Πεζά

Ποίηση

Παραμύθια

Θέατρο-Διάλογοι

Δοκίμια

Ο Dali & Εγώ

Διαδικτύου

Εκδοθέντες

Κλασσικά

Λαογραφικά

Διασκέδαση

Πινακοθήκη

Εικαστικά

Λογο-Παίγνια

Σχόλια/Επικοινωνία

Φανταστικό

Ερωτική Λογοτεχνία

Γλυπτική

 
 

Φανταστικό 

Ballard Graham: Μείον Ένας

 

 -"Πού είναι, Θεέ μου, πού είναι";

     Εκστομισμένη σ' ένα τόνο ανεξέλεγκτης απογοήτευσης, αυτή η σπαρακτική κραυγή του δόκτορα Μέλινγκερ, του διευθυντή του ασύλου Γκρην Χιλ, που βάδιζε πάνω-κάτω μπροστά στο παράθυρο με τα ψηλά αετώματα, πίσω από το γραφείο του, ήρθε για να εκφράσει την κατάπληξη ολόκληρου του προσωπικού του, για τη μυστηριώδη εξαφάνιση ενός από τους ασθενείς τους. Στις δώδεκα ώρες που είχαν παρέλθει απ' την απόδραση, ο δόκτορας Μέλινγκερ κι οι υφιστάμενοί του, πέρασαν σταδιακά απ' την έκπληξη και την ενόχληση, στην έντονη απόγνωση και τελικά σε μια διάθεση σχεδόν ευφορικής δυσπιστίας. Για να κάνει ακόμα βαρύτερη τη προσβολή, ο ασθενής, ο Τζέιμς Χίντον, όχι μόνο πέτυχε να είναι ο πρώτος που δραπέτευε ποτέ από το άσυλο, αλλά επιπλέον το πέτυχε χωρίς να αφήσει πίσω του κανένα ίχνος της φυγής του. Έτσι, ο δόκτορας Μέλινγκερ και το προσωπικό, βασανιζόταν από το ενδεχόμενο ότι ο Χίντον δεν είχε καν αποδράσει, και ότι σίγουρα ήταν εντός των ορίων του ασύλου. Εν πάσει περιπτώσει, όλοι συμφωνούσαν πως αν ο Χίντον είχε όντως αποδράσει, θα πρέπει κυριολεκτικά να είχε ανοίξει η γη και να τον κατάπιε.

     Παρά ταύτα, ήταν μια μικρή παρηγοριά, θύμισε στον εαυτό του ο δόκτορας Μέλινγκερ καθώς χτυπούσε γρήγορα και νευρικά τα δάχτυλά του στο γραφείο, το ότι η εξαφάνιση του Χίντον είχε φέρει στο φως τις αδυναμίες των συστημάτων ασφαλείας, και ταρακούνησε τους τμηματάρχες του. Καθώς η άτυχη αυτή ομάδα, καθοδηγούμενη από τον αναπληρωτή διευθυντή δόκτορα Νόρμαντ συγκεντρωνόταν στο γραφείο του για την πρώτη από τις έκτακτες πρωινές συσκέψεις, ο δόκτορας Μέλινγκερ έριχνε κι από μια μοχθηρή ματιά στον καθένα με τη σειρά, αλλά τ' άγρυπνά τους πρόσωπα παρέμεναν βουβά χαμηλωμένα στο χαλί λες κι απογοητευμένοι που δεν έβρισκαν αλλού πουθενά τον Χίντον, έβλεπαν τώρα την κρυψώνα του στις ρουμπινένες τρίχες του.
   "Πάλι καλά", σκέφτηκε ο δόκτορας Μέλινγκερ, "που μονάχα ένας ασθενής είχε εξαφανιστεί, ένα αρνητικό συναίσθημα το οποίο αποκτούσε μεγαλύτερη σημασία λαμβάνοντας υπόψη την κατακραυγή του έξω κόσμου, όταν θα γινόταν γνωστό ότι ένας ασθενής, -πιθανότατα ένας φρενοβλαβής δολοφόνος- είχε παραμείνει ελεύθερος για περισσότερο από δώδεκα ώρες πρωτού ειδοποιηθεί η αστυνομία". Η απόφαση αυτή, το να μην ειδοποιηθούν οι αρχές, μια εσφαλμένη απόφαση κρίσεως, που η σημασία της μεγάλωνε καθώς περνούσε η ώρα, ήταν το μοναδικό πράγμα που εμπόδιζε τον δόκτορα Μέλινγκερ να βρει αμέσως ένα εξιλαστήριο θύμα και να το θυσιάσει στο βωμό των δικών του σφαλμάτων, -ένα βολικό θύμα θα ήταν ο νεαρός δόκτορας Μέντελσον του παθολογικού, ένα ασήμαντο παρακλάδι του ασύλου. Η φυσική του επιφυλακτικότητα και η απροθυμία του να υποχωρήσει έστω και λίγο, εκτός κι' αν δε γινόταν διαφορετικά, είχαν εμποδίσει τον δόκτορα Μέλινγκερ να σημάνει γενικό συναγερμό κατά την διάρκεια των πρώτων ωρών μετά την εξαφάνιση του Χίντον, αφού παρέμενε ακόμα κάποια αμφιβολία εάν ο τελευταίος είχε φύγει πράγματι απ' το άσυλο. Παρόλο που την αποτυχία να βρουν τον Χίντον θα μπορούσε να την ερμηνεύσει σαν μια λογική ένδειξη ότι είχε αποδράσει επιτυχώς, ο δόκτορας Μέλινγκερ είχε αρνηθεί χαρακτηριστικά να αποδεχτεί μια τέτοια ελαττωματική λογική. Τώρα όμως, περισσότερο από δώδεκα ώρες μετά, η πλάνη του είχε γίνει εμφανής. Όπως αποκάλυπτε το ισχνό χαμόγελο της ανόητης αυταρέσκειας στο πρόσωπο του δόκτορα Νόρμαντ κι όπως σύντομα οι υπόλοιποι υφιστάμενοί του θα καταλάβαιναν, διακυβευόταν τώρα η θέση του ως διευθυντής ασύλου. Αν δεν έβρισκαν τον Χίντον σε λίγες ώρες, θα βρισκόταν ακάλυπτος τόσο απέναντι στις αρχές της πολιτείας, όσο και στα μέλη του διοικητικού συμβουλίου. 'Αλλωστε, θυμήθηκε ο δόκτορας Μέλινγκερ, χρησιμοποιώντας πρωταρχικώς σημαντική ποσότητα δόλου κι επινοητικότητας, είχε γίνει διευθυντής του Γκρην Χιλ.

 -"Πού  ε ί ν α ι  αυτός";

     Μετατοπίζοντας την έμφαση από το πρώτη στη δεύτερη λέξη της ερώτησης, σαν να ήθελε να διευκρινίσει ότι η άκαρπη έρευνα γύρω από τον Χίντον είχε εκτοπιστεί από μια εξέταση του συνόλου του υπαρκτικού του ρόλου, σε αυτή την άχαρη φάρσα, της οποίας ήταν ο συγγραφέας και ο κύριος πρωταγωνιστής, ο δόκτορας Μέλινγκερ γύρισε προς τους τρεις υφισταμένους του που ακόμα δεν είχαν πάρει το πρόγευμά τους."Λοιπόν, τον βρήκατε; Μη κάθεστε εκεί να λαγοκοιμάστε, κύριοι! Μπορεί να ξαγρυπνήσατε μια νύχτα, αλλά εγώ ακόμη δεν έχω ξυπνήσει απ' τον εφιάλτη". Κάνοντας αυτό το άκεφο σχόλιο, ο δόκτορας Μέλινγκερ έριξε μια δηκτική ματιά στο δρομάκι που κατέληγε στο κήπο με τα βαλμένα στη σειρά ροδόδεντρα, λες και περίμενε να δει μια ξαφνική αναλαμπή του εξαφανισθέντος ασθενούς. "Δόκτορα Ρέντπαθ, την αναφορά σας, παρακαλώ".

 -"Η έρευνα συνεχίζεται, κύριε διευθυντή". Ο Δόκτορας Ρέντπαθ, ο υπεύθυνος τηρήσεως μητρώου, ήταν στα χαρτιά ο υπεύθυνος ασφαλείας. "Ψάξαμε όλο τον περίβολο του ασύλου, τους κοιτώνες, τα γκαράζ, τα εξωτερικά κτίρια, ως κι οι ασθενείς βοήθησαν, αλλά κάθε ίχνος του Χίντον έχει χαθεί. Με δυσαρέσκεια σας λέω ότι φοβάμαι πως δεν έχουμε άλλη λύση, εκτός από το να ειδοποιήσουμε την αστυνομία".

 -"Σαχλαμάρες". Ο δόκτορας Μέλινγκερ πήγε στη θέση του, πίσω απ' το γραφείο, άπλωσε τα χέρια και τα μάτια του περιπλανήθηκαν ψάχνοντας στο άδειο ταβάνι για ένα αρνητικό αντίγραφο του εξαφανισμένου ασθενή. "Μην αποθαρρύνεστε από την αδυναμία σας να τον ανακαλύψετε γιατρέ. Έως ότου ολοκληρωθεί η έρευνα, θα ήταν σπατάλη του χρόνου της αστυνομίας το να τους ζητήσουμε βοήθεια".

 -"Φυσικά, κύριε διευθυντή" ανταπάντησε ήρεμα ο δόκτορας Νόρμαντ, "αλλά απ' την άλλη πλευρά, καθώς έχουμε τώρα αποδεδειγμένο πως ο αγνοούμενος ασθενής δεν είναι εντός των ορίων του Γκρην Χιλ, μπορούμε να συμπεράνουμε επομένως ότι είναι εκτός αυτών. Σ' αυτή την περίπτωση, δεν είναι ενδεχομένως μάλλον δική μας υπόθεση, να βοηθήσουμε την αστυνομία";

 -"Διόλου, αγαπητέ μου Νόρμαντ", απάντησε ο δόκτορας Μέλινγκερ ευγενικά. Καθώς επεξεργαζόταν στο νου του την απάντηση, κατάλαβε ότι ποτέ δεν εμπιστευόταν τον βοηθό του, ούτε τον έβρισκε της αρεσκείας του. Με τη πρώτη ευκαιρία θα τον αντικαθιστούσε με τον πιο βολικό Ρέντπαθ, του οποίου οι γκάφες στην υπόθεση Χίντον, όπως θα μπορούσε να ονομαστεί, θα τον έφερναν σε μια θέση που θα ήταν του χεριού του διευθυντή. "Αν υπήρχαν αποδείξεις των μέσων που δραπέτευσε ο Χίντον -δεμένα σεντόνια ή ίχνη στο γρασίδι-, θα μπορούσαμε να υποθέσουμε ότι δε θα 'ναι πλέον μέσα στο άσυλο. Αλλά καμία τέτοια απόδειξη δεν έχει βρεθεί. Δε ξέρουμε. Στη πραγματικότητα όλα οδηγούν αναπόδραστα στο συμπέρασμα, πως ο ασθενής βρίσκεται εντός των ορίων του Γκρην Χιλ, ότι δικαιωματικά, βρίσκεται πράγματι ακόμη μέσα στο κελί του. Τα κάγκελα του παραθύρου δεν ήταν κομμένα κι ο μόνος τρόπος ήταν μέσα απ' τη πόρτα, που τα κλειδιά ήταν στη κατοχή του δόκτορα Μπουθ" κι' έδειξε το τρίτο μέλος της τριάδας, έναν ισχνό νέο άντρα που 'χεν έκφραση ανησυχίας "ολόκληρη τη περίοδο ανάμεσα στην τελευταία επαφή με τον Χίντον και την ανακάλυψη της εξαφάνισής του. Δόκτορα Μπουθ, σαν ο πραγματικά υπεύθυνος για τον Χίντον γιατρός, είστε αρκετά βέβαιος ότι είσαστε το τελευταίο πρόσωπο που τον επισκέφτηκε";

     Ο δόκτορας Μπουθ κούνησε καταφατικά το κεφάλι με απροθυμία. Η συμβολή του στην ανακάλυψη της απόδρασης του Χίντον του είχε βγει ξινή προ πολλού.
 -"Στις επτά η ώρα κύριε, κατά τη διάρκεια της βραδινής μου επιθεώρησης. Αλλά το τελευταίο πρόσωπο που  ε ί δ ε  τον Χίντον ήταν η νοσοκόμα υπηρεσίας, μισή ώρα αργότερα. Ωστόσο δεν είχε οριστεί περίθαλψη, αφού ο ασθενής είχε εισαχθεί για παρακολούθηση κι η πόρτα ήταν κλειδωμένη. Λίγο μετά τις εννιά αποφάσισα να επισκεφτώ τον ασθενή".

 -"Γιατί"; Ο Δρ Μέλινγκερ ένωσε τις άκρες των δακτύλων του, στο σχήμα του οβελίσκου και του κυρίως ναού μιας καθεδρικής. "Αυτό είναι μια απ' τις πιο παράξενες πλευρές της περίπτωσης, δόκτορα. Γιατί θα έπρεπε να επιλέξετε, σχεδόν μιάμιση ώρα αργότερα ν' αφήσετε το άνετο γραφείο σας στο ισόγειο και ν' ανεβείτε τρεις σειρές σκαλοπάτια, μόνο και μόνο για να εκτελέσετε μια βιαστική επιθεώρηση, που θα μπορούσε κάλλιστα ν' αφεθεί στο εφημερεύον προσωπικό; Τα ελατήριά σας με φέρνουν σε αμηχανία δόκτορα".

 -"Μα κύριε διευθυντή!" Ο δόκτορας Μπουθ σχεδόν σηκώθηκε. "Δε με υποπτεύεστε, βεβαίως, για συνεργία στην απόδραση του Χίντον; Σας διαβεβαιώνω πως...".

 -"Δόκτορα, σας παρακαλώ". Ο δόκτορας Μέλινγκερ ύψωσε ένα λευκό, ήρεμο χέρι. "Δεν υπονοώ τίποτα δόκτορα. Ίσως έπρεπε να 'χω πει: τα  α σ υ ν α ί σ θ η τ ά  σας κίνητρα". Και πάλι ο άτυχος Μπουθ διαμαρτυρήθηκε:
 -"Κύριε διευθυντή, δεν υπήρχαν ασυναίσθητα κίνητρα. Παραδέχομαι ότι δεν μπορώ να θυμηθώ ακριβώς τι με παρακίνησε να δω τον Χίντον, αλλά ήταν κάποιος λόγος εντελώς ασήμαντος. Μόλις που ήξερα τον ασθενή".
Ο δόκτορας Μέλινγκερ έσκυψε μπροστά, πάνω στο γραφείο του.
 -"Ακριβώς αυτό εννοούσα, γιατρέ. Για την ακρίβεια, δεν ήξερες τον Χίντον καθόλου". Ο δόκτορας Μέλινγκερ κοίταξε το παραμορφωμένο είδωλό του ν' αντανακλάται στην ασημένια μολυβοθήκη. "Πείτε μου δόκτορα Μπουθ πώς θα περιγράφατε το παρουσιαστικό του Χίντον";
Ο Μπουθ δίστασε.
 -"Λοιπόν ήτανε ...μετρίου αναστήματος, αν θυμάμαι καλά, με ... ναι, με καστανά μαλλιά και χλωμή όψη. Τα μάτια του ήταν ...θα πρέπει να φρεσκάρω τη μνήμη μου απ' τον φάκελό του, κύριε διευθυντά".
Ο δρ Μέλινγκερ κούνησε καταφατικά το κεφάλι του. Γύρισε στον Ρέντπαθ.
 -"Μπορείτε να τον περιγράψετε εσείς, δόκτορα";

 -"Φοβάμαι πως όχι, κύριε. Ποτέ δεν είδα τον ασθενή". Έκανε μια χειρονομία στον αναπληρωτή διευθυντή. "Πιστεύω ότι ο δόκτορας Νόρμαντ του πήρε συνέντευξη κατά την εισαγωγή του". Με μια προσπάθεια ο δόκτορας Νόρμαντ έψαξε μέσα στη μνήμη του.
 -"Μάλλον θα ήταν ο βοηθός μου. Αν θυμάμαι καλά, ήταν ένας μέσος άνθρωπος χωρίς διακριτικά χαρακτηριστικά. Ούτε κοντός, ούτε ψηλός. Ένας μικρόσωμος και δυνατός θα μπορούσα να πω". Έσφιξε τα χείλη. "Ναι. Ή μάλλον όχι. Είμαι σίγουρος πως ήταν ο βοηθός μου".

 -"Πολύ ενδιαφέρον". Ο δόκτορας Μέλινγκερ είχε φανερά αναζωογονηθεί, καθώς οι λάμψεις της ειρωνικής διάθεσης που ακτινοβολούσαν στα μάτια του, αποκάλυπταν κάποια δραστική εσωτερική μεταμόρφωση. Το βάρος των εκνευρισμών και των απογοητεύσεων που τον βασάνιζαν τη τελευταία μέρα φαινόταν να έχει αναιρεθεί. "Αυτό σημαίνει δόκτορα Νόρμαντ ότι ολόκληρο το ίδρυμα έχει κινητοποιηθεί σε μια έρευνα για έναν άνθρωπο, που κανείς εδώ δεν θα τον αναγνώριζε, ακόμα και να τον βρίσκαμε; Με εκπλήσσετε αγαπητέ μου Νόρμαντ. Είχα την εντύπωση ότι είσαστε άνθρωπος της ψυχρής λογικής, αλλά στην έρευνά σας για τον Χίντον προφανώς χρησιμοποιείτε δυνάμεις του μυστηρίου".

 -"Μα κύριε διευθυντή, δεν είναι δυνατόν να περιμένετε να απομνημονεύσω το πρόσωπο του κάθε ασθενή...".

 -"Αρκεί... αρκεί!" Ο δόκτορας Μέλινγκερ σηκώθηκε κάνοντας μιαν εκφραστική χειρονομία και συνέχισε τους κύκλους του γύρω απ' το χαλί. "Όλ' αυτά είναι πολύ ανησυχητικά. Το σύνολο της σχέσης μας με τους ασθενείς πρέπει να εξετασθεί εκ νέου. Οι ασθενείς μας δεν είναι απρόσωπα μηδενικά, κύριοι. Είναι κάτοχοι μοναδικών και ζωντανών προσωπικοτήτων. Αν τους θεωρήσουμε απρόσωπα μηδενικά κι αποτύχουμε να τους περιβάλλουμε με προσωπικά χαρακτηριστικά, τότε γιατί μας εκπλήσσει που φαίνεται να εξαφανίζονται; Προτείνω να παραμερίσουμε τις επόμενες λίγες μέρες και να τις αφιερώσουμε σε μια προσεκτική επανεκτίμηση. Ας δούμε προσεκτικά όλες αυτές τις βολικές υποθέσεις που τόσο εύκολα κάνουμε". Παρακινημένος από τ' όραμα αυτό, ο δρ Μέλινγκερ προχώρησε στο φως που 'μπαινε από το παράθυρο, σαν να εκτιθόταν σ' αυτή τη νέα αποκάλυψη. "Ναι, αυτό είναι το καθήκον που 'ναι μπροστά μας τώρα. Απ' την επιτυχή του κατάληξη, θα αναδυθεί ένα νέο Γκρην Χιλ, ένα Γκρην Χιλ χωρίς σκιές και συνομωσίες, που ασθενείς και γιατροί θα στέκονται ο ένας μπροστά στον άλλο, με αμοιβαία εμπιστοσύνη κι υπευθυνότητα".

     Νεκρική σιγή επακολούθησε με τη κατάληξη αυτής της ομιλίας. Τελικά ο δόκτορας Ρέντπαθ καθάρισε το λαιμό του, απρόθυμος να διακόψει αυτή την υπέροχη επικοινωνία του δόκτορα Μέλινγκερ με τον εαυτό του.

 -"Κι ο Χίντον, κύριε";

 -"Ο Χίντον; Α, ναι". Ο δόκτορας Μέλινγκερ γύρισε και τους κοίταξε, σαν επίσκοπος που ετοιμάζεται να ευλογήσει το ποίμνιό του. "Ας δούμε τον Χίντον σαν επεξήγηση αυτής της διαδικασίας αυτοεξέτασης, ένα επίκεντρο της επανεκτίμησής μας".

 -"Ώστε η αναζήτηση θα συνεχιστεί, κύριε;" ρώτησε πιεστικά ο Ρέντπαθ.

 -"Φυσικά". Για μια στιγμή ο δόκτορας Μέλινγκερ αφαιρέθηκε. "Ναι, πρέπει να βρούμε τον Χίντον, είναι κάπου εδώ κοντά. Η ουσία του διαπερνά το Γκρην Χιλ, ένας απέραντος μεταφυσικός γρίφος. Λύστε τον κύριοι και θα 'χετε λύσει το μυστήριο της εξαφάνισής του".

     Για την επόμενη ώρα ο δόκτορας Μέλινγκερ βάδιζε μόνος στο χαλί, ζεσταίνοντας που και που τα χέρια, στη χαμηλή φωτιά στο τζάκι. Οι λιγοστές της φλόγες τυλίγονταν στο τζάκι σαν τις ιδέες που 'παίζανε γύρω από τη περιφέρεια του νου του. "Τουλάχιστον", σκέφτηκε, "βρέθηκε από μόνο του το μέσο για να ξεπεραστεί το αδιέξοδο". Ήταν πάντα σίγουρος ότι αυτή η εξαφάνιση του Χίντον, αντιπροσώπευε περισσότερα από ένα απλό πρόβλημα παραβίασης της ασφάλειας κι ότι αποτελούσε σύμβολο κάποιου σοβαρού παραπτώματος στα ίδια τα θεμέλια του Γκρην Χιλ. Συνεχίζοντας αυτές τις σκέψεις, ο δόκτορας Μέλινγκερ άφησε το γραφείο κι έκανε μια βόλτα στον από κάτω όροφο, όπου βρισκόταν το τμήμα διοίκησης. Τα γραφεία ήταν έρημα. Όλο το προσωπικό του κτιρίου έπαιρνε μέρος στην έρευνα.

     Περιστασιακά, οι γκρινιάρικες φωνές των ασθενών που απαιτούσαν το πρωινό τους, παρασύρονταν από τον ζεστό αέρα. Ευτυχώς οι τοίχοι ήταν παχείς κι οι τιμές που χρέωνε το άσυλο ήταν αρκετά υψηλές για να προλαμβάνουν την ανάγκη για υπερπληρότητα. Το άσυλο Γκρην Χιλ, με σύνθημα και κύριο πόλο έλξης: "Υπάρχει ένας Πράσινος Λόφος [Γκρην Χιλ], μακριά, πολύ μακριά", ήταν ένα απ' αυτά τα ιδρύματα που υποστηριζόταν από τα πλουσιότερα μέλη της κοινωνίας και στη πραγματικότητα παίζανε τον ρόλο των ιδιωτικών φυλακών. Σ' αυτά τα μέρη κλείνονταν όλοι αυτοί οι άχρηστοι κι άτυχοι συγγενείς των οποίων η παρουσία θα 'τανε, διαφορετικά βάρος ή στενοχώρια: χήρες φορτικές στους άσωτους γιους τους, ξεμωραμένες άγαμες θείες, ηλικιωμένοι εργένηδες ξάδερφοι, πλήρωναν το τίμημα για τις ρομαντικές τους απερισκεψίες -με δυο λόγια, όλοι αυτοί οι εγκαταλελειμμένοι απολεσθέντες του στρατού των προνομιούχων. Όσον αφορά τ' αφεντικά του Γκρην Χιλ, η μέγιστη ασφάλεια ερχότανε πρώτη κι η περίθαλψη, αν δινόταν κιόλας, ερχόταν σε δεύτερη μοίρα. Οι ασθενείς του δρ Μέλινγκερ, είχαν εξαφανιστεί εύκολα από τον κόσμο κι όσο καιρό παρέμεναν σ' αυτόν το μακρινό προθάλαμο της κόλασης, αυτοί που πλήρωναν τους λογαριασμούς ήταν ευχαριστημένοι. Όλα αυτά κάνανε την απόδραση του Χίντον ιδιαιτέρως επικίνδυνη.

     Μπαίνοντας από την ανοιχτή πόρτα του γραφείου του δόκτορα Νόρμαντ, ο δόκτορας Μέλινγκερ περιεργάστηκε με το γεμάτο περιέργεια βλέμμα του, το χώρο: Στο τραπέζι, ανοιγμένος βιαστικά, ήταν ένας ισχνός φάκελος, που περιείχε λίγα έγγραφα και μια φωτογραφία. Για μια στιγμή ο δρ Μέλινγκερ κοίταξε αφηρημένα στο φάκελο. Κατόπιν, μετά από μια επιφυλακτική ματιά στον διάδρομο, τον πήρε υπό μάλης και ακολούθησε αντίστροφα την αρχική του διαδρομή, ανεβαίνοντας την άδεια σκάλα.

     Έξω, στον περίβολο, οι ήχοι της έρευνας αντηχούσαν, με σβησμένο τον ήχο τους, από τα σκοτεινά σύδεντρα των ροδόδεντρων. Ανοίγοντας τον φάκελο στο γραφείο του, ο δρ Μέλινγκερ κοίταξε επίμονα την φωτογραφία, που 'τυχε να βρίσκεται αναποδογυρισμένη. Χωρίς να την ισιώσει, μελέτησε τα όμορφα χαρακτηριστικά. Η μύτη ίσια, το μέτωπο και τα μάγουλα συμμετρικά, τ' αφτιά λίγο υπερμεγέθη, αλλά στην αντεστραμμένη θέση το πρόσωπο έχανε κάθε σαφή ταυτότητα. Ξαφνικά, καθώς άρχισε να διαβάζει τον φάκελο, γέμισε με βαθιάν αίσθηση αγανάκτησης. Όλη αυτή η υπόθεση του Χίντον και τ' αβέβαια δικαιώματα που 'χεν αυτός ο άνθρωπος πάνω στη πραγματικότητα, τον κατάκλυζαν με μια βαθιά ναυτία.

     Αρνιόταν να δεχτεί πως αυτός ο άμυαλος σακάτης με τ' απρόσωπα χαρακτηριστικά, θα μπορούσε να 'ταν υπεύθυνος για τη σύγχυση και την αγωνία της προηγούμενης μέρας. Ήταν δυνατόν αυτά τα λιγοστά χαρτιά να καθιστούν αυτό το ισχνό άτομο να διεκδικεί πλήρως τη πραγματικότητα; Μορφάζοντας ελαφρά από το άγγιγμα του φακέλου στα δάχτυλά του, ο δόκτορας Μέλινγκερ τον μετέφερε στο τζάκι. Αποστρέφοντας το πρόσωπό του άκουγε με βαθιά ανακούφιση, καθώς οι φλόγες τρεμόσβηναν σύντομα και κόπαζαν.

 -"Αγαπητέ μου Μπουθ, περάστε μέσα. Σας ευχαριστώ που βρήκατε το χρόνο να έρθετε". Μ' αυτό τον χαιρετισμό, ο δόκτορας Μέλινγκερ τον πήγε στην καρέκλα πλάι στην φωτιά και του πρόσφερε την ασημένια του ταμπακέρα. "Υπάρχει κάποιο μικροζητηματάκι που θέλω να συζητήσω κι είστε ο μόνος που μπορεί να με βοηθήσει".

 -"Φυσικά, κύριε διευθυντή" τον διαβεβαίωσε ο Μπουθ. "Μεγάλη μου τιμή". Ο δόκτορας Μέλινγκερ κάθισε στη θέση του πίσω απ' το γραφείο. "Είναι μια πολύ περίεργη υπόθεση, μια απ' τις πιο ασυνήθιστες που συνάντησα ποτέ. Αφορά σ' έναν ασθενή υπό την επίβλεψή σας, αν δεν κάνω λάθος".

 -"Μπορώ να ρωτήσω τ' όνομα του, κύριε";

 -"Χίντον" είπε ο δόκτορας Μέλινγκερ, με μια κοφτή ματιά στον Μπουθ.

 -"Χίντον, κύριε";

 -"Έδειξες έκπληξη". Ο δόκτορας Μέλινγκερ συνέχισε πριν ο Μπουθ μπορέσει να απαντήσει. "Βρίσκω αυτή την αντίδραση ιδιαιτέρως ενδιαφέρουσα".

 -"Η έρευνα συνεχίζεται ακόμα" είπε αβέβαια ο Μπουθ, καθώς ο δόκτορας Μέλινγκερ έκανε μια παύση για να χωνέψει τις παρατηρήσεις του. "Φοβάμαι ότι δε βρήκαμε κανένα απολύτως ίχνος του. Ο δόκτορας Νόρμαντ νομίζει ότι πρέπει να ενημερώσουμε την...".

 -"Α, ναι ο δόκτωρ Νόρμαντ". Ο διευθυντής ξαφνικά ξαναζωντάνεψε. "Του ζήτησα να μ' ενημερώσει από τον φάκελο του Χίντον, όταν είναι ελεύθερος. Δόκτορα Μπουθ σας έχει περάσει από το νου πως ίσως κυνηγάμε λάθος θήραμα";

 -"Ορίστε κύριε...";

 -"Είναι πράγματι ο  Χ ί ν τ ο ν  αυτός που κυνηγάμε; Αναρωτιέμαι αν ίσως αυτή η έρευνα επισκιάζει κάτι άλλο, μεγαλύτερο και σημαντικότερο. Το αίνιγμα, όπως είχα αναφέρει χθες, που βρίσκεται στη καρδιά του Γκρην Χιλ και στου οποίου τη λύση πρέπει τώρα όλοι να αφοσιωθούμε". Ο δρ Μέλινγκερ γεύτηκε αυτές τις σκέψεις πριν συνεχίσει. "Δόκτορα Μπουθ, ας εξετάσουμε για λίγο τον ρόλο του Χίντον ή για να 'μαι πιο ακριβής το σύμπλεγμα των διαπλεκόμενων και των συναφών γεγονότων που εμείς έχουμε ταυτίσει με τον όρο Χίντον".

 -"Σύμπλεγμα, κύριε; Μιλάτε διαγνωστικά";

 -"Όχι Μπουθ. Αναφέρομαι τώρα στη φαινομενολογία του Χίντον, στην απόλυτα μεταφυσική του ουσία. Για να μιλήσω πιο απλά: Σου 'χει περάσει από το νου, πόσα λίγα ξέρουμε γι' αυτόν τον ασύλληπτο ασθενή, πόσον ανεπαρκή είναι τα ίχνη που 'χει αφήσει απ' την ίδια του την ταυτότητα";

 -"Πράγματι, κύριε διευθυντή", συμφώνησε ο Μπουθ. "Εγώ συνεχώς κατακρίνω τον εαυτό μου γιατί δε πλησιάζω με πιο πολύ ενδιαφέρον τον ασθενή".

 -"Καθόλου γιατρέ. Καταλαβαίνω πόσο απασχολημένος είστε. Έχω τη πρόθεση να κάνω μεγάλη αναδιοργάνωση στο Γκρην Χιλ και σας βεβαιώ πως η ακούραστη εργασία σας δε θα λησμονηθεί. Είμαι βέβαιος ότι θα σας ταίριαζε έξοχα μια ανώτερη διοικητική θέση". Καθώς ο Μπουθ ανακάθισε και το ενδιαφέρον του για τη συζήτηση αυξανότανε στο πολλαπλάσιο, ο δόκτορας Μέλινγκερ ανταπόδωσε τις ευχαριστίες του μ' ένα διακριτικό νεύμα. "Όπως έλεγα, γιατρέ, έχετε τόσους πολλούς ασθενείς, όλοι να φοράνε τις ίδιες στολές, να στεγάζονται στους ίδιους θαλάμους και γενικώς να ορίζονται οι ίδιες θεραπείες -είναι να εκπλήσσεσαι μετά που χάνουν την ατομική τους ταυτότητα; Αν μου επιτρέπετε, θα σας κάνω μια μικρήν εξομολόγηση" πρόσθεσε μ' ένα μικρό χαμόγελο. "Εγώ προσωπικά βρίσκω πως όλοι οι ασθενείς μοιάζουν ίδιοι. Ε λοιπόν, αν ο δόκτορας Νόρμαντ ή εσείς με πληροφορήσετε πως έγινε εισαγωγή ενός νέου ασθενή που λέγεται Σμιθ ή Μπράουν, αυτομάτως θα τον ντύσω με την στάνταρ στολή της ταυτότητας του Γκρην Χιλ, αυτά τα ίδια δίχως λάμψη μάτια και το χαλαρό στόμα, με τα ίδια απρόσωπα χαρακτηριστικά". Ο δρ Μέλινγκερ σταμάτησε να σφίγγει τα χέρια του κι έγειρε αποφασιστικά πάνω στο γραφείο. "Αυτό που υπαινίσσομαι γιατρέ, είναι πως ο ίδιος αυτόματος μηχανισμός λειτούργησε στη περίπτωση του λεγόμενου Χίντον κι ίσως περιβάλλατε ένα εντελώς ανύπαρκτο άτομο με το μύθο μιας προσωπικότητας".

     Ο δρ Μπουθ έγνεψε αργά με το κεφάλι του.

 -"Καταλαβαίνω κύριε. Υποψιάζεστε ότι ο Χίντον -ή ότι ως τώρα αποκαλούσαμε Χίντον- ήταν ενδεχομένως μια μπερδεμένη ανάμνηση ενός άλλου ασθενή". Δίστασε, γεμάτος αμφιβολία και μετά πρόσεξε ότι τα μάτια του δόκτορα Μέλινγκερ εστιαζόταν πάνω του με υπνωτική ένταση.

 -"Δόκτορα Μπουθ... Σας ρωτώ! Τι πραγματική απόδειξη έχουμε πως ο Χίντον κάποτε υπήρξε";

 -"Λοιπόν, κύριε, υπάρχουν τα...". Ο Μπουθ κοίταξε γύρω του αβοήθητος. "Τ' αρχεία στο τμήμα διοίκησης. Και το βιβλίο περιστατικών". Ο δόκτορας Μέλινγκερ κούνησε το κεφάλι του με μια πλατειά χειρονομία περιφρόνησης.
 -"Αγαπητέ μου Μπουθ, μιλάς γι' απλά κομμάτια από χαρτί. Αυτά δεν είναι απόδειξη για τη ταυτότητα ενός ανθρώπου. Μια γραφομηχανή θα επινοήσει ό,τι επιλέξεις εσύ. Η μόνη αναμφισβήτητη απόδειξη είναι η φυσική του ύπαρξη στο χωρόχρονο ή, ελλείψει αυτής, μιαν ανάμνηση από τη φυσική του παρουσία. Μπορείς να πεις τίμια πως είτε ο ένας, είτε ο άλλος όρος, πληρούνται";

 -"Όχι, κύριε. Νομίζω ότι δε μπορώ. Αν κι όντως μίλησα με ασθενή που θεωρούμε ότι ήταν ο Χίντον".

 -"Μα ήταν όμως αυτός"; Η φωνή του διευθυντή αντήχησε επίμονα. "Ψάξε στο μυαλό σου Μπουθ. Να είσαι ειλικρινής με τον εαυτό σου. Μήπως ήταν άλλος ασθενής αυτός που μίλησες μαζί του; Ποιος γιατρός παρακολουθεί ποτέ στενά και πραγματικά τους ασθενείς του; Πιθανότατα, απλά θα είδες τ' όνομα του Χίντον σε κάποια λίστα και θα τον φαντάστηκες να κάθεται μπροστά σου σα μια ακέραια σωματική υπόσταση, όπως η δικιά σου". Ένα χτύπημα ακούστηκε στην πόρτα. Ο δρ Νόρμαντ μπήκε μέσα στο γραφείο.
 -"Καλησπέρα κύριε διευθυντά".

 -"Α, ο δόκτωρ Νόρμαντ! Για πέρνα μέσα. Ο δόκτορας Μπουθ κι εγώ είχαμε μια πάρα πολύ διδακτική συζήτηση. Πραγματικά πιστεύω πως έχουμε βρει λύση στο μυστήριο της εξαφάνισης του Χίντον". Ο δόκτορας Νόρμαντ κούνησε το κεφάλι του επιφυλακτικά.
 -"Είμαι πάρα πολύ ανακουφισμένος κύριε. 'Αρχισα ν' αναρωτιέμαι αν θα πρέπει να ειδοποιήσουμε τις αρχές. Πάνε τώρα σχεδόν σαρανταοχτώ ώρες από...".

 -"Αγαπητέ μου Νόρμαντ, φοβάμαι ότι μάλλον δεν είστε ενημερωμένος. Όλη η στάση μας απέναντι στην υπόθεση Χίντον, έχει αλλάξει ριζικά. Ο δόκτορας Μπουθ με βοήθησε πολύ. Μιλούσαμε για τη πιθανότητα να βρεθεί ίσως κάποια διοικητική θέση γι' αυτόν. Έχετε τον φάκελο του Χίντον";

 -"Εεε... λυπάμαι, όχι κύριε" απολογήθηκε ο Νόρμαντ, ενώ η ματιά του μετακινήθηκε από τον Μπουθ στον διευθυντή. "Συμπεραίνω ότι θ' άλλαξε θέση προσωρινά. Έχω δώσει εντολή για προσεκτική έρευνα και θα τον λάβετε το ταχύτερο δυνατό".

 -"Ευχαριστώ Νόρμαντ, αν έχετε την καλοσύνη". Ο Μέλινγκερ πήρε τον Μπουθ από το μπράτσο και τον οδήγησε στη πόρτα. "Τώρα γιατρέ είμαι ευχαριστημένος από την αντίληψή σας. Θέλω από σας, να ρωτήσετε το προσωπικό της πτέρυγας, με τον τρόπο που σας ρώτησα εγώ. Σβήστε την ομίχλη των ψευδαισθήσεων που στροβιλίζει στα μυαλά τους. Προειδοποίηστε τους για τις αυταπάτες που αναμιγνύονται μ' άλλες αυταπάτες και που μπορούν να θεωρηθούν σα το πρόσχημα της πραγματικότητας. Υπενθυμίστε τους επίσης ότι χρειάζεται καθαρός νους στο Γκρην Χιλ. Θα εκπλαγώ ιδιαίτερα αν κανείς τους βάλει το χέρι στη καρδιά κι ορκιστεί πως ο Χίντον υπήρξε πραγματικά". Μετά που έφυγε ο Μπουθ, ο δόκτορας Μέλινγκερ γύρισε στο γραφείο του. Για μια στιγμή δε πρόσεξε τον βοηθό του. "Α, ναι, Νόρμαντ. Αναρωτιέμαι που είναι εκείνος ο φάκελος; Δεν τον έφερες";

 -"Όχι, κύριε. Όπως σας εξήγησα...".

 -"Καλά, δε πειράζει. Αλλά δε πρέπει να γινόμαστε απρόσεκτοι Νόρμαντ, πολλά διακυβεύονται. Καταλαβαίνετε ότι, χωρίς αυτό το φάκελο, δε θα γνωρίζαμε τίποτα σχετικά με τον Χίντον; Θα ήταν πάρα πολύ στενόχωρο".

 -"Σας βεβαιώνω κύριε, πως ο φάκελος..."

 -"Αρκεί Νόρμαντ, μη βασανίζεις τον εαυτό σου". O δόκτορας Μέλινγκερ έδειξεν αλεπουδίσιο χαμόγελο στον άγρυπνο Νόρμαντ. "Έχω τη μεγαλύτερη εκτίμηση για την αποτελεσματικότητα του διοικητικού τμήματος υπό την ηγεσία σας. Νομίζω πως είναι απίθανο να 'χει αρχειοθετηθεί λανθασμένα. Πέστε μου δρ Νόρμαντ, είστε σίγουρος ότι αυτός ο φάκελος υπήρξε ποτέ";

 -"Βεβαίως, κύριε" απάντησε ο Νόρμαντ αμέσως. "Φυσικά, δε τον έχω δει πραγματικά ο ίδιος, αλλά κάθε ασθενής στο Γκρην Χιλ έχει πλήρη προσωπικό φάκελο".

 -"Μα Νόρμαντ", είπε ευγενικά ο διευθυντής, "ο υπό συζήτησην ασθενής δεν είναι στο Γκρην Χιλ. Είτε υπάρχει, είτε όχι αυτός ο υποθετικός φάκελος, ο Χίντον δεν υπάρχει". Σταμάτησε και περίμενε. Τα μάτια του στένεψαν όπως τονε κοίταζε ο Νόρμαντ.

     Μια εβδομάδα αργότερα, ο δόκτορας Μέλινγκερ κάλεσε τη τελική σύσκεψη στο γραφείο του. Ήταν μια αξιοσημείωτα χαλαρή σύσκεψη. Οι υφιστάμενοί του ξάπλωναν αναπαυτικά προς τα πίσω, στις δερμάτινες πολυθρόνες, γύρω από τη φωτιά, καθώς ο δόκτορας Μέλινγκερ έγερνε πάνω από το γραφείο του, επιβλέποντας το σερβίρισμα του καλύτερού του σέρρυ.

 -"Λοιπόν κύριοι", τόνισε καταλήγοντας, "μπορούμε να κάνουμε ανασκόπηση της τελευταίας εβδομάδας, σα μια περίοδο μοναδικής ανακάλυψης των εαυτών μας, σαν ένα μεγάλο μάθημα για όλους μας, για να θυμόμαστε την αληθινή φύση των ρόλων μας στο Γκρην Χιλ, που είναι η αφοσίωσή μας στο καθήκον να ξεχωρίζουμε τη πραγματικότητα από την αυταπάτη. Αν οι ασθενείς μας καταδιώκονται από χίμαιρες, εμείς τουλάχιστον ας διατηρήσουμε απόλυτη καθαρότητα στο νου, αποδεχόμενοι την εγκυρότητα της κάθε πρότασης, όταν όλες μας οι αισθήσεις την επιβεβαιώνουν. Δείτε για παράδειγμα την υπόθεση Χίντον. Εδώ, από μια συσσώρευση λανθασμένων υποθέσεων, από ψευδαισθήσεις που στήριζαν άλλες ψευδαισθήσεις, χτίστηκε τεράστιο οικοδόμημα φαντασίας γύρω από την εντελώς μυθική ταυτότητα ενός ασθενή. Η φανταστική μορφή, που κατά κάποιο τρόπο δεν ανακαλύψαμε -μάλλον ήταν κάποιο λάθος δακτυλογράφησης των αρχείων- είχε το όνομα Χίντον και μεταγενέστερα εφοδιάστηκε με πλήρη προσωπική ταυτότητα, ένα προσωπικό θάλαμο, εφημερεύουσες νοσοκόμες κι ιατρούς. Τέτοια ήταν η επιβολή αυτού του υποκατάστατου κόσμου και τέτοια η συγκέντρωση λαθών, που όταν συστάλθηκε κι αποκαλύφθηκε η απουσία κάθε περιεχομένου πίσω από τη σκιά, το κενό που απόμεινε αυτομάτως ερμηνεύτηκε σαν απόδραση του ασθενούς". Ο δόκτορας Μέλινγκερ έκανε μια ρητορική χειρονομία, καθώς ο Νόρμαντ, ο Ρέντπαθ κι ο Μπουθ, έγνεφαν ότι συμφωνούσαν. Περπάτησε γύρω από το γραφείο και κάθισε στη θέση του. "Ίσως κύριοι είναι ευτυχής συγκυρία που παραμένω μακριά από τις καθημερινές υποθέσεις του Γκρην Χιλ. Δε διεκδικώ τιμές για μένα που μόνον εγώ υπήρξα αρκετά ανεπηρέαστος, για να μελετήσω τη πλήρη σημασία της εξαφάνισης του Χίντον και να συνειδητοποιήσω τη μόνη δυνατή εξήγηση: ότι ο Χίντον ουδέποτε υπήρξε!"

 -"Ένα λαμπρό συμπέρασμα" μουρμούρισε ο Ρέντπαθ.

 -"Αναμφίβολως" επανέλαβε ο Μπουθ σαν να 'ταν ηχώ.

 -"Μια βαθιά διορατικότητα" συμφώνησε ο Νόρμαντ. Ένα απότομο χτύπημα ακούστηκε στη πόρτα. Ζαρώνοντας τα φρύδια ο δόκτορας Μέλινγκερ το αγνόησε και ξανάρχισε το μονόλογό του.

 -"Σας ευχαριστώ κύριοι. Χωρίς τη βοήθειά σας, αυτή η υπόθεση, πως ο Χίντον δεν ήτανε τίποτε άλλο παρά μια συσσώρευση διοικητικών λαθών, δε θα 'χεν επιβεβαιωθεί ποτέ". Το χτύπημα στη πόρτα επαναλήφθηκε. Μια αδελφή νοσοκόμα εμφανίστηκε λαχανιασμένη.

 -"Συγγνώμη κύριε. Λυπάμαι που σας διακόπτω, αλλά..." Ο δόκτορας Μέλινγκερ έκανε μια χειρονομία σαν να απόδιωχνε τις απολογίες της.
 -"Δε πειράζει. Τί είναι";

 -"Μια επισκέπτρια δόκτορα Μέλινγκερ". Έκανε παύση καθώς ο διευθυντής περίμενε ανυπόμονα. "Η κυρία Χίντον, για να δει τον άντρα της".
    
Προς στιγμή δημιουργήθηκεν έκπληξη. Οι τρεις άντρες γύρω από τη φωτιά σηκώθηκαν όρθιοι, ξεχνώντας τα ποτά τους, ενώ ο δόκτορας Μέλινγκερ έμεινε ακίνητος στο γραφείο του. Απόλυτη σιγή έπεσε στην αίθουσα, που τη διατάραζε μόνο το ελαφρύ χτύπημα των γυναικείων τακουνιών, απ' έξω, στον διάδρομο. Ο δόκτορας Μέλινγκερ συνήλθε γρήγορα. Σηκώθηκε και μ' ένα βεβιασμένο χαμόγελο είπε στους συναδέλφους του:
 -"Να δει τον κύριο Χίντον; Αδύνατον. Ο Χίντον δεν υπήρξε ποτέ. Η γυναίκα πρέπει να υποφέρει από τρομερές παραισθήσεις. Χρειάζεται άμεση περίθαλψη. Φέρτε τη μέσα". Γύρισε προς τους συναδέλφους του. "Κύριοι, πρέπει να κάνουμε ότι μπορούμε για να τη βοηθήσουμε".

     Μείον δύο.
______________________________________________


James Graham Ballard
"Minus One" (1963)

Μετάφραση: Ηλίας Πολυχρονάκης

 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers