-


Dali &









/




 
 

 

Asimov Isaac:

      
                                                  Ισακ Ασμοφ
 
                                            Βιογραφικ

     Γεννθηκε περπου 2 Γενρη 1920 -η ακριβς ημερομηνα, για τεχνικογραφειοκρατικος λγους, δεν εναι σγουρη- στο Petrovichi of Smolensk Oblast της Ρωσας, απ την Anna Rachel Berman και τον Judah Asimov, εβρακ φαμλια υφαντουργν. Μετακομσανε στις ΗΠΑ, ταν τανε 3 ετν και καθς οι γονιο του, του μιλοσαν εβρακ κι αγγλικ στο σπτι, ο μικρς Ισακ, δεν μαθε ποτ ρσικα. Μεγλωσε στο Μπροκλιν της Νας Υρκης και κατφερε ν' αρχζει να διαβζει απ τα 5 και στις 2 γλσσες.
     Οι γονες του ανοξανε ψιλικατζδικο και περιμνανε πως ο γιος τους θ' ασχοληθε με το μαγαζ σα μεγαλσει. Πργματι, ξεκνησε μικρς, μα μια μρα, εδε στο μαγαζ να περιοδικ Επιστημονικς Φαντασας κι ρχισε να το διαβζει. Αυτ ταν. Η καρριρα του ως ψιλικατζ εχεν αρχσει να πνει τα λοσθια. Στην εφηβεα, ρχισε να γρφει δικς του ιστορες και γργορα μλιστα ρχισε να τις πουλ σε παρμοια περιοδικ.
     Αποφοτησε απ το Πανεπιστμιο Κολομπια το 1939 και πρε τον ττλο του ντοκτορ στη χημεα το 1948. Στο μεταξ πρασε 3 χρνια, κατα τη διρκεια του 2ου Παγκ. Πολ., δουλεοντας στο Philadelphia Navy Yard's Naval Air Experimental Station. ταν τλειωσεν ο πλεμος, παραιτθηκε απ το στρατ, 9 μνες πριν λβει τη τιμητικ, τσι κι αλλις, αποστρτευση. Κατ τη διρκεια της συνολικς στρατιωτικς του σταδιοδρομας, φτασε στο βαθμ του δεκανα, επειδ ξερε γραφομηχαν κι απφυγεν επιμελς τις ατομικς δοκιμς του 1946 στην Ατλλη Βikini.
     Μετ και για να πρει το διδακτορικ του, γρφτηκε στο Πανεπιστμιο της Βοστνης και παρμεινε κει, αλλ' χι ως εκπαιδευτικς. Το Πανεπιστμιο παψε να τον πληρνει το 1958. Παρμεινε στη σχολ ως Επκουρος Καθηγητς, που προγεται το 1979 σε πλρη καθηγητ και τα προσωπικ γραπτ του απ το 1965 και μετ, αρχειοθετονται στην αναμνηστικ βιβλιοθκη Mugar του Πανεπιστημου, πινοντας 464 κιβτια, σε ρφια 71 μτρων συνολικ. Το 1985, γινε Πρεδρος της Αμερικανικς νωσης Ανθρωπιστν και παρμεινε σε κενη τη θση μχρι το θνατ του. Διδοχς του ταν ο φλος του κι επσης συγγραφας, Kurt Vonnegut. Παντρετηκε τη Γερτροδη Blugerman στις 26 Ιουλου 1942, με την οποα απκτησε δυο παιδι, τον David (1951) και τη Robyn Joan (1955). Μετ απ παρατεταμνη δισταση, χρισαν οριστικ το 1973 και παντρετηκε ξαν, την επμενη χρονι, τη Janet Ο. Jeppson.
     ταν νας claustrophile δηλαδ απολμβανε το κλεσιμ του σε μικρος χρους, μισοσε τα αεροπλνα κι τσι δεν κανε μεγλα ταξδια. Στον πρτο τμο αυτοβιογραφας του, αναφρει επιθυμα της παιδικς του ηλικας να 'χει δικ του πγκο πλησης περιοδικν, σε σταθμ Μετρ της Νας Υρκης και μσα κει φαντστηκεν τι θα μποροσε να κλειστε και ν' ακοει το βοισμα των τρανων. Τα επμενα τη, βρκε απλαυση στα κρουαζιερπλοια και σε πολλς περιπτσεις γινε μρος της "ψυχαγωγας" των κρουαζιερν, με συζητσεις για την Επιστημονικ Φαντασα. Η φυσικ επιδεξιτητ του ταν πολ φτωχ. Δεν μαθε ποτ να κολυμπ να οδηγε ποδλατο, αν κι μαθε να οδηγε αυτοκνητο και να το βρσκει απολαυστικ. Περιγραψε μλιστα, στο "Asimov Jokebook" του, την οδγηση, στη Βοστνη ως ..."αναρχα στις ρδες".
     Πθανε στις 6 Απριλου, 1992, κοντ στη δετερη σζυγ του, Janet και τα παιδι του απ τον πρτο γμο του. 10 χρνια μετ, η κδοση της Janet Asimov, της αυτοβιογραφας του Isaac, "Αυτ Εναι Μια Καλ Ζω", αποκλυψε πως ο θνατς του προκλθηκε απ AIDS. Εχε προσβληθε με τον ι HIV απ μολυσμνη μετγγιση αματος κατ τη διρκεια χειρουργικς επμβασης By-Pass στη καρδι το 1983. Η πραγματικ αιτα του θαντου ταν καρδι και νεφρικ ανεπρκεια ως επιπλοκς του AIDS. Η Janet υποστηρζει πως οι γιατρο του Isaac τους προτρψαν να μην αποκαλψουν την ασθνει του, εν οι γιατρο ισχυρζονται πως ταν η Janet η δια που θλησε να τη κρατσει μυστικ.

-----------------------------------------------

                     Ο Δισεκατονταετς νθρωπος  

                        ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΝΟΜΟΙ ΡΟΜΠΟΤΙΚΗΣ 

   1ος ΝΟΜΟΣ: Απαγορεεται σε να ρομπτ να πληγσει ανθρπινο πλσμα να επιτρψει, λγω δικς του αδρνειας, να πθει κακ κποιος νθρωπος.
   2ος ΝΟΜΟΣ: να ρομπτ πρπει να υπακοει στις εντολς των ανθρπινων πλασμτων, εκτς εν αυτς οι εντολς ρχονται σ' αντθεση με τον Πρτο Νμο.
   3ος ΝΟΜΟΣ: να ρομπτ πρπει να προστατεει την παρξη του μχρι του σημεου που αυτ δεν ρχεται σε αντθεση με τον Πρτο τον Δετερο Νμο.
                                         Ισακ Ασμοφ

___________

   1. Ο 'Αντριου Μρτιν επε, "Ευχαριστ", και κθισε στη καρκλα που του πρσφεραν. Δε φαιντανε πως βρισκτανε μπροστ σ' αδιξοδο, αλλ η αλθεια ταν αυτ. Το πρσωπ του ταν εντελς ανκφραστο, αλλ θα μποροσε να βρεθε και κποιος που θα νμιζε πως δικρινε θλψη στα μτια του. Τα μαλλι του ταν σια, απαλ κι εχαν ανοιχτ κασταν χρμα. Το πρσωπ του ταν φρεσκοξυρισμνο. Τα ροχα του ταν παλιομοδτικα, αλλ καθαρ και το χρμα που κυριαρχοσε σ' αυτ τανε βελοδινο κκκινο-ροζ.
     Απναντ του, καθισμνος πσω απ το γραφεο του, βρισκταν ο χειρουργς. Πνω στο γραφεο υπρχε η πινακδα με το νομ του που περιλμβανε να σωρ αριθμος και γρμματα, αλλ ο 'Αντριου δεν δωσε σημασα. Του αρκοσε να τον αποκαλε «Γιατρ».
 -«Πτε μπορε να γνει επμβαση, Γιατρ;» ρτησε.
     Με απαλ φων, στην οποα διακρινταν καθαρ ο σεβασμς με τον οποο απευθυνταν πντα να ρομπτ σ' ν' ανθρπινο πλσμα, ο χειροργος επε:
 -«Δεν εμαι ββαιος κριε, πως χω καταλβει με ποιο τρπο σε ποιον θα μποροσε να γνει μια ττοια επμβαση». σως ζωγραφιζταν στο πρσωπο του χειροργου μια κφραση αδιαλλαξας, αλλ με λο τον οφειλμενο σεβασμ, αν να ρομπτ πως αυτς, φτιαγμνο απ' ανοξεδωτο ατσλι, μποροσε να σχηματσει στο πρσωπ του ττοια κφραση οποιαδποτε κφραση.
     Ο 'Αντριου Μρτιν κρφωσε τα μτια του στο δεξ χρι του ρομπτ, αυτ που πραγματοποιοσε τις εγχειρσεις, που βρισκταν ακουμπισμνο, ακνητο, πνω στο γραφεο. Τα μεταλλικ δκτυλα ταν μακρι και σχημτιζαν καλλιτεχνικς καμπλες, τσο χαριτωμνες, που, χωρς να το θλεις, φανταζσουν ανμεσα τους να νυστρι, το οποο, σιγ-σιγ, γινταν να με αυτ. Στη δουλει του χειροργου δεν χωροσαν διστακτικτητες, τρεμολες και λθη. Αυτ η σιγουρι αποκτοσαν, ββαια, με την εξειδκευση' μια εξειδκευση που τσο πολ επιθυμοσε η ανθρωπτητα, στε πολ λγα ρομπτ ταν εξοπλισμνα πια με ανεξρτητους εγκεφλους. νας χειροργος, ββαια, πρεπε να διαθτει ανεξρτητο εγκφαλο. Αλλ αυτς εδ, εχε τσο περιορισμνες ικαντητες που δεν κατφερε να αναγνωρσει τον 'Αντριου και κατ πσα πιθαντητα δεν εχε ακοσει τποτα γι' αυτν.
 -«Θα θλατε να εσαστε νθρωπος;» ρτησε ο 'Αντριου.
Ο χειροργος δστασε για μια στιγμ, Σα να μην ταριαζε αυτ η ερτηση σε καννα απ τα δισπαρτα ποζιτρονικ τμματα του εγκεφλου του.
 -«Μα, εμαι ρομπτ, κριε».
 -«Δεν θα ταν καλτερα να εσαστε νθρωπος
 -«Καλτερα, κριε, θα ταν να μουν καλτερος χειροργος. Κι αυτ θα μποροσα να το πετχω μνον αν μουν πιο σγχρονο ρομπτ κι χι αν μουν νθρωπος. Θα μουν ευτυχς να γινμουν περισστερο προηγμνο ρομπτ».
 -«Δεν σ' ενοχλε το γεγονς τι μπορ να σας διατξω; τι μπορ να σε κνω να σηκωθες, να καθσεις, να κινηθες αριστερ δεξι, λγοντς σου απλς να κνεις το να το λλο
 -«Εναι ευχαρστησ μου να σας ικανοποισω, κριε. Αν οι εντολς σας εχαν σχση με τη λειτουργα μου, με λο το σεβασμ, τσο προς εσς σο και προς οποιοδποτε λλο ανθρπινο πλσμα, δεν θα υπκουα. Ο Πρτος Νμος, που αναφρεται στην υποχρωσ μου να μεριμν για την ασφλεια των ανθρπων, θα εχε απλυτη προτεραιτητα ναντι του Δευτρου Νμου, που αναφρεται στην υπακο. Πρα, μως, απ αυτ, εναι ευχαρστησ μου να υπακοω. Για πετε μου, τρα, σε ποιον θα κνω αυτ την εγχεριση
 -«Σε μνα», επε ο 'Αντριου.
 -«Αδνατον. Εναι ολοφνερο πως θα σας πληγσω».
 -«Δε πειρζει», επεν ο 'Αντριου, συχα.
 -«Δεν επιτρπεται να σας πληγσω», επε ο χειροργος.
 -«Δεν επιτρπεται να πληγσεις ανθρπινο πλσμα», επεν ο 'Αντριου, «αλλ κι εγ εμαι ρομπτ».
   2. Ο 'Αντριου μοιαζε πολ περισστερο με ρομπτ ταν εχε πρωτοκατασκευαστε. Εκενη την εποχ η εμφνιση του ταν η δια με λων των λλων ρομπτ -ομορφοσχεδιασμνο και λειτουργικ. Τα εχε καταφρει πολ καλ στο σπτι που τον εχαν πει. ταν η εποχ που σπνια βρισκες ρομπτ σε νοικοκυρι, πως λλωστε και σ' λο τον πλαντη. Στο σπτι μεναν τσσερα τομα: ο Κριος, η Κυρα, η Δεσποινς κι η Μικρ Δεσποινς. Γνριζε, ββαια, τα ονματ τους, αλλ δε τα χρησιμοποιοσε ποτ. Ο Κριος ταν ο Τζραλντ Μρτιν.
     Το δικ του μητρο ταν ΝΔΡ-... Ξεχνοσε τους αριθμος. Εχε περσει, ββαια, πολς καιρς απ ττε. Αλλ αν θελε να τους θυμται, δεν θα τους ξχναγε ποτ. Απλς δεν θελε να τους θυμται. Η Μικρ Δεσποινς ταν η πρτη που τον επε 'Αντριου, επειδ δε μποροσε να χρησιμοποισει τα γρμματα και γργορα τη μιμθηκαν κι οι υπλοιποι. Η Μικρ Δεσποινς... ζησε ενενντα χρνια κι εχε περσει πια πολς καιρς απ ττε που πθανε. Μια φορ εχε επιχειρσει να την αποκαλσει Κυρα, αλλ δε του το επτρεψε. Μχρι τη τελευταα μρα μεινε Μικρ Δεσποινς.
     Ο 'Αντριου εχε προορισμ ν' ασκε τα καθκοντα του υπηρτη, του οικονμου, ακμα και της καμαριρας. ταν η εποχ των πειραματισμν γι' αυτν, πως και για λα τα ρομπτ, εκτς απ τα βιομηχανικ κι ερευνητικ συγκροτματα και σταθμος ξω απ τη Γη. Οι Μρτιν απολμβαναν την παρουσα του και μλιστα, ο μισς χρνος της εργασας του πγαινε χαμνος, γιατ η Δεσποινς κι η Μικρ Δεσποινς θελαν να παξουν μαζ του. Η πρτη που κατλαβε πως μποροσε να γνει κτι ττοιο, ταν η Δεσποινς.
 -«Σε διατζουμε να παξεις μαζ μας και πρπει να υπακοσεις στις διαταγς».
 -«Λυπμαι, Δεσποινς, αλλ χει προτεραιτητα μια εντολ που μου δωσε προηγουμνως ο Κριος».
Αυτ, μως, του εχε απαντσει:
 -«Ο Μπαμπς επε απλς τι λπιζε να φροντσεις για τη καθαριτητα. Αυτ δε μοιζει με διαταγ. Εγ σε διατζω». Τον Κριο δε τονε περαζε, τανε πολ στοργικς με τη Δεσποινδα και τη Μικρ Δεσποινδα, πολ περισστερο απ τη Κυρα. Αλλ και στον 'Αντριου ρεσαν τα κορτσια. , στω, η επδραση τους στις πρξεις του ταν ττοια που, για να ανθρπινο πλσμα, θα μποροσε να αποκληθε αποτλεσμα της φιλοστοργας. Ο 'Αντριου θεωροσε αυτ που αισθανταν φιλοστοργα, γιατ δεν ξερε λλη λξη που να ταιριζει. Εχε σκαλσει σε ξλο να μενταγιν για τη Μικρ Δεσποινδα. Αυτ τον εχε διατξει. Η Δεσποινς εχε πρει δρο στα γενθλι της να μενταγιν απ ελεφαντδοντο, με πολλ σκαλσματα κι η Μικρ Δεσποινς αισθανταν δυστυχισμνη. Δεν εχε παρ να κομμτι ξλου, που το δωσε στον 'Αντριου μαζ μ' να μικρ μαχαρι της κουζνας. Της το 'φτιαξε γργορα κι η Μικρ Δεσποινς του επε:
 -«Εναι μορφο, 'Αντριου. Θα το δεξω στον Μπαμπ». Ο Κριος δεν την πστεψε.
 -«Πες μου την αλθεια, Μντυ, που το βρκες;» Η Μντυ ταν η Μικρ Δεσποινς. 'ταν η Μικρ Δεσποινς τον διαβεβαωσε πως του λεγε την αλθεια, στρφηκε στον 'Αντριου:
 -«Εσ το 'φτιαξες αυτ
 -«Μλιστα, Κριε».
 -«Και το σχδιο
 -«Μλιστα, Κριε».
 -«Απ που αντγραψες το σχδιο
 -«Εναι μια γεωμετρικ απεικνιση, Κριε, που ταιριζει με τα νερ του ξλου».
Την λλη μρα, ο Κριος του φερε να λλο, μεγαλτερο κομμτι ξλου, κι να ηλεκτρικ μαχαρι.
 -«Φτιξε κτι μ' αυτ, 'Αντριου. ,τι θλεις εσ», του επε.
     Ο 'Αντριου στρθηκε στη δουλει, εν ο Κριος τονε παρακολουθοσε. ταν τελεωσε, ο Κριος πρε αυτ που εχε φτιξει και το κοταζε πολλν ρα. στερα απ' αυτ το γεγονς, ο 'Αντριου παψε να κνει τον υπηρτη. Τονε διατξανε να διαβσει βιβλα με σχδια εππλων κι μαθε να φτιχνει ντουλπες και γραφεα.
 -«Τα ργα σου εναι εκπληκτικ, 'Αντριου», του επε σε λγο ο καιρ ο Κριος.
 -«Το απολαμβνω, κριε», απντησε ο 'Αντριου.
 -«Το απολαμβνεις
 -«Εναι κτι που κνει τα κυκλματ του εγκεφλου μου να δουλεουν ανεττερα. Σας χω ακοσει να χρησιμοποιεται τη λξη "απολαμβνω" κι οι περιπτσεις που τη χρησιμοποιετε ταιριζουν μ' αυτ που αισθνομαι. Φτιχνοντας αυτ τα πργματα, το απολαμβνω, Κριε».
   3. Ο Τζραλντ Μρτιν πγε τον 'Αντριου στο περιφερειακ γραφεο της Επιχερησης Ρομπτ και Μηχανικν Ανθρπων των Ηνωμνων Πολιτειν. ντας μλος της Περιφερειακς Βουλς δεν αντιμετπισε δυσκολες στο να πετχει μια συνντηση με τον επικεφαλς των ρομποψυχολγων. Ββαια, το τι γινε ιδιοκττης ρομπτ -εκενη την εποχ που τα ρομπτ ταν σπνια- οφειλταν κατ κριο λγο στην ιδιτητ του μλους της Περιφερειακς Βουλς. Τον καιρ εκενο, ο 'Αντριου δεν ξερε τποτα απ' λα αυτ. μως, στερα απ μερικ χρνια κι αφο μαθε πολλ πργματα, αναθυμταν αυτ τη σκην και την βλεπε κτω απ το σωστ πρσμα.
     Ο ρομποτοψυχολγος, ο Μρτον Μνσκυ, συνοφρυωνταν λο και πιο πολ καθς κουγε την αφγηση του Μρτιν κι αρκετς φορς, κατφερε να σταματσει τα δχτυλ του πριν αρχσουν να χτυπνε το τραπζι. Τα χαρακτηριστικ του ταν τραβηγμνα και το μτωπο ρυτιδιασμνο, αλλ μλλον ταν νετερος απ' σο δειχνε.
 -«Η ρομποτικ δεν εναι ακριβς επιστμη, κριε Μρτιν», επε ο Μνσκυ. «Δε μπορ να σας εξηγσω με λεπτομρειες, αλλ τα μαθηματικ που χρησιμοποιονται στο σχεδιασμ των ποζιτρονικν τμημτων εναι τσο περπλοκα που δεν επιτρπουν παρ λσεις κατ προσγγιση. Πντως, λγω του τι κατασκευζουμε τα πντα σμφωνα με τους Τρεις Νμους, οι λσεις αυτς εναι αναμφισβτητες. Ββαια, θα αντικαταστσουμε το ρομπτ σας...»
 -«Μα, χι», επε ο Κριος. «Δεν υπρχει κποια ανωμαλα στη λειτουργα του. Εκτελε τα καθκοντ του τλεια. Το θμα εναι πως, εκτς των λλων, σκαλζει το ξλο εκπληκτικ και δε κνει δετερη φορ το διο σχδιο. Παργει πραγματικ ργα τχνης». Ο Μνσκυ δειχνε να τα 'χει χαμνα.
 -«Περεργο. Ββαια, αυτ την εποχ πειραματιζμαστε σε τμματα εγκεφλων με γενικς γνσεις. Αλθεια, πιστεετε πως το ρομπτ σας εναι δημιουργικ
 -«Δετε και μνος σας». Ο Κριος του δωσε μια μικρ ξλινη σφαρα, που πνω της τανε σκαλισμνες μορφς αγοριν και κοριτσιν που παζαν, τσο μικρς που φανονταν με δυσκολα, αλλ με τλειες αναλογες και τσο αρμονικ δεμνες με τα νερ του ξλου, που ακμα κι αυτ να μοιζουν σκαλιστ. Ο Μνσκυ εξακολουθοσε να δυσπιστε.
 -«Αυτς το 'φτιαξε;» δωσε πσω τη σφαρα, κουνντας το κεφλι. «Κτι συνβη στο σχεδιασμ. Κτι που 'χει σχση με τα τμματα του εγκεφλου του».
 -«Μπορετε να το ξαναφτιξετε
 -«Μλλον χι. Δεν χω ξανακοσει κτι παρμοιο».
 -«Ωραα! Δε δνω δεκρα που ο 'Αντριου εναι μοναδικς».
 -«χω την εντπωση πως η εταιρεα θα σας ζητσει πσω το ρομπτ για να το μελετσουν οι τεχνικο της», επε ο Μνσκυ.
 -«Αποκλεεται!» φναξε ο Κριος, παρνοντας ξαφνικ βλοσυρν φος. Ξεχστε το!» Στρφηκε στον 'Αντριου κι επε, «Πμε σπτι».
   4. Η Δεσποινς βγαινε με αγρια και δεν μενε πολλς ρες στο σπτι. τσι, αυτ που γμιζε τη ζω του 'Αντριου ταν η Μικρ Δεσποινς, που δεν ταν πια τσο μικρ σο παλιτερα. Ποτ της δε ξχναγε πως το πρτο του ξυλγλυπτο το 'χε φτιξει για αυτ. Το 'χε κρεμασμνο στο λαιμ της με μιαν ασημνιαν αλυσδα. Αυτ τανε που εναντιθηκε στη συνθεια του Κυρου να χαρζει τα ργα του 'Αντριου.
 -«'Ακουσε, Μπαμπ, αν τα θλουν κποιοι ας τα αγορσουν. Στο κτω-κτω, αξζουνε».
 -«Δεν σου ταιριζει η απληστα, Μντυ».
 -«Δεν το κνω για μας. Μπαμπ, αλλ για τον καλλιτχνη».
     Ο 'Αντριου δεν εχε ακοσει λλη φορ αυτ τη λξη κι ταν του δθηκε η ευκαιρα ψαξε να τη βρε στο λεξικ.
     Ακολοθησε λλη μα επσκεψη, αυτ τη φορ στο δικηγρο του Κυρου.
 -«Ποια εναι η γνμη σου, Τζων;» ρτησε ο Κριος. Ο δικηγρος ταν ο Τζων Φαινγκολντ. Εχεν σπρα μαλλι, μεγλη κοιλι κι οι κρες των φακν επαφς που φοροσε τανε βαμμνες με φωτειν πρσινο χρμα. Κοταξε τη μικρ πλκα που του 'χε δσει ο Κριος.
 -«Εναι πολ μορφο. Αλλ χω μθει τα να. Το ρομπτ σου δεν το 'φτιαξε; Αυτ που 'ρθατε μαζ».
 -«Ναι, ο 'Αντριου τα φτιχνει. τσι δεν εναι, 'Αντριου
 -«Μλιστα, Κριε», επεν ο αυτς.
 -«Πσα λεφτ θα 'δινες γι' αυτ, Τζων;» ρτησεν ο Κριος.
 -«Δε ξρω. Δεν εμαι συλλκτης».
 -«Πιστεεις τι μου πρσφεραν διακσια πενντα δολρια γι' αυτ το πραγματκι; Ο 'Αντριου χει φτιξει καρκλες που πουληθκανε πεντακσια δολρια. χω στη Τρπεζα δυο χιλιδες δολρια που προρχονται απ τις πωλσεις των προντων του 'Αντριου».
 -«Χριστολη μου, αυτ το ρομπτ θα σε κνει πλοσιο, Τζραλντ».
 -«Κατ το μισυ, Τζων, κατ το μισυ», επεν ο Τζραλντ. «Τα μισ χρματα χουνε κατατεθε σε λογαριασμ του 'Αντριου Μρτιν».
 -«Του ρομπτ
 -«Ακριβς. Και θλω να μθω αν κτι ττοιο εναι νμιμο».
 -«Νμιμο...;» Ο Φινγκολντ γειρε πσω το κορμ του κι η πολυθρνα του τριξε. «Δεν υπρχει ανλογο προηγομενο, Τζραλντ. Πς υπγραψε το ρομπτ σου τ' απαρατητα χαρτι
 -«Μπορε να υπογρψει κι τσι χωρς να το πρω μαζ μου, πγα στη Τρπεζα τα χαρτι υπογεγραμμνα. Υπρχει τποτα λλο που πρπει να γνει
 -«Χμμ...» Για μια στιγμ τα μτια του Φινγκολντ γρισαν ανποδα στις κγχες τους. στερα επε, «Μπορομε να ιδρσουμε μιαν εταιρεα που θα διαχειρζεται λα τα χρματα που 'ναι στ' νομ του κι τσι να τον απομονσουμε απ τον εχθρικ κσμο. Πρα απ' αυτ, σε συμβουλεω να μη κνεις τποτα. Μχρι στιγμς, κανες δε σ' χει ενοχλσει. Αν βρεθε κποιος και κνει μνυση, εναγμενος θα 'ναι το ρομπτ».
 -«Κι αν γνει μνυση, θα αναλβεις την υπθεση
 -«Με αμοιβ, βεβαως».
 -«Πσα θλεις
 -«Ας πομε, σο αξζει τοτο 'δ», επεν ο Φινγκολντ, δεχνοντας τη ξλινη πλκα.
 -«Καλ τιμ», επεν ο Κριος. Ο Φινγκολντ κγχασε εν γριζε προς το μρος του ρομπτ.
 -«'Αντριου, εσαι ευχαριστημνος που 'χεις χρματα
 -«Μλιστα, κριε».
 -«Τι σκοπεεις να κνεις μ' αυτ
 -«Να πληρνω για διφορα πργματα, κριε, που σε διαφορετικ περπτωση θα 'ταν υποχρεωμνος να τα πληρνει ο Κριος. Τονε γλιτνω απ τα ξοδα, κριε».
   5. Και πραγματικ, παρουσιστηκαν ττοιες περιπτσεις. Οι επισκευς του 'Αντριου ταν πανκριβες, πως κι ο εκσυγχρονισμς του. σο περνοσαν τα χρνια, κυκλοφοροσαν καινορια μοντλα ρομπτ κι ο Κριος φρντιζε στε ο 'Αντριου ν' αποκτ λα τα πλεονεκτματα των νων μοντλων, τσι που τελικ, γινε μεταλλικ πρτυπο τελειτητας. λα γνονταν μ' ξοδα του 'Αντριου. Ο διος επμενε στο θμα αυτ. Μνο τα ποζιτρονικ τμματα του εγκεφλου του μεναν ανγγιχτα. Ο Κριος επμενε πνω στο θμα αυτ.
 -«Τα να μοντλα δεν εναι τσο καλ σο εσ, 'Αντριου», λεγε. «Τα να ρομπτ δεν αξζουν. Η εταιρα μαθε να φτιχνει πιο ακριβ τα τμματα του εγκεφλου. Τα να ρομπτ δε κνουνε του κεφαλιο τους. Κνουν ακριβς αυτ για τα οποα σχεδιστηκαν και ποτ δε ξεφεγουν απ τη πεπατημνη. Εσ μ' αρσεις περισστερο τσι».
 -«Σας ευχαριστ, Κριε».
 -«Κι αυτ οφελεται σε σνα, μη το ξεχνς. Εμαι σγουρος τι ο Μνσκυ σταμτησε τη παραγωγ εγκεφλων με γενικς γνσεις μλις γνρισε σνα. Δεν του ρεσε το απρβλεπτο. Ξρεις πσες φορς σε ζτησε πσω στε να μπορσει να σε μελετσει; Εννι φορς! μως, δε σε δωσα. Και τρα που πρε σνταξη, θα ησυχσουμε».
     σο περνοσε ο καιρς, τα μαλλι του Κυρου αραωναν, σπριζαν και το πρσωπ του κανε σακολες, εν, αντθετα, ο 'Αντριου δειχνε να βρσκεται σε πολ καλτερη κατσταση σε σχση με την εποχ που πτησε για πρτη φορ το πδι του στο σπτι της οικογνειας. Η Κυρα βρισκτανε σε μια παροικα καλλιτεχνν κπου στην Ευρπη κι η Δεσποινς παρστανε τη ποιτρια στη Να Υρκη. Στλνανε γρμματα, ββαια, αλλ σπανως. Η Μικρ Δεσποινς εχε παντρευτε και ζοσε κε κοντ. λεγε πως δεν θελε ν' αφσει τον 'Αντριου. ταν γεννθηκε ο γιος της, ο Μικρς Κριος, επτρεψε στον 'Αντριου να τασει το μωρ με το μπιμπερ.
     Με τη γννηση του εγγονο, ο 'Αντριου νιωσε πως ο Κριος εχε βρει τελικ κποιον που θ' αναπλρωνε αυτος που 'χανε φγει. Επομνως, δε θα 'τανε και τσο κακ να του ζητοσε τη χρη που 'χε κατ νου.
 -«Κριε, ταν πολ ευγενικ απ μρους σας που μου επιτρψατε να ξοδεω τα χρματ μου πως εγ θελα».
 -«Μα τα χρματα ταν δικ σου, 'Αντριου».
 -«Μνον επειδ το θελσατε σες, Κριε. Δεν νομζω πως ο νμος θα σας εμπδιζε να κρατσετε λα τα χρματα».
 -«Ο νμος Δε θα μποροσε να με πεσει να κνω μια αδικα, 'Αντριου».
 -«Παρ τα τσα ξοδα και τους φρους, χω περπου εξακσιες χιλιδες δολρια, Κριε».
 -«Το ξρω, 'Αντριου».
 -«Θλω να σας τα δσω, Κριε».
 -«Δε θα τα πρω, 'Αντριου»
 -«Σαν αντλλαγμα για κτι που μπορετε να μου δσετε, Κριε».
 -«Μπα; Και τι εναι αυτ που μπορ να σου δσω, Αντριου
 -«Την ελευθερα μου, Κριε».
 -«Την...»
 -«Θα 'θελα ν' αγορσω την ελευθερα μου, Κριε». Δεν ταν και πολ εκολο. Ο Κριος κοκκνησε και επε:
 -«Για νομα του Θεο!» στερα κανε μεταβολ κι απομακρνθηκε αγρωχα.
   6. Τελικ, η Μικρ Δεσποινς του γρισε τα μυαλ, με τρπο απτομο και μλιστα μπροστ στον 'Αντριου. Για τριντα χρνια κανες στην οικογνεια δεν δστασε ποτ να μιλσει μπροστ στον 'Αντριου, ανεξρτητα αν το θμα της συζτησης τον αφοροσε. Δεν ταν παρ να ρομπτ.
 -«Δε μου λες, Μπαμπ, γιατ το παρνεις σα προσωπικ προσβολ; Δε πρκειται να φγει. Θα εξακολουθσει να μνει εδ. Θα εξακολουθσει να 'ναι πιστς. Δε μπορε να κνει αλλις. τσι εναι φτιαγμνος. Το μνο που θλει εναι μια λξη. Θλει να λγεται λετερος. Τσο φοβερ εναι αυτ; Δεν χει κερδσει αυτ το δικαωμα; Σε πληροφορ πως το συζητοσα μαζ του εδ και πολλ χρνια
 -«Τι κανε λει; Το συζητοσες μαζ του εδ και πολλ χρνια
 -«Μλιστα. Και το ανβαλε συνεχς επειδ φοβταν μπως σε πληγσει. Εγ τον βαλα να σου το πει».
 -«Δεν χει ιδα τι σημανει ελευθερα. Δεν εναι παρ να ρομπτ».
 -«Μπαμπ, δε το ξρεις. χει διαβσει τα πντα στη βιβλιοθκη. Δε ξρω τι νιθει μσα του, πως δε ξρω τι νιθεις εσ μσα σου. Αν του μιλσεις, θ' ανακαλψεις τι αντιδρ στις διφορες αφηρημνες ννοιες με τον διο τρπο που αντιδρομε εμες οι δυο. χει σημασα τποτα λλο; Αν οι αντιδρσεις κποιου μοιζουν με τις δικς σου, τι λλο μπορες να ζητσεις
 -«Η δικαιοσνη δε θα συμφωνσει μ' αυτ την ποψη», επε θυμωμνα ο Κριος. «Για κουσ με σ!» Στρφηκε προς το μρος του 'Αντριου, αγριεοντας τη φων του. «Δε μπορ να σου δσω την ελευθερα σου παρ μνο νομμως. Αν η υπθεση πει στα δικαστρια, χι μνο δε θα κερδσεις, αλλ η δικαιοσνη θα πληροφορηθε επισμως την παρξη του λογαριασμο σου στη Τρπεζα. Θα σου πουν τι να ρομπτ δεν χει δικαωμα να κερδζει χρματα. Αξζει τον κπο να χσεις τα χρματ σου για μιαν ανοησα
 -«Η ελευθερα δεν χει τμημα, Κριε», επε ο Αντριου. «Ακμα κι η ελπδα της ελευθερας αξζει τα χρματα αυτ».
   7. Τα πργματα δειχναν τι το δικαστριο θα συμμεριζταν την ποψη πως η ελευθερα δεν εχε τμημα και θ' αποφσιζε πως καννα ρομπτ δε μπορε ν' αγορσει την ελευθερα του με οποιοδποτε τμημα, οσοδποτε μεγλο. Ο περιφερειακς εισαγγελας, ο οποος εκπροσωποσε αυτος που προκλεσαν αυτ τη ταξικ δκη με σκοπ να μη δοθε στον 'Αντριου η ελευθερα του, δλωσε:
 -«Η λξη "ελευθερα" δεν χει καμα σημασα προκειμνου για να ρομπτ. Μνον να ανθρπινο πλσμα μπορε να εναι ελεθερο». Το επανλαβε αρκετς φορς, ποτε του δθηκε η ευκαιρα, αργ και χτυπντας ρυθμικ το χρι του πνω στο τραπζι του για να δσει μφαση στις λξεις. Η Μικρ Δεσποινς ζτησε την δεια να μιλσει για λογαριασμ του 'Αντριου. δωσε στο δικαστριο το πλρες νομ της, κι ταν κτι που πρτη φορ κουγε ο Αντριου:
 -«Παρακαλ να προσλθει η Αμντα Λρα Μρτιν Τσρνυ».
 -«Ευχαριστ, Εντιμτατε. Δεν εμαι δικηγρος και δε ξρω να εκφρζομαι σωστ, αλλ αλπζω πως θα συγκρατσετε την ουσα σων σας πω και δε θα περιοριστετε στις λξεις. Κατ' αρχ πρπει ν' αντιληφθομε τι σημανει να εσαι ελεθερος στην περπτωση του 'Αντριου. Κατ κποιο τρπο, εναι ελεθερος. Νομζω πως χουν περσει περισστερα απ εκοσι χρνια απ ττε που κποιος απ την οικογνει μου, την οικογνεια Μρτιν, του δωσε εντολ να κνει κτι, επειδ πστευε πως δεν θα το κανε μνος του. πως και να 'χει, μως το πργμα, μπορομε, αν θλουμε, να του δσουμε εντολ -και μλιστα με σχημο τρπο να κνει οτιδποτε, μνο και μνο επειδ εναι να μηχνημα το οποο μας ανκει. Γιατ, ραγε, χουμε το δικαωμα να φερμαστε τσι, ταν μας χει υπηρετσει τσο καιρ, τσο πιστ κι χει κερδσει τσα χρματα για λογαριασμ μας; Δεν μας οφελει τποτα. Αντιθτως εμες του οφελουμε. Ακμα κι αν υπρχε νμος που να μας απαγορεει να βλουμε τον 'Αντριου να μας υπηρετε, αυτς θα μας υπηρετοσε εθελοντικ. Το να τον ελευθερσετε δεν εναι παρ μια κουβντα, που μως σημανει πολλ γι αυτν. Θα του πρσφερε τα πντα και δε θα μας κστιζε τποτα».
     Για μερικς στιγμς ο δικαστς προσπθησε να πνξει να χαμγελο.
 -«Καταλαβανω την ποψ σας, κυρα Τσρνυ. Το γεγονς εναι πως δεν υπρχει νμος για το ζτημα που χει ανακψει, οτε δεδικασμνο. Απ την λλη μερι, υπρχει το γραφο αξωμα πως μνο ο νθρωπος δικαιοται να απολαμβνει το αγαθ της ελευθερας. Μπορ να δημιουργσω σε αυτ το δικαστριο να καινοριο νμο, ο οποος εναι δυνατ να προσβληθε σε αντερο δικαστριο. Αλλ δεν μπορ να αγνοσω αυτ το αξωμα. Επιτρψτε μου να μιλσω με το ρομπτ. 'Αντριου
 -«Μλιστα, Εντιμτατε». ταν η πρτη φορ που ο 'Αντριου μιλοσε στο δικαστριο κι ο δικαστς δειξε να εκπλσσεται απ τον ανθρπινο τνο της φωνς του.
 -«Γιατ θλεις την ελευθερα σου, Αντριου; Τι σημασα χει αυτ για σνα
 -«Εσες θα θλατε να εσαστε σκλβος, Εντιμτατε;» ρτησε ο 'Αντριου.
 -«Μα δεν εσαι σκλβος. Απ σα μου δσανε να καταλβω εσαι να θαυμσιο ρομπτ, να ρομπτ αυθεντα που εναι ικαν να εκφρζεται καλλιτεχνικ με απαρμιλλο τρπο. Τι περισστερο θα κανες αν σουν ελεθερος
 -«Δε νομζω τι θα κανα τποτα περισστερο, Εντιμτατε, αλλ θα το κανα με μεγαλτερη χαρ. Ειπθηκε σε αυτ την αθουσα πως μνον να ανθρπινο πλσμα μπορε να εναι ελεθερο. Νομζω τι μνον ποιος θλει την ελευθερα μπορε να εναι ελεθερος. Κι εγ τη θλω την ελευθερα». Αυτ η δλωση του Αντριου πεισε το δικαστ. Η φρση-κλειδ στην απφαση που εξδωσε ταν,  -«Δεν εναι δκαιο να αρνομεθα την ελευθερα σε οποιοδποτε αντικεμενο, το οποο διαθτει μυαλ ικαν να συλλβει το νημα της λξης και το επιθυμε». Τελικ, η απφαση εγκρθηκε απ το Παγκσμιο Δικαστριο.
   8. Ο Κριος ταν δυσαρεστημνος κι ο γριος τνος της φωνς του κανε τον 'Αντριου να αισθνεται πως θα πθει βραχυκκλωμα.
 -«Δεν τα θλω τ' αναθεματισμνα σου λεφτ, 'Αντριου. Θα τα πρω μνο και μνο γιατ διαφορετικ δεν θα νιθεις ελεθερος. Απ δω και μπρος, μπορες να επιλγεις μνος σου τις δουλεις σου και να τις κνεις πως σου αρσει. Δεν θα σου δσω εντολς, εκτς απ μα: Κνε τι σου αρσει. Παρ' λα αυτ, σμφωνα με την απφαση του δικαστηρου, εξακολουθ να εμαι υπεθυνος για σνα. Ελπζω να το καταλαβανεις». Τον δικοψε η Μικρ Δεσποινς.
 -«Μην εκνευρζεσαι, Μπαμπ. Σιγ την ευθνη. Ξρεις πολ καλ πως δε θα χρειαστε να κνεις τποτα. Οι Τρεις Νμοι εξακολουθον να ισχουν».
 -«Ττε πως συμβανει να εναι ελεθερος
 -«Μα και τ' ανθρπινα πλσματα χουν κποιους νμους που ελγχουνε τις πρξεις τους, Κριε», απντησε ο 'Αντριου.
 -«Δε πρκειται ν' ανοξω κουβντα μαζ σου». Ο Κριος βγκε απ το δωμτιο κι απ κενη τη μρα ο 'Αντριου τον βλεπε σπνια. Η Μικρ Δεσποινς τον επισκεπτταν τακτικ στο μικρ σπτι που εχε χτιστε γι' αυτν. Δε διθετε κουζνα, ββαια, οτε λουτρ. Εχε δο δωμτια. Το να χρησμευε για βιβλιοθκη και το' λλο τανε συνδυασμς αποθκης κι εργαστηρου. Ο 'Αντριου παιρνε πολλς παραγγελες και σαν ελεθερο ρομπτ εργαζτανε σκληρτερα απ πριν, μχρι που ξεπλρωσε το σπτι και του δθηκαν ττλοι ιδιοκτησας.
     Μια μρα τον επισκφτηκε ο Μικρς Κριος, μλλον ο Τζωρτζ. Ο Μικρς Κριος επμενε πνω σ' αυτ μετ την απφαση του δικαστηρου.
 -«να ελεθερο ρομπτ δεν αποκαλε καννα, Μικρ Κριο», του εχε πει ο Τζωρτζ. «Εγ σε λω 'Αντριου. Πρπει, λοιπν, να με λες κι εσ Τζωρτζ». Η επιθυμα του εκφρστηκε σα διαταγ κι τσι ο 'Αντριου ρχισε να τον λει Τζωρτζ, αλλ η Μικρ Δεσποινς παρμεινε Μικρ Δεσποινς. Μια μρα ο Τζωρτζ ρθε μνος του, για να του πει τι ο Κριος πθαινε. Η Μικρ Δεσποινς βρισκταν κοντ του, αλλ ο Κριος θελε και τον Αντριου.
     Η φων του Κυρου ταν ακμη δυνατ, αν κι ο διος δειχνε αδναμος. Με μεγλη προσπθεια κατφερε να σηκσει το χρι του.
 -«'Αντριου», επε, «'Αντριου... σταμτα να με βοηθς, Τζωρτζ. Δεν εμαι ανπηρος, απλς πεθανω, 'Αντριου, θελα να σου πω τι χαρομαι που 'σαι λετερος».
     Ο Αντριου δεν ξερε τι να πει. Ποτ λλοτε δεν εχε βρεθε κοντ σε ετοιμοθνατο, αλλ γνριζε τι σταματοσε η λειτουργα των ανθρπων. ταν μια ακοσια και αναπφευκτη αποσυναρμολγηση των ανθρωπνων πλασμτων και δεν του ερχταν στο μυαλ να πει κτι που να ταιριζει στην περπτωση. Το μνο που μποροσε να κνει εναι να στκεται δπλα στο κρεβτι του ετοιμοθνατου, απλυτα ακνητος κι αμλητος. ταν λα τελεωσαν, η Μικρ Δεσποινς του επε:
 -«Μπορε να μην τανε φιλικς απναντ σου, 'Αντριου, αλλ τανε γρος και τονε περαξε πολ το γεγονς πως θελες την ελευθερα σου». Ξαφνικ, ο 'Αντριου βρκε τις λξεις που ταριαζαν στην περπτωση.
 -«Δεν θα 'μουνα ποτ λετερος χωρς αυτν, Μικρ Δεσποινς».
   9. Ο 'Αντριου ρχισε να φορ ροχα μετ το θνατο του Κυρου. κανε την αρχ μ' να παλι παντελνι, να παντελνι που του δωσε ο Τζωρτζ. Ο Τζωρτζ εχε παντρευτε κι ασκοσε το επγγελμα του δικηγρου. Εργαζταν στο γραφεο του Φινγκολντ. Ο γερο-Φινγκολντ εχε πεθνει εδ και πολ καιρ, αλλ το γραφεο του το εχε αναλβει η κρη του. Τελικ, η ονομασα του Οκου γινε "Φινγκολντ & Μρτιν". Ακμα κι ταν η κρη του Φινγκολντ πρε σνταξη, η ονομασα παρμεινε η δια. Ο 'Αντριου φρεσε για πρτη φορ ροχα την εποχ που το νομα Μρτιν προστθηκε στην επωνυμα του Οκου.
     Ο Τζωρτζ προσπθησε να κρψει το χαμγελο ταν τον εδε να προσπαθε να φορσει το παντελνι, αλλ δε κατφερε να ξεγελσει τα μτια του 'Αντριου. 'Εδειξε στον 'Αντριου πς ν' ανοξει το παντελνι και πς να το φορσει. Του κανε μια μικρ επδειξη με το δικ του παντελνι, αλλ ο 'Αντριου καταλβαινε πως θα του 'παιρνε αρκετ καιρ μχρι να συνηθσει να κνει αυτς τις κινσεις.
 -«Γιατ θλεις να φορς παντελνια, 'Αντριου; Το σμα σου εναι τσο μορφο και λειτουργικ που εναι κρμα να το καλψεις, αφο τσι κι αλλις δεν κρυνεις, οτε υπρχει θμα σεμντητας. Εξλλου, το φασμα δε ταιριζει με το μταλλο». Ο 'Αντριου τα 'χασε.
 -«Και τ' ανθρπινα σματα εναι μορφα και λειτουργικ, Τζωρτζ. Γιατ τα σκεπζετε
 -«Για ζεστασι, για καθαριτητα, για προστασα, για στλισμα. Τποτα απ αυτ δεν σ' αφορ».
 -«Αισθνομαι γυμνς χωρς ροχα. Αισθνομαι διαφορετικς, Τζωρτζ», απντησε ο 'Αντριου.
 -«Διαφορετικς! Μα... 'Αντριου, τρα πια υπρχουν εκατομμρια ρομπτ στη Γη. Σμφωνα με τη τελευταα απογραφ, στη περιοχ τη δικ μας τα ρομπτ εναι περπου σοι κι οι νθρωποι».
 -«Το ξρω Τζωρτζ. Υπρχουν ρομπτ που κνουν λων των ειδν τις δουλεις».
 -«...Και καννα δε φορει ροχα».
 -«Αλλ και καννα δεν εναι λετερο, Τζωρτζ».
     Ο Αντριου πλοτιζε τη γκαρνταρμπα του σιγ-σιγ. Τονε συγκρατοσε το χαμγελο του Τζωρτζ κι οι ματις των ανθρπων που ρχονταν να του αναθσουν κποια δουλει. Μπορε να ταν ελεθερος, αλλ, μσα του, ταν εγκατεστημνο να λεπτομερς πργραμμα που εχε σχση με τη συμπεριφορ του απναντι στους ανθρπους και δε τολμοσε να προχωρσει με μεγλα βματα. Μια ανοιχτ αποδοκιμασα της διαγωγς του θα τονε γριζε αρκετος μνες πσω. Δεν αποδχονταν λοι το γεγονς πως ταν ελεθερος. Δε μποροσε, ββαια, να νισει μνησικακα, αλλ σες φορς το σκεφτταν του ταν δσκολο να δουλψει. Απφευγε να φορσει ροχα - τουλχιστον πολλ ροχα- ταν περμενε την επσκεψη της Μικρς Δεσποινδας. Εχε γερσει πια κι φευγε συχν για θερμτερα κλματα, αλλ, ταν γριζε, το πρτο πργμα που 'κανε ταν να τον επισκεφτε. στερα απ κποια επσκεψ της, ο Τζωρτζ του επε θλιμμνα:
 -«Μου την φερε, 'Αντριου. Του χρνου θα βλω υποψηφιτητα για τη Βουλ. Μου λει πως το μλο πρπει να πσει κτω απ τη μηλι».
 -«Το μλο κτω απ τη μηλι», επανλαβε ο 'Αντριου, χωρς να καταλαβανει.
 -«Εννο τι εγ, ο Τζωρτζ, το μλο, πρπει να μοισω της μηλις, δηλαδ του παππο μου, ο οποος τανε κποτε βουλευτς».
 -«Κτι ττοιο θα ταν ευχριστο, Τζωρτζ, αν ο Κριος εξακολουθοσε να εναι...» Σταμτησε για μια στιγμ, μη ξροντας πς να συνεχσει, «... να βρσκεται σε λειτουργα». Καταλβαινε μως τι η λξη δε ταριαζε.
 -«Αν ταν ζωντανς», επε ο Τζωρτζ. «χεις δκιο. Μου λεπει και μνα το γρικο τρας».
     Ο 'Αντριου σκεφττανε συχν αυτ τη συνομιλα. Εχε προσξει πσο ελλιπς ταν το λεξιλγιο του ταν συζητοσε με το Τζωρτζ. Αισθανταν τι η γλσσα εχε αλλξει απ την εποχ που τον κατασκεασαν και εγκατστησαν στη μνμη του να ορισμνο λεξιλγιο. Παρολαυτ, ο Τζωρτζ χρησιμοποιοσε στην ομιλα του εκφρσεις καθημερινς, σ' αντθεση με τον Κριο και τη Μικρ Δεσποινδα. Γιατ ραγε εχε αποκαλσει τρας τον Κριο, αφο η λξη αυτ δε του ταριαζε; Ο 'Αντριου δε μποροσε να στραφε στα βιβλα του για να βρει κποια απντηση στα ερωτματ του. ταν βιβλα παλι και τα περισστερα εχανς σχση με τη ξυλογλυπτικ, τη τχνη και το σχεδιασμ εππλων. Δεν εχε καννα σχετικ με τις συνθειες των ανθρπων. Τελικ αποφσισε να ψξει να βρει τα βιβλα που του χρειζονταν. Και, σαν ελεθερο ρομπτ, θερησε τι δεν πρεπε να τα ζητσει απ το Τζωρτζ. Θα πγαινε στη πλη και θα τα βρισκε στη βιβλιοθκη. ταν μια θριαμβικ απφαση κι αισθνθηκε την ηλεκτρικ του τση να ανεβανει, τσο που αναγκστηκε να βλει σε λειτουργα να πηνο μεωσης της τσης. Φρεσε κοστομι και πρασε στο γιλκο του μια αλυσδα απ ξλο. Θα προτιμοσε μιαν λλη απ γυαλιστερ πλαστικ, αλλ ο Τζωρτζ του εχε πει τι το ξλο ταριαζε περισστερο κι τι το βερνικωμνο ξλο του κδρου τανε καλτερο απ το πλαστικ. Εχε απομακρυνθε καμι εκατοστ βματα απ το σπτι, αλλ υποχρεθηκε να σταματσει λγω υπερθρμανσης της αντστασς του. θεσε εκτς λειτουργας το πηνο και βλποντας τι εξακολουθοσε να μην αισθνεται καλ, γρισε σπτι, γραψε με καθαρ γρμματα σ' να κομμτι χαρτ, "Πω στη βιβλιοθκη", και τ' φησε πνω στο πγκο του, σε σημεο που θα το βλεπε οποιοσδποτε μπαινε στο δωμτιο.
   10. Ο 'Αντριου δε κατφερε να φτσει στη βιβλιοθκη. Εχε μελετσει το χρτη. Εχε μθει το δρμο, αλλ χι και τα σημδια του. Τα σημδια που βλεπε γρω του δε μοιζανε με τα σμβολα που 'χε δει στο χρτη και δσταζε να προχωρσει. Σκφτηκε τι κπου θα 'κανε λθος γιατ λα του φανονταν ξνα. να λλο ρομπτ πρασε δπλα του, αλλ ταν αποφσισε να το ρωτσει για το δρμο που πρεπε να ακολουθσει, το ρομπτ εχε εξαφανιστε. να χημα τονε προσπρασε αλλ δε σταμτησε. μεινε στη θση του αναποφσιστος, δηλαδ τελεως ακνητος, βλποντας λγο πιο πρα δο ανθρπινα πλσματα. Τους εδε να αλλζουν πορεα και να 'ρχονται προς το μρος του. Μχρι κενη τη στιγμ τους κουγε που μιλοσανε δυνατ. Τρα μως ταν αμλητοι. Στα πρσωπ τους εχαν κφραση που ο 'Αντριου τη συνδεε με την ανθρπινη αβεβαιτητα. Κι ταν νοι, αλλ χι παιδι. Γρω στα εκοσι. Ποτ του δε κατφερνε να καθορσει την ηλικα ενς ανθρπου.
 -«Θα μποροσατε να μου δεξετε το δρμο για τη βιβλιοθκη, κριοι
Ο νας απ αυτος, ο πιο ψηλς, του οποου το ψηλ καπλο τον δειχνε αλλκοτα ψηλτερο, επε, χι στον 'Αντριου, αλλ στο σντροφ του:
 -«Εναι να ρομπτ». Ο λλος εχε χοντρ μτη και βλφαρα που πφτανε βαρι πνω απ τα μτια του, Επε, χι στον Αντριου, αλλ στον πρτο:
 -«Φορει και ροχα». Ο ψηλς κροτλισε τα δχτυλ του.
 -«Εναι το ελεθερο ρομπτ. χουν να ρομπτ στο παλι σπτι των Μρτιν που δεν ανκει σε καννα. Για ποιο λγο, λλωστε, θα φοροσε ροχα
 -«Ρτησ το», επε αυτς με τη χοντρ μτη. 
 -«Εσαι το ρομπτ των Μρτιν;» ρτησε ο ψηλς.
 -«Εμαι ο 'Αντριου Μρτιν, κριε», απντησε ο 'Αντριου.
 -«Καλς. Βγλε τα ροχα σου. Τα ρομπτ δε φορνε ροχα». Στρφηκε στον λλο, «Εναι αηδιαστικ, Κοταξ τον!»  Ο Αντριου δστασε. Εχε ν' ακοσει πολ καιρ διαταγ σ' αυτν τον τνο και για μια στιγμ, πστεψε τι τα κυκλματα του Δευτρου Νμου θα πθαιναν βραχυκκλωμα. Ο ψηλς επανλαβε:
 -«Βγλε τα ροχα σου. Σε διατζω». Αργ, ο 'Αντριου ρχισε να βγζει τα ροχα του.
 -«Αφησ τα κτω», επε ο ψηλς. Ο μυταρς επε:
 -«Αφο δεν ανκει σε καννα, θα μποροσαμε να το προυμε μες».
 -«Και ββαια», επε ο ψηλς, «εξλλου, ποιος θα φερνε αντρρηση σε ,τι κναμε; Δε καταστρφουμε την ιδιοκτησα κανενς». Στρφηκε στον 'Αντριου. «Στσου με το κεφλι κτω και τα πδια ψηλ».
 -«Μα το κεφλι δεν εναι για...» ρχισε να λει ο 'Αντριου.
 -«Σε διατζω. Αν δε ξρεις πς να το κνεις, προσπθησε». Ο Αντριου δστασε για μιαν ακμα φορ κι στερα γειρε το σμα του για ν' ακουμπσει το κεφλι στο δαφος. Προσπθησε να σηκσει τα πδια, αλλ σωριστηκε με πταγο. Ο ψηλς του επε:
 -«Μενε εκε που εσαι». Και επε στον λλο, «Μπορομε να το διαλσουμε. χεις διαλσει ποτ ρομπτ
 -«Θα μας αφσει
 -«Μπορε να μας εμποδσει;» Αν τον διταζαν με ντονο τρπο να μην τους αντισταθε, ο Αντριου δεν εχε τρπο να τους εμποδσει. Ο Δετερος Νμος εχε προτεραιτητα απναντι στον Τρτο Νμο που αναφερταν στην αυτοπροστασα. Οπωσδποτε, δε μποροσε να υπερασπιστε τον εαυτ του χωρς να τους πληγσει κι αυτ σμαινε πως θα παρβαινε τον Πρτο Νμο. Κνοντας αυτ τη σκψη, αισθνθηκε λα τα κινητρια κυκλματ του να συσπνται και τον πιασε τρμος. Ο Ψηλς τον πλησασε και τον σπρωξε με το πδι.
 -«Εναι βαρς. Νομζω πως θα χρειαστομε εργαλεα για να κνουμε τη δουλει». Ο μυταρς επε:
 -«Θα μποροσαμε να τονε διατξουμε να διαλσει μνος το σμα του. Θα 'χε πλκα».
 -«Ναι», επε σκεφτικ ο ψηλς, «αλλ πρπει να τονε βγλουμε απ το δρμο. Αν φανε κανες...»  'Αργησαν να το σκεφτον. Κποιος ερχταν κι αυτς ταν ο Τζωρτζ. Αν και πεσμνος στο δαφος, ο 'Αντριου τον εχε δει. Θα 'θελε να του δσει κποιο σινιλο, αλλ η τελευταα εντολ που εχε πρει τανε: "Μενε εκε που 'σαι!" Ο Τζωρτζ τρεχε κι φτασε στον τπο του επεισοδου λαχανιασμνος. Οι δυο νεαρο οπισθοχωρσανε λγο και περμεναν.
 -«Τι συμβανει, 'Αντριου;» ρτησε ο Τζωρτζ γεμτος ανησυχα. Ο Αντριου απντησε:
 -«Εμαι καλ Τζωρτζ».
 -«Ττε σκω πνω. Τι πθανε τα ροχα σου
 -«Δικ σου εναι το ρομπτ, φλε;» ρτησε ο ψηλς. Ο Τζωρτζ του απντησε θυμωμνα:
 -«Δεν εναι κανενς. Τι γινε εδ
 -«Του ζητσαμε ευγενικ να βγλει τα ροχα του. Εσνα τι σε νοιζει, αφο δεν εναι δικ σου;» Ο Τζωρτζ στρφηκε στον 'Αντριου. «Τι σου κναν, 'Αντριου
 -«Εχανε σκοπ να με διαλσουν. ταν τοιμοι να με μεταφρουν σ' να συχο μρος και να με διατξουν με αποσυναρμολογσω το σμα μου». Ο Τζωρτζ κοταξε τους δυο νεαρος και το σαγνι του τρεμε. Οι δυο νεαρο μειναν στη θση τους. Χαμογελοσαν. Ο ψηλς επεν εθυμα:
 -«Τι θα μας κνεις, χοντρολη; Θα μας δερεις;» Ο Τζωρτζ απντησε:
 -«χι δε χρειζεται. Αυτ το ρομπτ ζησε με την οικογνεια μου περισστερο απ εβδομηνταπντε χρνια. Μας γνωρζει και μας εκτιμ περισστερο απ' οποιονδποτε λλον νθρωπο. Θα του πω πως εσες οι δο απειλετε τη ζω μου κι τι σκοπεετε να με σκοτσετε. Θα του ζητσω να με προστατψει. Αν πρκειται να διαλξει ανμεσα σε σας και σε μνα, σας διαβεβαι τι θα προτιμσει εμνα. Μπως χετε ιδα τι θα πθετε ταν σας επιτεθε»; Οι δυο νεαρο, ανσυχοι, οπισθοχρησαν ελαφρ. Ο Τζωρτζ επεν γρια:
 -«'Αντριου, αυτο οι δυο θλουν να μου κνουν κακ και βρσκομαι σε κνδυνο. Πγαινε κατ πνω τους!» Ο 'Αντριου υπκουσε κι οι δυο νεαρο δε περμεναν να δουν τι θα κνει. Το βλανε στα πδια.
 -«Εντξει, 'Αντριου, ησχασε», επε ο Τζωρτζ. Φαινταν εκνευρισμνος. Εχε περσει την ηλικα που θα μποροσε ν' αντιμετωπσει το ενδεχμενο να τσακωθε μ' να νεαρ, πσο μλλον με δο.
 -«Δε θα μποροσα να τους χτυπσω, Τζωρτζ. Καταλβαινα πως δε θα σου επιτεθον».
 -«Δε σε διταξα να τους επιτεθες. Απλς, σου 'πα να πας καταπνω τους. Τα υπλοιπα τ' ανλαβε ο φβος τους».
 -«Πως εναι δυνατ να φοβονται τα ρομπτ;»
 -«Εναι μια αρρστια της ανθρωπτητας, που δεν χει θεραπευτε ακμα. Μη σε απασχολε αυτ. Τι διολο γρευες εδ, 'Αντριου; Ευτυχς που βρκα το σημεωμ σου. Λγο πριν σας δω μουν τοιμος να γυρσω πσω και να πω να νοικισω ελικπτερο. Πως σου κατβηκε να πας στη βιβλιοθκη; Θα σου 'δινα εγ σα βιβλα χρειαζσουν».
 -«Εμαι...» ρχισε ο 'Αντριου.
 -«...Ελεθερο ρομπτ. Καλ, καλ. Τι θελες απ τη βιβλιοθκη
 -«Θλω να μθω περισστερα για τους ανθρπους, για τον κσμο, για λα. Και για τα ρομπτ, Τζωρτζ. Θλω να γρψω μιαν ιστορα για τα ρομπτ». Ο Τζωρτζ τον αγκλιασε απ τους μους.
 -«λα πμε σπτι. Μζεψε τα ροχα σου. Ξρεις 'Αντριου, υπρχουν εκατομμρια βιβλα που ασχολονται με τη ρομποτικ κι λα περιλαμβνουνε την ιστορα της επιστμης αυτς. Ο κσμος χει αρχσει να βαριται και τα ρομπτ και τα βιβλα που αναφρονται στα ρομπτ». Ο 'Αντριου κονησε το κεφλι, ανθρπινη κνηση που εχε υιοθετσει κι ο διος.
 -«Δεν εννο μιαν ιστορα της ρομποτικς, Τζωρτζ. Εννο μιαν ιστορα των ρομπτ, γραμμνη απ να ρομπτ. Θλω να εξηγσω πως νιωθαν τα ρομπτ για σα χουν γνει απ την εποχ που ρχισαν να εργζονται και να ζουνε στη Γη».
     Ο Τζωρτζ ανασκωσε τα φρδια του, αλλ δεν επε τποτα.
   11. Η Μικρ Δεσποινς μπορε να εχε κλεσει τα ογδοντατρα της χρνια, αλλ δεν της λειπαν οτε η ενεργητικτητα οτε η αποφασιστικτητα. Χειρονομοσε με το μπαστονι της συχντερα απ σο το χρησιμοποιοσε για να περπατει. 'Ακουσε το περιστατικ και βγκε κυριολεκτικ απ τα ροχα της.
 -«Τζωρτζ, αυτ που συνβη εναι φοβερ. Ποιοι ταν αυτο οι νεαρο κακοργοι
 -«Δεν ξρω. Τι σημασα μπορε να χει αυτ; Στο κτω-κτω δεν προξνησαν καμι ζημι».
 -«Θα μποροσαν, μως. Εσαι δικηγρος, Τζωρτζ. Και το τι εσαι καλ αποκαταστημνος οφελεται αποκλειστικ στο ταλντο του 'Αντριου. Τα χρματα που αυτς κρδισε αποτελον τη βση λης μας της περιουσας. Βοηθ στη συνχιση αυτς της οικογνειας και δεν θα επιτρψω να του συμπεριφρονται σα να ταν καννα κουρδιστ παιχνδι».
 -«Τι θες να κνω, Μητρα
 -«Επα προηγουμνως πως εσαι δικηγρος. Δεν προσχεις τι σου λω; Αριο θα καταθσεις μια αγωγ και θα υποχρεσεις τα περιφερειακ δικαστρια να εκδσουν αποφσεις που να θεμελινουν τα δικαιματα των ρομπτ κι στερα θα βλεις τη Βουλ να περσει τους αναγκαους νμους. Αν χρειαστε, πγαινε την υπθεση μχρι το Παγκσμιο Δικαστριο. χε υπ' ψη σου πως θα σε παρακολουθ και δεν θα ανεχτ τεμπελις». Μιλοσε σοβαρ κι τσι, αυτ που ρχισε σαν μια μεθδευση καθησυχασμο της φοβερς γηραις κυρας, κατληξε σ' να περπλοκο ζτημα με πολλς νομικς δυσκολες. Ο Τζωρτζ, σαν αρχαιτερος συνεταρος του Οκου Φινγκολντ και Μρτιν, κατστρωσε το σχδιο. Αλλ' φησε το πρακτικ μρος της δουλεις στους νετερους συνεργτες του και, μλιστα, μεγλο μρος αυτς της δουλεις ανθεσε στο γιο του τον Πωλ, που 'χε γνει μλος του δικηγορικο Οκου κι ανφερε κθε μρα στη γιαγι του σχετικ με την πορεα της υπθεσης. Με τη σειρ της, η Μικρ Δεσποινς, τα συζητοσε με τον 'Αντριου.
     Αλλ κι ο 'Αντριου εχε μπλεχτε για τα καλ. Η συγγραφ του βιβλου του για τα ρομπτ εχε μενει πσω, γιατ μελετοσε τα νομικ επιχειρματα και, μερικς φορς, εξφραζε μερικς πολ χρσιμες απψεις. «Την ημρα που μου επιτθηκαν οι δυο νεαρο, ο Τζωρτζ μου επε τι οι νθρωποι ανκαθεν φοβονταν τα ρομπτ», επε μια μρα. «Αν εναι τσι, οι δικαστς κι οι βουλευτς δε θα 'χουνε καμιν ρεξη να εργαστον σκληρ προς φελος των ρομπτ. Δε θα 'πρεπε να γνει κτι προς τη κατεθυνση της κοινς γνμης;» τσι, λοιπν, εν ο Πωλ συνχιζε να δνει τη μχη του στα δικαστρια, ο Τζωρτζ ανλαβε την ενημρωση του κοινο. Αυτ του 'δινε το πλεονκτημα της ατημελησας και μλιστα προχρησε πρα απ τα καθιερωμνα, φορντας μοντρνα κι νετα ροχα που ο διος τα αποκαλοσε κουρτνες. Ο Πωλ τον μλλωνε:
 -«Πρσεχε μη μπερδψεις τα πδια σου μ' αυτ τα ροχα, Μπαμπ». Κι ο Τζωρτζ απαντοσε κεφα:
 -«Θα προσπαθσω».
     Μλησε στο ετσιο συνδριο των εκδοτν και, μεταξ λλων επε:
 -«Αν, στηριζμενοι στο Δετερο Νμο, μπορομε ν' απαιτσουμε απ' οποιοδποτε ρομπτ απεριριστην υπακο σ' λα τα θματα, χωρς μως να βλψουν νθρωπο, ττε, κθε ανθρπινο πλσμα, χει μια φοβερ εξουσα απναντι σε κθε ρομπτ. Κι ειδικτερα, αφο ο Δετερος Νμος υπερισχει του Τρτου, κθε ανθρπινο πλσμα μπορε να χρησιμοποισει το νμο της υπακος για να υπερκερσει το νμο της αυτοπροστασας. Μπορε, για οποιοδποτε λγο και τελεως ανατια, να διατξει να ρομπτ να κνει κποια ζημι στον εαυτ του ακμα και ν' αυτοκαταστραφε. Εναι δκαιο αυτ; Θα μεταχειριζμαστε με τον διο τρπο να ζο; Ακμα κι ν ψυχο αντικεμενο, που μως μας προσφρει θαυμσιες υπηρεσες, δικαιοται να απασχολσει τη σκψη μας. Κι να ρομπτ δεν εναι ανασθητο, δεν εναι ζο. χει αρκετ μυαλ για να μας μιλει, για να συνδιαλγεται μαζ μας, για να αστειεεται μαζ μας. Μπορομε να τους αντιμετωπζουμε σα φλους, μπορομε να δουλεουμε μαζ τους και να μην τους επιτρπουμε να απολασουν μερικ απ τα φροτα της φιλας και κποια απ τα οφλη της συνεργασας; Αν νας νθρωπος χει το δικαωμα να δνει σ' να ρομπτ οποιαδποτε διαταγ που να μη βλπτει ν ανθρπινο ον, θα πρπει να χει και την ευπρπεια να μη δνει ποτ εντολ σ' να ρομπτ που μπορε να βλψει να ρομπτ, εκτς ββαια απ τις περιπτσεις που η ζω του ανθρπου βρσκεται σε κνδυνο. Η Εξουσα βαδζει χρι-χρι με την υπευθυντητα κι αν υπρχουν για τα ρομπτ Τρεις Νμοι που προστατεουν τους ανθρπους, θα 'τανε πολ να ζητσω να θεσπιστον νας δυο νμοι για τους ανθρπους που να προστατεουν τα ρομπτ
     Ο 'Αντριου εχε δκιο. Η μχη για την ενημρωση του κοινο, αποτελοσε το κλειδ για να πειστον τα δικαστρια κι η Βουλ. Τελικ, πρασε νμος που θσπιζε συνθκες κτω απ τις οποες απαγορευταν να δνονται εντολς που ταν δυνατν να βλψουν να ρομπτ. Ο νμος ταν ανεπαρκς κι οι ποινς που προβλπονταν για τις παραβισεις ταν μηδαμινς, αλλ η αρχ εχε γνει. Η τελικ γκριση απ την Παγκσμια Βουλ φτασε τη μρα που πθανε η Μικρ Δεσποινς. Δεν ταν συμπτωματικ. Η Μικρ Δεσποινς κρατιταν με νχια και με δντια απ τη ζω κατ τη διρκεια της τελευταας συνεδρασης και παραδθηκε στο θνατο μνον ταν φτασε το μνυμα της νκης. Το τελευταο της χαμγελο το κρτησε για τον 'Αντριου. Τα τελευταα της λγια ταν:
 -«σουν πολ καλς μαζ μας, 'Αντριου». Πθανε κρατντας το χρι του, εν ο γιος της, η γυνακα του και τα παιδι τους στεκαν με σεβασμ λγο πιο πρα.
   12. Ο Αντριου περμενε υπομονετικ, καθς το ρομπτ-ρεσεψιονστας εξαφανστηκε στο εσωτερικ γραφεο. Ο ρεσεψιονστας θα μποροσε να εχε χρησιμοποισει την ολογραφικ ενδοσυνεννηση, αλλ, χωρς αμφιβολα, εχε ενοχληθε απ το γεγονς πως πρεπε να συνδιαλλαγε μ' ν λλο ρομπτ κι χι με ναν νθρωπο. Που και που, κποιος μπαινε στο δωμτιο για να τον  κοιτξει, αλλ ο 'Αντριου δεν κανε καμα προσπθεια ν' αποφγει τα βλμματ τους. Τους κοταζε ρεμα κι αυτο στρφανε τη ματι τους αλλο.
Κποια στιγμ, ο Πωλ-Μρτιν βγκε απ το γραφεο. δειχνε κπληκτος, τουλχιστον αυτ κατλαβε ο 'Αντριου. Ο Πως ταν ντονα μακιγιαρισμνος, σμφωνα με τις προσταγς της μδας προς τα δυο φλα. Ο 'Αντριου δε συμφωνοσε μ' αυτ το βψιμο, παρ' λο που το μακιγιζ κανε πιο αδρς τις καμπλες γραμμς του προσπου του Πωλ. Εξλλου, ταν σγουρος πως παλιτερα δε γνονταν ττοια πργματα.
 -«λα μσα, Αντριου. Συγγνμη που σ' φησα να περιμνεις, αλλ εχα να τελεισω κτι. λα μσα. Μου εχες πει πως θελες να μου μιλσεις, αλλ δεν κατλαβα τι εννοοσες εδ, στη πλη».
 -«Αν εσαι απασχολημνος, Πωλ, μπορ να περιμνω». Ο Πωλ ριξε μια ματι στις σκις της πλκας που βρισκταν στον τοχο και που χρησμευε για ρολι κι επε:
 -«χω λγο χρνο. Πς ρθες
 -«Νοκιασα να αυτοματοκνητο».
 -«Καννα πρβλημα;» ρτησε ο Πωλ κι η φων του πρδωσεν ανησυχα.
 -«χι, μουν σγουρος πως δεν θα αντιμετπιζα προβλματα. Τα δικαιματ μου προστατεονται απ το νμο». Ακογοντας αυτ τα λγια, ο Πωλ δειξεν ακμα πιο ανσυχος.
 -«'Αντριου, σου εξγησα πως ο νμος δεν επιβλλεται, στις περισστερες τουλχιστον περιπτσεις. Κι αν επιμενεις να φορς ροχα, θα χεις προβλματα, πως την λλη φορ».
 -«Τη μοναδικ φορ, Πωλ. Λυπμαι που δυσαρεστθηκες».
 -«Δες το απ την λλη πλευρ: εσαι νας ζωντανς θρλος κι αξζεις πρα πολλ για να διακινδυνεεις την ακεραιτητ σου. Για πες μου, πως πει το βιβλο
 -«Κοντεω να το τελεισω, Πωλ. Ο εκδτης εναι ευχαριστημνος».
 -«Ωραα
 -«Δεν ξρω αν εναι ευχαριστημνος απ το διο το βιβλο. Νομζω τι περιμνει να πουλσει πολλ ανττυπα επειδ το βιβλο χει γραφτε απ να ρομπτ κι αυτ εναι που τον ευχαριστε».
 -«Ανθρπινη αντδραση».
 -«Δε με πειρζει. Μακρι να πουληθε το βιβλο, γιατ θα πρω κποια χρματα που τα 'χω ανγκη».
 -«Η γιαγι σου φησε...»
 -«Η Μικρ Δεσποινς τανε γενναιδωρη κι εμαι ββαιος πως μπορ να υπολογζω στη βοθει της οικογνειας. Αλλ υπολογζω στα δικαιματα απ τη πληση του βιβλου για το επμενο βμα μου».
 -«Και ποιο εναι το επμενο βμα
 -«Θλω να συναντσω τον Επικεφαλς της Επιχερησης Ρομπτ και Μηχανικν Ανθρπων των Ενωμνων Πολιτειν. Προσπθησα να κανονσω μια συνντηση μαζ του, αλλ μχρι τρα δε συνεργστηκε μαζ μου στη συγγραφ του βιβλου, κι πως καταλαβανεις αυτ δεν μ' εκπλσσει». Ο Πωλ διασκδαζε.
 -«Το τελευταο πργμα που 'πρεπε να περιμνεις ταν η συνεργασα. Δε συνεργστηκαν μαζ μας στη μεγλη μχη που δσαμε για τα δικαιματα των ρομπτ. Μλλον το αντθετο συνβη και ββαια, αντιλαμβνεσαι για ποιο λγο. Αν δσεις δικαιματα στα ρομπτ, οι νθρωποι θα σταματσουν να τα αγορζουν».
 -«Παρ' λα αυτ αν τηλεφωνσεις εσ, σως καταφρεις να μου κλεσεις μια συνντηση μαζ του».
 -«Δεν εμαι περισστερο δημοφιλς απ σνα, 'Αντριου».
 -«Θα μποροσες να υπαινιχθες τι αν με δεχτον απομακρνεται ο κνδυνος μιας καινοργιας εκστρατεας του Οκου Φινγκολντ και Μρτιν με σκοπ τη προθηση των δικαιωμτων των ρομπτ».
 -«Δε θα 'τανε ψμα, 'Αντριου
 -«Ναι, Πωλ, κι εγ δε μπορ να πω ψματα. Γι' αυτ πρπει να τηλεφωνσεις εσ».
 -«Αχ, δε μπορες να πεις ψματα, αλλ με βζεις εμνα να πω, τσι; σο περν ο καιρς περισστερο μοιζεις με νθρωπο, 'Αντριου».
   13. Δεν ταν και πολ εκολο να κλειστε η συνντηση, παρ το τι τ' νομα του Πωλ τανε πασγνωστο. Τελικ, το θμα κανονστηκε, αλλ ο Χρλευ Σμιδ-Ρμπερτσον, ο οποος, απ την πλευρ της μητρας του, ταν απγονος του ιδρυτ της Επιχερησης -λλωστε χρησιμοποιοσε και τα δυο επνυμα για να το υπενθυμζει σε λους- δειχνε δυστυχισμνος. Πλησαζε στην ηλικα της συνταξιοδτησης κι λη η θητεα του στη θση του προδρου δεν του πρσφερε τποτα λλο πρα απ την υπθεση των δικαιωμτων των ρομπτ. Τ' αραι, γκρζα μαλλι του τανε κολλημνα στην κορυφ του κρανου. Το πρσωπ του δεν ταν μακιγιαρισμνο και πτε-πτε ριχνε εχθρικς ματις στον 'Αντριου. Ο 'Αντριου ρχισε την κουβντα:
 -«Πριν απ να περπου αινα, κριε, κποιος Μρτον Μνσκυ, που εργαζταν στην Επιχερηση, επε τι τα μαθηματικ που χρησιμοποιονται στο σχεδιασμ των ποζιτρονικν τμημτων εναι τσο περπλοκα που δεν επιτρπουν παρ λσεις κατ προσγγιση και, κατ συνπεια, οι ικαντητς μου δεν ταν δυνατ να προβλεφθον».
 -«Αυτ σχυε πριν απ ναν αινα». Για μια στιγμ, ο Σμιδ-Ρμπερτσον δστασε, αλλ, τελικ, επε ψυχρ, «Κριε, αυτ δεν ισχει πλον. Τρα τα ρομπτ μας κατασκευζονται με ακρβεια κι εκπαιδεονται επακριβς για την εργασα τους».
 -«Ναι», επεν ο Πωλ που εχε συνοδεσει τον 'Αντριου για να σιγουρευτε, πως λεγε, πως η Επιχερηση θα 'παιζε τμιο παιχνδι, «μ' αποτλεσμα ο ρεσεψιονστας μου να χρειζεται καθοδγηση κθε φορ που τα πργματα ξεφεγουν, στω κι ελχιστα, απ τα καθημεριν».
 -«Αν αυτοσχεδαζε, θα 'σαστε πολ περισστερο δυσαρεστημνος», επε ο Σμιδ-Ρμπερτσον.
 -«Αυτ σημανει τι δεν κατασκευζετε πλον ρομπτ ευπροσρμοστα πως εγ».
 -«Ακριβς».
 -«Η ρευνα που 'κανα ταν γραφα το βιβλο μου», επε ο Αντριου, «απδειξε πως εμαι το γηραιτερο ρομπτ σε λειτουργα».
 -«Το γηραιτερο που υπρξε ποτ», επε ο Σμιδ-Ρμπερτσον, «και το γηραιτερο που θα υπρξει. Τα ρομπτ καθστανται χρηστα στερα απ εκοσιπντε χρνια λειτουργας. Οι νθρωποι τα επιστρφουν εδ και τ' αντικαθιστον με νετερα μοντλα».
 -«Καννα ρομπτ απ' αυτ που 'χουν κατασκευαστε μχρι τρα δεν αντχει πνω απ εκοσιπντε χρνια», επε ο Πωλ, κπως σαρκαστικ. «Σ' αυτ το θμα, ο 'Αντριου αποτελε την εξαρεση». Ο Αντριου, ακολουθντας το δρμο που ο διος εχε χαρξει για τον εαυτ του, συνχισε:
 -«Σαν το γηραιτερο και πιο ευπαρουσαστο ρομπτ του κσμου, δεν εμαι αρκετ ασυνθιστο στε να τχω ειδικς αντιμετπισης απ την εταιρεα;»
 -«Αποκλεεται», επε ο Σμιδ-Ρμπερτσον, νευρικ. «Τ' τι εσαι ασυνθιστος αποτελε για την εταιρα μας ντροπ. Αν εχες νοικιαστε θα σε εχαμε αντικαταστσει, αλλ για κακ μας τχη πουλθηκες».
 -«Εκε ακριβς εναι το θμα», επε ο 'Αντριου. «Εμαι λετερο ρομπτ και κνω τον εαυτ μου τι θλω. ρχομαι, λοιπν και σας ζητ να με αντικαταστσετε. Αλλ χωρς τη συγκατθεση του ιδιοκττη δε μπορετε να το κνετε. Στη σημεριν εποχ, αυτ η συγκατθεση εναι ρος που περιλαμβνεται στο συμβλαιο ενοικασης, αλλ στον καιρ το δικ μου δε συνβαινε κτι ττοιο». Ο Σμιδ-Ρμπερτσον κοταζε τους δυο μ' αμηχανα και, για λγο, επικρτησε σιωπ. Ο 'Αντριου πιασε τον εαυτ του να περιεργζεται το ολγραμμα του τοχου. ταν μια νεκρικ μσκα της Σοζαν Κλβιν, ευεργτιδας των ρομποτολγων. Εχε πεθνει εδ και δυο περπου αινες, αλλ ο 'Αντριου μαθε τσα πολλ γι' αυτ γρφοντας το βιβλο του, που αισθανταν σαν να την εχε γνωρσει προσωπικ. Τελικ, ο Σμιδ-Ρμπερτσον ρτησε:
 -«Πως μπορε να γνει αυτ; Αν σ' αντικαταστσω, σα ρομπτ, πως θα μπορ να δσω το νο ρομπτ σε σνα, σαν ιδιοκττη, αφο θα 'χεις πψει να υπρχεις;» Χαμογλασε βλοσυρ.
 -«Δεν υπρχει καμι δυσκολα», παρενβη ο Πωλ. «Το κντρο της προσωπικτητας του 'Αντριου εναι ο ποζιτρονικς του εγκφαλος κι εναι το μοναδικ τμμα που δε μπορε ν' αντικατασταθε χωρς να δημιουργηθε να νο ρομπτ. Επομνως, ο ποζιτρονικς εγκφαλος εναι ο ιδιοκττης, ο 'Αντριου. Οποιοδποτε λλο τμμα του σματος μπορε ν' αντικατασταθε χωρς να επηρεαστε η προσωπικτητα του ρομπτ κι λα αυτ τα τμματα αποτελον ιδιοκτησα του εγκεφλου. Αυτ που θλω να πω, εναι πως ο 'Αντριου επιθυμε να προμηθεσει στον εγκφαλ του να νο σμα».
 -«Ακριβς», επεν ρεμα ο 'Αντριου. Στρφηκε στον Σμιδ-Ρμπερτσον. «χετε κατασκευσει ανθρωποειδ, τσι δεν εναι; Ρομπτ που 'χουν ανθρπινη ψη και που εναι τλεια απ τη κορφ μχρι τα νχια».
 -«Σωστ. Λειτουργον θαυμσια με το συνθετικ δρμα και τους τνοντς τους. Παρ τ' τι δε χρησιμοποισαμε για τη κατασκευ τους καθλου μταλλο, εκτς απ τον εγκφαλο, εναι τσο ισχυρ σο και τα μεταλλικ ρομπτ. Αν μλιστα συγκρνουμε τα προηγομενα ρομπτ με τα ανθρωποειδ λαμβνοντας υπ' ψη το βρος, τα τελευταα εναι πολ ισχυρτερα». Ο Πωλ δειξε ενδιαφρον.
 -«Δεν το 'ξερα. Πσα ττοια κυκλοφορον στην αγορ
 -«Καννα», επε ο Σμιδ-Ρμπερτσον. «ταν πολ ακριβτερα απ τα μεταλλικ ρομπτ κι η ρευνα αγορς μας δειξε τι δε θα γνονταν αποδεκτ απ τους αγοραστς. Μοιζανε πολ με τους ανθρπους». Ο 'Αντριου εντυπωσιστηκε.
 -«Υποθτω πως η εταιρεα χει κατοχυρσει τα δικαιματ της επ της τεχνογνωσας. Κι αν εναι τσι, ζητ ν' αντικατασταθ απ να οργανικ ρομπτ, να ανθρωποειδς». Ο Πωλ αιφνιδιστηκε.
 -«Χριστ μου!» επε. Ο Σμιδ-Ρμπερτσον σκλρυνε ακμα περισστερο τη στση του.
 -«Αδνατο
 -«Γιατ εναι αδνατο;» ρτησεν ο 'Αντριου. «Εξλλου, θα πληρσω».
 -«Δε κατασκευζουμε ανθρωποειδ».
 -«Αποφασσατε να μη κατασκευζετε ανθρωποειδ», τον δικοψε ο Πωλ. «Δεν εναι το διο με το να μην χετε τη δυναττητα να τα κατασκευσετε».
 -«πως και να 'χει το πργμα», απντησε ο Σμιδ-Ρμπερτσον, «η κατασκευ ανθρωποειδν ρχεται σε σγκρουση με το δημσιο συμφρον».
 -«Δεν υπρχει νμος που ν' απαγορεει τη κατασκευ τους», επε ο Πωλ.
 -«,τι και να μου λτε, εμες δεν τα κατασκευζουμε... και δε πρκειται να κατασκευσουμε καννα». Ο Πωλ ξερβηξε.
 -«Κριε Σμιδ-Ρμπερτσον», επε, «ο 'Αντριου εναι λετερο ρομπτ και καλπτεται απ το νμο που προστατεει τα δικαιματα των ρομπτ. Θα πρπει να το γνωρζετε».
 -«Το γνωρζω».
 -«Αυτ το ρομπτ, λοιπν, σα λετερο που 'ναι, θλει να φορ ροχα. Αυτ χει σαν αποτλεσμα το συχν εξευτελισμ του απ ανεγκφαλους ανθρπους, που παραβανουνε το νμο που απαγορεει τη ταπενωση των ρομπτ. Εναι δσκολο να προβομε σε μηνσεις γι' αδικματα που δε συμφωνον οι περισστεροι απ' αυτος που αποφασζουν για το αν ο εναγμενος εναι νοχος αθος».
 -«Η Επιχερηση Ρομπτ των Ενωμνων Πολιτειν το κατλαβε απ την αρχ. Δυστυχς, δε μπορ να πω οτι το κατλαβε κι ο Δικηγορικς Οκος του πατρα σας».
 -«Ο πατρας μου χει πεθνει, αλλ βλπω πως εκδηλνετε επθεση εναντον συγκεκριμνου στχου».
 -«Τι εναι αυτ που λτε;» επε ο Σμιδ-Ρμπερτσον.
 -«Ο πελτης μου 'Αντριου Μρτιν -απ' αυτ τη στιγμ εναι πελτης μου- εναι λετερο ρομπτ που δικαιοται να ζητσει απ την Επιχερηση Ρομπτ και Μηχανικν Ανθρπων των Ενωμνων Πολιτειν την αντικατσταση του σματς του, πργμα που η Επιχερηση κνει, εφ' σον της το ζητσει κποιος που χει στην ιδιοκτησα του να ρομπτ για εικοσιπντε χρνια. Μλιστα, η Επιχερηση ισχυρζεται πως εναι απαρατητη η αντικατσταση των ρομπτ μετ την παρλευση της εικοσιπενταετας». Ο Πωλ, ρεμος, χαμογελοσε. «Ο ποζιτρονικς εγκφαλος του πελτη μου», συνχισε, «εναι ιδιοκττης του σματς του, που 'χει ηλικα μεγαλτερη των εικοσιπντε ετν. Ο ποζιτρονικς εγκφαλος ζητε την αντικατσταση του σματος και δχεται να πληρσει να λογικ ποσν για να σμα ανθρωποειδος. Πιθαν ρνησ σας, σημανει προσβολ του πελτη μου και θα υποβλλουμε μνυση. Αν κι η κοιν γνμη δε θα δεχταν μ' ενθουσιασμ μια ττοιαν απατηση απ μρους ενς ρομπτ, θα 'θελα να σας υπενθυμσω τι κι η Επιχερηση Ρομπτ των Ενωμνων Πολιτειν δεν εναι ιδιατερα δημοφιλς. Ακμα κι αυτο που χρησιμοποιον κερδζουν απ τα ρομπτ εναι καχποπτοι σε ,τι χει σχση με την Επιχερηση. σως να 'ναι κποιο κατλοιπο απ την εποχ που οι νθρωποι φοβονταν τα ρομπτ. Μπορε, λοιπν, αυτ η υπθεση να 'χει αρνητικ επδραση τσο στ' νομα σο και στα οικονομικ της Επιχερησης, που 'χει το παγκσμιο μονοπλιο. Οποιαδποτε και να 'ναι η αιτα, οι αρνητικς επιπτσεις θα παραμενουν. χω την εντπωση πως θα προτιμοσατε να μην εμπλακετε σε δικαστικ μαραθνιο, αφο μλιστα ο πελτης μου εναι πλοσιος και θα ζσει πολλος αινες ακμα. Εναι δυο πλεονεκτματα που του δνουνε τη δυναττητα να συνεχσει το δικαστικ αγνα επ' πειρο».
     Ο Σμιδ-Ρμπερτσον εχε κοκκινσει:
 -«Προσπαθετε να με αναγκσετε...»
 -«Δε σας αναγκζω να κνετε τποτα», επε ο Πωλ. «Αν θλετε να αρνηθετε να ικανοποισετε το ατημα του πελτη μου, χετε κθε δικαωμα να το κνετε κι εμες θα φγουμε χωρς δετερη κουβντα. Αλλ θα σας μηνσουμε, πως κι εμες χουμε δικαωμα να κνουμε, οπτε θα χσετε το παιχνδι».
 -«Μα...»
 -«Βλπω πως αρχσατε να υποχωρετε», επε ο Πωλ. «σως διστζετε ακμα, αλλ, τελικ θα ενδσετε. Θα θελα να σας επιστσω την προσοχ κι επ ενς λλου ζητματος: Αν, κατ τη διρκεια της μεταφορς του ποζιτρονικο εγκεφλου του πελτη μου απ το τωριν του σμα σ' οργανικ, προκψει κποια ζημι, οσοδποτε μικρ, σας διαβεβαι τι δε πρκειται να ησυχσω αν δε σβσω απ προσπου γης την Επιχερησ σας. Αν δημιουργηθε στω και μια γρατσουνι στην απ πλατνα κι ιρδιο φαι ουσα του πελτη μου, θα κνω ,τι περν απ το χρι μου για να ξεσηκσω τη κοιν γνμη κατ της Επιχερησης». Στρφηκε προς το μρος του 'Αντριου και ρτησε, «Συμφωνες, 'Αντριου;» Ο 'Αντριου μεινε διστακτικς για πολλν ρα. πρεπε να συναινσει στο ψμα, στον εκβιασμ και στη ταπενωση ενς ανθρπινου πλσματος. Προσπαθοσε, μως, να πεσει τον εαυτ του τι το πλγμα κατ του Σμιδ-Ρμπερτσον δε προκαλοσε σωματικς βλβες. Τελικ, κατφερε να προφρει αχν:
 -«Ναι».
   14. Αισθανταν σαν να 'χε κατασκευαστε απ την αρχ. Για μρες, για βδομδες και τλος για μνες, ο 'Αντριου δεν αντιδροσε πως πντα, αφο δσταζε να κνει και τη παραμικρ ενργεια. Ο Πωλ ταν ξαλλος. «Σου κνανε ζημι. Πρπει να τους μηνσουμε». Ο Αντριου του απντησε πολ εργ και τραυλζοντας.
 -«Δεν... πρπει. Δεν θα καταφρεις... ποτ... ν' αποδεξεις την κ... κ... κ...»
 -«Κακα τους
 -«Ναι, Εξλλου, δυναμνω... κα... καλυτερεω. Εναι απ το τρ... τρ... τρ..
 -«Τραλισμα
 -«Το τραμα. Μη... μη ξεχνς τι δεν χει ξαναγνει παρμοια εγχε... εγχε...» Ο 'Αντριου εχε το πλεονκτημα να γνωρζει τον εγκφαλ του απ πρτο χρι. Κανες λλος δεν τανε σε θση να ισχυριστε κτι ττοιο. ξερε πως τανε καλ και κατ τη διρκεια των πολλν μηνν που χρειστηκε να περσουν μχρι να πετχει την απλυτη συνεργασα ανμεσα στον ποζιτρονικ εγκφαλο και τα μλη του σματς του, περνοσε πολλς ρες μπροστ στον καθρφτη. Παρ' λα αυτ, δεν μοιαζε απλυτα με νθρωπο! Το πρσωπ του ταν αλγιστο κι οι κινσεις του πολ επιτηδευμνες. Τους λειπε η ανθρπινη αμεριμνησα, αλλ, αυτ, θα την αποκτοσε με τον καιρ. Τουλχιστον, τρα, μποροσε να φορει ροχα ψωρς να νοιζεται πια για τη γελοα αντθεση που, πριν την επμβαση, δημιουργοσε το μεταλλικ του πρσωπο με το φασμα που τλιγε το κορμ του. στερα απ καιρ, επε:
 -«Θα ξαναδουλψω».  Ο Πωλ γλασε.
 -«Αυτ σημανει πως εσαι καλ. Τι θα κνεις; Θα γρψεις λλο βιβλο
 -«χι», απντησε σοβαρ ο 'Αντριου. «Η ζω μου εναι μακρχρονη και δεν εναι δυνατν να αφοσιωθ σ' να μνο πργμα. Κποτε μουν καλλιτχνης και νομζω πως μπορ να ξαναγνω. Κποτε, πλι, μουν ιστορικς και μπορ να ξαναγνω. Τρα, μως, θλω να γνω ρομποβιολγος».
 -«Μπως εννοες ρομποψυχολγος
 -«χι. Κτι ττοιο θ' απαιτοσε τη μελτη των ποζιτρονικν εγκεφλων και προς το παρν δεν χω καμα ρεξη. νας ρομποβιολγος θα ασχολεται με τη λειτουργα του σματος που παρνει εντολς απ να ττοιο εγκφαλο».
 -«Αυτ δεν εναι δουλει του ρομποτολγου
 -«Ο ρομποτολγος δουλεει, σε μεταλλικ σμα. Εγ θα μελετ τα οργανικ, τ' ανθρωποειδ σματα κι, απ σο γνωρζω, εμαι ο μοναδικς που διαθτω ττοιο».
 -«χεις μικρ πεδο δρσης», επε σκεφτικ ο Πωλ. «Σαν καλλιτχνης, χεις ευρτατο πεδο δρσης, σαν ιστορικς, ασχολεσαι με λα τα ρομπτ' σαν ρομποβιολγος, θα ασχολεσαι μνο με τον εαυτ σου».  Ο 'Αντριου κονησε καταφατικ το κεφλι:
 -«τσι φανεται».
     Ο Αντριου πρεπε να ξεκινσει απ την αρχ, γιατ δεν ξερε τποτα απ βιολογα και σχεδν τποτα απ επιστμη. γινε τακτικς θαμνας των βιβλιοθηκν, που καθταν με τις ρες μπροστ στους ηλεκτρονικος πνακες, χωρς να ξεχωρζει απ τους υπλοιπους ανθρπους. Οι ελχιστοι που γνρισαν πως ταν ρομπτ δεν τον ενοχλοσαν πια. Στο σπτι, φτιαξε να ακμα δωμτιο, που το μεττρεψε σ' εργαστριο. Και ββαια, πλοτισε τη βιβλιοθκη του.
     Πρασαν χρνια και μια μρα τον επισκφτηκε ο Πωλ και του επε:
 -«Εναι κρμα που 'παψες ν' ασχολεσαι με την ιστορα των ρομπτ. μαθα τι η Επιχερηση Ρομπτ των Ενωμνων Πολιτειν υιοθετε να πολιτικ». Ο Πωλ εχε γερσει κι εχε αναγκαστε ν' αντικαταστσει τα μτια του με φωτοπτικ κτταρα. Εξαιτας αυτο του γεγοντος, πλησασε ακμα πιο κοντ στον 'Αντριου.
 -«Για ποιο λγο;» ρτησε ο Αντριου.
 -«Κατασκευζουν κεντρικος υπολογιστς, γιγντιους ποζιτρονικος εγκεφλους, που επικοινωνον μσω μικροκυμτων με χλια ρομπτ. Τα ρομπτ δεν διαθτουν εγκεφλους. Εναι, απλς, τα κρα του γιγντιου εγκεφλου, αλλ' αποτελον αυτοτελ μρη του».
 -«χει μεγαλτερην αποτελεσματικτητα το σστημα αυτ
 -«τσι ισχυρζεται η Επιχερηση. Τη να κατεθυνση την δωσε, λγο πριν το θνατ του, ο Σμιδ-Ρμπερτσον, αλλ χω την εντπωση πως ο στχος τους εσαι σ. Η Επιχερηση δεχνει αποφασισμνη να μην κατασκευσει ρομπτ που εναι δυνατ να δημιουργσουν ανωμαλες πως εσ. Γι' αυτ λλωστε χωρζουν το σμα απ τον εγκφαλο. Ο εγκφαλος δε θα διαθτει σμα, οπτε δεν θα μπορε να ζητσει εγκφαλο, οπτε δεν θα μπορε να ζητσει τποτα. Η επδραση που εχες στην ιστορα των ρομπτ εναι πραγματικ εκπληκτικ, 'Αντριου», συνχισε ο Πωλ. «Η επιδεξιτητ σου σ' ,τι χει σχση με τη καλλιτεχνα, υποχρωσε την Επιχερηση να κατασκευσει πιο ακριβ και πιο ειδικευμνα ρομπτ. Η ελευθερα σου εχε σαν αποτλεσμα τη θσπιση της αρχς των δικαιωμτων των ρομπτ. Η επιμον σου να αποκτσεις ανθρωποειδς σμα οδγησε την Επιχερηση στην αλλαγ πολιτικς, στο διαχωρισμ, δηλαδ, του σματος απ τον εγκφαλο των ρομπτ». Ο 'Αντριου δειξε να προβληματζεται.
 -«Υποθτω πως στο τλος η Επιχερηση θα κατασκευσει να τερστιο εγκφαλο που θα ελγχει δισεκατομμρια ρομπτ. Ριψοκνδυνο. Κι επικνδυνο. Κτι ττοιο, θα εναι λθος».
 -«χεις δκιο», επε ο Πωλ, «αλλ νομζω τι θα περσει τουλχιστον νας αινας για να το καταφρουνε κι εγ δεν θα ζω για να το δω. Κι απ τι καταλαβανω, ζτημα εναι να ζσω ακμα να χρνο».
 -«Πωλ!» φναξε ο 'Αντριου, προδδοντας την ανησυχα του. Ο Πωλ ανασκωσε τους μους του.
 -«Οι νθρωποι εναι θνητο, Αντριου. Δεν εμαστε ρομπτ. Δεν χει και μεγλη σημασα, αλλ θα 'θελα να σου πω κτι. Εμαι ο τελευταος των Μρτιν. Θ' αφσω λη μου τη περιουσα στ' νομ σου κι αυτ θα σε εξασφαλσει οικονομικ για πολ καιρ».
 -«Δε μου χρειζεται», πρφερε με δυσκολα ο Αντριου. λα αυτ τα χρνια, του ταν αδνατο να συνηθσει στην ιδα του θαντου των Μρτιν.
 -«Ας μη το συζητμε. τσι θα γνει. Για πες μου, τρα, με τι ασχολεσαι
 -«Σχεδιζω σστημα, που θα επιτρπει στα ανθρωποειδ -τον εαυτ μου, δηλαδ- να παρνουν ενργεια απ τη καση υδρογονανθρκων κι χι απ κτταρα ατομικς ενργειας».  Ο Πωλ σκεφτταν τις συνπειες. «Μ' αυτ τον τρπο θα μπορον ν' αναπνουνε και να τρνε», επε τελικ.
 «Ναι».
 -«Πσο καιρ ασχολεσαι με το πρβλημα
 -«Εδ και πολ καιρ, αλλ νομζω τι κατφερα να σχεδισω ναν ικανοποιητικ θλαμο κασεως, που θα γνεται ο ελεγχμενος διαχωρισμς των στοιχεων».
 -«Αλλ, γιατ, 'Αντριου; Το ατομικ κτταρο εναι πολ καλτερο».
 -«Κατ κποιο τρπο, ναι. Αλλ το ατομικ κτταρο δεν εναι ανθρπινο».
   15. Χρειστηκε να περσει πολς καιρς, αλλ ο 'Αντριου εχε λο τον καιρ στη διθεσ του. Περιμνοντας το θνατο του Πωλ, που ρθε συχα και ειρηνικ, δεν θλησε να προχωρσει στο σχδιο του. Με το θνατο του δισγγονου του Κυρου, ο 'Αντριου νιωσε ακμα περισστερο εκτεθειμνος σε να κσμο εχθρικ, κι ταν αυτς ο λγος που κανε πιο δυνατ την απφασ του να ακολουθσει το δρμο που ο διος εχε διαλξει.
Αλλ δεν ταν τελεως μνος του. Μπορε να εχε πεθνει νας νθρωπος, μως ο Οκος Φινγκολντ και Μρτιν ζοσε, γιατ, πως και τα ρομπτ, οι επιχειρσεις δεν πεθανουν. Ο Οκος εχε τη γραμμ του και την ακολουθοσε χωρς δισταγμος. Ο 'Αντριου, με τα χρματα και τις μετοχς του Δικηγορικο Οκου που τ' φησε ο Πωλ, εξακολουθοσε να 'ναι πλοσιος. Σ' ανταπδοση της μεγλης ετσιας αμοιβς του, ο Οκος Φινγκολντ και Μρτιν αναμχθηκε στα νομικ θματα του νου θαλμου κασεως που 'χεν επινοσει ο 'Αντριου. Αλλ, ταν φτασε ο καιρς να επισκεφτε την Εταιρεα Ρομπτ και Μηχανικν Ανθρπων των Ενωμνων Πολιτειν, πγε μνος του. Εχε πει μια φορ με τον Κριο, κι λλη μα με τον Πωλ. Αυτ τη φορ, την Τρτη, ταν ολομναχος και με ανθρπινη μορφ. Η Εταιρεα εχεν αλλξει. Το εργοστσιο παραγωγς βρισκταν σε να διαστημικ σταθμ, μθοδο που ακολουθοσαν λο και περισστερες βιομηχανες. Μαζ μ' αυτς εχαν απομακρυνθε απ τη Γη και πολλ ρομπτ. Σιγ-σιγ, η Γη παιρνε μορφ τερστιου πρκου, με πληθυσμ που 'χε σταθεροποιηθε γρω στο να δισεκατομμριο. σο για τα ρομπτ, που ο αριθμς τους πλησαζε τον ανθρπινο πληθυσμ, μνο 30% εχαν δικ τους ανεξρτητο εγκφαλο.
     Διευθυντς του Ερευνητικο Τομα ταν ο 'Αλβιν Μαγκντσκου, νας ντρας μελαχρινς, με μαρα μαλλι και μυτερ γενκι, που απ τη μση και πνω δε φοροσε παρ μνο τον στηθδεσμο που υπαγρευε η μδα της εποχς. Αντθετα, ο 'Αντριου ταν ντυμνος σμφωνα με τη μδα που επικρατοσε πριν αρκετς δεκαετες. Ο Μαγκντσκου δωσε το χρι στον επισκπτη του.
 -«Και ββαια σε ξρω κι εμαι μλλον ικανοποιημνος που σε βλπω. Εσαι να διαβητο προν μας κι εναι κρμα που ο Σμιδ-Ρμπερτσον εχε ρθει σε σγκρουση μαζ σου. Θα μποροσαμε να εχαμε πετχει πολλ πργματα με σνα».
 -«Μπορετε ακμα», επε ο Αντριου.
 -«χι δεν το νομζω. Πρασε αυτ η εποχ. Κατασκευζαμε ρομπτ στη Γη εδ κι να περπου αινα, μα αλλξαμε πολιτικ. Το εργοστσιο στλθηκε στο διστημα μαζ με τα ρομπτ κι σα μενουν εδ δεν θα διαθτουν εγκφαλο».
 -«Ξεχντε μνα κι εγ μνω στη Γη».
 -«Αυτ εναι αλθεια, αλλ εσ δεν χεις μεγλη σχση με ρομπτ. Μπορες να μου πεις τι θλεις
 -«Να μοιζω ακμα λιγτερο με ρομπτ. Αφο χω δη γνει οργανικς, θα 'θελα κι οργανικ πηγ ενργειας. χω τα σχδια εδ...» Ο Μαγκντσκου τα μελτησε με προσοχ. σως παρνοντας τα σχδια στα χρια του, να σκπευε να τους ρξει μνο μια ματι, αλλ γργορα του κεντρσανε το ενδιαφρον κι αφοσιθηκε στη μελτη τους. Κποια στιγμ, επε:
 -«Εναι πραγματικ ευφυστατο. Ποιος τα σκφτηκε λ' αυτ
 -«Εγ», απντησε ο 'Αντριου. Ο Μαγκντσκου τονε κοταξε ψυχρ κι επε:
 -«Θ' απαιτηθε πλρης επισκευ του σματς σου και μλιστα πειραματικ, αφο ποτ λλοτε δεν χει γνει κτι παρμοιο. Δεν θα σε συμβολευα να το επιχειρσεις. Καλτερα να μενεις πως εσαι». Το πρσωπο του Αντριου διθετε περιορισμνους τρπους κφρασης, αλλ η φων του φανρωσε την ανυπομονησα του.
 -«Δκτωρ Μαγκντσκου, δεν καταλβατε τποτα. Δεν χετε λλη επιλογ απ το να κνετε δεκτ το ατημ μου. Αν καταστε δυνατ η τοποθτηση αυτν των συσκευν στο σμα μου, το διο μπορε να γνει και στα σματα των ανθρπων. πως ξρουμε, καταβλλονται προσπθειες να παραταθε η ανθρπινη ζω με τη μθοδο προσθετικν συσκευν. Σας διαβεβαινω πως δεν υπρχουν καλτερες συσκευς απ' αυτς που χω δη σχεδισει που σχεδιζω τρα. Τα πνευματικ μου δικαιματα υποστηρζονται νομικ απ το Δικηγορικ Οκο Φινγκολντ και Μρτιν. Εμαστε σε θση να προχωρσουμε μνοι μας σε κατασκευ και βελτωση των προσθετικν συσκευν. Αυτ μπορε να οδηγσει στη παραγωγ ανθρπινων ντων που θα διαθτουν πολλ απ τα πλεονεκτματα των ρομπτ. Σε μια ττοια περπτωση, αυτς που θα χσει θα εναι η Επιχερησ σας. Αν μως μ' εγχειρσετε τρα και συμφωνσετε να κνετε το διο σε κθε παρμοια περπτωση στο μλλον θα σας δσω την δεια να χρησιμοποισετε τα σχδι μου και να εποπτεσετε τη τεχνολογα της προσθετικς, τσο για τα ρομπτ σο και για τους ανθρπους. Η παραχρηση των δικαιωμτων θα γνει, αφο πρτα πραγματοποιηθε η εγχερηση επιτυχς κι αφο περσει ελογο χρονικ διστημα προκειμνου να διαπιστωθε αν η συσκευ λειτουργε σωστ και μ' επιτυχα». Ο Μαγκντσκου τον κοταξε κπληκτος.
 -«Δεν εμαι αρμδιος ν' αποφασσω κτι ττοιο. Απαιτεται συλλογικ απφαση κι αυτ θα πρει καιρ».
 -«Μπορ να περιμνω για λογικ χρονικ διστημα», επε ο 'Αντριου, «αλλ' απολτως λογικ». Και σκφτηκε μ' ικανοποηση πως "ακμα κι ο Πωλ δε θα τα κατφερνε καλτερα".
   16. Χρειστηκε να περσει να πραγματικ λογικ χρονικ διστημα, αλλ η εγχερηση γινε και πτυχε.
 -«μουν αντθετος με την εγχερηση, 'Αντριου», επε ο Μαγκντσκου, «αλλ χι για τους λγους που μπορε να νομζεις. Αν επρκειτο να γνει η επμβαση σε κποιον λλο, δε θα 'χα τη παραμικρ αντρρηση για τη πραγματοποηση του πειρματος. Δεν θελα να ριψοκινδυνεσουμε να συμβε κτι στο δικ σου ποζιτρονικ εγκφαλο. Τρα μλιστα που τα ποζιτρονικ τμματα συνεργζονται με διφορα νευρικ κντρα, θα μας τανε πολ δσκολο να διατηρσουμε καλ λειτουργα του εγκεφλου αν κτι πγαινε στραβ με το σμα σου».
 -«Εχα απλυτη εμπιστοσνη στην επιδεξιτητα του προσωπικο της Επιχερησης», επε ο 'Αντριου. «Και τρα, μπορ να φω».
 -«Μπορες να πιεις λγο ελαιλαδο. πως σου εξηγσαμε αυτ θα γνεται περιοδικ για τον καθαρισμ του θαλμου κασεως. Θα 'λεγα τι δε θα σου εναι και πολ ευχριστο».
 -«σως, αν δεν ξερα τι θα προχωρσω ακμα περισστερο. Ο αυτοκαθαρισμς δεν εναι αδνατος. Τρα δουλεω πνω σε μια συσκευ που θα δχεται στερε τροφ που εναι δυνατν να περιχει κομμτια που δεν αποσυντθενται και που πρπει ν' αποβλλονται απ τον οργανισμ».
 -«Μα, ττε, θα πρπει να δημιουργσεις πρωκτ».
 -«, κτι ανλογο».
 -«Και τι λλο σκφτεσαι να κνεις, 'Αντριου
 -«λα τ' λλα».
 -«Ακμα και γεννητικ ργανα
 -«Βλποντας και κνοντας. Το σμα μου εναι καμβς που πνω του σκοπεω να σχεδισω...» Ο Μαγκντσκου περμενε να τελεισει τη φρση του, αλλ καταλαβανοντας πως δεν χει σκοπ να συνεχσει, συμπλρωσε ο διος:
 -«ναν νθρωπο;» 
 -«Θα δομε».
 -«Ευτελς φιλοδοξα, 'Αντριου. Εσαι καλτερος απ νθρωπο. Αλλ απ τη στιγμ που βαλες σκοπ να γνεις οργανικς, σε πρε η κτω βλτα».
 -«Το μυαλ μου, μως μεινε ανπαφο».
 -«σο γι' αυτ, μπορ να σε διαβεβαισω πως χεις απλυτο δκιο. μως πρπει να καταλβεις κτι, 'Αντριου. Το επτευγμα στις προσθετικς συσκευς, με δικ σου σχδια, χει το νομ σου. Στο πρσωπ σου αναγνωρζουν λοι τον εφευρτη και θα τιμηθες γι' αυτ, πως λλωστε εναι και το σωστ. Γιατ πρπει να παξεις κι λλα παιχνδια με το σμα σου;» Ο 'Αντριου δεν απντησε.
     Σιγ-σιγ, ρθαν κι οι τιμς. γινε επτιμο μλος σε πολλος γνωστος συλλγους, συμπεριλαμβανομνου κι εκενου που 'χεν αφιερσει λες τις δραστηριτητες στη να επιστμη που εχε δημιουργσει ο 'Αντριου, επιστμη που ο διος εχε ονομσει ρομποβιολογα, αλλ λλαξε νομα κι γινε προσθετολογα. Στην εκατοστ πεντηκοστ επτειο της κατασκευς του, η Επιχερηση παρθεσε στις εγκαταστσεις της επσημο δεπνο προς τιμ του. Αν ο 'Αντριου εδε σ' αυτ την ενργεια κποια ειρωνεα, το κρτησε για τον εαυτ του.
     Ο 'Αλβιν Μαγκντσκου εχε πρει σνταξη, αλλ παραβρθηκε κι αυτς στο δεπνο και μλιστα σαν αμφιτρωνας. ταν πια ενενηντατεσσρων ετν και ζοσε ακμα χρη στις προσθετικς συσκευς που εχαν τοποθετσει στο σμα του κι οι οποες, εκτς των λλων, εκτελοσαν τις λειτουργες του πατος και των νεφρν. Το δεπνο φτασε στο αποκορφωμ του ταν ο Μαγκντσκου, στερα απ μια σντομη και συγκινητικ ομιλα, ψωσε το ποτρι του σε πρποση υπρ της μακροημρευσης του 150ετος Ρομπτ.
Ο 'Αντριου εχε σχεδισει ξαν τους μες του προσπου του, στε να μπορε αυτ να εκφρζει ανθρπινα συναισθματα, αλλ και σ' λη τη διρκεια των εκδηλσεων παρμεινε απαθς. Δεν του ρεσε να εναι να 150ετς Ρομπτ.
   17. Ο 'Αντριου εγκατλειψε τη Γη κι αυτ οφειλτανε στη προσθετολογα.
Στις δεκαετες που ακολοθησαν τον εορτασμ των εκατν πενντα χρνων του, η Σελνη γινε νας κσμος πολ πιο γινος απ την δια τη Γη, παρ την λλειψη βαρτητας που επικρατοσε στην επιφνει της και στις υπγειες πλεις της ο πληθυσμς τανε πυκνς. Οι προσθετικς συσκευς πρεπε να τροποποιηθον. Ο 'Αντριου μεινε πντε χρνια στη Σελνη συνεργαζμενος με ντπιους προσθετολγους για να κνουνε τις αναγκαες τροποποισεις. ταν δε βρισκταν στην εργασα του, τριγριζε ανμεσα στα ρομπτ που του συμπεριφρονταν δουλοπρεπς, πως θα φρονταν σε κθε νθρωπο.
Επστρεψε στη Γη, που σε σγκριση με τη Σελνη ταν ανιαρ κι συχη κι επισκφτηκε τα γραφεα του Δικηγορικο Οκου Φινγκολντ και Μρτιν για να τους ενημερσει για την επιστροφ του. Ο επικεφαλς του Οκου, Σιμον Ντελνγκ, εξεπλγει:
 -«Μθαμε πως θα γριζες, 'Αντριου», -παραλγο να του ξεφγει και να τον αποκαλσει κριο Μρτιν- «αλλ δε σε περιμναμε πριν απ την ερχμενη βδομδα».
 -«Δε μποροσα να περιμνω», επε ζωηρ ο 'Αντριου. Ανυπομονοσε να μπει στο θμα. «Στη Σελνη, Σιμον, μουν υπεθυνος μιας ερευνητικς ομδας εκοσι ανθρπων επιστημνων. δινα εντολς που κανες απ αυτος δεν αμφισβητοσε. Τα Σεληνιακ ρομπτ μου φρονταν σαν να μουν νθρωπος. Γιατ, λοιπν, να μην εμαι νθρωπος;» Η στση του Ντελνγκ γινε επιφυλακτικ.
 -«Αγαπητ μου 'Αντριου, πως κι εσ επες, σου συμπεριφρονταν σαν να σουν νθρωπος, τσο τα ρομπτ σο κι οι νθρωποι. Επομνως, εσαι de facto ανθρπινο πλσμα».
 -«Το να εμαι de facto ανθρπινο πλσμα, δεν αρκε. Θλω, χι μνο να μου φρονται σαν σε νθρωπο, αλλ και να μ' αναγνωρσουν νομμως σαν νθρωπο. Θλω να 'μαι ανθρπινο πλσμα de jure».
 -«Αυτ εν' λλο θμα», επε ο Ντελνγκ. «Θ' αντιμετωπσουμε την ανθρπινη προκατληψη και το αναμφισβτητο γεγονς τι, παρ το τι μοιζεις με νθρωπο, δεν εσαι νθρωπος».
 -«Σμφωνα με ποιαν ννοια; χω τη μορφ ανθρπου, καθς κι ργανα αντστοιχα των ανθρπων. Μλιστα, τα ργαν μου εναι πανομοιτυπα μ' αυτ που 'χουνε τοποθετηθε σε πολλος ανθρπους μσω της προσθετικς επιστμης. χω συμβλλει στην ανθρπινη κουλτορα μσω της τχνης, της λογοτεχνας και της επιστμης σο κι οποιοδποτε λλο ανθρπινο πλσμα. Τι περισστερο θα μποροσατε να ζητσετε
 -«Προσωπικ, δε θα ζητοσα τποτα. Το πρβλημα εναι τι θα απαιτηθε απφαση της Παγκσμιας Βουλς που θα σε δχεται σαν ανθρπινο πλσμα. Κι, ειλικριν, δεν πιστεω τι θα γνει ποτ κτι ττοιο».
 -«Σε ποιον θα μποροσα να μιλσω στη Βουλ
 -«Μλλον στον Πρεδρο της Επιτροπς Επιστημν και Τεχνολογας»
 -«Μπορες να μου κανονσεις μια συνντηση μαζ του
 -«Μα δε χρειζεσαι μεσολαβητ. Με τη θση που 'χεις...»
 -«χι. Θλω να κανονσεις εσ τη συνντηση». Ο 'Αντριου, συνηθισμνος απ τη Σελνη, οτε που κατλαβε τι διταζεν νθρωπο. «Θλω να καταλβει τι ο Δικηγορικς Οκος Φινγκολντ και Μρτιν με υποστηρζει».
 -«λα τρα, 'Αντριου».
 -«Με υποστηρζει, Σιμον. Σ' αυτ τα εκατν εβδομηντατρα χρνια χω προσφρει πολλ στον Οκο, με τον λφα τον βτα τρπο. σα κανα στο παρελθν, τα 'κανα απ υποχρωση σε κποια στελχη του Οκου. Τρα δεν χω υποχρωση σε καννα. Μλλον το αντθετο συμβανει και ζητ να μου το ξεπληρσετε».
 -«Θα κνω ,τι μπορ», επε ο Ντελνγκ.
   18. Πρεδρος της Επιτροπς Επιστημν και Τεχνολογας ταν μια γυνακα απ την Ανατολικν Ασα. Το νομ της ταν Τσι Λι Χσινγκ και τα διαφαν ροχα της, τα οποα κλυπταν σα η δια θελε να καλψει μνο με τη λμψη τους, την καναν να μοιζει με κοκλα τυλιγμνη σε πλαστικ περιτλιγμα.
 -«Συμμερζομαι την απφασ σου να ζητσεις ν' αποκτσεις ανθρπινα δικαιματα», του 'πε. «Στην ιστορα του ανθρπου υπρχουν πολλ παραδεγματα ομδων ανθρπων που πολμησαν για τα δικαιματ τους. Αλλ θα 'θελα να μου πεις ποια εναι αυτ τα δικαιματα που δεν χεις και που επιθυμες να αποκτσεις».
 -«Το πιο απλ πργμα στον κσμο: το δικαωμα στη ζω. να ρομπτ μπορε ν' αποσυναρμολογηθε οποιαδποτε στιγμ».
 -«Αλλ κι να ανθρπινο πλσμα μπορε να εκτελεστε οποιαδποτε στιγμ».
 -«Για να εκτελεστε κποιος, πρπει να 'χει ακολουθηθε μια νομικ διαδικασα. Αντιθτως, προκειμνου για την αποσυναρμολγησ μου, δεν χρειζεται να γνει δκη. Αρκε μια λξη ενς ανθρπου για να σβσω απ το πρσωπο της Γης. Εκτς... εκτς...» Ο 'Αντριου προσπθησε απεγνωσμνα να μην αφσει να φανε τι παρακαλοσε, αλλ οι προσεκτικ σχεδιασμνοι μες κφρασης του προσπου του καθς κι ο τνος της φωνς του τονε πρδωσαν. «Η αλθεια εναι τι θλω να γνω νθρωπος. Το θελα εδ κι ξι ανθρπινες γενες». Η Λι Χσινγκ τον κοταξε με τα σκουρχρωμα συμπαθητικ μτια της.
 -«Η Βουλ εναι σε θση να περσει νμο που θα λει πως εσαι νθρωπος. Θα μποροσε να περσει κι να νμο που θα 'λεγε πως ακμα κι να πτρινο γαλμα εναι νθρωπος. Κι οι δο περιπτσεις εναι διες. Οι βουλευτς εναι κι αυτο νθρωποι και μη ξεχνς πως η καχυποψα σ' ,τι χει σχση με τα ρομπτ εναι βαθι ριζωμνη σ' λους τους ανθρπους».
 -«Ακμα και τρα
 -«Ακμα και τρα. Θ' αναγνωρζαμε λοι τι χεις κερδσει το δικαωμα να λγεσαι νθρωπος, αλλ θα παρμενε μσα μας φβος τι δημιουργομε ανεπιθμητο προηγομενο».
 -«Τι θα πει προηγομενο; Εμαι το μοναδικ ελεθερο ρομπτ, το μοναδικ του τπου μου και ποτ δε θα υπρξει λλο. Μπορετε, αν θλετε, να ρωτσετε και την Επιχερηση Ρομπτ των Ενωμνων Πολιτειν».
 -«Το "ποτ" εναι μεγλη κουβντα, Αντριου - αν προτιμς, κριε Μρτιν. Προσωπικ, θα σου 'δινα ευχαρστως τη ψφο μου. Αλλ θ' ανακαλψεις τι οι περισστεροι βουλευτς δε θα 'ναι και πολ πρθυμοι να δημιουργσουν ττοιο προηγομενο, οσοδποτε ασμαντο κι αν θεωρηθε. Κριε Μρτιν, χετε λη μου τη συμπθεια, αλλ δε μπορ να σας πω πως χετε ελπδες. Και ββαια...» Ακομπησε τη πλτη στο κθισμα και συνοφρυθηκε. «Και ββαια, αν το θμα πρει διαστσεις, μπορε να βλει, τσο τους Βουλευτς σο και τον υπλοιπο κσμο, στον πειρασμ να σκεφτον αυτ που αναφρατε προηγουμνως, την αποσυναρμολγησ σας. Πργμα που σως αποδεικνυταν ευκολτερη λση στο δλημμα. Θα σας παρακαλοσα να το σκεφτετε καλ, πριν αποφασσετε να προχωρσετε». Ο Αντριου, ακλνητος, συνχισε:
 -«Κανες δε θα θυμηθε τη τεχνικ της προσθετολογας, που εξ ολοκλρου εναι δικ μου ιδα
 -«σως σας φανε απνθρωπο, αλλ δε θα το θυμηθε κανες. , αν το θυμηθον, θα 'ναι για να το χρησιμοποισουν εναντον σας. Οι νθρωποι θα πουν τι το κνατε για τον εαυτ σας. Θα πουν τι ταν μρος μιας προσπθειας εκρομποτισμο των ανθρπων εξανθρωπισμο των ρομπτ. Κι οι δο εκδοχς θα θεωρηθον σατανικς. Δεν χετε πρει μρος σε πολιτικ εκστρατεα μσους, κριε Μρτιν και δε ξρετε τποτα γι' αυτ τα πργματα. Σας λω, μως, τι θα ακουστον να σωρ ανακρβειες, που θα τις πιστψουν πολλο νθρωποι και θα γνετε αντικεμενο γενικς κατακραυγς. Κριε Μρτιν, ζστε πως εσαστε». Σηκθηκε και, μπροστ στον καθισμνο 'Αντριου, δειχνε μικρσωμη σα παιδ.
 -«Αν αποφασσω να πολεμσω για να ονομαστ νθρωπος θα μενετε στο πλευρ μου;» Σκφτηκε για λγο και του απντησε:
 -«Θα μενω, μχρι του σημεου που θα μπορ. Αν κποια στιγμ φανε τι η στση μου εναι δυνατ να προκαλσει ζημι στο πολιτικ μου μλλον, σως αναγκαστ να σας εγκαταλεψω, αφο, τσι κι αλλις, δε μπορ να ισχυριστ πως ενστερνζομαι απλυτα την ποψ σας. Προσπαθ να 'μαι τμια μαζ σας».
 -«Σας ευχαριστ. Δε σας ζητ τποτ' λλο. Σκοπεω να πολεμσω, ποιες κι αν εναι οι συνπειες και θα ζητσω τη βοθει σας μνο μχρι του σημεου που μπορετε να μου τη δσετε».
   19. Η μχη δεν εχε χαρακτρα μετωπικς σγκρουσης. Τα στελχη του Δικηγορικο Οκου Φινγκολντ και Μρτιν συμβολευσαν τον 'Αντριου να 'χει υπομον κι αυτς, βλοσυρς, μουρμορισε πως χει απεριριστα αποθματα. Ο Οκος Φινγκολντ και Μρτιν ξεκνησεν εκστρατεα με σκοπ τον περιορισμ του πεδου της μχης. καναν αγωγ με την οποα αρνονταν να πληρσουν κποια χρη σ' ναν νθρωπο με προσθετικ καρδι, ισχυριζμενοι πως εχε πψει να 'ν' νθρωπος αφο εχε ρομποτικ ργανο κι επομνως δεν πρεπε να 'χει συνταγματικ δικαιματα ανθρπων. δωσαν τη μχη τους μ' επιδεξιτητα κι επιμον, χνοντας σε κθε βμα, αλλ με ττοιο τρπο που η απφαση που 'βγαινε κθε φορ να 'ναι σο το δυνατ πιο αριστη, πργμα που τους δινε τη δυναττητα να καταθτουν εφσεις στο Παγκσμιο Δικαστριο. Πρασαν χρνια και ξοδετηκαν εκατομμρια δολρια.
     Σαν εκδθηκε η τελικ απφαση, ο Ντελνγκ θερησε, παρ την ττα,  πως το γεγονς πρεπε να γιορταστε. Στην εκδλωση, που πραγματοποιθηκε στα γραφεα του Δικηγορικο Οκου, παραβρθηκε ββαια κι ο 'Αντριου.
 -«Πετχαμε δυο πργματα, 'Αντριου», επε ο Ντελνγκ, «που και τα δυο εναι καλ. Πρτα απ' λα, καταφραμε να εκδοθε απφαση δικαστηρου σμφωνα με την οποα, οσαδποτε τεχνητ μλη κι αν χει ν ανθρπινο σμα δε παει να 'ναι ανθρπινο σμα. Δετερον, καταφραμε ν' ασχοληθε η κοιν γνμη με το θμα και μλιστα με ττοιο τρπο που να τοποθετηθε θετικ απναντι σε μιαν ευρεα ερμηνεα της ννοιας "νθρωπος", αφο δεν υπρχει οτ' νας νθρωπος που να μην ελπζει στη προσθετικ, αν αυτ θα τονε κρατσει στη ζω».
 -«Και νομζεις τι θα δεχτε η Βουλ να λγομαι νθρωπος;» ρτησ' ο 'Αντριου. Ο Ντελνγκ δειξε πως δεν αισθανταν και πολ νετα με την ερτηση.
 -«σο γι' αυτ, δε μπορ να 'μαι αισιδοξος. Υπρχει τ' ργανο που χρησιμοποησε το Παγκσμιο Δικαστριο σα κριτριο της ννοιας "νθρωπος". Τα ανθρπινα πλσματα χουν οργανικ κυτταρδη εγκφαλο, εν τα ρομπτ διαθτουν κι αυτ χι πντοτε, ποζιτρονικν εγκφαλο απ πλατνα κι ιρδιο. Σε παρακαλ, 'Αντριου, μη παρνεις αυτ την κφραση. Δεν χουμε τις απαιτομενες γνσεις για να κατασκευσουμε τεχνητ κυτταρδη εγκφαλο που να μοιζει με τον οργανικ, στε να ισχυριστομε στο δικαστριο πως εναι το διο πργμα. Οτε κι εσ δε μπορες να φτιξεις κτι ττοιο».
 -«Τι θα κνουμε, λοιπν
 -«Θα προσπαθσουμε, ββαια. Θα 'χουμε με το μρος μας τη βουλευτνα Λι Χσινγκ, καθς κι λλους βουλευτς, ο αριθμς των οποων μρα με την ημρα μεγαλνει. Και δεν υπρχει αμφιβολα πως ο Πρεδρος θα συμφωνσει με την ποψη της πλειοψηφας».
 -«χουμε τη πλειοψηφα
 -«χι. Απχουμε πολ απ αυτν. Αλλ σως καταφρουμε να την αποκτσουμε αν επιτρψει το κοιν να επεκταθε και σε σνα η επιθυμα του για μιαν ευρεα ερμηνεα της ννοιας "νθρωπος". Ομολογ τι δεν χουμε πολλς πιθαντητες. Αλλ πρπει να το επιχειρσουμε, εκτς αν θες να τα παρατσεις».
 -«Δε θλω να τα παρατσω».
   20. Η βουλευτνα Λι Χσινγκ εχε γερσει αρκετ απ την εποχ που την εχε πρωτοσυναντσει ο 'Αντριου. Εχε πψει εδ και πολ καιρ να φορ διαφαν ροχα. Εχε κψει τα μαλλι της κοντ και φοροσε ροχα που την καναν να μοιζει με κλινδρο. Ο 'Αντριου εξακολουθοσε να 'ναι προσκολλημνος στον τρπο ντυσματος που επικρατοσε πριν απ να και παραπνω αινα, απ την εποχ δηλαδ που αποφσισε να φορσει για πρτη φορ ροχα.
 -«Δε μπορομε να κνουμε τποτ' λλο, 'Αντριου», παραδχτηκε η Λι Χσινγκ. «Μετ τη διακοπ θα κνουμε λλη μια προσπθεια, αλλ, για να εμαι ειλικρινς, η ττα εναι σγουρη, οπτε θα πρπει να τα παρατσουμε. Το μνο «φελος» που αποκμισα απ τις πρσφατες ενργεις μου, εναι η ββαιη ττα μου στις ερχμενες βουλευτικς εκλογς».
 -«Το ξρω κι αυτ με στεναχωρε. Κποτε μου εχες πει τι θα μ' εγκατλειπες αν αναγκαζσουν εκ των πραγμτων να το κνεις, Γιατ δεν το 'κανες;»
 -«Ο νθρωπος αλλζει πτε-πτε γνμη. Κατ κποιο τρπο, το να σ' εγκαταλεψω, θα μου κστιζε πιτερο απ' σα μουν πρθυμη να πληρσω προκειμνου να εκλεγ λλη μια φορ. πως και να 'χει, εμαι βουλευτνα παραπνω απ εικοσιπντε χρνια. Εναι αρκετ».
 -«Υπρχει στω και κποια μικρ πιθαντητα να επηρεσουμε μερικος, Λι
 -«Επηρεσαμε σους μποροσαν να συζητσουν λογικ. Οι υπλοιποι, η πλειοψηφα, μνουνε προσκολλημνοι στις αντιπθειες που γενν ο συναισθηματισμς».
 -«Μα οι αντιπθειες δεν εναι επαρκς δικαιολογα για να ψηφσεις υπρ κατ σε μια ψηφοφορα».
 -«Το ξρω, αλλ δε προβλλουνε τις αντιπθειες σα δικαιολογα».
 -«Ξαναγυρζουμε, λοιπν, στο θμα του εγκεφλου», επε διστακτικ ο Αντριου. «Εναι, μως, σωστ να επιτρψουμε να κριθον τα πντα σμφωνα με τη λογικ: τα κτταρα εναντον των ποζιτρονων; Δεν υπρχει λλος τρπος να επιβλλουμε πιο λειτουργικ ορισμ; Πρπει να λμε πως ο εγκφαλος αποτελεται απ' αυτ εκενο το υλικ; Δε μπορομε να πομε πως ο εγκφαλος εναι κτι -οτιδποτε- που να 'ναι ικαν να σκφτεται
 -«Δε θα πισει. Ο εγκφαλος σου χει φτιαχτε απ ανθρπους, σε αντθεση με τον ανθρπινο εγκφαλο. Ο δικς σου εναι κατασκευασμνος, εν ο ανθρπινος εγκφαλος αναπτσσεται με τη προδο των ετν. Για οποιοδποτε ανθρπινο πλσμα, που 'ναι αποφασισμνο να διατηρσει τους φραγμος ανμεσα στον εαυτ του και σ' να ρομπτ, αυτς οι διαφορς μοιζουν με ατσλινο τεχος ψους και πχους ενς μιλου».
 -«Αν καταφρναμε να βρομε τη πραγματικ αιτα της αντιπθεις τους...»
 -«Παρ τα χρνια σου, εξακολουθες να προσπαθες να δικαιολογσεις τον νθρωπο. Φτωχ μου 'Αντριου, σε παρακαλ μη θυμσεις, αλλ πρπει να σου πω πως αυτ που σε κνει να σκφτεσαι τσι εναι το ρομπτ που 'χεις μσα σου».
 -«Δε ξρω... Αν τα καταφρω...»
     Το 'ξερε εδ και πολ καιρ πως τα πργματα τανε πιθαν να 'χουν αυτ τη κατληξη και να που βρισκτανε μπροστ στον χειροργο. Εχε ψξει κι εχε βρει ναν αρκετ επιδξιο για την επμβαση που θα του ανθετε, δηλαδ να ρομπτ-χειροργο, γιατ δεν εχε εμπιστοσνη σε κανναν νθρωπο χειροργο, τσο απ πλευρς ικανοττων σο κι απ πλευρς σκοπιμοττων. Ο χειροργος δεν ταν δυνατν να πραγματοποισει επμβαση σ' νθρωπο κι τσι ο 'Αντριου, αφο ανβαλε για λγο τη στιγμ της απφασης, γεγονς που φανρωνε τη μχη που γινταν μσα του, κατφερε να εξαλεψει τους ενδοιασμος του γιατρο, λγοντας:
 -«Κι εγ εμαι ρομπτ». στερα, επε, σταθερ, πως εχε μθει να μεταχειρζεται τις λξεις λες αυτς τις δεκαετες ακμα κι ταν απευθυντανε σ' ανθρπους, «Σας διατζω να μου κνετε την εγχερηση». Αφο δεν σχυε ο Πρτος Νμος, μια διαταγ που δθηκε με τση σταθερτητα απ κποιον που 'μοιαζε τσο πολ με νθρωπο, ενεργοποησε το Δετερο Νμο.
   21. Ο 'Αντριου τανε σγουρος πως η αδυναμα που 'νιωθε οφειλτανε περισστερο στη φαντασα του. Εχε συνλθει πια απ την εγχερηση. Παρ' λα αυτ, ακομπησε στον τοχο, σο πιο αδιφορα μποροσε. Αν καθτανε, θα πρδιδε την αδυναμα του. Η Λι Χσινγκ του επε:
 -«Η τελικ ψηφοφορα θα γνει τη τρχουσα βδομδα, 'Αντριου. Δε κατφερα να τη καθυστερσω πιτερο και πρπει να μθεις τι θα χσουμε. Οπτε, λα τελεινουν εδ».
 -«Σου 'μαι ευγνμων για το τι κατφερες να καθυστερσεις τη ψηφοφορα. Μου 'δωσε το χρνο που χρειαζμουν κι κανα αυτ που 'πρεπε».
 -«Τι κανες, δηλαδ;» ρτησε η Λι Χσινγκ με ενδιαφρον.
 -«Δε μποροσα να το πω εκ των προτρων, οτε σε σνα οτε και στα στελχη του Οκου Φινγκλοντ και Μρτιν. μουν ββαιος τι θα με σταματοσατε. Ακουσ με. Αν αυτ που 'χει σημασα εναι ο εγκφαλος, τι θα μποροσε να πει κανες για το θμα της αθανασας; Ποιος ενδιαφρεται πραγματικ για το πς εναι ο εγκφαλος για το υλικ απ το οποο εναι φτιαγμνος πως σχηματστηκε; Αυτ που ενδιαφρει εναι πως τα κτταρα του ανθρπινου εγκεφλου πεθανουν, πρπει να πεθανουν. Ακμα κι αν λα τ' λλα ργανα του σματος συντηρονται αποκαθστανται, τα κτταρα του εγκεφλου, που δεν εναι δυνατ ν' αντικατασταθον χωρς ν' αλλξουν και συνεπς να σκοτσουνε τη προσωπικτητα, πρπει να πεθανουν. Τα ποζιτρονικ τμματα του εγκεφλου μου χουνε κρατσει περπου διακσια χρνια χωρς ουσιαστικς αλλαγς κι εναι σε θση να κρατσουνε για αινες. Αυτ εναι η βασικ διαφορ; Τα ανθρπινα πλσματα μπορον ν' ανεχθον ν αθνατο ρομπτ, γιατ δεν τους ενδιαφρει η διρκεια ζως μιας μηχανς, αλλ δεν μπορον να ανεχθον ναν αθνατον νθρωπο. Αυτς εναι ο λγος για τον οποο δεν θα δεχτον να μου αναγνωρσουν την ανθρπινη ιδιτητα».
 -«Εξγησ μου τι θλεις να πεις, 'Αντριου».
 -«Εξλειψα το πρβλημα. Πριν απ δεκδες χρνια, ο ποζιτρονικς μου εγκφαλος συνδθηκε με οργανικ νευρικ κντρα. Και τρα, με μια τελευταα εγχερηση, η σνδεση αυτ αναδιατχτηκε με τρπο στε η τση των τμημτων του εγκεφλου μου να πφτει αργ -αρκετ αργ, θα μποροσα να πω». Για μια στιγμ, το γεμτο ψιλς ρυτδες πρσωπο της Λι Χσινγκ μεινε ανκφραστο. στερα, τα χελη της συσπστηκαν.
 -«Εννοες τι καννισες να πεθνεις, 'Αντριου; Δε μπορες να το κνεις αυτ. Αποτελε παραβαση του Τρτου Νμου».
 -«χι. Διλεξα ανμεσα στο θνατο του σματς μου και το θνατο των φιλοδοξιν και των επιθυμιν μου. Παραβαση του Τρτου Νμου θα 'ταν ν' αφσω ζωνταν το σμα μου με ανττιμο το θνατο σπουδαιτερων αγαθν». Η Λι Χσινγκ τον ρπαξε απ το μπρτσο σα να 'θελε να τονε τραντξει. Συγκρατθηκε:
 -«Δε πρπει, 'Αντριου! 'Αλλαξε το πλι
 -«Δε γνεται. δη χει προκληθε αρκετ ζημι. Μου μνει πνω-κτω νας χρνος ζως. Θα κρατσω μχρι τη διακοσιοστ επτειο της κατασκευς μου. Εγ τα καννισα τσι κι ομολογ τι ταν αδυναμα μου».
 -«Ποιο τ' φελος απ' αυτ σου τη πρξη; 'Αντριου, εσαι ανητος».
 -«Αν αυτ με κνει νθρωπο, αξζει τον κπο. Αν χι, θα δσει να τλος στους αγνες και τις αντιπαραθσεις, οπτε, πλι αξζει τον κπο». Και ττε, η Λι Χσινγκ κανε κτι που δε περμενε οτ' η δια. Αρχισε να κλαει.
   22. ταν περεργη η επδραση της τελευταας του πρξης στη φαντασα του κσμου. λα σα εχε κνει μχρι ττε ο 'Αντριου δεν τους εχανε συγκινσει. Αλλ εχε δεχτε ακμα και να πεθνει προκειμνου να γνει νθρωπος κι αυτ η θυσα τανε πολ μεγλη για να την αρνηθον. Η τελετ κανονστηκε για την ημρα που θα κλεινε τα διακσια του χρνια. Ο Παγκσμιος Πρεδρος επρκειτο να υπογρψει το διταγμα και να κνει νμο τη θληση του λαο. Η τελετ θα μεταδιδταν σ' λη τη Γη απ το παγκσμιο τηλεοπτικ δκτυο, καθς και στη Σεληνιακ Πολιτεα και στην Αποικα του 'Αρη. Ο 'Αντριου καθταν σ' αναπηρικ καροτσκι. Μποροσε ακμα να περπατ, αλλ με μεγλη δυσκολα.
     Ο Πρεδρος επε, εν τον παρακολουθοσε ολκληρη η ανθρωπτητα:
 -«Πριν απ πενντα χρνια, 'Αντριου, ονομστηκες Εκατονταπεντηκονταετς Ρομπτ». Σταμτησε για μια στιγμ και συνχισε σε πιο επσημο τνο. «Σμερα, σας ονομζουμε Δισεκατονταετ 'Ανθρωπο, κριε Μρτιν». Κι ο 'Αντριου, χαμογελντας, πλωσε το χρι του να χαιρετσει τον Πρεδρο.
   23. Το μυαλ του 'Αντριου σβηνε σιγ-σιγ. Γαντζωνταν απεγνωσμνα σε κποιες σκψεις του. 'Ανθρωπος! ταν νθρωπος! θελε να 'ναι αυτ η τελευταα του σκψη. θελε να διαλυθε -να πεθνει- μ' αυτ. 'Ανοιξε για μιαν ακμα φορ τα μτια κι αναγνρισε τη Λι Χσινγκ, που στεκτανε θλιμμνη δπλα στο κρεβτι του. ταν κι λλοι εκε, αλλ δεν ταν παρ σκις, που δε τις αναγνρισε. Στο γκρζο φως που γινταν λο και πιο βαθ, μνο η Λι Χσινγκ ξεχριζε.
     Αργ, πολ αργ, πλωσε το χρι του προς το μρος της κι αισθνθηκε αχν το γγιγμα του δικο της χεριο. σβηνε απ τα μτια του και μαζ με την εικνα της σβηναν κι οι τελευταες του σκψεις. μως, πριν χαθε τελεως, μια τελευταα, φευγαλα σκψη του 'ρθε στο μυαλ κι μεινε κε μχρι που λα τελεωσανε.
 -«Μικρ Δεσποινς», ταν οι τελευταες λξεις που ψιθρισε, τσο σιγαν που δεν ακοστηκανε...
____________________

"The Bicenentennial Man" (1976)
Μετφραση: Κστας Βανς

                                  Χρονογτα

     Αυτ την ιστορα μου την επε ο γρο Μακ εδ και πρα πολ καιρ, ττε που ζοσε σε μια καλβα πρα απ το λφο που αντκριζα απ το παλι μου σπτι. ταν αναζητητς μεταλλευμτων στους Αστεροειδες, στη διρκεια της Εξρμησης του '37 και περνοσε τον καιρ του ταζοντας τις εφτ γτες του.
 -«Τι σας κνει ν' αγαπτε τσο πολ τις γτες, κ. Μακ;» τον ρτησα.
Ο γρο μεταλλωρχος με κοταξε κι ξυσε το πηγονι.
 -«Να», μου αποκρθηκε, «μου θυμζουν τα ζωκια μου στη Παλλδα. ταν κτι σαν γτες -διο κεφλι, κπως- τα πιο ξυπνα ζωκια που εδες ποτ. Νεκρ λα
Λυπθηκα και του το επα. Ο Μακ αναστναξε βαθι.
 -«Τα πιο ξυπνα ζωκια», ξανπε. «ταν τετραδιστατα γατκια».
 -«Τετραδιστατα, κ. Μακ; Αλλ η τταρτη δισταση εναι ο χρνος». Το εχα μθει αυτ την προηγομενη χρονι στη τρτη τξη.
 -«στε πηγανεις στο σχολεο, ε;» βγαλε τη ππα του και τη γμισεν αργ. «Ββαια, η τταρτη δισταση εναι ο χρνος. Αυτς οι γατολες ταν κπου να πδι μακρις, εχαν ψος ξι ντσες, πλτος τσσερις ντσες κι απλνονταν κπου στα μσα της επμενης βδομδας. Αυτ δεν εναι τετραδιστατο; Φαντσου, αν τους χιδευες το κεφλι, μπορε και να μη κοναγαν την ουρ τους παρ την λλη μρα. Μερικς απ τις μεγλες τη κοναγαν τη παρλλη. Γεγονς
Τον κοταξα δσπιστα, αλλ δεν βγαλα λξη. Ο Μακ συνχισε:
 «Υπρχαν και τα καλτερα μαντρσκυλα σε λη την πλση. πρεπε. 'Ακου να δεις, ταν μυρζονταν καννα κλφτη καννα ποπτο, ορλιαζαν σαν νεριδες του θαντου. Κι ταν να σκυλ βλεπε να κλφτη σμερα, θα γαγιζε χθες, γι' αυτ εχαμε φλακα εικοσιτσσερις ρες το εικοσιτετρωρο».
Το στμα μου κρεμστηκε.
 -«Αλθεια; »
 -«Να μη σσω! Θες να μθεις πως τα ταζαμε; Τα περιμναμε να πνε για πνο, κατλαβες και ττε ξραμε τι ταν απασχολημνα να χωνεουν το φαγητ τους. Αυτς οι μικρς χρονογατολες χνευαν πντα το φαγητ τους ακριβς τρεις ρες πριν το φνε, επειδ το στομχι τους απλωνταν τσο προς τα πσω μσα στο χρνο. τσι ταν πγαιναν να κοιμηθον, κοιτζαμε κι εμες την ρα, ετοιμζαμε το φαγητ τους και τους το δναμε ακριβς τρεις ρες αργτερα».
Εχε ανψει την ππα του κι φηνε τοφες καπνο. Κονησε αργ το κεφλι του, γεμτος θλψη.
 «Κι μως, μια φορ κανα λθος. Καημνε κοτσικε χρονογατολη. Τονε λγανε Τζοε και μπορ να σου πω ταν ο αγαπημνος μου. να πρω πεσε να κοιμηθε στις εννι και δε ξρω πως μου καρφθηκε η ιδα πως ταν οκτ. Φυσικ, του 'φερα το φαγητ του στις ντεκα. ψαξα ολοθε να τονε βρω, αλλ δε μπρεσα».
 -«Τι εχε γνει, κ. Μακ
 -«Να, δε μπορες να χεις απατηση απ το στομχι μιας χρον-γατας να τα φρει βλτα με το πργευμ της μνο δυο ρες απ τη χνεψ του. Εναι πρα πολ για να περιμνει κανες να γνει. Τελικ τονε βρκα κτω απ την εργαλειοθκη στο εξωτερικ υπστεγο. Εχε σουρθε μχρι εκε και πθανε απ δυσπεψα μια ρα πριν. Κακμοιρο ζωκι! Μετ απ' αυτ, βαζα πντα το ξυπνητρι κι τσι δε ξανκανα ττοιο λθος».
πεσε μια σντομη, θλιβερ σιωπ και σε λγο ξανπιασα τη κουβντα με ψθυρο γεμτο σεβασμ:
 -«Επατε πριν τι πθαναν λα. Μ' αυτ τον τρπο σκοτθηκαν
Ο Μακ κονησε σοβαρ το κεφλι.
 -«χι! Αρπζανε συχν κρωμα απ μας και πθαιναν τσι δα, πτε μια βδομδα, πτε δκα μρες πριν το αρπξουν. Για να καταλβεις, δεν ταν και πρα πολλς κι να χρνο μετ που οι μεταλλωρχοι φτασαν στη Παλλδα δεν εχαν απομενει παρ καμι δεκαρι κι αυτς οι δκα κπως αδνατες κι αρρωστιρες. Ο μπελς ταν, φιλαρκο μου, που ταν πθαναν, γιναν λες κομμτια σαπσανε στα γργορα. Ιδως εκενο το τετραδιστατο μαραφτι που εχαν στα μυαλ τους μσα και τα 'κανε να συμπεριφρονται με τον τρπο που σου 'πα. Μας κστισεν εκατομμρια δολρια».
 -«Πως αυτ, κ. Μακ
 -«Βλπεις μερικο επιστμονες στη Γη μυρστηκαν τις χρονγατες μας κι ξεραν τι λες θα πθαιναν πριν οι διοι μπορσουν να φτσουν εκε στην επμενη συζυγα. Γι' αυτ πρσφεραν σ' λους μας, απ να εκατομμριο δολρια για κθε χρονγατα που θα διατηροσαμε γι' αυτος».
 -«Τα καταφρατε
 -«Εμες προσπαθσαμε, αλλ αυτς δε λγανε να σωθον. ταν πθαναν δεν αξζανε πια φργκο κι πρεπε να τις θψουμε. Δοκιμσαμε να τις στοιβσουμε μσα σε πγο, αλλ μ' αυτ τον τρπο κρατοσαμε σε καλ κατσταση μνο το εξωτερικ μρος. Το μσα ταν μια φρικτ ανακατωσορα και το μσα ταν αυτ που θελαν οι επιστμονες. Φυσικ, δε μας ρεσε να χνουμε να εκατομμριο δολρια με κθε χρονγατα που πθαινε. Κποιος απ μας σκφτηκε πως αν βζαμε μια χρονγατα μσα σε καφτ νερ ταν ταν να πεθνει, το νερ θα τη μοσκευε ως μσα για τα καλ. Μετ, ταν πθαινε, θα παγναμε το νερ τσι που θα γινταν να στερε κομμτι πγου και πια θα διατηριταν».
Το σαγνι μου εχε κρεμσει.
 -«Και πτυχε
 -«Προσπαθσαμε, κι αν δε προσπαθσαμε, γιε μου, αλλ δε μποροσαμε να παγσουμε το νερ σο γργορα πρεπε. Την ρα που το εχαμε κνει πγο, το τετραδιστατο μαραφτι στον εγκφαλο μιας χρονγατας εχε σαπσει. Παγναμε το νερ λο και πιο γργορα αλλ δεν εχε καννα αποτλεσμα. Τελικ, μας εχε απομενει μνο μια χρονγατα κι ταν τοιμη να πεθνει κι αυτ. μασταν απελπισμνοι και ττε νας απ τους φλους σκφτηκε κτι. Σκαρφστηκε μια μπερδεμνη μηχαν που θα πγωνε λο το νερ στο πι και φι, σε κλσμα δευτερολπτου. Πραμε τη τελευταα χρονγατολα και τη βλαμε στο ζεστ νερ και τη κρεμσαμε στη μηχαν. Η καημνη, μας ριξε μια τελευταα ματι, βγαλε ναν παρξενο χο και πθανε. Πατσαμε το κουμπ και παγσαμε τα πντα φτιχνοντας να στρεο κομμτι μσα σ' να τταρτο του δευτερολπτου». Εδ ο Μακ βγαλε ναν στεναγμ που πρπει να ζγιζε να τνο. «Αλλ δε βγκε τποτα. Η χρονγατα χλασε μσα σε δεκαπντε λεπτ κι τσι χσαμε το τελευταο εκατομμριο».
Κρτησα την ανσα μου.
 -«Μα, κ. Μακ, μλις επατε τι παγσατε τη χρονγατα σ' να τταρτο του δευτερολπτου. Δεν μεινε καιρς για να χαλσει».
 -«Ακριβς αυτ τανε, φιλαρκο μου», κανε βαρι. «Το κναμε πρα πολ γργορα, που να πρει ο διβολος. Η χρονγατα δε διατηρθηκε γιατ παγσαμε το ζεστ νερ τσο διαολεμνα γργορα, που ο πγος ταν ακμα ζεστς!

"Time Pussy" (1942)
Μετφραση:
Σπρτη Γεροδμου
---------------------------

          
Τα Μτια Κνουν Περισστερα Απ Το Να Βλπουν

     Μετ απ εκατομμρια των δισεκατομμυρων χρνια, ξαφνικ σκφτηκε τον εαυτ του σαν ιμς. χι τον συνδυασμ απ μκη κματος που σ' λο το σμπαν ταν το ισοδναμο του ιμς, αλλ τον χο καθαυτ. Του ρθε μια ξεθωριασμνη ανμνηση των ηχητικν κυμτων που δεν κουγε πια οτε γινταν ν' ακοσει ξαν. Το καινοριο του αντικεμενο ζωντνευε αναμνσεις απ τσα και τσα παλι, πανρχαια πρματα. Ισοπδωσε την ενεργειακ δνη που ταν η κφανση της ατομικτητς του κι οι δυναμικς γραμμς του απλθηκαν πρα απ τ' στρα.
     Το σμα της απντησης του Μπροκ φτασε. 'Σγουρα', σκφτηκε ο ιμς, 'μποροσε να το πει στον Μπροκ. Σγουρα, μποροσε να το πει σε κποιον'.
Η παραλλαγμνη ενεργειακ μορφ του Μπροκ, επικοιννησε:
 -"ρχεσαι χι, ιμς";
 -"Φυσικ".
 -"Θα πρεις μρος στο διαγωνισμ";
 -"Ναι". Οι δυναμικς γραμμς του ιμς πλλονταν απ συγκνηση. "Οπωσδποτε. χω σκεφτε μιαν εντελς καινοργια μορφ τχνης. Κτι πραγματικ ασυνθιστο".
 -"Τι χαμνος κπος! Μα πς μπορες να πιστεεις τι μετ απ τσα εκατομμρια των δισεκατομυρων, χρνια μπορε να δημιουργηθε καινορια παραλλαγ! Δε μπορε να υπρξει τποτα καινοργιο".
     Για μια στιγμ ο Μπροκ ξφυγε απ τη φση και την επικοινωνα κι ο ιμς βιστηκε να προσαρμσει τις δικς του δυναμικς γραμμς. Προσπαθντας το, πιασε λλες σκψεις που πλανινταν στη διαστρικ σκνη, με φντο τους γαλαξες και το βελοδινο τποτα, δυναμικς γραμμς που πλλονταν στην απραντη αχλ της ενεργειακς ζως που κετεται ανμεσα στους γαλαξες. Ο ιμς επε:
 -"Σε παρακαλ, Μπροκ,ακολοθα τις σκψεις μου. Μη κλενεσαι. Σκφτηκα να δουλψω με λη! Φαντσου! Μια συμφωνα με λη. Γιατ να παιδευμαστε με την ενργεια. Φυσικ και δεν υπρχει τποτα καινοργιο στην ενργεια, πως θα μποροσε να υπρχει; Δεν εναι φανερ λοιπν τι πρπει να ασχοληθομε με την λη";
 -"λη"! Ο ιμς διερμνευσε τους ενεργειακος παλμος του Μπροκ σαν εκενους της αηδας. Επε:
 -"Γιατ χι... Κι εμες εμασταν κποτε λη, ταν ...ταν... Ω, να τρισεκατομμριο χρνια πριν τλος πντων! Γιατ να μη κατασκευσουμε πργματα σ' να περιβλλον λης  -κουσε Μπροκ- γιατ να μη κατασκευσουμε ομοιματα των εαυτν μας απ λη, των εαυτν μας πως ταν κποτε";
 -"Δε θυμμαι πως ταν. Κανες δε θυμται", επε ο Μπροκ.
 -"Εγ θυμμαι!" επε ο ιμς, ζωηρ. "Δε σκεφτμουν τποτ' λλο απ' αυτ κι αρχζω να θυμμαι. Μπροκ, σε με να σου δεξω. Πες μου αν κνω λθος. Πες μου".
 -"χι. Εναι ανητο. Εναι ...αποκρουστικ".
 -"'Ασε με να προσπαθσω, Μπροκ. Εμαστε φλοι, ανταλλσσουμε παλμος ενργειας απ την αρχ -απ τη στιγμ που γναμε αυτ που εμαστε. Σε παρακαλ Μπροκ".
 -"Σντομα, μως".
     Ο ιμς δεν εχε νισει ποτ ττοιο τρμουλο πνω στις δυναμικς γραμμς του, για πσον καιρ, ραγε; Αν το δοκμαζε τρα για τον Μπροκ και πετχαινε, σως τολμοσε να χειριστε την λη μπροστ στο Συμβολιο των Ενεργειακν Πλασμτων, που η ζοφερ αναμον τους για κτι καινοριο κρατοσε ολκληρους αινες.
     Η λη σπνιζε ξω εκε ανμεσα στους γαλαξες, αλλ ο ιμς τη μζεψε σαρνοντας τα κυβικ τη φωτς, διαλγοντας τα τομα, που τα πλασε και τα σπρωξε μσα σε μια ωοειδ φρμα που περμενε απ κτω.
 -"Δε θυμσαι, Μπροκ;" ρτησε απαλ. "Δεν ταν κπως τσι"; Η δνη του Μπροκ τρεμολιασε μσα στη φση.
 -"Μη προσπαθες να μου θυμσεις. Δε θυμμαι".
 -"Αυτ ταν το κεφλι. Κεφλι λεγταν. Το θυμμαι τσο καθαρ. Θλω να το πω. Εννο με χο". Περμενε και μετ επε: "Κοτα, το θυμσαι αυτ"; Στη πνω πλευρ του ωοειδος εμφανστηκε ΚΕΦΑΛΙ.
 -"Τι εναι αυτ;" ρτησε ο Μπροκ.
 -"Αυτ εναι η λξη για το κεφλι. Τα σμβολα που δναν χο στη λξη.
Πες μου τι θυμσαι, Μπροκ
"!

 -"Υπρχε κτι στη μση", επε δισταχτικ ο Μπροκ. να κθετο πρξιμο σχηματστηκε. Ο ιμς επε:
 -"Ναι! Μτη, αυτ ταν!" και πνω του εμφανστηκε ΜΥΤΗ.
 -"Κι αυτ δπλα της εναι μτια". ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΜΑΤΙ-ΔΕΞΙ ΜΑΤΙ.
     Ο ιμς μελτησε τη μορφ που ειχε σχεδισει κι οι δυναμικς γραμμς του πλλονταν αργ-αργ. ταν σγουρα ικανοποιημνος;
 -"Στμα" επε με μικρ ργη να τον διαπερνον "και πιγονι και το μλο του Αδμ κι ο αυχνας. Πως ξαναγυρννε πσω οι λεξεις". Και παρουσιστηκαν πνω στη μορφ.
 -"Δεν τα χα σκεφτε για εκατομμρια των δισεκατομυρων, χρνια λ' αυτ. Γιατ μου τα θμισες τρα; Γιατ"; Ο ιμς στιγμιαα χθηκε στις σκψεις του.
 -"Κτι λεπει. να ργανο για ν' ακομε κτι για τα ηχητικ κματα. Αφτι! Που πνε; Δε θυμμαι που να τα βλω". Ο Μπροκ φναξε:
 -"Παρτα τα! Και τ' αφτι κι λα! Μη θυμσαι"! Ο ιμς επε χωρς σιγουρι:
 -"Γιατ πειρζει να θυμσαι";
 -"Γιατ το εξωτερικ δεν ταν σκληρ και κρο, αλλ' απαλ και ζεστ. Γιατ τα μτια ταν τρυφερ και ζωνταν και τα χελη τρμανε κι ταν απαλ πνω στα δικ μου". Οι δυναμικς γραμμς της Μπροκ πλλονταν και τρεμολιαζαν.
 -"Συγγνμη! Συγγνμη!" επε ο ιμς.
 -"Μου θμισες τι κποτε μουν γυνακα κι ξερα τον ρωτα κι τι τα μτια δεν εναι μνο για να βλπουν, κνουν και κτι ακμα, που εγ δεν χω καννα να το κνει για μνα". Με βα, πρσθεσε λη στο χονδροφτιαγμνο κεφαλι κι επε: "Ας το κνουν αυτ, λοιπν" και γρισε κι ρμησε στο πειρο.
     Κι ο ιμς ειδε και θυμθηκε κι αυτς τι κποτε ταν νδρας. Κι η δνη της δκης του δναμης χρισε το κεφλι στα δυο κι ρμησε μσα στους γαλαξες, πσω απ' τα χνη της ενργειας της Μπροκ, πσω απ την αινια καταδκη της ζως.
     Και τα μτια του θρυμματισμνου κεφαλιο απ λη σπινθηροβολοσαν απ την υγρασα που ειχε βλει εκε η Μπροκ για ν' απεικονσει τα δκρια. Το κεφλι απ λη κανε αυτ που τα ενεργειακ πλσματα δε μποροσαν πια να κνουν και δκρυσε για λη την ανθρωπτητα και για την εθραυστη ομορφι των κορμιν που 'χανε παρατσει να τρισεκατομμριο χρνια πριν.

"Eyes Do More Than See" (1965)
Μετφραση: ννα Πλιουρα

 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers