-

Dali &

-


-








.

--.


.


 
 

 

:



                                             Βιογραφικ

      Ο Γιργος Κκκινος ξεκνησε τη συγγραφικ του δραστηριτητα το 2004 κι κτοτε συνεχζει να γρφει αποσπασματικ, στιχουργματα αποκλειστικ στο διαδκτυο ως διαδικτυακς εραστς της τχνης. Εναι μλος της ΠΕΛ απ το 2007 κι χει στο ενεργητικ του το Γ' Βραβεο Ποησης του διαγωνισμο της ΠΕΛ για το τος 2006.
      Γεννθηκε στη Κηφισι Αττικς, Σεπτμβρη του 1977 και ζει ακμα στην Αθνα, χοντας επιπλον στο ενεργητικ του δημοσιεσεις σε λογοτεχνικ περιοδικ -ντυπα και του διαδικτου- (Περ-Γραφς, Εξιτριον, Ποιεν, Βακχικν, Λογοτεχνικ Επκαιρα, Πνευματικ Ζω, Να Αριδνη, Συμπαντικς Διαδρομς, MusicHeaven, apostaktirio και στο pontokomicomblogspot) καθς και συμμετοχς σε επετειακ-ετσια ημερολγια κι ανθολογες ποησης (Μενεξδες Eφμερη Oμορφι Κηφισι 2009, Κι Eγ Θα Σ' Αγαπω Κθε Μρα. Δεκμβρης 2007 Εμπειρα Εκδοτικ, Τα Λουλοδια Της Ψυχς Μας, κδοση stixoi, 2006).
      Συμμετχει ως συντκτης στο eBooks4Greeks, απ τον Αγουστο του 2018, εν σε αυτ, στο openbook, στο free-ebooks και στο Τwirpx, χουν αναρτηθε τμηματικ απ τον Αγουστο του 2018 τα ηλεκτρονικ του βιβλα : Φυγεν Εστ, Τα Λυρικ, Πρτερον Θνητο, Πρτερον Θνητο - (μετεγγραμμνα σε γραφ Μπριγ -κι εγε γι' αυτ Π.Χ.) και Κατηγορ. Τλος, διατηρε και το μπλογκ: Πορφυρδα, καθς και μια σελδα στο Facebook, με ττλο: Συμβατς Δτης Συναισθημτων, που κι εκε ενημερνει τακτιικ για δουλεις του αλλ και λλων που του αρσουνε.
      Στο Στκι φιλοξενεται κι εδ: Γιργος Κκκινος: Σταγνες Δροσις
 
=============================


                       
VIΙ: Ποιματα (Τα Αννταχτα)


                     Αυτοσχδιο

Τα δντια μας μια κτρινη απχρωση χουν πρει
-θαρρ και η ψυχ μας-
κι αν στεκε σπρη και αμλυντη, κιτρνισε

γερσαμε με κτι χρνια να μας κθονται στην πλτη
και κποιες λξεις ζρικες στο σβρκο μας να φανονται
ταμπλες, μιας περεργης αγπης

γερσαμε με κτι σκψεις να γυρζουν στο κεφλι
και κποιες μορφες ιδες να ζαλζουνε τη σκψη μας

μα νιθω πως δεν πρασε οτε μρα
κι λλοτε πλι ξεψυχ, μετρντας χρνια να-να
τσα που λω να σταματσω…

μακρναν τα μαλλι μας
τσο που λω να τα κψω, να μη χνονται στο σμα σου

κουρστηκα να περιμνω κι μως ρθες
ρθες, την πρτα διπλατα ανογοντας και κθισες
κι ας γνριζες λα πως ταν να λθος, μα περπτησες
κι ωστσο δεν μπορες να ξαναφγεις

και τ να λει αν σφιχτ κρατ το χρι σου;
πιο δυνατ μας χουν δσει οι αιτες
- χρνια μελαγχολα και θλψη μες τα μτια σου -
εμες το αποτλεσμα κι εκενες συμφορ
που δεν ξεπλνονται απ πνω μας οι μνμες

ανγκη γνεται η αγπη κι υπρχει ανγκη ν’ αγαπ
κι αυτ σε δνει πιο σφιχτ μες την καρδι μου

χω ανγκη απ σνα μα φοβμαι την κατληξη
να πολεμω τις αιτες που οδηγον στην μοναξι
ανγκη γνεται η αγπη κι υπρχει ανγκη ν’ αγαπ
κι αυτ τη δνει πιο σφιχτ μες την καρδι μου…
                                                                               07-10-2009

             Και Τρα…;

να σκαλ πριν να σου πω “Αντο”
και πριν στερν σε χαιρετσω
μια ρα που θα κοιτζω τα μτια σου
κι ο αγρας θα τραμπαλζει, τα μπλεγμνα μαλλι σου

δεν φταιξα μνο εγ
αλλ κι οι δο

σως γιατ το γργορο της ρας, πρασε
πως θα πρναγε να τρανο απ’ το κατφλι σου
δχως ποτ να σταματσει να σε πρει

και δε σε πρα, οτε σε γνρισα
οτε ξαπστασα, μτε περμενα
πως θα ‘ταν τσι η πρτη αρχ στην κατηφρα

τρα η ζω κατρακυλει, σε παρασρνει
τις αναμνσεις σου διαγρφει απ’ τη μνμη

-σπα-

να μην ακος τι λει ο κουρασμνος επιβτης
οτε κι ο δστυχος ζητινος
που ναυγησε, στο πρτο σκαλοπτι σου

“Ζω”, τσι ειν’ τα πρτα καρδιοχτπια
κι οι παιδικο μας ρωτες, αρρστιες
που δε γιατρεονται ποτ κι οτε ποννε
μονχα σφζουν τις πληγς που μας πληγσανε

εμες εκε
εμαστε μτοχοι στο πανηγρι του ρωτα
και ψχνουμε φτηνς δικαιολογες να τον πιομε…

-φτνει-

εγ ζωγρφισα τα μεσιαν κατρτια σου

κι εσ να πλοο
που μπαρκρισε για γνωστο λιμνι

τρα, να μη ζητς συγνμες κι υποσχσεις
πρω-πρω θα ανεβσω γκυρα να ταξιδψω
και τις φτωχς, τις ορφανς ιδες μου θα δσω
να μην τις κλψουν οι επμενοι σουλτνοι

γιατ μπορε να καμα το λθος να σ’ αγγξω
μα τα θολ σου μτια, δε θα βλπω αν με κοιτονε

-ρα-

φτσαμε εδ που τα πουλι αργοπατονε

που αργοπεθανουν τα λουλοδια
εδ που φτσαμε ειν’ το τρμα

κι λλος πια δρμος, να βρεθομε
δε χαρχτηκε...
                                06-07-2007

               Μαρα

Λοιπν μη διαμαρτρεσαι
εσ επλεξες να κλεσεις τις οδος της επικοινωνας
ανμεσ μας φρορια

να πρεις μια νυχτι το δρμο της φυγς
να κλεσεις και τα μτια
να μην ακος καμι απ’ τις τελευταες μου λξεις

ακμα βγανει απ’ τα χελη μου η αγπη
μα εσ, μια κρινη κοκλα, δε τη νιθεις
κι ο ρωτας, πουλ, που πια δε φτερουγζει

γιατ κοκλωσες, τι να ‘χεις πθει;
δναμη δεν χω πια στα χελη, μνο για τ’ νομ σου
η Μαρα μου, η Μαρα μου
Μαρα μου, Μαρα μου
Μαρα, Μαρα, Μαρα, Μα ..
κι λλο κουργιο δεν υπρχει

κι αντ να φρεις το αθνατο νερ
στον πεθαμνο ρωτ σου, κοτα
πιες τ’ αμλητο νερ και δεν προφρεις λξη
κι οτε νας φθγγος δε γεννιται απ’ τη μιλι σου

που να ‘σαι τρα αγαπημνη;
σε ποια βιτρνα, οι θνητο, να ακουμπον τα υπρχοντ σου
και του κορμιο που λτρεψα, τα πλοσια τερτπια

ανμεσ μας, φρντισες, να εγκαταστσεις σνορα
κι μως τα σνορα η αγπη δε τα ξρει
πετ σαν γριο πουλ πνω απ’ τα σρματα
σαν την ψυχ μου που κρατς φυλακισμνη…

λοιπν μην απορες
αφο προσπθησες διξοδο να βρεις
κι αφο προσπθησα τα ακατρθωτα
αφο κουρστηκες στο δρμο της ανημπορις
κι αφο κουρστηκα να λω

κθισα εδ και ξεκουρζομαι
κοιτζοντς σε, απναντ μου, νεκρωμνη.
                                                                     04-11-2007

              Ταξεδιον

Με πινει μια μελαγχολα, τις νχτες
δεν ξρω πως να πνξω τον καημ
και πως να μοιραστ το παρπονο

λλοτε ζωγραφζω βουν κι λλοτε σχεδιζω χαρδρες

λλοτε πλι ανεβανοντας
κουτρουβαλιζομαι στις σκλες
και χνομαι στο πλαγος

-μσα σ’ να ρμα απ πυγολαμπδες βουλιξαμε-
νομζοντας πως το εικονικ τους φως
ταν η διξοδος στην απγνωση

τρα μνουμε σιωπηλο -μουντο-
σαν τον μουντ καιρ που συννεφιζει
αλλ δε λει να βρξει

κι εμες δε λμε ακμα να φωνξουμε
και να ομολογσουμε λα εκενα τ’ ανομολγητα
του τπου
''σε θλω κοντ μου γιατ δεν ζω''
''θα ‘θελα να ‘σουν εδ γιατ πεθανω'' --
''κρτα το χρι μου, να βαστξω το δικ σου''

-κι λλες ττοιες ανοησες-

σιχθηκα, βρισα, φναξα, μσησα, αγπησα
πεσα, σηκθηκα, πληγθηκα, αναστναξα
εν τλει συνθισα να περιμνω...

βλπω κτι ερωτευμνα ζευγαρκια κι αναρωτιμαι
'' να πιστεουν;''

λοιπν, δεν ξρω πως ναυγησα
γιατ νιθω σα ναυαγς σε μια ξρα
που συντηρεται με τα λγα και του εναι αρκετ

και πλον περιμνει κθε ημρα, την δια ρα
το σωστικ συνεργεο να ρθει απ θαλσσης

ψωσα σημαα -κατμαυρη-
στο πιο πολυσχναστο ψωμα
για να δηλσω πως εμαι χαμνος
...κι ακμα να με βρονε...!

τσμπα και τα χρνια που χαλλησα στα ταξδια
και τους ρωτες

το μνο της ζως μου ''ταξεδιον''

γινε με ναν φιγκο στο λαιμ
που κθε ημρα τον σφγγω και περισστερο

κι φτασε να μοιζει μ’ να κμπο που ‘κατσε το φα
απ’ το μεσημρι
και δε λει να κατβει...

-λυπομεθα, μθαμε να αγαπμε...-

                                                           07-11-2017



Μρισε Θνατος Στην Αγκαλι Μου

Μρισε θνατο η αγκαλι μου, σιωπ παντο
μαρο τσιγρο, πικρς καφς
διο το πνθος να μοιζει στο χθες
πθανε ο ρωτας, πες μου γιατ
φταξαμε κπου καρδι μου ορφαν;

εμες δεν τρξαμε πνω στις ργες;
και το πουλ στην παλι σκαλωσι
πταξε ανποδα, αχ και κρεμστηκε
κλαει μανολα μου, μαρο το δκρυ του
γριο το κλμα αυτο του οιωνο
πως περιμναμε, κου μανολα μου
μες τα θεμλια μιας φυλακς

τον ερχομ του λοιπν περιμναμε
του πελαργο να μας φρει αγπη
κπου την εχαμε, κπου την χσαμε
την ξεχσαμε μες στο ντουλπι

την αγαπ, την αγαπ, θα το φωνζω
λο με δναμη κι σο θα ζω
μχρι τα μτια μου να με προδσουν
μχρι το φως μου να χσω κι εγ

με αγαπ, με αγαπ, να το φωνζει
με τη φων που δε φοβται να ουρλιζει
κι αυτ τα δυο τα σ’ αγαπ να ενωθονε
πνω στο τζκι που καμε στχτη αυτ την αγπη

σπσαν μανολα μου, κοπες οι αγπες
και τα κομμτια μας πρπει να βρομε
χτπησε ο χρος την πρτα να βγομε
μα τον τρομξαμε με μια ματι

την αγαπ, την αγαπ, θα το φωνζω
λο με δναμη κι σο θα ζω
μχρι τα μτια μου να με προδσουν
μχρι το φως μου να χσω κι εγ

κουν το χρι και χαδεω τα μαλλι της
χει την ψη μιας νεκρς και δε με νιθει
στο παρελθν που φναζα αγπη τη Μαρα
αυτ στα μτια μου ζωγρφιζε πορεα
και στο χαρτ μ’ να μολβι τριαντφυλλο
γραφε εμς, το σ’ αγαπ, την ευτυχα

σε μια γαλζια οροφ, σ' να κερ
σ' να αστρι εχε κρεμσει τη ζω μας
και για εικνισμα μια σπια κοιν φωτογραφα

αντο ζω, αντο Μαρα
δε σου αρκε να σε φωνζω συναισθματα;
πθος, φιλ, ζεστ αγκαλι, μια ροζ καρδι
ζωγραφισμνη με μαγεα

τσι φαινταν η αγπη μας στην τελικ ευθεα
τρμαξε ο χροντας και πγε και κρεμστηκε
κι εμες εδ, εμες γιατ, πες μου τ φταξαμε;

μαρο κρασ, ρει το δκρυ απ τις φλβες
μια χαρακι πνω στον δεχτη εναι η πνα μας
γρφουμε κκκινη λοιπν την ιστορα…
                                                                     22-02-2009
                       Adios

Ζεστανω τις κκκινες, καυτς ανσες

λγο πριν ν’ αποστομσω το μεγλο αντο

ξρεις;
εγ αποτυπνω στο διβα μου
πολχρωμες πεταλοδες
απ τα βθη της ψυχς μου

- τις κνω στχους, με μελωδα και ρπα -

γνονται ντες που τραγουδον τα μεσνυχτα
κι αφνω σκορα και βαρι βματα
στους δρμους που περπτησες

- ακολουθ τα χνη σου -

γνονται ανσυχοι αρχιμουσικο
που απαγγλλουν αποχαιρετιστριους ψαλμος
με θυμιατρια

πως τυχανει η ζω, κπου-κπου
να μας κνει να συναντιμαστε στο πουθεν

- λγο πριν ρθει το πρωιν να πρει τη φαντασα -

και μνω ξοπσω σου να μαζεω τα τριαντφυλλα
στα ξεραμνα βματα που πτησες

να απλυτο τικ-τακ, εναι οι στχοι μου
χοι απ συγκερασμνα κλειδοκμβαλα

- σαν εξωτικ λουλοδια που ανθζουν το Χειμνα -

ξρεις;
βρκα να πρσινο κοχλι
κι να κκκινο τριαντφυλλο
στα χελη σου

που μ' κλεισαν σ’ να μπουντρομι, κασταν
κι απρσιτο σαν τη ματι σου

και παραμνω νας λιος
που ντρπεται να ανατελει
στα παραθρια του ‘’εναι’’ σου

αυτς ειν’ ο δικς μου κσμος, που αστρφτει…
                                                                                   10-02-2007

                              Μακρι


Θα φγω μακρι σου
Γιατ η ζω δε με βαστει πια να μνω στο φεγγρι σου
Εδ οι ρες και οι σκψεις δε σηκνουν τις ψυχς μου
χω ξεχσει τ’ νομ σου κι εγ αρκετ σου κρτησα παρα
Καιρς να πρω το βαπρι και να φγω για μια να αγπη
Τ κρδισα λλωστε απ σνα και τ γρεψα;
μουν φτερ κι σουν αγρας που παρσυρε σε δστροπη αγπη
την αγπη μου

Τη μια γλυκ αερκι που θροζει στοργικ τα θεριν βλαστρια και της γης τ’ αγριολολουδα
Σα μητρικ χαδκι που αλεφει το γυρτ κορμ για να περσει ο πνος
Την λλη αδικοπος βορις που σχζει η μαχαιρι την σπιλη καρδι με φρα
Το μπαρκι σου δεν πρκαμα να κουμαντρω
Κι απ ατρμητος λοιπν θαλασσοπρος φτασα νατης στο κατφλι σου
Ει καπετνισσα θα φγω μακρι, τ’ ακος;
Κι εσ θα ψχνεις χρνους χλιους για να βρεις τα βματ μου
Και θα φιλς τις πτρες που πτησα να πω
Θα προσκυνς κθε σημεο του κορμιο σου που το θπευσα
Θ’ αναπολες κθε λεπτ που σε κοιτοσα μες τα μτια
Καιρς να φγω απ’ το λιμνι τοτο για να βρω τα λογικ μου
Κι σως αν εμαι τυχερς, μι’ αμλυντη πριγκπισσα να ‘ρθει να με διαλξει
Δε λογαριζω τα παλτια και στο τνισα
Μα στο δικ σου ουραν δε με βαστ η ζω κι τσι θα πρπει να χαθ απ’ τον ορζοντα
Τ κρδισα λλωστε απ σνα και τ γρεψα;

μουν φτερ κι σουν αγρας που παρσυρε σε δστροπη αγπη
την αγπη μου.
                                         16/12/2007
======================================================

Οι Πρτες Σταγνες Δροσις ακολουθον:

                                             
                                                


                    " 4 2    Σ Τ Α Γ Ο Ν Ε Σ    Δ Ρ Ο Σ Ι Α Σ "

======================


                    Αγπη Αγν

Αγπη αγν, αληθιν, απραντη αγπη
Βαπτζεσαι βροχς βο, βαλσαμικ βοτνι
Γεμζεις γη γαρφαλα, γεννς γιορτς γαρδνιες
Δο διαμντια διαλεχτ, δασκλες δακρυσμνες.

ναν βγαλες ρωτα, ναν επες ελπδα
Ζηλψαν ζευγαρματα, ζωγρφισες ζαφερια
σαν ηλου ηφαστεια, ηδονικ ηλιακτδα
Θλασσες θυσιστηκαν, θαντου θυμιατρια.

Ινδλματα σως λαρχου, δια ιππτη ινα (*)
Κατακτητς κατλαβα, κθε καρδις κηλδα
Λτρεψα λμψης λβαρα, λφυρα λπης, λεα
Μτε μπιγνιες μσεψα, μτε μικροστολδια.

Νισαν νερ νεσταλτο, νισανε νιτης νιτα
Ξσπασαν ξνοι, ξμακρα, ξφυγαν ξνα ξρτια
ραμα ονειρετηκα, οκους ουρνιων ντων
Πλσανε πλον παρδεισο, προνομιοχων πνων.

Ρδα ροδις, ροδσανε, ροδις ροδανθισμνης
Στφανα συλλογστηκα, στερις στιγματισμνης
Τλος, τα τεχη τσκισα, της τελευταας τχνης
στερα φαλο ψωσα, λης υπνωτισμνης.

Φιλι φωτζω φειδωλ, φεγγζουν φλτσο φρο
Χελη χλωμ, χιλιμετρα, χδια χορδν χωρω
Ψετικα ψγματα ψυχς, ψυχορραγα ψευδζουν
στε ως ωχρ, ωφλιμα ωστσο, ωριμζουν.

......................
(*) ινον= αρχ.: μυκ δναμη, σθνος, ιατρ. ορ.: πσω μρος του κρανου,
......................

Αν ρθεις

Αν ρθεις
θα πω στα πουλι
να κελαδσουν
και στα παιδι
να τραγουδσουν
μια μελωδα γλυκει.

Θα κρατω λουλοδια
με φιλι και τραγοδια
να σε γεμσω ευωδις
να δω τα μτια σου πλι
για μνα να βγζουν φωτις
και να λμπουν τον ρωτα.

Χωρς μια λξη
να μου λες πολλ
στω για μα φορ
αν σε κρατσω σφιχτ
να λατρψω τα κλλη σου
σαν εμαι μες στην αγκλη σου.

Να φωνξω το πθος μου
να ομολογσω το λθος μου
και μια κουβντα μικρ
να σου πω
πως με γεμτη καρδι
σ' αγαπ
και πως θα μενω
για πντα μαζ σου
αν ρθεις.

Αστρι Αν Εσαι

Και να που φως
απ' το παρθυρ μου μπανει
ξιζε ο χρνος που τρωγε η αναμον
λα ανθζουν στολισμνα
κι απ' του ρωτα το μλι
τρα σταγνες πφτουνε
κι αλλζει η ζω.

λα τα φτα
εναι της πλης αναμμνα
στολδια δια φωτειν
σαν καρτερον
εικοσιοκτ χρνια ολκληρα
περμεναν για σνα
και θα υπομνουν
και θα καρτερον
μχρι σπου λγο τα μτια σου
δκρια να στζουν
και θα περιμνουν
απ τη συγκνηση
λουσμνα να τα δον.

χει ανθσει λη η πλση
κι που πατες
κι που σταθες
σμγουν τα πλαγα
ο κσμος να γιορτσει
και τα μπουμποκια στα κλαδι
σε κρυφοκοιτον.

Αστρι αν εσαι
δως μου δναμη να ζσω
τα μορφα χρια
τλιξε γρω μου
πρε με αγκαλι
θλω πριν ρθει το πρωιν
να σ' ανταμσω
να γνω να
με τ' αστρια τα λευκ.

Ω, περιστρια την αυγ
τραγοδι πιστε
σμξτε τα ρδα με τα γιολια
κι να στεφνι φτιξτε
κντε το νειρο ετοτο
να κρατσει μια ζω.

WEB MESSENGER

Απο τον Μρτιο μιλ
με μια εικνα κι να σχδιο
δεν χω δει, τα λαμπερ μαλλι της
μτε τα χελη της, τα ροδοκκκινα.

Η επικοινωνα, χει μπατρει
και η στερι, φανεται μσα απο καλδια.

Κι αν τ' νομ σου το γνωρζω
τα μτια σου δε βλπω
αν πλουν, σε περιβλι γκρζο.

Μα φατσολα εναι που κλαει
μα, γιατ κλαις φατσολα μου;

Τα δκρυ σου, δεν πλημμυρζουν
οτε το στμα, μτε τα μτια σου
ψυχρ κι απρσωπη εικνα
μα απρσιτη οθνη, εναι το βλμμα σου
κι η φαντασα να πλθει νειρα
πως τχα εσαι το κορτσι μου
και περιμνω να σε δω, για ναν αινα.

Μα, γιατ κλαις λατρεα μου;

Τα γρμματ σου τα γνωρζω
στο πληκτρολγιο τα κατθεσες
μες στη ψυχ σου, ν' αρμενζω
κθε παρθυρο μικρ, μα ατελεωτο
να απραντο λιμνι, η αγκαλι σου
εναι χιλιμετρα πολλ, τα νειρ σου
και δε χωρνε στον παγκσμιο ιστ.

          Φως Του Δειλινο

Δεν εμαι αγρας, εμαι στλα της βροχς
εμ' αδερφς της καταχνις, στη καταιγδα
τα νειρ μου, τα παρτησα νωρς
και σαν παιδι ορφαν, γυρεουν την ελπδα.

Τα 'χω αφσει, σε μια γρικη εκκλησι
και τα ποτζω με το δκρυ μου, τα βρδια
σαν ναυτικς, που δε λησμνησε στερι
κι λου του κσμου τα πανμορφα πετρδια.

Δεν εμαι στρο, εμαι φως του δειλινο
να βλαστρι ξνης γης, σ' λλη πατρδα
εμαι κομμτι ενς ναο, μικρ κερ
που λινει κθε Σαββατβραδο, απο πκρα.

χω πονσει κι χω κλψει για πολλ
μα δε λυπθηκα, για κενα που 'χω ζσει
κι αμα το θελε, μια νχτα η καρδι
φων θα βγαζε, η ψυχ, για να μιλσει.

Εμαι φτωχς, νας αλτης του καιρο
και σαν ζητινος, την αγπη μου γυρεω
ψχνω μια στλα ευτυχας, να γευτ
να Θε και σαν πιστς, να τον λατρεω.

Θλω τα νειρα που σκρπισα, να βρω
για να τα δω, πως χουν τρα μεγαλσει
κι αν δεν κατφεραν να ζσουν, θα χαρ
αν νας φλος, τα δικ του, θα μου δσει.

Στιγμς

Μικρς
μικρολικες
στιγμολες
ευτυχας
σ' να μπολ
απο γαλζιο
του βυθο πλαγκτν
σταλτσες πλνας
ερωτιρας αμαρτας
στλες λαγνεας
ευαισθησας
και λατρεας
κομμτια γρικου
ξεθωριασμνου παζλ
κι αν λεπουν κποια
τι μας πειρζει
τα συμπληρνουν
οι κατλληλες
οι πιο αυθρμητες ματις
μνμες του σμερα
του αριο του χθες
κι εναι μονχα
της αλθειας οι πληγς
μα δε μιλνε
δεν απαντνε σαν κλας
οτε ματνουν
οτε κρυνουν
λγο πονον μονχα
και της καρδις
τους χτπους
φαρμακνουν

κι εναι περεργο
που 'ναι
οι πιο μορφες
κραυγς
φωτογραφες
του χθες
μικρς
μικρολικες
στιγμς...

-----------------------------------------------------------------------
Κομμτια απ τη ποιητικ συλλογ του 42 Σταγνες Δροσις
-----------------------------------------------------------------------

       Ελνη

Σ' λουσε ο λιος
στα χρυσαφνια σου μαλλι
οι ακτδες παζουν
παιχνδι στ' νειρο, Ελνη
κι εσ, αρχντισσα του κστρου

ποιν περιμνεις να φανε;
τα χρνια τρχουνε στα μτια σου
μ' αρατα λογα, οι ανμοι
σε μια κλωστ αγκιστρωμνη
γλυκ κερσια

πως γυαλζουνε τα χελη σου
βγες απ τ' νειρο, Ελνη
μια να ζω σε περιμνει
τρχα να φρεις την ελπδα
μα να κρατς τη καταιγδα
σ' να μπουντρομι φυλαγμνη
στο πιο στεν κελ σου, κλεσ' τη

και βρες του λιου
την πιο μορφη ακτδα
εσ, πριγκπισσα των κκνων
μ' σπρα φτερ, τ' αστρια μτρα
πτα μακρι κι απ τα χνη
γαλζιου ορζοντα

σ' λουσε ο ρωτας, Ελνη
τ με κοιτς απορημνη;
εναι η αλθεια
που στα μτια σου τη κοταξα.

=0=^=//=@=#=%=$=&=()=+=//=^=0=

 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers