-

Dali &

-


-








.

--.


.


 
 

 

: ...

    Σημ δικ μου: Πριν ξεκινσετε να διαβζετε, χω να πω πως ο κτορας που φιλοξενεται και με κομμτια στην Ερωτικ Λογοτεχνα, με τον κτορα Πανταζ που βρσκεται δω, εναι το διο πρσωπο. Απλς χουμε να κνουμε με δυο διαφορετικς καταστσεις του διου προσπου. Τρα το ερτημα, ποις εναι ο καλτερος, ωριμτερος, πλουσιτερος, αφνεται ν' απαντηθε, -αν απαντηθε- μσα απ την ανγνωση. Προσωπικ πιστεω πως κι ...δυο τους εναι εξαιρετικο και πντα... πυρφροι! Καλν ανγνωση.
                                  15/6/'09        Π.Χ.


============================

Του Μηδενς Και Του Εναι

Θες της βροχς χορεει μες στις αστραπς
Φλογρα φλγινη σκαρζει τα σννεφα
θειοχο νερ απ ουραν σνεφο και φωτι
γνιμος ουρανς της γς
Πφτει κεραυνς πετρνει το ποτμι και μαυρζει
λη η φωτι γυρνει στον λιο
μσα απ τις σκλες των βουνν
Θες της βροχς χορεει μες στις αστραπς

Κκκινη βροχ μες στο μαστλο
κτρινο ρμφος πεφταστρι της νχτας
πρσινες φωτις φυτευτς φλλωμα νοιξης
πτρες σαν δντρα σαν φλγες
σαν ξιφολγχες στα λαγνια του βουνο
λεπδι το νερ κβει το φαργγι χωρζει τα βουν

Σκιρτον εφηβικ φιλι σμγουν οι χθες
αψδες θεογφυρα καμρες του νερο
στο βθος αχνζει το νερ μαρες ρζες
ποταμς κυλ ελσσεται ουδτερο νερκι
παραμυθκι ρζα της μνμης
θεμλιο αρχς μσης και τλους της αγπης
Ρμα το ρμα δνεται τραχ ποτμι
νω κτω ποταμο πηγαων ερτων
πνει η μνμη το νερ των
Δντρα και κοροδεουν το σιωμα
Στραβξυλα και κοροδεουν τη φωτι
Ρζες και αψηφον το φς
Ρζες και δουλεουν τον βενο
Δουλεουν σκοτειν καθρφτη μνμη με ρζες μνματος
  
Δντρα του νερο κα ρζωσαν  στο φς
διφανα βουν γυλινες κοπες ανστροφες
μαρο αστρι στο κντρο της φωτις
στεγν λαγγδι πρασμα
νχτα αγκδα στο μτι γμνια
Σμα λευκ μαρη φλγα
ανυπφορο ανιγμα σκοτεινι μας
τρχινος λιος που μας λκει
μαγγανεα που δεν ξεθυμανει
χθοι σκοταδιο σκοτεινς χαρδρες
λαγνια απ νχτα χελη απ φωτι
Δρμα του κσμου πετσ της γς
Γ τσαλαπατημνη γ
φανρωσ μας το δχτυ που μας αλιεει
Πρα απ τις φλγες πρα απ το αμα
ο κκνος της ζως μαυρζει
ρχεται σκοτεινς χειμνας

Πρινα γρμματα στην ασβεστπετρα
σβεστη πτρα λιος φλεγμενο χυρο
Το ων των Ορφικν το επωζει η Αυγ-

             Πουκμισο Σαρας

Των αγαλμτων σιωπς να τοπο εικνων
ακινησα των λξεων ακινητοποηση τχνης
σαν προσπθεια να σσει να λυτρσει τις αγωνες μας
Εδωλα καμντων αποτυπματα σιωπς
Χρυσ εκμαγεα των καταπλεντων μσα στο ακνητο
η πτρα φορ τη λεοντ της -επιμηκνω Μυκνες
αγγζοντας λγο τις σκις απ την λλη μερι του κσμου
εκε που η πκρα εναι πικρ αδιαχρητη
Του Τειρεσα τα χωρι χουνε γλντι
εσ μως μην παρασρεσαι
μσα στην εκδκηση των ονερων τους
Με την πτρα μλησαν τα μυστικ τους
με το εφμνιο τμησαν τη χαρ τους
και λο το νειρο περικλεισαν στην αγπη
Αθρυβα το χινι στρνει την αστραφτερ σιωπ του

   Ο Ποιητς Κι Ο Θνατος

τσι να ξρετε τοτη τη ζω
Μη τη θαρρετε τσι νωθρ
Δε γνεται ασυνδευτη απ τη σκι της
Και σαν δντρο που σο φεγει για τα ψηλ κι απλνει
Αντλε απ σκοτειν καιρ και μαρες ρζες
Και πνω σε κοιν κορμ
Πφτει η σκοτεινδα και γνεται φς
Σκοιν κορμ λαβρινθο πατει
Μα σα θα βγε στο πλαγο σε παρατει -ΓΙΑ ΑΡΙΑΔΝΕΣ

χουμε την ευθνη των ποιητν μας
Ο ποιητς κι ο θνατος
                 Τ πλα τους
Ποιητς: 24 γρμματα κι να κοντλι
Θνατος: τη λγχη του που εναι σαν μηδενικ
Ποιητς : το ζρι του να κανονικ ζρι
Θνατος: το ζρι του εναι στρογγυλ  σαν αυγ

Ο ποιητς με τα 24 γρμματα χτυπ κοντλι
Στην περγαμην
Ανογει μια φωτι σαν την αθανασα
Ο θνατος χτυπ κι ανογει τρφο και κυκλνει την περγαμην
Ρχνει  το ζρι ο ποιητς ποτ δεν πφτει ανερο μνει σαν φλγα
Ρχνει το ζρι ο θνατος κερδζει η απλεια
                                    Ερημνουν οι κποι του Γκιουλμπαχτσ

        Η Δευτρα Του Νερο

Κρυφ σαγνια γης κρυφς λαγνες γης
Σιγ θρεμμνη στη σιωπ σε σιγαν φωτι
Φωτι στο χμα τσουκλι της ζως
Βρασμς και μγας κοχλασμς
Το αβγ που κλσσησε η αυγ
Ξεβρστηκε απ την κοιλι του μηδενς
Στους χτους του σκοταδιο
παρξη γιομτο στρα και νχτα γεμτο
λιο και καρδι

Ποιητς που κηκαν μσα στα δια τους τα λγια
Ποιητς που το εναι τους απτομα φλογστηκε
Ποιητς που μαρο εχαν στρο κι φυγαν αγνριστοι
Ποιητς που η φωτι τους σλας και φωτζει

Το σμα σου με καθρεφτζει σαν πηγδι
Πνω την αλη του δεν με καταπνει

Κορμ στατο ποταμκι
Πνω αλη πνω κορμκι
Πνω νερ απ φεγγαρκι
Πνω φεγγρι

Λακκια φυτεες του ανμου
Ανσα φωλι αλκυνας
Μς στη φων αρχζει η μουσικ
Εσαι τραγοδι στο χορ
Εσαι χορς  φωτις γννημα
στους πντε ανμους

    Διτρηση Σκοταδιο

Στων Ασκληπιεων τα τεμνη
καρδι τα μλα τεταμνη
Οι σκις μας στενς λγχες σκιοι κυπαρισσιν
τρμουν κτω απ τη φλγα του λιου
σαν πσει θα σμξουν στο μκραιμ τους
τη σκι της γς που θα γερει πνω τους
Το σμα μας μαλακ θα τυλγει γρη
Τ εμαστε τι δεν εμαστε
Η σκι μας που μας ονειρετηκε;
Διαμαρτρομαι ανμεσα σμπαν και σμπαν
εγ που ονειρετηκα τη σκι μου
να εναι ελεθερος κανες  ολγυρα ν αναπνει
Ποι σμπαν με ονειρεεται πνω που τ ονειρεομαι;
Το θαμα αστρφτει στην καρδι
Θρυματζονται οι μδουσες του σκτους
σκνη τ ατσλινα καρφι
να μηδν οι Μδοι σκοντψανε σ ανθρπους
Μς στην αμηχανα και θελ του
οι φλβες του φτιχνουν αγγλους
ακοσια μνμη και θυμται μορφς του απερου
αινγματα που μπαινοβγανουν στο αμα με ρο φωτς
Φλγα απ την κρυφ μας ζστη
λευκτερη απ πυρωμνη ασβστη

         Το Μσα γινε ξω

Μαζ με την μπωτη που ξβρασε τα ντα
πετχτηκε
ξεβρστηκε και το εφτστερο κλωνρι της παρξης
ο νθρωπος
νωπ σα γ η μητρα μας φωτστηκε μες στο διφωτο
το σπτι μας
Πρτος θεν μητσατο πντων ρως στις πλαγις
του σμπαντος
τα ηφαστεια γνανε βουν το ν κληρθηκε
η πολ παρξις
των μυστηρων η συνχεια φοντωσε τη γ τρυφερ
σα γ πλλει
στους αιθρες αιχμλωτη ομορφι πλημμυρισμνη
αποικα βων
βιαα σημαντικ λο νημα νοσεως η συνπεια
εξοχικ των στρων
πλατυτρα γαστρα χορευταρο βαρυτικ
και πατη
φταστη αιν αιν αιε ν περδρομη πυρδρομη
ασπαρουσα
αστερουσα γενναρχικ τιμα νδοξη των στρων
συσχτιση
σμπλοκη φωτς φσκει θρσκει θρσκα θνη
κληρωτ φωτς
απερου ουσα αληθος απεραντωσνης πλα
διττουσα
πλρης ουρανο στα ρια του νερο τια αττικ
στις μετπες
Βλλ' οτως ακεν τι φος λλησι γνοιο

----------------------------------------------------
         In Gyrum

Kι αν θα περνς τη λμνη των μυημνων
των φιλοσφων των ποιητν
κι αν βυθιστες ν' αναδυθεις
Γρω στη λμνη
με βση το ουδτερο νερ
να κνεις τους πιο θερμος χυμος
συστατικ: οι σημασες
(λο το ασθημα χωρς και βλπεις
αδειζεις το αγγεο του μσους
κι αφνης κι απ αγπη αδειζει το λλο αγγεο
και να αισθματα θα χωρσουν)

Πρνα και πρνα ξαναπρνα
και κντα ψιλοβελονι τον πνο
γαζ του πνου
η αγπη γρω του
σαν της ειρνης το ερημα
στην ειρωνεα του πολμου
κι απ' τα αντμαχα
να ντμα βγλε, νδυμα σκψης βλε
και μντεψε ,τι εδ μπροστ σπαρζει
και μντεψε πσω απ τη κουρτνα του φωτς
το διαρκς μαντεο του νοματος

 Tρπα Στο Σκοτδι

λιε και μη σκοτζεσαι
για ποιν ξοδεεσαι αγρυπνς
υπνο πνο μας χαρζεις
καπνους απ φως
με την ακτνα σου μας φροντζεις
λιε και τι σκοτζεσαι
κι λος φωτι σκορπζεσαι
μας βγζεις απ το χος
κνεις το χμα φως
Εσαι σφραγδα των ματιν
----------------------------------------------
[Απ το "Λεξικ Της Οδνης"]

             Βραχνδα

Mελαχριν βραχνδα πυκννεις τη καλοκαιρι
τρα και μνμες διαφγγεις
μη λες κι ο λιος κθε βραδι σβνει κτω απ' τις μηλις
ψηλ προβλλει τα πρωι στη ρχη των βουνν
γκρεμζοντας νχτα απ τα κυπαρσσια

Μελαχριν βραχνδα πυκννεις τη καλοκαιρι
στην ακμ των χειλιν σου χορεει ο ρωτας
στην ακμ των χειλιν σου φλοσβος φιλι
στθηκε η θλασσα ψηλ σα καταρρκτης
μωβ γητεις
σε λθαργο μεσημεριο εσ
εσ πλλουσα αρμονα χρυσ
πληγ ηλιστροφη

Γυμνο στην μμο κοιτζαμε θεος

            Mαρα Γαρφαλα

Μαρα γαρφαλα, ν' ανασανεις στ πθος.
Ερωτικ, μενε μαζ μου, ερωτικ ,
γιατ εναι ο ρωτας που γρφει, δεν εμαι εγ,
τοτο το αμα απ κκκινο ρωτα φονι
που πυροδοτε τα κτταρα
κι να-να σκζουν μπουμποκια νανθα της ηδονς
και των ακτν σου κματα βρχουν τις αμμουδις μας.
Πο πας καλ με ηδον
και φρσκα τα δαμσκηνα στον κρφο σου αναμμνα,
πρε κι εμνα,
πρε, στις κορυφς των πθων σου, τα μοσχαναθρεμμνα .

Μα γιατ να κλψω πνω στο γυμν της σμα;

             Tξα Tης Zως

Πρα στα χρια να πρω το προσωπ σου

Τξα της ζως εναι τα κορμι
Στο μισοφγγαρ τους σμγει δοξρι το πειρο
τα σπλχνα μας δρομολογε και φγγουν

Σε ακνιζα στο πρσινο ακνι της σελνης
σε ακνιζα στο φλγινο τροχ του λιου ω μνμη
να μθω τον καιρ με χρμα με χμα λαμπερ και μαρο
μπηγε ο αινας ατσλινο φτερ
με μαθες με πλαθες ν' αντχω Στγας νερ
βρκα να ρξω να στερνοκολυμπ
γριες νχτες στο πολ της θλασσας
απ τη στερι σου καθς με αλαργεει
με το κουπ σε πνω σε λιγοστεω
ταν με στρφεις σε λιμνι μι καρδι

Μσα στο μαρο ολκδα η ζω και δε λυγν οι ανσες
ταν της φωνς σου ακτνες ταν χτυπ στο μαρο ο λιος
κι η θλασσα τη πλτη του γυρζει
τρχουν τα κματα χωρς να βρσκουν το σκοπ
στ' αφτι μου μουσικς ωκεανδες και μοιζουν στα τραγοδια σου
φηβοι των Αντικυθρων το ανιγμα σας χαμγελο κβει δρμο για τον λιο

Φων απ νχτα μυστικ μες στα βασλεια της σιωπς με σιγοφγγεις
υπγεια ρεματα μας εννουν κτω απ χλια βουν: εσαι νερ μου.

Τα μαλλι σου νχτα λνεις βργχοι πλκονται σαγνης
(Ξρετε Κυρα η ευαισθησα εναι θρρος
"Δε σπζει με τη πτρα η καρδι ")
αγπη λνε τα μτια σου

Για τα πουλι εναι ελαφρς ο ουρανς
στα μεσημρια μου γκρεμοτσακζεται ο χρνος
σκοτδι μσα μου και πνος εμαι με γνατα λυμνα
Ερημικ βασλισσα με γαλαν κι λικο εσαι εσ το ζεστ που ζω.

Εκε ταν δντρο μοναχ κκκινο η φση φρεσε χαμγελο
μετεκασμα λιο στχευες τι σι θεο σε πλαστουργον;
Τα μεσημρια της θλψης τι θα γνουν τα μεσνυχτα στης μνμης τα σκαλι;

Πρα στα χρια να πρω το προσωπ σου

        Ηλιοκαμμνη Ενθαδικ παρξη

Με καλοκαρι στα χελη η ομορφι φως μαυροστφυλο
σπαρζει τη πλη σαν κρως Ιολης που καει τις μετπες.
Κερδζω λγο, της ζως το χρνο κνω συνεργ μου.
Μου μθαινες για ομορφι, σπουδ εχα τα μτια σου,
σ' να τριαντφυλλο απ πυρετ, απ φλγα,
μχρι τη λπηση σπταλο φως, λα μες στη μαρμαρυγ του.
ντονα σπουργιτσματα στις γειτονις του ανμου
σαν σε Ιολη το μετξι μεγλωνες τον ουραν.

Πυρκα ντoς καταφλγει της μοναξις τα νθη.

Με καλοκαρι στα χελη η ομορφι φως μαυροστφυλο
σ' ερτιο Δεκμβρη χαρεσαι να μου λες:
"Μεσνυχτα τα βουν μου σπιθζουν στρα "

ΕΤΑΞΑ ΣΤΑ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΑ ΣΟΥ

        Tης Θλψης Μου Το 'Απειρο

χω λουλοδια μια πηγ που πτησες μες στις μηλις
Εναι φεγγρι μια πληγ λο το ρδο μες στο στθος
Σοφ με πας τη Κυριακ και με φωτζεις σα κερ
Γιατ ρχεται απγευμα και λαβωμνο της θλψης μου το πειρο
Λυγμο το δκρυ στο λαιμ το καταπνω θλασσα
Στκομαι σε παρατηρ σα να 'μαι συ σα  να 'σαι γω

Γιατ την εδα τη γιορτ να κβει θλψη
Κομμνα απ αντδωρο πφτανε τα πουλι
παιξες τα φθινπωρα του κσμου στην λευσ σου μυστικ
Χρυσς οπρες φεγγαν πουλι του ντου φεγαν απ' τα μαλλι σου
Βρθηκα να 'χω να υγρ πουκμισο την λλη μρα
Απ τα στθια της αυγς και μ' φεγγε ως τα σπλχνα

λα ω! χρνε να ξετυφλωθες απ αγπης μτια...

  Σιγ Iσχος

Της ποησης η λρα
ιναι κουρδισμνη
απο τον διο το θνατο

,τι χνω
με βρσκει στη καρδι

              Πραν

Για να μη γνω γραφικς (και τι γινε)
θα πισω τρα το κοντλι της φωτις
πρινα γρμματα που χαρζει πνω στο νερ
κι εκε να σε βρω στο καθαρ.
Και κποτε και τρα της ψυχς σου γλασμα
ακοω, ποθ,
-μερο Αφρoδιτη στελε της-.
Κοιτ το φεγγρι το ρωτ δε μ' απαντ.
Το 'χεις εξαγορσει; δε μ' απαντς.
'Ασε να παξω, εσ εσαι
η αρχ, η μση και το τλος της ομορφις.
ρθες σα φωτογραφα σου και με κοταξες
μυστικ αρχαο πως τα σμβολα
πως τα κκκινα αβγ.
Τλεση ζως η γλσσα
βουτ το καλαμφτερο στους αχινος,
με το χυμ αυτ λη η ουσα των θαλσσιων ντων
ξεβρζεται στην ακτ της σελδας,
το ν φωτζει με γνσιο σκοτδι,
φωτειν θερηση που αληθεουν
τα μτια σου η συνχεια των στρων...

                          Λιχνιστς Μνμης

Υπρχει να κτι του βου που αποφασζει ερμην μας και χωρς να συνεδρισει... 
Πνευματικ μας αδυναμα και περιορισμς δε μας αφνουν να το συλλβουμε.
Μσα σ' αυτ την απουσα μπορομε ν' αγγξουμε τη σκι της απιστας;
Μακρι διαδρομ ενς σκιου απ τον οποο μλις και βγανουμε και παρ τατα ανωφλευτα.
(Δεν χει τλος τοτη η αθανασα)
Η μρα τοτη πθανε πσω απ σκορο τζμι σως τη ξεχσεις για πντα...
Τι εχε; 'Αλγος. Μονοτονα απ λγος που δε σε ξεχν,
εναι τα λπια σου, ο οπλισμς σου.
Μτια που το γαλζιο σου στην Αφρικ με βγζει,
της νχτας πικροδφνη μου, το ρωμα σου μ' οδηγε το φως σου με τυλγει.
γραψα κτι της φωνς σου σε τριαντφυλλο ρδο,
γραφ σα σε τετρδιο, τρυφερ φλλα της φωνς σου.
(Μσα μου)
Αν χεις τη γραφ, για να πιαστες πνω της ταν ναυαγες,
θα διαψευστες πραυτα.
Δσε μιαν ανσα απστασης απ τον κσμο της τχνης ,
τον εαυτ σου δες σαν θεατς, λγο πριν απ σνα, λγο μετ απ σνα.
Θα λυτρωθες απ τον εαυτ σου, θα γλιτσεις απ σνα.

           Και Τρα Θα Γιορτσω Τ' Αστρια...

Εναι και κατ βθος θνατος εναι και στρηση φωτς
δε σταματ ο θνατος δε σταματ ο ρωτας
οι αγαπημνοι χουν πανσληνο δσμη αστραπς χτυπον στη νχτα
σλας φωτειν δοξρι στρων τη δεξαμεν ταρζει
γοργς χορς στο αθριο του γαλαξα χαρζει
Μας τναξε νας ρωτας στου απροσδκητου τις οροφς
μας τναξε νας ρωτας στου απροστου το αναφς
εισαγωγ σε τχνες Αφροδτης μνας ροδτης κλενει ο φεγγτης
τη σπαρασσμενη καρδι σοφα σζει αρμονα σφαιρν μουσικ δωρζει
φλβα ζως τξιμο στρων αβσσους η ψυχ περν χτζει με σκις
λμπουν τη μνμη πρωταγπες κι αιωνιτη
Μας τναξε νας ρωτας στου μεθυσμνου τις κορφς
μας τναξε νας ρωτας στου εθισμνου τις μορφς
Σα που ανβαινες βουν ανπνεες τη κορυφ του του κσμου την υπεροχ
συνομιλα κορυφν στο βθος εικνα απ χωρι
τρυφερ περσματα σκαλματα για φς γειτνευες
ανκυπτε μεγαλτερη αγκαλι πλτυνε το βλεμα ψχωνε η ανσα
δυνμωνε η πνο μετδινε ζως παλμ αμα και φς
Δεν επιστρφουμε ποτ εκε γιατ δεν υπρχει πια το εκε.

           Σπουδ Φιλιο

Και το βραχκι της καρδις μας που εναι
εκε που σπαζες την αγπη μας κι στερα
γρναγες και τη ξανακολλοσες με σλιο και φιλι;
Γυρτ σα χδι ριχνες φως γιορτ
στερα ρθαν τα μελτμια
κι η φουρτονα φοντωσε
ο κεραυνς σου καψε τη γραμμ του ορζοντα
ξανασχεδασες το χρτη
πνω στο απραντο του γαλζιου
χτυποσε μια ολοζντανη κκκινη καρδι
λος ο γλρος ανβαζε το ονειρο /κθετη
πανσληνο του μλιτος
Μελισσουργο προγευμαστε το απγευμα
κι οι νχτες δεν εχαν τλος
Τοτη τη γιορτ την πρες
διαβατρια τελετ
Ξανασχεδιζουμε το χρτη
αφαιρομε γαλζιο κκκινο
τονζουμε τα σημεα της μνμης
κι οι νχτες δεν χουν τλος
Ωκεανογραφικς τα επιρρματα της νχτας δεν στκουν
Στη γλσσα των πουλιν
λα εξηγονται με τραγοδι
γλσσα των εραστν
Στο χρτη της αιωνιτητας πρτα σχεδιστηκε το φιλ
λες οι φωλις του κσμου χουν το σχμα του
κι ο πρωτομστορας απ κει πρωτοτρβηξε
την γνοια για κσμο και λα τα κοσμοθτησε
κοσμηματοθκη φιλι
Απ το χδι των χειλιν ανατλλουν καλημρες χαρς
γιορτς πανηγυριν
(αγπη τα μαχαρια σου)

     Βρες Απ Κερ

"Ο λαβρινθος κινεται σαν φδι"

Ι
(Αν τον σφαζες δε θα 'πιανες να φλιτζνι αμα)

'Αδω κι 'Αδης να
Δεν χω αμα το χω δανεσει στα πουλι
Του 'Αδη τα χαμπρια
πουλ πουλκι της αυγς
μη μας τα πεις
ως τα τζιρια σκιρτ λη η γης
πουλ πουλκι αν αργες
καλς αργες
τη θλψη μας καθυστερες
Δεν χω αμα
το χω δανεσει στα πουλι
Τα δντρα χουν το σκοπ τους

ΙΙ
Η καμπλη παρνει φως
ξεφτδια της παρξης
φυτιλκια σε πλινα καντηλκια
στο βθος της κρπτης φλογτσες τρεμσβηστες
-ινστιτοτο αγνωσας-
η λλη πλευρ του κματος

ΙΙΙ
Ο κσμος και η φιλμικ του
εξελσσονται πντα αντθετα απ σνα
και υπρχει αυτονομα ζωικ του κμπου
ρχονται κατ πνω σου σαν σπσιαλ εφφ
Μεταναστεουνε κι οι λμνες με τα χλια
της ψυχς μας τα τοπα αλλζουν;
Αυτ το φλμ το γρισε ανξοδα το νειρο
Πς να βρες τα στοιχεα για την αντιστοιχα
αν εσαι πουλκι ακεληδητο;
Πς να βρεις τι αυτ ταν σκηνικ κινομενο
της μηχανς του χρνου
που στελνε τον κσμο των μορφν με κνηση κατ πνω σου;
Γριζε το λογο στο χωρφι διαρκς γριζε
εκπαιδευμνο γιατ ταν πρκο κινηματογραφας
πεδο απραντο για λψεις ζως στημμνες
(το λογο μσα στη νχτα σε πει ευθς στον προορισμ
-τσι που το παν βλαστανει)
-----------------------------------------------------------------------------------



Ποημα Στον Ποιητ

Αν νας χει τη δξα
Τη γη μπορε αυτς να σηκσει στα μτια μας
Πσχουμε δξας διαφνεια
Τον εαυτ του εξαρεσε
ρευσε μσα του μεγλη πνο
ρυθμο ανταμοιβ πρασμα γινε
Για μας για το παν
Τα πργματα θα μας χαρσει να
Με το λεπτ το βαθ το ψηλ του κοταγμα
Μτια στον κσμο χαρζει
Μεγαλνει την ευαισθησα μας
Θεμελινει την κατοικα μας
Συγκεντρνει το φως στη φων του
γνεται του καθενς αδερφς καθδρα
Απ μσα του πρασε ο κσμος κι αγνστηκε
Του αισθματος διδχος που τον κυρευσε
Επιστρφει με κρος γραφς
Σκουρι δεν πινει ο λγος του φλος εναι
Καταφεγοντας στη σολωμικ
κτω απ το μαγνδι του
του Πρφυρα τη κκκινη γραμμ
να λμπει αστραφτερς αυτογνωσες
Πρφυρα λυτρωτ φευγαλας αθανασας
σπορ στο μαρο
ροδιο αστραφτερ σπρια
---------------------------------------------------------------------------------------


  
Βλος Στο Χμα
 
Φως απ Αγουστο
   Με μπλε και κτρινο μελνι
 
Πλι με κβει στα δυο
   Με μια απελπισα απραντη
   Κι να σκεπτικισμ
   Που διχνει
   Και μοσες
   Και βεβαιτητες
   Κι λα σωπανουν
   Σε μια αντερη σιωπ
   Γιατ το απλ ξεδπλωσε τις νες του
   Σαν αστρι
   Που τποτε δεν χει να φωτσει
   Κθε βλος κοιτει χμα
Κι ακμα εκενο το βλος που λνε πραγματικτητα
 
Φως απ Αγουστο
   Με μπλε και κτρινο μελνι 
                                                  24.08.05
                                                     Αθνα

__________________________
ΠΟΙΗΜΑΤΑ

       χει Στο Μτωπο

χει στο μτωπο να κκνο
και της αγπης της τον σκιο
να μη ξεχνιονται τα πουλι

τρελ καρδι γιατ να δεις
μσα απ' τα μτια της αυγς
να μη ξεχνιονται τα πουλι
λα του κσμου μ' φεγγαν

αγπες ρθαν φυγαν.
μσα απο θλους Κυριακς.
κι λα του παραθυρου στναξαν

               Χινι Θεν

Τις καμπνες του τλους δεν ακομε

Αγνησε τα στολδια του στενο μνματος
Καθλου δεν κοταξε τα εφμερα λουλοδια
Της ομορφις δεν τμησε τον κπο
Της υψηλοκορμης προτμησε τη συντροφι
Που ρβει μνη το φρεμα της
Μονχη φτιχνει ελιξρια παρηγορις
Αναλαμβνει εκενη τους εκλεκτος της
Να οδηγσει στη θαρραλα ανληψη πνων και κινδνων
Τη γενναα αντιμετπιση της απελπισας.
Με τρομο χρι και βλμμα ατενζει πειρο και μηδν
Με πειρη εγκαρτρηση κι επιμον
Διεξρχεται κατ μτωπο τα αινγματα
Τη μχη αναλαμβνει της απορας, της αγωνας, της ατοπας.
Θερμανει το ερτημα επιχειρε λαβες.

Το ανιγμα λνουμε εκενο δνεται πιο σφιχτ
Πεπρωμνο μας και μορα, γρφουμε και γρφουμε
Στις ανοιχτς κλεισουρες
Πρτες ανογουμε πνω σε πρτες
Το θνατο δεν περν κανες
Ο νθρωπος μια αμυχ στο ατρμονου την πορεα
μως μσα σ να μοναδικ αξωμα
Να μπορε ν αντιτσσει στης μορας το ανιγμα
Το αινιγματικ του μτωπο
Τα διασταλμνα μτια στη ζτηση του απερου
Και να ελπζει με αξουσα ψυχ
Τιμ βου και πολιτεας
Μυστικς του σμπαντος, μυσταγωγς της παρξης.

Να σε μεταμορφσει ω καρδι σε τι;
Σε πειρο
Τα ργα της αγπης

    To 'Ακτιστο Του Θαντου
 
Εκε που φγγει χρνος κτι βαθτερο συμβανει
κτι απο μς ανιστορεται επιφαινμενο
κτι απ νθρωπο σκιρτ ανθε
σαν που ανθρπινα χρια το κλθουν
ττοιοι δρμοι ανογονται με καιρ και κπο
σαν να πασχζει να διασταλε ο χρνος
για να 'χει μορα πασχζει κι στρο
 
Κι αν κτιστα μας τσουρουφλζει
 
προς τι ο κπος να τον πολεμσουμε;
Εναι απολμητος, αμχητος, πκρα, στεναγμς, βαλντωμα
το βλμμα πληγνει βαθι τα νερα τεντνει,
κρυμμνος στην ισοτοπι ολοφανρωτος μασκαρεμνος,
κθε δευτερλεπτο πληθανει και μς μεινει,
σκι μας νχτα γνεται πνος και των μελλντων θνατος
      -μλλοντα που δεν χουν θνατο-
Τα τρα πρσωπα του χρνου αναβοσβνουν σαν φρος,
αστς αγρτης ξεστος μς στο τυφλ του
τρυπ την πσσα σφαλτης οδο ξενητεεται στην πλη του.
Εγ να γυρν με δυ ρδες κι ταν ρδο τρυγ,
φτερ κβει ορζοντα κι λα ξαναγνονται.
Δολοφονικ γαλζια πλκα ουρανς φρζει το στθος στοιχεινει πνους,
ρα πο λλα με φς θωπεει λλα αγνοε νμος υψιπτης
 
Στα φρνει εφημερδα μηνματα μνιμα μνματα
 
Τρα μετρς της θλψης τραγοδια λυπητερ,
η φση χρματα αλλζει και σκοπ,
οι κρες του τξου λυγζουν το τλος βρσκει την αρχ
       λες οι μορφς εναι μλλλον.

χω να Δγκαμα Στα Μτια

χω να δγκαμα απ βενο
στα μτια
χω υποχρωση να το πω

Θα το κρατσω αυτ το δγκαμα
ανυπερσπιστος μη ζσω

Γητει μου της εντλειας
πιο τλειο δε γνεται

εσαι μαγεα με φεγγρι
με παρνεις στο τρελ σου χδι
με πας

Κι απ την λλη κρη του ουρανο
τα σννεφα φωνζανε την ομορφι της
χρνε
μην ερεις τρπο για να μπες
μες της γιορτς της τον τρπο και να δεις
μηση στων μυστηρων τα μεγλα
τι με κερν
πση παρνω χαρ
φτωχς για να την περιγρφω

ζηλψετε τγκο
το κκκινο
καρδι αναφλγεται

χω να ρωτα στα μτια
μου τα παιδεει
εσαι μουσικ χδι απ αστρι

            χος Χλκινος

Χλκινη της καμπνας πνο περν τους πνους,
θλψη ελαιοτριβεων μας θλβει,
εναι στα αγλματα νας παλμς
oυρνιας σκνης το μακρυν των θαντων,
της αντοχς τους το λιοπρι, πλι σε θλασσα, ανασανει
μακρ γυαλο φεγγοστλακτο αιματνει τη δση,
των νερν επιφνεια ρα χροννεται σε στεφνη χρυσ
εν χορεει απογευματιν σμαργδι στα κματα.

Τα παραθρια ανταυγζει παραμθι υγρ χρας σολωμικς,
κορτσια με φιγγους λευκος του ονερου πλησον διαβανουν,
λευκ αγριοπερστερα φγγουν ουραν,
με χελη που δε φθνησαν θλει να φωνξει φτωχς της χαρς
του κβει τη φω-
ν καμπνα στην ελι κρεμασμνη, σαν ξφνου πνθιμα ηχε.
Νυχτερινς διαβτης στο μεσημρι ο πνος μας παρνει την ψυχ.

                                                              9/1/'06 Αθνα

                        Kλεψδρες

Να 'μαστε ακμα στις χρονοθαλμες σε γη ανοιχτ ολγυρα
σφιχτ ολκλειστη με της βαρτητας το κρος
μορφς αμρφωτα πλασδια
δνουν ρυθμ στη νχτα παρτονα γαβγσματα
συμβανει τσι ανατολ στις πιο μαρες νχτες
θλψη πψε κροστα πυκνο σκοταδιο σπσε
ξδι να δσει και γιορτ Διονσου θασος στις λρνακες
λο το σφργος θλα επ Πατρκλω δικς σου θνατος φαδιμε Αχιλλε
ψοφοδε φβε το βασλειο της αγπης τρμεις
αγπη λυνει του σκτους τη σκουρι γνεται φς
κκκινη καρδι παλεει τον 'Αδη μπζει τη γ στον ουραν:το σπτι της
βλεπες την ομορφι φευγε σε πλνταζε η φυγ της
μγγενη στην καλοκαιρι που περισφγγει σε πυρετο ζδια πειρη ανατολ
βρζαν τα τσπουρα στη γλσσα ο γραντης ανθτυρο
πορσελνη γυαλ φεγγζει αχτιδοσννεφη πνο
σταλαματις ονερου φρσκο νερ αρχαα φωτι στμα της πτρας γαλμα
Δινη με πλοσια χρια χδι για περιστρια
χινι στολδι του βουνο πφτει σαν κρσταλλο η φων πγος ανσα
της φλγας σρκα μπκε το μεσημρι αγριεμνο φς καλοκαιριο

Nσταζες. Siesta. Mας κκλωνε ζστα
φεγεις. Μσα στη πλη φεγεις. Αποκεντρνεσαι.

                    Mια Ταραχ Στις Φλβες

Χτυπ την τραινα στον λιο γκρεμοτσακζονται να κοπδι σμρνες
ξαστερζεται ο ουρανς του πνου λιθστρωτο σεντνι σπρνεται αστρια
πρα ναν ανφορο πρα να λυκστρατο
Τν απουσα σου τυλγει σεντνι που σε κοιμθηκα
ξεθυμασμνα του ρωτα τι περιμνεις στο βρδυ αυτο;
Η φων του χρματς σου εναι απο χαρματα αγρι
αγρι αγρι που πας;Του σταυρο σου καρφι σφυροκοπς
σγα ο υμνας θα σαλψει μν κας λα τα χρτα σου
Μρα ανβει σκοτεινι σο που να πεθνω φτωχς του πλοσιου πνου
μς το κρασ πνω τον λιο μς το ψωμ η νοτι πει στην καρδι
πνω κα πνω
πκρες καταπνω
χουν στια το τραγοδι
Στς φωτερς συκις σκο φωτειν στρο του χειμνα
Πλοσια κοιλδα τη διαβανω χτο τον χτο γκρεμ το γκρεμ
Ψηλ περνον οι φυλακς μου πρωτοψυχς σε συννεφκαμμα
Δεν πινει νεμος θαντου σε τραγουδιο απανεμι
απ των νευρνων τα κεν πετιται η σκψη φωναχτ
Απ τα βιβλα τι κρατς; Της ρχης τους τον ττλο
δσιμο στχωμα ποντισμς κατ βυθν
Στν κπων τις γωνις λα γενκαν κυκλικ, μελισσομντρι
κυλ το τσρκι γωνι τη γωνι σφυρζοντας τρελ σκοπ
ενες στην αμφιλκη λκοι απ εδ κι απ εκε λκοι

Εδ η νιτη μας πλχτηκε με υλα βελνια
κτω απ του λιου τον τροχ
φωνα λα του κσμου σε αναμον τρεμμενα κρεμαστ νερ
Ρολι μες τον καθρφτη σφυριγμς απ σμπαν
κανες μεσημρι η μρα αχτδωνε να φς αρχνη
Στ μυαλκο στς καρυς πρσινες φωνς
η νχτα καταπνω μας σαν πανωφρι
ανηφορζαμε γι την Παληχωρα
εσ Κυριακ εσ Αντιγνη εγ
Δν ξραμε νυχτσαμε σ να απγευμα μι ζω
Χρυσ κυδνια στ χινι λησμονις απογνι
Ξαστερθηκα
σε λθος τπο στρθηκα σε στβλο ξημερθηκα
Το αχορι φλγεται:
π υ ρ α κ τ θ η κ α

φιλ αγπης βαθι ερωτικς γυνακα εσ θλασσα υγρ ξρεις
στις χθες στα ρηχ στα πιο βαθι να δεχτες

τυλιξ με στα φλογισμνα κυματ σου πυρωμνο μου ανιγμα
----------------------------------------------------------------------------------------


                                          λιγγος

Κτω απ αυτ το δος καυτς θες της αγωνας.
Λες σμερα εναι μια λλη μρα
Την κοιτς κατβαθα κι λος ο εαυτς αναδεται
με βθος ημερν που εννουν φως και σκοτδι
που τοτη η μρα μεγαλνει περιχοντας
κι λο το βυθ που φτιαξε το απεριριστο
Το παν κατακλζεται απ παρουσα.
Η καρδι του σκτους παραδνεται ανοιχτ
Το ρεβος δηλνει τα ακαταδηλωτα γιατ λα εναι να
Μυστικ τραγοδι που δεν τραγουδθηκε ποτ
σε τραβ στη σιωπ του κσμου
που ακογεται η φων του ντος
διαπεραστικ, εκκωφαντικ, σκοτδης
Ζφος. Γνφος. Σκοτεινς γγελος με τη ρομφαα του λιο
Οι σλπιγγες τρελθηκαν να μηνουν

Αν εσαι τοιμη για λιγγο μενε
Θαλσσιος πυρετς
Δαγκωματι απ ρωτα. να δαγκσω να πιω
να ρουφξω
γνσιο μδι απ σρκα

Κτι περπατει κτω απ το δρμα ρπουσα φωτι..
Εκε κι ο λιος πρε απ τις φωτις λγο να μαυρσει.
Αν το βλμμα βαθανει λγο τις καμπλες σου
πσο μλλον το φως που αντλ απ το σκοτδι σου
βαθανει τις σημασες του κορμιο σου
λεπτς γωντσες του περιγρμματος σου
ελαφρ χδι στο κρυφ κολο της μασχλης,
των σω μηρν, κνουν τα φλλα της νχτας να ριγον
να σπαταλινται για χρη του σκιρτματος
που ξαναφτιχνει το σμα απ την αρχ
ταιριζοντας το σχμα της νχτας στη δικ σου αποκλυψη
λα τα ππλα σου ταιριζουν
τα γδθηκες και σε ποθον ακαταδλωτα

σολομο σπαρζουν τοπο τρμει
θανσιμοι ρωτες
----------------------------------------------------------------------


                              Αλιεοντας Χρνο

1.ταν βαθες συλλογισμος βαφτζεις στο σπιρλ των δρμων
κινες σε εποχς τροχ τον τπο και το χρνο
ττε το δχτυ σου χρυσ και καγονται οι διαβτες
ξανασκουντς τον ξονα του γηραιο πλαντη
εκενος σου τρελοχορεει σκοπος της πνας σου
η μουσικ των στχων σου πετ στ αστρια

2.τρεξε χρνος στα γεφρια του ουρανο
τρφτηκε το πτρινο γεφρι με χρμα αχν σαν τπιανε φς και καιρς
τναξες κιορτο στ ανοιχτ ψαριν κοπδι σκρπισε αχτινωτ
γροντες δολνανε μαρο μυστικ καμι περιγεια δεν εχαν πι
που πει ποθε ρχεται αν χει ψρια το ποτμι
τρελθηκε η επιθυμα μεσα τους
θρισε ο χρνος νειτα σαν τρυφερ καλμια

πλοκμια της μορας ρχεστε απ παντο παντο ας ψαρψει το καλμι
------------------------------------------------------------------------------------------


                                     Πρωμα

Tης ξεχασμνης αδερφς
ο πνος εναι: να πεσμνο,
ηχος κμπος,
ασημνιο βμα,
πορτοκαλχρυση εσθτα,
εηχο σμα,
ψιθυριστ νερκι,
βρχινο φγγος.
Του καθρφτη
εναι βθος η αδερφ

Μτωπο κρο σαν χινι,
νχτα,
μαχαρι σκοτειν,
να μακρυν
σιωπηλ ανρχεται,
οι λευκς σου ωλνες.
Στ χρυσ σου ακτ
ταν βρχει,
να πλινο
τον καιρ σου δροσζει
----------------------------------------------------------------------


                 Θνεζα:Νεκρνθεμα & Πασχαλις

Τσα δρματα χαμνα, βουβ που τρυπνε το στερωμα χωρς παρηγορι.
Απ χτπημα της μορας σ' λλο χτπημα, πθη χωρς θαυμαστικ.
Ο μθος εναι απλς τι σου μαθανει;
Πνω στη λμψη της ζως γκρεμς.
Χτυπ η ζω στον τοχο αυτς της μορας της ανελητης τι να μθει;
Μθημα του θαντου, την τρπα που χσκει και πνει την καλλτερη ζω;
Σα να σου λει πως εσαι κθε τσο στη διακλδωση κι αν πατσεις λθος
κλαδ γκρεμοτσακζεσαι.
Κι σο κι αν κβει η μορα γρω σου εσ εσαι ορθς.
Σ' αφνει μως φωνο, ναυδο κλεμμνο.
Το πθημα το δρμα συμβανει σε λη την κοινωνα σκιζεται
το μικρ χωρι το μτι του εκε γυρζει και πον
Ο πεθαμνος δημιουργε γρω του μια δνη δακρων
συνζεται ο χωρικς κκλος γρω απ τοτο το βυθ ταρζεται πενθε.
Πικροδφνες σκιζουν μνματα πικροθνατος χωνεει και τα κοιμητρια.
Οι πιο κοντινο κορυφαοι του θρνου πρωταγωνιστς δακρων και στεναγμν
απαρηγρητοι μαροι αγωνιστς απ φαρμκι θνατο.
Η μηχαν του χρνου πινει δουλει παρηγορτισσας .
Ο τφος ταξιδεει πσω .Φεγει μπροστ η ζω υποχρεωτικ δασκλα του πνου
μεγαλνει το πνθος σαν μωρ με γλα το φαρμκι.
Το φαρμκι συνηθζεται γνεται μαρο ροχο και ντνει την ψυχ.
Μακρ εναι τοτο δω το φασμα τπια και τπια.
Η εδηση εναι κεραυνς η εδηση εναι βλι που σημαδεει το μικρ χωρι
Και πλημμυρζει στο μαρο.
Σκιαγμνο χωρι ερειπινας ρμο.
Ποιος να θερσει στα πεζολια του. Ποις κμπους να ποτσει.
Και σπτι δεν καπνζει.
τσι ερημι το βρκε ο θρνος του χορο που επστρεψε απ 'Aδη.
Χορς που χασε το κολον και ταξιδεει τις ερημις αποξεχασμνος λλου
καιρο.
Απομεινρι ελους που πινει δουλει στα ρημα.
Μαρος σκιος και φντασμα αλλοτινν καιρν και ψχνει για μπαχτσδες .
Δεν χει ζω εδ το μοιρολι μνο θρηνε στις ρεματις.
*
Σαλεει μια προσπθεια να ξαναπισει ζω. Δυo τρεις πρτες
ανογουν και να!
Καπνζουν τζκια.
Σωπανει ο θρνος κατεβζει τα επικλητικ του χρια.
Στη χωραφι οι καλαμις θροζουν.
Τις ζωντνεψε να αερκι φρσκο κι να πδι γοργ σγουρο βαδζει
λικνιστ
Εναι απ τοτα εδ τα χματα πδι φιλικ ζω υποσχετικ.
Με λυγερ παρστημα, με ολδροσο χαμγελο θερζει με μιας την ερημι.
Το τραγοδι της κυλ σ λες τις ρεματις ,ρχνεται αππερα χαδεει
απαλ το βλμμα τις ρχες κι λη η φση μοιζει αναστημνη.
Σιμ και παιδικς φωνς, παιχνδια, αναδιπλνεται η ψη
του σκιαγμνου χωριο.
Χαρζει να χαμγελο σ' λες τις λαγκαδις του
και στην ποταμι.
Ολδροσα κορμι σκζουν τα νερ, μεθ η ζω ,αρσκεται,
λμπουν τα βτσαλα στον λιο, ορθνονται στιβαρ πλατνια στις χθες,
μυστικο κποι βουτηγμνοι στο νκταρ χαρουν.
Ολχλωρο τριφλλι μας κοιτ πρσινος πανικς σιγοσαλεοντας
τις κορφολες του.
*
Πς μπανεις και τι μαθανεις στο και απ το
μπουκτο αυτν των κοριτσιν που συνομιλον απ
παραθρι σε παραθρι κι αστρφτουν τα δντια τους εφηβεα?
Αχ σ αυτ την ηλικα κι οι διαβλοι εναι μορφοι
βασανκια φηβα ,λεπτο μσχοι κρφοι λακκκια της αυγς
που πνε οι τρελο απ ρωτα να πιονε τη βροχ.
Πανωραες στα παρεθρια της πολδωρης μρας χρυσ γλιο
μελαχριν αστραπ μνμη καιρο που εφηβικ πταγμα πινε
νερ μεθυσμνο απ πρτες αγπες και δολες.
Σημεο μηδν της μνμης ξυπνει νερ μουσικ
στο τρελ του αηδονιο
Ξετρελαμνο απ νοιξη πουλ σε τεριρμ
χωρς αντλαλο.
Χωρς αντλαλο γιατ;
Πληγωμνο απ αγκθι τριαντφυλλου που του πταξε μια πανωραα
μρα να δειο τρα παρθυρο.
δειο σαν πεθαμνο μτι.
ψυχο σπτι, χσκουν θρες παρθυρα ,βασιλικς στεγν μυρζει.
Κι εναι Requiem, ντες του κτσυφα, ελεγεες κορυδαλλο
μι σιταρθρα τρλιες ερωτηματικ ρχνει απ τον ουραν της.
μως εκε σ αυτ εκειν το μνμα λιβνι κλθει αντλιο ουρανο
μπλβο καπν, ψυχολα κι ανεβανει.
Πλτανε θεριοκλωσμνε, εσνα να ρωτσω που χεις πλατι τα κλαδι
γρικη ηρεμα
Εδες τα μτια της
Τα μτια της που με ταξιδεουν καιρος και καιρος;
Θες και σε ποιο κσμο τρβηξαν. Κσμο ποιο μαρτυρον;
Απ δω θα μπω απ παραθρι
Θα γνω ωραας ψυχς πελτης σως μπορσω να δω με ποια
μσκα κοιτει, ποιον κσμο.
Να δω πως λμπει ο κσμος σε σκοτειν ακατδεκτα μτια.

ΠΛΗΓΗ ΓΙΑ ΤΡΕΙΣ ΦΩΝΕΣ

α. Απ τα μτια της λπης γιατ μου λεπεις
    στο μουσεο του κορμιο της στην αγκαλι του καιρο της
    τα ρολγια να δεχνουν ξι λγο πριν νχει φξει
    να βρεθ στο κατφλι ρα που σπει τσφλι
    σε πρτη αυγ πουλ σκει και θα βγει.

β. Και πριν τη χσω μσα στο δσο
   κρατ να σσο Η ντμα πκα μσα απ φρετρο
   δια η σφγγα σε ξωτικ θρετρο κλενει μτι
   φτωχ αστροπτη σε φρεναπτη
   Α μη ξεχσω πριν σε χσω
   πιασμνος στο δχτυ σου κουνς το δεκτη σου
   σε κποιο νημα κι λα εναι νμιμα
   μσα στο μπλλο θες τιποτ' λλο;

γ. Νερνια αγκαλι μελνια φιλι
    φων καραμελνια μας πισανε τα γλια
    του κσμου μας συντλεια λα γενκαν τλεια
    στο κγκελο νχτα κτσε ξενχτα
    ουρανο αλτρι γραφτ αλθει
    πφτουν σα βλια λεμνια στα περβλια
    ξαστρφτει μαρη μπλια λγου εμβλια.

Λαμπδα φωτις η καλαμι στο σορουπο φλγεται η χωραφι πορτοκαλχρυση
Πσω το βουν καταγλαζο στα ριζ του φωλι
μικρ χωρι.

                                               Φλεβαριο/15/01 Αθνα
------------------------------------------------------------------------

                        Πεδο Μεταμρφωσης

Γιατ οι νεκρο δεν χουν χρα μτε τπο
παρ να κομμτι στην καρδι μας στη γωνα την τοπη
κι να πυρνα στεναχριας παρδοξα εντοπισμνης
Δε γνεται γχος των οστν το τρψιμο στα μτια της αγπης
και που κλβει ο θνατος εκενη βνει δικ της χμα και φρζει τις οπς
μως της διψευσης το ροχο το φρεσε η προδοσα την ρα που γεννθηκες
κι να καρφ μπηγμνο στο κρανο σου γινε κι ας δε σου καγεται καρφ
γεννθηκες με σπρο απ θνατο και Βροτο να σου θυμζει τη σπορ
Μανδες που τα κορτσια τους χτενζουν λοζουν στο φεγγρι
κι εκενα δεν ξρουν που γεννιονται πεθαμνα
δεν ξρουν που τα κοταξε νας γγελος απ την πλη του θαντου
ρθαν ρες σκληρς θα 'ρθουν λλες σκληρτερες
Μα δε θα δσει ο ποιητς στους χθους του θαντου τη λαβ
θα τα ποτσει πρσινο απ το μαρο πιο βαθ
κι τσι μια γλκα απο ποηση με την καρδι του ερβους θα αναμετρηθε

                             Αυτ Το Δος
                                                           (φλεγμενο ποημα)
                                
 
                                           στο χρυσ δαχτυλδι του ρωτα
                                      ο θνατος δνει το μαρο πετρδι του
                          
                     Φρικαση και γχος
 
                        λιος κκκινος
                               φεγγρι μαρο η αυγ ρθε χωρς αυγεριν
                                                  
                           Ερωτικ δαγκματα
                           Μσα στη νχτα
                           Ως τα χαρματα
                       Πυρπολητς του χρνου
                           Κατρες του ντος
                           Εγκαματα
                                            Απ χινι και λαβα             
                                
                                                           
                  Πνος Χρνος
                  Κακς μελισσοκμος
 
Εδ στο ντο
Οι απορες κνουν κρτο
 
Τα χελη  πικρθηκαν
Στην βυσσο  της κλικας
 σβηνε των τζιτζικιν  τραγοδι
Βυθστηκε η αττικ αιθρα
 δεμνος τις αλυσδες χρεψε
 μουσικ δια βου με τρα βματα
 ρουφντας την κοπα
κναμε εγγραφ στα γρμματα
με πετεινρι
-αλεπο η δασκλα
 
 κατακλθηκε το γραφο μσα μας
                                                           
Εργασα εαυτο με αμοιβ θνατο
Θνατο που τα κνει λα αθνατα

απ βυσσο φοδρρω τη σιωπ
 
να  νισουν οι σολομο  κκκινη κλωστ αμα στα δντια
να ανθζει τις νχτες του χιονιο  ργος   νυχτεριν
 
Το πδι δε θ' αγγζει γη
Θλασσες θα χυθον στην αγκαλι σου
Τοπα ψυχς χωρς χτους με νεμο στις παρυφς
'Αλογα θα καλπσουν σε πντε ορζοντες
 
Θα ντυθες θα γδυθες  εφταπεπλη αιδ
Καγοντας αστερισμος θα ξυπνσεις το σκοτδι
 
Εσ με αρατα δχτυλα σβνεις τους πνακες
 στιλπν μαρο φεγγοβλο κεραυνν
Τινζεις σε λες τις κατευθνσεις του σμπαντος
         ανατλλει αυγ απ κθε μερι
του ουρανο θνησιγενς
         να την βαδσει λιος                         
    
  Γινμενο αστραπν
           Στις κρπτες
                                                       
     γυνακα λκαινα χνεις σε μια νχτα να λιο   χτζεις μια Ρμη       
                           
                                    
 υγρ φωνεντα ρχνουν τη  μοναξι  στον καταρρκτη της πστροφας   
μη βαρνεις με  περιττ..
            Θυσιζοντας στις αστραπς  το χρμα  ματιν χει ρωτα
λα τα μτια εναι  μορφα σ λα τα χρματα. μα του ρωτα
ταιριζει μαρο  πυρακτωμνο ελτε μτια πατα
με λο το τοπο του χρνου στο βθος
   Ελτε με αιωνιτητα
                       
αλμενε βυθ κβεται
κβεται η πετονι λνεται
λνεται το δχτυ σπει
Σπει το καμκι
 Θυμς λμα και βρχος σε ξαρση ρωτα
αλμενε βυθ
λα τα  καταπνεις
ΕΡΧΕΣΑΙ, ΜΕ μερο στα ΜΑΤΙΑ ΕΡΧΕΣΑΙ  
                           ταν βαθανει νθρωπος πρους της ηδονς
τη   σκληρ πτρα  παρθενικ στθος κβει  ,λνονται γνατα  
          κοπλας του Νελου
 
      νυχτιπολος ρωτας στλνει μερο στα μτια
                νχτα ν ανασνει το  αγρμι μσα μας
 
εμαι σε φωτι οι οθνες καγονται  τοπο  απτομο
                                                 
   απ τρτα χελη διτρητος
 
Φοινικι φτεροκοπ  στο σορουπο την καει κκκινη  δναμη της δσης
 αττικη σκνη  παζουν χρυσαφις  ακτνες.
  Η υδρα της νχτας τυλχτηκε γρω απ τον λιο να ζεστνει  σπερες.
 Ελις στη μση του εργοταξιου τις φτεψε η ολυμπιδα με το διο της το χρι

δρμοι ανωκατω γυνακας κθε ηλικας η πλη λνει τα μαλλι
φορ νυχτικ κι εγ της μρας ναυαγς
Σε τρικυμα απ τα φιλι της
 
θανσιμο μετεκασμα
         λφοι της αγκαλις της
Σε πειρζω
Δες .
Αναστενζω
Κψε λουλοδι βλτο στ αυτ
Να σου μεταδνει μηνματα απ γη
 
 κνει ζτα στη Βικτρια κι χει γατκι
με κκκινο λουρ για συντροφι ο Fabian
του δωσα δυο ντουπιες πως θα λεγαν παλι  Για το γατ.
 
Καβγς στο λεωφορεο μεταξ γυνακας και   πολιτισμο.
 ανασανω σε θλασσα.
Τα μτια σου ο ρωτας ο θνατος
 
σο οι καμπλες επιτρπουν φως
                              δυτο  του πραγματικο
στις μαρες  σου καμπλες ανασανουν θερμοπλες
εδ σου επα καλημρα με φων.
Να καταλσω τη σιωπ του
                             κσμου.
Πργματα βουβ να ανασνουν.
Κι στερα πλι σιωπ.
Γιατ απ κει που μλησαν
         τα απ μηχανς
 το κεμενο  μας κοιτζει.
 
   μεθσι νηφλιο.         
                    αλτι απ κρεβατοκμαρα.
 σιωπ καθρφτη
 
ουρλιζουν  χρματα με δση
         χυμνη στο Σαρωνικ
ΕΚΕΙΝΗ
Πρασε με τη φοβερ λεκνη της κι λο το λεκανοπδιο  στναξε.
   
Βγλσιμο απ την κρπτη ,
κεν αναβρζει  Μαανδρος..
   ΤΟ ΚΡΑΝΟΣ ΦΛΕΓΟΜΕΝΟ ΦΩΤΟΣΤΕΦΑΝΟ ΤΩΝ ΑΓΡΩΝ
 Ξεπερνντας πντα το μτρο και τα ρια  ακτινοβλησε τα .
                                                                   βλμμα
σιωπηλ. 
 
          Στο λεωφορεο τρεις χριτες ολοζντανες .δπλα  ασκομενη
δικηγορνα ,
μες την κατφαση. θλει να περσει τη ζω της στη μετριτητα.
Σντομα θα αλλξει γνμη.
        Στον ηλεκτρικ.  Με μια αξιολτρευτη παρξη πλι μου, εικοσιπντε
Απρληδων(;)
με ανταγειες στα καστανορριζα μαλλι. Γυαλ περισκοπικ.
Στην Ομνοια γεμζει το βαγνι. Ευτυχς χι ασφυκτικ πως συνθως .
Νεανικ επιβατικ κοιν ,πως σπνια συμβανει.
αρκετ κορτσια μορφα. τοπο υπγειο αστικ.
Η Αθνα τενει να γνει μητροπολιτικ   
στο ντο των Βαλκανων, στη μση της μεσογειοανατολς
πολγλωσσο περιβλλον, δπλα μου τρα απ Θησεο
μαμ με μικρ σα με μια κοκλα κοριτσκι με κοτσιδκια φουντωτ
 και ροζ δεστρες..η μαμ κπου απ Βαλτικ μοιζει,
καστανρριζα βαμμνα επσης.
Η  μινιν μικρ βυζανει χυμ πορτοκλι με καλαμκι, 
ντυμνη φοτερ πορτοκαλ μπλοζα και μπλου τζιν μπλε για πλεονασμ
Πως μπορ να πρω αυτν τον ρωτα στα χρια
  Το μεγλο δχτυλο του αριστερο βαθι στο στμα
το λλο τρβει το αυτ της μαμς που σκβει μπροστ προς τοτο
καθς την χει αγκαλι Μητροπολιτικ εικνα της Αθνας.
  λιος φθινοπωρινς και τα δντια του κανε.
Πυκνς καιρς ,απ νταση επικοινωνιακ και πθος
 λεπει το αμα
                    Αναπληρνει πυρωμνο βλμμα.
                  Κκκινα  θαμπνουν το κκκινο του κσμου.
                  Αχτδα αγκθι στον κανθ
                   Απ αχιν εναι?  Με στρβωσε
                  ΕΚΕΙΝΗ                                     
Το σκυλ στο δπεδο του αρχαου ναο οσφριζεται .
      ο ζωδιακς σκρτησε.
               Με τι χρια  να ψασεις
                                      Το δυτο των μσα αγαλμτων.
Της αγπης σπρα κι στρα της ταιριζουν.
να πετς στα σννεφα, να αγκυρνεις μια ιδα στη γη.
 ο τνος γρνει με νημα και μας κοιτ.
[Η λξη του θεο
 
στχτες απ ρωτα κι απ ερωτικς λαχτρες
σκβω στην κοπα  δεν δεχνει πρσωπο
πνω ανβει η δψα κλικας κνειο αμοιβ
λβιο αρετ λα γκρμιστα
ιδεοστλιστο χωρι στον ουραν ανκειται στη γη ξαπλνει
στχτες προγονικς στχτες για ξανα
να σε κοιμζουν ρθιο εγκοιμσεων τεχνσματα
σφαγς για πετεινρια στις θλους
στο θλο του κρανου σου στζει νερ στυγς
απ ποτμια που κλανε γλσσα μου γνε καυτ γνε κοφτ
κψε λεανε τσκισε κκαλα μη περισσεουν
 μυελνη να εξατμιστε να πει σε χρα ιδεν φασμτων
στχτες του ρωτα φωτστε με
σε κθε κκκο μρια της σρκας της να δω που μ καψε κρυφ
 
πδηξε μ ορμ κκλο να εγγρψει σε μαγικ τετργωνο
με το κουτσ της τχνασμα φυγε θυμωμνη τρπα νοιξε σφαλτη
εναι αυτ οδς να πεις για επκεινα?
λα χμα λα, εσ εσαι μοσα τρα
Σε σνα θα πλαστ μ αρσκεια μαρη
Θα καρπσει θνατος λλους θαντους
Λμψη πιο μαρη απ κθε μαρο
Σμα μλαν θα καταλσει την υπσχεση κομψς περοπτης οπς
-λγια θα χαρξω στη νχτα με μαρο μελνι
απ του αιδοου σου τα μαρα γαρφαλλα-
Στχτες χωρς διαμντια απ ρωτα που μ' καψε
Χωρς να καψσει τσνορα
Πφτανε της αβσσου πουλι πφτανε  διαβτες
Απ στρνες υπεσχημνες λα το κνειο τρψτο
Τρα πιο γργορα δμιε του μυαλο
την κατρα να βουτξω στη δοξασμνη κλικα
 
Τι τφτιαξες τι να χρειαστε για ποιν τχα
να το ρημζουν  ρυτδες αποθκες φθορς
Πρτο το ξανο κντο γαλμα σε νο να επαγγελας πρτο
Να το λυχνρι με πιθρι στο φεγγτη φτρωσε λχανο
Απλ σκυλ δεχνει κυνδοντες τλλας αλεκτρυνα δπου πτερο
Σκιζεται το μικρ χωρι κρα σκι της ρπας
 γκατα αττικ χτισμνα με θνατο
Θνατος μγας χορηγς κεραμεικς παντς καιρο
Ηριδανς λιος τρυγα τργος κι ο δης χαμογελει
Με το σκυλ του χορττο και την πττα ολκερη
λος ο πλοτος οδεει για στμα ανοιχτ
 
Γ να σε τρελοχορεει στον ξονα της σκουντημνη
Τρελ ταγκ στου αιθρα την αγκαλι.
Κι εσ νερ καθαρματακι;]
 
 
 αστραπιαο νημα του εξαφνης  κεραυνς του νο.
 Το  τρα  μικρ λυχναρκι το σηκνουμε σε ψος προσπου  να δομε,
τι ριγε  αλγειν , ποθειν. σταρνιες αποχρσεις
 Θεωρες μθησης, θεωρητικς ρζες-νμοι του συνειρμο:ομοιτητα,
αντθεση και χωροχρονικ συνφεια.-πρτα στην ασθηση μετ στο νο-.
 απριρι -. νο  πραγματικτητες  με το σχδιο τους -Τποτε δεν χεις να
κατανοσεις 
                                    εκε που ακουμπ κθε νημα; φντο
νοματος, υπβαθρο,
το ζταγες ν' ακουμπσεις τρα ξεθεμλιωστα.
       
 Μθε να μαθανεις και να ξεχνς..
 
[σο θα υπρχουν μνες που θα εξαρτνται απ τα παιδι τους η τψη
θα χει υλικ για να θβει ζως στα γκατα των ψυχν.]                     
 Dobro ultro
 
Μακρ προετοιμασα για φιλ διαρκεας.
ΟΤΑΝ ΦΤΩΧΑΙΝΕΙ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ
 
 Αφο κανε τον  αφρ, κανε τη θλασσα ,πρεπε να κνει  και το βυθ,
γιατ απ κει κρατιται το κμα που μας λικνζει
 εικνες  κλειστς και ξαφνικ ανβουν  λξεις το μυαλ   ξαναφωτζεται 
ο κσμος δετερο φς.
 η  π λ ι ς  κοβε μαλλι γνεθε  λιο τρχινο.
 
                          Νχει αστροφεγγι νχει λαμπρ φεγγρι
                           λη τη λιττητα του δωρικο κονα
                          Και χρνο τεθλασμνο απ νχτα
                            Βροχ και χινι
                           κλμακας υποδορου  ργους
                          
Πρπει να αυτοπροταθ για σκαρ ,παιξα ψογα στην ταινα της ζως επε.
                                        
                          -Ωραα πδια
                            Πτε ανογουν;
                                           
  Ο δρκος του θαντου
                 Χνει  δντι
                 που κοχλια
     Της αβσσου σκεπζουν  χθους
Πατς σταφλι  ο μοστος σε τυλγει
μαρη ργα μεθ τα χελη
 η καταιγδα κνει τους λκους
να ουρλιζουν απ ηδον
Βαλε βορι μου καταιγδα
Να μου τη φρεις μαρο πουλ
Μσα στο ανιγμα την εδα
Ηλεκτρισμνη απ γιορτ
 Μσα στης νχτας το μετξι
Λκνο το κμα καταφιλε
 
Γιατ ταν δνεις δνεσαι
Απ τους πρους που χει το φιλ λνεσαι
Και αν δε μθεις να δνεσαι
Πως θα μθεις να παραδνεσαι
 
Στο σπτι της καρδις να ρχεις
Αγπη νχεις  να εσαι και νχεις
           Νχεις
Να εσαι μοναρχα να εσαι σχης
Στις ευλογες της καρδις να ρχεις
 
Νοισε το πνθος της ζως.
          
_και μθυσε με μ ρωτα απ λαμπερ μαρο.
Στιλπν χνοδι στα λοφκια της Αφροδτης                                  
    .
  
    Του τοπου  εχες το πιο λεπτ βμα,
τρα γυρνς στην ηλεκτρονικ  σου τροχι
Βλπω χελη ν ανογουν το στρεδι, εσ?
                               
Στο λευκ ακουμπ η ελευθερα την αιχμ του σπαθιο της
κι η λμα μας καθρεφτζει
θανσιμα πριν μας καταπιε βυσσος.
Το ργο συμβανει στο μουσικ εαυτ
Τποτε δεν αξζει να το δομε αν δεν χουμε φρσκα μτια.     
 
Μπανει η μια Μσα στην λλη
.
  ποτζει ο χρνος
           ΕΣΠΑΣΕΣ ΡΟΛΟΓΙΑ σαν μου μλησες
-Σερφροντας σε εδα να χορεεις με το φντασμα σου.
 
Το φως περν τα μτια σου και μου το στλνουν
Εικνες του ηλεκτρικο
Βλμματα τσιγγνικα και παιδεμενα
Κι εγ σκφτομαι εσνα
Δπλα στο νετ το υπγειο δκτυο
ρες ρες με κρουστς παρουσες
Σμερα εναι παιδικ χαρ.
 γνεται γνιμη η δουλει
Χρματα απ αισθσεις .Αισθαντικτητες απ σιωπ
                               φλτρο αγπης .
      χρματα που βλπουν ερωτευμνα μτια
                              Να σε δομε
            Μανρα μου χλιες φωτις
            Φτνουν για να με κψεις(καψε με στο νερ
                                                          -η στο Nero)
Η ηλιθιτητα δεν χει δομ και γι αυτ εναι αδνατη η κατεδφιση της
(τι να κατεδαφσεις).
   θλιβερ μονοπτι και περνς χαρομενη                           
          Ντθηκες χαρ;
Ομορφολα γμισε λγο  ο ορζοντας  βλσαμο ψυχς
                                        
                  
 περννε ανμεσα  πουλι .
 νεμος  μουσικ
πλεγμνα σε ρπα κλαδι
και κποτε κι ο μουσηγτης δωρζει  χελη
     Φτιξε ναν ορζοντα απ χελη
να ανογουν το κκκινο στμα της αγπης                να εναι
      βυθισμνη θερμτητα
      γη  αθεμελωτη-πυρνας απ κρβουνο
       και πγο.
Δσε Αφροδτη ολοκαυτο ργος, μερο δσε της..
Αρατοι τποι, που τους κνει ορατος ο καβγς
-Στο νετ ρχνω δχτυ ψαρεω γυνακα δχτυ και με σαγνεψε.
            
                 Ο πνος
               Κακς μελισσοκμος
               Κι ο χρνος
Μου ρεσες ζουζονι
 ρθες και ριξες  ερωτικ τλμη
Καψιματα εδ κι εκε. ουλς απ
Δαγκματα..
 μχες ακατανκητες  .μας καιεις,
Μας φλογζεις θανσιμα.
Ξεκλειδνει το στρακο του ουρανο
Κι αυτματα ξεκλειδνει το στρακο του στθους.
Το βρος μσα μου γκυρα βυθν
Που αναταρχτηκαν                          
.
χορδ του τξου περνει απ μσα μας
 εναι η ζω, ργο της  εναι ο θνατος.
(Το αγαπ δεν το λες
το αφνεις πηγδι μσα  σου
να κρβει την αγπη)
 
_Τι δουλει κνουμε
-Θνατο Απαντ το κεμενο της παρδοσης
ταν το αισθανθες να λει τη μουσικ μσα σου
Σε συνδω με τη φαντασα σου
Θα μας τοξεσει η χορδ αφο εργαστομε το βλος
που εμαστε η ζω του  διτρηση ουρανο  ακντιση στο πειρο
που μας κατατρυπ με τα βλη του.
                
                     Με γλσσα δψας γλεφω το αλτι
                    Στου τοπου της γννησης
                     Το μυστριο
              
                        ΣΗΚΩ ΨΥΧΗ ΜΟΥ                                           
 
Πορφρα απ τα χελη σου, βφει τον ορζοντα
Κι απ τα μτια σου ,βαθανει το χρυσφι της σιωπς
Του ουρανο χνεται γλκα στην ψυχ.
Λτρωση οι αλυσδες σου
                                             
ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ ΠΟΝΟΥ ΚΑΙ ΠΟΘΟΥ
 
Κοιτ το σκοτειν τονελ της ζως κι αναφων
λα ταν ζω σκζεται το σμα της σιωπς
                                      
 κεν  γεμτα σημασα
.ηλεκτρονικς αστροφεγγις.
Τσα φεγγρια μετ να σ αγγζει
φση και μνμη σκοτειν.
Τρελς για βορι
Σηκνω ψηλ το δαδ
Κι οι φλγες του πετνε κλαδι και φλλα
πνος   δψα  πθος
 
ΑΒΥΣΣΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΣΤΟΧΟΣ ΜΑΣ
ΛΕΝΕ ΟΙ ΕΡΗΜΙΤΕΣ
ΤΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ ΑΠΟΚΕΝΤΡΩΣΗΣ ΤΟΥ ΕΓΩ
 
         διαρκς ρωτας του φιλεν
             Εναι ρωτας μιας δοξαρις
 
Επκεινα!!!!!!! Ακου κι εμνα τον σπουργτη,
 
 τατουζ στο δρμα περγαμην φλεγμενη που συστρφεται.
                                 Αινια χαρ και πνθος
Κεντημνα πνω στην ιστορα της σγχρονης φαντασας
Στριμμνα νθη της αστικς ανθοδσμης  νεκρ φση
 Υπρχω εν αμφιβολα.
δεν με κατεδαφζει ο χρνος,:
           αμφστομη στρατηγικ
 Ακανθδεις τποι-
αμφιδροση αυγ ακτινοβολημενη απ γνσιο σκοτδι
και  λιο. Θνησιγενς.-
 χνει στη μρα  χρυσφι ο στχος  εσαι εσ
                                       
.
                      Κποι στεφανωμνοι με αγκθια
                      ΚΛΩΝΑΡΙΑ ΔΑΦΝΗΣ ΠΛΕΚΟΥΝ ΑΡΠΑ
                       ΕΝΑ ΣΥΜΠΑΝ ΔΑΚΡΥΣΕ ΜΕΣΑ  ΜΑΣ
                                ΑΠΟ ΜΟΥΣΙΚΗ ΣΙΩΠΗ
                                           
Περνντας την ηδον διασχζεις και τη λπη, η απγνωση μας
χει να κνει με τη συντριβ μας, που δεν κρατ
ο ηδονισμς στις κορυφς του τη ζω μας
 
Σ αυτ τη γφυρα  ακουμπω τα λγια που θα πω
τα συνοδεει ψθυρος νερο
απαλοκινωντας βορλα
Σ αυτ τη γφυρα ακουμπω λγια παραλογς.
Μην τα παρακοσεις, μη τα ξεσυνεριστες,
'Αλλωστε εσ  κυλς
Πας  και πας
Κι λο εδ μνεις
Και η μουσικ σε  διο σκοπ-
Που εμες δε νοιθουμε τα λγια.
Μνο τις παραλογς.
                                         
 
 σε καθρεφτζει χρυσ προσωπδα
καθς ανεβανει αντικριστ στον λιο..
κτι γαλανεψε στο κεν των ματιν
                                  
Πσο λλαξα Μσα μου, σο η θλασσα,
Διαρκς αλλαγ, διαρκς κμα,,
Κματα που χωνεουν στον εαυτ τους
Την λη του χρνου ξαναθερμαινουμε
Στην ανσα στο αμα Αμα στο χρνο.
                          Αιμτωμα του κσμου.
 
δετερη φορ ο κεραυνς
στεγννει την τρυφερ
κορυφ το δντρο
δε θ ανβει λλο,
ο χρνος εναι σε συναγερμ
 
βλπεις στο βθος της ομχλης συνηθζοντας να την περπατς.
                Φσα  την ομχλη
.του τσιγρου σου
 
Αυτ το μανουλι σα να ρουφει τα κερι,
Τα καταπνει ο μπροτζος του
 Σαν να φωτζει προς τα μσα
να λλο κσμο
 
.
                                             3.10.04 Αθνα

           To Κλεσμα Της Εφσου
 
(Το κυματκι μαθανει τι λα εναι ωκεανς στη Βαγδτη της καρδις της)
«Το Παν Εναι Πρτα Αγπης» ΤΙΒΟΥΛΟΣ

          *
Με μια ματι σου
Σκστηκε η καρδι μου
Και ενθηκε με το παν της αγπης σου.
Αποκλεισμς η αγπη
Κι λα ρχονται κοντ της απ αγπη
Αδιαρετο η αγπη
Απραντο σε μιλλα με του ουρανο
το να μσα στο να
Με τη λμβο της καρδις σου
Δεν υπρχουν αδιβατοι ωκεανο
Και δεν υπρχουν ωκεανο
Υπρχει μνο η αγπη σου
Που εναι και σταγνα και ωκεανς
Και τποτε και πειρο
Και ργανο και μουσικ και χορευτς
Και η ρνηση τους
           *
Δεν εναι το σμα που κοιτ
Δεν εναι με τα μτια
Εναι απ τη σημασα
Που σβνει να κσμο
Κι ανβει το λλο
Του κσμου
Σα χρι που δεχνει
Κι απ το δεξιμο
Το αναγνωρζεις
Γιατ βγζει το εδωλο
ξω απ τον καθρφτη
            *
Το φυτιλκι της αιωνιτητας:νυν
Με το φως του περπατμε τον κσμο
            *
Το μυστικ φως
Ρει απ τα κερι των ματιν
Που λινουν την καρδι μου
            *
με τι να σε παρομοισω αγπη
ξρω κποια που σου μοιζει Εσνα
            *
μην πτοεσαι
και να γονατσουμε και να πολεμσουμε
και να τραγουδσουμε και να χορψουμε
λα τα μπορομε μπροστ στην παρξη
να δεν μπορομε να απαλλαγομε απ τον πνο της
            *
μπκα στο δρμο των νεκρν
μπκα στο δρμο των ζωντανν
μπκα στο δρμο του πνου
μπκα στο δρμο του ξπνου
μα ταν μπκα στο δρμο σου
         ξ  π ν η σ α
             *
ο δρμος προς το σνολο δεν εναι ο συνολικς δρμος
το μυστικ εναι να
δσε τον εαυτ σου ττε θα σου ανκει
δσε το παν χεις επιστρψει στο να
ο τζτζικας δεν εναι
περισστερο απ το τραγοδι του
το τραγοδι δεν εναι περισστερο
απ το τζτζικα νωση εναι λο
             *
αορασα 
το αληθιν ποημα
εναι το παγβουνο
που δε βλπουμε
,τι απολαμβνει το μτι
εναι δουλει που το αρατο στνει
μπροστ μας
στις δκα γραμμς
οι εννι εναι ανεπωτες φαντες
στον ωκεαν της ψυχς
στα φαλα της
σε κρυψνες θρμης
απ τα δχτυλα
τα εννι δουλεουν
το δεξιμο του ενς το διο με την κιθρα
η μουσικ δεν εναι στο ργανο στον μουσικ
στην παρτιτορα
που εναι;
              *
η λαχτρα της αναμονς
πψε μοναξι
σε τριντα βματα ο πνος
κθε ξεφλλισμα και πνος
τριαντφυλλος πνος
πψε μοναξι
το τριαντφυλλο ταν για εκενη
              *
απ τα μυστικ των εραστν
ανασανει το σμπαν
απ τη σιγ των εραστν
πλουτανει το σμπαν
τι εναι τα μυστικ
τι εναι η σιγ
αθρυβη μουσικ
που τυλγει την μια ψυχ τους
και σκοτεινς ρζες
που ανεβζουν χυμ
στο νθος στο φως
             *
μπκα στο να της αγπης σου: εμαι Εσ
             *
πια τσο απ το κρασ της αγπης
που εκενη στην αγπη μου μεθ
             *
εσαι εσ η πιο κοντιν
κι απ την καρδι μου
             *
εσ εσαι  ο εαυτς μου
καθς σου νοιξα
την καρδι μπκε εκε
ο εαυτς σου
             *
κθε πλσμα σε τοτη τη γη κνει αγνα
μνο  ο νθρωπος κνει το παραπνω αγωνα
ακμα κι ταν ακοει του αγαπημνου του
την καρδι και ττε πλι να ακοει την αγωνα του
κι ας εναι για του αγαπημνου την καρδι
της αγπης το σνορο εναι το πιο μεγλο
              *
Δεν εσαι ο λιος Εσαι κτι παραπνω κνεις τον λιο
Να λμπει Γιατ Εσαι αγπη δηλαδ το παν

                    Στο 'Αγαλμ  Της

Πλκω μυρτις και χαλκοπρσινα της δφνης φλλα
Σφυρηλατ στο σιδερδικο, πολ να μοισουν
Του αγλματς σου του αδρο, πλεξδα τη πλεξδα

λα στιλπν σαν την ψυχ σου μην και τη δελεσουν
Να καταδχεται τοτο το γαλμα, να εμψυχνει
Τις πτυχς του με νημα να πτυχνει
στε η πλατεα ετοτη που τσο σε γνρισε
Ν' ανατονζεται ν' ανθοβολ στα κλλη σου
Καθνας να μθει πως κποια που αποχρησε
Ξανρχεται, την ρα που πινεται το φως στη χρη σου

                     Χρνια Σιωπς

Ο βυκος ξαναερωτεεται, οι κυδωνις ανθζουν,
η φση επιστρφει μσα απ το λευκ.
μσα απ την τφρα μαρμαρουν αγλματα και θεο
λα εναι αριο και φρσκο χινι,
λα λευκ νοφαρο πνω σε μαρο νερ.
Ξυπννε τα κρσταλλα, ο παγωμνος κσμος γυρν στη γη,
ξεπαγνει το νειρο
ο κκνος τινζει τα φτερ του ραμφζει το σκοτδι
φως φγγει πνω απ την υπσταση του πρσινου

λα τα δματα λα τα σματα,
τεντνουν την επιδερμδα στο φως
-Θειφι και γαλαζπετρα και σκορο φως
πνω σε λεπτος αστραγλους
σπνε οι λεπτο χαλκδες του πνου των κοριτσιν-
θεο απ μηχανς γυρζουν την πρτα του φωτς
πνω στους μεντεσδες της,
το φως διαρκς αστραπ
ξεχνεται με τα λευκ του λογα σαν αυγ.
Οι κυδωνις σταματημνες πνω σε νοιξη
συνεχζουν το στσιμο απ το μπουμποκι
που τρχει την πνο του αρματος.
,τι ευωδιζει εναι απαστρπτων Φοβος.
Ο βυκος ξαναερωτευεται, η φωτογραφα του αποκτει συνχεια
βγανει απ τα υγρ της στερωσης

Τα πδια των αλγων τινζονται
ξω απ το κδρο και μπανουν στο αριο.

λα εναι αριο και φρσκο χινι.
λα λευκ νοφαρο σε μαρο νερ.
Η φση επιστρφει μσα απ το λευκ σκιρτ
διφανο ελφι...

                         'Aλαλη Δωρε

 (Με καει η μρα καταφυγ η νχτα και γνεται να)

Σκοτειν βρδυ και νιθεται βυθο ψρι στη στρνα
Κεληδισμα τσχλας στις ιτις
'Aνεμος υψνεται στα ιερ τεχη κθετος ασημφτερος

Σκιερ ζεγος σμγει χωρζοντας πως σκις κυπαρισσιν
Δμα σε κοτες ουρανο πατνε σε φεγγρι
Αχτιδοσννεφη λαμπε κοιλι εχε να κρτωμα ο τπος
Κρη του ανμου σε ραιναν νχτιοι μενεξδες
εχε μια πτρα στην καρδι 'Aλαλη Δωρε
φευγε η νχτα τα μαρα της λογα
Στου θυμο το γλιο οι ρες παζουν κυνηγητ
Μηλις βυθζουν βαρι μλα ως το πτωμα
Ασημφως της θαλερς καρπο και φγγουν
εγ εμαι η πρτα δεν εμαι το δωμτιο
αυτ που εσαι γνεσαι κθε μρα
εσαι πιο κοντ απ κθε αφτ
πιο μακρι απ κθε αστρι
εσαι χδι φωνς μες τα μαλλι κι εσαι 'Ανεμος
κρυστλλινα χελη στη σιγαλι αντηχον το σιωπημνο
Σε ανερη λμνη γλστρησαν κουπι της νχτας
στρων φωτις μες τις Μηλις πενθε να χαμηλ που σιγοσνεται
φεγγρικη ξεχριζες νφη δε βρκε το πρω
Λεηλατημνο σννεφο πτρινα περιστρια σε κοιμθηκαν
ελφι αυγεριν πεσε μες τα αστρια
Με νεμο μες τα μαλλι στμα της πιο τρελς φωτις
Ασημφυλλο λεμονις λεμονσχημη ργα

Λοξ πεσμνα μρμαρα λμπουν νχτα Αττικ

στρχνο γρανε μτι ανοιχτωσι νκτια
αργοκυλ Ηριδανς ασμι κυαν της ριδας
Νι μινυρζει στου ναο τα σκαλι
Κρνη μαρμρινη σταλζει στους αθαντους
Επιτμβια εδωλα τρμουν μες τον καθρφτη των νερν
Μνμη αλγεσδωρη σκιρτ και φτερουγ το αμα
Λνονται ζνες δνονται κορμι ποθονε μανονται
'Aρπαγες το θελξικρδιο δε στργει μυστριο
,τι βλθηκες να λησμονσεις δη σε προσπερν.

___________________________________________________________

ΠΕΖΑ


                                         Περυσιν Μελτμια
 
     Το απροσποητο στην τχνη εναι κατκτηση. Το νημα οφελει να ρει τσο αβαστα στε να μοιζει τι γινε μνο του. Δε σε βιζει κανες. Τα ψυχικ φαινμενα, τα σκιρτματα εναι κι αυτ φση. ρχονται στο φως με αξηση που μοιζει μ' αυτ των λουλουδιν. Ακολουθον την εναλλαγ των εποχν πως κι εκενα. χουν νοιξη, καλοκαρι, φθινπωρο και χειμνα. 'Απαξ κι οι ψυχς αρχσουν να κινονται, αποκτον τη φυσιογνωμα τους που τους δνει μια σταθερτητα στο βδισμα κι χουν τα δικ τους λγια. Στσε αφτ να τ' ακοσεις, κουσε τες να μεγαλνουν. κουσε τες σαν φση.
     ταν καταρρουν κποιες συνθκες, ττε οι ψυχς στενεουν. Επειδ εχαν πιαστε σαν κληματβεργες στις δρνες ,χνουν τρα τα στηργματα τους κι χουν βαρυχειμωνι, ο νεμος οι καταιγδες γκρμισαν το υποστλωμα, αντ να καμαρνουν πως πριν ανρπουσες και σκιερς και ευερες, ρπουν στη γη ψχνοντας απελπισμνα να ξανανβουν, δρνα μως δεν υπρχει. Ττε πανικοβλλονται. Ανακαλπτουν τι εναι αδναμα κλαρκια που χωρς στριξη προς το φως και τον λιο τποτε δεν μπορε να τις παρηγορσει. ρπουν, κνουν προσπθεια να σηκωθον, μταια και ξαναπφτουν, γνονται να ακατπαυστο σκωμα και πσιμο.
     Αρχζουν να απαριθμον τις αιτες, να βρσκουν φταχτες και να μεγαλνουν το ζλο τους. Ρχνουν το βρος στους συντρφους, τον κακ καιρ, την αδναμη σχεδα τους, παλεουν μα τα φουρτουνιασμνα κματα, περννε τα εμπδια να μετ το λλο και βρσκονται συνχεια μπροστ σε εμπδια. Σε λγο η προσπθεια γνεται μορα. Παλεουν μεταξ θεκο κι αντθεου. Ο κσμος χνει τις αποχρσεις γνεται σπρος μαρος. Στο σπρο κοντεεις να λυτρωθες, στο μαρο απελπισα και χσιμο. Η μχη εναι απελπιστικ. Το μυαλ σκοτζεται. Χτυπνε τις βργες του κλουβιο, το αποδημητικ νστικτο ντονα τους καλε. Χτυπνε να σπσουν το κλουβ, τα καταφρνουν μισοτραυματισμνες, πετον απαρηγρητες να φτσουν στον προορισμ. χουν χσει δυνμεις, πρπει γργορα να τις αναπληρσουν. Αν μως η ζημι εναι ανεπανρθωτη μταια θα ελπζουν, το παραπτημα θα εναι μνιμος βραχνς. Πολλς θα ξαναγινουν, αν και ποτ δε θα εναι πως πριν. Στο ξφωτο της παλιννστησης ο καιρς εναι γλυκς, υπρχει μια θρμη, η ατμσφαιρα φωτειν κι η ζω σφζει, στην αρχ αυτ κπως τους τυφλνει σαστζουν, με προσπθεια και με κπο το συνηθζουν, βρσκουν τον παλι καλ εαυτ. Δυστυχς δεν ισχει το διο για λους, μερικο στκουν απαρηγρητοι και κοιτον, πεσμνοι μσα τους, τον κσμο να βηματζει αμριμνα, το βρσκουν ακατανητο, το δικ τους βμα χει σπσει, τρεκλζουν, νιθουν να κνδυνο, θα τον περσουν;
     Εναι οι δνες του χρνου. ταν χνουμε το βμα, θες αξεπραστες αντιξοτητες, θες απροσεξα, θες νας ρυθμς που φειλες να συντονιστες και ττε πφτουμε στη δνη του χρνου. Γυρζουμε γρω απ' το διο μρος και μας τραβ μσα του. Ο κσμος μας αφνει πσω κι εμες νομζουμε στον κατελισσμενο στροβιλισμ μας τι πμε μαζ του, αλλ εναι ψευδασθηση, χουμε αποσπαστε σ' να κλσμα του χρνου, σε μιαν αγκδα του, που ξφυγε σαν πελεκοδι του ξυλοκπου και βουρλζεται στο γκρεμ, που θα συναντσει το ρμα που θα την κατευθνει προς τον αινιο ωκεαν. τσι μας ωθε κι εμς αυτ η δνη χωρς βοληση, βουρλιζμαστε, στροβιλιζμαστε σε καθοδικ δνη.
     Δεν εμαστε πια στο δικ μας λεγχο, μια δναμη πραγμτων μας κβει απ τον εαυτ μας, μας χνει. Σφλλαμε, προκαλσαμε, δεν προσξαμε. Δεν εδαμε τον ξυλοκπο, δε βλπαμε το δσος, διαλξαμε λθος δντρο να μας στηρξει, χσαμε το δσος, χσαμε το λο και μεναμε να μας απελπσει και να μας μηδενσει μια λεπτομρεια γρφος που πρεπε να εχαμε προσδιαβε. Εναι μερικ σφλματα που δεν χουν γυρισμ. Δεν υπρχει επιστροφ απ εμμονς που χνουμε δυνμεις και μυαλ πολτιμο. Δεν μπορες να πεις στον κσμο περμενε. Ο κσμος δεν μπορε να περιμνει, πρπει να πιαστομε εμες στη γιορτ του, στω τελευταοι, αλλ να πιαστομε και σ' ποια αργοσχολα μας να χουμε την ασθηση τι μας τραβ και να ακολουθομε. ('Ανοιγμα της μπουκλας. Στον Γκρκο, αν ταν αριστερστροφος ο στροβιλισμς θα βυθζονταν στον πτο της εικνας οι μορφς. Οφελει να ανλκεται δεξιστροφα, καθ' ψος...)
     Μοιζει να εμαι απαρηγρητος. Δεν εναι αλθεια. Απλ συντονζομαι με το βμα ανθρπων που χθηκαν και συμμερζομαι το ασθημα τους απ συμπθεια. Δεν θελα να χαθον κι επ πλον δεν το παραδχομαι. Τους χω εδ μαζ μου κι ακοω τον πνο τους. Συνομιλ μαζ τους ταν βρω ευκαιρα, συμπσχω. ταν εξλλου η καλ μου συντροφι. Ολιγρησαν λγο παραπνω, αυτ εναι λο και φγανε (αυτοκτονικ χρια δνουν την πατρδα, μαγεεται απ θηλις του ουρανο). Ανεπασθητα βματα, λεπτς αποχρσεις στην κλμακα των χρωμτων της ζως τους γοτευσαν, γιναν μαγεα τους και μεναν εκε για πντα.
                                                        2
     Διαβζω εδ σε παλι κατστιχα «ψυχ μην κρυσεις λλο» και μου θυμζει πως λγο λειψε να χσω το τελευταο πλοο. Το πρλαβα ταν οι νατες ανβαζαν τις γκυρες (ουρανοθμελα). 'Αρχισα να συνειδητοποι στο ταξδι, πως δεν μπορομε να αψηφμε το πλοο του κσμου. Ττε ο κσμος θα μας αγνοσει κι σως για πντα. Τι εναι να κθεσαι και να μετρς ηλιοβασιλματα αν σως μες στη χαρ του κσμου δεν εντσσονται. Αν την ομορφι τους μαζ μ' αυτν τον κσμο που μας δθηκε δεν την αποδσουμε; (Μην εναι κρος λιος απ λερωμνο παν;) Μτια της λπης, τα εδες, σε εδαν, μοιρστηκες αυτ το φευγαλο πρσινο πριν σβσει ο ουρανς κι ανψουν τα στρα. Τη στιγμ που ρθε το λευκ να παλψει στατη στιγμ με το μαρο και να νικηθε. Και το μαρο που νκησε δεν εναι μαρο απελπισας, εναι μαρο χραμα. Μια ανατολ της νχτας, της νχτας που καντηλανφτισσα τακτικ ανβει τ' αστρια της στον ουρανσχημο να της. Κι χουν αυτ την τξη τους στο δρομολγιο του ουρανο. Εκε εναι η μικρ ρκτος, να ο πολικς, μ' αυτν διορθνει το πλοο την πορεα του. Διαβζει το δρμο της θλασσας λες και ταξιδεει ανμεσα στ' αστρια. Το μυαλ του κυβερντη τις νχτες πλημμυρζει αστρια.
     Τα μτια της λπης χνονται στον ουραν, η μαγεα των στρων, η μυθολογα του ουρανο τη μαγνητζει. Πως να πει κανες τι δε μας γενννε τα στρα. Το βλπεις τα μτια της λπης ξαναγεννιονται κθε βρδυ. Λμπουνε μσα σ' αυτ τα μτια τα πελγη των αστερισμν. Ταξιδεει στους δρμους τους κι εκενη δροσζεται απ' τη βροχ των αστεριν, λνεται η γλσσα της, γνεται φων πινει το τραγοδι. Τραγουδ την αγπη της. ρεμα, μαλακ, νειρα. Το πλοο χαρζει τα κματα, αφνει πσω ασημνιο αφρ, να Γαλαξα της θλασσας, αυτματα σηκνει το κεφλι και ψχνει εκενον του ουρανο, πσο απλ εναι λα. Δεχνει το δχτυλο της πσω μας ψηλ τον πολικ που φανεται σαν να λικνζεται, η αλθεια εναι πως το καρβι, Την παρνει μια χαρ, ανογει σ' να γλιο που σμγει τη λπη σε πικργελο, να αστρι λμπει στο μαρο των ματιν βαθι κι αχνοφωτζει το σκοτειν της πρσωπο. Γρνει το κεφλι της στον μο του, κλενει τα μτια, ονειρεεται, της χαδεει τα μαλλι, της πινει το χρι. 'Αφατη αγαλλαση. Γαλνη.                                        
     «Ποιος κυβερν; Εμαστε με αυτματο πιλτο; Εμπιστευμαστε την παντοδναμη φση; Ενας ο νμος της αλλ μετ τι;» Ας παρακμψουμε αυτ το ερτημα, εναι μεγλο ταξδι, τσο που δεν χουμε το κουμντο να κλεσουμε εισιτριο για κει. να ταξιδκι κλεσαμε με το πλοο της γραμμς. Ταξιδκι και μην το παρεξηγσουμε, να αφσουμε την ψυχ μας να το ζσει, να το ταξιδψει ελεθερη κι ανοιχτ. Ανοιχτ εναι το πλαγος, ανοιχτς κι ο ουρανς. Το πλοο σγουρο για τη διαδρομ του. Ταξιδεουμε.
     Μισ διαδρομ στην πραγματικτητα, μισ διαδρομ στο νειρο. Δε διαλγουμε εμες τον κσμο για να μας αρσει και καλ, δε μας ρωτ εξλλου. Εμες ρωτμε για τον προορισμ κι επιλγουμε διαδρομ, το απτερο σχδιο μας διαφεγει. Ν' αμφιβλλουμε, να δσουμε μια πιθαν απντηση  να δεχτομε το δγμα; Αυτ δεν εναι ερτηση και κατ συνπειαν να ναι, να χι μια προτμηση μταια.
     Εμαστε στο ταξδι, ας αφσουμε τα μταια στον κσμο τους να τα παρασρει το θολ ρεμα μακρι μας. Εμαστε στο ταξδι με ημερολγιο με νυχτολγιο. Μισ πλοο στο πλαγος, μισ στον ουραν, γρφει την ιστορα του στο κμα, με σπρο μελνι, στη μελαν ρχη των κυμτων. Πει, ρχεται στις μαρες σελδες  του ωκεανο. Μαρη χαρ μας κι αλμυρ θλασσα. χει και τη νοστιμι της. χει αλτι. Στα βθη της σπαρταρ νας κσμος κι ταν σκει στις ακτς μαζ με τη θλασσα, νιθουμε σαν πουλι στο φρισμα της, ας εναι και μαρη η χαρ. Μας αρσουν τα μελαψ πρσωπα. Δεν αποκλεουν τποτα. Αφνουν ανοιχτς τις διαθσεις, μεταβλλονται μαζ της προς την απελπισα, προς τον ενθουσιασμ. Κι τσι δεν πλττεις. χει εναλλαγς.
     σκασε  το φεγγρι στρογγυλ και κκκινο απ το βθος της θλασσας. Χραξε να μονοπτι στο κμα μχρις εμς. Το εδες στο πρσωπο της. Τνισε το χρμα της, σβησε τις βαρις σκις, λαμψε η μελαγχολα της. νιωσες μσα σου να κμπο, χι βαρ, με βαρ ρωμα μονχα. δεσε σαν ανθοδσμη οπιοχων φυτν με μαρους κλυκες κι ανβαινε το ναρκωτικ τους μχρι το μυαλ.
 -«Γιατ καλ κυρα της πρμνης εσαστε τσο μελαγχολικ σαν νχτα. Ποιος
νεμος κακς σας φσηξε. δε σας πεθει ο ουρανς, τα αστρια ,το φεγγρι,
δεν πεθει ο ωκεανς, τι ττε
»;
     νας ψθυρος ανογει τα χελη της, πονεμνος. Την πον η ζω. Την χει καταβλει μια κοραση, νιθει μια ατονα, απ τον πνο της ζως. Ψυχικς πνος και παρπονο, πον σαν παρξη, πον στην ασθηση, στο βαθτερο ασθημα της παρξης. Την πον ο ουρανς, πον την παρξη του κσμου μσα στη δικι της παρξη. Την κατακλζουν λα τα "γιατ" του κσμου, αγωνι.
 -«Θλω να πισω τη ργα της στο στμα, ν' αγγξω το στθος της, να πιαστ πνω της. Τη μαρη ργα της παρξης να πισω»;
 -«λα αυτ τα επες μονομις. ρες να μιλσεις κι πεσαν πολλ. Τι μως ν' απαντσεις; Καλ κυρα της πρμνης και θαρρες μακρι εναι η παρξη που ζητς τη ργα της; Κι αφο τη θες γιατ δεν τη πινεις μ' λα σου τα χρια»;
 -«Δε μου αρκε το σφισμα».
 -«Που βλπεις σφισμα, κυρ-καλ κυρ; Θαρρ η ργα που λες δε θα 'ναι πιο μορφη, πιο μαρη, πιο ζηλευτ, απ' της αφεντις σου. Εσ δεν εσαι παρξη»; Δεν ταν τι καλτερο αυτ που επε, αλλ τσο μπρεσε να του βγει...
     Σπασε, σως δε μπορσει να βγλει λλα λγια. Απ χθες εχε να μιλσει. Το φεγγρι ανβαινε γργορα, γεμτο, παργορο, συντροφικ κι ασμιζε στη φεγγαρομρα. σο μως το φεγγρι δυνμωνε το φως, τσο η καλ κυρα της πρμνης γινταν μεσνυχτα. Της φλησες το λαιμ. Ανατρχιασε, πρασε το χρι της στο σημεο του λαιμο, σβησε το φιλ; χι, λεγε "Ευχαριστ!". Αναδθηκε ολκληρη μσα απ' τον εαυτ της. Ανασκωσε το κορμ της, πιασε με τα δυο της χρια το φουστνι της, σηκθηκε ρθια και βημτισε μχρι την κρη της πρμνης. Κοταξε το απραντο σκοτδι χοντας το φεγγρι στον μο της. Πρα μακρι χανταν να πλοο. Γρισε και με μια κνηση του χεριο σε προσκλεσε. Πγες κοντ και της πιασες το χρι, τραβχτηκε πσω. δειχνε με το χρι το δρμο που νοιγε το πλοο.
 -«Εναι τα μνα χνη μας» ,επε κι αμσως στρφηκε σε σνα. Πρασε τα χρια της γρω απ το λαιμ σου. Την πιασες απ' τη μση. Δεν επε λγια. να δκρυ λαμψε στο μγουλο της, γραψε στο φως του φεγγαριο. να ασημνιο σννεφο μπκε στο δρμο του φεγγαριο. Η μικρ κυρα της πρμνης λαμψε περισστερο απ ποτ μσα στο λευκ της. Εκενη τη στιγμ σκυψες και τη φλησες. Τα χελη της εχαν το αλτι της διαδρομς πνω τους. Νστιμο φιλ μσα στα αναφιλητ της Μενατε ρα εκε. Τυλιγμνοι στο σννεφο της μελαγχολας της. Σου εχε μεταδσει την αγωνα της, τη συλλογ της. Την νιωθες ν' αναδεται μσα απ' το μαρο της καρδις της. Βαθι αναφιλητ κορφωναν το μαρο της κεν. σπαγαν κματα-κματα στις ακτς του κορμιο της. Το στθος της κινονταν σε ρυθμ, παλλε, γινταν πτρα. Ττε σπασε, μεγλο κμα στον κυματοθραστη, ο μσα θυμς. Ργησε, σφχτηκε στην αγκαλι σου, κθισε, -καθσατε στη σωσβια βρκα. Πρσεξες τις κρες των ματιν της κι εχαν διασταλε, το σφξιμο των χειλιν εχε φγει, χαλρωσε τις μακρις της γμπες, τντωσε τα πδια της. Ανοχτηκε διπλατη. Η κοιλι της κυμτιζε σα θλασσα. Τντωσε τα χρια, ξπλωσε κι πιασε λο το χρο της βρκας, πιστηκε απ' τα σκοινι, στριξε τα ποδι στα πλευρ. Ανερη, το κεφλι πσω, τα μαλλι της καστανς καταρρχτης, μτια στον ουραν, το σπρο φρεμα την ντυνε σαν κμα αφριστ. Την κατλαβαν σπασμο που γνονταν λο και πιο ρυθμικο. Κποτε παιρναν μια νταση, πτε γινταν ανλαφρος κυματισμς. Αφθηκε... ταν σαν να εχε λισει. Ττε σε πρε επνω της. Ζτησε τα χελη σου και ψλλισε απ' τα βθη της: «Θλω
     Το πλοο συνχιζε το ταξδι, μοιαζε ακνητο σχεδν, οι μηχανς του ακογονταν. Το φεγγρι μεσουρανε. Εστε στη σωσβια βρκα, σφηνωμνοι. Ακοτε τις ανσες σας. Ακοτε τις καρδις. Της φυγε κενο. Ξαλφρωσες. Την ακος.
 -«λα πιο κοντ μου». Μα πς να πας πιο κοντ της, σως δεν ξρεις τι σου ζητ. Εσαι τσο μα τσο κοντ της. Σου κλενει τα μτια με το χρι της. Σου λει: «'Ακου αυτ. Μην πεις τποτα, κου αυτ».
     Δεν λεγες τποτα δεν ξερες τι ν ακοσεις. σως εκενη κουγε. Πρασε πνω σου, γειρε το κεφλι της στο στθος σου. Κπως την χανες, παρλη σου την προσπθεια, τρα που συνερχταν σου διφευγε παντελς. σως κτι πρεπε να δεις, ν' ακοσεις, κτι που σε ξεπρναγε. Τι ταν αυτ; ταν ρωτς, ταν η ερτηση χει επεγουσα αφορμ, μαθανεις. τσι βρκες το σωματικ στγμα της ανησυχας της. να νευροφυτικ χτπημα ανμεσα στους μους της, την τρμαζε, νιωθε κτι σαν κποιο ξνο σμα να
της το προκαλοσε και την κατκλυζε φβος. Πειραγμνα νερα; Εδες το χρι της να ψχνει εκε κτι κι ρχισες να το παιδεεις να βρεις κρη. Και βρκες.
     πιασες την πλτη της εκε ακριβς. Τη φλησες εκε. γινε αφρισμνο πλαγος. Στναζε ως τον ουραν. Σε ζτησε. Ξεχυθκατε σ' απτομες αμμουδις. Χτυπσατε σε κοφτερ βρχια. Μσα στο λευκ της φρεμα, ταν υπροχη η σρκα της. Χθηκες στους κρφους της. ταν οργιαστικ και θυμωμνη. Αφθηκε σε παρατεταμνο οργασμ με αγωνα ξφρενη.
     Αλπητη παρδοση. Ξαναχθηκες στους κρφους της. Σ' αγκλιαζε σμιχτ με χρια, με ποδι, με κορμ, με φιλι, με χδια. Πσατε στο βθος της βρκας μηδενισμνοι. Υπρχε υπρχημα στεναγμο.
     Που πγε εκενος ο στεναγμς;

                  Τα Φυλλαρκια Στο Μελτμι
 

Tα φυλλαρκια πλκουνε τη Βαβλ τους τοι Βεβλωση.
 
'Αραγε ποιες συνισταμνες χτζουν αυτ το λθαργο και βουβανεται ο κσμος
λος.
Λτε να οφελεται στον καταιγιστικ θρυβο των μσων και μαζευμαστε σαν
πουλκια στο δσους μιαν κρη και λουφζουμε.
 Περιμνουμε εκε να σιγσει η καταιγδα .
  Δε θα σιγσει ποτ.
Δεν εναι μως αυτ. Κποιος λλος νμος μας κυβερν.
Νμος που γινε μαρος απ το κακ μας. Πσαμε σε παγδα.
Αυτοπαγιδευθκαμε σε γνοιες που γρισαν τη ζω σε συμφορ.
Την παγδα του διου μας του εαυτο που καλοπιστηκε.
κανε τη βολεψη του σημαα, εκτθηκε με τις αδυναμες του.
Και απ κει τον ρπαξε η ζω και τον αφνισε. Δεν πρλαβε
να δει. Εχε τα δκανα στην ψυχ του κι αστραπιαα κλεσανε.
βαλε τσι τη καρδι του στα σφυρι, υπνωτστηκε.
  Οι εποχς φεγανε γργορα, νεμος, σκτιζαν το μυαλ του. Μερικο δεν
πρλαβαν να πιαστον μενανε, πνε.
  Μιλ για τους επιβανοντες. Υπρχουν; να θεωρηθομε για πντα
ανπαρκτοι;
 Πως δεν υπρξαμε ποτ.
     Θα δεξει ο χρνος.
Τι ανακαλ. Να βγομε απ το χος.
  Εμαστε σκρπια φλλα. Φλλα που μας φσηξε ο βορις πνω στην νοιξη,
μλις που εχαμε πρασινσει και μας τναξε απτομα κτω βαθι στο ρμα.
Παιδικ καραβκια και μας πει το ρμα. .πρσινα φυλλαρκια και μας πει το
ρμα...
 
Σττω ο λιος .Σταματστε το ρμα. Να εδ στη δνη να σταθομε, λγο πιο κει στην χθη, εκε στα χρτα, σ αυτ τα κλαδι εκε της κλαουσας, που μας
κλαει και πνε χαμνα τα δκρυα της ποτζοντας το ρμα. Τι ανγκη να 'χει το ρμα δυο σταγνες δκρυ, δε λει μως χι, τις παρνει μαζ του, παρασρνει το τραβει κι αυτ ο ωκεανς.
 
Βγκαμε στην χθη, ωραα χθη, πηγμνη στα πλατνια, πλθος φλλα στη σκι τους.
 
Μικρ μου φυλλαρκια για που κινσατε, βλπω χετε πδια χρια μτια.
Αδναμο το κορμκι σας, νοιξη μως ακμα και θα μεστσετε.
 
   Τα φυλλαρκια χτζουν τα σπτια  τους, κνουν δρμους, σχολεα, εκκλησες
 οργαννουν κυβρνηση, στρατ, αστυνομες.
  Δουλεουν καλλιεργον τα χωραφκια τους, χτζουν εργοστσια μαγαζι
εμπορικ τρπεζες. Δεν χουν καιρ για χσιμο. Θλουν να προλβουν τον κσμο.

    Ποιος εναι ο κσμος;
 Θα το ρωτσουνε κι αυτ, ωστσο τρα τον χτζουν. Θλουν να προλβουν να μπονε στο δκτυο να φτιξουν το πλανητικ τους χωρι.
 Μα μικρ μου φυλλαρκια πως φτσατε εδ εσες μλις χτες κρεμσαστε στο
δντρο σας.
  Τα φυλλαρκια ξεχνον.Το ρμα τα καταζλισε και χσανε το λογαριασμ, να καημ χουν να κατακτσουν τα στρα κι ακμα παραπρα.
   Φυλλαρκια μου προσξτε, χετε αδναμο κορμκι.
Τα φυλλαρκια δεν το προσχουν αυτ, το χωρι τους μεγλωσε πολ.
'Απλωσαν δχτυα στον ουραν να τον κλεσουν ,του χωριο τους κτμα.
 Κι ακμα πιο ψηλ.
Το χωρι μεγαλνει, εμες μικρανουμε.
Το χωρι μεγλωσε πολ, τα μικρ φυλλαρκια δεν ξρουν για πο τραβ, τους φεγει απ τα χρια, να το οδηγσουν δεν ξρουν και δεν μπορον. Τσα δα φυλλαρκια, με αδναμο κορμκι, η ορμ του χωριο τα τσακζει Αποθαρρνονται.
 Το χωρι μεγλωσε, γιγαντωσε.
  Πσο ψηλ στνεται! Χαμηλ κτω στα ριζ του χωριο τα φυλλαρκια
θαυμζουν κι απορον, το ρεμα του χωριο κυλ ψηλ μακρι τους προς τον ωκεαν.
 
Τα σπουδαα του ρωτα δε συμβανουν στο κρεβτι Εναι και κρεβτι. Πως μας πινει; Πως μας καταλαμβνει; Πως γινμαστε κατοχ του; Απ τη μορφ;
Ανσχυρη αυτ η ποψη, γιατ ττε την δια ψη θα ερωτευταν λοι, αφο δια ολονν τα μτια βλπουν. Απ την ερωτικ γλκα; Ττε πως κποιος την
προσπερν αδιφορος κι λλος λωλανεται;
  Κτι πιο κτακτο πρπει να συμβανει στην ψυχ, γιατ ο παθιασμνος ,ο
ερωτοχτυπημνος χει πληγ στα σπλχνα.
  Φανεται χτυπημνος απ κοφτερς σατες, απ βμμα χειλιν ματωμνες
σατεμνη η καρδι του. Απ φαρμακερς σατες πληγ αρατη.
 Τα σπουδαα του ρωτα περννε απ την αρατη τρπα του μυαλο μας, του ερωτευμνου το κεφλι δε γεμζει σα αν του λες, αδειζει μνο. Χσκει.   
Γι' αυτ τον αποκαλομε χχα.
  χει τρωθε απ θανσιμο ρωτα. Εναι του θανατ. Ο πγος τον καει,
φουντνει το πθος του, εναι λδι στην πληγ κθε υποψας λγος. Και δεν
υπρχει πιο επικνδυνο ν απ τον πληγωμνο εραστ, στην ερωτικ ζλεια.
Ζει πθος βουβ κι αινιο. Αρρστια μοναδικ. Παζει εκε, εκε παχτηκαν
αυτοκρατορες.
  Πολλο επιχερησαν να βρονε τον κδικα στα αστρια, λλοι στη σωματικ
φτιαξι κι λλοι αλλο. σως δε βρσκεται.
  Δεν εναι αυτ το ζτημα. Εναι μετ απ αυτ Αφο μπουν στο χορ και αφο καε η ψυχ τους. Τι εναι λο αυτ, αυτ το χσιμο, αυτ η λλειψη, αυτ η πληγ, αυτ το μισ του δδυμου αστεριο.
  Γιατ λος ο νους κι λη η ζλεια γνεται θνατος, γνεται γκλημα;
  Πως λος ο κσμος κλενεται εκε και τους κνει του ρωτα θματα.
  'Αδικα, δεν χει λσιμο το μυστριο. Χλασε η μηχαν του νου, χασε τα
κλειδι της .ταν βαρ το γγιγμα ,τον γγιξαν δυνμεις υπερουρνιες,
εθραυστο το αγγεο του μυαλο ,συντρφτηκε.
      «ψυχ πως τον νθρωπον συμβανειν»
Αγγελκρουσμα το ονομζουν κοιν και χουνε δκιο, χουνε πσει μσα.
Ο παθς δε βλπει ερωμνη, βλπει την ομορφι με την τρομερ αγγελικ της
ψη και τον συντρβει. Παθανει καταπληξα το μυαλ, αποσβολνεται, ακινητε και θλει να σταματσει και τον κσμο. Κινε το χρι ανακλαστικ, το κακ του βζει το μαχαρι στη παλμη και φρενιασμνα χτυπ.
  Θα πλυθε στο αμα;
  χι εναι φευγτος, εναι ενεργομενο μορας, κρουγμνος.
Δε θα μθει ποτ. Δεν χει ψυχ, δεν χει νου, εναι Κλεμμνος, τον κλεψε το νειρο, η φρεναπτη. Κπου μια αναλαμπ συνεδησης τον ειδοποιε, μα για τσο.
  χει χαθε για πντα, εναι απολτως νεκρς, μια πτρα στα ριζ του βουνο
 ακνητη, αοργανη, που πλκωσε τη ψυχ του, πφτοντας στο κεν.
                                        
  Το παρδειγμα  του σοφο που πδηξε στον κρατρα για να γλιτσει τη φωτι που τον καιγε και σων μιμθηκαν την πρξη του σου μαθανει τι οφελεις να αποφγεις. Προπαντς μη παζεις με τη φωτι και κατ δετερο λγο να δεχτες την προφνεια του κσμου εναι το πι σοφ.
   Αρχζοντας απ τον εαυτ σου μπορε κτι να αλλξει. σως Εσ.
  Ανκεις στον κσμο, δεν εσαι κτμα σου, δε σε φτιαξες Εσ.
       Παραδσου στον κσμο καλτερος απ ποτ. Με σνεση,
  Με σωφροσνη με ευθνη με συμπθεια και καλ ργα.
Να η σοφα λη που κλενεται στο χρισμα. Χαρσου.
 
Η ΑΠΩΤΕΡΗ ΔΙΔΑΧΗ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ: Απ τα ωραα σματα, στα ωραα ργα, στον ρωτα της ομορφις καθεαυτ, παρδοση στο επκεινα που μας ξεπερν.
Ιδο το μθημα:"τκος εν τω καλ" Παρδοση ομορφις.
Το μυστικ της ομορφις εναι να την επαναλαμβνεις με τκο.

 

 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers