-

Dali &

-


-








.

--.


.


 
 

 

(THYSTA): - The sound of rain



Η Αναστασα Λερου, με καταγωγ απ τη Νξο, μεγλωσε στον Πειραι και σποδασε Αρχαιολογα στην Αθνα και το Μπρμινχαμ της Μεγλης Βρετανας. Τσο τα επιστημονικ, σο και τα λογοτεχνικ της ενδιαφροντα εστιζονται στις μετακινσεις ανθρπων και ιδεν, την επικοινωνα και την λλειψη αυτς και την αναζτηση της/ μιας πατρδας. Αγαπει τα γιαπωνζικα χαρακτικ, τον Γκαμπριλ Γκαρσα Μρκες και την βροχ. Στχος της να γνει νας Ριμοντ Κρβερ φωτισμνος απ τη φλγα του Λβκραφτ.




========================


                                               μιντνιτ μπλου


Το πλαστικ ρολι πνω απ την πρτα εναι σταματημνο. Εδ και αρκετ λεπτ ψχνει μταια να βρει το κινητ τηλφων της μσα στην τσντα της, ελγχει τσπες, ανογει φερμουρ, ψαχουλεει πτυχσεις. Οτε και η μακιγιζ φορει ρολι. Το να πληροφορηθε τι ρα εναι αποβανει τελικ εντελς αδνατον. Στην πραγματικτητα, αυτ που θλει να μθει εναι το πση ρα ακριβς βρσκεται καθισμνη σε αυτν την πολυθρνα με τον αυχνα τεντωμνο και τα πδια χωμνα στην γαριασμνη προβι-μοκτα χρματος σπασμνου ζαχαρ. «Μην κουνιστε πληζ» λει η Ραμνα με παιδικ φων και, αφο πετξει με επιδεξιτητα την τσντα στον απναντι πγκο, κθεται μαλακ στα πδια της, στε να φθνει ευκολτερα το πρσωπ της. Με αυτ το μικρ, αλλ εξαιρετικ μυδες σμα βολεμνο στην ποδι της, δεν μπορε να δει την αντανκλασ της στον καθρφτη, καθς σχεδν ολκληρο το οπτικ της πεδο καταλαμβνεται απ την πλοσια αλογοουρ της μακιγιζ. Ρχνει μια γργορη ματι στην παλτα που κρατον τα κοντχοντρα δκτυλα· «ξρεις, δεν συνηθζω τσο ντονες σκις στα μτια» λει με αποφασιστικτητα. Η ννος, χωρς να σταματσει να απλνει Μιντνιτ Μπλου απ' κρη σ' κρη στο αριστερ της βλφαρο, απαντ τι ο φωτισμς στο στοντιο 3 εναι διαφορετικς απ αυτ που χει συνηθσει, κπως πιο αδναμος θα μποροσε να πει κανες, και τα χρματα πρπει να εναι οπωσδποτε πιο ντονα. Νιθει το αριστερ στθος της Ραμνας να τρβεται στον μο της και, παρλο που προσπαθε να αποδιξει την σκψη, αναρωτιται αν τελικ θα τηρσουν την αρχικ συμφωνα θα της τα γυρσουν. Εχε γνει εξγηση καθαρ, κι ταν εχε διαβσει τους ρους εχε νισει απλυτα ικανοποιημνη, αφο δεν εχε κατορθσει να εντοπσει τις συνθεις ενδεξεις λλειψης σεβασμο, που ξετρπωνε συχν συγκαλυμμνες ανμεσα σε λξεις αραδιασμνες σε εναμισρι διστιχο. Εξλλου, το επε κι ο Πωλ, θα ταν πολ καλ να κνει μα εμφνιση ασυνθιστη και, ει δυνατν, πρωτοποριακ, ξω απ τα τετριμμνα και τις βολς της, στε το κοιν να ξαφνιαστε ευχριστα. Κι μως, υπρχει κτι σε αυτν την παχι, λο κμπους μσκαρα σε μπλε ελεκτρκ που την κνει να αποστρφει το πρσωπ της. «Ελτε, μην το σκφτεστε τσο πια, ξρετε πσο πηγανει το ελεκτρκ στα κασταν μτια;» Απ την αρχ αυτς της ιστορας, απ την στιγμ που η Ραμνα σκαρφλωσε στο σκαμν για να ξεκινσει το μακιγιζ της περνντας μα υπερβολικ σκορα βση σε ολκληρο το πρσωπο, θερησε τι το να παρουσισει να ηλιοκαμνο πρσωπο λγο πριν τα Χριστογεννα θα ταν μα κνηση εντελς τοπη, αν χι κακγουστη. «Μα τι λτε, η βση εναι μντιουμ, θα εναι μια χαρολα πνω σας. Μη φοβστε καλ. Πρπει να την βλουμε, θλετε να βγετε σαν πτμα;» σο το σκφτεται, τσο το θμα γνεται και πιο σαφς. Δεν χωρει καμα αμφιβολα. Ο φβος τι μπορε το πργμα να στραβσει εναι μεγλος και το φισκο μλλον αναπφευκτο. Δεν εχαν μπει καν στον κπο να της δσουν την λστα με τις ερωτσεις της συνντευξης. Επαν τι δεν χρειζεται καμα προετοιμασα, μνο να εναι ο εαυτ της. Αυτ μνο. Ο εαυτς της. Οτε σκαλτα, οτε σημεισεις, οτε τποτα. Σκφτεται τι θα μποροσε να κνει με τα δεια χρια της. Στη θα του σκουροκκκινου ρουζ στο πλακ κουτ τινζεται απτομα, κνοντας την μακιγιζ να χσει την ισορροπα της τραβντας την γραμμ του αλινερ μχρι το αυτ της. «Αχ, σας παρακαλ, μη μου κουνιστε. Κοιτξτε τι γκφα κανα. Καθστε συχη τρα, να φτιξουμε και το λλο ματκι. Τουλχιστον να εναι μοια». Να πρει την τσντα της και να την κνει. Να γνει καπνς, κι σε τα τηλφωνα να βροντνε. Ρχνει μια ματι προς τον πγκο στα δεξι της. Η Ραμνα της γυρζει το κεφλι προς την μερι της με μα κπως απτομη κνηση. Δεν ζητει συγνμη για αυτ. Μα δυνατ βροντ κνει τα φτα να τρεμοσβσουν, ακριβς εκενη την στιγμ που το παχ πινλο του ρουζ χαδεει το μγουλ της. «Ελτε λοιπν, μνο τα χειλκια μενανε. Τα καταφραμε τελικ, τσι δεν εναι καλ μου;» Το κραγιν χει χρμα κατακκκινο και λαμποκοπει γεμτο γκλττερ. Η απφαση ελφθη, επιστροφ επιτλους στην σιγουρντζα, και εναι αμετκλητη. Η μακιγιζ σφγγει με τα γνατα τις λαγνες της και της σκουπζει απαλ τα χελη με να χαρτομντηλο. «Η βροχ δυνμωσε. Ακοτε, ε; Πντως νο πρμπλεμ, θα σας πω εγ στο στοντιο» λει η Ραμνα και κατεβανει απ πνω της υποβοηθομενη απ το σκαμν. Ανογει να χαμηλ ντουλπι και βγζει μα πολχρωμη ομπρλα γιγαντιαων διαστσεων κοιτντας την με να χαμγελο ικανοποησης, σχεδν αυταρσκειας. Εκενη σκβει, η μακιγιζ απλνει το χρι στον μο της και σκαρφαλνει στην αγκαλι της. Την πινει γερ απ την μση και σπρχνει την πρτα με το πδι. Κνοντας μερικ βματα στην τσιμεντνια αυλ, μυρζει το βρεγμνο χμα ηδονικ. Χωρς την παραμικρ καθυστρηση, η Ραμνα ανογει την ομπρλα πνω απ τα κεφλια τους.

     Τλλοκ [=αυτς που κνει τα πργματα να βλαστανουν (Ναουτλ)]

Φοβισμνοι, τον λτρευαν οι Αζτκοι, με μια λατρεα πανρχαιη σε λη τη Μεσοαμερικ: τον Τλλοκ, μα κυραρχη μορφ του πανθου τους. Πστευαν τι κατοικοσε στις πντα νεφοσκεπες βουνοκορφς κι απ εκε στελνε στους ανθρπους την αναζωογονητικ βροχ του. Τον Τλλοκ λτρευαν και στο Τεοτιουακν, αλλ και οι παλαιο Ολμκοι· οι Μγια εχαν τον Τσακ, με σμβολ του το μτι που τρεχε δκρυα, κι οι Ζαποτκοι, στην καταπρσινη κοιλδα της Οαχκα, τον Κοτσγιο. Και οι δο αυτο μοιαζαν με τον Τλλοκ, που κυβερνοσε στις σφαρες του νερο, της γονιμτητας και της γεωργας. Επβλεπε τις σοδεις, κυρως το καλαμπκι, και την εναλλαγ των εποχν. Σντροφς του ταν η Τσαλτσιουτλκουε, η θε του γλυκο νερο και των λιμνν. Ως προς τη μορφ, ο Τλλοκ θυμζει τους λλους θεος της βροχς: χει αιχμηρος κυνδοντες που προεξχουν απ το στμα του και μεγλα διογκωμνα μτια, τα περιγρμματα των οποων εναι δο φδια που συναντιονται στο κντρο του προσπου, για να σχηματσουν τη μτη. Εναι λογικ, καθς τα φδια ταιριζουν με την βροχ, το χμα, την υγρασα, την φθορ, την τελειωτικ φθορ, τον κτω κσμο. Επιπλον, ο θες κρατει μακρ σκπτρο με αιχμηρ κρο που συμβολζει τον κεραυν και τον περιβλλουν σταγνες βροχς.
Οι Αζτκοι, για να δεξουν τον σεβασμ τους στον Τλλοκ, του εχαν φτιξει ιερ στο πιο ψηλ σημεο της αυτοκρατορικς τους πρωτεουσας, της Τενοτστιτλν. Το χτισαν στο κντρο της πλης, στο Τμπλο Μγιορ, δπλα σε αυτ του μεγλου Ουιτζιλοπτστλι, θεο του πολμου και του λιου και προσττη τους. Το ιερ του Τλλοκ συμβλιζε την γεωργα και το νερ, εν το διπλαν τον πλεμο, την κατκτηση και την υποτλεια. Αυτ ταν τα δο πιο μεγλα ιερ της Τενοτστιτλν, που εχε ιδρυθε σε νησ μσα σε βλτο, στο σημεο που ο διος ο Ουιτζιλοπτστλι δωσε στους Αζτκους σημδι τι εχαν φτσει στη γη της επαγγελας. Στο ιερ του Τλλοκ υπρχαν λθινοι κονες με εγχαρξεις στο σχμα των ματιν του θεο και με ζωγραφισμνες δσμες απ γαλζιες ταινες. Εδ οι πιστο θυσαζαν ζα του νερο κι φερναν σαν προσφορς αντικεμενα απ νεφρτη, πτρα που εχε σχση με το νερ, τη θλασσα, την γονιμτητα και τον κσμο των πεθαμνων.
Τον Τλλοκ βοηθοσαν τα υπερφυσικ ντα που τα λεγαν «Τλαλκι» κι φερναν την βροχ στην γη. Σμφωνα με τους μθους των Αζτκων, ο Τλλοκ ταν και ο κυβερντης του Τρτου λιου, του Τρτου Κσμου, που κυριαρχοσε το νερ. Μετ απ μια μεγλη πλημμρα ο Τρτος λιος καταστρφηκε και οι νθρωποι αντικαταστθηκαν απ ζα, πως σκλους, πεταλοδες και γλους. Το Τλλοκαν, το βασλειο του Τλλοκ, ταν ο τταρτος ουρνιος παρδεισος, νας τπος με πλοσια βλστηση και αστρευτες πηγς. Εδ ρχονταν εκενοι που εχαν χσει την ζω τους με βαιο τρπο εξαιτας του νερο, καθς και τα νεογννητα μωρ κι οι γυνακες που εχαν πεθνει στη γννα.
Κθε χρνο, τον τρτο μνα των Αζτκων, δηλαδ στο τλος της εποχς της ξηρασας, γινταν η πιο μεγλη γιορτ του Τλλοκ, που εχε σκοπ να διασφαλσει φθονη βροχ κατ τη διρκεια της καλλιεργητικς περιδου. Σε αυτ την γιορτ πραγματοποιονταν συχν τελετουργες με θυσες παιδιν, γιατ το κλμα τους πιστευταν ωφλιμο για τον ερχομ της βροχς. Τα δκρυα των των νεογννητων, που προορζονταν για το Τλλοκαν, τα θεωροσαν αγν και πολτιμα. Οι αρχαιολγοι βρκαν στο Τμπλο Μγιορ τα απομεινρια της θυσας σαρντα πντε μικρν παιδιν, τα πιο πολλ αγρια, στον Τλλοκ. Τα πλσματα αυτ τα θυσασαν, λνε οι ειδικο, για να εξευμενσουν τον θε κατ τη διρκεια μας μεγλης περιδου ανομβρας γρω στα μσα του 15ου αινα. Αναμνεται η ανακλυψη του χρονοταξιδιο, στε να επιβεβαιωθε η υπθεσ αυτ. Πντως, το εγχερημα αυτ επιβλλεται να γνει με τη δουσα προσοχ κι πειτα απ ενδελεχ ρευνα, καθς εναι πιθαν να επηρεσει ανεπανρθωτα την ψυχικ ισορροπα των ταξιδευτν.
Δεν ταν, μως, μνο στο Τμπλο Μγιορ που λατρευταν ο Τλλοκ, αλλ και σε πολλς σπηλις και βουνοκορφς. Το πιο καθαγιασμνο ιερ του βρισκταν στην κορυφ του ρους Τλλοκ, ενς σβησμνου ηφαστειου στα ανατολικ του Μξικο Στι. Εκε χουν βρεθε τα ερεπια ναο με προσανατολισμ ανλογο με αυτ του ιερο στην Τενοτστιτλν. Τον να περιτρχει περβολος, που ξεκουρζονταν οι προσκυνητς και μα φορ το χρνο φιλοξενοσε τον βασιλι των Αζτκων και τους ιερες του.
Οι επικλσεις προς τον Τλλοκ, προκειμνου να στελει τη βροχ στους ανθρπους, περιχονταν σε ιερ κεμενα, τα οποα γνριζαν μνο τα μλη της ιερατικς κστας του θεο. Μυστριο αποτελε το κατ πσο αυτ τα κεμενα εχαν καταγραφε μεταφρονταν με προφορικ μορφ απ ιερα σε ιερα. Πιστεεται τι κποιος αρχιερας του Τλλοκ, γνωστς ως «Κουετζαλκατλ Τλλοκ Τλαμακζκουι» (=Φτερωτ Ερπετ Ιερας του Τλλοκ), κατεχε αρχαο χειργραφο με τις προσευχς αυτς. Σμφωνα με κποιες παραδσεις το χειργραφο βρσκεται σε κρπτη που εχε κατασκευσει το Φτερωτ Ερπετ κτω απ το ιερ του Τμπλο Μγιορ. Διτι εχε αντιληφθε τον μεγλο κνδυνο που αντιπροσπευε, εξαιτας της αποτελεσματικτητας των περιεχομνων του, για το ανθρπινο εδος.
Στα μσα του περασμνου αινα, ο δισημος μεξικνος αρχαιολγος Χουν Μορνο επιχερησε, χωρς επιτυχα, να εντοπσει την κρπτη. Μετ το θνατ του, τα ημερολγια της αποστολς Μορνο περιλθαν στην κατοχ του Πανεπιστημου του Πρβιντενς, απ το οποο ο αποθανν εχε λβει τον ττλο του διδκτορα. Με τον ανεκτμητο αυτν θησαυρ στην κατοχ του, τα τελευταα δο χρνια, το πανεπιστμι μας χρηματοδοτε ερευνητικ πργραμμα, υπ τη διεθυνση της γρφουσας, που στοχεει στην αποκλυψη της κρπτης του Τμπλο Μγιορ. Δυστυχς η οικονομικ κρση χει πλξει σοβαρ την επιστημονικ αιγδα του προγρμματς μας. Καθς το σνολο της ερευνητικς ομδας πιστεει ολθερμα στην παρξη του μαγικο χειρογρφου της βροχς, θα θλαμε να ζητσουμε την υποστριξ σας στο ργο μας, το οποο εμαστε διατεθημνοι να φρουμε εις πρας παρ τις αντιξοτητες. Οποιαδποτε δωρε εναι ευπρσδεκτη, ακμη κι να δολριο. Ακμα και λγα σεντς. Ο,τιδποτε. Σας παρακαλ. Σας εκλιπαρ. Πφτω στα γνατα.


________________________________

                                  Τσεσμ, 10 Αυγοστου 2018

Σου γρφω αυτ το γρμμα γιατ δεν μπορ να κνω αλλις. Καθισμνη σε αυτ το πολυσχναστο καφενεο της προκυμαας, νιθω μσα μου βαθι την βεβαιτητα πως το να σου γρψω εναι το μνο πργμα που επιθυμ να κνω αυτ τη στιγμ. Εδ, στο σιδερνιο τραπεζκι με τον τορκικο καφ να αχνζει μπροστ μου. «Δεν λγεται τορκικος, ελληνικ τον λμε» μουρμοριζες. Με επιμον, χωρς να σε κουρζει η επανληψη, αφο εγ εσκεμμνα δεν διρθωσα ποτ την φρση αυτ.
Η ιεροτελεστα του μεσημεριανο καφ. Tτε που δολευες στο νοσοκομεο βραδιν βρδια και ξπναγες μεσημρι, την ρα που γρναγα απ το σχολεο. Ερχμουν να σε φιλσω, μριζες τσιγρο. Μου δινες πντα λγο ψωμ βουτηγμνο στον καφ σου. να μουσκεμνο κομμτι ψχας, το κλειδ του κσμου σου, που ττε μοιαζε αχανς, δχως τλος. Μχρι που μπκα στην εφηβεα και με κποιο ανεξγητο τρπο απκτησα δυσανεξα στον τορκικο καφ. Δυσανεξα μχρι ναυτας, την οποα μλλον ποτ δε σου ανφερα, γιατ εσ εν τω μεταξ εχες φγει απ το νοσοκομεο για να ανοξεις δικ σου ιατρεο.
Τα ωρρι μας αλλξανε, δολευες πολ για να φρνεις χρματα στο σπτι, δε σε βλεπα παρ αργ το βρδυ, ταν γριζα απ το φροντιστριο. «Καλς το παιδκι μου». Πντα μουν το «παιδκι», αφο το νομα που μου δσατε δεν κατφερες ποτ να το ξεστομσεις. Πστευα πως το βρισκες σχημο, ενοχλητικ στην ακο. Προσπθησα να το αλλξω επιβλλοντας με μεγλο κπο κι επιμον ταιριαστ με την δικ σου να υποκοριστικ που δεν ρεσε καθλου στη μαμ. ταν κατλαβα τι το πρβλημ σου δεν ταν το νομα, αλλ το πρσωπο απ το οποο προερχταν εχαν περσει αρκετ χρνια. Το υποκοριστικ μου ταν πλον καθιερωμνο, αποδεκτ απ λους συμπεριλαμβανομνης και της μαμς, η οποα λτρευε το πρσωπο που μου εχε χαρσει το νομ μου.
ταν ττε που εχα αρχσει να διακρνω τα ρια του κσμου σου. Με αυξανμενη σαφνεια. Ολονα και πιο κλειστ, με κθε κοταγμα πιο στεν. ταν καθμασταν κποια βρδια για φαγητ, ας πομε, κι χοντας πιει λγο παραπνω (πντα λγο, ποτ πολ) ρχιζες τα σχδια για το ταξδι που θα κανες στη Μικρ Ασα, «Μικρασα» λεγες. βλεπα τα μτια σου να γυαλζουν καθς ιστοροσες πως θα πγαινες να προσκυνσεις τη γη των προγνων σου και χαμλωνα το βλμμα γιατ ντρεπμουν. Για λογαριασμ σου. ξερα τις κουβντες σου λξη-λξη, μποροσα να τις προβλψω με ακρβεια κματος. Που θα πηγανατε με τον ξδελφο σου τον Μκη και θα βρσκατε το πατρικ του πατρα σου στην Κτω Παναγι, την εκκλησα του χωριο που παντρετηκε λο το σι σας, τα χωρφια σας, σως και την ψαρβαρκα του παππο σου. Βρσκοντας αυτν την ονειροπληση αφρητη, τις πιο πολλς φορς σε δικοπτα, εν οι υπλοιποι μας παρακολουθοσαν. Η μαμ γελοσε, σχεδν ξεκαρδιζταν που θιγσουν τσο απροκλυπτα. Μου απαντοσες με λγια γεμτα φαρμκι που εχαν να κνουν με το πσο σεβασμ τρεφα για τις ρζες. Απ αυτν την ιστορα ξεκνησαν οι καυγδες μας. Απ ττε που σου λεγα, καμι φορ ουρλιζοντας, πσο εκολο θα ταν να περσεις τον δρμο, για να μπεις στο πρακτορεο ταξιδων που ταν σχεδν απναντι απ το σπτι μας.
Τελικ το πρακτορεο κλεισε το 2005, τρα χρνια πριν πεθνεις, χωρς ποτ να διαβες το κατφλι του. Οτε καν απ’ ξω δεν πρναγες, λλαζες πεζοδρμιο ταν πρεπε να πας προς εκενη την κατεθυνση. Κτω απ τα σννεφα που μαζεονται γοργ και κλενουν τον ορζοντα νιθω το βρος της συνειδητοποησης πως χειροκροτ αυτν την αναμφβολα αμετακνητη στση σου. Την παραδχομαι. Την προτιμ απ την πεποθηση τι θα πγαινες τελικ στη Μικρ Ασα, τι το εχες πρει απφαση, αλλ σε πρλαβε το επεισδιο. Το πεσμα σου, πως εχα βαφτσει την ανικαντητ σου να παρνεις αποφσεις, με σωσε απ δεκδες, εκατοντδες σως, υπνες νχτες. Την συστηματικ ανικαντητ σου, σαν μια αρρστια που σε βρκε λγο μετ τα σαρντα.
Μα οτε αρρστια δεν μπορε να το πει κανες. Σε λγο θα αρχσει να βρχει, αλλ δε σηκνομαι ακμα. Θλω να σου πω τι ξρω. Εγ, που πλρωσα δεκαπντε ευρ, μπκα στο κακι και σε μισ ρα βρθηκα εδ. Εγ, που ρθα για διακοπς στο νησ κι επα να περσω απναντι, μια σντομη εκδρομ. τσι, απλ. Χωρς σκψη και πργραμμα. Το αποφσισα χθες βρδυ (καλ που εχα φρει μαζ μου το διαβατριο). Εγ εμαι αυτ που το αποφσισε και ξρω. Δε θα πω να ψξω τα πατρογονικ σου, οτε θα αναζητσω τα διφορα που μου λεγες. Θα μενω εδ, με το φλιτζνι στο χρι, να χαζεω τη βροχ. Με την πλτη στραμμνη στην μικρ παραθαλσσια πλη, ξρω.


_______________________________

 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers