-

Dali &

-


-








.

--.


.


 
 

 

Anderson Poul:

              

                                    Bιογραφικ

     Ο σκανδιναυικς καταγωγς πολυβραβευμνος Αμερικανς Poul William Anderson υπρξε φυσικς, επγγελμα ωστσο που δεν ακολοθησε στιγμ και συγγραφας των κλασσικν μυθιστορημτων πως το Brain Wave και το The Boat Οf Α Million Years, κι νας απ τους πιο παραγωγικος και γνωστος απ τους δυνατος συγγραφες της ΕΦ, αν και διερενησε το εδος της φαντασας κι ασχολθηκε και με τη λγοτεχνα. Ξεκνησε μια μακρ και συναρπαστικ καρριρα στην ΕΦ to 1947 με το διγημα Tomorrow's Children για το περιοδικ Astounding σε συνεργασα με τον Φ.Ν. Γουλντροπ και συνχισε να γρφει και να βραβεεται ως τις αρχς του 21ου αι/. γραψε πολλς ιστορες ΕΦ, ιστορικ μυθιστορματα και διηγματα, εν απσπασε 3 βραβεα Νεμπιολα κι 7 Χιογκο! τανε παραγωγικτατος κι γραψε  πνω απ 100 βιβλα ΕΦ, Ηρωικς Φαντασας & Φανταστικο. Κρδισεν τσι επξια τον ττλο του πιο αξιοσεβαστου συγγραφα ΕΦ του 20ο αι.
     Γεννθηκε στις 25 Νομβρη 1926, στο Bristol της Πενσυλβανα, απ Σκανδιναυος γονες. Λγο μετ τη γννησ του, ο πατρας του, Anton, μηχανικς, μετφερε την οικογνεια στο Τξας, που μενανε πνω απ 10 τη. Μετ το θνατο του πατρα, η χρα πρε τα παιδι της στη Δανα. Η οικογνεια επστρεψε στις ΗΠΑ μετ την κρηξη του Β' Παγκ. Πολ., εγκαταστθηκε τελικ σ' να αγρκτημα στη Μινεστα. Η πρωτλεια ιστορα του Τρεις Καρδις & Τρα Λιοντρια, πριν ξεκινσει να γρφει στην ΕΦ, εναι μερικς παρμνη απ τη ζω του στη Δανα, για σο ζησε και γνρισε προσωπικ.
     Εν τανε προπτυχιακς φοιτητς στο Πανεπιστμιο της Μινεστα, εξδωσε τις 1ες ιστορες του υπ τον John W. Campbell στο περιοδικ Astounding Science Fiction: Τα Παιδι Του Αριο  μαζ με τον F. N. Waldrop το Μρτη του 1947 κι η συνχει της, Αλυσδα Λογικς, τον Ιολιο, μνος τοτη τη φορ. Πρε το πτυχεο στη φυσικ με παινο, αλλ δεν κανε καμμα σοβαρ προσπθεια να εργαστε ως φυσικς. Αντ' αυτο, μετ την αποφοτησ του το 1948, γινε ελεθερος συγγραφας κι εξδωσε τη 3η του ιστορα στο διο περιοδικ του μηνς Δεκμβρη, το 1948. Αν και δεν βρκανε καθαρ ακαδημακ εφαρμογ, οι γνσεις του της φυσικς, εναι εμφανες στη μεγλη φροντδα που δνει σε λεπτομρειες του επιστημονικο υπβαθρου -να απ τα καθοριστικ χαρακτηριστικ του τρπου γραφς του.
    Νυμφεθηκε τη Karen Kruse το 1953 και μετακμισε μαζ της στη περιοχ του Κλπου του Σαν Φρανσσκο. Η κρη τους Astrid (παντρεμνη με τον πιο σγχρονο συγγραφα της ΕΦ, Greg Bear -θα 'χει κι αυτς τη θση του εδ εν καιρ) γεννθηκε το 1954. Κμανε το σπτι τους στην Ορντα της Καλιφρνια. Με τα χρνια ο Poul δωσε πολλς αναγνσεις στο βιβλιοπωλεο The Other Change of Hobbit του Μπρκλε κι η σζυγς του αργτερα δωσε τη γραφομηχαν και το γραφεο του στο κατστημα. Το 1965 ο Algis Budrys (κι αυτς εν καιρ) δλωσε πως "ο ντερσον κατχει για αρκετ καιρ το ττλο του καλλτερου αφηγητ της ΕΦ". ταν ιδρυτικ μλος του Society for Creative Anachronism (SCA) το 1966 και του Swordsmen and Sorcerers Guild of America (SAGA) επσης, στα μσα της 10ετας του '60. Η τελευταα τανε μια χαλαρ ομδα συγγραφων Heroic Fantasy με επικεφαλς τον Λιν Κρτερ, αρχικ ταν 8, καταχρημνοι με μνο διαπιστευτριο σα συγγραφα φαντασας. Ο ντερσον ταν ο 6ος Πρεδρος της ΕΦ και των συγγραφων της, στις ΗΠΑ, αναλαμβνοντας το αξωμα το 1972.
Ο Robert A. Heinlein (κι αυτς επσης) αφιρωσε το μυθιστρημ του The Cat Who Walks Through Walls στον ντερσον και στα 8 λοιπα μλη του Citizen's Advisory Council on National Space Policy. Οι συγγραφες της ΕΦ των ΗΠΑ κνανε τον ντερσον τον 16ο Grand Master της το 1998 και το Science Fiction & Fantasy Hall of Fame τονε συμπεριλαβε το 2000, στη 5η βαθμδα 2 νεκρν και 2 εν ζω συγγραφων.
     Πθανε απ επιπλοκς στην επμβαση για καρκνο του προσττη στις 31 Ιουλου 2001, στην Ορντα της Καλιφρνια, μετ απ να μνα παραμονς στο νοσοκομεοστην ηλικα των 48 ετν μλις. Μερικ απ τα ργα του δημοσιευθκανε 1η φορ μεταθαντια.



     Ο ντερσον εναι πιθαντατα πιο γνωστς για τις ιστορες περιπτειας που οι... Μεγλοι ρωες επιτυγχνουνε δοξασμνα αποτυγχνουν ηρωικ. Οι χαρακτρες του, τανε παρ' λ' αυτ προσεκτικ και μελετημνα προσεγμνοι, συχν ενδοσκοπικο και καλς ξεδιπλωμνοι στην αφγησ του. Οι γραμμς του εχανε συχν εφαρμογ κοινωνικν και πολιτικν ζητημτων με να λιμαρισμνο τρπο για να 'ναι κατλληλες για το εδος της ΕΦ. γραψε επσης κποια πιο πια ργα, γενικ μικρτερου μκους, τα οποα εμφανιστκανε συχντερα προς τπ τλος της σταδιοδρομας του. Μεγλο μρος της ΕΦ του βασζεται σε βθος στην επιστμη (με προσθκη αντιεπιστημονικν αλλ συνηθισμνων εικασιν, πως το ταχτερο απ' το φως ταξδι). Μια απ τις... σπεσιαλιτ του τανε το να φανταζταν κι ελογα, επιστημονικ μη-γινους πλαντες. σως ο πιο γνωστς ταν Ο Πλαντης Του Ανθρπου Που Μετρ. Εκε, προσρμοσε το μγεθος και τη σνθεσ του τσι στε οι νθρωποι να μπορον να ζσουνε στον ανοιχτ αρα αλλ να πετον οι ευφυες αλλοφερμνοι, και να διερευνσει τις συνπειες αυτν των προσαρμογν.
    Σε πολλς ιστορες, σχολασε τη κοινωνα και τη πολιτικ. ποιες κι αν εναι οι λλες αντιθσεις παραδοξτητες που διατπωσαν οι απψεις του, διατρησε σταθερ τη πστη του στην μεση κι αναπσπαστη σχση μεταξ της ανθρπινης ελευθερας και της επκτασης στο διστημα, γι 'αυτ αντδρασε αρνητικ και μλιστα ντονα, ενντι σε οποιαδποτε ιδα πως η διαστημικ εξερενηση εναι σπατλη χρημτων περιττ πολυτλεια. Η σνδεση μεταξ της διαστημικς πτσης και της ελευθερας εναι σαφς (πως αναφρεται ρητ σε μερικς απ τις ιστορες του) μια επκταση της αμερικανικς ννοιας του Frontier του 19ου αι., που οι κακοδιατηρητς μπορον να προχωρσουνε περαιτρω και να διεκδικσουνε κποια να γη κι οι πρωτοπροι ετε φρνουνε ζω να εγκατασταθον σε πλαντες που μοιζουν με τη Γη γεμτοι ζω, αλλ χι ευφυες μορφς.
     πως δλωσε επανειλημμνα στα δοκμια του,
υποστριξε σθεναρ πως η πτση στο διστημα δεν ταν περιττ πολυτλεια, αλλ υπαρξιακ ανγκη και πως η εγκατλειψη του χρου θα καταστρψει την ανθρωπτητα σε μια κοινωνα ρρωστων που θα κυβερνον αγρτες. Αυτ εκφρζεται στη ψυχρ σντομη ιστορα Welcome. Σε αυτ, η ανθρωπτητα χει εγκαταλεψει το χρο κι χει μενει σε μια υπερπλρη Γη, που μια μικρ ελτ χι μνον αντιμετωπζει λους τους υπλοιπους ως σκλβους κινηματες, αλλ περιχει και πρακτικς τακτικς κανιβαλισμ, οι σεφ τους προετοιμζουνε για ψητ, για τα συμπσια τους. Αντστροφα, στον οδυνηρ οργουελιαν κσμο των Υψηλν, που οι Σοβιετικο χουνε κερδσει το Γ' Παγκ. Πλ. κι χουν αποκτσει τον λεγχο ολκληρης της Γης, οι αντιφρονοντες εξακολουθον να χουνε κποια ελπδα, ακριβς επειδ δεν χει εγκαταλειφθε η διαστημικ πτση. Μχρι το τλος της ιστορας, οι αντρτες χουν εγκατασταθε σε λλο αστρικ σστημα -που οι απγονο τους, πως διαβζει ο αναγνστης, τελικ θα οικοδομσουν ναν απελευθερωτικ διαστημικ στλο και θα επιστρψουνε στη Γη.

.

     Εν τονε τρομζει η προοπτικ των (ττε) Σοβιετικν να κερδζουνε πλρη κυριαρχα πνω στη Γη, δεν τον ενθουσαζε διλου το να χουν οι Αμερικανο αυτ το ρλο. Αρκετς ιστορες και βιβλα που περιγρφουνε τα επακλουθα μιας συνολικς αμερικανικς νκης σ' ναν λλο παγκσμιο πλεμο, πως το Sam Hall κι η χαλαρ συνχει του Three Worlds Τo Conquer καθς και το Shield, εναι ελχιστα ζοφερς απ τις προαναφερθεσες απεικονσεις σοβιετικς νκης. πως κι ο Heinlein στη Μη Ικανοποιητικ Λση, ο ντερσον υποθτει τι η επιβολ αμερικανικς στρατιωτικς κυριαρχας στον υπλοιπο κσμο θα συνεπαγταν αναγκαστικ τη καταστροφ της δημοκρατας των ΗΠΑ και την επιβολ σκληρς τυραννικς κυριαρχας στους πολτες της. Τσον η απεικνιση του ντερσον για να κσμο που κυριαρχεται απ τους Σοβιετικος σο και για να κυριαρχομενο απ τις ΗΠΑ, αναφρει μιαν εξγερση που ξσπασε στη Βραζιλα στις αρχς του 21ου αινα, που και στις 2 περιπτσεις κατατροπθηκε βαια απ τη κυραρχη παγκσμια δναμη -αντεπανασττες στη μα περπτωση και κομμουνιστς στην λλη.
     Στα πρτα χρνια του Ψυχρο Πολμου -ταν ταν, πως περιγρφεται απ τον πιο συντηρητικ εαυτ του, φλογερ φιλελεθερες-, προσττευε τις ελπδες του για την ανπτυξη των Ηνωμνων Εθνν σε μια πραγματικ παγκσμια κυβρνηση. Αυτ εναι ιδιατερα εμφανς στο Un-man, να μελλοντικ θρλλερ που οι καλο τποι εναι πρκτορες του Γενικο Γραμματα του ΟΗΕ που εργζονται για τη δημιουργα μιας παγκσμιας κυβρνησης, εν οι κακο εναι εθνικιστς (κυρως Αμερικανο) επιδικουνε τη κυριαρχα των αντστοιχων εθνν τους με κθε κστος. (Ο ττλος χει διπλ νημα: ο ρωας εναι κυριολεκτικ νθρωπος του ΟΗΕ κι χει υπερνθρωπες ικαντητες που κνουνε τους εχθρος του να τονε φοβονται με την ννοια πως εναι μεν ΟΥντεντ Νσιον ντρας αλλ και Μη Ανθρπινος, Υπερνθρωπος).
     Ο ντερσον κι η σζυγς του ταν μεταξ εκενων που το 1968 υπγραψαν μια διαφμιση για τον πλεμο κατ του Βιετνμ στο Galaxy Science Fiction. Μχρι ττε εχεν αποκροσει τη παγκσμια κυβρνηση. μ' να ημιχιουμοριστικ κομμτι στην αρχ του Tau Zero: μλλον στο οποο τα θνη του κσμου αναθσανε στη Σουηδα την εποπτεα του αφοπλισμο και βρκαν τι ζοσαν υπ την κυριαρχα της σουηδικς αυτοκρατορας. Στο The Star Fox, απεικονζει δυσμενς μια μελλοντικ ειρηνευτικ ομδα που ονομζεται "Παγκσμιοι Αγωνιστς για την Ειρνη". Μια πιο σαφς κφραση του διου αυτο, εμφανζεται στην μεταγενστερη The Shield Οf Time, που μια νεαρ αμερικανδα που ταξιδεει στο χρνο απ τη 10ετα του '90, κνει μια σντομη επσκεψη σε μια πανεπιστημιοπολη της 10ετας του '60 και δεν εναι διλου ενθουσιασμνη μι' αυτ που βλπει εκε.



     Ο ντερσον συχν επστρεφε στον right-libertarianism (Σημ: Ο ρος right-libertarianism, χει χρησιμοποιηθε απ' ορισμνους συγγραφες για να αναφερθε σε φιλελεθερες πολιτικς φιλοσοφες που υποστηρζουνε το φυσικ δκαιο, τις πολιτικς ελευθερες, τον καπιταλισμ laissez-faire και μια σημαντικ ανατροπ του σγχρονου κρτους πρνοιας. Υποστηρζουνε σθεναρ τα δικαιματα ιδιωτικς ιδιοκτησας κι υπερασπζονται τη κατανομ των φυσικν πρων και της ιδιωτικς ιδιοκτησας στην αγορ. Αυτ ρχεται σ' αντθεση μ' ορισμνες εκδοχς των left-libertarianism. Αυτ συμβανει επειδ στις ΗΠΑ η λξη libertarian αποκλνει απ τη πολιτικ της προλευση στο βαθμ που η κοιν ννοια του ελευθεριακο καθεσττος εκε εναι διαφορετικ απ αλλο, που εξακολουθε να χρησιμοποιεται ευρως για να αναφερθε σε αντι-κρατικος σοσιαλιστς πως τους αναρχικος και γενικτερα τους libertarian κομμουνιστς και τους libertarian σοσιαλιστς.) και στον ηγτορα των επιχειρσεων ρω του, το χαρακτρα Νκολας Βαν Ριν. Το Van Rijn (πρα απ το ,τι εναι το επθετο του Ρμπραντ), εναι διαφορετικ απ το αρχτυπο ενς σγχρονου τπου επιχειρησιακο στελχους, αντανακλντας πιτερο ναν μπορο χρυσς εποχς της Ολλανδας του 17ου αι.. Αν ξοδεει οποιαδποτε στιγμ στις αθουσες συσκψεων σχεδιζει εταιρικς εξαγορς, ο αναγνστης παραμνει γιος σε αυτ, αφο σχεδν λες οι εμφανσεις του βρσκονται στα γρια ρια ενς διαστημικο συνρου. Αρχζοντας τη 10ετα του '70, τα ιστορικ τεκμηριωμνα ργα του επηρεστηκαν απ τις θεωρες του ιστορικο John K. Hord, που ισχυρστηκε πως λες οι αυτοκρατορες ακολουθνε το διο ευρ κυκλικ πρτυπο, που η Terran Empire, απ τις κατασκοπικς ιστορες του Dominic Flandry ταιριζει απλυτα. Η συγγραφας Sandra Miesel (1978) υποστηρζει τι το κυραρχο θμα του ντερσον εναι ο αγνας ενντια στην εντροπα και το θερμ θνατο του σμπαντος, μια κατσταση τλειας ομοιομορφας που τποτα δεν μπορε να συμβε.
     Στα πολυριθμα βιβλα και τις ιστορες του που περιγρφουνε συγκροσεις σε επιστημονικο-φανταστικ φανταστικ περιβλλοντα, δυσκολεεται να κατανοσει τις απψεις των δο πλευρν. Ακμη κι ταν δεν υπρχει καμμα αμφιβολα ως προς τη πλευρ του συγγραφα, οι ανταγωνιστς συνθως δεν απεικονζονται ως κακο, αλλ ως ντιμοι με τους δικος τους ρους. Ο αναγνστης χει πρσβαση στις σκψεις και τα συναισθματ του συγγραφα και των ηρων του και συχν παρνει με μια τραγικ αξιοπρπεια την ττα. Τυπικ παραδεγματα ττοιων ιστοριν εναι Ο Χειμνας Του Κσμου & Οι νθρωποι Του Αρα.
     Επσης να κοιν θμα στα ργα του και με προφαν προλευση στους θρλους της Βρειας Ευρπης, εναι πως η επιτλεση του "σωστο" πργματος συχν συνεπγεται την εκτλεση ενεργειν που, με την ονομαστικ τους αξα, φανονται ανντιμες, παρνομες, καταστροφικς εντελς κακς. Ο νθρωπος Που Μετρ, ο Νκολας Βαν Ριν εναι "ο νθρωπος" επειδ εναι διατεθειμνος να εναι τυραννικς κι επιπλαια χειραγωγικς τσι στε αυτς κι οι σντροφο του να μπορον να επιβισουνε. Στην Υψηλ Προδοσα ο πρωταγωνιστς παραβιζει τις εντολς και προδδει τους υφισταμνους του για ν' αποτρψει να γκλημα πολμου που θα 'φερνε σοβαρ τιμωρα στην Ανθρωπτητα. Στο A Knight of Ghosts and Shadows, ο Dominic Flandry πρτα (αποτελεσματικ) λοβοτομε το δικ του γιο και στη συνχεια βομβαρδζει τον πλαντη της φυλς Chereionite για να κνει το καθκον του και να στηρξει την αυτοκρατορα Terran. Αυτς οι ενργειες επηρεζουνε τους χαρακτρες τους με διφορους τρπους κι η αντιμετπιση των επιπτσεων του να 'χει κνει το "σωστ" (αλλ δυσρεστο) πργμα που εναι συχν το επκεντρο των διηγσεων του. Το γενικ μθημα φανεται να εναι πως η ενοχ εναι η ποιν για τη δρση αυτ.
     Στο The Star Fox, ανμεσα στον ρωα, το διαστημικ πειρατ Gunnar Heim και τον εχθρ του Cynbe, ναν εξαιρετικ ταλαντοχο Alerione που 'χει εκπαιδευτε απ νεαρ ηλικα για να καταλβει τους ανθρπινους εχθρος του εδους του μχρι να αποξενωθε απ το δικ του εδος. Στη τελικ σκην, ο Cynbe προκαλε το Heim σε μια διαστημικ μχη που θα επιβωσε μνον νας τους. Ο Heim δχεται, οπτε ο Cynbe λει: "Σ' ευχαριστ, αδελφ μου".



    Ο ντερσον τοποθτησε μεγλο μρος του ργου του στο παρελθν, συχν με τη προσθκη μαγεας σε εναλλασσμενους μελλοντικος κσμους που μοιζουν με παρελθν. Μια ειδικτητ του ταν η πατροπαρδοτη Σκανδιναυα, πως στις νες εκδοχς των θρλων του Hrólf Kraki (Saga του Hrolf Kraki) και του Haddingus (Ο πλεμος των θεν). Συχν παρουσιζει ττοιους κσμους αντερους απ το θαμπ, υπερπολιτισμνο δρο. Αξιοσημεωτες απεικονσεις αυτς της ανωτερτητας εναι ο προστορικς κσμος του The Long Remembering, η οιονε μεσαιωνικ κοινωνα του No Truce With Kings κι ο αδηφγος Δας του Call Me Joe και του Τρεις Κσμοι Nα Κατακτηθον. χει χειριστε το δλεαρ και τη δναμη του ατταβισμο σατιρικ στο Pact, κριτικ στo Η Βασλισσα Tου Aρα & Tο Νυχτεριν Πρσωπο και τραγικ στο Goat Song.
     Το μυθιστρημα Τhe Corridors Of Time (1965), εναλλσσεται μεταξ της Ευρωπακς Λθινης Εποχς κι ενς καταπιεστικο μλλοντος. Σε αυτ το ραμα του αριο, σχεδν λοι εναι ετε φεουδαρχικο δολοι ετε βιομηχανικο δολοι, αλλ οι ηγτες πιστεουνε πραγματικ τι δημιουργον να καλλτερο κσμο. Τοποθετεται σε μεγλο βαθμ στη Δανα, που αντιμετωπζει τη νεολιθικ κοινωνα με γνση και σεβασμ εν δεν κρβει τα δικ της λθη. Εναι εκε που ο πρωταγωνιστς, χοντας κυριολεκτικ πρσβαση σε λες τις περιδους του παρελθντος και του μλλοντος, τελικ αποφασζει να εγκατασταθε και να βρει μια ευτυχισμνη κι ικανοποιητικ ζω.
     Σε πολλς ιστορες, νας εκπρσωπος μιας τεχνολογικ προηγμνης κοινωνας υποτιμ τα πρωτγονα και πληρνει υψηλ τμημα γι 'αυτ. Στο The High Crusade, οι εξωγινοι που προσγεινονται στη μεσαιωνικ Αγγλα με τη προσδοκα μιας εκολης κατκτησης διαπιστνουν τι δεν χουν ιδα απ σπαθι και βλη. Στο The Only Game Ιn Town, νας Μογγλος πολεμιστς, αν και δεν γνωρζει τι οι δο μγοι που συναντ εναι ταξιδιτες απ το μλλον, μαντεει σωστ τις προθσεις τους -και τους συλλαμβνει με τη βοθεια του μαγικο φακο που εχανε και που του δθηκε σε μια προσπθεια να τον εντυπωσισουνε. Σε μιαν λλη ιστορα για το ταξδι, The Shield Οf Time, νας αστυνομικς του χρνου απ τον 20 αι., εξοπλισμνος με πληροφορες και τεχνολογες απ πολλ περισστερα στο μλλον, ξεπερνιται απ ναν μεσαιωνικ ιππτη κι σα που γλυτνει δραπετεοντας, τη ζω του. Ακμη σε μιαν λλη ιστορα, The Man Who Came Early, βζει να στρατιτη του 20ου αι. του στρατο των ΗΠΑ να προσγεινται στην Ισλανδα και να μεταφρεται στο 18ο αι.. Αν κι εναι γεμτος ιδες, η λλειψη πρακτικς γνσης του πς να τις εφαρμσει και της πλρους γνοις του με την υπρχουσα ττε τεχνολογα και τα θιμα της εποχς οδηγεται στη πτση του.



     γραψεν επσης το σντομο δοκμιο Uncleftish Beholding, μια εισαγωγ στην ατομικ θεωρα, χρησιμοποιντας μνο λξεις με γερμανικ ρζα, περιγρφοντας την αγπη του για τα παλιτερα χρνια. Αυτ το εδος του γραπτο λγου ονομστηκε Ander-Saxon μετ απ' αυτν. Η ιστορα που αναφρθηκε στο The Shield of Time εναι επσης να παρδειγμα μιας τραγικς σγκρουσης, να λλο σνηθες θμα στη γραφ του. Ο ιππτης προσπαθε να κνει το καλλτερ του απ την ποψη της δικς του κοινωνας και της εποχς, αλλ οι ενργεις του θα μποροσαν να προκαλσουν να φρικτ 20 αι. (ακμα φρικττερο απ' αυτ που γνωρζουμε). Ως εκ τοτου, οι πρωταγωνιστς Time Patrols, στους οποους αρσει ο νεαρς ιππτης και του εχονται καλ τχη (η κοπλλα μλιστα κοντεει να τον ερωτευτε), δεν χουν λλην επιλογ παρ να μονομαχσουνε μαζ του και τελικ να τονε σκοτσουνε. Στο The Sorrow Οf Odin ο Γκθ νας ανθρωπολγος που ταξιδεει στο χρνο χει αναλβει να μελετσει τη κουλτορα μιας αρχαας γοτθικς φυλς με τακτικς επισκψεις κθε λγες 10ετες. Σταδιακ προσελκεται στεν, αισθνεται προστατευτικς απναντι τους (πολλο απ τους δικος του απογνους, μετ απ μια σντομη κι οδυνηρ επαφ με μια κοπλλα της φυλς που πθανε στον τοκετ) και τονε χαρακτηρζουν ως το θε ντιν/Γουταν. Κατπιν διαπιστνει τι πρπει να προδσει σκληρ τους αγαπημνους του Γτθους, αφο μια μπαλλντα λει πως ο Οντν το 'κανε αυτ. η αδυναμα εκπλρωσης του καθορισμνου ρλου του μπορε ν' αλλξει την ιστορα και να φρει ολκληρο τον 20 αι. -πως τον ξρουμε τρα- να καταρρει. Στη τελικ σκην, φωνζει με αγωνα: "Ακμα κι οι θεο δεν μπορον ν' αψηφσουνε τις Norns!" - δνοντας μια να τροπ σ' αυτ τη κεντρικ πλευρ της νορβηγικς θρησκεας (Σημ: Norms εναι οι 3 παρθνες θες του πεπρωμνου -Urd Urdar, Verdandi & Skuld- που κθονται πλι στο πηγδι της μορας στη βση του τεφρδεντρου Yggdrasil κι υφανουνε τον ιστ της μορας).
     Στο Pirate, ο ρωας χει το καθκον ν' αρνηθε σε μια ομδα ανθρπων απ κοινωνες που χουνe καταστραφε απ τη φτχεια να χουνε την ευκαιρα για μια να εκκνηση σε νο πλαντη, γιατ η εγκατστασ τους εκε θα εξαλεψει τα απομεινρια των καλλιτεχνικν κι ομιλοντων ντων που ζοσαν εκε πριν. Παρμοιο θμα, αλλ σε πολ μεγαλτερο βαθμ, εμφανζεται στο Planet Sister: αν κι η γηγενς φυλ Venus θα προσφρει να ελπδα στους ανθρπους που λιμοκτονονε στον υπερπλθυσμ της Γης, θα θλουν να εξοντσουνε την ξυπνη αυτ φυλ κι ο ρωας μπορε ν' αποτρψει αυτ τη γενοκτονα μνο με τη δολοφονα των καλλτερων φλων του. Στο Delenda Est το στοχημα εναι το ψηλτερο που μπορε να φανταστε κανες. Οι απατενες που ταξιδεουνε στο χρνο δημιοργησαν να νο 20 αι. -χι καλλτερο χειρτερο, απλς εντελς διαφορετικ. Ο ρωας μπορε να πολεμσει τους απατενες και ν' αποκαταστσει τη γνωστ ιστορα του, αλλ μνο με το τμημα να καταστρψει εντελς τον κσμο που χει πρει τη θση του. "Διακινδυνεοντας το λαιμ σου για ν' αρνηθες να κσμο γεμτο ανθρπους σαν εσνα" εναι ο τρπος που ο ρωας περιγρφει αυτ που τελικ αναλαμβνει.
     Κλασσικ μεταξ λλων εναι τα μυθιστορματα Brain Wave (1953: η Γη περν σ' να τμμα του Γαλαξα με διαφορετικς ιδιτητες της λης με αποτλεσμα την αξηση την νοημοσνης των ανθρπων και τη μεταμρφωση της ανθρωπτητας σε κτι σχεδν θεκ) και Tau Zero (1967: να διαστημπλοιο που μεταφρει αποκους αντιμετωπζει μηχανικ προβλματα, συνεχζει να επιταχνει ανεξλεγκτα πλησιζοντας τη ταχτητα του φωτς, κι επιζε απ τη τελικ κατρρευση του σμπαντος για να αποικσει μια να Εδμ), η σειρ νουβελν της Περιπλου Tου Χρνου (να σμα αστυνομικν που προστατεουν την ιστορα απ κακβουλες καλοπροαρετες αλλαγς), το Three Hearts & Three Lions (1953: να μυθιστρημα φανταιζ με ναν νθρωπο που απ τον Β' Παγκ. Πλ. βρσκεται ξαφνικ σ' να κσμο σπαθιν και μαγεας), η σειρ με ρωα τον γαλαξιακ μεγιστνα/πραματευτ Νκολας Βαν Ριν κλπ.
    Αν κι η φαντασα του εναι συνθως απαλλαγμνη απ ψυχολογικς γνσεις, τενει να επικεντρνεται σε μεγαλτερες πολιτικς και κοινωνικς συγκροσεις που προκπτουν απ το ταξδι στο χρνο και τους πειρασμος της εξουσας που περιχονται σ' αυτς τις προσπθειες. Κινθηκε με νεση απ τη σκληρ ΕΦ στη φανταιζ κι χει βραβευτε με 10 Hugo και Nebula -1η φορ για το The Longest Voyage (1960, Hugo) και πιο πρσφατα για Το Παιχνδι Του Κρνου (1981, Hugo & Nebula). Το 1977 στα βραβεα Nebula του απονεμθηκε ο ττλος του Grand Master. Πιο πρσφατο ργο του εναι το Harvest the Stars (1993) και οι συνχεις του The Stars Are Also Fire (1994) και The Fleet Οf Stars (1997).

     Βραβεσεις του:

 * Gandalf Grand Master of Fantasy (1978)

 * Hugo Award (7 φορς)

 * John W. Campbell Memorial Award (2000)

 * Locus Award (41 υποψηφιτητες μια το πρε, 1972)

 * Mythopoeic Fantasy Award (1975)

 * Nebula Award (3 φορς)

 * Pegasus Award (με την Anne Passovoy) (1998)

 * Prometheus Award (4 φορς)

 * Special Prometheus Award for Lifetime Achievement 2001)

 * SFWA Grand Master (1997)

 * Science Fiction and Fantasy Hall of Fame (2000)


=====================

                                   Ο Τυχοδικτης

     Αφο τλειωσα το εσωτερικ καθρισμα, περπτησα λγο ξω για να δω τη βραδι. Ελχιστες μρες εχανε περσει απ ττε που μετακμισα εδ. Πριν, μουν χαμηλ, στα δση. Τρα βρισκμουνα πνω απ τη δασωμνη περιοχ κι ο χρνος που εχε περσει μλις που ταν αρκετς για να βολψω το κορμ μου εδ -να συγυρσω τη καμπνα και την εππλωσ της, να εξερευνσω τη περιοχ, ν' απλσω τις συσκευς ηχογρφησης, ν' αφσω τα πνευμνια μου να συνηθσουνε τον αραιτερο αρα.
     Η ψυχ
μου ακμα προσπαθοσε να προσαρμοστε. Μου λεπαν οι σα χρυσφι πιτσιλις του λιου στ' απαλ, σκορα καφ χαμκλαδα, η αρρενωπ τραχτητα κι η γλυκει, σα γυνακας, μυρωδι των πεκων, το πρσιν τους που σπθιζε τον ουραν, εκενο το ρυκι που στραφτε και τραγουδοσε, οι φωνς των πουλιν, το γουαπιτ με τα θαυμσια κρατα που εχε γνει φλος μου κι παιρνε τροφ απ' τα χρια μου. (Του ρεσαν ιδιατερα οι αγγουρφλουδες. Τον φναζα Τσρλυ).
     Δε ζεις ξι μνες σ' να μρος, απ τη φλγα του φθινοπρου και σ' λο το σδερο και το λευκ του χειμνα για να ξαναγεννηθες με τη γη ταν ανασνει πνω της η νοιξη -δεν εναι δυνατ να το κνεις αυτ και να μη κρατσεις κτι απ' αυτ το μρος για πντα, βαθι μες στα σωθικ σου. Παρ' λ' αυτ, εξακολουθοσα να θυμμαι τη περιοχ στα ψηλ κι ταν η Τζο Μοντζελσκι επε τι δεν κατφερε να μου εξασφαλσει παρταση του χρνου διαμονς μου, αποφσισα ν' ανβω εδ για σο καιρ μ' απμενε. ταν μρος του σχεδου μου, αγαποσε τη φυσικ περιοχ σο κι εγ, μως κρατοσε τη καρδι της για τις κορφς κι αυτς ταν υποχρεωμνες να τη βοηθον να δημιουργσει τη κατλληλη διθεση. Ωστσο, εγ ο διος χαιρμουνα που θα επστρεφα. Και καθς απομακρυνμουν απ τη καμπνα μου, αφο προσπρασα το χημ μου στε τποτα φτιαγμνο απ' τον νθρωπο να βρσκεται ανμεσα σε μνα και τον κσμο, ξαφνικ λη μου η παρξη ανκε και πλι απλυτα στον τπο που βρισκμουν.
     Αυτ η βση ταν εγκατεστημνη σ' να ορειν λιβδι. Το χορτρι φτρωνε παχ κι υγρ, ελαστικ κτω απ' τα πδια με μαργαρτες εδ κι εκε σαν αστρια σκορπισμνα σ' να πρσινο ουραν. Βρχια σε μγεθος σπιτιο υψνονταν σκρπια, γκριζδα που σπαγε απ παγετνα σμιλεμνο κποτε απ τη μικρ λμνη που κελρυζε και λαμπριζε λγο πιο πρα: να σημδι σε μνα, τι κι εγ συμπεριλαμβανμουνα στην αιωνιτητα. Παντο τριγρω, τα βουν Γουντ Ρβερ φοροσανε στμματα απ χινι και το πιο σκορο μπλε των Βρχων τους σ' να ιλιγγιδες, ουρνιο ψος που περιπλανιταν νας αετς. πιανε στα φτερ του τις ηλιαχτδες που ξεχνονταν πλγια απ' τη δση. Οι ακτνες εκενες μοιαζαν να γεμζουν τη παγωνι κνοντς τη κατ κποιο τρπο να λινει και τα ψη ζωντνευαν με τις σκις.
     Μριζα γρω μου το μεγλωμα, πιο ασκητικ απ' σο στο δσος αλλ καθλου μα καθλου λιγτερο δυνατ. να ψρι πδηξε, εδα τη σντομη λμψη και μια στιγμ αργτερα, πολ αμυδρ μες στην ησυχα, κουσα το νερ να πλατσουρζει. Μ' λο που δε φυσοσε καθλου, νιωσα στο πρσωπο το φλημα της αρας. Κομπωσα το δερμτινο τζκετ μου, Βρκα τη ππα κι ατνισα γρω. Αρκοδα εχα δη παρακολουθσει στο παρελθν, δυο φορς. Δεν μουνα τσον ανητος στε να προσπαθσω να επαναλβω τη σχση που εχα με τον Τσρλυ μαζ της, οπωσδποτε μως θα μποροσαμε να μοιραζμαστε τη περιοχ φιλικ κι αν κατφερνα να μθω τις διαδρομς του στε να εγκαταστσω μηχανματα που θα μποροσαν να καταγρψουνε τη ζω του- της, που σημανει τι θα γεννοσε και... -"χι. Εσαι υποχρεωμνος στο τλος αυτς της βδομδας να γυρσεις στον πολιτισμ. Θυμσαι; -Α, μα μπορε να ξαναγυρσω εδ".
     Σαν απντηση στη σκψη μου, κουσα ψηλ να βοισμα. Δυνμωσε μχρι που μπρεσα να δω λλο να αερχημα σαν το δικ μου να αιωρεται στον αρα. Η Τζο απαντοσε στη πρσκλησ μου μια ρα νωρτερα απ' ,τι περμενα ταν της επα: "λα για φαγητ γρω στο ηλιοβασλεμα". Νωρτερα απ' ,τι λπιζα; Η καρδι μου χτπησε. 'Εχωσα τον καπν και τη ππα στις τσπες μου και περπτησα γργορα για να τη χαιρετσω. Προσγειθηκε και τινχτηκε ξω απ' το κουβοκλιο πριν καν σωπσουν οι αεροκινητρες. 'Ητανε πντα γργορη στα πδια κι ευγνμων γι' αυτ. Κατ τ' λλα η εμφνισ της δεν ξιζε πολλ: πλακουτσωτ μτη πυγμχου, χλωμ στρογγυλ μτια κατω απ κοντοκομμνα μαρα μαλλι. Για τη περσταση, εχε παρατσει τη στολ του δασοφλακα προτιμντας να εφαρμοστ κουστομι με πρισματικς αποχρσεις, αλλ δεν θα μποροσε να τη βοηθσει πολ, ακμα κι αν ξερε να το φορσει σωστ.
 -"Καλωσρισες", επα, πιασα και τα δυο της χρια και της δωσα το πιο πλατ μου  χαμγελο.
 -"Γεια". Ακουγταν λαχανιασμνη. Το χρμα πηγαινοερχταν στα μγουλ της. "Πς εσαι;"
 -"Καλ. Λυπμαι που θα φγω, φυσικ". κανα το χαμγελο πικρχολο για να μη δεχνω μεμψμοιρος. Κοταξε μακρυ.
 -"Γυρζεις στη γυνακα σου μως".

 -"Μη το παρατραβς. "ρθες νωρς Τζο. θελα να 'χω τοιμα απ πριν τα ποτ και τα ορεκτικ. Τρα θα πρπει να 'ρθεις και να με δεις να δουλεω".
 -"Θα βοηθσω".
 -"Αποκλεεται σο εσαι καλεσμνη μου. Κθισε, ηρμησε". Πρα το χρι της και την οδγησα στη καμπνα. Αφησε να γλιο αββαιο.   -
 -"Φοβσαι μην μπλεχτ στα πδια σου Πητ; Μην ανησυχες, τις
ξρω αυτς τις λυμενες μονδες -πς αλλις, μετ απ τρα χρνια..."
     Εγ μουν εδ τσσερα κι απ' αυτ εχανε προηγηθε ξι λλα κατ τα οποα περιπλανιμουν σ' λλες φυσικς περιοχς, μχρi ν' αποφασσω πως αυτ εδ ταν που θελα να καταγρψω σε βθος, μιας και ταν για μνα η πιο μορφη απ' τις μορφες.
 -"...κι χουν μνο να κατλληλο μρος για ν' αποθηκεσουν τα πντα", λεγε. στερα σπασε κι αυτ κανε κι εμνα να σωπσω, γρισε το κεφλι της απ' κρη σ' κρη, ροφηξε βαθι αρα κι ηλιαχτδες. "Σε παρακαλ, μη βιαστες για χρη μου. Εναι τσο μορφο το βρδυ. σουν ξω για να το χαρες".
     Δεν ειπθηκε: Και δε σου μνουν πολλ, Πητ. Το πργραμμα συλλογς στοιχεων τερματσθηκε επσημα πρυσι. Εσαι ο τελευταος απ τους ελχιστους ανθρπους των μσων μαζικς ενημρωσης που πραν ειδικ δεια να παραμενουν και να τελεισουν τη δουλει τους. Tρα, τρμα οι καθυστερσεις, τρμα οι παρατσεις, μια κουβντα μνο, λοι ξω. Η δικι μου ανεπωτη απντηση: Εκτς απ σας, τους δασοφλακες, Εσς τους ελχιστους με πτυχα οικολογας και βιοχημεας εδφους, και τα ρστα μια χοφτα νθρωποι που νκησαν μια ορδ -μπως αυτ σας δνει το δικαωμα πνω σ' λα τοτα;
 -"Ε, λοιπν, ναι", επα και συνχισα: "Θα τ' απολασω, κι ιδιατερα μλιστα, με την τωριν μου συντροφι".
 -"Σας ευχαριστ, ευγενικ κριε". Δεν κατφερε ν' ακουστε εθυμη. σφιξα το χρι της.
 -"Ξρεις Τζο, θα μου λεψεις. Θα μου λεψεις τρομερ". Τον τελευταο
χρνο, σο το σχδι μου φοντωνε μσα μου, την εχα καλλιεργσει. χι μονχα παζοντας χαρτι μαζ της και συζητντας για ρα απ' το αισθησιφωνο. χι. Πντα μαζ σε πεζοπορες, περιπλανσεις, πικνκ, ψρεμα, παρακολουθσεις πουλιν, παρακολουθσεις ελαφιν κι αστεριν. Ανθρωποι με το δικ μου επγγελμα καταφρνουν στην εντλεια να καλλιεργον απψεις στο μυαλ των λλων, και μολοντι η τελευταα δεκαετα ελχιστες φορς μ' ανγκασε να χρησιμοποισω την τχνη αυτ, δεν εχε πεθνει. Με την δια ευκολα με την οποα ανσαινα, μποροσα να δεχνω ενδιαφρον για τις μλλον κοιντοπες παρατηρσεις
της, τις μλλον ανητα συναισθηματικς της απψεις...
 -"Να 'ρχεσαι να με βλπεις στις
διακοπς σου".
 -"Α, θα - θα σου τηλεφων... πτε-πτε... αν δεν χει.. αντρρηση η Μαρ".
 -"Εννο να 'ρχεσαι εσ η δια. Ολογραφικς εικνες, στερεοφωνικς χος, ακμα κι η μυρωδι, η θερμοκρασα οποιοδποτε λλο κκλωμα που θα μποροσε κανες να πληρσει και να χρησιμοποισει -δεν εναι το διο με το να 'χεις να φλο δπλα σου".
 -"Θα 'σαι στη πλη". Μρφασε.
 -"Δν εναι και τσο σχημα", επα με το πιο γενναο μου φος. "Ωραο διαμρισμα με ικανοποιητικ μγεθος, πολ μεγαλτερο απ' αυτ εδ το πλαστικ κουβοκλιο. Ηχομονωμνο. Φιλτραρισμνος και κλιματισμνος αρας. Ολκληρο το συγκρτημα παρακολουθεται και προστατεεται. Θωρακισμνα οχματα για τις μετακινσεις σου".
 -"Και μια μσκα για τη μτη και το στμα σου!". Σχεδν αστειευταν.
 -"'Οχι, χι, τις χουν καταργσει απ καιρ. χουν μεισει τη σκνη, το μονοξεδιο και τα καρκινογνα σε χαμηλ εππεδο, τουλχιστον στη πλη μου που-"
 -"Οι βρωμις. Οι γεσεις. 'Οχι, χι Πητ, συγνμη. Δεν εμαι καννα ντελικτο λουλουδκι αλλ οι επισκψεις στο Μπσγους που εμαι υποχρεωμνη να κνω για τη δουλει μου, εναι το ριο της ανεκτικτητς μου... απ ττε που γνρισα αυτ τον τπο".
 -"Σκφτομαι κι εγ να μετακομσω στην παιθρο", επα. "Θα νοικισω να εξοχικ σπτι σε αγροτικ περιοχ, θα κνω τις περισστερες δουλεις μου μσω τηλεφνου, δεν θα χρειζεται να κατεβανω στο κντρο παρ μνο ταν θα 'χω να κνω κποιο ρεπορτζ εκε".
 -"Συχν σκφτομαι πως οι αγροτικς περιοχς εναι χειρτερες απ κθε μεγαλοπολη".
 -"Ε;" Μου 'κανε κπληξη το τι μποροσε ακμα να με εκπλσσει.
 -"Α, καθαρτερες, πιο συχες, λιγτερο επικνδυνες, οι κτοικοι δεν εναι κολλημνοι ο νας στον λλο, πργματι", παραδχτηκε. "Αλλ τουλχιστον, εκενος ο μανιακς κτοικος της πλης, εκενος που ουρλιζει κι αγχνεται, χει μια κποια ελευθερα, μια κποια... ζω μσα σ' αυτν. σως να 'ναι η ζω ενς μπουλουκιο ποντικιν, εν' μως αληθιν, χει κποια δομ, αυθορμητισμ και στην ενδοχρα, ελγχεται εξονυχιστικ χι μνο η φση αλλ κι οι νθρωποι. Εγ πντως δε ξρω πς αλλις θα μποροσες να οργανσεις τα πργματα για να θρψεις πληθυσμ δεκαπντε δισεκατομμυρων".
 -"Εντξει", επα. "Καταλαβανω. Αλλ' αυτ το ζτημα εναι καταθλιπτικ. Ας περπατσουμε λγο. Βρκα μερικος θμνους γεντιαν".
 -"Τσο πριμα; Μπορομε να πμε περπατντας; Θα 'θελα να δω".
 -"Φοβμαι πως γι' αυτ την ρα εναι πολ μακρυ. Τριγρισα πολ αυτς τις μρες. Ωστσο, μπορ να σου δεξω εδ κοντ να σθαμνο με βατομουρις. Θα πρπει να αξζει μια επσκεψη, λα προς το τλος του καλοκαιριο".
     Καθς ξανπαιρνα το χρι της, επε μ' να τρπο κπως αδξιο:
 -"Τελικ χεις γνει ειδικς, ε
Πητ";
 -"Πς να μη γνω;" γρλισα. "Δκα χρνια τρα που μαζεω αισθυλικ για το Σστημα
Φυσικν Περιοχν".
 -"Δκα χρνια... πγαινα γυμνσιο ταν ξεκινοσες. 'Ηξερα μονχα τα συνηθισμνα πρκα που στεκμασταν σε γραμμς σε κποιο ασφαλτοστρωμνο μονοπτι για να δομε μια σεγκγια μια θερμοπηγ γκυζερ και κλεναμε θσεις στο κολυμβητριο απ να μνα πριν. Εν εσ..." Τα δχτυλ της κλεσανε γρω απ' τα δικ μου, δυνατ και ζεστ: "...δε φανεται δκαιο να τερματσουνε τη παραμον σου".
 -"Η ζω ποτ δεν ταν δκαιη".
 -"Πολλς, πρα πολλς ανθρπινες ζως. Πολ λγες λλων ειδν. Και πρπει να 'χουμε μερικς φυσικς περιοχς, χρους απαρατητους για να διατηρσουμε ο,τι απμεινε απ το οικοσστημα του πλαντη, πηγ γνσης για τους ερευνητς που προσπαθον να μθουν αρκετ γι' αυτ το οικοσστημα και να το στηρξουν πριν να καταρρεσει ολοκληρωτικ. Ποτ δεν γινε ειδικ μνεα σ' αυτ, μως κθε σκεπτμενο μυαλ χει υπψη του το γεγονς τι αν τελικ αυτ η κατρρευση πραγματοποιηθε, οι φυσικς περιοχς Θ' αποτελον το τελευταο φυτριο ελπδας για τη Γη. Θλω να πω", επε με δυσκολα η Τζο, "εντξει, περιοχς σαν κι αυτν καταστρφονταν απ τα πλθη -τις αγαποσαν μχρι θαντου, πως γραψε κποιος- και το μνο που θα μποροσε να γνει ταν το να τις κλεσουν για λους εκτς απ μερικος παρατηρητς κι επιστμονες κι αυτ, πολιτικ, θα τανε δυνατ μνον αν το για λους σμαινε, για λους".
     Α, ναι, ξαναγρισε στα ευκολοφρετα, αδξια κλισ της.
  -"Και στο κτω κτω, λ' αυτ
τα αισθησιοντοκυμανταρ που χουν φτιξει καλλιτχνες σαν κι εσνα, θα εναι πρσφορα και -"
     H αβρτητα εξαφανστηκε.
 -"Εσ Πητ δεν μπορες να ξανρθεις! Ποτ!".

     Τα δχτυλ της θυμθηκαν πο βρσκονταν και μ' φησαν. Τα δικ μου τ' ακολοθησαν κι σφιξαν με συγκρατημνη ευγνεια. Στο μεταξ, ο σφυγμς μου φτερογιζε. Φανεται επσης τι οτε λγια ταριαζαν στη στιγμ, γιατ το στμα μου ταν στεγν. νας νθρωπος των media θα πρπει να 'χει περισστερη αυτοπεποθηση. Αλλ γαμτο, ρισκριζα τσα πολλ σ' αυτ το στοχημα. Εχα κνει τη Τζο να νοιζεται για μνα, χι απλ με τη φιλανθρωπα των συναδλφων της που, απομονωμνοι απ' τ' ανθρπινο γνος, μποροσαν να εναι φιλνθρωποι, αλλ για μνα, για τον Πητ προσωπικ, που θελε να περσει σες τρεμμενες μρες του μεναν στα βουν Γουντ Ρβερ. Μνο, πσο βαθι νοιαζταν;
     Περπατσαμε γρω απ' τη λμνη. Ο λιος σταζε απ' τις κορφς -για δευτερλεπτα, τα χινια στ' ανατολικ φλγονταν- κι αναδονταν σκις. κουσα μια κουκουβγια να κρζει στο ταρι της. Η Αφροδτη λαμπριζε μ' να βασιλικ γαλζιο χρμα. Ο αρας περνιαζε κι κανε το αμα να κυλ γρηγορτερα.
 -"Μπρρρ!". Η Τζο γλασε. "Τρα το θλω εκενο το ποτ".
     Δεν μποροσα να δω τα χαρακτηριστικ της στο σορουπο. Τα πρτα αστρια ορθθηκαν μ' πειρη καθαρτητα. Αλλ η Τζο τανε πια κτι θολ, κτι συμπαγς, θερμ. Σχεδν θα μποροσε να 'ταν η Μαρ.  Αν ταν! Η Μαρ ταν μορφη και σξυ, λαμπε και -φυσικ, εχε εραστς ταν λειπα για μνες συνχεια, εχαμε συμφωνσει τι δικς μου ερωμνες ταν οι φυσικς περιοχς. Δεν τις σκεφτταν καθλου ταν γριζα... Αχ, αν μποροσαμε να τα μοιραστομε λ' αυτ. Σντομα τ' αστρια στον ουραν θα 'ταν πιτερα απ' το σκοτδι, ο Γαλαξας θα γιντανε καταρρχτης, η λμνη θα παλλταν κατφωτη απ' τη λμψη τους κι ταν θ' αντελλε ο Δας θα 'φτιαχνε να τλειο ξφωτο στην επιφνεια του νερο. Εχα μενει ξω μισ νχτα για να τα παρακολουθσω.
     δη το φως ταν τσο που δεν χρειαζμασταν φακ για να βρομε την εσοδο της καμπνας μου. Το μονωτικ τοιχεο υποχρησε στ' γγιγμ μου. Μπκαμε, κλεισα το φερμουρ της πρτας και με ανοιχτ τον κεντρικ διακπτη ο φωσφορισμς ξπνησε τσο απαλ σο κι ο εξαερισμς. Η Τζο εχε δκιο: αυτς οι λυμενες κατασκευς δεν εχαν κτι προσωπικ. (Η Τζο εχε μνιμο κατλυμα φτιαγμνο απ ξλα και γεμτο με πργματα που αγαποσε). Εκτς απ μερικ βιβλα και τα παρμοια το μοναδικ μου δωμτιο ταν μεσα λειτουργικ. Πργματι, το αισθησιφωνο θα μποροσε να μου προσφρει τη φαντασωση απ' οτιδποτε οποιονδποτε σχεδν στον κσμο θα μποροσα να ζητσω. Εμες οι κτοικοι των πλεων μαθανουμε να ταξιδεουμε δχως βρη. Ο εσωτερικς χρος εδ εχε καλς αναλογες, ευχριστα χρωματισμνος, αναπαυτικς. να βμα ξω βρισκταν εκενο το ορειν λιβδι. Τ λλο θα μποροσα να ζητσω;
     Τηρντας μια συνθεια που πολ δσκολα κατρθωσα ν' αποκτσω, κανα λεγχο στον πυρηνικ μετρητ -υπεραρκετ ενργεια- προτο βγλω το δεπνο απ' το ψυγεο και το βλω να μαγειρευτε. πειτα πγα κι φερα μεζεδκια, ρομι και φρουτοχυμ κι φτιαξα ποτ πως ρεσαν στη Τζο. Τελικ δεν προσπθησε να βοηθσει αλλ βολετηκε σε μια αεροκαρκλα. Κανες μας δεν εχε μιλσει πολ σο περπατοσαμε. Περμενα ν' αρχσει να φλυαρε -λγο νευρικ, λγο πιο γργορα απ' ,τι θα 'πρεπε κι εθυμα- απ τη στιγμ που θα φτναμε κι στερα. Αντθετα το κοντχοντρο σμα της καμποριαζε στο μαργαριταρνιο κουστομι που δεν ταν φτιαγμνο γι' αυτ και κοταζε τα χρια της στα γνατ της. Μη κρυνοντας πια, βγαλα το τζκετ μου και της πγα το ποτ της.
 -"Γιορτζουμε, δεν
ρεμβζουμε!" διταξα. Το πρε. Τσογκρισα τα ποτρια μας. πλωσα το λλο μου χρι που εχε μενει ελεθερο για να τραβξω με το δεκτη και τον αντχειρα τις κρες των χειλιν της. "Ε, χαμογλα! Υποτθεται πως το πρτυ εναι χαρομενο!"
 -"Εναι;" Τα μτια που σκωσε για να με κοιτξει κολυμποσαν στα δκρυα.
 -"Ββαια, απεχθνομαι την ιδα τι θα φγω".
 -"Πο εναι η φωτογραφα της Μαρ"; 
     Αυτ με τναξε πσω. Δεν περμενα μια τσο απτομη ερτηση.
 -"Μα, εεε...". Εντξει. Τα
πργματα πνε πιο γργορα απ' σο σχεδαζες, Πητ. Ακολοθησ τα. πια μια γουλι, σιωσα τους μους κι επα αντρκεια: "Δεν θελα να σε φορτσω με τους μπελδες μου, Τζο. Η ουσα εναι πως η Μαρ κι εγ χουμε χωρσει. Πρ' απ' τις τυπικτητες δεν υπρχει τποτα".
 -"Τ;" Το στμα της εν' ανοιχτ, η ματι χαμνη στη δικ μου, χνει λγο απ' το ποτ της και δεν το καταλαβανει. Αλθεια το κατφερα τσο γργορα; Σκωσα τους μους.
 -"Ναι. Το σημεωμα με τη πρθεσ της να διαλσουμε τη
σχση μας, φτασε χτες. Το 'χα προβλψει ββαια. Εχε κουραστε πολ να περιμνει".
 -"Ω, Πητ!". γειρε προς το μρος μου.
     Εχα πλρη επγνωση -τοχοι, ρφια γεμτα, η νχτα σ' να παρθυρο, ζστη και μουρμουρητ απ' τη μονδα θρμανσης, η λυχνα του φορνου μικροκυμτων κι η ευωδι απ' το κρας, αυτ η γυνακα που πρπει να μθω να ποθ- και σκφτηκα γργορα πως τσι πως εχαν τα πργματα θα 'ταν καλλτερα να προσποιηθ τι δεν αντιλφθηκα την κνησ της.
 -"Δεν θλω κρτες με συμπθεια", επα με εππεδο τνο στη φων μου. "Για να 'μαι
απλυτα τμιος, νιθω πιο ανακουφισμνος που ρθαν τσι τα πργματα".
 -"Νμιζα..." ψιθρισε. "Νμιζα τι σασταν ευτυχισμνοι οι δυο σας".
     Και πραγματικ τσι ταν, αγαπητ μου: αν και κποιος με τση επιτηδειτητα στα media εκολα υποπτεεται τι σημαντικ μρος της ευτυχας μας, σαν αντθετο στην ευδαιμονα, οφελεται στις μακρχρονες απουσες μου λη αυτ τη περασμνη δεκαετα. Αυτς εχανε βλει τη γεση. Κτι που πντα θα σου λεπει, Τζο, ο,τι και να συμβε. μως, δεν εναι δυνατν να ζει κανες μνο με καρυκεματα.
 -"Δεν κρτησε" επα, πως εχα σχεδισει. "χει βρει κποιον που της ταιριζει περισστερο. Χαρομαι γι' αυτ".
 -"Εσ, Πητ"; 
 -"Θα τα βγλω πρα. λα, πιες το ποτ σου. Επιμνω τι πρπει να 'μαστε χαρομενοι".

 -"Θα προσπαθσω", επε πνιγμνα. Μετ απ να λεπτ: "Δεν χεις καν κποιον, κποιο σπτι να σε περιμνει"; 
 -"Το σπτι δε σημανει πολλ για ναν νθρωπο της πλης, Τζο. Το κθε διαμρισμα εν' μοιο με τ' λλα κι αλλζουμε πολλ στη διρκεια της ζως μας". Πρπει να μ' εχε πισει λγο τ' αλκολ, γιατ βαζα συνχεια καινοργια ζητματα: "Μεγλη η διαφορ απ' αυτ τα βουν, ας πομε. Κθε κομμτι τους εν' απλυτα μοναδικ. Θα μποροσε κανες να περσει λη του τη ζω προσπαθντας να γνωρσει να μνο, μεγαλνοντας σ' αυτ καλ". Αγγιξα να διακπτη κι η αεροκαρκλα προεκτθηκε και μου 'κανε χρο να καθσω δπλα της. "Θα 'θελες λγη μουσικ;" ρτησα.
 -"χι". Η ματι της πεσε -οι βλεφαρδες της τανε κοντς -και κοκκνισε σε κηλδες- αλλ κατφερε να πει αυτ που 'θελε με ττοιο πεσμα που μ' κανε να τη θαυμσω. Μια γυνακα με ττοια κτσια δεν θα 'ταν πολ κακ συντρφισσα. "'Η τουλχιστον, δεν θα την προσξω . Αυτ εναι η τελευταα μου ευκαιρα να... να σου μιλσω... αληθιν, Πητ. τσι δεν εναι"; 
 -"χι, ελπζω". Πθος, Βλε πθος στη φων σου. "Μα το Θε, ελπζω να μην εν' η τελευταα!".
 -"Περσαμε τρομερ καλς στιγμς μαζ. Οι συνδελφο μου εναι μια χαρ, ξρεις,
μως...", -τα μτια της τρεμπαιζαν γργορα. "Εσ σουνα κτι ξεχωριστ".
 -"Το διο κι εσ για μνα".
     τρεμε λγο, τρα συνντησε τα μτια μου, τα χελη σ' ελχιστα εκατοστ απσταση. Μιας κι πινε σπνια, μντεψα πως αυτ που, ετε λγο ετε πολ, την ανγκασα να πιει, την εχε επηρεσει αρκετ κτω απ' αυτς τις περιστσεις. Θυμσου, δεν εναι καμι της πλης που θα πσει στο κρεβτι σου κι οτε που θα το θυμται σε δυο μρες. Απ μια μικρ πλη πγε κατευθεαν σ' να σκληρ πανεπιστμιο και μετ εδ, μπορε μλιστα να 'ναι παρθνα. Ωστσο φιλαρκο, προετομαζες αυτ τη στιγμ εδ και μνες. Ξεκνα λοιπν! ταν το πιο ευγενικ φιλ που μου 'δωσαν ποτ.
 -"Τσο καιρ, ξρεις, φοβμουνα να σου
μιλσω", μουρμορισα μες στα μαλλι της που λμπανε σαν βουνσιοι τποι. "σως να φοβμαι ακμα. Μνο, δεν θλω, δεν θλω να σε χσω, Τζο".
     Μισοκλαγοντας, μισογελντας, ξαναγρισε στο στμα μου. Η αλθεια εναι τι δεν ξερε ακριβς πς, αλλ στηριζταν σταθερ πνω μου και σκφτηκα: Λες να πλαγισει μαζ μου απψε κιλας; Δεν χει σημασα, τσι κι αλλις. Αυτ που μετρ εναι πως η διαχεριση Φυσικν Περιοχν επιτρπει σε αντργυνα με τα κατλληλα προσντα να ζουν μαζ κατ την σκηση του επαγγλματος κι η Τζο εναι δασοφλακας κι εγ ξρω να χειρζομαι συσκευς παρακολοθησης, Θα 'μαι αποδεκτς σαν Βοηθς ερευνητς.
     Κι πειτα: Δεν κατλαβα, οτ' χω καταλβει ακμα τι πγε στραβ. πιαμε δυο-τρα ποτ ακμη παλεοντας υπροχα, τα μισ της ροχα τανε βγαλμνα και το φαγητ εχε αρχσει να καγεται στο φορνο, ταν. Βιστηκα. Παραταν δειλ απρθυμη, γμισα ανυπομονησα και το αισθνθηκε. Ανσανα μια απ κενες τις ιδιατερες λξεις που οι νθρωποι τις λνε μνο μεταξ τους κι  αυτ, τρομαγμνη κατ κποιο τρπο, αποφσισε τι δεν τανε κατ τχη αλλ επειδ υποκρινμουν στον εαυτ μου τι ταν η Μαρ, αφο μλιστα τα μτια μου τανε κλειστ. Δεν τανε τσο αφελς σο εντελς αθα, μ' εχε αφσει να πιστψω και σε μια απ κενες τις στιγμς που πντα (αντθετα απ' τη φαντασα) επιτθενται στους εραστς, θα αναρωτθηκε: "Ε, τ διολο γνετ' εδ πρα!". 'Η δεν ξρω κι εγ τι. Αδιφορο. Ξαφνικ θλησε να τηλεφωνσει στη Μαρ.
 -"Αν, αν εν' τσι πως τα λες Πητ, θα χαρε να μθει τι - "
 -"Για μια στιγμ! Μια στιγμ, γαμ το! Δεν μ' εμπιστεεσαι"; 
 -"Ω, Πητ αγπη μου, και ββαια, μως..."
 -"μως τποτα!" Τραβχτηκα για να δεξω τι προσβλθηκα. Αντ να μ' ακολουθσει, ρτησε τσο ρεμα σο η νχτα ξω:
 -"Εσ δεν εμπιστεεσαι
εμνα";
     Τλος πντων. Δεν μπορες ν' απαντσεις σε ττοια ερτηση. Προσπαθσαμε κι οι
δυο και δεν θα 'πρεπε. Το μνο που θυμμαι αληθιν εναι το τι την εδα ξω απ' τη πρτα. Μας καταδωξε μια μυρωδι απ καρβουνιασμνο κρας. Πρ' απ' την καμπνα, ο αρας τανε ψυχρς και πεντακθαρος, ο ουρανς ακατστατα γεμτος αστρια, οι κορφς κατφωτες. Τη παρακολουθοσα να πηγανει σκουντουφλντας προς το αερχημ της. Ο γαλαξας φτιζε το δρμο της. κλαιγε σ' ολκληρη τη διαδρομ. Αλλ πγε.
...
     Αν κι απογοητευμνος, νιωσα παρλληλα και κποια ανακοφιση. Θα πρεπε να παξω
σχημο παιχνδι στη Μαρ που εχε επενδσει δυνατ αγπη πνω μου. Και το διαμρισμ μας εν' αρκετ ευχριστο καθς εν' ασφαλισμνο απ' τα τριγρω, ανκω στην ελχιστη μειοντητα των τυχερν. ταν μορφο να ξαναζομε μαζ. Μιλοσε ακμα και για ατηση ν' αποκτσουμε παιδ. μουν αρκετ λογικς να κβω κατευθεαν τη συζτηση. Το επμενο βρδυ γινταν μια δημσια συγκντρωση που ταν αρκετ δσκολο να γλυτσουμε τη παρακολοθησ της. Οι επτροποι μπορε να μην χουν δικο, τσι κι αλλις πνε οι περισστεροι πολτες.
 -"Το αισθησιφωνο, ασχτως του αριθμο των συσκευν που
επικοινωνον μεταξ τους, δεν εναι δυνατν να υποκαταστσει τη φυσικ επαφ των ανθρπινων ντων που εννονται υπ την αρχηγα των ηγετν τους για την επτευξη των νδοξων μαζικν μας σκοπν".
     Εμες ωστσο, δεν βγλαμε τποτα παραπνω απ
πονοκφαλους, αυτι που κουδονιζαν απ' τις ρυθμικς ζητωκραυγς, πνευμνια γεμτ' αρα που 'χε περσει δη απ χιλιδες λλα πνευμνια και δρμα φορτωμνο με την ασθηση της λγδας και της σκνης. Γυρζοντας σπτι συναντσαμε νφος τσο πυκν που μπρδεψε το χημ μας. τσι σταματσαμε κοντ σ' να σημεο που γνονταν ταραχς και πριν η στρατιωτικ αστυνομα μας επιτρψει να περσουμε, εδαμε να πολυβλο να κβει ναν νθρωπο στα δο. ταν τερστια ανακοφιση το να περσουμε λεγχο ασφλειας στην εσοδο του συγκροτματς μας και να προυμε να μεταφορα που δεν κανε το παραμικρ λθος στη διαδρομ για το διαμρισμ μας. Εκε, κναμε ντους μαζ χρησιμοποιντας να εξωφρενικ ποσοστ της μηνιτικης υδροπαροχς μας και σκουπσαμε ο νας τον λλον. ριξα πνω μου μια ρμπα κι η Μαρ κτι μεμβρανδες. Μ' να ποτ κι να τσιγαριλκι εν ακουγταν η εθυμη μουσικ του Χυντν ηρεμσαμε μχρι τη στιγμ που η Μαρ τναξε τα μακρι της μαλλι στους μους της και το ψιθρισμ της μου χιδεψε τ' αυτ:
 -"Ω, λα ρω μου, θα πρπει να τλειωσαν πια οι
κομπιοτερ την επεξεργασα της περσινς σου δουλεις. Τη περιμνω τσο καιρ".
     Πρασε απ' το μυαλ μου φευγαλα η σκψη της Τζο. Τι να κνεις, δεν θα εμφανιζταν σε δημσια προβολ ντοκιμαντρ μεσης εμπειρας των φυσικν περιοχν. Κι εγ ο διος μουνα περεργος για το τι εχα δημιουργσει τελικ κι οτε που διανοθηκα πως η επνοδος σ' να ηλεκτρονικ νειρο θα με πλγωνε, και μλιστα μετ απ τσο λγο καιρ. τανε λθος μου. Αυτ που με πλγωσε περισστερο ταν η πλασματικτητα. Α, ναι, ικανοποιητικ η αναπαραγωγ του ηρνθεμου που γνεφε στην αρα, του γερακιο που εφορμ, της αφρισμνης λευκτητας και του σεισμο που προκαλε η μακρυν χιονοστιβδα, των πεσμνων φλλων που γνονταν καφ απ' το ψσιμο του λιου, της μυρωδις και του τριξματς τους, το γλιο απ' τη ριπ του ανμου που τναξε τα μαλλι μου, την ευελιξα να παρνει υπσταση στο σμα ενς φιδιο κποιου πομα, η φαντασμαγορα της δσης κι η ντροπαλοσνη της αυγς -θαμα γεμτο ικαντητα. μως δεν ταν αληθιν, δεν ταν τα πργματα που 'χα αγαπσει. 'Οπως καθμασταν στο σκοτδι, η Μαρ επε αργ:
 -"τανε καλλτερα τα προηγομεν
σου. Στο Κργκερ, το Μτο Γκρσο, τη Βακλη, οι παλιτερες δουλεις σου σ' αυτ τηπεριοχ -σχεδν νιωθα να βρσκομαι στο πλευρ σου. Δεν κανες απλ καταγραφς εκε, σουν καλλιτχνης, σπουδαος καλλιτχνης. Γιατ αυτ εναι διαφορετικ;"
 -"Δεν ξρω", επα μασημνα. "Η παρουσασ μου εναι κπως μηχανικ, το παραδχομαι. Φανεται πως μουνα κουρασμνος".
 -"Αν ταν τσι" τεντθηκε, μισ μτρο μακρι μου με τα δχτυλα σφιγμνα, "δεν σουν υποχρεωμνος να μενεις. Θα μποροσες να γυρσεις πσω πολ νωρτερα".
     Μα δεν μουν κουρασμνος, επα ντονα μσα μου. χι, τρα νιθω εξντληση, ττε, εκε, σφυζα απ ζω. Η γεντιαν που θελε να δει η Τζο... φυτρνει εκε που η γη ξαφνικ βουλιζει. Ακριβς εκε στην κρη του λφου φυτρνουν τα λουλοδια εκενα, ω, γαλζιο, γαλζιο πνω σε χορτρι πρσινο κι σπρες μαργαρτες και στο δυνατ γκρζο της πτρας, να μικρ ρυκι περνει απ δπλα, βουτει προς τα κτω κουδουνιστ, δροσερ, η γεση του πγος, βρχια, χμα κι αρας, αυτς που φυσει κι ολγυρα μου, γρω απ' τις ψηλς κι ιερς κορφς πρα...
 -"Κφ' το!" ορλιαξα. Η γροθι μου χτπησε το μπρτσο της καρκλας. Το φασμα τανε τσιτωμνο, παραγεμισμνο. Μια ιδα πιο ρεμος επα: "Εντξει, σως να παραμπκα στη πραγματικτητα και να 'χασα την απαρατητη απσταση". Λεω ψματα Μαρ, λω ψματα σαν τον Ιοδα. Το μυαλ μου ποτ δε δολεψε πιτερο απ' την εποχ που σχεδαζα να χρησιμοποισω τη Τζο και να σ' εγκαταλεψω. "Αγπη μου, τα αισθησιοντοκυμανταρ, μνον αυτ θα 'χω και τποτ' λλο". Οτε μια γεντιαν. Παραμουν δοσμνος στη δολοπλοκα μου για να ασχοληθ με κτι μικρ, λεπτεπλεπτο και γαλζιο. "Δεν αρκε αυτ η ποιν"; 
 -"χι. Την εχες τη πραγματικτητα. Και δεν την φερες μαζ σου".
     Η φων της ταν σαν νεμος που περιδιβαινε τα χινια κποιου χειμνα στα ψηλ...


                                    Μτφρ.:
Γιννης Ανδρου

 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers