Πεζά

Ποίηση

Παραμύθια

Θέατρο-Διάλογοι

Δοκίμια

Ο Dali & Εγώ

Διαδικτύου

Εκδοθέντες

Κλασσικά

Λαογραφικά

Διασκέδαση

Πινακοθήκη

Εικαστικά

Λογο-Παίγνια

Σχόλια/Επικοινωνία

Φανταστικό

Ερωτική Λογοτεχνία

Γλυπτική

 
 

Ερωτική Λογοτεχνία 

Φλωράκης Ηλίας: ΟΣΜέΣ

 

     Από μικρή ηλικία, είχα κόψει το κρέας. Για διάφορους λόγους εκτός θρησκευτικούς. Δεν ανήκα σε καμιά θρησκεία ή αίρεση που να το απαγορεύει. Απλώς το έκοψα.
     Έτσι, μετά από μια μεγάλη περίοδο αποτοξίνωσης του σώματός μου, άρχισα να παρατηρώ μια μεγάλη και σημαντική αλλαγή στην προσωπική μου μυρωδιά. Είχε εξαφανιστεί αυτή η πικρίλα και η ξινίλα λόγω τοξινών. Μια γλυκάδα πήρε την θέση τους. Μια μυρωδιά που την λάτρεψα.
     Σταμάτησα να φοράω αρώματα κι αποσμητικά που την αλλοίωναν. Ακόμα κι ο ιδρώτας μου είχε μια διακριτική παρουσία πάνω μου. Δεν έμενα μέρες άπλυτος. Δεν ήμουν βρομιάρης. Απλώς είχα σταματήσει να χρησιμοποιώ χημικά αρώματα. Ακόμα και στο μπάνιο, χρησιμοποιούσα πράσινο σαπούνι.
Όλα αυτά παίξανε ιδιαίτερο ρόλο στην αίσθηση της μυρωδιάς. Απέκτησα μια ιδιαίτερη ευαισθησία στις οσμές με ιδιαίτερες προτιμήσεις στο άρωμα του σώματος.
     Αυτό από την άλλη ήταν κατάρα. Όταν έπαιρνα το λεωφορείο, η βρώμα των άλλων, η ξινίλα τους, τα χνώτα τους, πολλές φορές ήταν ανυπόφορα δύσοσμα. Εμετικά βαριά. Ακόμα και τα μαγαζιά που σύχναζα, κριτήριο σημαντικό ήταν ο επαρκής εξαερισμός της τουαλέτας τους. Δύσκολοι καιροί μέχρι να μάθω να φιλτράρω ή να ανέχομαι -ως ένα σημείο- τις δυσάρεστες οσμές.
     Όταν άρχισα να γνωρίζω τον έρωτα, η ζωή μου άλλαξε διάσταση. Η ευαισθησία μου στις οσμές, μου έδωσε μια άλλη αίσθηση στο παιχνίδι. Φρεσκοπλυμένα κοριτσάκια περνούσαν δίπλα μου και τρελαινόμουν. Αναγνώριζα από την μυρωδιά τους, αν είναι παρθένα, αν έχουν βρέξει το βρακάκι τους από τις πρώτες ηδονές, αν έχουν λερωμένο βρακάκι ή ακόμα αν έχουν περίοδο. Οι πρώτες μου σχέσεις -πριν μάθω τον ολοκληρωμένο έρωτα- στηριζόντουσαν στην ευωδιά του αγνού σώματός τους. Έψαχνα σαν πελάτης σε αρωματοπωλείο που προσπαθεί να βρει το ιδανικό άρωμα που να του ταιριάζει. Και δοκίμαζα συνέχεια. Λάτρευα την στιγμή που το φιλί μας απελευθέρωνε ασυναίσθητα το άρωμα του έρωτα, αναμιγμένο με τη προσωπική μας μυρωδιά. Ερεθιζόμουν από την οσμή των υγρών που κυλούσαν ανάμεσα στα παρθένα χειλάκια τους. Φανταζόμουν τις υγρές τριχούλες της ήβης και τις σταγόνες νέκταρ που χαϊδεύανε τις αισθήσεις μου. Ονειρευόμουν την στιγμή που θα μπορούσα κάποια στιγμή, να γευτώ αυτούς τους χυμούς.
     Στιγμές που ήρθαν χρόνια αργότερα, όταν έκανα για πρώτη φορά έρωτα. Δεν ενδιαφερόμουν τόσο για την διείσδυση. Ονειρευόμουν κι οσφριζόμουν τους χυμούς. Κι εκστασιάστηκα. Ο πρώτος μας οργασμός, τα κορμιά μας ιδρωμένα, λαχανιασμένα από το πάθος, ξύπνησαν μέσα μου τη λαχτάρα να γευτώ. Και το έκανα. Κι οι μυρωδιές έγιναν γεύση. Χωμένος ανάμεσα στα πόδια της, οσφριζόμουν και γευόμουν κάθε σταγόνα του έρωτά μας, προσφέροντας κι άλλους πρωτόγνωρούς οργασμούς στη κοπελίτσα, που συνέχισε να ποτίζει την ακόρεστη δίψα μου. Διέκρινα ακόμα και την αταίριαστη οσμή του προφυλακτικού που είχα χρησιμοποιήσει. Αλλά οι χυμοί της...
     Περνώντας ο καιρός, διαπίστωσα ότι οι περισσότερες κοπέλες μου, μετά από πολύμηνη σχέση, παραμελούσαν τον εαυτό τους. Νομίζοντας πως έχω συνηθίσει την παρουσία τους, έπαψαν να ξυρίζονται συχνά -στην αρχή ντρεπόντουσαν να τις δω αξύριστες- ούτε πρόσεχαν άλλα πράγματα που εγώ τα ...μύριζα. Σταμάτησε η προσοχή που δίνανε στον εαυτό τους για να κατακτήσουν κάποιον, σ' εξωφρενικά όρια κάποιες φορές. Λες κι εγώ θα τις ανεχόμουν. Έτσι, έβγαινα συχνά σ' αναζήτηση κι ικανοποίηση των αισθήσεων της οσμής και της γεύσης. Και φυσικά, όχι σε εστιατόρια.
     Κάποια στιγμή, ανακάλυψα κάτι υπέροχο. Είχα κάνει έρωτα με μια κοπέλα, αλλά δεν είχα προλάβει να κάνω μπάνιο. Το πουλί μου ήταν πλημμυρισμένο από τα υγρά της. Όταν μετά από ώρες πήγα να κατουρήσω, ένα κύμα ευωδιάς αναδύθηκε, όταν ξεκουμπώθηκα. Τα υγρά μας είχαν μεστώσει σαν παλαιωμένο κρασί κι η ζεστή οσμή, μεθυστική, ανέβηκε μέχρι τη μύτη μου, σαν αναθύμιαση. Το μυαλό μου γεύτηκε για άλλη μια φορά, αυτό που είχε γευτεί το πουλί μου, λίγες ώρες νωρίτερα, σε μια πλασματική αναπαράσταση. Ξετρελάθηκα. Πήγα στη κοπέλα μου και την έβαλα να με γλύψει κάτω. Το έκανε χωρίς αντίρρηση και με μεγάλη ευχαρίστηση. Όταν την ρώτησα πώς ήταν η γεύση του, μου είπε λιγωμένη από ευχαρίστηση πως ήταν πολύ νόστιμη. Είχα δίκιο λοιπόν, αλλά δε θέλησα να της εξηγήσω. Ήταν η εκδίκησή μου για την παραμέληση του εαυτού της.
     Όταν άρχισα να δουλεύω σαν μπάρμαν σε κάποια μαγαζιά, τ' αρώματα που χρησιμοποιούσα ανανεωνόντουσαν πιο συχνά. Πελάτισσες διαφόρων ηλικιών. Υπήρχαν όμως και μέρες που ήταν κουραστικές και δύσκολες. Τα μόνα διαλείμματα  που με αναζωογονούσαν ήταν οι ολιγόλεπτες επισκέψεις μου στη τουαλέτα. Το λουσμένο με υγρά πουλί μου, γέμιζε τα ρουθούνια μου με οσμές. Ένα κόλπο που είχα βελτιώσει σα γνώστης και παραγωγός κρασιού. Ήξερα πόσο κρατούσε το κάθε άρωμα -ανάλογα με τη γυναίκα που πηδούσα- ώστε να μην αλλoιωθεί η μυρωδιά. Υπήρχαν φορές που δε το 'πλενα δυο συνεχόμενες μέρες, μέχρι το άρωμα να ωριμάσει σωστά. Αυτή η διαδικασία ήταν η ανανέωση των δυνάμεών μου, η ευφορία του μυαλού μου. Χανόμουν σ' ένα κυκεώνα οσμών κι αναμνήσεων που πολλές φορές μ' ερέθιζαν και με συντροφεύανε γι' αρκετή ώρα, κάνοντας τη βάρδιά μου, να περνά πιο γρήγορα.
     Ώσπου μια μέρα, το μαγαζί με τα αρώματα έκλεισε. Έμεινα μόνος. Λόγω καταστάσεων και προσωπικής επιλογής. Κι η επίσκεψη στη τουαλέτα, έγινε μόνο διαδικασία αγγαρείας για να ελαφρώσω την φούσκα μου από τα υγρά της βάρδιας. Ένιωθα πολύ μόνος. Αποκομμένος. Κενός. Και τότε έκλασα. Δεν ήταν η πρώτη φορά που το έκανα, αλλά η ακίνητη στάση κατουρήματος, μου έδωσε την ευκαιρία να το απολαύσω ελεύθερα. Και τότε συνειδητοποίησα. Με γέμισε μια οικεία αίσθηση σιγουριάς. Μια γνώριμη, παλιά σύντροφος. Η ζεστή μυρωδιά του εαυτού μου.

 

 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers