Πεζά

Ποίηση

Παραμύθια

Θέατρο-Διάλογοι

Δοκίμια

Ο Dali & Εγώ

Διαδικτύου

Εκδοθέντες

Κλασσικά

Λαογραφικά

Διασκέδαση

Πινακοθήκη

Εικαστικά

Λογο-Παίγνια

Σχόλια/Επικοινωνία

Φανταστικό

Ερωτική Λογοτεχνία

Γλυπτική

 
 

Φανταστικό 

Brown Fredric: Κουκλοθέατρο

 

     
  Φρέντρικ Μπράουν
                                               Βιογραφικό

     Ένας από τους πιο ευφυείς αμερικάνους συγγραφείς εγκλήματος και μυστηρίου, δημοσίευσε κι Επιστημονική Φαντασία, που ξεπερνά κατά πολύ τα όρια της απλής μυθιστοριογραφίας. Οι πλοκές του ήταν ευρηματικές και χρησιμοποίησε συχνά χιούμορ και παραδοξότητα. Τη τεχνική του χαρακτηρίζει, εκτός του χιούμορ, μια λεπτότατη ειρωνεία. Αρκετές από τις ιστορίες του παίξανε με το θέμα νου και πραγματικότητας -τι είναι πραγματικό και τι αποκύημα της φαντασίας. Επίσης έγραψε επεισόδια για τη τηλεοπτική σειρά του Alfred Hitchcock.
     Γεννήθηκε στο Σινσινάτι του Οχάιο, στις 29 Οκτώβρη 1906, σπούδασε στο εκεί νυχτερινο πανεπιστήμιο και για 1 χρόνο, στο κολέγιο Αννόβερο της Ιντιάνα. Στο διάστημα 1924-36 ήταν υπάλληλος γραφείου κι έπειτα διορθωτής δοκιμίων που θα πηγαίνανε για εκτύπωση για λογαριασμό του περιοδικού Μιλγουόκι. Έγινε επίσης μέλος της λέσχης Fictioneers του Μιλγουόκι, μαζί με τον Robert Bloch (Σημ: θ' ακολουθήσει στο Στέκι παρουσίασή του, είναι ο συγγραφέας του "Ψυχώ"), ο οποίος του παρουσίασε το 1977, συλλογή ιστοριών του.
     Από το 1929 ως το 1947 ήτανε παντρεμένος με τη Helen Ruth κι είχανε 2 γιους. Μετά το διαζύγιο ξαναπαντρεύτηκε, το 1948, την Elizabeth Charlier και ζήσανε στο Taos του New Mexico. Μετά από το 1947, επίσης, αποφάσισε ν' ασχοληθεί αποκλειστικά και μόνο με τη συγγραφή. Συνήθως περνούσε τ' απογεύματα στο τοπικό μπαράκι με τους φίλους κι έγραφε τη νύχτα, μερικές από τις καλύτερες ιστορίες του.
     Χαρακτηρίστηκε σαν μεγαλοφυΐα του είδους. Όπως οι περισσότεροι, άρχισε τη σταδιοδρομία του σα συγγραφέας της λεγόμενης, "φτηνής" λογοτεχνίας (pulp fiction) τις 10ετίες '30-'40. Το 1936 δημοσιεύει μερικές χιουμοριστικές εμπορικές ιστορίες στον Τύπο και για μερικά χρόνια μετά έγραφε αστυνομικά. Το 1941 άρχισε να κερδίζει φήμη με παράξενες ιστορίες του ...αγνώστου, ΕΦ. Μετά από εμπειρία περίπου 300 σύντομων ιστοριών, δημοσίευσε το 1ο πλήρες μυθιστόρημα: "Mythic Clipjoint" (1947) και κέρδισε το Βραβείο EDGAR, καλυτέρου μυθιστορήματος πρωτο-εμφανιζόμενου, αμερικάνου συγγραφέα μυστηρίου. Μεταξύ των καλύτερων και δημοφιλών ιστοριών του είναι το "Screaming Mimi" (1949). Οι καλύτερές του υπάρχουνε στη συλλογή: "Angels & Spaceships" (1954).
     Πέθανε στις 11 Μάρτη 1972 και στα μέσα της 10ετίας του '80, ο εκδότης Dennis McMillan συγκέντρωσε κι εξέδωσε σε τόμους, όλες τις μέχρι τότε, διάσπαρτες ιστορίες του.

_________________________________________________________________

     Η Φρίκη ήρθε στο Τσέρυμπελ νωρίς το απόγευμα μιας αβάσταχτα ζεστής αυγουστιάτικης μέρας. Αλλά ίσως αυτό να είναι πλεονασμός. Kάθε αυγουστιάτικη μέρα στο Τσέρυμπελ της Αριζόνα είναι αβάσταχτα ζεστή. Το Τσέρυμπελ βρίσκεται στο 89ο χιλιόμετρο της Εθνικής Οδού, περίπου 64 χιλιόμετρα νότια του Τάξον και 48 χιλιόμετρα βόρεια από τα σύνορα του Μεξικό. Αποτελείται από δυο βενζινάδικα, ένα από κάθε πλευρά του δρόμου, για ν' αρπάζουν τους ταξιδιώτες απ' όποια μεριά και αν πηγαίνουν, ένα μπακάλικο, μια ταβέρνα με άδεια να πουλά μόνο μπύρα και κρασί, ένα εμπορικό, παγίδα για τους τουρίστες που δε μπορούν να περιμένουν μέχρι να φτάσουνε στα σύνορα για ν' αρχίσουν ν' αγοράζουν ριγωτές κάπες και «χουαράτσες», ένα ερημωμένο μαγαζί που πούλαγε χάμπουργκερ και μερικά λασπόσπιτα, κατοικημένα από Μεξικανοαμερικάνους που δουλεύουν στο Νογκάλες, τη νότια μεθοριακή πόλη και που, ένας θεός ξέρει γιατί, προτιμούν να ζουν στο Τσέρυμπελ και να πηγαινοέρχονται από το ένα μέρος στο άλλο, μερικοί με μοντέλο Φορντ Τ. Η πινακίδα στο κεντρικό δρόμο γράφει: Cherrybell, Pop. 42, αλλά η πινακίδα υπερβάλλει. Ο Ποπ πέθανε πέρυσι -ο Ποπ 'Αντερς, που κράταγε το έρημο πια μαγαζί για χάμπουργκερ- κι ο σωστός αριθμός θα 'πρεπε να 'ναι 41.
     Η Φρίκη ήρθε στο Τσέρυμπελ καβάλα σ' ένα γάιδαρο, μ' οδηγό ένα παλιοβρωμιάρη γκριζογένη χρυσοθήρα -ποντικό της ερήμου, που αργότερα είπε ότι τον λένε Νταίηντ Γκραντ. Το όνομα της Φρίκης ήτανε Γκαρβάν. Το ύψος του ξεπέρναγε τα 2.70, αλλά ήτανε τόσον αδύνατος, σχεδόν σα κλαράκι, που το βάρος του θα 'φτανε-δε θα 'φτανε τα 45 κιλά. Το γέρικο γαϊδούρι του Νταίηντ τονε σήκωνε άνετα, παρά το γεγονός ότι τα δυο του πόδια σέρνονταν στην άμμο. Αν και σέρνονταν πάνω από 80 χιλιόμετρα -όπως αποδείχτηκεν αργότερα- τα παπούτσια του, που μοιάζανε περισσότερο με κοθόρνους, δεν είχαν υποστεί τη παραμικρή φθορά. Τα παπούτσια του ήταν όλο κι  όλο το ντύσιμό του, αν εξαιρέσουμε κάτι που θα μπορούσε να 'ναι μαγιό σε γαλάζιο χρώμα αβγού τσίχλας. Αλλά δεν ήταν οι διαστάσεις που τον έκαναν φριχτό στη θέα. Ήταν το δέρμα του. Φαινότανε κόκκινο. Ματωμένο, σαν να τον είχανε γδάρει ζωντανό κι έμεινε για δέρμα η ματωμένη εσωτερική επιφάνεια. Το κρανίο και το πρόσωπό του ήταν εξίσου στενά και μακρουλά, παρ' όλ' αυτά έμοιαζε μ' άνθρωπο ή τουλάχιστον μ' ανθρωποειδές, εκτός αν λάβουμε υπ' όψη μας τέτοιες μικρολεπτομέρειες, όπως τα γαλάζια στο χρώμα του αβγού τσίχλας, μαλλιά του, που ταίριαζαν με το μαγιό του ή όπως τα μάτια κι οι μπότες του. Ανοιχτά γαλάζια και κόκκινες σαν αίμα.
     Ο Κάζεϋ, ο ιδιοκτήτης της ταβέρνας, ήταν ο πρώτος που τους είδε να 'ρχονται διασχίζοντας τη πεδιάδα, ακολουθώντας την οροσειρά προς την ανατολή. Βγήκε στο κατώφλι της πίσω πόρτας της ταβέρνας του για να ανασάνει λίγο δροσερό, έστω ζεστό, αέρα. Τότε βρίσκονταν περίπου ένα χιλιόμετρο μακριά και μπορούσε να δει την έκδηλη παραξενιά της μορφής που πήγαινε καβάλα στο γάιδαρο. Σ' αυτή την απόσταση, μόνο τη παραξενιά. Η Φρίκη ήρθε μόνο όταν πλησίασαν. Ο Κάζεϋ έμεινε χάσκοντας μέχρι που το παράξενο τρίο έφτασε σ' απόσταση μισού χιλιομέτρου. Τότε άρχισε να τους πλησιάζει αργά. Υπάρχουν άνθρωποι που το βάζουν στα πόδια στη θέα του άγνωστου, άλλοι που προχωρούν να το συναντήσουν. Ο Κάζεϋ προχώρησε να το συναντήσει.
     Έτσι λίγο πιο έξω, καμιά διακοσαριά μέτρα από το πίσω μέρος της μικρής ταβέρνας, τους συνάντησε. Ο Νταίηντ Γκραντ σταμάτησε κι έριξε χάμω το σκοινί που τράβαγε το γάιδαρο. Το ζώο στάθηκε ακίνητο και χαμήλωσε το κεφάλι. Ο άνθρωπος-κλαρί δε χρειάστηκε να σηκωθεί παρά μόνο να πατήσει γερά στη γη και να σταθεί μ' ανοιχτά τα πόδια πάνω από το γαϊδούρι. Πέρασε το ένα πόδι του πάνω από το ζώο και στάθηκε ένα λεπτό στηρίζοντας τα χέρια του στην πλάτη του γαϊδουριού, έπειτα κάθισε πάνω στην άμμο.
 -«Πλανήτης με μεγάλη βαρύτητα», είπε. «Δε μπορώ να σταθώ πολλή ώρα».
 -«Μπορεί φέρει νερό γαϊδούρι;» ρώτησε τον Κάζεϋ ο χρυσοθήρας. «Πρέπει πολύ διψάει τώρα. Εγώ άφησε παγούρια νερό, άλλα πράγματα, μπορέσει ζώο σηκώσει...» Έδειξε με το δάχτυλο τη κοκκινογάλαζη Φρίκη.
     Ο Κάζεϋ μόλις τώρα άρχισε ν' αντιλαμβάνεται ότι ήτανε πράγματι Φρίκη. Από μακριά ο χρωματικός συνδυασμός ήταν μόνο σε μικρό βαθμό αποτρόπαιος, αλλά από κοντά το δέρμα του ήταν άγριο, φαινόταν να 'χει φλέβες στην επιφάνεια, έμοιαζε υγρό, αν και δεν ήταν και, διάολε, πράγματι το δέρμα του ήταν σα γδαρμένο, το μέσα-έξω. Ή απλώς γδαρμένο, τέρμα. Ο Κάζεϋ δεν είχε δει ποτέ του κάτι τέτοιο κι ευχόταν να μη ξανάβλεπε ποτέ. Ο Κάζεϋ ένιωσε κάτι πίσω του και γύρισε να κοιτάξει πάνω από τον ώμο του. Κι άλλοι είχαν δει κι έρχονταν, αλλά πιο κοντά του, σε απόσταση 100 μέτρων, βρίσκονταν δυο παιδιά.
 -«Muchachos» φώναξε. «Agua por el burro. Un pozal. Pronto» (Παιδιά! Νερό για το γαϊδούρι. Ένα κουβά. Γρήγορα). Ξανακοίταξε μπροστά του, κι είπε: «Τι...; Ποιος...;»
 -«Εγώ Νταίηντ Γκραντ», είπε ο χρυσοθήρας, απλώνοντας το χέρι του, που ο Κάζεϋ κράτησε αφηρημένα. Μετά τη χειραψία, τέντωσε το χέρι του πάνω από τον ώμο του ποντικού της ερήμου κι έδειξε το πράγμα που καθόταν στην άμμο. «Τ' όνομά του Γκαρβάν, όπως μου λέει. Είναι κάτι αλλόκοτο και κάτι σαν υπουργός».
     Ο Κάζεϋ χαιρέτησε με μια κίνηση του κεφαλιού του τον άνθρωπο - κλαρί κι ευχαριστήθηκε που κι αυτός τον χαιρέτησε μ' ένα γνέψιμο, αντί ν' απλώσει το χέρι του.
 -«Είμαι ο Μάνουελ Κάζεϋ», είπε. «Τι εννοεί, κάτι αλλόκοτο»; Η φωνή του ανθρώπου-κλαριού ήταν απροσδιόριστα βαθιά και παλλόμενη.
 -«Είμαι εξωγήινος. Και με πλήρη εξουσιοδότηση».
     Παραδόξως, ο Κάζεϋ ήταν σχετικά μορφωμένος άνθρωπος και κατάλαβε και τις δυο προτάσεις. Προφανώς ήταν ο μόνος στο Τσέρυμπελ που θα μπορούσε ν' αντιληφθεί το νόημα της δεύτερης. Λιγότερο παράδοξο, αν λάβουμε υπόψη μας το παρουσιαστικό του ανθρώπου-κλαριού, είναι που τις πίστεψε και τις δυο.
 -«Τι μπορώ να κάνω για σας, κύριε;» ρώτησε. «Αλλά πριν απ' όλα, ας τραβηχτούμε στη σκιά».
 -«Όχι, ευχαριστώ. Κάνει λίγο περισσότερη ψύχρα από ότι μου 'χανε πει, αλλά νιώθω αρκετά άνετα. Η θερμοκρασία σας αντιστοιχεί μ' ένα δροσερό ανοιξιάτικο απόγευμα στον πλανήτη μου. Κι όσο για το τι μπορείτε να κάνετε για μένα, μπορείτε να ενημερώσετε τις αρχές για την άφιξή μου. Πιστεύω ότι θα τις ενδιαφέρει».
     Λοιπόν, σκέφτηκε ο Κάζεϋ, από καθαρή σύμπτωση έπεσε πάνω στον πιο κατάλληλο άνθρωπο, τουλάχιστον σε απόσταση 30 χιλιομέτρων. Ο Μάνουελ Κάζεϋ ήταν μισό Ιρλανδός, μισό Μεξικάνος. Είχεν έναν ετεροθαλή αδερφό που ήταν μισό Ιρλανδός και μισό Αμερικάνος κι ο ετεροθαλής αδερφός του ήταν σμήναρχος στην Αεροπορική Βάση Νταίηβις Μόνθαν, στο Τάξον.
 -«Ένα λεπτό, κύριε Γκαρβάν», είπε. «Θα τηλεφωνήσω αμέσως. Μήπως εσείς κύριε Γκραντ θέλετε να 'ρθετε μέσα
 -«Όχι, ντεν πειράζει. Εγώ κάθε μέρα έξω. Και Γκαρβάν είπε αν μείνει εγώ διαρκώς μαζί του, όσο τελειώσει δουλειά του, δώσει εμένα κάτι πολύτιμο. Κάτι ... ληκτρονικό...»
 -«Ένα φορητό ηλεκτρονικό ανιχνευτή μεταλλευμάτων που λειτουργεί με μπαταρία», είπε ο Γκαρβάν. «Ένα απλό μηχανηματάκι που εντοπίζει την παρουσία μεταλλεύματος σ' απόσταση 3 χιλιομέτρων, καθορίζει το είδος, το βαθμό, τη ποσότητα και το βάθος».
     Ο Κάζεϋ ξεροκατάπιε, ζήτησε συγγνώμη και σπρώχνοντας δεξιά κι αριστερά το συγκεντρωμένο πλήθος, έφτασε στη ταβέρνα του. Δε χρειάστηκε πάνω από ένα λεπτό για να μιλήσει στον σμήναρχο Κάζεϋ στο τηλέφωνο, αλλά του χρειάστηκαν άλλα τέσσερα για να τονε πείσει πως ούτε μεθυσμένος ήταν, ούτε αστειευόταν.
     Είκοσι πέντε λεπτά αργότερα ακούστηκε θόρυβος στον ουρανό που όλο δυνάμωνε ώσπου έσβησε τελείως, καθώς ένα ελικόπτερο τεσσάρων θέσεων προσγειώθηκε κι έσβησε τη μηχανή του δέκα μέτρα πέρα από τον εξωγήινο, τους δυο άντρες και το γάιδαρο. Μόνο ο Κάζεϋ είχε πάλι το θάρρος να ξαναπλησιάσει το τρίο, υπήρχαν κι άλλοι θεατές, αλλά αυτοί κρατιόνταν ακόμα σε απόσταση.
     Ο σμήναρχος Κάζεϋ, ένας επισμηναγός, ένας σμηναγός κι ένας υποσμηναγός -ο πιλότος του ελικοπτέρου- βγήκαν έξω κι ήρθανε τρέχοντας. Ο άνθρωπος-κλαρί σηκώθηκε σε όλο το ύψος των 2.70 μέτρων του κι από τη προσπάθεια που έκανε, μπορούσε κανείς να καταλάβει πως ήτανε συνηθισμένος σε βαρύτητα πολύ μικρότερη απ' αυτή της γης. Υποκλίθηκε, επανέλαβε τ' όνομα και την ιδιότητά του ως εξωγήινου και πλήρως εξουσιοδοτημένου, έπειτα ξανακάθισε χάμω ζητώντας συγγνώμη γι' αυτό κι εξηγώντας γιατί ήταν απαραίτητο. Ο σμήναρχος κι οι τρεις συνοδοί του συστηθήκανε κι αυτοί.
 -«Και τώρα, τι μπορούμε να κάνουμε για σας, κ. Γκαρβάν;» Ο άνθρωπος-κλαρί έκανε μια γκριμάτσα, κάτι σαν χαμόγελο. Τα δόντια του είχαν το ίδιο ανοιχτογάλαζο χρώμα των μαλλιών και των ματιών του.
 -«Συνήθως λέτε 'οδηγείστε με στον αρχηγό σας'. Εγώ δε ζητάω αυτό. Αντίθετα, πρέπει να μείνω εδώ. Ούτε ζητώ να φέρετε τους αρχηγούς σας σε μένα. Κάτι τέτοιο θα ήταν αγένεια. Είμαι απόλυτα σύμφωνος να τους αντιπροσωπεύσετε εσείς, να συζητήσω μαζί σας και να μου κάνετε διάφορες ερωτήσεις. Αλλ' απαιτώ ένα πράγμα. Έχετε μαγνητόφωνα; Ζητώ να μου φέρετε ένα προτού μιλήσω ή απαντήσω στις ερωτήσεις σας. Θέλω να είμαι σίγουρος ότι το μήνυμα που ίσως λάβουν οι αρχηγοί σας θα είναι πλήρες κι ακριβές».
 -«Ωραία», είπε ο σμήναρχος και στράφηκε στον πιλότο: «Υποσμηναγέ, ειδοποίησε με τον ασύρματο να μας στείλουν ένα μαγνητόφωνο, όσο πιο γρήγορα γίνεται. Θα μπορούσαν να μας το ρίξουν με αλεξιπ... Όχι, αυτό θα μας φάει πιότερη ώρα, να το ετοιμάσουν μόνο και μόνο για να το ρίξουν. Ας το στείλουν μ' έν άλλο ελικόπτερο».  Ο υποσμηναγός ετοιμάστηκε να εκτελέσει τη διαταγή. «'Ακου! Και καμιά πενηνταριά μέτρα καλώδιο για προέκταση. Θα χρειαστεί να το βάλουμε στη πρίζα της ταβέρνας του Μάνυ». Ο υποσμηναγός άρχισε να τρέχει προς το ελικόπτερο. Οι άλλοι κάθισαν ιδρωμένοι και τότε ο Μάνουελ Κάζεϋ σηκώθηκε κι είπε:
 -«Θα περιμένουμε μισή ώρα περίπου. Αν πρόκειται να κάτσουμε έξω στον ήλιο, ποιος θέλει ένα μπουκάλι κρύα μπύρα; Κύριε Γκαρβάν»;
 -«Είναι κρύο ποτό; Κρυώνω λιγάκι. Θα προτιμούσα κάτι ζεστό, αν έχετε».
 -«Καφέ, αμέσως. Να σας φέρω μια κουβέρτα»;
 -«Όχι, ευχαριστώ. Δε χρειάζεται».
     Ο Κάζεϋ έφυγε και σε λίγο ξαναγύρισε κρατώντας ένα δίσκο με καμιά δεκαριά μπύρες κι ένα φλιτζάνι αχνιστό καφέ. Στο μεταξύ είχε γυρίσει κι ο υποσμηναγός. Ακούμπησε το δίσκο κάτω και σέρβιρε πρώτα τον άνθρωπο-κλαρί, που ρούφηξε τον καφέ κι είπε:
 -«Νοστιμότατος!» Ο σμήναρχος Κάζεϋ ξερόβηξε:
 -«Σέρβιρε το φίλο μας το χρυσοθήρα, Μάνυ. Όσο για μας, απαγορεύεται βέβαια να πιούμε σ' ώρα υπηρεσίας, αλλά στο Τάξον η θερμοκρασία είχε φτάσει τους 45 Κελσίου στη σκιά, εδώ κάνει πιο ζέστη και δεν είμαστε και στη σκιά. Κύριοι, θεωρείστε ότι βρίσκεστε επίσημα σ' άδεια μέχρι να πιείτε τη μπύρα σας ή μέχρι να ΄'ρθει το μαγνητόφωνο, όποιο από τα δυο συμβεί πρώτα».
     Η μπύρα τελείωσε πρώτη, αλλά μέχρι να τελειώσει και το τελευταίο μπουκάλι, φάνηκε και το δεύτερο ελικόπτερο. Ο Κάζεϋ ρώτησε τον άνθρωπο-κλαρί αν ήθελε κι άλλο καφέ, αλλ' αυτός αρνήθηκεν ευγενικά. Ο Κάζεϋ έγνεψε στον Νταίηντ Γκραντ κι ο ποντικός της ερήμου του ανταπόδωσε το γνέψιμο. Έτσι ο Κάζεϋ πήγε να φέρει άλλα δυο μπουκάλια, ένα για τον καθένα τους, μια που αυτοί ήταν και γήινοι και πολίτες. Επιστρέφοντας συνάντησε τον υπολοχαγό που ερχόταν με το καλώδιο και γύρισε μέχρι το κατώφλι του μαγαζιού του για να του δείξει τη πρίζα. Όταν ξαναβγήκε, είδε ότι το δεύτερο ελικόπτερο είχε φέρει, εκτός από το μαγνητόφωνο, ολόκληρο το πλήρωμά του. Είχαν έρθει εκτός από τον πιλότο, ένας σμηνίας-τεχνικός που ήταν έμπειρος στο χειρισμό του μαγνητοφώνου και που τώρα το τακτοποιούσε, ένας αντισμήναρχος κι ένας αρχισμηνίας που 'ρθε μαζί τους για τη βόλτα ή από περιέργεια, για να δει γιατί ζητήθηκε εσπευσμένα κι εναέρια, ένα μαγνητόφωνο στο Τσέρυμπελ της Αριζόνα. Στεκόντουσαν χάσκοντας μπροστά στον άνθρωπο-κλαρί, σιγοκουβεντιάζοντας μεταξύ τους. Ο σμήναρχος είπεν ήρεμα:
 -«Προσοχή!» κι όλοι σώπασαν αμέσως. «Καθίστε, κύριοι, παρακαλώ, σ' ένα πρόχειρο κύκλο. Σμηνία, αν τοποθετήσεις το μικρόφωνο στο κέντρο του κύκλου θα μαγνητοφωνήσει καθαρά ότι ειπωθεί από μας
 -«Μάλιστα. Είμαι σχεδόν έτοιμος». Δέκα άντρες κι ένας ανθρωποειδής εξωγήινος κάθισαν σε πρόχειρο κύκλο, με το μικρόφωνο να κρέμεται από 'να μικρό τρίποδο τοποθετημένο περίπου στο κέντρο του κύκλου. Οι άνθρωποι χύναν άφθονο ιδρώτα, ο ανθρωποειδής εξωγήινος έτρεμε ελαφρά. Ακριβώς έξω από τον κύκλο, ο γάιδαρος στεκόταν κατσουφιασμένος, με το κεφάλι χαμηλωμένο. Πλησιάζοντας αργά, αλλά πάντα σ' απόσταση όχι μικρότερη από πέντε μέτρα βρίσκονταν διασκορπισμένοι σ' ημικύκλιο, όλοι οι κάτοικοι του Τσέρυμπελ, που πρωτύτερα ήταν στα σπίτια, στα μαγαζιά και στα βενζινάδικα, που τώρα ήταν αδειανά. Ο σμηνίας - τεχνικός πάτησε ένα κουμπί κι η μαγνητοταινία άρχισε να γυρίζει.
 -«Δοκιμή... Δοκιμή...», είπε. Μετά πάτησε δυο άλλα κουμπιά κι ύστερα από λίγα δευτερόλεπτα ακούστηκε από το μεγάφωνο του μαγνητοφώνου: «Δοκιμή... Δοκιμή...» Δυνατά και καθαρά. Ο σμηνίας ξαναγύρισε την ταινία στην αρχή της έσβησε ότι είχε γραφτεί και πάτησε το στοπ.
 -«Όταν πατήσω το επόμενο κουμπί», είπε στον σμήναρχο, «θα 'μαστε έτοιμοι για μαγνητοφώνηση». Ο σμήναρχος στράφηκε στον πανύψηλο εξωγήινο, που του 'γνεψε καταφατικά, έπειτα έκανε νόημα στο σμηνία. Αυτός με τη σειρά του πάτησε το κουμπί.
 -«Ονομάζομαι Γκαρβάν», άρχισε ο άνθρωπος-κλαρί, αργά και καθαρά. «Έρχομαι από ένα πλανήτη ενός άστρου που δε βρίσκεται στους αστρικούς σας καταλόγους, αν και το σφαιρικό συγκρότημα των 90000 αστέρων στο οποίο ανήκει, σας είναι γνωστό. Η απόστασή του από δω είναι μεγαλύτερη από 4000 έτη φωτός, με διεύθυνση προς το κέντρο του γαλαξία. Όμως δε βρίσκομαι εδώ σαν αντιπρόσωπος του πλανήτη μου ή του λαού μου, αλλά σαν πληρεξούσιος πρεσβευτής της Γαλαξιακής Ένωσης, μιας Ομοσπονδίας των φωτισμένων πολιτισμών του Γαλαξία, που έχει δημιουργηθεί για το κοινό όφελος. Μου 'χουν αναθέσει να σας επισκεφθώ και ν' αποφασίσω, εδώ και τώρα, αν πρόκειται ή όχι να σας προταθεί να προσχωρήσετε στην Ομοσπονδία μας. Μπορείτε τώρα να υποβάλετε ελεύθερα ερωτήσεις. Διατηρώ όμως το δικαίωμα να αναβάλω την απάντηση μερικών απ' αυτές, μέχρι ν' αποφασίσω οριστικά. Αν η απόφασή μου είναι ευνοϊκή, τότε θ' απαντήσω σ' όλες τις ερωτήσεις, ακόμα και σ' αυτές που στο μεταξύ είχα αναβάλει την απάντησή τους. Είστε ικανοποιημένοι»;
 -«Ναι», απάντησε ο σμήναρχος. «Πως φτάσατε ως εδώ; Με διαστημόπλοιο»;
 -«Σωστό. Βρίσκεται από πάνω μας τώρα, σε τροχιά 35000 χιλιομέτρων. Περιστρέφεται δηλαδή γύρω από τη γη και στέκεται ακριβώς πάνω απ' αυτό το σημείο. Από εκεί με παρακολουθούνε κι αυτός είναι ένας από τους λόγους που προτιμώ να κάθομαι έξω. Θα τους δώσω σήμα, όταν θελήσω να 'ρθουν να με πάρουνε».
 -«Πως γνωρίζετε τη γλώσσα μας τόσο καλά; Έχετε τηλεπάθεια»;
 -«Όχι. Και σε κανένα μέρος του Γαλαξία, σε καμιά φυλή, δεν υπάρχει ον που να 'χει τηλεπάθεια παρά μόνο ανάμεσα στους δικούς του. Έμαθα τη γλώσσα σας γι' αυτόν ειδικά το σκοπό. Είχαμε παρατηρητές ανάμεσά σας επί πολλούς αιώνες. Λέγοντας 'είχαμε' εννοώ φυσικά τη Γαλαξιακή Ένωση. Εγώ βέβαια δε θα μπορούσα να περάσω για άνθρωπος, αλλά είναι άλλα είδη που μπορούν. Θα πρέπει να σας πω ότι δεν είναι ούτε κατάσκοποι, ούτε πράκτορες. Δε προσπάθησαν να σας βλάψουν με κανένα τρόπο, παρά είναι απλά και μόνο παρατηρητές».
 -«Τι οφέλη θα 'χουμε αν προσχωρήσουμε στην Ένωση σας, αν φυσικά μας ζητηθεί και δεχτούμε;» ρώτησε ο σμήναρχος.
 -«Πρώτα-πρώτα, γρήγορη εξέλιξη στον τομέα θεμελιωδών κοινωνικών επιστημών, που θα βάλει τέρμα στη τάση σας να πολεμάτε μεταξύ σας και θα σταματήσει ή τουλάχιστον θα ελέγξει την επιθετικότητά σας. Αν δούμε ότι το πετύχατε αυτό ικανοποιητικά κι ότι είναι ακίνδυνο για σας, θα σας προσφέρουμε διαστημικά ταξίδια και πολλά άλλα, ανάλογα με το ρυθμό που θ' αφομοιώνετε».
 -«Κι αν δε μας ζητηθεί να προχωρήσουμε ή αν αρνηθούμε»;
 -«Τίποτα. Θα μείνετε μόνοι σας, ακόμα κι οι παρατηρητές μας θ' αποσυρθούν. Θ' αφεθείτε στη μοίρα σας: είτε θα καταστήσετε τον πλανήτη σας ακατοίκητο και μη κατοικήσιμο πια μέσα στον επόμενο αιώνα, είτε θ' αναπτύξετε μόνοι σας τις κοινωνικές επιστήμες, θα ξαναγίνετε υποψήφιοι για συμμετοχή και θα σας ξαναπροταθεί να προσχωρήσετε στην Ένωση. Θα κάνουμε έναν έλεγχο κατά διαστήματα κι όταν δούμε ότι δε πρόκειται ν' αυτοκαταστραφείτε, τότε θα σας ξαναπλησιάσουμε».
 -«Γιατί βιάζεστε τόσο, τώρα που είσαστε εδώ; Γιατί δε μένετε όσο χρειάζεται για να συζητήσετε με τους αρχηγούς μας, όπως τους αποκαλείτε»;
 -«Αποκλείεται. Ο λόγος δεν είναι σημαντικός, αλλά πολύπλοκος κι απλώς δε θέλω να χάσω χρόνο εξηγώντας τον».
 -«Ας υποθέσουμε πως η απόφασή σας είναι ευνοϊκή, πως θα 'ρθουμε σ' επαφή μαζί σας για να σας πούμε τη δική μας; Μας γνωρίζετε όπως φαίνεται, αρκετά καλά, ώστε να ξέρετε ότι δεν είμαι εγώ αυτός που θ' αποφασίσει».
 -«Θα μάθουμε την απόφασή σας από τους παρατηρητές μας. Προϋπόθεση ότι δέχεστε είναι η πλήρης κι όχι λογοκριμένη δημοσίευση στις εφημερίδες σας αυτής της συνέντευξης, λέξη προς λέξη, από τη ταινία που χρησιμοποιούμε τώρα για να τη μαγνητοφωνήσουμε. Επίσης όλων των συσκέψεων κι αποφάσεων της κυβέρνησής σας».
 -«Κι οι άλλες κυβερνήσεις; Δε μπορούμε ν' αποφασίσουμε μονόπλευρα για όλο τον κόσμο».
 -«Η κυβέρνησή σας εκλέχτηκε για να γίνει μια αρχή. Αν δεχτείτε θα σας υποδείξουμε τις μεθόδους που θα κάνουνε τους άλλους να συμφωνήσουν γρήγορα, χωρίς χρησιμοποίηση ή απειλή βίας».
 -«Θα πρέπει να 'ναι καταπληκτικές μέθοδοι», είπε ο σμήναρχος μορφάζοντας, «αν κάνουν μια συγκεκριμένη χώρα, που δε χρειάζεται ν' αναφέρω, να συμφωνήσει μαζί μας χωρίς απειλές».
 -«Μερικές φορές η προσφορά ανταμοιβής είναι πιο σημαντική από τη χρήση απειλής. Πιστεύετε πως η χώρα που δε θέλετε ν' αναφέρετε, θα χαρεί αν δημιουργήσετε σεις αποικίες σε πλανήτες μακρινών άστρων, προτού καν φτάσουν αυτοί στο φεγγάρι; Αλλ' αυτό είναι σχετικά δευτερεύον. Μπορείτε να 'χετε εμπιστοσύνη στις μεθόδους μας».
 -«Μοιάζει πολύ ωραίο για να 'ναι αληθινό. Αλλά είπατε ότι πρόκειται ν' αποφασίσετε, εδώ και τώρα, αν πρόκειται να μας προτείνετε να προσχωρήσουμε ή όχι. Θα μπορούσα να μάθω σε ποιούς παράγοντες θα βασιστείτε»;
 -«Ένας είναι ότι θα ελέγξω -ή μάλλον έλεγξα, γιατί το 'χω ήδη κάνει- το βαθμό της ξενοφοβίας σας. Με τη χαλαρή έννοια που αποδίδετε στον όρο, αυτό σημαίνει φόβο για τους ξένους. Έχουμε μια λέξη που δεν αντιστοιχεί σε καμιά δική σας: σημαίνει φόβο και απέχθεια για το άγνωστο, το αλλόκοτα 'ξένο'. Διάλεξαν εμένα -ή κάποιον τέλος πάντων του είδους μου- για να 'ρθω σε μια πρώτη ανοιχτή επαφή μαζί σας. Επειδή είμαι κάτι που θ' αποκαλούσατε περίπου ανθρωποειδές -όπως εσείς είστε κάτι που θ' αποκαλούσα περίπου ανθρωποειδές- σας είμαι προφανώς πιο φριχτός, πιο απωθητικός απ' όσον άλλα είδη τελείως διαφορετικά. Επειδή είμαι για σας μια καρικατούρα, ένα κακέκτυπο ανθρώπινου όντος, με βρίσκετε πιο φριχτό απ' ότι ένα ον που δε θα σας έμοιαζε καθόλου. Μπορεί να σκέφτεστε ότι πράγματι σας προξενώ φρίκη κι απέχθεια, αλλά, πιστέψτε με, περάσατε το τεστ μ' επιτυχία. Υπάρχουν είδη στο Γαλαξία που δε θα μπορέσουνε ποτέ να γίνουν μέλη της Ομοσπονδίας, ανεξάρτητα από την όλη τους ανάπτυξη, γιατί πάσχουν από βίαιη κι αγιάτρευτη ξενοφοβία. Δε θα μπορούσανε ποτέ ν' αντικρίσουν ή να μιλήσουν σε ένα 'ξένο' οποιουδήποτε είδους. Ή θα το βάζανε στα πόδια ουρλιάζοντας ή θα προσπαθούσαν να τον σκοτώσουν στη στιγμή. Κοιτάζοντας εσάς κι αυτούς τους ανθρώπους» είπε δείχνοντας με το μακρύ του χέρι τους πολίτες του Τσέρυμπελ που στέκονταν σε μικρή απόσταση από τον κύκλο τους «ξέρω ότι νιώθετε απέχθεια στη θέα μου, αλλά πιστέψτε με, είναι σχετικά μικρή κι οπωσδήποτε όχι αγιάτρευτη. Πετύχατε σε αυτό το τεστ ικανοποιητικά».
 -«Υπάρχουν κι άλλα τεστς»;
 -«Ακόμα ένα. Αλλά πιστεύω ότι ήρθε η ώρα να...» Αντί να τελειώσει τη πρόταση, ο άνθρωπος-κλαρί ξάπλωσε φαρδύς-πλατύς στην άμμο κι έκλεισε τα μάτια. Ο σμήναρχος αναπήδησε.
 -«Τι διάβολο;» είπε. Πέρασε γρήγορα γύρω από το τρίποδο με το μικρόφωνο κι έσκυψε πάνω από τον ξαπλωμένο εξωγήινο, ακουμπώντας τ' αφτί πάνω στο στήθος του, που 'μοιαζε σα ματωμένο. Καθώς σήκωσε το κεφάλι, ο Νταίηντ Γκραντ, ο ψαρομάλλης χρυσοθήρας, κάγχασε ελαφρά:
 -«Δε χτυπά η καρδιά του, σμήναρχε, γιατί δεν έχει καρδιά. Αλλά μπορώ να σας τον αφήσω εδώ σαν αναμνηστικό και θα βρείτε μέσα του πράγματα πολύ πιο ενδιαφέροντα από καρδιές και σπλάχνα. Ναι, είναι μια κούκλα που χειρίστηκα, όπως ο δικός σας, ο Έντγκαρ Μπέργκεν χειρίζεται τον -αλήθεια, πως τον λένε; α, ναι-, Τσάρλυ ΜακΚάρθυ του. Τώρα που εκπλήρωσε τον προορισμό του, έχει απενεργοποιηθεί. Γυρίστε στη θέση σας, σμήναρχε». Ο Σμήναρχος Κάζεϋ γύρισε στη θέση του αργά.
 -«Γιατί;» είπε. Ο Νταίηντ Γκραντ τράβηξε τα γένια και τη περούκα του. Έτριψε μ' ένα ύφασμα το πρόσωπό του για να το καθαρίσει από το μέηκαπ κι άφησε να φανεί τ' όμορφο, νεανικό του πρόσωπο. Είπε:
 -«Ότι σας είπε ή ότι ειπώθηκε μέσω αυτού, ήταν αλήθεια, ως εδώ. Ναι, είναι βέβαια μόνον ένα ομοίωμα και τίποτα παραπάνω, αλλά είναι το ακριβές πανομοιότυπο μιας από τις διακεκριμένες φυλές του Γαλαξία, κείνης που, σύμφωνα με τους ψυχολόγους μας, θα σας προκαλούσε -αν υποφέρατε από σφοδρή κι αγιάτρευτη ξενοφοβία- τη πιο έντονη φρίκη. Αλλά δε φέραμε ένα αληθινό μέλος του είδους του, γιατί πάσχουν από μια δική τους φοβία, την "αγοραφοβία" -το φόβο του διαστήματος. Οι παρατηρητές μας μας βεβαιώνουν ότι εσείς δεν έχετε αυτή τη φοβία. Αλλά δεν ήταν σε θέση να κρίνουν από πριν το βαθμό της ξενοφοβίας σας κι ο μόνος τρόπος για να γίνει αυτό ήταν να σας φέρουμε κάτι αντί για κάποιον, για να σας δοκιμάσουμε και για να κάνει προφανώς τις πρώτες επαφές». Ο συνταγματάρχης αναστέναξε βαθιά:
 -«Δε μπορώ να πω ότι δεν ανακουφίστηκα από μιαν άποψη. Θα μπορούσαμε να τα βγάλουμε πέρα μ' ανθρωποειδή και θα το κάνουμε όταν χρειαστεί. Αλλά ομολογώ πως νιώθω ανακούφιση μαθαίνοντας ότι το κυρίαρχον είδος του Γαλαξία, είναι στο κάτω-κάτω ο άνθρωπος κι όχι κάποιο ανθρωποειδές. Ποιο είναι το δεύτερο τέστ»;
 -«Το περνάτε αυτή τη στιγμή. Μπορείτε να με λέτε...» χτύπησε τα δάχτυλά του: «Ποιο είναι τ' όνομα της δεύτερης κατά σειρά κούκλας του Μπέργκεν, μετά τον Τσάρλυ ΜακΚάρθυ»; Ο σμήναρχος δίστασε, αλλά ο σμηνίας-τεχνικός απάντησε:
 -«Μόρτιμερ Σνερντ».
 -«Σωστά! Να με λέτε λοιπόν Μόρτιμερ Σνερντ και τώρα νομίζω πως ήρθε η ώρα να...» Ξαπλώθηκε φαρδύς-πλατύς στην άμμο κι έκλεισε τα μάτια, όπως ακριβώς είχε κάνει κι ο άνθρωπος-κλαρί λίγο πριν.
     Ο γάιδαρος ανασήκωσε το κεφάλι και το 'βαλε μέσα στον κύκλο, πάνω από τον ώμο του λοχία.
 -«Τελειώσαμε με τις κούκλες σμήναρχε», είπε. «Και τώρα, τί νόημα έχει αν το κυρίαρχο είδος είναι άνθρωπος ή έστω ανθρωποειδές; Τί είναι κυρίαρχο είδος»;

___________________________________________________________

Brown Fredric William
"Puppet Show" (1962)
Μετάφραση: Γιώργος Μπαλάνος

 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers