Πεζά

Ποίηση

Παραμύθια

Θέατρο-Διάλογοι

Δοκίμια

Ο Dali & Εγώ

Διαδικτύου

Εκδοθέντες

Κλασσικά

Λαογραφικά

Διασκέδαση

Πινακοθήκη

Εικαστικά

Λογο-Παίγνια

Σχόλια/Επικοινωνία

Φανταστικό

Ερωτική Λογοτεχνία

Γλυπτική

 
 

Διαδικτύου 

Τ. 'Αννα: Της ...'Αννας

 

Στη Κουζίνα Του Σπιτιού...

Μια παλιά πετσέτα γαριασμένη
Στο καρφί θα περιμένει
Αιώνες ξεχασμένη
Κρεμασμένη ψυχή, αφημένη

Λιγοστό νερό η βρύση στάζει
Σκουριασμένος νεροχύτης
Θαρρείς πως είσαι λύτης
Σ' ένα χρόνο που αργά ρημάζει

Το σαπούνι σα παλιώσει, πέτρα
Θα γενεί και δε ξεπλένει
Μυαλό-ψυχή μπλεγμένη
Η φυγή με του κορμιού τη δέστρα

Μια ανάγκη, χώρο σου αλλάζει
Και ντιβάνι σ' αμπαλάρει
Στο λευκό μαξιλάρι
Τη κραυγή, με πούπουλα σκεπάζει...
                                                                12/04/06
       "Είναι Ώρες..."

Είναι ώρες που πονάνε
Με σιωπές που αλυχτάνε
Είκοσι διαμάντια σκίζουν
Σα τον πόθο δεν θυμίζουν
Από μέσα μόνο σκίζουν

Την ψυχή φοράς, ριχτό, παλιό, σακάκι
Ίσα να σταθεί, στη πλάτη σου, λιγάκι
Και με μάτια, σφαλιστά και στεγνωμένα
Βλέμματα σκορπάς, βαθιά και λυπημένα

Βήματα βαριά, παραπατάς, σαράκι
Ποιο κορμί, θαρρείς γεμίζει, το τασάκι
Σαν το στήθος σου, πονά, καρδιά, τη φτύνεις
Στο ζεμπέκικο λυγάς και νάμα δίνεις

Είναι ώρες που γυρνάνε
Με τραγούδια που πονάνε
Το κορμί σηκώνεις-πέφτει
Σε όποια μάντρα έχει
Πάνω της γυαλιά... 'κει πέφτει.

Την ψυχή ριχτό φοράς, παλιό, σακάκι
Ίσα να σταθεί, στη πλάτη σου, λιγάκι
Σαν το στήθος σου πονά, καρδιά ξεσκίζεις
Στο ζεμπέκικο λυγάς και νάμα πίνεις

          Καράβια...

Δεν έχω τίποτα να πω,
Δεν έχω μέρα, ήλιο, ούτε φως...
Δεν έχω νύχτα...
Μονάχα κύμα
Και μία φουσκοθαλασσιά...

Το κλείστρο φτιάχνει τοίχο
Και τα νεύρα μου στον ήχο
Με ξυπνούν και με ταράζουν
Σαν καράβια που αράζουν
Νήμα ούτε ένα τα βαστά

Δεν έχω φεύγω να σας πω
Δεν έχω ήμουν, τώρα, ούτε βιός
Μια μέρα ήμουν...
Τα φύλλα κλείνουν
Σαν δύο πατζούρια παλιά...

Στον ίστρο δένω μίτο
Για τα ίσως και τον χτύπο
Που ξυπνούν και σε ταράζουν
Σαν καράβια που αράζουν
Δίχως κάποιος κάποιον να βαστά...

                   Σκιά...

Ράγισε ο άργυρος που έβαλε για μάσκα
Απάνω στο μισό του πρόσωπο, ανάμεσα στα μάτια
Και χύθηκε ο χρυσός το πύoν της ψυχής του
Βουβό εκμαγείο έμεινε στη δίψα της ιαχής του

Ήτανε σαν άνεμος που γύρναγε στο χώρο
Και φόβο τον φωνάζανε, ζώο τρελό και αιμοβόρο
Σαν άδειασε και άπλωσε τους χτύπους της καρδιάς του
Σκιά για πάντα έμεινε στο χρόνο της σκλαβιάς του

Μέρα δεν τον σκέπαζε, η νύχτα δεν αρκούσε
Μονάχα λες πως μέτραγε, για κάτι που αργούσε
Στο άδειο του κοιτάζοντας, οι ώρες, τα λεπτά του
Και στ' άδικο που χάριζε φτερά απ' τα φτερά του
                                                                                 16/02/06
 Κόκκινα Παπούτσια...

Ξανά τα πράσινα θα βάλω...
Επειδή δεν τα γουστάρω
Και στους δρόμους θα γυρίσω
Δυο πακέτα θα καπνίσω

Εμείς, δυο πλάσματα του ένα...
Ποιο κακό μας βάζει τέρμα
Και στα πέρατα του χρόνου
Μας σκορπά του τόσου πόνου

Κερνούσες σέρτικο τσιγάρο...
Βρε καρδιά, δεν πάει άλλο
Στο ντουνιά πώς να χωρέσω
Που μ' αρέσεις και σ' αρέσω

Θα βάψω κόκκινο το δέρμα...
Στα παπούτσια μου για σένα
Να με φέρουνε στο σπίτι
Μα να φταιει μάγου δίχτυ

Ξανά τα μάτια σου θα βάλω...
Και θα 'ρθω για να ρεφάρω
Με τσιγάρο μες στα χείλη
Σαν την πιο δικιά σου ύλη

Εμείς, δυο πλάσματα του ένα...
Ποιο κακό μας βάζει τέρμα
Και στα πέρατα του χρόνου
Μας σκορπά του τόσου πόνου
                                                           21-02-06
Προχωράς...

Γλυκέ μου
Θησαυρέ μου
Κανείς δεν σε κατάλαβε, κανείς
Πώς τρυπάς με το καρφί
Σώμα και ψυχή
Την ελέγχεις τη παιδεύεις
Τη πονάς και την ισιώνεις
Προχωράς...

Αγέρα
Ουρανέ μου
Σκεπάζεις με πανιά πειρατικά
Μαύρα δήθεν φθονερά
Σώμα και ψυχή
Να την κρύψεις να μη δείξεις
Πως πονάς κι ας προχωράς, αχ
Προχωράς...

Φεγγάρι
Πονεμένο
Γελάς και κλαις, δοξάζεις γιατί ζεις
Νύχτα μέρα προκαλείς
Σώμα και ψυχή
Όλο σπρώχνεις, να τεντώνεις
Αγαπάς όμως παγώνεις
Προχωράς...

Και προχωράς...

             Σαν...

Μα σαν η θλίψη άρωμα δεν έχει
Και πρόσωπο η ώρα
Σιωπή τις νύχτες δίχως έκφραση σα μένει
Κι η μέρα μες απ' το νάιλον, λεπτά σαν ανασαίνει
Φύλλο άφυλο, πως μοιάζ' η χώρα...

Και δεν περνά η ώρα...
Δεν περνά... δεν περνά...

Και πρέπει δίχως χρώμα στη χαρά τους
Αδιάφορα 'ναι όλα
Και όσα κάποτε ορίζαν τις φυγές σου
Κι αυτά ρουτίνα, ανιαρά, κάθε μέρας διαδρομές σου
Γεύση άγευστη ζωή σαν φόλα

Αδέσποτη μια ώρα
Δεν περνά... δεν γερνά...

Μα σαν ο χρόνος χτύπο δεν απέχει
Λεπτά στιγμές σαν δώρα
Οι μνήμες κλέβουν της ζωής σου το αντέχει
Σαν κλέβεις ένα κόκκο άμμου από 'κείνη και ας έχει
Ώρες άχρονες, πηγές του τώρα

Διψάς για μία φόρα
Μα στεγνά... στεγανά...

Και σαν η θλίψη άρωμα δεν έχει
Αδιάφορα 'ναι όλα
Σιωπή τις νύχτες δίχως έκφραση σα μένει
Κι η μέρα μες απ' το νάιλον, λεπτά σαν ανασαίνει
Γεύση άγευστη, ζωή σα φόλα

Αδέσποτη μια ώρα
Δεν γερνά... στα στεγνά...

Τ' Όνειρο...

Ροδόσταμο, γλυκόξινο
Στη σκέψη, η ματιά σου
Απόκαμα με τ' όνειρο,
Και βρέθηκα μακριά σου

Φωτιές φασμάτων,
Φανερώνουν
Φτερά τις φλέβες
Φαρμακώνουν

Αφέντης, νοικοκύρης μου
Ο νους, που με κοιμίζει
Πλανεύτρα κι αγιαστήρι μου,
Ψυχή στο μετερίζι

Τελώ ταράσσει,
Τετμημένες
Τεπές τρενάρει,
Τεταγμένες

Ζαφείρι, κυανοπόρφυρο
Οικόσημο, κρυμμένο
Διαμάντι κόβει τ' όνειρο,
Ψηλά σ' εχώ βαλμένο

Τελώ φασμάτων,
Τεταγμένες
Φτερά ταράσσουν,
Φλέβες

Ροδόσταμο, γλυκόξινο
Στη σκέψη, η ματιά σου
Απόκαμα με τ' όνειρο,
Και βρέθηκα μακριά σου...

 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers