-

Dali &

-


-








.

--.


.


 
 

 

Hugo Victor Marie Vicomte: &

     Βιογραφικ

     O Βικτρ Ουγκ (Victor Marie Vicomte Hugo), Γλλος μυθιστοριογρφος, ποιητς, δραματουργς αλλ και ζωγρφος, ο πιο σημαντικς εκπρσωπος του γαλλικο ρομαντισμο.
φηβος μλις, αντιλφθηκε το ταλντο του στη λογοτεχνα κι ασχολθηκε με μεταφρσεις ργων απ τα λατινικ και με τη συγγραφ πρωττυπων ποιητικν εργασιν. Στα 14 γραψε σε μα εφημερδα της εποχς: "Je veux être Chateaubriand ou rien" (Επιθυμ να γνω Σατωβρινδος τποτα). Ο Σατωμπριν τον αποκλεσε εξαιρετικ φυσιογνωμα, προφητεοντας τσι το μεγλο μλλον του νεαρο συγγραφα. Επαλθευσε τη πρβλεψη κι γινε μα απ τις μεγαλτερες λογοτεχνικς φυσιογνωμες της Γαλλας. Θεωρεται απ τους ηγτες της ρομαντικς κνησης στη γαλλικ λογοτεχνα καθς επσης κι νας απ τους πλον παραγωγικος και πολπλευρους συγγραφες της. Παρλο που εκτς Γαλλας εναι γνωστς κυρως για τα μυθιστορματα: Η Παναγα Των Παρισων και Οι θλιοι, στη χρα του διακρνεται πρτιστα για τη συνεισφορ του ως ρομαντικς ποιητς. Εγκατλειψε τον ποιητικ τπο της εποχς του που, αν και ρομαντικς, ταν ντονος, ρηχς κι επιτηδευμνος κι εγκαινασε να ποιητικ τχνη με το λυρισμ του. Οι Ωδς & Μπαλλντες (Odes et Ballades), ταν η 1η του ποιητικ συλλογ (1826) που τονε καθιρωσε. Το θεατρικ Κρμγουελ (Cromwell) που λγο μερ ακολοθησε (1827), του χρισε τον ττλο του επανασττη του ρομαντισμο και του ηγτη των νεωτεριστικν τσεων της τχνης.
     Α
σχολθηκε ταυτχρονα με τη πολιτικ περνντας βαθμιαα απ τον φιλομοναρχισμ στη δημοκρατα. Ως μλος της νω Βουλς το 1845 εκφνησε λγους ενντια στη θανατικ καταδκη και τη κοινωνικ αδικα εν υποστριξε την ελευθερα του Τπου και την αυτοδιθεση της Πολωνας. Στις 30 Γενρη 1876 ονομστηκε ισβιος Γερουσιαστς απ τη Γαλλικ Δημοκρατα κι γινε το εδωλο της ριζοσπαστικς αριστερς. Ο διος τανε πλον οπαδς ενς ουτοπικο σοσιαλισμο. Τη τελευταα περοδο της ζως του γνρισε τη λατρεα του γαλλικο θνους, ταυτιζμενος με την δια τη Γαλλα, πως ο διος λεγε στο ποημ του Lettre à une femme (Γρμμα σε μα γυνακα): "Je ne sais plus mon nom, je m'appelle Patrie!" (Δε γνωρζω πλον το νομ μου, ονομζομαι Πατρς). Προ πντων, μως, ταν ο ποιητς του νου κσμου, ο προφητικς, παραισθησιακς φιλσοφος και μυθοπλστης μιας ριζικ νας εποχς.



    Γεννθηκε 26 Φλεβαρη 1802 στη Μπεζανσν του Νομο Φρανς-Κοντ (Franche-Comté) της ανατολικς Γαλλας κι ταν ο νετερος γιος του Ιωσφ Ουγκ και της Σοφ Τρεμπισ. Ο πατρας τανε στρατιωτικς (στρατηγς της Αυτοκρατορας απ το 1809) του Ναπολοντα κι ιδεολογικ τοποθετημνος στους δημοκρατικος εν θρησκευτικ δλωνε αθεστς. Στο λλο κρο η μητρα, προερχμενη απ παλι αριστοκρατικ οικογνεια, τανε φιλομοναρχικ κι ευσεβς ρωμαιοκαθολικ. Ως αποτλεσμα της ασυμφωνας πεποιθσεων του ζεγους ρθε το 1803 ο σντομος χωρισμς του κι η μετακνηση της Σοφ και των παιδιν στο Παρσι. Το 1807 η οικογνεια επανενθηκε για 2 τη με την απφαση της Σοφ να μεταβε στην Ιταλα, που ο σζυγς της υπηρετοσε ως κυβερντης επαρχας. Το 1809 φεγουνε πλι και παραμνουνε 2 τη στη κωμπολη Φεγιαντν (Feuillantines). Η οριστικ δισταση φτνει το 1813, οπτε κι εγκαθσταται με τη μητρα του οριστικ στο Παρσι, που μλις που τα βγζανε πρα. Ο Βικτρ διμεινε απ το 1815 ως το 1818 στο οικοτροφεο Pension Cordier εν παρακολουθοσε μαθματα στο περφημο Κολλγιο του Μεγλου Λουδοβκου (Collège Louis-le Grand).
     Απ πολ νωρς ξεκνησε να γρφει ποιματα και να μεταφρζει κλασσικος Λατνους ποιητς πως ο Βιργλιος. Η πριμη φιλοδοξα του τον σπρωξε να γρψει σε ηλικα μλις 14 ετν σε μα εφημερδα της εποχς: "Je veux être Chateaubriand ou rien" (Επιθυμ να γνω Σατωμπριν τποτα). Στα 1817 βραβετηκε απ τη Γαλλικ Ακαδημα για κποιο ποημ του και το 1819 βραβετηκε απ τα Ανθεστρια της Τουλοζης (Académie des Jeux floraux de Toulouse). Ο Σατωμπριν αποκλεσε τον Ουγκ, εξαιρετικ φυσιογνωμα, προφητεοντας τσι το μεγλο μλλον του νεαρο συγγραφα. Αυτ τα γεγοντα πεισαν τον πατρα του να τον αφσει να αφιερωθε στη λογοτεχνα παρ τα σχδι του να φοιτσει ο γιος του στη Πολυτεχνικ Σχολ. Λγο καιρ αργτερα θα εγκαταλεψει και τις σπουδς του στη Νομικ Σχολ. λλωστε τα βραβεα ποησης που κρδισε, του δσανε θρρος να συνεχσει. Αν και επ να τος ταν αναγκασμνος να μνει σε μα σοφτα επ της οδο Ντι Ντραγκν, παρα με ποντκια, γραφε ωστσο με μεγλη επιμλεια, επιμον κι αυτοπεποθηση, αρετς που δεν του λειψαν ποτ στη ζω του.


                                              Ο πατρας του

    Το 1819 ιδρει μαζ με τους αδερφος του το περιοδικ Conservateur Littéraire που υποστηρζει τις θσεις του Σατωμπριν. Στις 27 Ιουνου 1821 πεθανει η μητρα του κι να μνα, περπου, μετ στις 20 Ιουλου ο πατρας του ξαναπαντρεεται. Το 1822, δημοσιεει τη 1η του ποιητικ συλλογ Nouvelles Odes et Poésies Diverses, που προσλκυσε τη προσοχ και την ενοια του βασιλι κι τσι λαβε μα βασιλικ επιχοργηση απ το Λουδοβκο. Την δια εποχ συνεργζεται με το περιοδικ Muse Française και συχνζει στο λογοτεχνικ σαλνι του Καρλ Νοντι (Charles Nodier), που συναναστρφεται με τον Αλφρ Ντε Βιν (Alfred de Vigny) και το Λαμαρτν (Lamartine). Στις 20 Οκτβρη 1822 νυμφεεται την Αντλ Φουσ (Adèle Foucher). νας γμος, που πως κι αυτς των γονιν του, χαρακτηρζεται απ δυσαρμονα μεταξ συζγων κι οδηγε τον συγγραφα σε μα μακροχρνια σχση με τη μοσα και ερωμνη του ηθοποι Ζυλιτ Ντρου (Juliette Drouet) μχρι το θνατ της το 1882. Πλην αυτο, μως, ο γμος του υποκρπτει και μα τραγωδα, μιας κι ο μικρτερος αδερφς του Ευγνιος, ντας κρυφ ερωτευμνος με την Αντλ, χνει τα λογικ του τη μρα του γμου και παραμνει μχρι το τλος της ζως του σε δρυμα.
     Το 1823 κνει το λογοτεχνικ του ντεμποτο με το μυθιστρημα Χαν Της Ισλανδας (Han d'Islande), που το κυκλοφρησε με ψευδνυμο σε 4 μικρος τμους. Η ποιητικ συλλογ, που τον καθιερνει εκδδεται το 1826 κι εναι οι Ωδς & Μπαλντες (Odes et Ballades), με την οποα αναγνωρζεται σαν αξιλογος λυρικς ποιητς και τεχντης του στχου. Ακολουθε τον διο χρνο το μυθιστρημα Μπυγκ Ζαργκλ (Bug-Jargal) και το 1827 το θεατρικ ργο Κρμγουελ (Cromwell). Στο μνημειδη πρλογο του Κρμγουελ (Préface de Cromwell) προτενει στους συγχρνους του δραματουργος ν\ απαλλαγον απ τις φρμες, που επβαλλε ο γαλλικς θεατρικς κλασσικισμς, εισγοντας στη θεατρικ τχνη το ρομαντικ δρμα. χοντας δη γνωρσει το σαιξπηρικ ργο, τη γερμανικ θεατρογραφα και τη δραματουργα του Σλγκελ (Schlegel) με τον πρλογ του δνει το ναυσμα μας πολχρονης διαμχης μεταξ γαλλικο κλασσικισμο και ρομαντισμο. Επιπλον με τον Κρμβελ εισηγεται να υπδειγμα σγχρονου ιστορικο δρματος, που υπακοει στη σαιξπηρικ τεχνικ. Εν τω μεταξ στις 29 Γενρη 1828 πεθανει ο πατρας του κι απ κενη τη στιγμ αρχζει να αυτοαποκαλεται βαρνος.



     Το 1829 εξδωσε τα Ανατολτικα, να απ τα πιο αξιλογα ργα του, εμπνευσμνο απ την Ελληνικ Επανσταση του 1821. Ο φιλελληνισμς του, που φανερνεται με το ργο αυτ, παρμεινε θερμς κι αγνς και δεν φησε ευκαιρα, απ το 1821 μχρι τη Κρητικ Επανσταση του 1866, να εκδηλνεται σαν ιερ σμβολο της θρησκεας του που λεγταν Ελευθερα. Η περοδος των ετν 1830-43 αποτελε διστημα καταξωσης του Γλλου λογοτχνη με πλοσια παραγωγ ργων. Το 1830 ανεβανει με μεγλη επιτυχα το θεατρικ του ργο Ερννης (Hernani). Το 1831, κυκλοφορε το δισημο μυθιστρημ του Η Παναγα Των Παρισων (Notre-Dame de Paris), που σντομα μεταφρστηκε σε πολλς ξνες γλσσες. Παρλληλα δημοσιεει ργα λυρικς ποησης, εμπνευσμνα απ το ειδλλι του με τη Ζυλιτ Ντρου. Στα 1841, πειτα απ δο καρπες υποψηφιτητες, εκλγεται μλος της Γαλλικς Ακαδημας (Académie française). Η ζω του, εν τοτοις, θα σημαδευτε μχρι τλους απ μα προσωπικ τραγωδα, το θνατο απ πνιγμ της νενυμφης κρης του Λεοπολδνης (Léopoldine) και του συζγου της Καρλου Βακερ (Charles Vacquerie) στις 4 Σεπτμβρη 1843. Κενες τις μρες βρισκτανε σε ταξδι στα Πυρηναα και πληροφορθηκε το γεγονς διαβζοντας τυχαα κποια εφημερδα. Η καταλυτικ επδρασ του συμβντος πνω του φνηκε απ το τι δεν δημοσευσε καννα ργο του τουλχιστον μα 10ετα.
     Το ενδιαφρον του τρα κερδζει η πολιτικ κι αρχικ υποστηρζει με θρμη το βασιλι Λουδοβκο Φλιππο (Louis-Philippe) εν λγο αργτερα συνδεται φιλικ με τη θερμ θαυμστρια του ργου του, δοκισσα της Ορλενης, προσδοκντας την ανθεση κποιου υπουργεου στη περπτωση που ο σζυγς της αναλμβανε την εξουσα. Ο θνατος του δοκα της Ορλενης, μως ακυρνει τις ποιες φιλοδοξες του συγγραφα. Στα 1845 ο Λουδοβκος Φλιππος τον ονμασε Pair de France, μλος δηλαδ της νω Βουλς. Εκε εκφνησε λγους ενντια στη θανατικ καταδκη και τη κοινωνικ αδικα εν υποστριξε την ελευθερα του Τπου και την αυτοδιθεση της Πολωνας. Μετ την Επανσταση του 1848 και την ανακρυξη της Β' Γαλλικς Δημοκρατα εκλγεται, με τη βοθεια του Λοντος Γαμβτα, βουλευτς Παρισων στη Συντακτικ κι ακλουθα στη Νομοθετικ Συνλευση. Ττε αναδεικνεται σε θερμ υποστηρικτ του Ναπολοντα Γ', ανηψιο του Ναπολοντα Α' Βοναπρτη, συντασσμενος ενεργ με τη προθηση της υποψηφιτητς του για τη Προεδρα της Δημοκρατας.


                                  Η Ντρουε, μοσα κι ερωμνη του

     Η πραξικοπηματικ κατλυση της δημοκρατας απ τον Ναπολοντα Γ' το 1851 κι η ανδειξ του σε Αυτοκρτορα κνει τον Ουγκ να αλλξει τις φιλοβοναπαρτικς του αντιλψεις και να στραφε με μνος εναντον του. Η επικεμενη δωξ του, μετ απ αυτ, τον αναγκζει να διαφγει στις Βρυξλλες. Ξεκνησε η μακρ περοδος αυτοεξορας του, που θα διαρκσει περπου 20 χρνια. Στη διρκει της δημοσευσε 2 πολιτικ μανιφστα ενντια στον Ναπολοντα Γ’, το Ναπολων Ο Μικρς (Napoléon le Petit, 1852) και Επιστολς Στο Λουδοβκο Βοναπρτη (Lettres à Louis Bonaparte, 1855), που διαδθηκαν ευρως παρνομα στη Γαλλα, εν αργτερα συνγραψε αναφορικ με τα γεγοντα της εποχς το ργο Η Ιστορα Ενς Εγκλματος (Histoire d'un crime, Α’ μρος 1877 και Β’ μρος 1878). Το 1853 κυκλοφορε και τη ποιητικ του συλλογ Τιμωρες (Les Châtiments) που με λυρισμ επαγγλλεται το θραμβο της παγκσμιας δημοκρατας.
     Αρχικ εγκαταστθηκε στις Βρυξλλες, το 1852 μως, μετβη στο βρεττανικ νησ Τζρσε, που η ανησυχα των τοπικν αρχν για τη δρση του τον ανγκασε να εγκαταλεψει το 1855 για να μεταβε στο γειτονικ νησ Γκρνσε. Εν τω μεταξ το Σεπτμβρη 1853 μυεται απ τη Ντελφν Ντε Ζιραρντν (Delphine de Girardin) που τον επισκπτεται, στον πνευματισμ, την επικοινωνα δηλαδ με πνεματα νεκρν μσω περιστρεφμενων κι ομιλοντων τραπεζιν. Στη 2ετα της παραμονς του εκε κατατρχεται απ την εμμον του θαντου και τον απασχολονε τα μυστρια της ψυχς και του κσμου. Ττε συγγρφει τα ργα Το Τλος Του Σαταν (La fin de Satan) και Θες (Dieu), στο 1ο πραγματεεται το πρβλημα του Κακο και στο 2ο το πρβλημα του Απερου. Και τα 2 εκδθηκαν μεταθαντια κι χουνε τη μορφ αποκαλυπτικν οραμτων κινομενα απ τη λανθνουσα τση του Ουγκ για ποηση σε φρμα ενρασης.


                                            Με το γιο του

     Στο νησ Γκρνσε διαμνει στο Hauteville-House απ' που χει τη δυναττητα να παρατηρε τη θλασσα και τις απναντι γαλλικς ακτς. Εκε, στρεφμενος απ τη μεταφυσικ αναζτηση στην ανθρπινη εποποια, συγγρφει τη ποιητικ συλλογ Ο Θρλος Των Αινων (La Légende des Siècles, 1859) κι ολοκληρνει το αριστοργημ του Οι θλιοι (Les Misérables, 1862). μα τη εκδσει τους σαγνευσαν τα λακ στρματα, θεωρθηκαν ως το 1ο μοντρνο μυθιστρημα. Σε αυτ το ργο, το οποο δουλεει περπου απ το 1828, αποτυπνει μισν αινα γαλλικς ιστορας. Αποτελε μα επικ τοιχογραφα των μεγλων γεγοντων της Γαλλας συνδυαζμενων με την ιστρηση ενς μεγλου ρωτα. Το βιβλο δεν ενθουσασε τον κκλο των διανοουμνων κριτικν, εν περιελφθη απ τον Ππα Πο ΙΔ’ στον κατλογο των απαγορευμνων. Εν τοτοις, το ργο αυτ εξπλωσε σε λο τον κσμο τη φμη του.
     Το 1859 ο Ναπολων Γ' προσφρει αμνηστα σε λους τους πολιτικος εξριστους αλλ ο Ουγκ αρνεται να επιστρψει μην επιθυμντας να κνει οποιαδποτε παραχρηση ναντι του μονρχη. Το 1863 κυκλοφορε βιογραφα του απ τη γυνακα του Αντλ, που πθανε 5 χρνια μετ. Το ξσπασμα του Γαλλοπρωσικο Πολμου τον οδηγε πσω στη Γαλλα τον Αγουστο του 1870, λγο μετ την ανακρυξη της 3ης Γαλλικς Δημοκρατας. Ως βουλευτς της Εθνοσυνλευσης ψηφζει κατ της ειρνης κι αμσως παραιτεται. Ακολουθον η πολιορκα των Παρισων κι η ττα της Γαλλας. Απομακρνεται και πλι απ τη πατρδα το 1871 στη διρκεια της επικρτησης της Παρισινς Κομμονας και παραμνει στις Βρυξλλες και το Λουξεμβοργο. Το διο τος πεθανει ο γιος του Κρολος (Charles) και το επμενο η κρη του Αντλ εισγεται στο συλο ψυχικ ασθενν Saint-Mandé. Στα 2 προηγομενα οικογενειακ δρματα προστθεται το 1873 κι ο θνατος του γιου του Φραγκσκου-Βκτωρα (François-Victor).


                                                   Η Αντλ

     Στις 30 Γενρη 1876 ο Ουγκ ονομζεται ισβιος Γερουσιαστς απ τη Γαλλικ Δημοκρατα. Την τελευταα αυτ πολιτικ περοδο της ζως του γνεται το εδωλο της ριζοσπαστικς αριστερς. Ο διος εναι πλον οπαδς ενς ουτοπικο σοσιαλισμο πιστεοντας στη κοινωνικ συμφιλωση και την ειρηνικ επλυση των κοινωνικν προβλημτων, σε σχση με την επαναστατικ βα. Θεωρε τι ο ατομικς δρμος προς την ηθικ τελεωση, προς τη καλωσνη οδηγε στη σωτηρα του ατμου και της κοινωνας. Το Φλεβρη του 1881 οργαννεται νας πανεθνικς εορτασμς προκειμνου να τιμηθε η εσοδς του στην 9η 10ετα της ζως του. Οι εκδηλσεις ξεκινσανε 25 Φλεβρη με την απδοση ενς βζου Σεβρν, παραδοσιακο δρου προς ηγεμνες και την 27η Φλεβρη γινε προς τιμ του μα απ τις μεγαλτερες παρελσεις στη γαλλικ ιστορα.
     Ο Βκτωρ Ουγκ πθανε στις 22 Μη 1885 στα 83 του χοντας λβει εν ζω σπνια δξα για πνευματικ δημιουργ. Στη Γαλλα κηρχθηκε εθνικ πνθος. Τη μρα της κηδεας (1η Ιουνου) περπου 2.000.000 νθρωποι συνοδεσανε τον επιφαν νεκρ απ την Αψδα του Θριμβου στο Πνθεον, το οποο ορστηκε ως τελευταα του κατοικα.
     Ο στχος του Ουγκ χει συγκριθε με τα ργα του Σαξπηρ, του Δντη και του Ομρου κι χει επηρεσει διαμετρικ αντθετους ποιητς πως ο Μπωντλαρ, ο Τννυσον κι ο Ουτμαν. Η τεχνικ δεξιοτεχνα, ο υφολογικς πειραματισμς, η ραγδαα κλιμκωση των συναισθημτων, η ποικιλα κι η καθολικτητα των θεμτων του χι μνο τον καθιρωσαν ως ηγτη της γαλλικς ρομαντικς σχολς αλλ κι ως προπομπ της σγχρονης ποησης. φερε μια να ασθηση της ομορφις των λξεων, επκτεινε τους λυρικος πρους του γαλλικο στχου κι ενδυνμωσε τον αλεξανδριν στχο με εντυπωσιακ μετρικ διασκελσματα και τοποθετσεις της τομς του στχου. Η παραγωγ του ταν απραντη κι η ποικιλομορφα της ακμα καταπλσσει. Ακμα σπασε τη παρδοση, που η ποιητικ γλσσα θεωρονταν ως μια εξειδικευμνη μορφ γλσσας μεταξ των διφορων λλων τεχνικν γλωσσν. Η ποηση τανε για αυτν, τσον ελεθερη και κυραρχη σο οι διοι οι νθρωποι.



     Στη θεατρικ του γραφ αντιτχθηκε στις φρμες του κλασσικο δρματος πως το μτρο, η επιλογ συγκεκριμνων θεμτων, οι περιορισμο στη χρση λξεων, εισγοντας πρτος στη γαλλικ θεατρικ παραγωγ το ρομαντικ φος γραφς. Στα 26 του χρνια, συγγρφοντας τον Πρλογο του Κρμγουελ, γνεται ο γενντορας ενς νου θεατρικο εδους, του ρομαντικο δρματος. Σ' αυτ το κεμενο ο νεαρς συγγραφας αμφισβητε το παραδοσιακ θεατρικ εδος κι εισγει στη σκην τη ρομαντικ θεματολογα. Εν τοτοις το διο το ργο θεωρθηκε αντιθεατρικ κι αδνατο να ανβει στη σκην λγω της κτασς του και των πολλν χαρακτρων του. Χρη στον Ερννη μως το 1830 καταφρνει να καταξιωθε σα θεατρικς συγγραφας. Στη πορεα θα συναντσει μεγλες επιτυχες, πως η παρσταση του ργου του Λουκρητα Βοργα αλλ κι αποτυχες, με το ανβασμα π.χ. του Ο Βασιλις Διασκεδζει, προτο αποφασσουν μαζ με τον Αλξανδρο Δουμ πατρα να ιδρσουν να χρο αποκλειστικ αφιερωμνο στο ρομαντικ θατρο. Αυτς θα εναι το Théâtre de la Renaissance, που θα εγκαινισει τη σκην του με το ργο Ρου Μπλας.
     Συνολικ συνγραψε 9 μυθιστορματα, που το πρτο στα 16 και το τελευταο 72 ετν. Το μυθιστρημα καλπτει λες τις περιδους της ζως του συγγραφα, λες τις μορφς και τα λογοτεχνικ ρεματα της εποχς του δχως ποτ να ταυτζεται απλυτα με καννα. Η πορεα του ως μυθιστοριογρφου χωρζεται σε 2 περιδους με κομβικ σημεο την εξορα του απ τη Γαλλα. Η περοδος πριν την εξορα χει σχεδν πειραματικ χαρακτρα περιχοντας 5 μυθιστορματα με ποικλη κταση και διαφορετικ μπνευση. Κορυφαο δημιοργημα αυτς της πειραματικς φσης εναι Η Παναγα Των Παρισων, να ιστορικ μυθιστρημα τοποθετημνο στα 1482 με πρωταγωνιστ το δσμορφο κωδωνοκροστη του ναο, Κουασιμδο, που αποτελε προσωποποηση του μεσαιωνικο πνεματος.
     Τη περοδο της εξορας του και της επακλουθης επιστροφς του ανακαλπτει τον πραγματικ μυθιστορηματικ του δρμο συγγρφοντας το πλουσιτερο και διασημτερο μρος του ργου του. Η μυθιστορηματικ του φρμα βασζεται στην εξιστρηση μας απλς ανθρπινης ιστορας, στην οποα παρεμβλλονται μεγλες περιγραφς και προσωπογραφες καθς και παρεκβσεις σχετικς με τα αινια ανθρπινα προβλματα και αναζητσεις. Το θεωρομενο ως αριστοργημ του, Οι θλιοι, ακολουθε ακριβς αυτ τη διηγηματικ μορφ συνδυζοντας ρωτα, καταδωξη και την αθλιτητα των ανθρωπνων πλασμτων με την εξιστρηση κορυφαων ιστορικν στιγμν.



     Οι θρησκευτικς, πως και οι πολιτικς, πεποιθσεις του λλαξαν ριζικ στη διρκεια της ζως του. Στη νετητ του, προσδιοριζταν ως καθολικς και δλωνε αφοσωση στην ιεραρχα και την εκκλησιαστικ εξουσα. Αργτερα εξελχθηκε σε μη ενεργ καθολικ εκφρζοντας λο και περισστερο αντιπαπικς κι αντικληρικς απψεις. Τη περοδο της εξορας του μυθηκε στον πνευματισμ εν τα τελευταα χρνια της ζως του υιοθτησε ναν ορθολογικ ντεσμ, μοιο με αυτ του Βολταρου. ταν νας απογραφας τον ρτησε το 1872 αν τανε καθολικς, απντησε: "χι. Ελευθερφρονας".
     Δεν ελττωσε ποτ την αντιπθει του προς τη Καθολικ Εκκλησα, οφειλμενη κατ να μεγλο μρος στην αδιαφορα της εκκλησας για τη δσκολη θση της εργατικς τξης στη μοναρχα αλλ και στη συχντητα που τα ργα του εμφανζονταν στις λστες του Βατικανο απαγορευμνα. Στους θαντους των γιων του Καρλου και Φραγκσκου-Βκτωρα, επμεινε να ταφον δχως σταυρ και τη παρουσα ιερα και τον διο ρο θεσε για τη δικ του κηδεα. Εν τοτοις, αν και θεωροσε το καθολικ δγμα ξεπερασμνο και νεκρ, δεν επιτθηκε ποτ μεσα στον διο το θεσμ. Παρμεινε επσης βαθι θρησκευμενο τομο που πστευε ντονα στη δναμη και την ανγκη της προσευχς.
     Ο ορθολογισμς του μπορε να επισημανθε σε ποιματα πως το Torquemada (1869, για το θρησκευτικ φανατισμ), το Le Pape (1878, ντονα αντικληρικ), το Religion et Religions (1880, αρνομενος τη χρησιμτητα των εκκλησιν) και, τα δημοσιευμνα μεταθαντια, La fin de Satan και Dieu (1886 και 1891 αντστοιχα, στα οποα περιγρφει το χριστιανισμ ως γρπα και τον ορθολογισμ ως γγελο). Η ζωγραφικ ξεκνησε σαν να ευχριστο πρεργο, εξελισσμενη σταδιακ σε σημαντικ πνευματικ ενασχληση ειδικτερα το διστημα πριν την εξορα του, ταν σταμτησε προσωριν τη συγγραφ με σκοπ να αναμιχθε στη πολιτικ. Το διστημα των ετν 1848-52 υπρξε η μοναδικ δημιουργικ διαφυγ του. Τα ργα του εναι δουλεμνα αποκλειστικ σε χαρτ και σε μικρ κλμακα, συνθως με σκορα καφ μαρη μελνη, παρεμβλλοντας ορισμνες φορς λευκς πινελις και σπανιτερα λλα χρματα. Οι σωζμενες ζωγραφις του εναι εξαιρετικ ολοκληρωμνες και μοντρνες σε φος κι εκτλεση, προοιωνζοντας τις πειραματικς τεχνικς του σουρεαλισμο και του αφηρημνου εξπρεσιονισμο.


                                          Δια χειρς Βικτρ

     Ο Ντελακρου εχε γρψει για τον Ουγκ πως αν αποφσιζε να γνει ζωγρφος αντ συγγραφας, θα εχε επισκισει λους τους καλλιτχνες του αινα του. Στα σωζμενα ργα του αναγνωρζεται η δεξιοτεχνα, η τλμη στην εκτλεση και μα ασθηση ισχυρς δημιουργικτητας. Μελτησε τα χαρακτηριστικ των υλικν και των μσων του υπ λες τις πιθανς προοπτικς. Υψθηκε πνω απ τις σγχρονες συμβσεις και δε δστασε να επεξεργαστε τυχαες φρμες ταν αυτς ικανοποιοσανε την αισθητικ του. Κρτησε τη ζωγραφικ του δημιουργα μακρυ απ τη δημοσιτητα, φοβομενος τι θα επισκαζε το λογοτεχνικ του ργο. μως απολμβανε να μοιρζεται τα σχδι του με την οικογνεια και τους φλους του, συχν υπ μορφ περτεχνων χειροποητων καρτν επικοινωνας, πολλς απ τις οποες δνονταν ως δρα στους επισκπτες ταν ταν εξριστος.
     Αναφορικ με το ελληνικ ζτημα υπρξε απ τους πλον ψιμους Ευρωπαους διανοομενους, που λβανε φιλελληνικ στση. Παρτι, μως, εισρχεται αργ στον κκλο των φιλελλνων παραμνει ο συνεπστερος των υποστηρικτν του νετευκτου ελληνικο κρτους. Οι πρτες του ποιητικς αναφορς σχετικ με τον αγνα των Ελλνων εμφανζονται το 1826 με τη δημοσευση στο γαλλικ Τπο του ποιματος Τα Κεφλια Του Σεραγιο (Les têtes du serail), εμπνευσμνου απ την ξοδο του Μεσολογγου, που εμφανζονται μεταξ των 6000 κεφαλν, που εχαν αποσταλε στο σερι να συνομιλον μεταξ τους τα 3 κεφλια του Μρκου Μπτσαρη, του Επισκπου Ρωγν Ιωσφ και του Κωνσταντνου Κανρη. Το 1827 συνθτει τα ποιματα Ναβαρνο (Navarin) και Ενθουσιασμς (Enthousiasme) και την επμενη χρονι τα Κανρης (Canaris), Λαζρα (Lazzara) καθς και το περφημο Ελληνπουλο (L' enfant). λα τα παραπνω ποιματα περιελφθησαν στη συλλογ Τα Ανατολτικα. Το 1829 ο κορυφαος των Ελλνων διαφωτιστν Κορας δηλνει την αντθεσ του προς το ρομαντικ κνημα, που αρχηγτης εναι ο Ουγκ. Παρ τατα στην Αθνα τα μλη του λογοτεχνικο ρεματος της Αθηνακς Σχολς στρφονται προς το ρομαντισμ. Ο Νικλαος Σοτσος εναι ο 1ος που μεταφρζει ποιματα του Ουγκ το 1842.

     Τη 10ετα του 1850 πραγματοποιονται αρκετς μεταφρσεις θεατρικν ργων του στην ελληνικ, αρχς γενομνης με το Angelo tyran de Padoue και μσω αυτν καθσταται γνωστς στο ελληνικ κοιν κυρως σα δραματικς συγγραφας. Το 1862 ρχεται η μετφραση των Αθλων απ τον Ιωννη Ισιδωρδη-Σκυλτση σχεδν αμσως μετ τη κυκλοφορα τους στα γαλλικ. Το μυθιστρημα ενθουσασε τους λληνες αναγνστες κι επηρασε πολλος εγχριους λογοτχνες. Το ενδιαφρον του για την ελεθερη πλον Ελλδα φνηκε ιδιατερα σε σχση με το κρητικ ζτημα. Το διστημα της Κρητικς Επανστασης του 1866-9 δημοσιεει 3 επιστολς υπρ των Κρητν στον ευρωπακ τπο το Δεκμβρ 1866, το Φλεβρη του 1867 και του 1869, παρ το γενικτερο αρνητικ για τα ελληνικ ζητματα, κλμα της εποχς. Εκτς της συμπαρστασης προς τους Κρτες δειξε ενδιαφρον και για την αρπαγ των μαρμρων του Παρθεννα κατηγορντας τον λγιν γι' αυτ τη πρξη, στη βση της αντληψς του τι η πολιτιστικ κληρονομι ενς λαο δεν πρπει να γνεται κτμα ενς λλου.
     Ο θνατς του, τλος, εχε μεγλο αντκτυπο στην Ελλδα και στο σνολ του σχεδν ο ελληνικς Τπος κλυψε το γεγονς της απλειας του διακεκριμνου φιλλληνα συγγραφα. Μλιστα πραγματοποιθηκαν τελετς προκειμνου να τιμηθε ο μεγλος νεκρς αντστοιχες με αυτς, που λαβαν χρα στη Γαλλα. Φτος συμπληρθηκαν 218 χρνια απ τη γννησ του. Η μεγλη αυτ προσωπικτητα -η ζωνταν συνεδηση της εποχς του- στα 200 χρνια του θαντου της (2002) τιμθηκε σ' λο τον κσμο με ποικλες εκδηλσεις. Το Μεταπτυχιακ Πργραμμα Μετφρασης-Μεταφρασεολογας του Πανεπιστημου Αθηνν συμμετεχε στον εορτασμ με την κδοση σε να μετφραση 2 ργων του: Κλοντ Γκε και Η Τελευταα Μρα Ενς Καταδκου. Κοιν θμα των 2 αυτν ργων εναι η θανατικ ποιν. Εναι αλθεια πως αφιρωσε σημαντικ μρος της ζως και του ργου του στην υπερσπιση των ανθρωπνων δικαιωμτων κι αγωνστηκε με πθος για τον εκσυγχρονισμ του Κοινοβουλου, την εξυγανση της Δικαιοσνης, τη κατργηση της θανατικς ποινς, τη δωρεν εκπαδευση, τα δικαιματα των γυναικν, ετε αναφερμενος σε γενικς θεωρσεις, ετε σε ιδιατερες και συγκεκριμνες περιπτσεις. Αγωνστηκε δηλαδ για λα τα καρια ζητματα του 19ου αι. που εξακολουθον να εναι και σμερα επκαιρα. 
Σχετικ με τη κατργηση της θανατικς ποινς, πρκειται για μια επμονη στρτευση σ' λη τη μακρ διρκεια του βου του που απρρευσε απ προσωπικ βιματα κι εμπειρες που χουνε σχση με τις δημσιες εκτελσεις και τη φρκη που αυτς προκαλον. Εναι πολλς οι προσωπικς μαρτυρες που θα καθορσουνε την εσωτερικ του διαδρομ σχετικ με το θμα αυτ. Η κρη του Adele Hugo στο βιβλο της Ο Βικτρ Ουγκ, πως τον παρουσιζει νας μρτυρας της ζως του μας θυμζει λες τις δημσιες εκτελσεις που παρευρθη και τη μεγλη επδραση που αυτς εχανε πνω του.



     Απ τα παιδικ ακμη και τα εφηβικ του χρνια θα πληγωθε βαθτατα απ ττοιες εμπειρες τις οποες οι μελετητς του θα χαρακτηρσουν τραυματικς. Εικνες τρμου και φωνς πνου θα τον συνοδεουνε χωρς λεος. Το 1811 διασχζοντας τα Πυρηναα με τη μητρα του και τον αδελφ του, πηγανοντας στη Μαδρτη για να συναντσουνε τον πατρα του, στρατηγ της Στρατις του Μ. Ναπολοντα, στο Burgos, θα δει την εκτλεση ενς καταδκου κι η φρκη της σκηνς θα τον διαποτσει. Το 1828 -στα 16 σχεδον- θα παρακολουθσει στη πλατεα του μεγρου των Δικαστηρων, του Palais de Justice, τον στιγματισμ με πυρωμνο σδερο μιας κοπλας που εχε κατηγορηθε για κλοπ. Εκενη τη μρα πρε ρκο να αγωνιστε χωρς δισταγμ. Η γκιλοτνα, η μηχαν που επινησε ο Γκιγιοτν, εναι για τον Ουγκ πρτα-πρτα ισχυρ συγκνηση κι οπτικ φαντασα. Αργτερα θα αναπτξει μια στρεη επιχειρηματολογα που βασζεται στη κοιν λογικ για το απλυτο αγαθ, που εναι η ανθρπινη ζω. Απ τη θση του δημοσου ανδρς, φορτωμνος τιμς και διακρσεις απ τη πολιτεα (βουλευτς, γερουσιαστς, μλος της Βουλς των Ομοτμων, μλος της Γαλλικς Ακαδημας), δεν θα πψει να στηλιτεει τη κοινωνικ αδικα και να διεκδικε για τον νθρωπο τη θση που του αρνεται η κοινωνα. Η επανσταση του 1830 κι ο νος βασιλις-πολτης Λουδοβκος Φλιππος θτουν επ τπητος τα κοινωνικ ζητματα που θα χουνε προτεραιτητα ναντι των πολιτικν. Μεταξ αυτν και τη θανατικ ποιν. Η επανσταση αυτ, καθς και του 1848, επιταχνει τη προσχρησ του στις φιλελεθερες δυνμεις, που μσα στα ιστορικ συμφραζμενα της εποχς χαρακτηρζονται προοδευτικς.
     Ως βουλευτς της Δεξις στη Συντακτικ Συνλευση τον Ιονιο του 1848 καταφρεται εναντον της εξγερσης των εργατν και στις 15 Σεπτεμβρου θα εκφωνσει λγο στην δια Συνλευση και θα ψηφσει τη καθαρ, απλ κι οριστικ κατργηση της θανατικς ποινς υπ τις επευφημες της Αριστερς και τις διαμαρτυρες της δεξις παρταξης. Την δια χρονι, το Δεκμβρη, υποστηρζει το Λουδοβκο Ναπολοντα Βοναπρτη για Πρεδρο της Δημοκρατας αλλ να χρνο μετ συγκαταλγεται στους εχθρος του. Καταλυτικ στθηκε το εξς περιστατικ: Στις 9 Ιουνου 1849 εκφωνε συγκλονιστικ λγο για την εξαθλωση του λαο και την εξλειψη της φτχειας, που προκαλε τη χλεη των δεξιν ομοδεατν του. Ο Ουγκ θα αλλξει παρταξη οριστικ πλον. Το 1851 γνεται η δκη του γιου του Σαρλ, δημοσιογρφου στην εφημερδα Evenement, που εχε καταγγελει μια δημσια εκτλεση στο Πουατι. Συνγορς του, μεταξ λλων, τανε κι ο Βικτρ Ουγκ. Στο δικαστριο θα καυτηρισει τον ειδεχθ νμο της θανατικς ποινς που το Κοινοβολιο εχε καταδικσει δη απ το 1830. Ο Σαρλ θα καταδικαστε 6 μνες φυλκιση.
     Με το πραξικπημα του Ναπολοντα, στις 11 Δεκμβρη 1851, εγκαταλεπει τη Γαλλα με ψετικο νομα. Εξριστος πλον στα νησι Jersey και Guernesey της Αγγλας θα συνεχσει τη πολεμικ του θτοντς τη στο επκεντρο των πολιτικν του στχων. Το 1854 στο Guernesey παρνει θση στην υπθεση Tapner, ληστ δολοφνου κι εμπρηστ. Μζεψε υπογραφς των κατοκων για τη σωτηρα του και μετ την εκτλεση στειλε επιστολ στο λρδο Πλμερστον, υφυπουργ Εσωτερικν, καταγγλλοντας τα κοιν συμφροντα της Γαλλας και της Αγγλας, που εμπδισαν να ακουστε η φων ενς προγραμμνου.

      Γρφει στην επιστολ του: "Πρκειται για κοινωνικ ζτημα πιο σημαντικ απ το πολιτικ… Εμες οι αναρχικο, εμες οι δημαγωγο, εμες που ρουφμε το αμα δηλνουμε σ' εσς τους συντηρητικος και σωτρες τι η ελευθερα του ανθρπου εναι σεβαστ, η ανθρπινη νοημοσνη για, η ανθρπινη ζω ιερ, η ανθρπινη ψυχ θεα. Τρα κρεμστε! Οταν προφρουμε τις λξεις προδος, επανσταση, ελευθερα, ανθρωπι, εσες, δστυχοι νθρωποι, χαμογελτε και μας δεχνετε το σκοτδι, που ζομε και ζετε. Μθετε μως τοτο: Σε λγο οι ιδες θα γιγαντωθονε και θα λμψουν. Χθες η Γαλλα ταν η Δημοκρατα, αριο θα εναι η Ευρπη".
Να προσθσουμε εδ μια λεπτομρεια που μας αφορ μεσα: Στις 26 Οκτβρη 1846 παρατηρε: "Πολιτισμς της Ελλδας. Η γκιλοτνα εγκαταστθηκε στην Ελλδα. Ο λας την αποστρεφταν, η κυβρνηση νκησε την αποστροφ του λαο. Κατφεραν, τελικ, μετ απ 16 τη δισταγμο να καρατομσουνε 5 ντρες στον Πειραι. Τις πρτες μρες του Οκτβρη 1846 ο λιος της Ελλδας φτισε 2 πργματα, το να αντκρυ στο λλο: τον Παρθεννα και τη γκιλοτνα".
     
Ο απλυτος τρπος ποy αντιλαμβαντανε τη κατργηση της θανατικς ποινς φανεται απ την επιστολ του (1867) στον Μπεντο Χουαρζ, πρεδρο του Μξικο και σμβολο της Ελευθερας, για να υπερασπιστε αφενς τον Μπερεζφσκι και τους λλους ρσους αναρχικος, τους επανασττες Ιρλανδος και τους αγωνιστς της Κρτης κι αφετρου τον πρην αυτοκρτορα Μαξιμιλιαν: "Δεξτε σ’ αυτος τους βασιλιδες που γεμζουνε τις φυλακς κι εξαιτας τους βφονται με αμα τα ικριματα, στους βασιλιδες της κρεμλας, της εξορας, των φρουρων και των Σιβηριν, σ’ αυτος που κατχουνε τη Πολωνα, την Ιρλανδα, την Αβνα και τη Κρτη, σ' αυτος τους πργκηπες που οι δικαστς τος υπακοουν, τους δικαστς που τους υπακοουν οι δμιοι, στους δημους που τους υπακοει ο θνατος, σ' αυτος τους αυτοκρτορες που τσο εκολα κβουνε το κεφλι ενς ανθρπου, δεξτε τους πς σζουμε το κεφλι ενς αυτοκρτορα… Ο Μαξιμιλιανς θα ζσει χρη στη Δημοκρατα".
     Η στρτευση αυτ του Ουγκ διατρχει λο του το ργο: Ποιματα, πεζ, προλγους -μανιφστα, επιστολς, σημεισεις, λγους κτλ. Ανατρχοντας στα κεμενα αυτ, απ το 1820 και μετ, απ το Μπουγκ-Ζαργκλ, το Χαν της Ισλανδας, τη Παναγα των Παρισων, ως τη Τελευταα μρα ενς καταδκου και το Κλοντ Γκε, που προαναγγλλουν το θεμελιδες ργο του Οι Αθλιοι, διαπιστνουμε τι λες οι πλευρς της ζως του σφραγζονται απ την αρχ τι "η ανθρπινη ζω δεν βιζεται" (L’ inviolabilite de la vie humaine). Ο ποιητς χει τη πεποθηση τι οι αρχς της επανστασης πρπει να βρουν τον τρπο να συνδυαστον με τις αινιες αξες του ανθρπου και η κοινωνα οφελει να κνει για τον νθρωπο σα κνει η φση, διαφορετικ, ανλγητη κι εκδικητικ, θα επιβεβαινει την ισχ της μσω της θανατικς ποινς.
     Απ τον Βολταρο και τη πραγματεα του Περ ανεξιθρησκας, τα ργα και τους αγνες του Ουγκ, τον Εμλ Ζολ και το Κατηγορ, μσα απ τον Σαρτρ και τους αγνες του κατ των βασανιστηρων στην Αλγερα, τη δρση και τον στοχασμ του Καμ για τη θανατικ ποιν, ταν μακρς ο δρμος σπου η Ευρπη να οδηγηθε στην κατργησ της και να εκπληρωθε να μρος των οραμτων του ποιητ. Η θανατικ ποιν καταργθηκε στη Γαλλα στις 17 Σεπτεμβρου 1981 με την νοδο του Φρανσου Μιτερν στη Προεδρα της Γαλλικς Δημοκρατας. Εισηγητς ταν ο υπουργς Δικαιοσνης Ρομπρ Μπαντεντρ που βαλε τη γκιλοτνα στο μουσεο της Ιστορας. Το 1985 ο διος θα εκφωνσει στη Σορβννη εγκμιο για τον Εθνικ Ποιητ.

Ρητ του:

Η πρωτγονη εποχ ταν λυρικ, η κλασικ επικ και η σγχρονη δραματικ.
Δεν εναι τποτα να πεθανεις: φριχτ εναι να μη ζεις!
Για τις μεγλες λπες της ζως μας χρειζεται θρρος, για τις μικρς υπομον.
Οι καλλτερες αλθειες εναι οι πιο απλς.
Οι απαισιδοξοι βαδζουνε πντα στην οπισθοφυλακ κα χι στην εμπροσθοφυλακ της προδου.
Αν αγαπς κι υποφρεις, αγπα περισστερο.
Η ζω εναι να λουλοδι κι ο ρωτας το μλι του.
Η φτχεια οδηγε στην επανσταση, η επανσταση στη φτχεια.
Εκε που αναγερεται να σχολεο, κλενει μια φυλακ.
Η μεγαλτερη ευτυχα στη ζω εναι η πεποθηση τι μας αγαπον.

Εργα του:

θεατρικ

Inez de Castro, 1820 (Ινς ντε Καστρ)
Cromwell, 1827 (Κρμγουελ)
Hernani, 1830 (Ερννης)
Marion Delorme, 1831 (Μαριν Ντελρμ)
Le Roi s'amuse, 1832 (Ο Βασιλις διασκεδζει)
Lucrèce Borgia, 1833 (Λουκρητα Βοργα)
Marie Tudor, 1833 (Μαρα Τυδρ)
Angelo, tyran de Padoue, 1835 (γγελος, ο τραννος της Πδουας)
Ruy Blas, 1838 (Ρου Μπλα)
Les Burgraves, 1843 (Οι Μπουργκρβοι)
Torquemada, 1882 (Τορκουεμδα)
Théâtre en liberté (Το Θατρο στην ελευθερα). 10 ργα που γρφηκαν στην εξορα στα νησι της Μγχης και δημοσιετηκαν μεταθαντια 1886.

μυθιστορματα

Bug-Jargal, 1826 (Μπυγκ Ζαργκλ)
Han d'Islande, 1823 (Ο Χαν της Ισλανδας)
Le Dernier Jour d'un condamné, 1829 (Η Τελευταα Μρα ενς Κατδικου)
Notre-Dame de Paris, 1831 (Η Παναγα των Παρισων)
Claude Gueux, 1834 (Κλοντ Γκε)
Les Misérables, 1862 (Οι θλιοι)
Les Travailleurs de la mer, 1866 (Οι Εργτες της Θλασσας)
L'Homme qui rit, 1869 (Ο νθρωπος που γελ)
Quatre-vingt-treize, 1874 (Ενενντα τρα)

ποιητικς συλλογς

Odes et poésies diverses, 1822 (Διφορες Ωδς και ποιματα)
Nouvelles Odes, 1824 (Νες Ωδς)
Odes et Ballades, 1826 (Ωδς και Μπαλντες)
Les Orientales, 1829 (Τα Ανατολτικα)
Les Feuilles d’automne, 1831 (Φθινοπωριν Φλλα)
Les Chants du crépuscule, 1835 (Τραγοδια του Λυκφωτος)
Les Voix intérieures, 1837 (Οι Εσωτερικς Φωνς)
Les Rayons et les ombres, 1840 (Οι Ακτνες και οι Σκις)
Les Châtiments (Οι Τιμωρες, 1853)
Les Contemplations, 1856 (Ενατενσεις)
La Légende des Siècles, 1859 (Ο Θρλος των Αινων), πρτη σειρ
Les Chansons des rues et des bois, 1865 (Τα Τραγοδια των δρμων και των δασν)
L'Année terrible, 1872 (Το Φοβερ τος)
L'Art d'être grand-père, 1877 (Η Τχνη να εσαι παππος)
La Légende des Siècles, 1877 (Ο Θρλος των Αινων)
Le Pape, 1878 (Ο Ππας)
Religions et religion (Θρησκεες και Θρησκεα, 1880)
L'Âne, 1880 (Ο Γιδαρος)
Les Quatre Vents de l'esprit, 1881 (Οι Τσσερις νεμοι του Πνεματος)
La Légende des Siècles, 1883 (Ο Θρλος των Αινων), συμπληρωματικ σειρ
La Fin de Satan, 1886 (Το Τλος του Σαταν)
Toute la Lyre, 1888,, 1893 (συλλογ αδημοσευτων ποιημτων)
Dieu, 1891 (Θες)
Les Années funestes, 1898 (Τα Ολθρια Χρνια)
Dernière Gerbe 1902 (Τελευταα Δσμη)
Océan. Tas de pierres 1942 (Ωκεανς. Πτρινος Σωρς)

λλα κεμενα

Étude sur Mirabeau, 1834 (Σπουδ στον Μιραμπ)
Littérature et philosophie mêlées, 1834 (Λογοτεχνα και Φιλοσοφα)
Le Rhin, 1842 (Ο Ρνος)
Napoléon le Petit, 1852 (Ναπολων ο Μικρς)
Lettres à Louis Bonaparte, 1855 (Επιστολς στο Λουδοβκο Βοναπρτη)
William Shakespeare, 1864 (Ουλιαμ Σαξπηρ)
Paris-Guide, 1867 (Οδηγς των Παρισων)
Mes Fils, 1874 (Οι γιο μου)
Actes et paroles - Avant l'exil, 1875 (Λγοι και Πρξεις – Πριν την Εξορα)
Actes et paroles - Pendant l'exil, 1875 (Λγοι και Πρξεις – Κατ την Εξορα)
Actes et paroles - Depuis l'exil, 1876 (Λγοι και Πρξεις – Μετ την Εξορα)
Histoire d'un crime - 1re partie, 1877 (Η Ιστορα ενς Εγκλματος– Α’ Μρος)
Histoire d'un crime - 2e partie, 1878 (Η Ιστορα ενς Εγκλματος –Β’ Μρος)
L'Archipel de la Manche, 1883 (Το Αρχιπλαγος της Μγχης)

μεταθαντιες δημοσιεσεις

Choses vues - 1re série (1887Θεωρσεις – Α’ Σειρ)
Alpes et Pyrénées, 1890 (λπεις και Πυρηναα)
France et Belgique, 1892 (Γαλλα και Βλγιο)
Correspondances - Tome I, 1896 (Αλληλογραφα – Α’ Τμος)
Correspondances - Tome II, 1898 (Αλληλογραφα – Β’ Τμος)
Choses vues - 2e série 1900 (Θεωρσεις – Β’ Σειρ)
Post-scriptum de ma vie 1901 (Υστεργραφο της ζως μου)
Pierres 1951 (Λθοι)
ργα του Ουγκ στην περα
Λουκρητα Βοργα : Ντονιτσττι Lucrezia Borgia (1833)
γγελος, ο τραννος της Πδουας :
Μερκαντντε Il Giuramento (1837)
Πονκιλλι La Gioconda (1876)
Ερννης : Βρντι Εrnani (1844)
Ο Βασιλις διασκεδζει : Βρντι Rigoletto (1851)
Μαριν Ντελρμ : Πονκιλλι Marion Delorme (1885)
Τορκουεμδα : Ννο Ρτα Torquemada (1943)


================


                    Αριο Tην Aυγ

Αριο την αυγ, ταν η εξοχ παρνει χρμα λευκ,
Θα ξεκινσω. Βλπεις, το ξρω πως με περιμνεις.
Θα φγω για το δσος, θα περσω στο βουν.
λλο μακρι δεν γνεται να μνω και να μνεις.

Θα περπατσω με τα μτια μου σε σκψεις καρφωμνα,
Χωρς ν' ακοω θορβους, οτε τποτα να βλπω πρα,
Μνος και γνωστος, σκυφτς, με χρια σταυρωμνα,
Θλιμμνος και σαν νχτα θ’ ναι πια για μνα η μρα.

Της νχτας το χρυσφι θ' αψηφσω,
Και στα καρβια του Αρφλρ τα ιστα δεν θα δω,
Μνο ταν φτσω, στο δικ σου μνμα θ' ακουμπσω
να μπουκτο απ γκι και αγριολολουδων ανθ.
                                                           (μτφρ: Λητ Σεζνη)

                   κσταση

Μνος κοντ στα κματα, των αστεριν μια νχτα.
Στον ουραν οτε σννεφο, στα πλαγα παν.
Απ’ την αλθεια βθιζα μακρτερα το βλμμα.
Και τα βουν, τα σδεντρα, κι ολκληρη η πλση,
Με θρισμα ακατληπτο μοιαζαν να ρωτοσαν
Τα κματα της θλασσας, τα φτα του ουρανο.

Και τ’ στρα τα ολχρυσα, ατλειωτες λεγενες
Με βροντερ, χαμηλ φων, με αρμονες χιλιδες,
λεγαν, καθς γερναν τις φλογερς κορνες.
Και τα γαλζια κματα, που δεν τα ορζει τποτα οτε και σταματ,
λεγαν, πως φριζαν στο αποκορφωμ τους:
- Εναι αυτς ο Κριος, ο Κριος ο Θες!

                Νχτες Του Ιονη

Το καλοκαρι, σαν η μρα χει μισψει, σκεπασμνη με λουλοδια
Σκορπ η πεδιδα απ μακρι ρωμα μεθυστικ .
Μτια κλειστ, μισνοιχτο σε χους το αυτ,
Μλις που κοιμσαι μ’ ναν πνο διαυγ.

Πιο λαμπερ εναι τ’ αστρια, μοιζει καλλτερη η σκι.
να αριστο ημφως βφει τον αινιο θλο.
Κι η αυγ χλωμ, γλυκι, την ρα της πως προσμνει,
Χαμηλ στον ουραν σμπως λο το βρδυ ταξιδεει.

                   Χτες Τη Νχτα

Χτες, νεμος νυχτερινς, που η πνο του μοιαζε με χδι,
Το ρωμα φερνε των λουλουδιν που ανογουν πιο αργ.
πεφτε η νχτα. το πουλ κοιμταν στο βαθ σκοτδι.
Η νοιξη ευωδαζε, απ τη νιτη σου πιο λγο.
Λιγτερο απ το βλμμα σου, φεγγοβολοσαν τ’ στρα.

Εγ, μιλοσα σιγαν. Επσημη εναι η ρα
που να ψλει η ψυχ τον πιο γλυκ της μνο λαχταρ.
Τη νχτα βλποντας τσο αγν κι εσνα τσο ωραα,
Αδειστε πνω της τον ουραν! επα στα αστρια τα χρυσ
Κι ορμνεψα τα μτια σου: Ρξτε την αγπη σας σε μνα!

                Παρθυρα Ανοιχτ

Το πρω - Κοιμισμνος
Ακοω φωνς. Μσα απ τα βλφαρα λμψεις.
Στο να του Αγου Πτρου μια καμπνα αρχζει να χτυπ.
Φωνς κολυμβητν. Πιο κοντ ! πιο μακρι ! χι, απ εδ !
χι, απ εκε ! Τιτιβζουν τα πουλι, το διο κι η Ιωννα.
Ο Γιργος την καλε. Των πετεινν τραγοδι. Σπτουλα
Ξνει μια στγη. λογα περνον στη δημοσι.
Τρχισμα δρεπανιο που το γρασδι θερζει.
Χτυπματα. Βουητ. Κεραμιδδες βαδζουν επνω στο σπτι.
χοι λιμανιο. Σφριγμα μηχανν που θερμανονται.
Στρατιωτικ μουσικ κατ κματα φτνει.
Στην αποβθρα οχλαγωγα. Φωνς γαλλικς. Ευχαριστ.
Καλημρα. Αντο. Δχως λλο εναι αργ, γιατ να
Που κοντ μου ο κοκκινολαμης ρχεται να κελαηδσει.
Κρτος μακρινν σφυριν σε κποιο σιδερδικο.
Παφλασμς νερο. να ατμπλοιο ακογεται να λαχανιζει.
Εισβλει μια μγα. Ανσα της θλασσας βαθει.

                       Πρω

Moriturus moriturae!

Ππλο πρωιν απλνεται επνω στα βουν.
Τον παλι πργο, δες, μια νιογννητη ακτνα πς λευκανει.
Και στα ουρνια δη με αγπη εννεται,
πως η δξα δνεται με τη χαρ,
Των δασν το πρτο τραγοδι με της μρας το πρτο σπινθρισμα.

Ναι, χαμογλα στη λμψη, που τα ουρνια στολζει! -
Θα δεις, αν με καταβροχθσει το φρετρο αριο,
Στην απελπισα σου νας λιος το διο ωραος θα λμψει,
Και τα δια πετειν θα κελαηδσουν ξαν την αυγ,
Στον μαρο και σιωπηλ μου τφο επνω!

μως ττε η ψυχ εναι ευχαριστημνη στον λλον ορζοντα.
Το μλλον ανογεται στην απεραντοσνη ατελεωτο.
Στο πρωιν της αιωνιτητας
Ξυπνς απ τη ζω,
Σαν απ νχτα σκοτειν απ κποιο ανσυχο νειρο.


 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers