Πεζά

Ποίηση

Παραμύθια

Θέατρο-Διάλογοι

Δοκίμια

Ο Dali & Εγώ

Διαδικτύου

Εκδοθέντες

Κλασσικά

Λαογραφικά

Διασκέδαση

Πινακοθήκη

Εικαστικά

Λογο-Παίγνια

Σχόλια/Επικοινωνία

Φανταστικό

Ερωτική Λογοτεχνία

Γλυπτική

 
 

Διαδικτύου 

Κόκκινος Γιώργος: Σταγόνες Δροσιάς

 

                                   Γ Ι Ω Ρ Γ Ο Σ    Κ Ο Κ Κ Ι Ν Ο Σ

                                                

                             " 4 2    Σ Τ Α Γ Ο Ν Ε Σ    Δ Ρ Ο Σ Ι Α Σ "

_____________________________________________________


                     Αγάπη Αγνή

Αγάπη αγνή, αληθινή, απέραντη αγάπη
Βαπτίζεσαι βροχής βοή, βαλσαμικό βοτάνι
Γεμίζεις γη γαρύφαλα, γεννάς γιορτής γαρδένιες
Δύο διαμάντια διαλεχτά, δασκάλες δακρυσμένες.

Έναν έβγαλες έρωτα, έναν είπες ελπίδα
Ζηλέψαν ζευγαρώματα, ζωγράφισες ζαφείρια
Ήσαν ηλίου ηφαίστεια, ηδονική ηλιακτίδα
Θάλασσες θυσιάστηκαν, θανάτου θυμιατήρια.

Ινδάλματα ίσως ίλαρχου, ίδια ιππότη ινία (*)
Κατακτητής κατέλαβα, κάθε καρδιάς κηλίδα
Λάτρεψα λάμψης λάβαρα, λάφυρα λύπης, λεία
Μήτε μπιγόνιες μίσεψα, μήτε μικροστολίδια.

Νιώσαν νερό νεόσταλτο, νιώσανε νιότης νιάτα
Ξέσπασαν ξένοι, ξέμακρα, ξέφυγαν ξένα ξάρτια
Όραμα ονειρεύτηκα, οίκους ουράνιων όντων
Πλάσανε πλέον παράδεισο, προνομιούχων πόνων.

Ρόδα ροδιάς, ροδίσανε, ροδιάς ροδανθισμένης
Στέφανα συλλογίστηκα, στεριάς στιγματισμένης
Τέλος, τα τείχη τσάκισα, της τελευταίας τέχνης
Ύστερα ύφαλο ύψωσα, ύλης υπνωτισμένης.

Φιλιά φωτίζω φειδωλά, φεγγίζουν φάλτσο φάρο
Χείλη χλωμά, χιλιόμετρα, χάδια χορδών χωράω
Ψεύτικα ψήγματα ψυχής, ψυχορραγία ψευδίζουν
Ώστε ως ωχρά, ωφέλιμα ωστόσο, ωριμάζουν.

......................
(*) ινίον= αρχ.: μυϊκή δύναμη, σθένος, ιατρ. ορ.: πίσω μέρος του κρανίου,
......................

Αν Έρθεις

Αν έρθεις
θα πω στα πουλιά
να κελαϊδήσουν
και στα παιδιά
να τραγουδήσουν
μια μελωδία γλυκειά.

Θα κρατάω λουλούδια
με φιλιά και τραγούδια
να σε γεμίσω ευωδιές
να δω τα μάτια σου πάλι
για μένα να βγάζουν φωτιές
και να λάμπουν τον έρωτα.

Χωρίς μια λέξη
να μου λες πολλά
έστω για μία φορά
αν σε κρατήσω σφιχτά
να λατρέψω τα κάλλη σου
σαν είμαι μες στην αγκάλη σου.

Να φωνάξω το πάθος μου
να ομολογήσω το λάθος μου
και μια κουβέντα μικρή
να σου πω
πως με γεμάτη καρδιά
σ' αγαπώ
και πως θα μείνω
για πάντα μαζί σου
αν έρθεις.

Αστέρι Αν Είσαι

Και να που φως
απ' το παράθυρό μου μπαίνει
άξιζε ο χρόνος που έτρωγε η αναμονή
όλα ανθίζουν στολισμένα
κι απ' του έρωτα το μέλι
τώρα σταγόνες πέφτουνε
κι αλλάζει η ζωή.

Όλα τα φώτα
είναι της πόλης αναμμένα
στολίδια ίδια φωτεινά
σαν καρτερούν
εικοσιοκτώ χρόνια ολόκληρα
περίμεναν για σένα
και θα υπομένουν
και θα καρτερούν
μέχρι ώσπου λίγο τα μάτια σου
δάκρια να στάζουν
και θα περιμένουν
από τη συγκίνηση
λουσμένα να τα δούν.

Έχει ανθίσει όλη η πλάση
κι όπου πατείς
κι όπου σταθείς
σμίγουν τα πέλαγα
ο κόσμος να γιορτάσει
και τα μπουμπούκια στα κλαδιά
σε κρυφοκοιτούν.

Αστέρι αν είσαι
δως μου δύναμη να ζήσω
τα όμορφα χέρια
τύλιξε γύρω μου
πάρε με αγκαλιά
θέλω πριν έρθει το πρωινό
να σ' ανταμώσω
να γίνω ένα
με τ' αστέρια τα λευκά.

Ω, περιστέρια την αυγή
τραγούδι πιάστε
σμίξτε τα ρόδα με τα γιούλια
κι ένα στεφάνι φτιάξτε
κάντε το όνειρο ετούτο
να κρατήσει μια ζωή.

WEB MESSENGER

Απο τον Μάρτιο μιλώ
με μια εικόνα κι ένα σχέδιο
δεν έχω δει, τα λαμπερά μαλλιά της
μήτε τα χείλη της, τα ροδοκόκκινα.

Η επικοινωνία, έχει μπατάρει
και η στεριά, φαίνεται μέσα απο καλώδια.

Κι αν τ' όνομά σου το γνωρίζω
τα μάτια σου δε βλέπω
αν πλέουν, σε περιβόλι γκρίζο.

Μία φατσούλα είναι που κλαίει
μα, γιατί κλαις φατσούλα μου;

Τα δάκρυά σου, δεν πλημμυρίζουν
ούτε το στόμα, μήτε τα μάτια σου
ψυχρή κι απρόσωπη εικόνα
μία απρόσιτη οθόνη, είναι το βλέμμα σου
κι η φαντασία να πλάθει όνειρα
πως τάχα είσαι το κορίτσι μου
και περιμένω να σε δω, για έναν αιώνα.

Μα, γιατί κλαις λατρεία μου;

Τα γράμματά σου τα γνωρίζω
στο πληκτρολόγιο τα κατέθεσες
μες στη ψυχή σου, ν' αρμενίζω
κάθε παράθυρο μικρό, μα ατελείωτο
ένα απέραντο λιμάνι, η αγκαλιά σου
είναι χιλιόμετρα πολλά, τα όνειρά σου
και δε χωράνε στον παγκόσμιο ιστό.

          Φως Του Δειλινού

Δεν είμαι αγέρας, είμαι στάλα της βροχής
είμ' αδερφός της καταχνιάς, στη καταιγίδα
τα όνειρά μου, τα παράτησα νωρίς
και σαν παιδιά ορφανά, γυρεύουν την ελπίδα.

Τα 'χω αφήσει, σε μια γέρικη εκκλησιά
και τα ποτίζω με το δάκρυ μου, τα βράδια
σαν ναυτικός, που δε λησμόνησε στεριά
κι όλου του κόσμου τα πανέμορφα πετράδια.

Δεν είμαι άστρο, είμαι φως του δειλινού
ένα βλαστάρι ξένης γης, σ' άλλη πατρίδα
είμαι κομμάτι ενός ναού, μικρό κερί
που λιώνει κάθε Σαββατόβραδο, απο πίκρα.

Έχω πονέσει κι έχω κλάψει για πολλά
μα δε λυπήθηκα, για κείνα που 'χω ζήσει
κι αμα το ήθελε, μια νύχτα η καρδιά
φωνή θα έβγαζε, η ψυχή, για να μιλήσει.

Είμαι φτωχός, ένας αλήτης του καιρού
και σαν ζητιάνος, την αγάπη μου γυρεύω
ψάχνω μια στάλα ευτυχίας, να γευτώ
ένα Θεό και σαν πιστός, να τον λατρεύω.

Θέλω τα όνειρα που σκόρπισα, να βρω
για να τα δω, πως έχουν τώρα μεγαλώσει
κι αν δεν κατάφεραν να ζήσουν, θα χαρώ
αν ένας φίλος, τα δικά του, θα μου δώσει.

Στιγμές

Μικρές
μικρούλικες
στιγμούλες
ευτυχίας
σ' ένα μπολ
απο γαλάζιο
του βυθού πλαγκτόν
σταλίτσες πλάνας
ερωτιάρας αμαρτίας
στάλες λαγνείας
ευαισθησίας
και λατρείας
κομμάτια γέρικου
ξεθωριασμένου παζλ
κι αν λείπουν κάποια
τι μας πειράζει
τα συμπληρώνουν
οι κατάλληλες
οι πιο αυθόρμητες ματιές
μνήμες του σήμερα
του αύριο ή του χθες
κι είναι μονάχα
της αλήθειας οι πληγές
μα δε μιλάνε
δεν απαντάνε σαν κλαίς
ούτε ματώνουν
ούτε κρυώνουν
λίγο πονούν μονάχα
και της καρδιάς
τους χτύπους
φαρμακώνουν

κι είναι περίεργο
που 'ναι
οι πιο όμορφες
κραυγές
φωτογραφίες
του χθες
μικρές
μικρούλικες
στιγμές...

-----------------------------------------------------------------------
     Μερικά κομμάτια από τη ποιητική συλλογή του Γιώργου Κόκκινου, "42 Σταγόνες Δροσιάς".
-----------------------------------------------------------------------

       Ελένη

Σ' έλουσε ο ήλιος

στα χρυσαφένια σου μαλλιά

οι ακτίδες παίζουν

παιχνίδι στ' όνειρο, Ελένη

κι εσύ, αρχόντισσα του κάστρου

ποιόν περιμένεις να φανεί;

τα χρόνια τρέχουνε στα μάτια σου

μ' αόρατα άλογα, οι ανέμοι

σε μια κλωστή αγκιστρωμένη

γλυκά κεράσια

όπως γυαλίζουνε τα χείλη σου

βγες από τ' όνειρο, Ελένη

μια νέα ζωή σε περιμένει

τρέχα να φέρεις την ελπίδα

μα να κρατάς τη καταιγίδα

σ' ένα μπουντρούμι φυλαγμένη

στο πιο στενό κελί σου, κλείσ' τη

και βρες του ήλιου

την πιο όμορφη ακτίδα

εσύ, πριγκίπισσα των κύκνων

μ' άσπρα φτερά, τ' αστέρια μέτρα

πέτα μακριά κι από τα ίχνη

γαλάζιου ορίζοντα

σ' έλουσε ο έρωτας, Ελένη

τί με κοιτάς απορημένη;

είναι η αλήθεια

που στα μάτια σου τη κοίταξα.

 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers