Πεζά

Ποίηση

Παραμύθια

Θέατρο-Διάλογοι

Δοκίμια

Ο Dali & Εγώ

Διαδικτύου

Εκδοθέντες

Κλασσικά

Λαογραφικά

Διασκέδαση

Πινακοθήκη

Εικαστικά

Λογο-Παίγνια

Σχόλια/Επικοινωνία

Φανταστικό

Ερωτική Λογοτεχνία

Γλυπτική

 
 

Ο Dali & Εγώ 

π. ΣΥΝΟΜΙΛΩΝΤΑΣ ΜE ΤOΝ DALI: Συντελεστής Διαστρεβλότητας

 

                    
                            Ο 'Ανδρας Με Κεφάλι Γεμάτο Σύννεφα

     (Νομίζω ο πιο εύκολος πίνακας του. Ένας άντρας με το κεφάλι γεμάτο σύννεφα. Ουτοπίες (;), προσδοκίες, ελπίδες. Δεν έχει σημασία τι συμβαίνει, μα τι πιστεύει έκαστος πως συμβαίνει. Δεν έχει σημασία τι λες, σημασία έχει τι νομίζει ο άλλος πως λες. Κι αν αυτά τα δυό απέχουν, σημασία έχει η τάση, η ευκολία, με την οποία είναι διατεθημένη η κάθε πλευρά, στο να προσεγγίσει διολισθαίνοντας, προς την αντίθετη, καθώς κι ως πόσο και για ποιό λόγο, μπορεί να το κάνει. Δεν έχει σημασία τι πιστεύεις πως είσαι, σημασία έχει τι πιστεύουν οι άλλοι πως είσαι. Ότι λες κι είναι αντιληπτό, υπάρχει. Οτιδήποτε άλλο, δεν υφίσταται. Ουσιαστικά, υπάρχεις τόσο, όσο οι άλλοι γύρω σου, διακρίνουν από σένα. Ένας άντρας με γεμάτο νέφη κεφάλι, είναι δυνατόν να χαρακτηριστεί γραφικός, τρελός του χωριού, αλαφροΐσκιωτος ή -το λιγώτερο- παράξενος. Αντιληπτός δε μόνον από τους ..."συγγενείς" του. Και τούτο, όχι πλέρια, όχι μη φανταστείτε κάτι τέτοιο. Μόνο στο βαθμό της ..."συγγένειας" τους.)

     Το φίλο μου, το Διονύση, είχα πάρα πολύ καιρό να τον δω. Μάλιστα θυμάμαι, πως τη τελευταία φορά, τον είχα αφήσει φεύγωντας, με τη σκέψη, πως αφήνω ένα ακόμα συντρίμμι της ζωής. Είχε αρχίσει να πέφτει στα βρόχια μιας κατάθλιψης, που απ' όσο μάθαινα, κράτησε κάμποσο. Απ' αυτή τη τελευταία συνάντηση θυμάμαι, πόσο μιλούσε για τα λάθη του παρελθόντος, για τις λάθος επιλογές και γενικά, είχε κατορθώσει να με θλίψει τόσο πολύ, που σκέφτηκα ν' αποφύγω μελλοντική πρόταση του για να βγούμε.
     Δε χρειάστηκε, γιατί ο Διονύσης ήταν από κείνους, που σα πέφτουνε στα σκατά, αποφεύγουν το κοντινό τους περίγυρο. Ίσως να πιστεύει πως ... βρωμάει, χά χά. Μεταξύ μας, ποτέ δε το κατάλαβα αυτό! Όταν όλος ο κόσμος νιώθει χάλια -κι εγώ μαζί-, αναζητά μια παρέα, ένα φίλο, μια φίλη, κάτι βρε αδερφέ. Να τα πει, να τα πιεί, ν' ανακουφιστεί τέλος πάντων. Εκείνος όμως, όχι! Σα μοναχικός λύκος, κρύβεται και γλύφει τις πληγές του!
     Όλο αυτό το χρονικό διάστημα, μέχρι που τον είδα πρόσφατα, Χριστό τον είχαμε κάνει, εγώ κι οι άλλοι φίλοι μας, να βγει, να ξεσκάσει λιγάκι. Βέβαια, ξέραμε πως αν δεχόταν, θα μας μαύριζε τη ψυχή η κατάντιά του, μα δε βαριέσαι. Το 'ξερε κι εκείνος! Αρνιόταν συνεχώς, αν ποτέ δηλαδή, σήκωνε το ρημάδι το ακουστικό. Για πάνω από δύο χρόνια, μαθαίναμε ελάχιστα πράματα γι' αυτόν κι αυτά όχι καλά!
     Είχε χωρίσει, είχε παρατήσει τη δουλειά του, είχε χάσει χρήματα κι εν γένει είχε παραδείρει μέσα στη κατάθλιψη. Μετά σιγά-σιγά, έχοντας ξεπεράσει αυτό το δύσκολο στάδιο, είχε αρχίσει ν' αναπνέει λιγάκι. Κανά μεροκάματο 'δω κι εκεί, κανάν εφήμερο δεσμό και γενικά ότι ακριβώς σιχαινόταν. Σε κάποια φάση, πέρασα κι εγώ κάτι ..."λούκια" και σταμάτησα να επικοινωνώ και να μαθαίνω για 'κείνον. Έτσι έπεσε σκοτάδι μεταξύ μας. Τολμώ να πω, πως κόντεψα να ξεχάσω την ύπαρξη του, έτσι όπως ξεχνάμε κάθε τι που μας ενοχλεί ή μας πονά. Σ' αυτό βοήθησε και το πως, σα βρισκόμαστε όλοι οι υπόλοιποι της παρέας, σπάνια μιλούσαμε πια γι' αυτόν κι όταν μιλούσαμε γρήγορα η κουβέντα, άλλαζε ρου. Αμέσως πιάνανε δουλειά, οι εργάτες του νου εκείνοι, που 'ναι επιφορτισμένοι με το γρήγορο θάψιμο, αυτών των ενοχλητικών σκέψεων!
     Ο Διονύσης είναι ένας άνθρωπος, από αυτούς που λέμε "κουλτουριάρηδες". Δε γουστάριζε σκυλάδικα, αντίθετα, προτιμούσε έντεχνη μουσική -λες κι υπόλοιπη είναι ...άτεχνη-, θέατρο αλλά -εντελώς ακατανόητο για μας- όχι επιθεώρηση, το καλό κινηματογράφο -δηλαδή όχι καουμπόϋκες, αστυνομικές κατασκοπικές κλπ-, Το διάβασμα - έ καλά-, το γράψιμο, -άλλο ακαταλαβίστικο κι αυτό-, τη θάλασσα -να και κάτι που είναι λογικό- και τη φωτογραφία -ε ας πούμε εντάξει- και να πώ επιπροσθέτως πως ήταν ο μόνος από τη μεγαλούτσικη παρέα μας, που 'χε όλα αυτά τα χαρακτηριστικά μαζί! Δε ξέρω τι μας έβρισκε ή τι του βρίσκαμε, αλλά όταν ήταν στις καλές του, έκανε πολύ καλή παρέα και τολμώ να πω, είχε εκπληκτικό χιούμορ.
     Ήταν λογάς, αλλά μιλούσε για πάρα πολλά πράματα, στα καλά του, γιατί στις κακές του, ήταν κλειστός, απόμακρος και βαρύς. Έπινε σπάνια, κάπνιζε παρά πολύ κι έπινε πολλούς καφέδες. Στα τριάντα και πλέον χρόνια που τον ξέρω, νομίζω, μόλις δυό φορές τον είδα μεθυσμένο και τότε ακόμα ήταν κάτω από τα είκοσι. Στη παρέα μας λοιπόν, θα 'λεγα, πως ήταν σα μια ... απαραίτητη μύγα μεσ' το γάλα.
     Μυστήριο η ψυχή του ανθρώπου! Ωστόσο να πω και τούτο: όποτε είχε κάποιος από μας πρόβλημα, ήταν πάντα εύκαιρος ν' ακούσει και να συντρέξει όσο μπορούσε. Εύκαιρος να συμβουλέψει! Βέβαια οι συμβουλές του ήταν ένα περίεργο κράμα, εύκολα υλοποιήσιμες, ασυνήθιστες, σκληρές, τραχιές κυρίως βασισμένες στη λογική, αλλά πάντα μα πάντα είχε και μια εναλλακτική τοιαύτη, στηριγμένη καθαρά στο συναίσθημα. Εμείς βέβαια -όπως όλος ο κόσμος- σα ζητάγαμε συμβουλές, δε το κάναμε για να μας δώσουν λύσεις - ή τουλάχιστον όχι διάφορες, από 'κείνες που 'χουμε προαποφασίσει- μα για να εισπράξουμε τις απαραίτητες ..."θωπείες"! Αυτός όμως πάντα συνήθιζε να παίρνει τα λόγια των άλλων τοις μετρητοίς, πράγμα που ίσως -λέω ίσως- ήταν κι η ρίζα όλων των προβλημάτων του!
     Γενικά, ήταν ο πιο παράξενος απ' όλους μας και πολλάκις είχαμε συνωμοτήσει, πριν ακόμα αρχίσει να 'χει τα προβλήματά του, να πάμε κάπου χωρίς αυτόν. Το κάναμε χωρίς τύψεις γιατί ξέραμε πως κι αυτός δε θα διασκέδαζε μα κι εμείς θα 'ρχόμαστε σε δύσκολη θέση.
     Ένα ακόμα χαρακτηριστικό του, που αξίζει να σημειώσω εδώ για να μπορέσω να γίνω καλύτερα κατανοητός, είναι πως αγαπούσε πολύ τις γυναίκες! Όχι μη φανταστείτε πως ήταν ..."μαλ φατάλ" που λένε, αλλά ήθελε πάντα να έχει μια ...συντροφιά! Αισθηματίας! Εμείς είχε τύχει να κάνουμε και χωρίς αυτές, για μεγάλο διάστημα και να δείχνουμε και να 'μαστε, καλά! Εκείνος σε τέτοια φάση, ήταν ..."έξω από τα νερά του"! Ο Διονύσης ήταν άνθρωπος των άκρων. Σιχαινόταν τα ημίμετρα και το διατυμπάνιζε, ωστόσο, η μοίρα το 'φερε να ζήσει καιρό με δαύτα κι αυτό, τον είχε κάνει ακόμα πιο δύσκολο σα χαρακτήρα!
     Νομίζω είπα όσα ήξερα γι' αυτόν και μόνο να προσθέσω πως ήταν ευγενικός, γλυκομίλητος, ήρεμος εκτός εκείνου του τελευταίου διαστήματος, που ήταν εκρηκτικός και κυκλοθυμικός, μα νομίζω πως δικαιολογείται, λόγω της κακής του ψυχολογικής κατάστασης! Όλα όσα είπα ήταν για να μπορέσω να μεταφέρω όσο πιο καλά γίνεται αυτές τις πληροφορίες, ούτως ώστε να μπορέσω να εξιστορήσω στη συνέχεια, τούτη την ιστορία. Πρέπει επίσης να πω πως εγώ δε γράφω και πως με ώθησε να το κάνω ... δε ξέρω ... κρίνετε μόνοι σας.
     Έτσι είχαν τα πράματα, όταν η τύχη μας έφερε, κυριολεκτικά, τον ένα πάνω στον άλλο. Ετοιμάστηκα να ζητήσω συγγνώμη και να συνεχίσω, γιατί πραγματικά και τίμια σας το λέω: δε τον γνώρισα αμέσως! Είχε αλλάξει ντύσιμο, κούρεμα κι ήταν πάλι χαρούμενος! Με γνώρισε όμως εκείνος και παρ' όλο που μου μίλησε πρώτος, πάλι σκέφτηκα πως θα 'ταν κάποιος που του 'μοιαζε! Είχα αποκλείσει μέσα μου τη πιθανότητα να μπορεί να 'χει βελτιωθεί τόσο μα τόσο πολύ και τόσο σύντομα, μέσα από τέτοια στενωπό που 'χε περιπέσει! Μάλιστα, σκεφτόμαστε όλοι μας, πως ίσως να 'κανε και καμιά κουταμάρα...
     Έδειξε πως χάρηκε πάρα πολύ που με είδε κι εγώ ήμουν ακόμα έκπληκτος! Μετα το πρώτο σοκ, -και προσεχτική ανίχνευση στοιχείων ...θλιπτικών πάνω του- χάρηκα κι εγώ πραγματικά! Αγκαλιαστήκαμε και χτυπήσαμε αντρίκεια τα χέρια μας στις πλάτες. Α ναι ξέχασα να σας πω ότι το 'χε αυτό το κουσούρι: του άρεσε να αγκαλιάζει, ν' αγγίζει τα άτομα που εκτιμούσε -άλλο ένα πράμα ακατανόητο για μας τους υπολοίπους- ωστόσο εκείνη τη μέρα συμμετείχα κι εγώ και μάλιστα απο καρδιάς! Αφού ανταλλάξαμε τα δέοντα και δεν είχαμε καθόλου χρόνο, συμφωνήσαμε να βρεθούμε και μάλιστα αν το 'φερνε καλά η τύχη, όλη η παρέα, το επόμενο Σάββατο απόγευμα, σε κάποιο από τα πολλά αγαπημένα μας στέκια. Χωριστήκαμε λοιπόν κι εγώ επιφορτίστηκα να ξανασυνδέσω τη παλιοπαρέα.
    Περιττό να σας πω, ότι τα τηλέφωνα μας ανάψανε και τελικά, λίγο απο 'δω, λίγο από 'κει, η παλιά παρέα σύσσωμη θα 'δινε το παρόν. Εν τω μεταξύ, τους είχα κατατοπίσει, συνοπτικά περί των νέων κι έπαιξε ρόλο η βελτίωση του Διονύση, στο να ενδώσουν όλοι και να 'ρθουν. Πιστεύω πως και δουλειές να 'χανε, θα τις ακυρώνανε για να παραβρεθούν. Μεταξύ άλλων, στο αντρικό μας κους-κους, ειπώθηκε με πλήρη σύμπνοια, πως ο φιλαράκος μας ο Διονύσης, είχε βρει κάποια καλή γκόμενα!
     Στα ραντεβού του ήταν -ή τουλάχιστον ήθελε να 'ναι- ακριβής. Αν καμια φορά τύχαινε κάτι κι αργούσε, ξεκίναγε ένα κουραστικό -για μας- μαραθώνιο επεξηγήσεων, με εισαγωγή κλπ κλπ... Όμως, επίσης μπορούσε να τύχει, αν δεν είχε δουλειά πριν, να πήγαινε και πολύ νωρίτερα. Εκείνο το Σάββατο, έτυχε να 'ναι από τις ...δεύτερες. Έτσι, όταν εγώ πήγα λίγο πιο νωρίς, για να 'μαι πρώτος, τον βρήκα εκεί, καθισμένο να γράφει κάτι σε ένα μπλοκάκι, να πίνει καφέ και να καπνίζει! Όχι! Δεν υπήρξα ακριβής και με το παρδόν παρακαλώ... Είδα να γράφει μα ο καφές ήταν σχεδόν απείραχτος κι ένα τσιγάρο στο τασάκι, είχε μεταβληθεί ολάκερο σε στάχτη, με το σχήμα του! Όπως μου εξήγησε είχε έρθει κανά μισάωρο νωρίτερα από μένα κι έτυχε να του 'ρθει μια καλή ιδέα κι έκατσε να τη γράψει. Διέκοψε το γράψιμό του μάλλον ενοχλημένα και στην αρχή μου μιλούσε σα να 'ταν υπό την επήρεια ουσιών.
     Ένας-ένας, άρχισαν να καταφτάνουν και τ' άλλα παιδιά κι όλοι πέρασαν το ...τελετουργικό εναγκαλισμό και τα χτυπήματα στη πλάτη. Αντηλλάγησαν ένα σωρό αβρότητες και πειράγματα κι όταν όλα τούτα κώπασαν, του ζητήσαμε όλοι, με συγκαλύμενη ανυπομονησία, να μας πει τα ...νέα του.
     (Απέφυγα να δώσω στοιχεία για μας και δε σκοπεύω να το κάνω μήτε τώρα, γιατί όπως θα καταλάβετε, δεν έχουν καμιά σημασία, εκτός όσων ήδη παρέθεσα και τούτο είναι τόσο σίγουρο, όσο κι ότι δε θα ξαναγράψω ποτέ!)
     Εκείνος γελαστός, ξερόβηξε, άφησε να κυλήσει λίγος σιωπηλός χρόνος κι ...άρχισε να μιλά:
  -"Φίλοι μου, λίγο-πολύ ξέρετε πόσα έχω περάσει στη ζωή μου. Ξέρετε τα λάθη του παρελθόντος και πόσο βασανίστηκα εξ αυτών. Τώρα με βλέπετε σε καλή κατάσταση κι αναρωτιέστε πως και γιατί. Πιστέψτε με όμως, όσο κι αν το 'ψαξα στο νου μου, δε βρήκα ευκολώτερο τρόπο για να το εκφράσω και να σας είναι εύληπτο! Όχι ότι είστε χαζοί, απλά εγώ δεν έχω βρει κατάλληλο εκφραστικό τρόπο! Ότι ακούσετε λοιπόν από 'δω και πέρα, να ξέρετε πως είναι η καλύτερη δυνατή προσπάθεια μου και σας ζητώ εκ των προτέρων συγγνώμη, αν δε το καταφέρω καλά! Όταν λοιπόν είχα χάσει κάθε ενδιαφέρον για κάθε τι εγκόσμιο κι απλά περιέφερα το κουφάρι μου στο κόσμο, έπεσα σε μια γυναίκα"!
     Όλοι αντιδράσαμε σφυρίζοντας, χειροκροτώντας, αλληλοσυγχαιρόμενοι μέσα μας για τη μαντεψιά και του κλείσαμε το μάτι! Εκείνος δεν έδειξε να συγκινείται και μας έκανε ησυχία:
  -"Αυτή η γυναίκα, λοιπόν ήτανε για μένα ένα είδος καθρέφτη. Μιλούσε, σκεφτόταν, αντιδρούσε κι επεξεργαζόταν, όπως εγώ κι έμπαινε μέσα στο μυαλό μου όσο έμπαινα κι εγώ στο δικό της. Πρώτη φορά πέτυχα έναν άνθρωπο να με καταλαβαίνει και να τον καταλαβαίνω, τόσο πολύ και μάλιστα σε τόσο μικρό διάστημα γνωριμίας! Όλα τούτα από τη θηλυκιά υπόσταση, σα συμπλήρωμα κι αυτό ήταν το υπέροχο!
   "Δεν ήταν κανένα μοντέλο ή καμιά κορμάρα, αλλά ήταν γλυκειά, ομορφούλα και ζεστή σα παρουσία! Μου ξεκούραζε το βλέμμα, το νου, τη ψυχή, πριν ακόμα χορτάσει το κορμί μου! Διαφορές υπήρξαν δε λέω, αλλά ήταν τόσο ασήμαντες και περνούσαν σε δεύτερη μοίρα. Μερικές μάλιστα ήταν ...ενωτικές -ναι καλά ακούσατε: ενωτικές- γιατί υπάρχουν και τέτοιες που αλληλοσυμπληρώνουν ... εεε πως να σας το πω... Να είδατε... Τι σας έλεγα; Μερικά πράματα δεν εκφράζονται! Πάντως ότι σας είπα μπορείτε να το ξεχάσετε, γιατί αφορούσε στο κομμάτι, πριν περάσουμε στη δεύτερη φάση της σαρκικής ένωσης! Εδώ έχω κι όλας το δεύτερο πρόβλημα μεταφοράς σκέψης προς εσάς! Δε περιγράφεται τι συνέβαινε στο νου, στο κορμί και τη ψυχή μου εκείνες τις στιγμές! Ότι πάντως μπορείτε να φανταστείτε, για μένα ήταν μια τεράστια αποκάλυψη!
     "Φυσικά, περί ηδονής ξέρω πως ίσως μπορείτε να καταλάβετε, αλλά το πράμα δε σταματά εδώ, γιατί τότε ίσως να μην είχα αρχίσει καν να σας μιλώ, ίσως να μην ήμουν μαζί σας τώρα δα! Κι επειδή πριν, πανηγυρίζατε θέλω να σας τονίσω, πως δεν είμαστε πια μαζί, εδώ και κάμποσο διάστημα! Δεν έχει σημασία μήτε πως γνωριστήκαμε, μήτε πως χωρίσαμε! Σημασία έχει πως μεσούσης αυτής της συγκλονιστικής -κατ' εμέ- σχέσης, πρώτη φορά ένιωσα τόσο πλήρης και ...ξεκούραστος!
     "Μετά το πέρας κάθε μιας εκ των συνευρέσεων μας, ένιωθα τόσο καλά, που άφηνα το νου μου να ...κάνει περίπατο, πρώτη φορά στη ζωή μου! Βλέπετε δεν είχα να νοιαστώ κάτι, ένιωθα ασφαλής κι όμορφα! Εκείνο το καήμενο, πρώτη φορά τόσο λεύτερο κι ελαφρύ, χωρίς το σώμα, άρχισε να κλώθει συνειρμούς, σκέψεις, τόσο, που μέχρι τότε δεν είχε κάνει ποτέ του! Ήταν πάντα απασχολημένο με το να σκέφτεται προβλήματα, λάθη, παθήματα, "πρέπει", "θέλω" κι άλλα τέτοια, που 'ναι παγίδες, τροχοπέδες και που στερούν εκείνο που τώρα θα τολμήσω να ονομάσω: Καθαρή Γάργαρη Σκέψη"!
     Στο σημείο αυτό κουνήσαμε το κεφάλι, απογοητευμένοι, ενώ εκείνος μιλούσε τόσο ενθουσιασμένος. Τελικά είχαμε πέσει μέσα στα περί γκόμενας, μα πια δεν υπήρχε κι είχαμε τρομερή περιέργεια να δούμε που θα το πάει, αν και στο πίσω μέρος του νου, υπέβοσκε όλο και πιο έντονη η ιδέα, πως ο φίλος μας είχε κάψει φλάντζα, σε ήπια βέβαια μορφή ή το 'χε ρίξει στις ουσίες. Επίσης, πρέπει να πω, πέρα από την ιστορία, πως έχω φτάσει μέχρις εδώ γράφωντας κι είμαι δακρυσμένος, γιατί βλέπετε εγώ ξέρω ήδη αυτό που τότε αγνοούσα.
  -"Αχ φίλοι μου, και που δε πήγε το αλανιάρικο αγαπημένο μου μυαλό! Από το Σόλωνα και τον Αρχιμήδη, μέχρι και τώρα στις μέρες μας! Πάσχιζε ν' απαντήσει σε καίρια ερωτηματικά κι είχε το λεύτερο να το κάνει, ανοίγωντας όλα τα σεντούκια που 'χα μέσα στο κέφάλι μου! Τώρα φίλοι μου -και μη κουνάτε το κεφάλι, γιατί δεν είμαι πιωμένος, μήτε παίρνω ναρκωτικά, αν κι ο Έρωτας είναι το καλύτερο ναρκωτικό, μήτε είμαι τρελός- θα σας πω κάτι ακόμα πριν συνεχίσω. Μακάρι να 'χα πιότερα σεντούκια στο κεφάλι μου και μακάρι να 'χα κι αυτά που 'χα, πιότερο γεμισμένα. Γιατί τότε ίσως είχα βρει, πιότερες απαντήσεις και σε περισσότερα πράματα!
    "Αυτό που μόλις είπα είναι από μόνο του μια αποκάλυψη! Σπουδάζουμε, μαθαίνουμε, βιώνουμε, επεξεργαζόμεθα κι αποθηκεύουμε μέσα στο νου μας πράματα, που στις κατάλληλες στιγμές και συνθήκες μπορούν να βοηθήσουν σε πολλά. Το θέμα είναι πόσο βοηθάμε τον εαυτό μας να πετύχει αυτές τις κατάλληλες συνθήκες!
    "Έτσι λοιπόν ανακάλυψα το ... Σόλωνα. Ξέρετε όλοι την ιστορία του. Νομοθέτησε καλά, όπως πίστευε και για να μην αλλάξει τους νόμους του, αυτοεξορίστηκε στη πατρίδα του Κροίσου. Δηλαδή έπαθε ένα κακό. Αλλά παράλληλα, βάσει αυτού του κακού, έσωσε τη ζωή του Κροίσου. Αν δεν είχε πάθει αυτό το κακό, ο άλλος θα 'ταν νεκρός κι όχι μόνον αυτό, δε θα 'χε πει ίσως ποτέ, Μηδένα Προ Του Τέλους Μακάριζε! Μια κακή στιγμή, έχτισε μερικές καλές και ναι... είχε δίκιο! Όσο ζούμε δε ξέρουμε αν είμαστε ευτυχείς ή δυστυχείς. Αν πεθάνουμε, δε το μαθαίνουμε σίγουρα! 'Αρα";
     Είχαμε μείνει άφωνοι να τον κοιτάμε. Τι έλεγε ρε Παναγίτσα μου το άτομο; Ένας προφήτης μα ...τι προφήτης! Κανείς δε σάλεψε, κανείς δεν απάντησε κι όλοι μας κοιτάζαμε τους καφέδες μας, κάνοντας τους ...απασχολημένους! Εκείνος φυσικά δε περίμενε απάντηση και θριαμβολόγησε:
  -"'Αρα μιας και το 'να είναι σίγουρα κακό, μένει το άλλο σκέλος: Εκείνο που ζούμε! Που 'μαστε στον αγώνα, που συμμετέχουμε. Να μάθουμε, να ψάξουμε, πότε είμαστε ευτυχείς ή δυστυχείς. Πότε μια κακή στιγμή είναι κακή ή ...καλή! Βέβαια έκαστος με τις δικές του δυνάμεις. Εδώ κάτι μας λέει ο Αρχιμήδης, -δηλαδή το λέει χρόνια μα εγώ το 'δα τότε καθαρά-! Παν σώμα εμβαπτιζόμενον εντός ύδατος, χάνει τόσο βάρος, όσο είναι το ύδωρ το οποίο εκτοπίζει! Δηλαδή, όταν μπαίνει κάτι μέσα στη ζωή μας, αξίζει τόσο, όσο αξίζουν όλα εκείνα, που παραμερίζει, μπαίνωντας. Κι ανάποδα, όταν μας εγκαταλείπει, αζίζει όσο όλα εκείνα βάζουμε σαν υποκατάστατα μέσα μας, για να σβήσουμε την απώλεια ή αν θέλετε, με το κενό που μένει μέσα μας εξ αιτίας αυτής!
   "Έπειτα είπε και το άλλο: Δος μοι πα στω και ταν γαν κινάσω! Το οποίο εγώ τότε κατάφερα να μεταφράσω ώς εξής: Δώσε μου ένα κίνητρο, μια προσδοκία έστω, κι εγώ δυνητικά μπορώ να κάνω πολλά κι απίστευτα. Δε ξέρω τι, πόσα και ποιά μα... μπορώ να προσπαθήσω!
   "Αλλά κι αν ακόμα μπορώ να κάνω πάρα πολλά και μεγάλα πράματα, πρέπει να μη ξεχνώ πως μπορώ θαυμάσια, να κάνω και τα μικρά κι ίσως ανούσια αλλά όχι στερούμενα αξίας! Δε νοείται να μπορώ να χτίσω πολυκατοικία και να μην έχω μελετήσει τις μικροσκοπικές δομές της ή να μη μπορώ να φτιάξω ένα τόσο δα κοτέτσι! Δε μπορεί να γράφει κανείς μεγάλα λόγια και να ξέρει να διαβάζει τέτοια και ν' αγνοεί εκείνα που λέγονται με απλό κι ίσως κακογραμμένο τρόπο, από έναν αγράμματο, ξωμάχο, λερώμενο και μουτζουρωμένο βιοπαλαιστή ή να αγνοεί τις πρώτες φρασούλες ενός μωρού"!
     Ένιωθα πως κάτι είχε αλλάξει στην ατμόσφαιρα. Όλοι μας ακούγαμε μα δε μπορούσαμε να σχηματίσουμε ακόμα το δόμημα του συλλογισμού του. Ετσι, χωρίς να τον κοιτάμε πια, είχαμε έκδηλη περιέργεια. Αχ μακάρι να μπορούσα να γράψω πιο γρήγορα. Θα 'θελα να 'κανα μια κίνηση με το στυλό μου και να 'χα ξεμπερδέψει με δαύτο! Να 'χα ανακουφίσει αυτή την ανάγκη που με πίεζε να το καταγράψω. Από 'κείνη τη μέρα το 'θελα αυτό! Ωστόσο. το ταξίδι του στυλού μου, συνεχίζεται εδω και τρεις ώρες, έχω πιαστεί, -πλάτη, χέρι, ώμος και λαιμός- γιατί μόλις διαπίστωσα, χαμένος σε αράδες και λέξεις, πως κάθομαι άβολα.
     Ένα μικρό διάλειμμα για τσιγάρο και καφέ, να διορθώσω τη θέση μου λιγάκι και συνεχίζω. Δεν έχει μείνει και πολύ κι έχω αγωνία κι εγώ να 'δω τι θα γίνει στο τέλος του ταξιδιού αυτού. Βουβός ταξιδεύω! Χτυπάνε πόρτες σεντουκιών, που ανοιγοκλείνουν, ανακατεύονται πάπυροι, βιβλία που ποτέ δε διάβασα... Την ατυχία μου... Δε συνέλεξα τότε που 'πρεπε και μπορούσα... Αχ βρε Διονύση!
  -"Τέλος πάντων, για να μη σας τα πολυλογώ, το μυαλό μου αλήτεψε κι αλήτεψε πολύ! Σκέφτηκε και για το χρόνο μα εγώ ήθελα να δω τι απόγινε με τα χαμένα μου χρόνια και τι μου μέλλεται, κρατώντας αυτή τη γυναίκα που ξεκουραζόταν πάνω στο γυμνό στέρνο μου. Ο χρόνος: Παρελθον, παρόν και μέλλον. Το παρόν το σβήνω, γιατί τυπικά δεν υφίσταται. Το παρελθόν άσχημο και προσδοκώ στο μέλλον. Πρέπει να χτίσω έτσι ώστε το μέλλον να 'ναι καλό. Δηλαδή να ...φτιάξω το παρελθόν μου! Πιάνετε την εικόνα";
     Κοιτάξαμε τα μάτια του που σπίθιζαν! Όχι δεν είχαμε πιάσει την εικόνα, που το πήγαινε κι είχαμε μπερδευτεί. Όλοι μα όλοι μας κουνήσαμε το κεφάλι αρνητικά. Όσο για μένα, τώρα που διόρθωσα τη στάση γραφής μου, κλαίω! Θέλετε πιστεύετε, θέλετε όχι, έτσι είναι και δε με νοιάζει! Έμεινε λίγο ακόμα να πω! Υπομονή!
  -"Σας είπα πως είναι κάπως δύσκολο να μεταφερθεί σα σκέψη, ωστόσο θα προσπαθήσω: Αν λοιπόν διάγω το βίο μου όσο πιο καλά μπορώ, όσο πιο κοντά στα πιστεύω μου μπορώ, -όταν δε μπορώ, ας υπολειτουργώ και λιγάκι δε χάλασε δα κι ο κόσμος, αρκεί να μη γίνει έξη-, προσδοκώντας σε ένα καλύτερο μέλλον, όταν είμαι σε θέση να γνωρίζω και το μικρό και το μεγάλο, δρέποντας απ' αυτά, τότε, όταν χτίσω το μέλλον μου σωστά και καλά, μπορώ να γυρίσω το βλέμμα μου πίσω στο παρελθόν! Μπορώ να πω πως χαλάλι ότι έπαθα τότε, γιατί χάρη σ' αυτά έφτασα ως εδώ τώρα! Αν δεν ήταν, ίσως να 'μουν αλλοιώς και χειρότερα!
    "Απενοχοποιώ έτσι κι εμένα και τις μέχρι τότε επιλογές μου, αλλά όχι μόνον αυτό. Θα ευχαριστήσω ακόμα κι αυτούς ή αυτές που μου έκαναν -ή πίστεψα πως μου έκαναν- κακό!!! Ορίστε λοιπόν, που η ζωή μου ενώ είναι πάλι άδεια, έχει αποκτήσει ένα πολύ ενδιαφέρον νόημα. Φτιάχνω το ...παρελθόν μου φίλοι μου! 'Αλλαξα εντελώς οπτική, αν μ' εννοείτε..."
     Μας κοιτούσε γελαστός! Έμοιαζε να λέει "Νίκησα"! Τι είχε νικήσει; Ότι αγαπούσε, το 'χε κατά καιρούς χάσει! Είχε περάσει πάνω και πέρα από αυτά, διατηρώντας ακμαίο τον εαυτό του, για να ελπίζει πως θα κερδίσει τις απώλειες και να του δικαιολογηθεί! Είχε νικήσει το κακό εαυτό! Αλήθεια; Ψέμματα; Σωστό; Λάθος;
     Πιστεύω δεν έχει τόση σημασία! Σημασία έχει τι πιστεύει κανείς! Σημασία έχει να συμμετέχει, να παλεύει κι ακόμα-ακόμα να βαφτίζει νίκες και τις πανωλεθρίες του. Γιατί όσο ζει, το μέλλον είναι μπροστά. Μόνο ο θάνατος σταματάει αυτή τη προσπάθεια. Αλλά όσο είμαστε καλά, τον κρατάμε σε απόσταση!
     Επιτέλους ολοκληρώνω. Κλείνω, με μια δική του ατάκα, που 'πε αμέσως μετά -και την άφησα για το τέλος- κι έφυγε γιατί -όπως μας είπε- είχε αργήσει πάρα πολύ!
  -"Έκαστος από μας, ορίζει το όπλο που θα ρίξει τη τελευταία σφαίρα, μα και το όχημα που θα τον μεταφέρει στους κήπους της δικής του Εδέμ"!
     Χωριστήκαμε αμίλητοι...

"Για το συντελεστή
  που συνδέει όχημα                                        Δεκέμβρης 2003
  και περίστροφο..."

 

 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers