-

Dali &

-


-








.

--.


.


 
 

 

( ): , ,


Βιογραφικ

     Η Διδ Παππ-Σωτηρου γεννθηκε στο Αδνι, μια κοσμοπολτικη πλη της Μικρς Ασας, που ζοσαν αρμονικ Εβραοι, Αρμνιοι Τορκοι. Και μως, τποτα δεν προδκαζε στο πανμορφο χωρι Κιρκιντζς του Αδινου, αυτ που μελλε να ακολουθσει. και σντομα θα ξεδιπλσει τον ενδιαφροντα, αλλ και βαθι φιλνθρωπο χαρακτρα της. Μικρ απολμβανε τις βλτες στη πλη, που παρατηροσε τις συνθειες των Τορκων και τις καμλες που κυκλοφοροσαν στους δρμους. Κρη μιας κατ το μισυ, μικρασιατικς οικογνειας θα ακολουθσει διαφορετικ επαγγελματικ πορεα απ αυτ της οικογνειας, γιατ πολ απλ, αυτ της πρσταξε η μορα και το προσωπικ της καθκον. ταν Ελληνδα συγγραφας, δημοσιογρφος κι αντιστασιακ ενταγμνη στο αριστερ κνημα. Το πραγματικ της νομα ταν Διδ Παππ, αλλ γινε γνωστ με το επθετο του συζγου της, του καθηγητ Πλτωνα Σωτηρου. Πολυδιαβασμνη, πολυμεταφρασμνη, πολυαγαπημνη συγγραφας, αλλ κυρως πρωταγωνστρια σε λα τα γεγοντα που σημδεψαν τον ελληνισμ, κι χι μνο, τον 20 αι., τον οποο καλωσρισε αλλ και πρλαβε να αποχαιρετσει. Μιλντας η δια για τον μπαρουτοκαπνισμνο αυτ αινα, εξομολογεται τι της φησε την πικρα τι δεν κατφερε ν' αλλξει τη ζω μας. .πως εχε αναφρει, "δεν μουν η συγγραφας που μζεψε πληροφορες απ ιστορικ γεγοντα που εχαν γρψει λλοι, αλλ τα ζησα στο πετσ μου". πως λεγε, η αντσταση ταν η πρτη φορ που οι πρσφυγες γιναν να με τους υπλοιπους λληνες. Ο Νκος Μπελογιννης, που ταν σντροφος της αδερφς της κι η Ηλκτρα Αποστλου, ταν πρσωπα που επηρασαν το ργο της.



     Γεννθηκε 18 Φλεβρη 1909 στο Αδνι της Μ. Ασας κι ταν μεγαλτερη αδελφ της λλης Παππ. Ο πατρας της, Ευγγελος Παππς, γεννημνος στη Μικρ Ασα, ταν ιδιοκττης εργοστασου σαπουνοποιας με καταγωγ απ τα Καλ Νερ Βλου, εν η μητρα της, η Μαρινθη Παπαδοπολου καταγταν απ τη Ρδο. Απ μικρ λτρευε τον τπο της και εκτιμοσε αφνταστα τις απκρυφες ομορφις και τα μυστικ του. Εξερευνοσε τις κορυφς των δντρων, τα λιοτρβεια, τα βουν, την αγορ, προσπαθοσε να ρουφξει ση ζω και φση μποροσε. Οσα φυσιολτρης, αλλ και τακτο παιδ -πως θα παραδεχτε αργτερα- χανταν απ την οικογνει της για ρες. Το 1919 η οικογνει της εγκαταστθηκε στη Σμρνη κι εγκαταστθηκε σε να κτριο, που παλαιτερα στεγαζταν το Αιγυπτιακ Προξενεο. Η Διδ ερενησε τα παρατημνα γγραφα των Αιγυπτων κι απ ττε δεν σταμτησε ποτ να μελετ τα γεγοντα που απασχολοσαν τον τπο. Σε ηλικα 10 ετν εχε δημιουργσει ναν σλλογο και μοραζε φαγητ σε ζητινους και ττε ρθε σε επαφ με τη δημοσιογραφα, καθς νας δημοσιογρφος, που βρισκταν στη Σμρνη της πρε συνντευξη.



     Η οικογνεια της ταν επορη κι οι επαφς του πατρα της με τη καλ κοινωνα ταν η αιτα που πληροφορθηκαν γκαιρα τη μεγλη καταστροφ του ελληνικο στρατο και πρλαβε να φγει απ τη Σμρνη με τους θεους της. Το 1919, πριν την απβαση των ελληνικν στρατευμτων, μετακομζει με την οικογνει της στη Σμρνη, στο κτριο που στεγαζταν το πρην Αιγυπτιακ Προξενεο. Το δαιμνιο ασθημα της αναζτησης και της περιργειας την οδηγε στην ερεση κρυμμνων αιγυπτιακν εγγρφων. Αυτ ταν η αρχ μιας μακρχρονης μελτης των γεγοντων που σημδεψαν τον τπο της. Σε ηλικα μλις δκα ετν, με ντονο το ασθημα της δοτικτητας, της φιλανθρωπας και της καλοσνης θα δημιουργσει ναν σλλογο, στε να προσφρει φαγητ και φροντδα στους ζητινους της περιοχς, γεγονς που δε θα περσει απαρατρητο. Λγο καιρ μετ, θα δσει την πρτη της συνντευξη. Το 1922 ρθε στον Πειραι σαν πρσφυγας κι ζησε απ κοντ το μγεθος της καταστροφς. Πλον δεν ταν το πλουσιοκριτσο και δεν εχε τις προηγομενες ανσεις. πως λοι οι πρσφυγες ρθε αντιμτωπη με την πενα, τις αρρστιες, αλλ και το εχθρικ κλμα απ τους ντπιους. Μετ απ λγο καιρ κατφεραν να ορθοποδσουν.



    Κατπιν εγκαταστθηκε οικογενειακς στην Αθνα, τελεωσε το σχολεο, -ευτχησε να χει ως καθηγητς τον πεζογρφο Κστα Παρορτη (Σουρα) και την ποιτρια Σοφα Μαυροειδ-Παπαδκη-, μετ Πανεπιστμιο σπουδζονυας γαλλικ φιλολογα, συνεχζοντας τις σπουδς της στη Σορβνη στο Παρσι. Εκε συνδθηκε στεν με τους Αντρ Μαλρ κι Αντρ Ζιντ και γενικ ρθε σ επαφ με τη διανηση και γνρισε σημαντικς προσωπικτητες της εποχς. Με το τλος των σπουδν της επστρεψε στην Ελλδα και ξεκνησε να γρφει ρθρα για ζητματα που απασχολοσαν την κοινωνα. γινε ανταποκρτρια στο εξωτερικ, που ρθε σε επαφ με το κνημα της Αριστερς και με σημαντικος Γλλους ιδεολγους.. ταν η θεα της λκης Ζη, για την οποα υπρξε πρτυπο. Δρισε το σπτι της στην οδ Κοδριγκτνος, απναντι απ το Πεδον του ρεως, που ανκε σε κενη και τον κουνιδο της Νκο Μπελογιννη, στο υπουργεο Πολιτισμο. Η παραχρηση γινε με τον ρο να εναι δι παντς τα γραφεα της Εταιρεας Ελλνων Συγγραφων, της οποας υπρξε ιδρυτικ μλος. Μχρι το θνατ της νοκιαζε να διαμρισμα στη περιοχ Ζωγρφου.



    Το 1933 αποφασζει να παντρευτε τον μεγλο της ρωτα, τον καθηγητ Πλτωνα Σωτηρου κι εκτς της αμριστης αγπης του θα κρατσει και το επνυμ του. Δε θα αποκτσουν ποτ παιδι, αλλ η Σωτηρου παρμεινε στο πλευρ του νδρα της μια ολκληρη ζω κι αφιρωσε 8 χρνια, εγκαταλεποντας οποιαδποτε λλη ασχολα ακμα και τη λατρεα της, τη λογοτεχνα, για να του συμπαρασταθε στην αρρστια που αντιμετπισε. Λγο πριν αποχωρσει κρατντας του το χρι τον ρτησε: "Πλατωνκι μου, πρασες ωραα κοντ μου"" Εκενος της απντησε: "Εναι να το ρωτς…" φυγε το 1985 πειτα απ 52 χρνια κοινς ζως. Το 1935 ταξιδεει στη Γενεη για το συμβολιο της Κοινωνας των Εθνν ως αντιπρσωπος της Ελλδας. Εκε θα γνωρσει και την Αλεξνδρα Κολοντι, σντροφο του Λνιν, εν το 1945 θα βρεθε στο ιδρυτικ συνδριο της Δημοκρατικς Ομοσπονδας γυναικν στο Παρσι.



     Το 1936 ρχισε να εργζεται ως δημοσιογρφος σε διφορα ντυπα και ως ανταποκρτρια του περιοδικο Νος Κσμος της Γυνακας στο Παρσι. Τη περοδο της Κατοχς γινε αρχισυντκτρια στο Ριζοσπστη και δολευε παρνομα στον Υμηττ. Ττε γνωρστηκε με την Ηλκτρα Αποστλου, που εκτελστηκε απ τους Γερμανος το 1944 για την αντιστασιακ της δρση κι λλες πως η Μλπω Αξιτη, η λλη Αλεξου, η (αδελφ της) λλη Παππ, η Τιτκα Δαμασκηνο κι λλες τολμηρς γυνακες πραν μρος στην αντσταση.. Το 1944 γινε επσημα αρχισυντκτρια του Ριζοσπστης, που κι ασχολθηκε με τη κλυψη και τον σχολιασμ των εξωτερικν γεγοντων. Το Νομβρη του 1945 εκπροσπησε την Ελλδα μαζ με τη Χρσα Χατζηβασιλεου στο ιδρυτικ συνδριο της Παγκσμιας Δημοκρατικς Ομοσπονδας Γυναικν στο Παρσι. Διαγρφηκε το 1947 απ το ΚΚΕ με την αιτιολογα τι δελιασε λγω της αστικς της καταγωγς γιατ εν μποροσε να πει στην δρα του Δ.Σ.Ε στα πλασια της συμμετοχς της στην επιτροπ του Ο.Η.Ε που πγαν να συναντσουν τον Μρκο Βαφειδη, δλωσε ρρωστη και δε πγε, καθς κι επειδ γραψε δημοσιογραφικ κεμενο για την μετβαση της Ελλδας απ την Αγγλικ ζνη επιρρος στην Αμερικνικη. Παρτι η οικογνεια της τη προτρεψε να φγει στο εξωτερικ, παρμεινε στην Ελλδα και βωσε τα γεγοντα απ πρτο χρι. "Εδα κομμνα δντρα που μχονταν ν’ ανθσουν μσα σε σκοτεινος τφους. Εδα πληγωμνα θερι που παλεανε σαμε την στατη πνο τους να ζσουνε. Μα σαν τη βουλ τ’ ανθρπου να παλεει για τη ζω, δε γνρισα λλη". Ματωμνα Χματα.



     Μετ τον Εμφλιο συνεργστηκε με το περιοδικ Επιθερηση Τχνης και την εφημερδα Η Αυγ χρησιμοποιντας το ψευδνυμο Σοφα Δλτα. Διετλεσε επσης αρχισυντκτρια στο περιοδικ Γυνακα κι επιστημονικ συνεργτρια στα περιοδικ Γυναικεα Δρση και Κομμουνιστικ Δρση δημοσιεοντας επιφυλλδες, χρονογραφματα και διηγματα. Οι περιπτειες του ελληνισμο, η προσφυγι, ο πλεμος του ’40, η αντσταση και ο εμφλιος σημδεψαν τη ζω της και ξεκνησε να γρφει βιβλα. Το 1ο της μυθιστρημα με ττλο Οι Νεκρο Περιμνουν κυκλοφρησε το 1959. Τα ργα της χουν μεταφραστε σε πολλς γλσσες. Το μυθιστρημ της Ματωμνα Χματα χει κυκλοφορσει σε περισστερα απ 400.000 ανττυπα. Εν συνεχεα εξδωσε το μοναδικ της δοκμιο Η Μικρασιατικ Καταστροφ κι η στρατηγικ του ιμπεριαλισμο στην Ανατολικ Μεσγειο (1975), Η Σωτηρου συμμετεχε ενεργ στους πολιτικος και κοινωνικος αγνες της χρας μσα απ τις τξεις της αριστερς. Δεν εργστηκε ποτ ως καθηγτρια, γιατ αφοσιθηκε στη δημοσιογραφα και στη λογοτεχνα. Τλος, ταξδεψε σε πολλς χρες δημοσιεοντας τις εντυπσεις της.



     "Το γρψιμο εναι το οξυγνο που αναπνω", λεγε η Διδ σε συνεντεξεις της. Το γρφει και σε να σημεο σ’ αυτ το βιβλο, και ποιος την εχε γνωρσει απ κοντ το διαπστωνε καθημεριν. Μποροσε να ξυπνσει στις δυμισι τη νχτα και να πρει στυλ να γρψει κποιες σκψεις. Μποροσε μως η μπνευση να ταν και για να ολκληρο κεφλαιο, οπτε καθταν μχρι να φτσει μεσημρι και ττε πρεπε να ετοιμσει το φαγητ. Σημεωνε σε ,τι υπρχε πρχειρο -μπορε να ταν κανονικ χαρτ, μπορε να ταν και ο φκελος του λογαριασμο του ΟΤΕ. Καθλου περεργο λοιπν που το αρχεο της εναι απ τα μεγαλτερα, σως το μεγαλτερο, απ σα βρσκονται στο ΕΛΙΑ.

     Το 2001 η Εταιρεα Ελλνων Συγγραφων καθιρωσε προς τιμν της το βραβεο Διδ Σωτηρου, που απονμεται σε ξνο λληνα συγγραφα που με τη γραφ του αναδεικνει την επικοινωνα των λαν και των πολιτισμν μσα απ τη πολιτισμικ διαφορετικτητα. Τα περισστερα ργα της χουν μεταφραστε σε πολλς γλσσες, εν η λογοτεχνα της διακρνεται για το ρεαλισμ, την απλτητα, τη δραματικ αφγηση και τον αδρ δημοτικ λγο της. Προς τιμν της, επσης, πολλς οδο, σχολεα και βιβλιοθκες φρουν το νομ της στην Ελλδα.



     Βραβεα που χει κερδσει :


Βραβεο Ελληνοτουρκικς Φιλας Αμπντ Ιπεκτσ (1983)

Βραβεο Ελληνοτουρκικς Φιλας Αμπντ Ιπεκτσ (1985)
Ειδικ Κρατικ Βραβεο Λογοτεχνας (1989)
Βραβεο της Ακαδημας Αθηνν (1990)
Βραβεο του Ελληνικο Ινστιτοτου της Αγγλας (1993)
Βραβεο απ τον πρεδρο ελληνικς δημοκρατας Κωστ Στεφανπουλο με το παρσημο του Χρυσο Σταυρο του Τγματος της Τιμς (1996)
Βραβεο απ τον ττε πρεδρο της γαλλικς δημοκρατας Ζκ Σιρκ με το παρσημο Commandeur De l'Ordre Du Merite


ΕΡΓΑ:

Οι νεκρο περιμνουν (1959)

Ηλκτρα (1961)
Ματωμνα χματα (1962)
Η Μικρασιτικη Καταστροφ και η στρατηγικ του ιμπεριαλισμο στην Ανατολικ Μεσγειο (1975)
Εντολ (1976)
Μσα στις φλγες (1978)
Επισκπτες (1979)
Κατεδαφιζμεθα (1982)
Τρα θεατρικ και νας μονλογος (1995)
Τυχαο συναπντημα και λλες ιστορες (2004)
Τα πρτα βματα του Ψυχρο Πολμου (2008)
Τα παιδι του Σπρτακου (2011)
Ταξδι χωρς Επιστροφ (2011)




===================

                                  H Mνα Του Αγωνιστ

     να μνα τον βασνιζαν τον Ζση στην οδ Μρλιν. Η μνα του τριγυρνοσε ολομερς εκε γρω μ’ να τενεκεδκι φαγητ, μια κουβρτα και μιαν αλλαξι ροχα. "Απαγορεεται", της λγαν, "Φερμπτεν"! Μα κενη δεν το ’παιρνε απφαση. Και ξαναγριζε την λλη μρα, και σερντανε στα σκαλοπτια της Γκεστπο βυθισμνη στις σκψεις της: "Κπου εδ θα πτησε και το παιδκι μου. Πσω απ’ αυτ τα παρθυρα θ’ ανασανει…".
     Μια μρα δχτηκαν ροχα και φαγητ. Η κυρα Χαρκλεια αναθρρεψε: Δεν χθηκαν ακμα λες οι ελπδες, χι δε χθηκαν. θελε τσο να ελπζει! Πστευε κθε πληροφορα, φτνει να ’ταν αισιδοξη. Της λγαν : "Δεν θα εκτελεστε αυτ η φουρνι, γιατ…". "Τα γιατ" ταν παρλογα. Μα η καρδι τς μνας τα μζευε, τα ταχτοποιοσε και κει πνω στριζε τη δναμη της αντοχς της. "Εναι και αυτ η υγρασα εκε στα υπγεια λεγε μσα της. Θα του κνει κακ στο κομμνο πδι του και στα τρυπημνα πνευμνια του". Και σκιαζταν την υγρασα την ρα που τα πυρωμνα σδερα, τα στεφνια και τα συρματσχοινα των βασανιστν, του σακτευαν το κουτσουρεμνο του κορμ.
    ταν τραγικ να ξρεις τη βαρι μορα του Ζση και να την ακος ν’ αναρωτιται: "Να το πρε το παιδ το μαγειρεμνο φαγκι που του ’στειλα; Να του ρεσε που τηγνισα παττες; Αχ ! Να φει λγο να στηλωθε…" Και θυμταν την ευτυχισμνη μρα, που ο Ζσης της φερε για πρτη φορ στο τραπζι τη Νιβη. "λα να δεις τι νστιμα μαγειρεει η μνα μου, της επε. ταν θα παντρευτομε δε θα πρπει να της αναθσουμε την κουζνα, γιατ θα μας μεταβλει σε κοιλιδουλους". Κ’ στερα σιγκλαιγε κι λεγε, σπαραχτικ. "Ζση, Ζση μου, παλικρι μου ! Μ’ ακος; Πως περνς, παιδ μου, κλειδωμνο σ’ αυτν τον δη με τους κτηνανθρπους, τους σταυρωτδες, τους αντχριστους; Θε μου! Προσττετεψ το ! Σσε το".
ταν φορς που την παρσερνε ο εσωτερικς της μονλογος, κι φτανε ως τη μτη του σκοπο. Γριζε ττε και κοταζε τον ξνο στρατιτη. Εχε κι αυτς ανθρπινα χαρακτηριστικ, μτια, μτη, στμα, χρια… Εχε κι να ωραο κεφλι με χρυσ μαλλι. Θα εχε σως και καρδι… Θα εχε και κποια μνα, που θα τον περμενε κπου και θα λαχταροσε γι’ αυτν μη της σκοτωθε…Τι ταν λοιπν κενο που τον εμπδιζε να καταλβει τις λλες μνες και τον μετβαλε σε κτνος, τοιμο να πατσει την αρβλα του πνω στα στθια της; " Ω, Θε μου! Θε μου! Λυπσου τα παιδι του κσμου! Λυπσου και το δικ μου το παιδ, που στην καρδι του φτρωσε μονχα η αγπη… Λυπσου και μνα την ταπειν σου δολη…"
Μια μρα της φναξαν μσα και της δσαν να δμα με ροχα του Ζση. ταν η πρτη φορ που παιρνε κτι δικ του. Τ’ ρπαξε απ τα χρια του δεσμοφλακα και βγκε τρεχτη. Νμισε πως της χρισαν τον ουραν. σφιγγε το μπογαλκι στο στθος της λες κι ταν νιγεννο μωρ. Τα δχτυλα της τα χιδευαν. Κτι απ κενον! Κτι που ντυσε το βασανισμνο του κορμ! Κτι που θα ’χε το ρωμα του… Δεν ντεχε να περιμνει ως να φτσει στην Κοκκινι. Σκφτηκε να πει στο Βασιλικ Κπο να τ’ ανοξει. Μα, χι, δεν θα ’ταν φρνιμο. Μτια αρατα και πουλα ταν παντο και κατασκπευαν. Θυμθηκε τις παλις ορμνειες του Ζση… Αν της στελνε καννα κρυφ μνυμα, χωμνο στο γιακ, στα μανικτια; Αν γραφε κτι σοβαρ, που πρεπε να το τρξει στους φλους του;
     Τρβηξε κατ τη Σλωνος, που καθταν μια ξαδρφη της. Τα πδια της κναν φτερ. Χρνια εχε να νισει ττοια σβελτδα. Ανβηκε τα σκαλοπτια της πολυκατοικας, δχως να λαχανισει και σαν εδε, πως λεπαν λοι απ το σπτι, κθισε ξω απ την πρτα κι νοιξε το δεματκι. Το χρι της ρπαξε το πρτο πουκμισο. Το φως ταν λιγοστ, μα η αφ την τρμαξε. Δεν ταν ροχο εκενο. ταν κτι κοκαλιασμνο, σα να το πρασαν σε κοκκινμαυρη κλλα. Σηκθηκε ορθ. Ανοιγκλεινε τα μτια της, μπως κι ταν δικ τους το φταξιμο. Το ’φερε στη μτη της πολλς φορς. Το αναποδογρισε στα χρια της, τρελ απ αγωνα. Πλησασε στο φως κι εδε αμα. Αμα! Αμα! ρπαξε και το δετερο ροχο κι ταν κι αυτ ματωμνο, σκισμνο. Πταξε μια κραυγ τρμου και λιποθμησε.
     Σα συνλθε μζεψε τα ροχα και βλθηκε να τρχει πλι πσω στην οδ Μρλιν. Μα τα πδια της δεν πγαιναν. Η ανσα της κοβταν. Στεκταν κθε λεπτ και ρουφοσε αρα, μην πνιγε απ’ τη δσπνοια. Μουρμοριζε σαν παραλοσμνη κι ριχνε γρω της αγριεμνες ματις. νιωθε την καρδι της φουρτουνιασμνη, ετοιμοπλεμη.
     Χμηξε πνω στο φρουρ που την εμπδισε να μπει στη Γκεστπο. Μογκριζε, βγαζε αφρος κι ναρθρες κραυγς. φερε στα μτια του ξνου φαντρου τα ματωμνα πουκμισα. Κενος την σπρωξε. Παραπτησε κι πεσε κτω. Σηκθηκε κι ρχισε να χτυπει με τις γροθις τον απασιο τοχο, που κρυβε τα μαρτρια του παιδιο της.
Φονιδες! Καταραμνοι! φναζε. Τι μου κνετε το παιδ μου! Ανθρωποφγοι! Πιστε με, λοιπν. Δε μ’ ακοτε που σας βρζω; Χστε με μσα! Ρξτε μου μια σφαρα, σκυλι! Ματστε εμνα, χι αυτ, χι!
     Ο κσμος κοντοστεκταν. Μντευε κι σφιγγε τα δντια. Μια κοπλα περαστικ, φναζε στους διαβτες:
Πρπει να την προυμε απ δω τη γυνακα∙ θα τη συλλβουν.
     Πλησασε και τρβηξε με κπο την κυρα Χαρκλεια. Της μλησε γλυκ, στοργικ. Της επε πως αυτ θα βοηθοσε, εκε που πρπει, για να βοηθσουν το παιδ της. Πρασε το μπρτσο της στο αλγιστο χρι της μνας.
Ελτε, της επε. Πρπει να φγουμε απ’ εδ. Δεν κνει να βλπουν τον πνο μας. Αυτ επιζητον. Για αυτ σας τα δσαν τοτα τα ροχα.
     Η κυρα Χαρκλεια κουγε.. ριχνε μικρς θολς ματις στο κορτσι. Δεν ταν σε θση να καταλβει. Δεν κλαιγε. κανε βματα μηχανικ. Πατοσε σε ματωμνα πουκμισα. Η κοπλα, της επε, πως δεν πρεπε να χνει καιρ. πρεπε να τρξει, να φροντσει. Τοτες ταν οι μνες κουβντες που κατλαβε.
     Περνοσαν οι μρες, περνοσαν… Και η κυρα Χαρκλεια παιρνε συχν ματωμνα πουκμισα. Μα δεν ταν πρμα τοτο να το συνηθσει. Και μια μρα, βρκε μσα στην καστανι με τ’ αποφαγοδια δυο δντια, δυο λαμπερ δντια κι να κομμτι κρας, αλλκοτο, μαυρισμνο ! Ττε η γειτνισσα, η κυρα Ζω, επε ψιθυριστ :
Καλ, αυτ εναι γλσσα! Ανθρπινη γλσσα! … Θες φυλξει.
     ταν το τελευταο μνυμα του Ζση! Οτε ροχα, οτε καστανι ξαναπρε η κυρα Χαρκλεια. Οτε και που δχτηκαν ξαν φαγητ.
Τον σκωσαν απ δω, της επαν.
     Το διο εκενο βρδυ οι τοχοι της Κοκκινις γμισαν με πελρια συνθματα: "Ο Ζσης Δργας εκτελστηκε! Δξα και τιμ στον ξιο γιο της Ελλδας!" Οι καμπνες στην Κοκκινι χτυποσαν συναγερμ. Κι οι νοι Ζσηδες τρχαν, να προυν τη θση του χαμνου αγωνιστ στο ταμπορι της λευτερις…

 

 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers