Πεζά

Ποίηση

Παραμύθια

Θέατρο-Διάλογοι

Δοκίμια

Ο Dali & Εγώ

Διαδικτύου

Εκδοθέντες

Κλασσικά

Λαογραφικά

Διασκέδαση

Πινακοθήκη

Εικαστικά

Λογο-Παίγνια

Σχόλια/Επικοινωνία

Φανταστικό

Ερωτική Λογοτεχνία

Γλυπτική

 
 

Σχόλια/Επικοινωνία 

ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΛΕΪΜΟΝΗΣ: Μια Μαρτυρία!!

 

     Με ευκαιρία την ημέρα του Λευκού Μπαστουνιού (15/10)  θα ήθελα να καταθέσω την προσωπική μου εμπειρία από το χώρο των τυφλών ατόμων. Μέχρι πριν λίγο καιρό δεν είχα καμία επαφή με άτομα που αντιμετωπίζουν προβλήματα όρασης. Παρόλα αυτά η έμπνευση με οδήγησε να γράψω ένα διήγημα με τίτλο «Ζωή Απ' Τα Χαλάσματα» στο οποίο ο ήρωας είναι ένας νεαρός φοιτητής που από τη μια στιγμή στην άλλη, από ένα τροχαίο χάνει το φως του και ο αγώνας του να επιβιώσει σ' έναν κόσμο που είναι φτιαγμένος μόνο για τους αρτιμελείς.
     Το διήγημα αυτό, όπως ξέρετε βραβεύτηκε και όταν άρχισε να δημοσιεύεται σε περιοδικά, το διάβασαν τυφλοί μαθητές και τυφλές δασκάλες του ΚΕΑΤ (Κέντρο Εκπαίδευσης & Αποκατάστασης Τυφλών). Μετά από επικοινωνία του Κέντρου μαζί μου θέλησα να γνωρίσω από κοντά αυτόν τον άγνωστο κόσμο κι έτσι βρέθηκα ανάμεσα στα άτομα αυτά.
     Στην αρχή σοκαρίστηκα από τη διαφορετικότητα. Γρήγορα όμως η έκπληξη μετατράπηκε σε θαυμασμό για τη δύναμη και την αξιοσύνη ανθρώπων που πολλοί θεωρούν «πάσχοντες» και «καταδικασμένους». Αντιλήφθηκα λοιπόν πόσο αδικημένοι ήταν αυτοί οι άνθρωποι όχι τόσο από το Θεό ή τη μοίρα αλλά από μας τους ίδιους τους συνανθρώπους τους. Παρακολούθησα από κοντά τον αγώνα των λειτουργών του Κέντρου για την κοινωνικοποίηση κι ανεξαρτητοποίησή τους, ώστε να μπορούν να στέκονται στα πόδια τους χωρίς να πρέπει να επιβιώνουν παρασιτικά. Αναλογιζόμενος το μέλλον των τυφλών παιδιών μετά το Δημοτικό όπου έχουν την ευκαιρία να λάβουν εκπαίδευση στα ειδικά σχολεία, αντιλήφθηκα πως στο Γυμνάσιο πρέπει απλά να επαιτούν να τους αποδεχτούμε σε μια αίθουσα διδασκαλίας προγραμματισμένη να παρέχει γνώσεις στους βλέποντες.
     Έτσι αποφάσισα να κάνω κάτι για εκείνους τους μαθητές που ίσως κάποτε με χρειαστούν μα κυρίως επειδή ένιωσα πως έτσι θα έκανα κάτι σημαντικό για μένα τον ίδιο. Με την πολύτιμη καθοδήγηση των ανθρώπων του ΚΕΑΤ αλλά και παρακολουθώντας στο εαρινό εξάμηνο δύο αντικείμενα (θεωρητικό και πρακτικό) του τμήματος ειδικής αγωγής Θεσσαλίας, έμαθα τη γλώσσα Braille και αισθάνομαι μεγάλη ικανοποίηση γι' αυτό. Ο λόγος που θέλησα να μπω σ'  αυτήν τη διαδικασία ήταν ότι αν στην πορεία της καθηγητικής μου σταδιοδρομίας βρεθεί στην τάξη μου ένας μαθητής με προβλήματα όρασης να μπορώ να τον αντιμετωπίσω όχι σαν μια ιδιαίτερη περίπτωση, μια προβληματική μονάδα, αλλά σαν έναν από τους μαθητές του τμήματος έχοντας τη δυνατότητα να επικοινωνώ γραπτά στη γλώσσα του, διορθώνοντας τα γραπτά του, παρέχοντάς του σημειώσεις όπως στα υπόλοιπα παιδιά.
     Η διαδικασία αυτή πραγματικά με γέμισε χαρά και ικανοποίηση αλλά και
αυτοπεποίθηση πως αν χρειαστεί να αντιμετωπίσω μια τέτοια περίπτωση δε θα πανικοβληθώ, δε θα τα χάσω και κυρίως δε θα «πετάξω» το μαθητή σ'  ένα θρανίο ρίχνοντας το στην απομόνωση του συμβατικού ακροατή.
     Οι παγκόσμιες ημέρες -το έχω γράψει κι άλλες φορές σε άρθρα μου- δε μου λένε πραγματικά τίποτα, αν δεν αποτελούν το έναυσμα για ανάληψη πρωτοβουλιών, ώστε να  ελαχιστοποιούνται οι αδικίες απέναντι σε «μειονότητες» που βιώνουν πέρα από το προσωπικό τους δράμα την εγκατάλειψη και την αδιαφορία των γύρω τους.
     ΥΓ. Προς αποφυγή παρεξηγήσεων θέλω να ξεκαθαρίσω πως το σχετικό διήγημα  δεν πωλείται και επομένως καμιά χρησιμοθηρική διάθεση δεν με σπρώχνει να γράψω αυτό το άρθρο. Βεβαίως χαρίζεται με πολλή αγάπη σε όσους επιθυμούν να το διαβάσουν.

                                                                      Διονύσης Λεϊμονής
                                                                            φιλόλογος
__________________________________________________________

   Σημ. Δική Μου: Εκτός ότι συμμερίζομαι απολυτότατα τούτο το άρθρο, πράγμα που είναι εκ των ων ουκ άνευ φυσικά, θέλω να ρίξω κι εγώ μια τόση δα έστω πετρούλα στην ακίνητη -πιστεύω- λίμνη τούτη που περιέγραψε ο φίλτατος κι αξιολογότατος τούτος άνθρωπος και να του ευχηθώ δημόσια, καλή και μεγάλη και πολλή δύναμη, σιδερένιο κουράγιο και γρανιτένια υπομονή. Ποιος ξέρει, μπορεί να φτιάξουνε τα πράματα.
  ΥΓ. Να δηλώσω τίμια επίσης πως δε ξέρω αν εγώ στη θέση αυτών των συνανθρώπων μας, είχα έστω και τη μισή δύναμη ν' αντέξω τέτοια πίεση, κάτω από παρόμοιες συνθήκες.

                                                           Πάτροκλος Χατζηαλεξάνδρου
                                                            απλός κι "αρτιμελής" πολίτης

 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers