927)



Με τις ανηψις του Ευτυχα & Ειρνη, στην Αθνα, μετ το 1930.


 Η οικογνεια Χαλεπ το 1926 27 (απ το Αρχεο του Π. Πουλδη)


                                Το σπτι του στον Πργο της Τνου


           Μες στο σπτι της Τνου, του Χαλεπ.
_____________________________________________________________

ΓΛΥΠΤΑ


                                                   Κοιμωμνη


Η ανεπανληπτη «Κοιμωμνη» στον χρο του Α' Νεκροταφεου
(ταφικ μνημεο της Σοφας Αφεντκη), 1873.
Μρμαρο, μκος 1,70 μ

  Μδεια



Μδεια                    'Αγιος Χαρλαμπος & Γητευτς



ΑφροδτηΠγασος, Ερμς & Μαινδες


Μεγαλξαντρος & Αγα Βαρβρα


Στυρος & ρως



Στυρος


                                      Κοιμωμνη (λεπτ.)

                          ΜΙΑ ΜΕΓΛΗ ΑΝΑΚΑΛΥΨΗ !!!

Σμερα 25 Αυγοστου 2017 και περ τις 9.30 π.μ. κανα πλι μιαν επσκεψη στο Α' Νεκροταφεο Αθηνν, για να δω ββαια ξαν το αγαπημνο μου γλυπτ και να μαζψω καμμι πληροφορα και να τραβξω μερικς φωτογραφες με το μπαχατελοκινητ μου.
Οφελω να ομολογσω πως κανα το λθος να νομσω πως δε θα με αγγζει τσο πολ το γαλμα, αλλ προνοντας, πρα καλο-κακο τα γυαλι ηλου γιατ ποτ δε ξρει κανες... Ε λοιπν μγα σφλμα γιατ κατφερε πλι να με συγκινσει με 2 μλιστα διαφορετικος τρπους, και τον ναν θα τονε πω τρα αμσως, εν τον λλο στο τλος γιατ πρκειται για ΜΕΓΑΛΗ ΑΝΑΚΑΛΥΨΗ-ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ, καθς νομζω δεν το χει προσξει κανες μχρι σμερα!
Ο πρτος λγος εναι.... φλες και φλοι το διο το γαλμα κι η κατντια του. Εναι κρμα κι δικο να καταστρφεται τσι χωρς να γνεται κτι. Θα παρακαλοσα λοιπν να το κοινοποισετε κι εσες αν θλετε, μπας και γνει κτι σε αυτν τον τομα. χει αρχσει και μαυρζει, πως θα δετε και στις φωτογραφες και το ξαναλω εναι ΚΡΜΑ, ΠΟΛ ΚΡΜΑ!
Πγα λοιπν κατ τις δκα και... ξεκνησα με το κινητ.Φτνοντας εκε, -παιδετηκα τοτη τη φορ λιγκι να το βρω καθς απ το 2004 μχρι σμερα πολλς αλλαγς και προσθκες ρα αν πτε, που σας το συνιστ ιδιαιτρως ρωτσετε καλτερα να σας πονε κι ννοια σας, θα σας κατατοπσουν αμσως- εδα τη μαυρλα που πια κερδζει επικνδυνα δαφος σε βρος της αρχικς λευκτητας του μαρμρου και φυσικ σε σχση με το 2004 και μσα μου τα πρα σχημα και τα ξαναπρα ταν επιχερησα να φωτογραφσω ολκερο το γλυπτ, διαπστωσα πως δε μποροσε το κινητ να το "πισει" σε καλ ολκερη πζα (τελικ αυτ βγκε σε καλ, αλλ ττε δεν ξερα ακμα αυτ που ξρω τρα). τσι φιλαρκια μου γλυκ, αναγκστηκα να "κψω" σημαντικ, στω αυτ που εγ θεωρ σημαντικ, φωτογραφικ κομμτια. πως θα δετε, πρα το κεφλι της κοπλλας, τα χρια, το σεντνι κλπ και τρα λω ας πρω και τη λεπτομρεια του μαξιλαριο που τσο με εχεν εντυπωσισει ττε και!!!!! Ττε με περμενε μια τερστια κπληξη που το μτι δε μπορε να δει, παρ μνο μσα απ το "σημδι" της κμερας!!! Στο μαξιλρι, κτω ακριβς απ το πλαγιασμνο κεφλι της κοπλλας, υπρχει μια μορφ, ενς ηλικιωμνου κυρου με μοσι, στις δεχνει να 'κρατ (προεκτενοντας νοερ την εικνα) στην αγκαλι του με στοργ και με μια θλψη και με κλειστ τα δυο του μτια! Φιλαρκια!!! ταν κοταξα στο "σημδι" για να κεντρρω, κντεψα να πθω εμπλοκ! Τρελθηκα!!! Ξανακοιτ στη κμερα, το βλπω! Τρβω τα μτια και προσπαθ να το δω με γυμν μτι, αδυνατ. Εκε δεν ντεξ, κατσα λγο στο πεζολι! Κοταξα, ξαν, πτε τη φωτογραφα, πτε το μρος του γλυπτο και δε πστευα στα μτια μου. Δκρυσα πλι, λλη μια φορ!
Τλος πντων οι φωτογραφες εναι κτω, μπορετε να τις δετε, και σας συμβουλεω αν δεν το δετε αμσως στο μεγλο μγεθος, αλλ το κοιτζετε με το Μικροσοφτ ματζ βιοερ, του φις, πηγανετε κτω δεξι του στο ζουμ και μικρνετ τη και ττε η μορφ θα εμφανιστε! ΞΕΚΑΘΑΡΑ. τσι πως το βλπω ξαν τρα εναι σα να τη κουβαλ με θλψη, στην αγκαλι του, ο μος και το κεφλι της, ακουμπνε πνω στο πλγι του μετπου του κι εναι σαν αυτ που λμε "τηνε πρε ο πνος"! Εμαι πολ συγκινημνος τρα που γρφω αυτ τα λγια... Ακμα και τρα ο Μεγλος Χαλεπς, κατφερε να με καρφιτσσει στο ρμα του,

ΥΓ Τελευταες πληροφορες και διορθσεις εγκυρτατες!
Πρτον η Σοφα Αφεντκη -δεν εχα κνει λθος ττε- πθανε το 1873 κι χι το 1883 πως εσφαλμνα διρθωσα μετ στο πρτο σχλι μου.
Δετερον ποτ μα ποτ, το ΠΡΩΤΤΥΠΟ ΓΛΥΠΤ ΔΕΝ ΧΕΙ ΑΦΣΕΙ ΤΗ ΘΕΣΗ ΤΟΥ ΑΠ ΕΚΕΙ! ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΕΚΕ ΑΝΚΑΘΕΝ, ΔΗΛΑΔΗ ΕΔΩ ΚΑΙ ΠΝΩ ΑΠΟ 120 ΧΡΝΙΑ, ο τφος εναι λειτουργικς μιας κι ανκει στην οικογνεια, χωρς την δεια της οποας δε μπορε να γνει τποτε!
Αυτ κι ελπζω να απολασετε κι αυτ το σχλιο πως και το πρτο κι ευχαριστ λους τους εργαζμενους εκε για την ευγνεια, την εξυπηρτηση, τον θαυμσιο καφ (μχρι κι εσπρσσο) και τη καλ τους παρα με τις χρσιμες πληροφορες!

_______________________________

 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers