-

Dali &

-


-








.

--.


.


 
 

.  

:


     [γειρε το φεγγρι πλιωσε κι αυτ η νχτα]

Ο κτωρ Πανταζς, φιλοξενεται και ποιματ του εδ
 
                          Φλλα Κισσο

γειρε το φεγγρι πλιωσε κι αυτ η νχτα
 Πιασμνοι στο δκανο των αισθσεων, των αισθημτων, σε αστειτητες που υπαγορεει η καρδι, ανμποροι να γεφυρσουμε την απσταση που θα φτανε μχρις εμς, λες κι εμαστε οι διες εκενες οι αισθσεις που κοταξανλαμαργες εκενο το ξω, με την δια βουβαμρα που εχαν εκενα τα πργματα.
 Υπνοβασα στο καθαρ νειρο που χτζουν οι αισθσεις, αισθησιασμνες γιατ αυτ εναι η δουλει τους, να ονειρεονται δεμνες με το αντικεμενο καθς εναι αξεχριστα και να παρνουν το σχμα του, σα βοληση του ανργανου. Μηχαν που διπλασιζει τον κσμο λες κι τσι φαντζει καλτερος και δεν εναι αρκετ να εναι νας, αντικατοπτρισμς που δουλεει τις εικνες ακατπαυστα, παιχνδι με τη μαγεα του κσμου σκοπο σως για την ικανοποηση των νευρνων, για την παρηγορι τους κι στερα τποτα.
Εικνες πραγμτων που τα διβηκαν οι αισθσεις γοητευμνες κι αρκστηκαν στην ανατπωση απ λλειψη βαθτερης ζως που θα ζωντνευε το υποκεμενο τους. Αχ μνμη στρψε αχτιδωτ τις φωτις σου.
Λγο ν' αλλξεις τη σειρ, λγο να συσχετσεις, μικρ αλλαγ προοπτικς,ακμα λγο αν επιμενεις σ' να πρσωπο, σε κποιες λεπτομρειες σε μια δικ του φων με δικ του νημα κι αρχζει ο κσμος να ζωντανεει, ξυπν το στοιχειωμνο δσος, βγανουν απ μια καθλωση στο χρονο. Κποιο πιο πραγματικ γγιγμα να τα κινσει και λνονται τα μγια. Ττε η ζω σου υπαγορεει, με τη ζω να φρεσαι πως με τη ζω.
Η ΛΙΜΝΗ ΣΕ ΑΔΕΙΑΖΕ ΩΣ ΤΑ ΓΟΝΑΤΑ
Ιωννινα. Γαλην Γιννινα. Πυκν παρουσα, πυκνς μνμες παιδεας πολιτεας, πυκν δρμα νωπς ιστορας. Οικεος χρος και σε κθε μνημεο του προβλλουν μορφς που τα κατοκησαν. Προβλλει δξα που διδαχτκαμε και μας ψωσε. Απ δω πρασαν δξες του '21 και δξες του '12, η ελευθερα του γνους αυτοπροσπως. Γρισε το φλλο της ιστορας που εχε καθηλωθε για εκατοντδες χρνια.
Βδιζες πνω στις σελδες της ιστορας.
Εχε παγσει ο χρνος του λληνα και τρα βγαινε σε ταχτατη απψυξη χωρς ψυγειοκαταψκτη. ,τι και να λγεται τα Γιννινα εναι η πλη του Πασ, με τα διακσια λογα και τις λλες τσες παλλακδες. η αντερη τιμ που κανε σ' ποιον λτρεψε ταν να του χαρσει λογο και παλλακδα. Αεικνητος, ευφυς χωρατατζς, φιλζωος και  σκληρς, αδστακτα σκληρς. παιξε μνος στο παιχνδι του καιρο του με μεγλη μαεστρα κι επιτυχα, με επιρρο διεθν, στο τλος προδθηκε κι χασε. Η προφητεα του Πατροκοσμ αλθεψε: Πγε στην Πλη με κκκινα γνια. Αυτ η πλη δεν θ' απαλλαγε ποτ απ τη σκι του. Καμρι της ο πασς με τη Βασιλικ, καμρι της οι Φροσνες. Καμρι της η λμνη, Κασαμπ και μιναρδες να τραμπαλζονται κι η λμνη να τους καθρεφτζει στον αινα.
Στον καιρ του Αλπασα ταν πρτη στ' ρματα στα γρσια στα γρμματα. Μαζ με τη λμνη και το νησ εναι τι χει η πλη τοτη.
Μσα στο φντο αυτ, ρθε κι δεσε απ το παρν η μορφ της. Λεπτοκμωτο κορμ, ξερακιαν, μελαψ, μαρο μαλλ, λγο αλαφιασμνο φρσιμο, ιδιμορφο λγο παρεκκλνοντα, ντσιμο επιμελημνα ατημλητο, θα λεγες να αλητκι αστικν λειμνων αν δεν φγγιζε στα μτια και το λγο της να τι διανησης. Επιφυλακτικ, κτι τη φβιζε, κτι που εισπραττε ως απρριψη. κανε προσπθεια να κρατηθε στο ψος της δουλεις που εχε αναλβει. Της επισμανε τι σ αυτ την πλη για πρωιν τρνε μπουγτσα, δεν πεστηκε, αμφβαλλε ακμα και για το πραγματικ περιβλλον. Α, ταν φανερ ταν να σκιαγμνο πλσμα. Kποιο βαθτερο βσανο κρβανε εκενοι οι τνοι της φωνς της. κανε προσπθειες να κρατηθε στο φυσιολογικ. Πολ περισστερο οι τνοι ανησυχας ανβαιναν σε τι εχε να κνει με τη δουλει. Απ τη μια υπερσπιζε τι ταν ικαν κι επαρκς και τα διευθετοσε λα πως πρπει, εχε μως και την αμφιβολα μπως δεν εναι τσι.Πστευε, υποστριζε τι κατεχε το θμα αλλ τρα το μσο διφερε και χανε τσο τη συνολικ εικνα σο και τις λεπτομρειες του τεχνικο μρους. Εχε να τρπο να βαδζει πσω μπρος, και δεν εχε συνεδηση του πσο παρεξκκλινε τοτο το φρσιμο, πραυτα την εξθετε στα καχποπτα μτια γνωστων συνεργατν και μλιστα ενς ττοιου επαγγελματικο χρου σαν κι αυτν που το θψιμο ευδοκιμε. Σγουρα την αππαιρναν και σγουρα σχημτιζαν σχημη εντπωση, την κριναν εξωτερικ και οι χαρακτηρισμο ταν μειωτικο. ταν δικοι εχαν μως τα στερετυπα με το μρος τους και ρα μσα τους νιωθαν εντξει, ταν ζτημα προσλαμβανουσν. Καθνας βλεπε σμφωνα με τι ταν ο διος, πως εθισται, παραπρα τι να δει; Και ββαια δεν εχε λγο να συμμεριστε η να συμπαθσει. Το συνεργεο κι οι μεσοι συνεργτες της, ευθως την αποπαρνανε μχρις αντιπθειας, εξηγσιμο εν μρει για να μην μπουν στην ευθνη της, γιατ την εχαν παρεξηγσει, την εχαν κρνει με κοιν μτρα σκληρ επαγγελματικ. ταν μως αυτ η περπτωση;
βλεπε τις δυο πλευρς, δεν τις συνχεε οτε συσχτιζε, του ταν αδνατο να εισχωρσει και να δει, να βρει το πρασμα απ το εξωτερικ περγραμμα στο βαθτερο ψυχικ δρμα. Δρμα; Για την ρα λο τοτο κινονταν σ' να νφος αισθσεων, σε κτι απροσδιριστο. πιανε ββαια κτω απ τον κσμο των ματιν της κποια σημασα. Αυτ τα μτια βγζανε κποιο πνο κι αυτ η στση με τα πργματα σαν να εχε μια πηγ εκε σε μια θληση κρυμμνη που κανε προσπθειες υπρογκες να σταθε στην πραγματικτητα. 'ρχισε να τη συμπαθε κι απ το γεγονς και μνο που θελε να εναντιωθε σ' λους σους μονοκμματοι την μπωχναν σε γκρεμ ,και μλιστα πρε απροκλυπτα το μρος της. Σε να καφενεο σε χωρι κοντ στα σνορα, σχεδν ρημο, κρασε κι εκενη τσπουρο , που ναι θα το πινε, το μτι της επε κτι σαν ευχαριστ κι ρχισε να ανογεται να γνεται φιλικ.
Αργτερα σε μια συνντευξη μ' ναν αγρτη της παρατρησε τι αυτ η προβληματολογα καθλου δεν του αρσει, και πς, εκενη ,αντχει να της αραδιζουν τσα προβλματα, που δεν εναι μνο τσι και τα λνε επειδ δεν γνωρζουν τι λλο να πουν, δεν χουν να πουν. Βουτηγμνοι σ' να χλι μνο και μνο αφο μιλνε αυτν τον τοιμο τρπο. Και πρε απντηση απροσδκητη που ανοχτηκαν τα μτια του: "Δεν κοιτω τι λει, κοιτω τη ψυχ του". Με αυτ λλαξε αμσως η εικνα του για κενη, αστραπιαα!  Μχρι εκενη την ρα εχε σχηματσει την εντπωση τι συμπλει και πιστεει στο κοιντυπο και πολυχρησιμοποιημνο πργραμμα ενημρωσης και κθεσης προβλημτων που προωθον γραφειοκρατες μικρς μεγλες. χι πως δεν την ενδιφερε να συντξει να εκθσει προβλματα, προοπτικς. Κθε λλο. Αλλ δε βδιζε την απολτως πεπατημνη , ταν σκωνε βαζε κρασ στο νερ της. Αλλ πρα απ' λα βδιζε σε δικς της προοπτικς ρευνα αφο πως δλωνε ψαχνε το βαθτερο νθρωπο και πρτα απ λα να ενημερωθε, να μθει στω μ' μμεσους τρπους ,απ' τα συμφραζμενα απ λεπτομρειες που διφευγαν εδ εκε, τσι που να μπορσει να εμβαθνει να βρει το περγραμμα τον πραγματικ ορζοντα αυτο που εχε αναλβει να φρει σε πρας. Να συνδσει στη προκεμενη περπτωση την ανπτυξη με τον μχθο, τον κπο των πραγματικ ενδιαφερμενων, αυτν που πασχζουν στον πρωτογεν τομα της παραγωγς με τις εγγενες αδυναμες στριξης και συμπλρωσε πως επειδ προερχταν απ την παιθρο δεν εννοοσε να σπαταλονται τα χρματα της ρευνας των αδκων (εκενος λεγε μσα του σιγ μη στξει του γαδρου η ουρ εννοντας φυσικ λους τους λλους ξω απ την δια, που λγη αφλεια ε... την εχε).Αλλ να διβαζε την ψυχ τους ττοια περιπλοκ μετ ανιδιοτλειας δεν εχε ξαναδε και ταυτχρονα του δινε τοτο, ολικ αποκλυψη της δισημας των κινσεων που εδε το πρω. Με τη φρση αυτ κατφερε κι ο διος να εισδσει μσα της, βρισκε να πρασμα, μια σνδεση της συμπεριφορς της με τη σκι στα μτια της: εδε προς την ψυχ της μσα ακριβς απ την δια τη φρση. Μνανε σ' να ξενοδοχεο γι κυνηγος, στη μση του πουθεν, στις εκβολς φαραγγιο που η ησυχα ταν πρωτκουστη για ανθρπους του στεως πως αυτο για την ρα. Φγανε πστροφες κατευθεαν φερμνες απ τη βοσκ σχεδν γριες κι αδναμες ας πομε νστιμες. Η πρτη νχτα εκτυλχτηκε κτω απ το βλμμα ρηγδων και νταμδων κοκος μονς κοκος διπλς ως το πρω σ' να καρ που ταν η βραδι του οδηγο πρα για πρα αφο τναξε την μπνκα επανειλημμνα τση ταν η ρντα του που τους φησε λους χωρς τα εκτς δρας. Το πρω κρυφ απ τους εαυτος τους μετ απ μιας νχτας δρμο επιτλους βρκαν τα πολυπθητα δωμτια τους και φρεσκαρστηκαν για να κινσει ο λιος την πορεα του αφο ακμα κι αυτς τους περμενε με αγωνα να τελεισουν τα χαρτι. Βγκανε σχεδν αμσως για πρωιν. Κι σο για τα της δουλεις εκενη η πρτη μρα τους βγκε ιδιατερα μακριν αφο το βραδιν τους βγαλε ποδοσφαιρικ τηλεραση δηλαδ ευρωπακ πρωτθλημα. Κνανε ββαια να μικρ μεσημερκι... Καθς ανεβανανε τα σκαλι της πταξε να σαν περαγμα, να φιλοφρνημα. Γρισε και τον κοταξε:"Δεν θες να ρθεις στο δωμτιο μου να το συζητσουμε λιγκι"; Καλτερα να εχε πει «πηδηχτομε» τη βρσκω εκφραστικτερη και πιο κοντ σ' αυτ που θα πρεπε και δεν ξερε να το διαβσει μσα της σαν επιθυμα που την τριγριζε δεν την βρισκε μως η γλσσα της που φορς τα θλει λα να κινονται στον αφρ της. Προθυμοποιθηκε, χωρς να υποψιαστε απ την ευκολα που νοιγε δρμο αφο νοιγε το χρο της, την προσωριν στω διαμον της, σπαζε την ιδιτευση κι ρα τοτο διερμηνεεται απ τα κοιν μτια μ' να εδος προστυχις κι αδιακρισας. Ποιος εναι ο αδικριτος ποιος ο πρστυχος εναι κτι παραπνω απ φανερ. Ανοξανε συζτηση μλησε πρτη εκενη και πρασε κατευθεαν σ' ,τι την καιγε που ταν μλιστα τα της δουλεις κι σα αφοροσαν τα της αρμοδιτητας της ως δημοσιογρφου του συνεργεου στην προσπθεια καταγραφς, προθησης κι ενημρωσης περ την υπαθριο χρα. Αλλ την καιγε η αντιμετπιση που ταν και φρσκια σε ανλογα θματα και το τηλεοπτικ μσο κπως την ξνιζε. Ρτησε τη γνμη του για κενη και τα σχλια των συνεργατν επσης. Τη δικρινε μια λλειψη αυτοπεποθησης πνω της που την εχε δει αμσως γιατ απ φση του ταν παρατηρητικς και περεργος κι αν κτι του κινοσε το ενδιαφρον παθιαζταν μχρι να βρει και να δει που πει πως εξελσσεται κτι απ τα της ζως αφο εχε την ευκαιρα να τη βλπει να διαβανει κτω απ τα μτια του τσο το καλλτερο παρ να την περιμνει στα βιβλα.
     Αμφιβολα και τρμος του αχρταγου βλμματος του ζου εκενου που χει το νομα κοινωνα αγορ. να εδος αγοραφοβας να εδος αγκυλωμνης συμπεριφορς που δεν την βλεπε για πρτη φορ το εχε ξαναδε το ργο και εδ μλιστα εχαμε κι τοιμο κατηγορητριο και με σκληρ απρριψη που φτανε στα ρια θυματοποησης .Τα συνεργεα αυτ κατασπραζαν κσμο .ταν μη σε βρουν μπσικο. Προσωπικ εκενος εχε δσει τις δικς του μχες και δεν εχε επηρεσει λγο τα πργματα αλλ κτι παραπνω απ πολ στε θα μποροσε να υποστηρξει μιαν υπθεση σαν ετοτη κι ταν του χεριο του μλιστα, κτι που εκενη δεν ξερε και πς να ξρει απλ εχε πετχει δινα στην ψυχ του μ' να κποιο εδος διασθησης.
     Την ενθρρυνε. Πρβαλε τα χαρακτηριστικ της εφδια, την εφημεριδικ της περα που σντομα θα βρισκε μθοδο εξλιξης στο νο μσο και στην παροσα δουλει. Τνισε τη λαμπρ της διασθηση και τνισε τη λεπτ της ασθηση και να πομε ευαισθησα απναντι στο λακ νθρωπο κτι που πιανε στον  κσμο τον χωρς ψυχολογα της  υπαθρου που εχε ακμη εκενη την εποχ  δος απναντι στον αστ η τον μορφωμνο πως συνηθιζταν να λνε. Της μλησε επσης για τη διεισδυτικτητα της ματις της κι απ το γεγονς τι διερευν τον νθρωπο αγαπησιρικα κι χι με τη συνθη στεν ννοια που τους κνει λους διους αφο πρτα τους μεταβλλει σε αντικεμενα.
     Αυτς οι παρατηρσεις και την ξφνιζαν και την ηρεμοσαν και την εχαν κερδσει κατ κρτος. ρχισε να κολακεεται γιατ νιωθε να γλιστρ απ να κλμα αντιπθειας σε μια κατωφρεια ενδιαφρουσα και γλυκι. Την φερε μσα της το κλμα της συζτησης που στρωνε, μακρισε τη στιγμ που εχε το θρρος να του ζητσει να τα πουν. θελε να μθει κι λλα, θελε περισστερα, θα μθαινε περισστερα!
     Με τον καλτερο τρπο!
 λλαξε στση και κθισε σταυροπδι, αφο πρτα σχολασε «Καθμαστε πως θλουμε, ναι;» Φυσικ εκενος δεν εχε αντρρηση κι αφο εδ δη διβαζε το λσιμο απ τη μερι των σωμτων που με τον τρπο τους κι εκενα εχαν αρχσει απ ρες τη δικι τους συνομιλα  που μνο εκενοι δεν εχαν προσξει, εχαν προλβει απ την προτεραα μλιστα να διαγνσουν ελκτικ συνφεια ,τα εχαν πει μεταξ τους κι εχαν αλλξει διευθνσεις πριν διαβαστον στο νου οι προθσεις τους.
     Στη βαθι εκλεκτικ συγγνεια η μια ψυχ τρυπνει στα γκατα της λλης και της κνει ρωτα πριν καταλβει κανες οτιδποτε και το σμξιμο που ακολουθε για σους κατχουν το φαινμενο εναι νας ρωτας που θυμται  νας ρωτας που χει διαβε τον Αμλη ποταμ και πιε νερ δεξι απ το λευκ κυπαρσσι, την βρση  "που οι νιοι χουνε μπερμπερι κι οι νις πλνουν μαντλια", "λευκν εστηκυαν κυπρισσον" λει η επιγραφ που εναι εγχρακτη στο σκοτειν βασλειο των ονερων και του νω ρου του Αχροντα. Για την Αχερουσα δεν ξρουμε και για της Στγας τα νερ που σε οπλς αλγων τα βαστζουν. λα μικρ μου μλα μου απ τα γκατα του κσμου εκε που πγες θα βραχες που μαρο εναι το νερ δε νοιστηκες;
     Δεν εχε αντρρηση να καθσει πως θελε, εχε αντρρηση κτι λλο μσα του αν μποροσε εκενος να κθεται λλο να την κοιτ η να την ποθε, εχε
παρλθει προ πολλο η ρα της οικειτητας και της φιλικς διθεσης. Μχρι
εκενη τη στιγμ δεν του εχε μπει ακμα γνοια ερωτισμο ,αυτ κρυβταν απ τα μτια του νου η επιθυμα, την κρυβε σκπιμα ο νους; Η αλλαγ στσης στειλε μνυμα βαθ, τρπωσε μσα του η επιθυμα.
"Ναι, καθμαστε ελεθερα" της απντησε. Αλλ πρεπε να προσθσει και το "αγγιζμαστε ελεθερα", γιατ εν τω μα και προς επικρωση τη φλησε ανλαφρα, στο μγουλο. Ανλαφρα επισφραγζοντας διθεση και δοκιμζοντας τα αισθματα της. Της κρτησε το χρι εν συνχιζαν τη συζτηση σοβαρ, η επαφ μως εχε λσει τα σματα σε λλες αναζητσεις, γργορα βρθηκαν αγκαλιασμνοι και σε παρατεταμνα φιλι. λο και πιο απαιτητικο γδθηκαν και γετηκαν την επαφ των σωμτων, τοιμοι να παραδοθον, που ξαφνικ τους ζητοσαν για την απογεματιν συνντευξη.
     Προς μεγλη τους απογοτευση, διακψανε με την υπσχεση να συνεχιστε το ξετλιγμα των ερωτικν περιπτξεων με τη λξη της δουλεις. Ο πυρετς γινταν υπγειος και τρυφερ δυνμωνε τη φωτι του στις παραποτμιες χθες που λμβανε χρα το γρισμα. Ο Βοδομτης ποταμς τους βλεπε κι ανβαζε τη ρο των ερτων σαν αγπες που πνουν το νερ των ως τα σπλχνα κι ως τις μσα καρδις. Σιγ-σιγ τ' νειρο κοκκνιζε και μια φση απ ρωτα τους κκλωνε σαν κκλος νερν, υδτινο βασλειο που κορμι βαλαντωμνα λνονται. Λνονται ζνες, δνονται χρια, μιλνε μτια κι αγκαλις κι λη η θλασσα γνεται δικι τους.
  Υλικ καρδις. Χορο καρδις απ της Βσιας τα τραγοδια κατσε εδ σ' αυτ τον τρυφερ ρωτα το νεοφυτεμνο, την ρα κενη που οι καρδις σιγοψιθυρζουνε τα μυστικ τους, κρυφ απ μας, με σκτο αμα της καρδις.
     Στην επιστροφ, αυτ τη φορ χωρς να φνε πστροφες, πστροφες που εδανε στον καταρρκτη ν' ασημζουν και να τινζονται σαν ασπδες, χιδνες του νερο σχζοντας το τρομαλο ψος του, σατεοντας τ' αυστηρ νερ, αψηφντας τη γλυστερτητα, γινμενες και βλος και τξο με τρπο μυστικ απλ, γινμενες χορδ που εκτινσσεται και κβει του νερο τη τολμηρ κθεξη, κθετο πθος στου ποταμο το μτι, του Βοδομτη. Πστροφας  των ερτων που αγπες πνουν το νερ των μυστικ- στην επιστροφ κνανε να δυνατ λουτρ μαζ με λουτρ φιλιν και χαδιν πριν γλιστρσουνε στ' απραντο κρεβτι του ρωτα και σε λγο κυματζανε στα λευκ σεντνια, σε μιαν απραντη παρδοση ηδονς. ρωτας ολικς, ολικ φεση  αγκαλισματα θερμ γλυκ βαθι ατελεωτα και ξαναρχινισμνα.
     Εδ χει να γλυκ φως το σννεφο, νυχτεριν, που απ τη μια του χρσιζε κι απ την λλη κατμαυρο μνυε κποια μορα; Πουλκια του θεο μινριζαν στις δρνες. Ο λιος εχε πσει απ ρα και τα καημνα ετομαζαν ατμσφαιρα κατκλισης κι ο πνος θα τα χριζε με τις φτερογες του. Μη  μπεις γνοια εδ, τη χαρ τους μη λοιδορες λαρες ανσες χνονται  ξεχνονται  ποιος εδ αλληγορε λθος  πρε τη ζω. Μη μπεις γνοια εδ.
     παρδοση  συνευρσεις  συνομιλες συνλευση  κλειδι  φιλι κι αντικλεδια απ καρδις τους ρπαξαν γοργ  γργορα μθαιναν βθαιναν,  αφ,  επαφ ,  φεση  λο του κσμου το φιλ, λα τα τλιξε γιορτ, σπαρταρ  ψρι στο βυθ  πως θαλμι στο μυχ γριες κορφς , νστο που χουν μυστικ οι ψυχς δοτς  κκλος οδνης μθε να δνεις, γγιγμα ονερου, νοιγαν τα μελτμια κορμ  η φοντωση δεν εχε τλος. κρυφς γωνις ,γωνις αποξεχασμνες, νθιζαν τα κορμι ερωτικ δρα σαν απαλ κμα σκγανε στο χαριτωμνο μικρ της στμα, χι μικρτερο απ' το ροδ της κρυφ μυστριο, των μυχν με τα μορφα σαν ροδοπταλα χελη, στεν, χι σαν αυτ του Μαγγελνου, οτε Δαρδανλια θα το πω, δροσερ, καυτ, μειλχιο, ηδονικ, σφριγηλ, ριγηλ, μικρ φωτι απ μλι και λβα, ευασθητο σα μδι και σαν γυαλιστερ , απ' αυτς που εχες δει στο Τρκερι που  φλεψε φλος απ Αστρια ο οποος  για να τη φτσει την Αμερικ κανε απθανες φορς ρεσλτο την πρτη του φορ δεκαοχτρης με βρκα και βγκε στη Λιβη που ο Καντφι, ναι υπρχει απ ττε, τον στειλε αμσως πσω, γυαλιστερ που σηκνεται σα φωτι μσα απ την κχη της. Με βελοδινη απαλτητα  και χρη κρυμμνο ,μια ανεπασθητη σχισμ στη σρκα της, να δαμσκηνο θα 'λεγες απ σρκα χωρς το κουκοτσι του.
  Μες στο μυαλ μπκε φωτι ταξδι διατλαντικ μσα απ τα τρικυμιδη λακκκια. Κορμ σπαθ  εφηβικ στθια, θεσπσιες μασχλες, κτω απ τον αφαλ γερνε απτομα σε γκρεμ, να φργμα απ χορταριασμνο αλσλλιο, μια λχμη κι πεφτε στο κρυφ βθος μικρς αβσσου που τη στεφνωναν μικρ λεπτ πταλα απ βελοδο τροπικο νθους, σρκινη νθιση στο βυθ της μαρης χαλασις.
Τα μικρ λοφκια οργαζαν, τα στθια της,. οι κορφολες σκγανε απ μικρος πρους αρα ερεθισμο ηδονισμνες, λεπτ χνοδι ιδρς και διαπρναγε απ' κρη σ' κρη το κορμ ργος και τρικυμα. Βαθι συγγνεια εκλεκτικ τον πθο ανβαζε κι ωθοσε τα πανι τους σε πλρη κι ολοκληρωμνη παρδοση. 'νοιξαν οι μσα ωκεανο, η βυσσος του τρομερο αγνστου μσα τους αναδετηκε κι τεινε τα χελη στη παραδοχ, στην υπσχεση, στην κατανκηση, με τη πιο στεν και βαθι ομιλα που εννει τις πνος με σθνος, με ρεξη, στις πιο βαθις πηγς που αναβλζει το αδιανητο αινιο να, η κοιτδα του παντς, η καταβολ, η ρζα, η αρσκεια, η μετοχ, η μθεξη, ο ρωτας, η αλθεια των κορμιν, το διστον.
     Πηγ ευφροσνης, συνοδεα παργορη και νους σ' αιθρα. Ερωτικ μαθητεα. Ευγνεια των εραστν που απ την πυρκαγι των σωμτων αντλονε φως για ν' αγαπηθον πιο πολ, για να αγαπσουνε τον κσμο πιο πολ,
     Κοιτνε οι εραστς τα αστρια και μιμονται τον κσμο τους με αστρλογα
ΔΕΥΤΕΡΑ ΦΥΛΛΑ.
     Βγζουν το κακ απ τα στθια τους, κι απ τις ερωτικς πνος εισπνουν σε ομορφι, ομορφι που χαρζουν σ' λα του κσμου τα καλ. Το πδι τους γνεται πιο σγουρο, πιο σβλτο, πιο επιδξιο το χρι, ο νους στρφεται στο καλ και καμαρνει τον κσμο το ταξδι της ζως παρνει φτερ. Η μθη του θεμελινει την προσδοκα και χτζει τον οκο ποιητικ, ερωτικ ποιητικ δξα της δημιουργας.
     Το πρω τους βρκε λυτρωμνους. Εχαν  αδεισει την αγωνα τους πνω στη σχεδα της νχτας. να φως ευχαρστησης στεφνωνε το πρσωπο τους. λαμπαν!  Νοιθεται το κορμ στη συνεπαφ του με της ετερτητας το κορμ, το λλο, το πλρωμα, το παν .
  Εκενη με διασταλμνες κρες αφνονταν να χορτσει τη μορφ του, μορφ που της χρισε την επαννωση  με τον βαθ της εαυτ, μορφ που εχε δρψει την ηδον του και του εχε χαριστε . ταν πνευματικ η χαρ της και την ανψωνε. Πγαζε απ τα ζωτικ κντρα  βαθτατου κορμιο  η χαρ της, την ανβαζε στην κορυφ των Ιμαλαων της. λη της η αμηχανα κι η ανησυχα ταν παρελθν. Εχε αγαπηθε. Το καλτερο θεμλιο για ν' αφεθε στη χαρ της ζως και ν' αναπνεσει στα ργα του κσμου, δνοντας κι εκενη με σιγουρι το δικ της τνο στην πραγματικτητα. Ο κσμος τη χωροσε, τον ανπνεε, ταν και για κενη, μποροσε να μετχει με λη της την παρξη πλρης, ανενδοαστα. Ο ρωτας δεν γεννιται απ μια μεταφορ πως χει ειπωθε μνον, αλλ επ πλον μας μεταφρει στα φτερ του σε μια λλη δισταση εαυτο που ξαφνικ βλπουμε και τον  κσμο μεταμορφωμνο μαζ με μας. Ο ρωτας μεταξ των λλων, μας κνει τολμηρος, ανεβζει τη δραστρια ψη του εναι μας, το σφργος παρνει μορφ ακαταδμαστη. Κι σο πιο τολμηρο του δινμαστε τσο και το αμα μας ανεβζει το κκκινο και χνεται απ την ανσα μας παντο.
     κρως περιποιητικ, διαχυτικ πλρωσε εκενη τα τσιγρα, δεν σκωνε χι, τα πρσφερε, στω αυτ το λγο ταν ευχαρστηση της. λοι το πρσεξαν, ταν αλλαγμνη κι ρεμη, το κνανε το σχλιο τους αλλαγμνοι κι εκενοι -διαμορφνει και το περιβλλον-, την εδαν με λλο μτι, εχε λλον αρα σμερα. νας φλος πτησε ματκι, λγο πιο πονηρεμνος απ τους λλους και με περισστερο θρρος μαζ του.
     Στα λουτρ του Καβσιλα θα ελευθερωθε το βλμμα κι η ψυχ τους σ' να
τοπο μορφο ιαματικ, απμερο με κρυφ γοητεα στο καταμεσμερο. Παλι ασκληπιεο θα το 'λεγες που οι αρχαοι χρνοι εχαν ακουμπσει το χρι τους, που αρχαες εγκοιμσεις ξπνησαν μσα μας κοιμμενους καιρος της μνμης, μυστικ τς θλου, θεραπευτικς πταγος που ερμνευε κθε νειρο και κθε ψυχς οστρο κι λες οι νχτες βρσκανε απντηση. Μια φραγγα μες στο πρσινο να τη διαρρει ο Αος περφανος, γργορος, στροφοδινομενος με μγιστο καμρι. Στην απναντι χθη, χωρι-φντασμα, απ κενα τα χωρι που τα κλαει ο νους κποιων ανθρπων που τα στερθηκαν στο μορασμα του κσμου. Ελληνικ χωρι που οι συνθκες το εχαν χαρσει στη συμπαθ γετονα χρα. Εκε σπασε μεγαλειδης ο πδακας του ιματος ταν η γραφειοκρατα των νερν θλησε να το κλεσει φυλακ στην απ 'δω χθη και για να επιβεβαινεται το  εμπειρκιον  Ο altra riva! 
 
     Τι εναι τα συναισθματα λοιπν; Μικρανουμε τον κσμο τον μεγαλνουμε αν παραιτηθομε απ τις λξεις και στραφομε στην αμιγ γννηση των συναισθημτων πριν εμφανιστε η λξη κι ο λγος; Τα ρια των κορμιν εναι μεθριος.
     Αν και κθε προσγγιση προς το αρχγονο εναι αναγκασμνη να περσει απ τον ζυγ της σκψης και της γλσσας, καθλου απαγορευτικ να κοιτξουμε στον γραφο χρο με λλο μτι κι λλο νου, τον ανοιχτ χρο σαν πηγ του αρχγονου αισθματος. Μνο με μια φυγ πσω απ τις λξεις  μπορομε να διαβσουμε την πρωτοεμπειρα και ξω απ τα συστματα συνεκτικς ερμηνεας.
     Ανοιγμενοι στη μερι του αγνστου, στην μεση πηγ. Εναι γι' αυτ που
επιμνω να σκβω με λλο τρπο στο ερωτικ κλινρι να δω πσω απ το
πολυπαιγμνο φαινμενο, εκε που κατοικε το πραγματικ φιλ, εκε που η
ενργεια του χαδιο  κατορθνει κτι πρωτγνωρο και μας μπζει στις μνμες των σπλχνων, κτω απ τις στρσεις του υλικο που ρξανε οι αινες
εκλπτυνσης. Δε λω πως βγανω απ' αυτ, ζητ να περσω κποια στρματα, να δω τη γεση σαν γεση, την σφρηση σαν σφρηση, τον ρωτα πηγ προσδοκας. Τον ρωτα φυγ προς το συναισθηματικ βθος που κι ο χρνος βρσκει τη πραγματικ του διρκεια. Φυγ προς τη πραγματικ ασθηση του φιλιο αυτο εδ του προσπου, που αποκλυψε βαθτερα στρματα ρωτα, βαθτερες εμβισεις του και που νοιξε να κσμο ανθρπου με λλη καταγωγικ μορα απ' ,τι εχες υποψιαστε ποτ. νωσε με τη συγγνεια της λης και του νου που χουν ισαρχγονη μορα. Σε ανγκασε, σε ωρμασε να στραφες στην εμβωση των διων των λξεων στην νωση τους με βαθτερα ψυχικ σκιρτματα.
     Σε ειδοποησε στη σλληψη  ψυχογνων ρυθμν του σματος, κανε να νισεις την εντητα σπλχνων και νου και πως δεν χει ηδον κι απλαυση ο νους, ταν το βαθτερο σμα ενεργ, μυστικ δασκαλεμνο, με κνηση ρυθμ, φιλ, γλσσα, συνενεργομενο ως λο  ψυχοσωματικ γγνεσθαι σ' ερωτογνες γραμμς κι ορζοντες ενδοχρας.
     Με κντρο τις πραπδες και μαθανουμε πως ο ντρας εναι στα φρνα του
τυφλς νευ μουσν. Οι μοσες δνουν το μουσικ τνο και μοσες θα πει
ερωτικς, ποθητς και πρπει κι οι εννι να μπονε στο μυαλ μας, αν χι δκα, την ρα που το ποθεω και μομαι, χει ενεργς συναρπσει λες σου τις ρπες απ τα κατβαθα σου  και να χορδσουν μουσικ, να  εμπνεσουν, να χσουν εκενο τον μερο που κνει τα μτια  να ποννε. Ο ρωτας εναι μουσικ. Αυτ συνοπτικ ρθε κι επε η σμπηξη με τη μαγικ παρουσα εκενης. Και γιατ τσες μρες να λες και να ξαναλς για ρωτα μιας δοξαρις, τι εδους μαντματα εναι αυτ που σου τις κλβει η Καλυψ τις μορφες; Απ που τρυπνουν στην ψυχ τοτα τα μυστρια μου λες ; Στο βαθ της χδι το στρακο του στθους γινε μουσικ ργανο και σε τραγοδησε.
     Αναδθηκε σε μιαν αρμονα με μαστρο εκενη, τη μαστορι της, την ερωτικ των χεριν της, του κορμιο της, των χειλιν της, της ανσας της που βθυνε τη σωματικ επιφνεια κι κανε τις αρατες χορδς να ηχσουν μοναδικ μουσικ ερωτικ φως, τραγοδι του σματος, τραγοδι απαρχ του ρωτα που σε φτισε με ερωτοπτα, ερωτολαμψα, εισαγωγ στην αθανασα.           Γιατ ο ρωτας αν μενει να καγεται στα σεντνια του, τποτε δεν εναι παρ να βουβ κλισμα στο στδιο του καθρφτη και στο βθος κλιναριο που φτνης προσομοιζει. Αν δεν πετξει με τη βοθεια των μουσν μσα στα λγια μας προς την αγαπημνη για χλιες και μια νχτες σχζοντας πλθοντας ορζοντα διατλαντικ γιατ απ αυτ τα κματα ρθε κι εκε θλει να επιστρψει σε εκενο εκε το πλαγος της απραντης ομορφις που εναι τσο ψηλ που σπει ο σβρκος μας για να δομε. νταση και κορφωση διταση και γκωση στθους να μαγικ κορλλι μπλε και διφανο ιδρει μσα μας μιαν αγλη καταδικ μας με υμενπτερη φτιαξι και μας μιλ αθλητα, μας εκφρει μας εκφρζει γιατ κνει το στμα μας μεθυσμνο της χαρς και της κστασης. Εναι η στιγμ που σε δραξε το πραγματικ ωραο, η στιγμ του κλλους, της τρανταχτς Κ α λλ ο ν  ς, ιδο αυτ το κλλος με την κρουστ του υπσταση που με φρκη σε κροει αινιττμενο την λλη αλθεια! Νερ στα ρω, ρο του ρωτα υγρ, υδτινα σεντνια και της Βσιας τα αιμτινα απ ουραν θε μου! Της γελαστς αυτς αοιδο που την κουγες με κατνυξη να βρδυ να υφανει στη φων της τον κσμο μουσικ. Ζλεψαν οι σειρνες τη φων. Ουρνια των μολπν κι οι γγελοι σκρτησαν.
     να σννεφο κπηκε απ τον ουραν κι πεσε μες το διβα, κοκκνισαν οι μηλις απ πθο και μας δρισαν τα μλα τους, οι γγελοι του βορι υποκλθηκαν, τοτη η αοιδς δεν χει μοια της! Θα ξαναπμε στο κλαμπ της ,θα γευτομε τους καρπος της φωνς της σκα και ρδια  μες στο μπαχτσ και λατρευτ δαμσκηνα  στον κρφο  αναμμνα να παρξενο φως  κνει το σμα της διφανο , απ το στμα της  στζει η κερθρα μλι. Θα σε ξανακοσουμε γλυκι φων! Εδ πρεπε να λαβανουν χρα οι ιερογαμες κι οι τελετς μησης των εφβων -ταν θα σεβμαστε τα μυστρια της ζως κι ταν το ανλογο δος γνεται οδηγς κι οδς ψυχαγωγικς. Στους μνους θεων ερτων πετυχανει να συμβε ,τι θα φειλε να συμβανει κθε μρα για να γνεται το ταξδι της ζως γλυκ κι χι να κβεται σαν το γλα, να εννει δηλαδ τοτος ο θειος αοιδς ρωτα και
θρησκεα σ' να μαγικ συνδυασμ που μοιος του δε βρσκεται. Να 'χω αυτς τις ενορσεις, σαν τρα που καταλαβανω τι θα πει ασκ τχνη. Τι θα πει καλυτερεω και τοτη την καλυτρευση τη δνω στο ργο των χεριν. Προσθτω της παρξης, απ βθος μσα μου προκπτω σε κενο τον αναβαθμ που η ψυχ θυμται την προλευση της απ το πολ του κσμου! Θα επανλθουμε σ' αυτ τα λγια για να τα δομε στην προοπτικ εκενη που αναπτσσεται μπροστ στα μτια μας. Θα προυμε τοτη την ποψη μες στον κσμο της ανδυσης του ατμου. Εδ που τρα αξινεται να λλης ελευθερας πρσωπο, πνευματικτητας στο ψος των δικν μας ματιν.
     Ετοτη η δουλει εναι δουλει μνμης, αλλ μνμης που θυμσαι και το
μλλον. Εκενο το μλλον της φρσης ετοτης "τι ην εναι ". Ττε ταν η ψυχ σ' αυτν εδ τη φση που πρπει να εναι κι ο θες σμγει το νου κι εκε λαβανει χρα το "νησις νοσεως ,το θεο εν ημν"
που αν μη τι λλο, τι εναι πιο ξιο να σκεφτε παρ τον εαυτ του Εαυτν
θεωρε το θεον ,ρα εμς γιατ να μας κοιτξει;  Κι εμες που εμαστε κτι
απ το θεο ταν  διαφνεια μας δεξει, θα μας φανερσει του εαυτο μας
τα βθη, ταν θα πλησισουμε στα χελη της εσωτερικς αβσσου και δομε που ο γγελος μας φοβταν να πατσει... δε θα βλλουμε τι φωνς θα κνουμε να βμα πσω για να κρατσουμε την εικνα αυτ ζωνταν μη μας καταπιε η διαφνεια, θα σεβαστομε τοτη την ανοιχτ σαν περιπτεια θεοφνεια εκενα τα βθη του εσωτερικο επκεινα.
     Τι μου επε η Βσια; να στοιχεο θηλτητας, τρυφερτητας θελε πει;
 Η πρτη φιλοσοφα χει τα θεμλια της μσα της, ρβει το ψηλκορμο φρεμα της μνη δεν πει σε ρφτες και μοδστρες ,κπως αργε τελευταα το ρψιμο κι σως συμμαζεει κι εκενη πως κι η ποηση τα ρκη της κι η γμνια μας δεν χει τλος... μπως αγαπητ μου σκεπτικιστ, γυμν σε θυμηθες καλτερα;

TΡIΦΥΛΛΟ 
 
     Η ηδον της ποησης γκειται στο ρυθμ, μλιστα ο ρυθμς συγκινε
καταδυμενος σε βθος ψυχς. Η ηδον της αφγησης εγερει πρωτφαντα  την εκφραστικ ενδοχρα. Η ηδον της ζωγραφικς γκειται στην πρωτογνριστη εικνα κι ταν μλιστα πετχει αρμονικ χρωμτων και γεωμετρα στρεα αρχζεις να τραγουδς. Η ηδον της σκψης χαρ και γιορτ φατη, μετχει σε λα με κατανηση.
     Η αφγηση ξανανογει τον ρωτα. Ανογει πνευματικς περιοχς τοιμες να
ηχσουν στο συναπντημα της κφρασης συναισθημτων. Και λες: Μην ξεχντε οι χορδς οι φωνητικς, εναι ισαρχγονες. Γιατ ραγε; Για να ακογεται το κλμα; Και πτε ο νθρωπος πιασε το γλιο; Λτε να περμενε την εξλιξη της συγκνησης; 252 μυς συνεργον στο γλιο!
     λα τα κνει το θυμικ. Θα ταν απαρδεκτο ν' αφσουμε τον ρωτα σε ργο του μοναδικ να βαθανει κρεβτια. Πριν ακμα αφσουν τα κρεβτια οι
εραστς, επιδδονται σε πλθος ενργειες ερωτικν περιβαλλντων. Περιβολ
του ρωτα δεν εναι η γμνια. Απ τα χαμηλ κατφλια πει στα πιο ψηλ
μπαλκνια. Απ την πιο υλικ προσλωση στις πιο λεπτς υλες περιοχς και
φτερουγζει. Απ' το πιο φτην τραγοδι στο πιο περπλοκο στων ιδεν τη χρα.
     Σε καμα τχνη δεν αστοχε. Επιθεωρε λα τα ργα. Γονιμοποιε τα πιο
λαμπρ μυαλ. Κνει τα πιο μεγλα σχδια. Και πουθεν δε σταματ. ντε τρα εσ πες μου αν εναι ποτ εφικτ με ττοιο θρυβο να σου τρυπ το μυαλ, δεν πρκειται για καννα ρωτα, μιλ για το σκαπτικ που τρυπει τα νερα της γειτονις και τα δικ μου φυσικ. Ποιος νοιζεται για τη γειτονι.
     Μερικς φορς σου 'ρχεται να φιλσεις το μολβι σου, τσο σε λευτερνει 
αυτ που γρφτηκε. Νιθεις μια φατη γαλνη. Γαλην Γιννινα κι ερωτικ  κυρ Φροσνη. Πλατανει ο κσμος σαν τη λμνη κι αφνεται σ' λα τα πλεομενα ο μλος. Ο οβελς του τεμνους δεχτης στο ρολι του ουρανο και δεχνει λες τις ρες μεσνυχτα. Μεσνυχτα στον Κασαμπ κι ο πασς διαβανει αρατος, περφανος με τις πολχρωμες γονες του στιβαρς, βλοσυρς, πντα με ξεκαρδιστ και πονηρ γλιο γαλφικο και τρανταχτ που σφζει! Τον βλπει ο δερβσης και ξεχν το νι. Τον βλπει η κυρ Βασιλικ και γνεται σουλτνα και χλιμιντρζουν τ λογα "νας πασς διαβανει μες στον Κασαμπ". Τραγοδι ηπειρτικο, κλενει ναν κσμο μσα του. Μπανει ο σκοπς του απ' τα παρθυρα και σε ξυπν, ψαεις στο πλι σου το γυμν της κορμ λες και ψαεις τη Φροσνη, τη μγισσα της ομορφις, την εταρα στο γιαννιτικο ρωτα, μλο κκκινο κορμ, δπλα σου εκενη οδαλσκη, απ τα χαρμια του Ενγκρ  μπως του Ντελακρου; Λευκ επιδερμδα μτι γραμμνο, ερωτικ λαχτρα, χελη βσσινο σφιχτ ηδονικ χορτασμνο και πντα τοιμο για να ηδον, καμπλη του κορμιο ελαφρι σαν τον ορζοντα της λοφοσειρς, η χλη στη συμβολ των μηρν γλυκι υπσχεση συντριβς στο σκιερ λειμνα των ηδονν. Ηδτης μικρς γαζλας που ραξε στην ακροποταμι και σιγανασανει την ποταμσια αρα απ τα ρουθονια της σ'  αρχααν ρα αυγς του παλαικαινου. Σχεδν βλπεις τα βτσαλα βλπεις τις χθες, καθρεφτζεται στις κοτες του αρχαου ποταμο. Κρατς την αναπνο σου μη ξυπνσει απ την ηδονικ της κοτη η νμφη, μικρ γαζλα, μην της στερσεις το αρχαο βπτισμα, τη βαθι μνμη του σματος, τον ωκεαν των πρτων αστεριν που αναπαεται.
     Νιθεις σαν αρχαος θες, που γρνει το κεφλι πνω απ τους μους του και κατοπτεει , εκτιμ την ομορφι κποιας γνωστης του νεριδας που χει σπτι το ποτμι και βζει στο μυαλ του να σμξει μαζ της νεροποταμς θες. Μεγαλνεις να νισεις τη δναμη του θεο, γνεται το σμα σου μια ρο, να ποτμιο ρεμα ν' αρδεσεις τη θηλυκ γνιμη γη της. Κρμεσαι λος πνω της. Νιθεις την υγρ της φση, κρη των νερν, σμγετε δυο σταγνες, γνεστε μια, του υγρο στοιχεου απλυτη ρο προς τους ωκεανος των υδτων, ρο κινομενη, ρο ακνητη, απολυττητα ρεματος.
  Η Μαρκα  Ννου  μπανει απ το παρθυρο με μταλλο φων: "Γεννθηκα, γεννθηκα για να πον". Ξπνημα στη φων της γης. Ξπνημα στον πνο και στο βσανο. Στο λει η γη μ' να τραγοδι, στο λει με μσκα ομορφις η Μαρκα απ' το παρθυρο. Μην πσει ο ουρανς και σας πλακσει, μη γερει λος πνω σας. Πσανε σε πρωιν ρωτα, στο δροσερ αερκι ρωτα πονεμνο.
     Στο δκανο των αισθσεων πντα. Με μικρ φροντδα να αφεθονε στην αγωγ των αισθημτων. Ανμποροι να προυνε τα μτια τους, μτια που τα νοικισανε και δεν ωφελονται μτε το νοκι. Τα μτια και τις λλες αισθσεις που ρπουν ασστολα προς τα κει, ακολουθε κι ο νους μαγεμνος. Στο δκανο των αισθσεων πντα. Προσηλωμνοι. Αισθησιασμνοι. Μαγνητισμνοι απ την ηδονικ κροση των σωμτων. Κροση που μεταβανει στο μυαλ. ο παλμς της καρδις, το αλαφιασμνο αμα, η ασθματικ ανσα, πανικοβλλουν το πνεμα, το δεσμεουν στο θρυβο τους με τον κυριαρχικ ρυθμ τους επεμβανουν σαν κλεστρο νου, χουν το πνω χρι στην κνηση των νευροδιαβιβαστν κι οι φερομνες φρυζουν... θα τα πρει το πνεμα αργτερα τοτα τα κεκτημνα των ηδονισμνων νευρνων... πως μετ απ μια μεγλη καταιγδα ο ουρανς αποκτ  μια διαφνεια, μια καθαρτητα, μιαν αγλη αποκαλυπτικ, που τον σκοπισε η ορμητικ καταιγδα, τον αποφρτισε απ τα ηλεκτρισμνα νφη κι λα τα νερ κατβηκαν στη γη και ξανγιναν ποτμια, τσι νιωσαν ελεθεροι, καθαρο, ανλαφροι, διφανοι κι ενθουσιασμνοι... το χρι του στο χρι της με καμρι στην Κνιτσα-κασαμπ περπτησαν τη μικρ αγορ της , ροφηξαν με τα μτια τους τη λιτ ομορφι της κωμπολης, της οποας το προσωνμιο κασαμπ μαρτυρ περασμνα μεγαλεα. Γαληνεμνοι και πιο ωραοι απ ποτ, με χαρ κι ικανοποηση που ξστραφτε πατκορφα σαν ευφυα που τους εχε διαπερσει σε λους τους πρους των κορμιν τους, με μετγγιση ηλεκτρισμνης επαφς καθσανε στο μικρ καφενεδκι, πιαν καφ, γλυκ κουταλιο και τσπουρο μ' αυτ τη σειρ.
     Ο κσμος λαμπε, η χαρ τους ταν φατη, ερχταν ο λλος ρωτας τοξοφρος και φτερωτς να τους τυλξει στο μαγνδι του. Εχαν εκθσει ανεπανρθωτα τα κρυφ περσματα της ψυχς τους. Στον ερωτικ αυτ χορ θα γινταν παρανλωμα υπρξεως. Απλυτο δσιμο, απλυτη ασυδοσα του μικρο θεο. Τα βλη του τους τξευαν αδιρατα, αδικοπα. Σατις απ γλυκλογα, απ ματις παθητικς, απ γλυκ φιλματα, απ γγιγμα.
     Κθε εξωτερικ βμα πει βαθι την αισθηματικ αγωγ τους. Το μθημα ανεβανει, παιδεει, ανγει, ο ρως τους ομορφανει. Ποτστηκαν, αρδετηκαν
απτομα με καταιγιστικ νερ, τρα τραβνε τους χυμος, χυμνονται,
βλαστανουν τα κλαδι, αμολνε νθη στη ψυχ.
     Η σφοδρ ρδευση δνει σειρ στο γλυκλογο, στο γλυκοκοταγμα κι
ανεβανει ο ρως ολοδναμος στη γλσσα, παρνει πνευματικ τροφ μεγαλνει, κραταινεται. Το πρωτογενς βωμα πολλαπλσια γνιμο γνεται στο γγιγμα της αρατης ρβδου του πνεματος, δοκιμαστρι του ρωτα το λεπτ πνεμα.
     Στην ελευθερα του πνεματος εκδηλνει τους νστιμους καρπος του. Πρπει να εισχωρσουμε σε τοτα τα πνευματικ μποστνια, αυτος τους ολνθιστους κπους, που ο ελαφροπδης ρως στνει χορ ανερο. Να ονοματσουμε τις πνευματικς κλσεις. Απ το ασθημα, στον αισθησιασμ, την αισθηματικ αγωγ , στην πιο λεπτ περιοχ της μονς , στου ψιστου μυστριου την εμβωση.
     Θα δαγκσει η Εα το μλο της γνσης, θα γευτε ο ντρας στο κουσμα του κσμου που ηχε μσα στο να μλο, θα αισθανθε τη γυνακα ευαγγελισμ στην αγνιστικ εκενη μορφ που θεμελινει την επγνωση του νθετου νοματος; Γυνακα επαγγελα που συνεπαρνει και πλαγιζει την επιθυμα τσο μορφα στε η κατκλιση εναι ονειροβασα να βμα απ τον παρδεισο...

          ταν ο νθρωπος πιασε τη γραφ ,εχε ολοκληρσει το τραγοδι του και το κατγραψε με μιας. Σε μεγλη ποηση. Το προφορικ του μεγαλεο, το ηχεο της γλσσας του στραφτε μοναδικ, τα εχε ονοματοδοτσει λα και μποροσε να τραγουδσει υπροχα. Η γλσσα στο στμα του εχε βρει το σπτι της κι τανε τσον μορφο μυρωμνο στμα, χρησμοδοτοσε μχρι το πρας των καιρν. Ευαγγελιζταν τη μορα για πολιτισμ, για την πολτιση του.  Η μεγλη μτρα ποιητν και σοφν και κθε πολιτισμο, αρχεο μεγαλειδες, σρκα των αινων. Ευθβολα λγια και σοφ. Μαρτυρα των παντοτινν μας αισθημτων.
  «Ποτ το καλλροο νερ των αινιων ποταμν πεζς μη διαβες, πριν ευχηθες, μλις τ' αντικρσεις στα μορφα ρματα, τα χρια σου αφο νψεις στο πολυραστο λευκ νερ,
ποιος ποτμι διβηκε με κακτητα  μα και με νιφτα χρια, αυτν οι θεο τιμωρον και πληρωμ του δνουν πνο».
     Πνο που εισπρττουμε απ παραβαση του στοιχειδους κι αυτονητου που εξαγγλλεται σ' αυτς τις στροφς. Διδασκαλα κρυφ, διδασκαλα λεξικ, βρσκεις του επθετου την γνοια να στολσει τον κσμο του ουσιαστικο ονματος επιτενοντας τη σημασα του σαν παρασττης νοματος σαν πιο κδηλη που καθιστ την κορμοστασι και φανερτερη την εικνα, πιο φωτισμνη και πρφαντη σαν νθος στον κορμ της φρσης και νιθεις το ρμα σαν το χυμ που χυμνει λα τα κλαδι του φραστικο φυτο. Μικρς
παραστσεις νοματος στο δντρο της γλσσας, στο δομικ σγκλαδο της
ποησης. Ζυγισμνα απ κμπο σε κμπο του δντρου, ανεβανουν ρυθμικ,
μμετρα, αρμονικ απ τις ρζες μχρι τα φλλα και μχρι τα 
   ΦΥΛΛΑ
     Τα αναφυλλζει ο βορις καταμεσμερο, σηκνονται τα φλλα ψηλ, σχεδν πετνε και τα χνουμε. Να ξαναβρ τα φλλα, να ξαναδ τα μτια της, να διαβσω μσα στη ψυχ της βαθι. Να ιχνογραφσω την αρα της, την φατη μελαγχολα της. Μ' να καημ να την τραγουδσω σ' ελεγεες που ποτ δε γρφτηκαν, να πνε τον χο της πρα απ' το θνατο, πρα κι απ' των νεκρν τη χρα, στο μακριο ουραν, την πατρδα της. Ποννε τα μτια μου, πονε το σμα, το χρι τρμει πνω στο λευκ χαρτ. Λευκ χαρτ που το σμα της βζει υπογραφ απ τ' ολλευκο σπιλο κρνο του. Συμπαθητικ λευκ που τα μτια εκπαιδευμνα στην αορασα το διαβζουν, το ζουν.
Σε τρενα χρα  Περμησσο λουζταν κι χαιρε ο τπος, ανφεγγε σε μερο, σε ψυχωμνο βμα, σ' ξαρση, τη μουσικ βαζε ο νεμος μες στα κλαδι, σγκλαδα αμαδρυδων. Σκιερς νας το σδεντρο στ' απτητα, τ' φταστα του Κιθαιρνα, στον θεκ Ολμει, στην Ιπποκρνη. Γρω απ την ιφαντη κρνη με πδια απαλ, ορχονται και κνουν το τοπο να μελωδε. Για τους θεος. Και για μας. Σηκνουν το βλμμα μας ψηλ, μας υψνουν, κεντρ και δλεαρ να πετξουμε ψηλτερα, να ελευθερωθε το σκουντοφλικο βμα μας, εκε που μας δεχνουν τα αστρια: Το χιτνα του ουρανο το χιλιοκντητο στων στρων το φως. Με χαμηλ πτση γυρζει στην πατρδα της, η ερσμια του πθου, η θελκτικ του μερου, ο καημς.  
 
                                         Τλος Α' μρους 
  
 Απ β μρος δυο στχοι

Γυνακα χαλ της γης, γυνακα χδι της ζως
Γυνακα φιλ φωτς, γυνακα ανσα φως
Πρασες σαν αστραπ του σννεφου αναλαμπ
καψες το φυτλι απ' το πρω ως το δελι

___________________________________________________________

ΦΥΛΛΑ

χι μην κλατε για μνα. Δε φοβμαι μη τρξει το μακιγιζ ,γιατ δεν το φορ. λλη μου η γνοια. χι δεν λυπμαι που φεγω ,δε λυπμαι που μνετε. Εναι μταιο. Μταιο να κλατε. χι μη κλατε για μνα.

χι δεν κλαμε .Δεν χουμε δκρυα .Το δκρυ εναι της ψυχς ,την Ελεγεα της λμε. Λγια απ καρδις. Κι ταν η καρδι χει θλψη ,σου υποκλινμαστε ,ομορφι μου!
Γυνακα χαλ της Γης  * πρασε σαν αστραπ
γυνακα χδι της ζως * του σννεφου αναλαμπ
γυνακα φιλ φωτς      * καψες το φυτλι
γυνακα ανσα  φως     * απ το πρω ως το δελι

*
Περνντας το τονελ μ πιασε πλι νας τρμος. Κι απνω εκε σκφτηκα τον απτητο Χγκελ που ταν βρθηκε κατποντα σε μια δειν τρικυμα ,διαβεβαωνε τους πντες τι εναι ασφαλες .Τση εμπιστοσνη εχε στο στρο του. Την δια εποχ ββαια δεν εχε παρμοια  τχη ο Σλε που ανοιχτ της Μεσσνας πγε πατα με το ιστιοφρο και το φλο του. Δε γνωρζουμε σχλι του. Ο Μπιρον μλιστα στθηκε τυχερς που δεν ακολοθησε αυτ το περαμα κινδνων των φλων του τελευταα στιγμ, λλα του επιφλασσε η μορα του. Το σχλιο του Ντσε αρκετ αργτερα τα λει λα: Απ τα τματα που βλπουμε να εκπληρνονται πρπει να συμπερανουμε πσα δεν φτσανε στον προορισμ τους. Μολοντοτο δε σημανει τι γλιτνεις αψηφς τον τρμο. Η ζω κρμεται απ μια τσο αδναμη κλωστ που τποτε και κανες ποτ δεν ξρει. Ακμα ακμα δεν ξρουμε πς στεκμαστε ρθιοι. Εναι να τσο μεταφυσικ πρμα η ζω που λγο να το σκεφτες σε γεμζει απορες . Κι αν το σκεφτες λγο περισστερο αρχζεις να υπνοβατες.
*
θελα να ξρω τσες ψυχς ,τσες ζως εδ γρω πο πνε ραγε, τους δικαινει τι λους αυτος. εναι βουτηγμνοι στην επιβωση κι σα ρθουν. Καλλτερα τσι. Γιατ αν το βασνιζαν θα εχαν αρκετος μπελδες ,τους φτνουν αυτο που χουν .Καλλτερα τσι. θελα να ξρω ακμα για κποια υπλοιπα θρησκεας. Λγο καιρ πριν οι ναο , οι εικνες ,οι Κυριακς , οι αργες ,εχαν μια θρησκευτικ σημασα. Τη δεκαετα του εξντα τα θρησκευτικ δρματα πρασαν απ τους ναος στις οθνες ως μεγλες αφηγσεις. γινε μια μεταγραφ στις νες τχνες κι χι ββαια ανιδιοτελς ,πως λλωστε και ποτ η τχνη στις μεγλες της δξες δεν υπρξε τσο ανιδιοτελς.. Αλλ πω λγο πσω για να πμε κπως πιο μπροστ. Ποιος δνει σμερα σημασα σε πργματα τσο παλι εκτς απ μια αισθητικ τους αποτμηση; Εδ πργματα μλις χτεσιν ,αξες, ιδες , τχνη και γνονται αρχαιολογικ εδος .Και ακμη δεν εδαμε τποτε. Εικνες, ιδες, σκψη , τρπος ζως, προθσεις .λα τοτα τα αρδεει να χος, μια κπτωση ,στο μλο της αποδμησης , αποδμηση που κνει η δια η ζω αποτινζοντας κορσδες αινων. Τα σοβαρ ργα της κθονται στο στομχι της σγχρονης κοινωνας ,του πλανητικο χωριο ,το οποο θυμζει λγο απ λα τα πρην χωρι ,που ακογανε βλπανε αλλ δεν καταλαβανανε ,εχανε τον παγανισμ τους ,τα πανρχαια θιμ τους ,τα γλντια. τσι και το πλανητικ χωρι ,δεν υπομνει τη λεπτ ζτηση. Τελικ μεγλες συλλψεις και συνθσεις περννε απαρατρητες και στα αζτητα ,η κοινωνα παρνει ανσα κα ξαναβουτ.
*
Η Ευρπη μαθημνη ,συνηθισμνη στα μεγλα αναστματα σμερα δεν ξρει που να πει. Κλλησε σαν το γιδαρο στη λσπη.
*
Απ’ ταν μθαμε πσο ευτελες υπρξεις εμαστε ,πσο αχρεοι αναρωτιμαι αν χει νημα να το σκεφτμαστε ,πολ περισστερο δε να μιλμε για μορα του κσμου. ! Λοιπν δεν χει καμι μορα .Μστες ,γιοι, φιλσοφοι, λοι οι ερημτες τωρινν και περασμνων εχαν απλυτο δκιο. Μνο απ μακρι μπορες να ζεις το ανθρπινο κοπδι. που δεν καταλαβανουν που θλουν να σε κατασπαρξουν : Δε  σηκνουν την αλθεια. Πες τους αν εναι καννα βολικ παραμθι.
*
Γλλοι: εξυπνκηδες. Γερμανο :μονρεις κι αγλαστοι. γγλοι :Σνμπ και απλησαστοι τζντλεμαν. Απ αυτ τους τα χαρακτηριστικ βγανει κθε επιτυχημνη τους δουλει. Στην τχνη ,στην πολιτικ ,στη σκψη.
Αμερικ: χρμα και μπζνες.
Και να θλεις δεν μπορες να περιμνεις τποτε απ λους αυτος. Γιατ αυτο εναι οι ισχυρο και κυραρχοι. Για πσο; σο η τεχνολογα τους θα απχει σημαντικ απ τα υπλοιπα ντεκα δωδκατα της γης. Πντως  πολ σντομα το θμα θα ζορσει. Η να τεχνολογα θα διαδοθε αστραπιαα. Και ττε κνε καλ με πεντακσια ως να δις εκατομμρια χρστες στην Ασα σε δκα χρνια το πολ. Θα πουλσεις αλλ μετ τι κνεις που θα βαρνει η πλστιγγα υπρ τους.
*
Εκενη τη μρα καθτανε  στο μπαλκνι της και πναμε καφ. Διβαζε τα φλλα ημερολογου που της εχε δσει .γραφα για τη νχτα που προτμησε να πει στο Λυκαβηττ και εκενον τον εχε να την περιμνει στο Στρφη. Πγε να ακοσει Κον ,αυτς  μποροσε  να περιμνει. Ζλεψε αυτν τον τπο που παιρνε μεγαλτερη σημασα απ τον διο  για τη βραδι της., δεν μποροσε να περιμνει καλλτερα ο Κον;  Αυτ τον βορλιζε και πιασε να της γρφει πνω κτω τα εξς:

Κατβασις ρξατο και δερο . Μη σε πλανψει η ψετικη λμψη του.
Να δω αυτ την εξαγγελα σε ανποπτους καιρος ως μια διραση ,να στραφ και να αντλσω μθημα απ τα καθιερωμνα θυμικ αναβλσματα που ξαφνικ ηχον ως προορσεις αυτο που ο δρμος επιβεβαωνε .ραγε δεν υπαγορεουν αυτς ο εξαγγελες την επανοικεωση στο ψος τους; ραγε το απαγορευμνο κα η υπαγρευση δεν εναι η στεν τομ ,το συντμνον που σαν οπ τξου αφνει το βλος προς το στχο; Να γρηγορσω αυτ το εξαφνης. Να επιμενω σ αυτ ενδελεχς ,να το προσεγγσω στις νες μαντεψις ,να το χω για φως μου. Σαν κτι που ρθε και ρχεται μνο του. Εποπτεα, προορατικ στιγμ του διμεσου να εδος μπνευσης ,μαντεας μαντεψι του πραγματικο, τηλεπαθητικς θυμικς διθεσης. Επζευξη. Γρνει απ το ψος του λαιμο του πνω απ την κουπαστ του κσμου προς τα πελγη της ζως σε διασθηση του παντς, επνευση, μπνευση, αστραπ απ τα σχατα. Στα φαλα της εμπειρας φωλιζει το πρασμα προς το α της περας τοι «εν δε περα τλος διαφανεται».
 Μας βοηθει να κατανοσουμε τι δε υπρχει παρελθν που να μην εκβλει σε μελλοντικος σκοπος οτε και μλλον που να μην εναι αναγννηση του παρελθντος .Η διαρκς παρουσα μιας αινιας επικαιρτητας.  Το βθος της εμπειρας αυτ το αιφνδιο στοιχεο της ρος του κσμου εμπειρται και εκφρζει και υμνε. Ελεγεα.
 Η αληθιν νοσταλγα πρπει να εναι πντοτε παραγωγικ , να επιζητε τη δημιουργα ενς καλτερου μλλοντος.
Η ομορφι εμφανζεται στα μτια μας, ταν ο εσωτερικς εαυτς χει φτσει να εναι ομορφι .ταν χει πρει την ευθνη λου του κσμου πνω του αξεχριστα απ τον εαυτ του ,χει οξνει το νου στο  λγο και τη σημασα του υψηλο ,χει απαλλαγε απ το ψυχοκτνο πθος, χει νισει τη βαθτερη εντητα, χει αγγξει τη ρο του αρχγονου χρνου μετχων και ενωμνος πντα με το παν αντικρζει την ψη του τρομερο ,την ψη της τρομερς ομορφις .Εναι σαν να κοιτ πσω απ τη μσκα του Δινυσου την παντοδναμη φση. χει αγωνιστε να νικσει τα εφτ πθη της ζλιας, χει νισει το μθημα απ κθε πθημα ,χει αφομοισει τα εφτ θαματα στη ματι του και ττε μαντεει τι πσω απ το τρομερ εναι η αλθεια προς την οποα τα αδναμα μτια και πνεματα δεν αντχουν να στραφον.

«: κεμενα στο ποτρι[η σελδα των νεκρν]
   Ι .
[πσω ο χρνος δε γυρν]
Σκις απ θλψη
φγγει σαν κερ-ιλαρ φων
 
-ερωτικ μενε μαζ μου, ερωτικ-
 
Δεν στερξε βυσσο ακοντζω
Μταια λπη μταια, εκενη λεπει
                  και με λυπε
 πνθος λυγρ και με λυπε
στχτη εναι μσα στο αμα στχτη στο μτι-νημα δεν μεινε πια
         να ψευτζω εναι
στχτη στο αμα στχτη στο μτι
μου δωσε μαχαρι μου δωσε φωτι
                   ατσλι στη φωτι
η διψευση εναι πργμα αληθιν
με βρος ισοδναμο της γης
κλενει το μυαλ συντρβει. τσι εμαι εγ. Δεν χω γλιτωμ
 
Το λμα του μθου μχονταν.
 
Με πγαινε κατευθεαν για προδοσα..
ταν φωτι απ βυσσο καιγε στον παρδεισο
κιγκλδες στη φυλακ του ρωτα που εναι το κρεβτι
εκε σε ρχνει σαν σε  αγκαθπλεχτη φρχτη
να αγκυλωθες κομμτι να στξει αμα στο χινι
να ρουφξει η ηδον αμα καυτ
να γλψει να κψει δψα να πιει να ρουφξει
 
Υπρχει να υποσυνεδητο που τρμει γιατ δε μας θλει ο ουρανς.
Γεννθηκα με την ψυχ στο στμα 
 
Βαρις σαν λογα σκις.
 
οι φελλο βυθστηκαν στον πτο της σαμπνιας
 εμες επιπλουμε.»

ΔΕΙΝΟ ΔΑΙΜΟΝΙΣΜΕΝΟ θυμσου: Να μου χορεει ,να μου κλενει το μτι, να με καλε. Πιο ψηλ σαν σε παρθυρο το φοβερ να ανοιγοκλενει ηδονικ και να σου δεχνεται και συ να  εσαι κτω απ το παρθυρο ,τι κρμα να μην το φτνεις να περσεις τη γλσσα σου απ την κατακρυφη σχισμ ,να το γλεψεις ηδονικ. Το απλαυσε ,ανοιγκλεινε για να δεις τον ερεθισμ του (ειπθηκε ρητ) ,εχε μια ννοια σπουδς .κατβαινε ,ανβαινε και ανοιγκλεινε ,νοιγαν χελη, η σχισμ του κλαση. Ολοφτεινο ανμεσα σε δυο ημισφαρια θεσπσια ,απ τα οπσθια το βλεπα ,μου δειχντανε ,υπροχοι οι γλουτο: καμρωσ με σου λεγε.
Δνες αβσσου
Γοητεα κι ερεθισμς ονερου, μαγευτικ ερεθισμνο να σε καλε, σε προκαλε. Γοητεα και νειρο. Γοητεα που σε θλγει ,σε μαγνητζει ,σου κλβει το μυαλ. Γοητεα απαρμιλλης ψης χειλιν, τα βλπεις να αναριγον , να κυματζουν ,σρκινο κοχλι λαχταριστ ,λυσσασμνο ερθισμα. Τα νιθεις να κολλνε ανεπασθητα στο μλι τους.
Οπτασα. Μαγντες βλμματος ,επιθυμας καυτ νειρο, σπαρταριστ λαχτρα ,κψιμο, κψιμο, καημς. φρενιασμνη φλγα, φλο σε μανα βορι, λβα και χινι ,πγος που καει το μυαλ. Αμα που φλεβζει δονε. ρεξη πλξη νερων, Τνοντες νταση ,μθη ως τα κντρα τα σκοτειν .Κνητρο και παρλυση τρμουλο γλσσας ,ονειρεμνο με πλνταξες ,της απλειας ,σαγνη κλαση. Κλλησε στα ψυχικ βθη αισθησιασμ ,κολαστριο θαμα, βαθι μνμη ,λατρευτ σκουροκκκινο δος ζεστ κχη, ασθηση Καλυψς ξωτικ γητει γοητεα ,εβνινες νχτες βελοδο μετξι θραμβος υποταγ θηλυκ θαλμια θνατος Δηλητριο λεθρος πανικς τρμος ιερς τρομακτικ ομορφι.

ταν και σαν να σε δολευε και σαν να σου επιτηδευταν επικνδυνο παιχνδι σε χτκιαζε .Σε φρισσε. Σε διλυε. Γλυκς πανικς. Χρτασες  θαμα  με γλυκι αγωνα στο αιφνδιο δεξιμο. ταν μια Βαυβ , σκιχτρο στα νειρ μας της αμχης μας ,της ερωτικς μχης  ακατβλητος συμμαχητς , ηδονς αγνας, αγωνα χωρς να γνεται αγονα.

Απαρμιλλη γοητεα .Σλεμα μυαλο και σπλχνων .Ανασττωση. Το μσα μας εμπυρεο βο σε θερισμνες φλγες. Καμνι που γλεντει τις αισθσεις ,φωτι που καει το σκοτειν δαστοπο στα στθια μας. Τριζοβολει ο δαστοπος φωτις πηγ, φλγα καμνι, πυρετς και λσσα ,σου τινζει το μυαλ. λη του η σκοτεινι σε φρενιζει ,σκοτειν φλγα ,πρινος λεθρος, λβα και μγμα σε πδακες και δνες. φωτεινς και σκοτεινς γγελος. Αποσβλωση. Κρο ρεμα και σε καει στη ρχη. Διαπεραστικς λεθρος φλγας, σρκινη φλγα .Θεσπσιο , λβρο , αναμμνο. Σου κλενει το μτι ,σε σφζει, σε κβει. Θηλυκ λεθρος, που σου μαυρζει το μυαλ. Σε απελπζει. Σου κλβει την ανσα σε παζει παιχνδι σοβαρ, σε νικει, σε στλνει.
νειρο μαγεμνο λατρευτ γλυκι φρκη γλστρημα στην βυσσο ,σβσιμο στον κπο των ηδονν, σε ποθ, σε λατρεω, σε ρουφ, σε υποφρω, υποφρω, λεχομαι  στη χλη του εφηβαου σου!

Παρνω ανσα απ τα χελη σου ,παρνω ανσα στην πλη σου. Πλες καμπλες σου.

νθος πληγς και να γευτ το ερωτικ του αλτι. Να ρξω αλτι μαρο χοντρ στη μσα πληγ να την πλξει κατκεντρα η ηδον ,το διστον. καναν οι πληγς μπαξ, κεντρ και δλεαρ θεσπσιο ».


Κι αυτ ξκοψε απ το ημερολγιο να διαβσει. Εκε που τα διβαζε δεν εχε προλβει να τελεισει την ανγνωση και ακουμπισμνα πως ταν στο τραπζι ,κανε ναν αρα και τα σκωσε σαν γλρους στον ουραν. Μενανε να κοιτνε ,γνανε φαντα πσω απ τις πολυκατοικες .Τους στοχισε.  Αλλ το αφσανε εκε.
Στρφηκε με φος αυστηρ, λες κι εκενος τα εχε φυσξει και του επε επιβλητικ: Αν θες να με γνωρσεις εδ μσα εμαι λη. Και του δειχνε το μαρο της σημειωματριο και ημερολγιο μαζ. Του το πταξε θυμωμνη : Διβασε ,τι θες!
Το πρε. Το κρτησε αρκετ ρα κλειστ, σκεφτταν τι να θλει να πει το φος της .Κπου εχε θιχτε, κι χι απ το περιεχμενο των «φλλων»  σο για το τι της τα πρε ο αρας και δεν εχε προλβει να τα μελετσει πως θα θελε. Κτι ττοιο φησε να εννοηθε κι η συνχεια.
Ξανπε: Αυτο μσα ,μγκα, θα μθεις λη μου τη ζω και ποια εμαι και κει –δεχνοντας να ντοσι- τις δημοσιεσεις μου. τσι θα με μθεις και τα λμε. Αλλ θλει πολ χαμαλκι. Σου βζω χαμαλκι που δε θα το θελα ,αλλ τρα μ πιασαν οι μαρες μου.
Αντθετα απ τι λεγε δεν ταν χαμαλκι. Εχε την ευκαιρα ,σντομα και χωρς κπο να μθει. :ταν οι εξομολογσεις της . ταν μια διαδρομ δκα πνω κτω χρνων ,απ την εφηβεα της μχρι τρα. Συνψιζε ,ψαχνε, γραφε, σβηνε .
ρχιζε με στχους. Οι πρτοι της ρομαντικο αναστεναγμο .Ευαισθησες ,θυμο, μεταπτσεις, καρδολες, τριαντφυλλα, εδωλα, μουσικς προτιμσεις. Πρναγε στην πολιτικ με αναλσεις ,συνθματα ,σκψεις και σντομα με μια ερωτικ απογοτευση ξεκβει. Κπου  εκε  δραπετεει με βαπρι για την Αθνα. Στον Πειραι την περιμνουν και ξαν πσω. Εδε κι  παθε. γινε θμα σ λο το νησ. Σε μισ χρνο τελεινει το Σχολεο και γραμμ πλι στην Αθνα. Γρφτηκε στη δημοσιογραφα ,πολιτικ κατλοιπο. Γργορα ανβηκε απ το δετερο χρνο και πγε βοηθς σε γνωστ δημοσιογρφο ,καθημερινς εφημερδας της Αθνας. Τελεινοντας τη σχολ ρχισε να υπογρφει ρθρα και ρεπορτζ. Σπνιο για την ηλικα της και την εποχ. Πρε ιδιωτικ μαθματα ζωγραφικς κα ρχισε να ζωγραφζει φλες της που της ποζρανε.

B’.
Θα τα καταφρεις, θα τα καταφρεις .ταν η επωδς της κθε που τον πιανε να αποθαρρνεται και τον αππαιρνε με αυτ. Εχε ιδιτυπη θεωρα για τα πργματα και ολοδικ της οπτικ .Ζωγρφιζε ,εχε πρει κποια μαθματα σε ιδιωτικ σχολ για να βελτιωθε στο σχδιο πως διατεινταν αν και δεν σκοτιζταν ιδιατερα για τον ακαδημασμ του , απ τι δειχνε η πρακτικ της μριμνα. Τη ρτησε αν κνει μοντρνα ζωγραφικ κι ευθς χωρς να τον  κοιτξει επε: κουραφξαλα ,δεν υπρχει ττοιο πργμα υπρχει μνο ζωγραφικ, μνο τχνη και τποτε λλο.
ταν συχν απτομη κα μονολεκτικ ,για κποια θματα δε σκωνε συζτηση ,κλεινταν στο ζωγραφικ της κσμο, δολευε με πυρετ. Μετφερε στο μουσαμ λη την ασθηση του κσμου μ να πυρετ χρωματικ που εχε αναζτηση μαζ και αποτλεσμα.
Μια μρα που φτιαχνε να γυμν, μιας φλης της πως λεγε και το ονμαζε Ζμπρα του βορρ σως Σκανδιναβ, γιατ πολ κοκκινομλλα  δειχνε με φντο κτι κολοκθια σε να κατακκκινο κεντητ μαντλι απνω,  επε ξαφνικ: γνωρζεις τον γκον; χι ,δεν τον ξερε. Ξρεις μως τι η Πργα του εξντα οκτ χρωστ πολλ στα γυμν του; Οτε αυτ τη ξερε. Μθε λοιπν τι λος ο ρωτας που ξεχθηκε στην νοιξη της Πργας ταν γκον  Δεν καταλβαινε τποτε. Οτε εκενη του εξηγοσε παραπνω. Κι αμσως συμπλρωσε: Θα τα καταφρεις, θα τα καταφρεις. ακοτε; Δεν υπρχε λλος κανες εκτς απ εκενον  για να ακοσει και συμπλρωσε : Το στρεδι μας θα ανοξει θα βρει την νοιξη της Πργας του .

               Απ το κλεσιμο της Πργας στην  νοιξη της Πργας.
Μια λλη μρα σε κφια και μεγλες εξρσεις ,ρχισε να τον  αποπαρνει και να του μαντεει διφορα τρελ, και εκενος δεν καταλβαινε γρυ που το πγαινε.
Ξρεις τι εσαι ; Του επε.
χι .Της λει.
να βοτσαλκι εσαι στο βθος ενς ποταμο ,αυτ εσαι, και συνχισε, να σαι ευχαριστημνος μγκα μου που δεν εσαι τποτε λλο, να ζουζονι ας πομε γιατ θα σε τρωγαν οι μαρμγκες και αμσως γλασε φωναχτ. Ξρεις τι αλλζεις κθε εφτ χρνια το μεταβολισμ σου, θλω να πως τι λα σου τα κτταρα ανανενονται; Το εφτ εναι ο μαγικς βιολογικς μας αριθμς ,χι αστεα. Που πνε αυτ τα κτταρα μου λες, δε γρφουνε λες τη μνμη του σματος μας. Και δε θες κι ο αρας που αναπνουμε να χει μια μνμη βιοοργανικ και δεν ανταλλσσομε θελ μας βιομζα και φση σε να διαρκς πρε-δσε , κι σε απ φως και σκοτδι κι λα τα αρατα που μας διαπερνον ,κοσμικς ακτινοβολες, μαγνητικ πεδα, απκοσμες ενργειες κι μως εμες οι μαντανο χσκουμε και δεν καταλαβανουμε τποτα σ λο αυτ το χαδες πανηγρι του κσμου. Εν εμαστε δκτες μαζ και πομπο αδικοπα ,ακατπαυστα, ακομητα, αλλ χσκουμε σαν υπνοβτες.
Τον  κεραυνοβλησε με λα αυτ. Συμφων της λει, συμβανουν λα αυτ, τι σχση χω εγ μου λες;
χεις και παραχεις με τις αγωνες σου θαρρες και κρβονται;
Ομολγησε τι δεν γνριζε για ποιο πργμα μιλοσε. Θα δεις ,του επε απλ. 
Του εξγησε τα περ αστρολογικν της ερευνν ,καθς και τι μελτησε τον αστρολογικ του χρτη. Πρα απ κτι γενικ τι τον ερισκε ενδιαφροντα ,κι τι εκενη αν δεν δει τα αστρια δεν κνει σχση, λλο δεν επε, πρεξ τι γενικ ,της «κανε». Τυ εξγησε επσης τι σχεδαζε τους χρτες των σωμτων με τα ενεργειακ  δντρα και κντρα και σκπευε να βρει πς μπορον να συντονζονται. ταν λει μια τχνη ερωτικς αφπνισης. Αφπνισης που θλει τη γεωμετρικ της ακρβεια για να δραστηριοποισει κνους ενργειας στε να περσουμε στο αστρικ μας ομοιτυπο.
Δεν εχε αντρρηση αν και δε τον βρσκανε και τοιμο οι απψεις της. Μλλον, συμπρανε, πως πιο πολ ταν παραμθι ,παρ κποια γνση. Τον οδγησε σ να αντγραφο γυμν. Κοτα εδ του επε, αυτ το εκ πρτης ψεως θερμ γυμν, με το ηβικ τρχωμα σαν χλη, και με μια αυλακι που πινελις των μικρν χειλιν. Αν ξερες τι ο γκον πθανε μαζ με τη γυνακα του πολ νοι κι ο δυ, και μπειροι της ηδονς, μεγλοι ερωτικο της ιστορας  και μεγλοι στο θνατο, θα καταλβαινες τι η γυνακα του ανκε στην Παρθνο, στον αστερισμ της παρθνου. Ο διος ταν Αιγκερως μην αμφιβλεις. Κοτα το γυμν εικονζει τον πραγματικ αστερισμ της Παρθνου ,να κοτα εδ κοτα την κλση στο πδι κοτα τη θση των στηθιν ,τις ργες, τον νεμο των μαλλιν πως πφτουν πσω. Μ αυτ και μνο βγζω το συμπρασμα πως εναι το αστρικ ομοιτυπο της γυνακας του ,ο χρτης των ερωτικν κνων που συντονζεται σε μια ακτινοβολα στο ερωτικ ζευγρι δονητικ. Αναζωογονε και δονε, γνεται πομπς και δκτης των οργωνικν κντρων. Σε συνφεια πντα με ασκσεις ελγχου του σματος και βωση του ερωτικο συντρφου ενεργητικ, αφετικ. Η μιμητικ επιθυμα ντνεται κατ κποιον τρπο τα ομοιτυπα ως δια.
 Λγο και θλεγε  πως μπλεξα ,αν δεν τον προλβαινε και να του πει πως λα τοτα τα παιρνε συμβολικ ,δεν παρασρονταν σε πστεις και φαντασες, ενδεξεις σημεωνε, χρησιμοποιοσε τη γεωμετρα τους για να πλησισει ,χι μοναδικ αλλ πειραματικ τη γνση του εαυτο της και του συντρφου ,μσα μως σε μια διαφωτισμνη σχση, αντλντας απ μεθδους και εμπειρες λλων εποχν. Ερωτικς κολασμς ,κλαφος.
Τη φση για παρδειγμα την βλεπε ,στο αποκαλυπτικ ,πως λεγε φως  Ινων και Ελεατν. Τους επικαλονταν συχν, συχν επικαλονταν μυστικος λων  των θρησκειν και μη. θελε λει να βρει να ενοποιητικ δρμο ,μια σλληψη, να πισει μαζ το δρμο των παραδσεων με το ανπτυγμα της γνσης των ημερν. Να καταλβει , να συλλβει Δση κι Ανατολ σε να. Σαν να πνακα που Ανατολ να εναι κι η Δση μαζ. Με τον διο τρπο που το τος ,η χρονι, επιστρφει στην αρχ της ,σαν μια σπερα ,ττοια που να γνεται ενεργς πως το ελατριο που κινε τους δεχτες του ρολογιο. Ερισκε εδ το μυστικ απ το οποο  οφελαμε να περσουμε για μια θηση του πολιτισμο σε αντερες σφαρες. Το βλεπε κπως πως ο Γκρκο ,μια σνθεση που βζει μαζ τη γινη και την ουρνια σφαρα ,το εδ και το επκεινα ,και να το ζομε απ τρα ,αποφενακζοντας ημαρτημνα λλων εποχν συνυψνοντας σωματοψυχικ τον νθρωπο ελεθερο απ καταναγκασμος ,προλψεις . Να εννοσουμε τι η γυνακα δεν τκτει ανραστη ποτ και να της αναγνωρσουμε  βαρτητα ττοια σαν εκενη  της γης που εμπιστεεται τον εαυτ της στα μαλακ χρια της ατμσφαιρας. Δνοντας πνο στα ργα μας ,σε αλθεια και ομορφι ,και πντα ανοιχτο στο καινοργιο. Το πρασμα του Γκρκο εναι ξεπρασμα :υπρβαση προς τη φιλοσοφα και το πραν του ντος.
 Βγκανε και παξανε στο χορτρι του λσους ,λυγσανε λεπτ κυπαρσσια ,ανεβκανε στα πεκα, σ να ερωτικ κρυφτ νιθοντας τη φση να τους κοιτ με χλια μτια. Αγαπηθκανε σε φιλι ρυθμικ κι αρινα ,κυλιστκανε στο γρασδι ,κνανε θαυμσιο ρωτα κτω απ τ αστρια με στρμα τη γη. Πγανε για πνο.
Στο Σαρωνικ βλτα με παπκι. Ιολιος προς το τλος. Η παραλα βρθει κσμου κθε ηλικας και περιοχς επικρτειας ελληνικς και αθηνιτικης , ακμα δεν εχανε πλακσει οι συμπαθες ξνοι. Ακος διαλκτους απ λα της τα μρη. Καθσανε στο καφενεδκι της παραλας, να πρχειρο κτσμα αυθαρετο και παραγγελανε ρακς. ταν υπροχη ,στα μτια της καθρφτιζε λη τη θλασσα. Τους  κροει  ασθηση υπερπραγματικτητας. Την αισθνεται απεναντ του  να κλενει λο το τοπο , να σκεπζει ποια λλη μορφ ανθρπινη , του χει κλψει κθε λλο ενδιαφρον εκτς απο εκενη και μια φση που μεγαλνει για να τη χωρσει., αισθησιασμς απ κροση και την εμπνεται ,με λα της τα χρματα, σ ναν ουραν κατακθαρο σαν το πρσωπ της ,μια θλασσα που με απλ διαβθμιση σκουρανει στα βαθι , σ λο το φσμα του μπλε της. μμος ψιλ και στεγν. Θλει να κολυμπσουνε , της το αρνεται, δεν επιμνει.
Πνουνε οζο και ανογονται σε ονειροπλημα. Σχεδν μεταξ θλασσας και ουρανο, μια μικρ λουρδα αμμουδις τους  χωρζει, το οζο  βρχει τον ουρανσκο ,γλυκι μθη η παρουσα της , τον οδηγε στον εαυτ του ,χει την εικνα της ,την κρατ, τον κρατ. Η μνη του δψα εναι τα μτια της, η λεπτ της μορφ το πνεμα της το ευθβολο ,η διασθησ της ,ο οραματισμς της.
 Το διο βρδυ ανοιχτκανε με το σκαραβαο σε γνωστη παιθρο αρκετ μακρι σχεδν στο χος ,μακρι ακουγτανε σκυλι .δοθκανε σε ξφρενο αγκλιασμα βαιο .Γρω απλυτη ερημι και μνο ηδονικς κραυγς ,απλαυση μχρις απογνσεως ,σκιζαν το μαρο που τους τλιγε και φευγαν στο πειρο.
Λες και δεν υπρχε γη για να πατσουν, απ το καβοκι αυτ αρχαου λεπιδπτερου ,πιο αρχαες οι κραυγς δισχιζαν το αχανς αρχαων καιρν ,ταν δεν εχαν ακμα γεννηθε οι θεο.
Απλ χρησιμοποιοσε τη γεωμετρα τους για να πλησισει ,χι μοναδικ αλλ πειραματικ τη γνση του εαυτο της και του συντρφου της, μσα μως σε μια διαφωτισμνη σχση, αποφενακισμνη ,αντλντας απ μεθδους και εμπειρες λλων εποχν.
Ακμη μια αναμτρηση με το χος που τους κυκλνει ,ακμη μια δοκιμ να μορφωθε το χος μσα τους, ο χαδης εαυτς πως τον ξυπννε οι ηδονικο σπασμο ,η ανδευση σπλχνων .
Δοκιμ να ακοσουν τη φων της ηδονς ,δοκιμ ν αγγξουν τα ρια των κορμιν ,δοκιμ να σμξουν, δοκιμ να σπσουνε το μνο σμα να βγον απ την επαφ στη γνωριμα  , να νισουνε τα ρια που  δνουν οι καμπλες του ερμενου σματος.
Αππειρα να υποκλψουνε το μυστικ που λγεται  ψυχ, νους, και  κατοικε σε βθη γνωρα. Να πονε το σμα, να πονε την ψυχ του να πονε το νου. Να αναστενξουν. ρωτα γνε εσ η κατοικα τους, ρωτα γνστη μυστικ αποκλυψ τους.
         Κλεισμνοι στο καβοκι του σκαραβαου ,τρας μεταλλικ, του παλαιοζωικο ,στην αινια νχτα ,ησυχα απραντη, μνο τις ανσες ακονε ,και το χδι. Κραυγς σκζουν την αδιαπραστη νχτα, ηδονικ απγνωση.
νχτα του μυαλο , δξου τη μυστρια τλεση δξου την ακατανητη νωση ,τρας με δυο ρχες στο αδιαπραστο σκοτδι στο καβοκι του σκαραβαου.
Απ ποια μυστρια λγεβρα λοιπν βγανουμε; Δωμτια μσα σε λλα μεγαλτερα δωμτια απ το σκοτειν δωμτιο του σματος στο ακμη σκοτειντερο της Πολιτεας ,και το απλυτο δωμτιο του σμπαντος το πιο μυστριο. ραγε αναπνει το δωμτιο του σμπαντος, χει σμπως πρτες και παρθυρα. Λνε τι περιστρφεται και διαστλλεται, εναι μια δνη φοβερ .Ποιος να πει   περισστερα ,που το μυστικ δωμτιο του σματς μας, του «δικο» μας σματος ,μας ανκει, και  γιατ; Δεν ξρουμε να το πομε. Ας το αφσουμε να ταξιδεει στο δικ μας κσμο, το φωτειν και σκοτειν μαζ, μσα στα μυστικ του ,που αν τα μαθαναμε σως δεν θα ταν καλλτερα, σως θα εχαμε προδοθε. σως εγκαταλεπαμε  απ ανα. Αλλ το σμπαν ,ο κσμος αναπνει στη φλογερ μας ανσα σγουρα  ως ρως πρτος θεν μητσατο πντων. Ελτε κρες του ουρανο , ο νθρωπος πτυχε να τρπο να βλπει τη φων του. Επιστρτευσε εικοσιτσσερα γρμματα ,τα κανε στρατ της γραφς και με αυτν τον ολιγριθμο στρατ ,χι που βλπει τη φων του, αλλ τη στλνει στα πρατα του κσμου. Και χτζει κσμο αρατο, με μνη τη φων, και φωτζεται. Ελτε κρες του ουρανο, την Ελεγεα της αρχστε.
 
Γ.’

«Να μας φρει εις μεσον επαφν με τας εις το βθος της υπρξεως αποκεκρυμμνας δημιουργικς δυνμεις δυναττητας».

Μα τι χεις πια, αφο μεγλωσες σε σπτι , στω τους διξατε, τι σε πινει και βγζεις τσο χτι. Πει πρασε ,εξντα χρνια, δυο γενις δεν κουραστκατε μ αυτ την ιστορα. εξλλου με τον πρην κτοχο του σπιτιο απ τι χεις πει ,ο παππος σου ταν πολ φλος, καθς τον περιγρφεις στο  Ελαιοτριβεο. Και λοιπν πολ ωραα εικνα να φορτνει το σιδερψαρο και να τραβει για Τιρνα. Θαυμσιο.
Σλωσε .φρτωσε τις λρες ,πρε το πλο ,σαν το Ρβα του τραγουδιο βζει ασημνια πταλα καρφι μαλαματνια μες στη Βλαχι να πει ,καταλαβανεις Αοστρια ε; Αυτοκρατορα ,εμπριο, χρμα, χρυσς δουλεις ο Ρβας. Ναι ο Ντρης για Τιρνα. σε με χριστιαν μου, στε δκα χρνια ζησες σ αυτ το σπτι. μ κτι θα σου φησε ,τση ενργεια πρην ενοκων πο θα πγαινε ,Σε στοχειωσε. Και ψχνουνε τρα θησαυρος, ανασκφτουνε .καλ να τα παθανουνε.
Και μπκατε εσες στα πργματα πια. Μνοι σας ελευθερωμνοι, μα για δε μου λες και γιατ φγατε.. Κατ ξενιτι μερι. α επα. Ναι ξρω για τρα πηγανετε μπροστ.
τσι να περνει προς τη ζω να αποκτσει να τνο υπαινικτικ να ερωτισμ στην κψη και απτομες κοψις .Να γυρζει απ πολλς μερις η ματι, η οπτικ, να γνεται αληθιν πρασμα. Διαλογικ, σημειωτ, με εναλλαγς. Αυτ θλω λγο πρασινκι εδ ,χρυσ εκε, ιδες παραπρα, βρα και υδροχαρ και νερπαπιες ,σκυλι φρμας, κυνγια. Στον κυνηγτοπο οι φσες στο φτερ και στη γφυρα του Ντλα να κολυμπει γυμν σαν μπουγτσα λαμπρομχου.
Να βγζει που και που το κεφλι η ανγκη της επιβωσης κι η φων της ζως ,να μην πνγονται στο αφηρημνο. και η φων του χορο απ τον δη της ζως-με δικαιματα.

Ρε συ δεν πρπει να ναι τσι, δεν νομζω τι τη νηση τη διαμρφωσε ο νθρωπος. Γιατ ττε θα πρπει της νυχτερδας λη εκενη τη μαεστρα να ακοει το χρο θα πρεπε να  την εξηγσουμε πως; Δεν χει αιτιδη εξγηση οπτε, το διο στο δελφνι και τσα λλα! Η σημασα βγανει απ κοινωνικ σπλχνα και ξρουμε με τι μεταφυσικ πθος. Αλλ η νηση ,η συνειδηττητα εναι να σκαλ πνω απ τα αντερα θηλαστικ, ββαια ο νθρωπος χει μια επκτητη ικαντητα αδιανητη και γνσεις που μεταβιβζει. Κρατ αρχεο και διευρνει τον ορζοντα ακατπαυστα. Αυτ χουν διαπιστωθε απ καιρ κα εναι κοιν κτμα .Σμερα πια αλλο πρπει να στρψουμε το νου μας κι χι τσο σε ατομικ εππεδο, μσα κι ξω κι ανακατωτ ,να συναντηθομε με το τεχνικ πνεμα που εξακοντζεται στα ψη κα να μεθοδεσουμε μια σπουδ κα μθοδο σε ορζοντα κοινωνας. Να οδηγηθομε σε κποιες οικειοποισεις σε σγχρονη προοπτικ. Παρλληλα δε να μην αγνοσουμε το τομο πως πρπει να βαδσει ,τι να κοιτξει. Γιατ μνουμε πσω σ λους τους τομες .Η σγχρονη τεχνικ επιστμη απαιτε λλου εδους αναστροφ. Πρπει να μθουμε σιγ σιγ και με λματα να κατασκευζουμε, να προγραμματζουμε ,να χειριζμαστε γιατ αυτ προχει σαν στρατηγικ να μην μνουμε διαρκς πσω ,να διορθσουμε το βμα. Ακολουθντας το κυραρχο πλνο, να μην χνουμε απ τα μτια μας που πει ο κσμος. Κρατντας και τον πολιτισμ μας σ να ψος με συνθετικ ματι. Σαν μια να σχολ ευελπδων.
Ο εφιλτης του αλκοολικο :τα δεια μπουκλια.
Το παρατρησες κι εσ τι δε βζω αλκολ; Μα δε φτσαμε ακμα εκε εμαι στο επεισδιο Στκι της Κρκης ,εκε στον πολξενο τπο με χεμαρρο μαλλ, αρματα, κιρκσια ποτ , μεταμορφσεις ,απλυτες μεταμορφσεις. Τσο που το φτσιμο διαγρφει κυκλικ τροχι, σκφτηκες ποτ σου; Και η χειροργα δλφιδα  απ τα Λντς. χει σαββατιανς , πλτεια πθη , στοντιο  Γκουλγκ,  πινελις απ μικρς θεες ταξιδετρες., και φιλοσοφικ πολτ που το βυζανουμε σαν αμβροσα δηλ σαν αθανασα.
Μπανουμε σ ναν Παρδεισο αναπταμοι. Απ ακρωτρι σε Ιδαο ντρο περνντας απ Αμρι θεσπσια μτια λευκ καμρι. Στη Σαλονκη στο σπτι του Μοσκφ ,σαν τη γυνακα του Κανδαλη. Μπακαλκης και η ομορφι του στο μπαλκνι. Αναδρομ πθους ,δεν κθονται στα σρματα μορφα μτια χανιτικα και ξνοι ρωτες, καλαθοπλκτες , κοφνια μινωτικα, με ζσανε τα φδια ας εναι κα χρυσ .Μαντεα της νκρας και των νεκρν Νεκρομαντεα. Umana  Umana  στχοι ηχον χτζονται Ελεγεες  μεταξ Μοιρολογιο Μπαλντας .

ΕΛΕΓΕΙΑ Β.’

Μικρ γαζλα τλμησε να πει πρ απ τα κματα
Μικρ γαζλα ατξευτη με τολμηρ πηδματα

Εχε αγπη δυνατ την κρδισε η σιωπ
τραγοδι    μου φγε γοργ σ λα τα πλτη του ντουνι

να μθουνε θλω γι αυτ σα δεν εχε ονειρευτε
Ργισε κσμε ργισε μαρο κακ την ρπαξε

Ργισε κσμε ργισε στην σφαλτο ναυγησε
Λω τραγοδια θλιβερ για σους χουνε καρδι

Τα μτια μου πονσανε μαρο το δκρυ δσανε
σο στον κσμο θα γυρν μνο εκενη θα υμν

Πως στθηκε σ αυτ τη γη σαν των βουνν κρα πηγ
Φγε τραγοδι μου γοργ σχσε λα τα πλαγα

Τραγοδι μου λυπητερ πρε τον πνο για φτερ
Να πας σ λα τα στματα τα λγια που σου μαθα

Δεν χει πια ετοτη η γη εκενης τη γλυκι φων.

*
Τα λγια εναι βλια πφτουνε στα περβλια
Σκιρτ η μνα η  δλια στη μαρη της τη μπλια
*
Λοφα λφων
λοφο φωτις του κκορα τσι στθηκε ο λιος να σορουπο στις καμπλες της μαβις λοφοσειρς, δεν λεγε να βασιλψει, θρηνοσε λαφνα μνα.
*
Πως ν αντξουν τα μτια μου την ομορφι σου μτια μου
ντρες γυνακες τρχουν τρχουνε σε θαυμζουνε
εσαι μια περιπτεια εγ θα πω τα ατια

Η ταφ της νυφολα σαν σε επιθαλμια κλνη.

Συλλογ και  πθημα ταν εναι μακρι κατ μνας, παθματα ομοωσης εκε που καει ο πυρετς. Σαν που κατβηκες στα δικ σου χματα να πρεις φως, να σε φωτσουνε και ψωσες το θρνο της ψυχς σου. Την αρρστια των ψυχν να πεις ταν δρα μσα τους η αλθεια του ρωτα ταν βινεται η απουσα και γνεται οπτασα. ταν ο θυμς βαθανει το λγο, τον ενδιθετο λγο. ταν το οικεο χμα φωνζει στα μτια την ψυχ της.
Ο ειδωλικς χρος το ενδιμεσο της αιωρομενης γης ,ρση του βρους ελαφρτητα ποδιο μοσες ιμερεσσες  σε μερνουν. Το θος  ριζνει στων δικν σου χωμτων την πρξη, απλυτη ειλικρνεια ψιστη σοβαρτητα πθος αλθειας πλτος οραματισμο βθος συγκνησης ρωτας ομορφις ΓΑΛΗΝΑ ΓΙΑΝΝΙΝΑ και ποιτητα υλικο αυστηρ διταξη χρματος τνων. Η συγκρτηση και ο απλυτος λεγχος της εκφραστικς  αργ αρθρωμνος τνοντας, η κατευθυνμενη νταση της ισχυρς συγκνησης σε μια απλυτη γεωμετρα του πθους, αυστηρ οργνωση ,με τη δναμη της βαρτητας των υλικν ενς βουνο στε να γνεται αρινο.

Τι σημανει η φυγ μας προς το Ellis island ; Γιατ μας θλγει ο σιωπηλς μρτυρας και τσες ηδονικς κροσεις; Η να Ελλδα γεννθηκε απ μια Βαβυλωνα τοπικισμο, ποτ δεν υπρξε ενιαα Ελλδα εξαρεση το κρτος των «ΑΓΓΕΛΩΝ».
Βαβυλωνα του παγκσμιου χωριο.
Δεν ξρεις τι αν μια φορ πρεις τον κατφορο θα κνεις διπλ κπο να ξαναβρες τον σιο δρμο, στο δρμο της μιμητικς επιθυμας η απογοτευση εναι μοιραα .Η τριπλ διψευση προορισμς αναπτρεπτος.
Ανεβανουμε προς τον καλτερο ορζοντα και ξαφνικ μας ξαναρχνει μια απροσεξα ,να παραπτημα ,καισσαρων νεμος ,πτση βθιση, ταν ριζικ τη μορα μας την οδηγομε με τα δικ μας χρια; Παραπτημα στο κγκελου τις ακροβασες ,δοκιμς αποτυχας.

Η Αμερικ μετ το εξντα παρνει το πνω χρι και με ανπτυξη των μσων ηγεται πολιτικ πολιτιστικ κλπ Η φιλοσοφικ μας παρτιτορα χθηκε με τον Πλθωνα, αυτν τον λληνα Ντσε του μεσαωνα, ο Γεννδιος, Γεργιος Σχολριος κατ κσμο και Σχολαστικς, οπαδς του Ακιντη , θα κψει τους «Νμους» ,την παρτιτορα του Γνους, κι αυτ η φωτι θα εναι η τελευταα αναλαμπ απ τη σκψη των Ελλνων. Με τον Καρη συμπληρνεται το παζλ. Το λθος της Ευρπης ,αν κνουν λθη οι χαμνοι, ταν που πστεψε και επμεινε να αλλξει τον κσμο με ιδες και φιλολογα. Η Αμερικ απδειξε τι ο κσμος αλλζει με το να ονειρευμαστε κοιτζοντας αστρια, κατασκεασε το χημα που οδηγε εκε κι ας ταν δετερη δεν ργησε να γνει πρτη. Με αυτ κρατομενο νοιξε η ρεξη της και συνεχζει στις κατασκευς.
*
Θλει να σε βγλει απ το δαιμονισμ, αυτ την κφραση απ κποιο παραστρτημα , η ερωτικ μξη πρπει να εναι θεομιξα , να εναι και πνευματικ χαρ, να σε λυτρνει κι χι να σε υποτσσει νας ερωτικς μνος διαρκεας. χι μια πτση. Αληθιν ποηση ,αληθιν παρδοση στην ομορφι μια απσταση απ το κλειστ εγ και ψωση στου εαυτο και του εσ τη συνντηση. Γμνωση απ το εγ ,το σκοτδι, και παρδοση στο φως του κσμου.
Κλας Καλσομ Σουμκ.
Συμππτει κπως αμφβολα το ζωδιακ διγραμμα με τη μορα της  εσωτερικ ζω και ωρμαση. Πρτυπα Τζνις Τζοπλιν :I don’t cry Αττικ δκρυα Η μνα δεν χει δκρυα. Ποια ζωγρφος την εκφρζει; Σοφα Λασκαρδου Κ. Ρτα . Να δω πως θα χωρσουν τα ζωγραφικ σημειματα. Λου Σαλομ Χνα ρεντ μιλυ Ντκινσον Ιουλα Μοναχ Πτμος. Αχμτοβα Αμπρμοβιτς πεφθο θλυ Φλη δημοσιογρφος Κκλος φιλενδων εσωτερισμο χσιμ της και χαμς της, αναζτηση , παρξη.
Τζνα Μπαχουερ χορευτικς μουσικς λεθρος Ισιδρα Ντνκαν και την πνγει το φουλρι της αφο εχε φουλρει τις μηχανς δεχνοντας πως μια ρδα κβει λα τα ρδα της ζως. Συλβ ρα ξι .Στο ψος της Ιφιγνειας.
Αποκατσταση ομαλς απλς φρσης δεχνει τον τρπο που κατασιγζει ο πανικς , η απγνωση ,μαλακ ασθημα δε σε βιζει κανες.
Συγχρονικ χρονικ πρασμα ,ανλυση των συνθηκν της δουλεις, ποια περα αντλθηκε απ της εργασας την προσπλαση. γγιγμα των θεωριν που αναφρθηκαν στην καθημεριν ζω χωρς μεγλο ζρι ,ανλαφρα, πως υπρχουν χι αρνητισμος. Ποηση λογοτεχνα φιλοσοφα τχνη παρδοση. Σκψη ανακλυψη. Αδιρατα να ανεβανουν οι αισθσεις του μσα τμπλου.

Και η δικαωση μιας ζως κρυφς, αρατης, αλλ που εναι η σημασα ,το νημα.
Σχεδν να υπακοει σε μια δομ ,δομ που αναλαμβνει να τα ανατξει λα προς την λξη του μαγντη, ελκυσμς εφελκυσμς σωμτων ,η μεσολβηση της μιμητικς επιθυμας να αναφανε  ο Δδυμος και μια περιφρεια κσμου ζως.
Επειδ ξρανε πσο κακοργος εναι ο νθρωπος ταν υποκινεται απ τα υπγεια και σε κοινωνικ φτιαξι και σε ατομικ μουτσονα, εμαι ορκισμνος να μην π ψμα.
Να ντσω τη ματι της με το βλμμα της Κ’Πνου, τη μελαγχολα της Λρεν ,τα χελη της Γιανντου, τα συμπαθητικ λακκκια της Κ.Ρτα, τα αισθησιακ μτια της Νντιας .να γνει η ψιστη Σεβαστιαν μορφ απ τη διαφωτισμνη δση στην παναρχαα σοφα της ανατολς και τανπαλιν,  καταθελγμνη απ τη συνακραση  Ουμαγκομα  Ελεγεας Μοιρολογιν, ο εξαγνισμς του φρονματος και  ανψωση της καλαισθησας. Kοσμοστορικ σημασα του Πολμου του Κλπου , τα κλπα οι κλποι στον πλεμο και κολπκια σαν εγκλπια για κρυφος κρφους, και του Κοσσυφοπεδου: Η κρυξη  νας ιστορικς περιδου. Η μχη εναι υπθεση εργαστηρου, τεχνικς. Η πληροφορικ εξαγγλλει την Παντοκρατορα της. Το τλος της ιστορας εναι μια εξαγγελα του τλους των αφηγσεων ευρωπακς κοπς Χγκελ! Τρμα. Τρμων Ευρωπακς.

ΦΥΛΛΑ

Εκενες τις μρες με εχε καταβλλει η δουλει και δεν εχα χρνο να τη συναντ. Αυτ με φερε πιο κοντ στον εαυτ μου και ριξα το βρος να τα βρω λγο μαζ του κα να αναλογιστ τι μποροσε να μου συμβανει. Να δοκιμσω κπως και την ετοιμτητα μου ,καθς και ν αντισταθ στην ακθεκτη λξη της ,σως και να κρατηθ σε μια απσταση μη μου γνει συνθεια ακατβλητη..
μως συσχτιζα τα πργματα μ εκενη. Πρβαλε μπροστ μου κρια με δυο εικνες .Με τη Σταχομαζχτρα του Μπρετν ,της οποας συγκντρωνε καρια χαρακτηριστικ φυσιογνωμικ σο και ψυχισμο. Η λλη εικνα ταν η Λπη το Βανγκγκ. ρχισα να αναλογζομαι τη δναμη της εκφραστικς τχνης ,αφο το μυαλ μου για να βρει μια κποια ανπαυση στεκταν να ακουμπσει πνω  σ αυτς τις δυο καλλιτεχνικ εκφρασμνες διαθλσεις λλων εποχν, λλων διαθσεων. Γιατ λοιπν γρναγε σ αυτς ο νους; Τι βρισκε. Την ομοιτητα; Αφο τποτε δεν μποροσε να εναι πιο μοιο απ την δια;
Εναι μως τσι; Μπως με κινοσε κτι βαθτερο για να ανατρχω να συλλβω κτι λλο; Μπως με αιφνιδαζε στις εμφανσεις αυτς κποια λλη πλευρ που κρυβε νημα, μποροσε να την αποσπ απ τη σγχυση τοτη η συμπλησαση και να γνεται : Σταχομαχχτρα της Λπης; φηνα να κυριαρχε αυτ η ασθηση που δεν το κρβω με ενθουσαζε. Συμπλησαζε με κτι καλλιτεχνικ ,διαβαζταν το πρσωπ της μσα απ τις δυο εικνες ,μποροσα να κρατ μσα απ αυτς την ασθηση του προσπου της.
Μια απ αυτς τις νχτες ρθε κι δεσε με τα προηγομενα και να αρκετ μορφο νειρο. μουνα λει στη Νικπολη ,προς τη μερι της παραλας που εξχουν λιγοστ ερεπια και μετεωρζονται ,παλι δξα εκενης της περιοχς. Εκε στο ανοιχτ ,εμαι συντροφι με να αρχιτκτονα και να αγιογρφο και πιο πρα αριστα πρσωπα αχν ιδωμνα, το κοπρσκυλο μας δεχνει τα θεμλια μνο που εκε κατκαμπα ιχνογραφοσανε ουραν.  Ακολοθησα τις κουβντες τους και το δχτυλο που περιγραφε ψηλ προς τον ουραν. Εδα τα ιχνογραφματ τους καθαρ γραμμνα ,το σχμα του τρολου με καθαρς κεραμιδ διατξεις χρματος εκε συνεχες εδ διακεκομμνες , τα ανογματα ,παρθυρα του τρολου, τα σταυροθλια ,ο αγιογρφος εχε σχεδισει ,εχε λευκογραφσει μλλον πως στα αρχαα αγγεα τον παντοκρτορα στο κντρο και αγγλους στα τσσερα αντικριστ τμπανα ,αλλ παρμοια κι αυτς χι με χρμα ,αλλ με κτιστο λη πως λεγε και εννοοσε ψηφδες εφυαλωμνες με διφανο γυαλ για να απορροφει το φως. Γιατ στα ανογματα των παραθρων θα βαζε τρεδρα κρσταλλα ,στε αναλυμνο το φως να πφτει στις εικνες ,τα μυστρια αυτ ψηφιδωτ στο ολλευκο, παιρναν αυτ το φως και το διαχανε σε μια χρωματικ γιορτ. Εν λα τοτα ταν ορατ ,οι θαυματοποιο δπλα μου συνχιζαν να δεχνουν στον ουραν, απ που λες παιρναν τα υλικ τους. Εδ το νειρο ξφυγε και με πγε σε τπο οικεο, στο χαμηλ να, καθεδρικ του χωριο. τανε λει το εκκλησασμα , οι ψλτες ταν και δεν ταν ,φαντος ο ιερας στο ιερ και στις δυο πρτες, δυο γγελοι κραταιο, με δυνατος μους ,σχεδν διπλσιοι στο ανστημα ,απ μας, μλις που τους χραγε η εκκλησα  και τανε λει οι φρουρο ,οι φλακες του ναο. νιωθες την κραται τους δναμη, το πρσωπ τους κπως αρατο σε να κκλο φωτς πιο ψηλ ,αν και  φοβσουν να τους κοιτξεις καταπρσωπο, και  πιο πολ σε απασχολοσαν τα χρια τους που με το αριστερ δεχνανε την πρτα του ναο που ταν και ο δυο ανοιχτς ,ακμα και η χτισμνη στην πραγματικτητα ,που σημανει λλο χρνο. ταν ντυμνοι στα πορφυρ με χιτνες ως τα πδια ποδρεις, δεχνανε τις πλες του Ναο με αυστηρ σοβαρτητα. σως λγανε: σε σους αρσει ,κι ξω φανεται κποιος κνδυνος να επικρμονταν. Αφηγθηκα το νειρο σ εκενη την λλη μρα. Ενθουσιστηκε. Να το κρατσεις ζωνταν ,μου επε, μην το ερμηνεεις ,εναι κτι που ρθε ως δρο .Τι φαντζεσαι νας νας εμαστε. Το σκοτειν δωμτιο του σματος που λεγες, , δεν εναι καθλου σκοτειν. Εναι ολοφτεινος νας. Απ μσα μας βγανουν ο ναο που χτζουμε ,απ ψυχικ λη αλτητα αν θες και με κτιστ λη διαμορφνουμε τους ναος να κατοικσει το θεο. Γιατ θες εναι η κοινωνα ,η κοινωνικ μας σχση και απτερα ο κσμος του ουρανο και της γης, πως δειχνε ο αρχιτκτονας και ο αγιογρφος ,απ κτιστη λη ναι ακριβς, αναλογες Βαζρι κατ Γκρκο.
Και στο να μσα μας κατοικε το θειτατο της ψυχς μας ο νους ,που κποιος θες ναψε στην ψυχ μας σαν φως ,πως θα ξρεις απ το φιλσοφο.
Και δες ,πες πως το χωρι σου δεν εχε καθλου να, τι φαντζεσαι θα ταν λοι εκενοι οι αγριλυκοι που λο τσακωμος εναι και χωρζουν μεταξ τους και την τελευταα αυλακι στα δυο με φωνς και μαλματα και φονικ. Αν ακμα δε συναντινταν που και που στην εκκλησα ,θαρρες και δε θα γριζαν ολοταχς στην γρια μορφ και σως αλληλοτργονταν, αλληλοσπαρσσονταν. Μνο αυτ τους σζει ,τι στο δος του ναο ,με την ιεροπρεπ γλσσα ,λγο να καταλαβανουν μπανουν σε κποιο νημα, κι ακμα δνονται συναισθηματικ ,συνηθζουν τη μορφ του γετονα που ολημερς μισονε και δεν κρνουν. Εναι και το λλο κοιτντας τα μνματα γνονται και λγο φιλσοφοι. Στο να μως εναι σιγανοπαπαδις .Θυμμαι κποτε σ να χωρι πσο τρμαξα απ τις γριες φτσες τους. ταν αυτ που λμε κακ χωρι τα λγα σπτια. Πρτα συνντησα πντε ξι κυνηγος με τα πλα τους και τα σκυλι τους να χαλνε τον κσμο ξημερματα. Μχρι να απομακρυνθον για τα καλ απ την πλατεα εδα κι παθα απ την τρομρα μου.
Λγο αργτερα βαδζοντας σ να μονοπτι συνντησα να γρο με να τερστιο δρεπνι στον μο, αυτ που κβουν χρτα και βτα. Δετερος τρμος, θες λω να ρθε η ρα μου,  να εναι κνας χρος. Τον γνριζα το γρο ,αλλ τι εμπδιζε ο χρος να χει τη μορφ του κι ακμα το λγο τρελοτσικο μτι του γρου ,τσι να του γριζε μ στελνε με τη μα. λο ττοιες φτσες βρσκεις ,ειδικ στα ερημωμνα χωρι κι χω γυρσει με τη δουλει μου αρκετ. Οτε να ποτρι νερ δε δνουνε σε μερικ και μλιστα σου λνε τι θες εδ απ την Αθνα ,ιντε δνε του. Για να καταλβεις την νεοελληνικ φιλοξενα σως.
Βλπεις δε γνωρζουνε για ξνιο Δα ,οπτε τι να φοβηθονε , μνο που τρα τελευταα με τους ξνους ,θα το χτυπνε το κεφλι τους.
Λοιπν, φαντζομαι θα συλλαμβνεις το κοινωνιοποιητικ μγεθος της εκκλησας ,καθς και την παιδαγωγικ και παρηγορητικ σημασα που χει γι αυτος τους φτωχοδιβολους .Ο μνος τους φβος εναι μην τους αφσει ο παπς αλειτοργητους.
-Μα, της παρατρησα, πολλο οτε απξω δεν περννε, και λη τη μρα καντλια στα καφενεα κατεβζουν.
-σε τι λνε και τι κνουνε. Μλις τους ζορζουν λγο τα πργματα ,λο βοθειες εναι σαν την κτα που ταν πνει νερ δεν της πει κτω αν δεν αποταθε στα ουρνια. Αλλ επειδ ξφυγα αρκετ σου επαναλαμβνω να κρατσεις την ασθηση του ονερου γερ, γιατ κπως τσι φωτζεται ο νας της ψυχς μας. 
Σκφτηκα τα λγια της αργτερα. Θυμθηκα τι στην εφηβεα μου εχα σχεδισει να διγημα που με ενδιφερε να φωτσω το ιστορικ του χωριο και να το σταθεροποισω σε κποιους ξονες για οδηγ  γνωριμας  με  καταγωγικς ρζες. ταν να μικρ ιστρημα που επσης το εχε ξυπνσει πλι μια σειρ ονερων πολ αποκαλυπτικν . Στις ρζες του βουνο ,στο κτμα με τις ελις που στην κορφ του υπρχει η βρση της συκις που και στρνα για το πτισμα οπωροφρων και μικρο κπου ,ο οποος μας κρτησε σ εκενα τα χρνια της ανχειας.
Πιο δω απ τον κπο σ να ξφωτο ,μσα στο νειρο ,ξαφνικ κοιτζω και βλπω τσσερις προτομς πνω σε βθρα και τανε λει ο Πνος ο Φτος  ο Ντρης  ο Σπανς. Αναρωτθηκα πως βρθηκαν εκε και πως τσο καιρ δεν το εχα παρατηρσει .πως συνθως τη λση δνει μια αιφνδια σκψη ,που ξετρυπνει απ μια κρη του μυαλο και λει πως νειρο εναι, γι αυτ δεν το εδες. Κα ως νειρο δεκτ το απολαμβνεις και το πρω το σκφτεσαι με λλα μτια.
Με αφορμ το νειρο αυτ εχα φτιξει τη μυθολογα του χωριο. Εχα μλιστα τοποθετσει τις τσσερις μορφς καβαλρηδες στα σταυροθλια :Πνος πυρξανθο , Ντρης σιδερψαρο, Σπανς ωχρ , Φτος καρς.
Ερχταν τρα μως οι κραταιο γγελοι ,και ποιος μπορε να τους φρει αντρρηση, οτε να τους κοιτξω κατ πρσωπο δεν τλμησα, και εναι σαν να μου αποκλεουν το δικαωμα. Και σως χουν δκιο, γιατ στα σταυροθλια θα εμφανιστον οι τσσερις γγελοι εξολοθρευτς της αποκαλψεως, συνπειες ονερου. Πρπει να επανορθσω την ιδα μου για  προτομς μορφν .
*

            Κκκινη την νοιξη
           
Απ της ψυχς σου το φιλ νθισε μσα μου πληγ
λιος απ την ανατολ και φτισε λη τη γη

Πνος εναι στο τραγοδι κκκινο την νοιξη λουλοδι
Του αλτη τα παρπονα βιολ που ηχε παρτονα

Πο να σε βρ ,πο να σε συναντσω
πουλ χαμνο στο νοτι και να σε φρω πσω
λω τραγοδι παραπονεμνο για σνα φς σβησμνο

Εικνες φτιχνει το μυαλ μσα σε σννεφο χρυσ
Μα πς να ξρει το φτωχ δχτυα να δσει στ ανοιχτ
Και να σε βγλει στα ρηχ

Σε δχτυα εσ δεν πινεσαι νχτα εσαι και χνεσαι
Ανθζει μσα μου πληγ φεγγρι εσ μακρι απ τη γ 

*
 Λδια ξδια

Πτε λδια πτε ξδια της ζως αποκαδια
Πς να κνω ιστορα με μισ αυτοκρατορα

Εσ με κηδεμονεεις να δνεις δυ μου παρνεις
Και με παζεις σαν τη γτα με αισθματα φευγτα

Τρες το λδι δυ το ξδι στο δικ μας το ταξδι
Κνω το λογαριασμ χνω,βγζω το σκασμ

Να ξεχσω πνω ξδια που με ζσανε τα φδια
Να ξεχσω να ξεφγω να σ βλεπα να λγο

Του μυαλ μου ο καθρφτης ντανε μνα μου ψετης
Να μου λει παραμθια να μου κρβει την αλθεια

Πο γυρνς και πο πηγανεις και ξανγινα εργνης
Καταδξου μας κι εμς που λο ξδια μας κερνς.
*
Εικνιζε τον τρανδο στη σπηλι στο μαχαρι με αντστοιχη σημασα: χω την εικνα ,χω και το πργμα, πως ο λυρικς αιχμαλωτζει το ερωτικ αντικεμενο με την κφραση του πθους.

Τοξετηκε απ τον ψυχοπομπ.

Το κλμα της μνας δεν εχε δκρυα. ταν νεκρ. Χρα μνα, χρο νησ ,αυτς ο τφος αυτ το σμα. λα μα λα για να καταλξει νας τφος, και πς ο θνατος το κνει αθνατο;
 Δραπτισσα φηβη του νησιο, δραπτισσα σντονα και της ζως. Ερωτικ της ελευθερας, στου κενο την ξοδο. Ξδεψε το λδι της σπταλα, χυσε το καντλι τη φωτι του.
Ποις ελεγεας η φων να πει τον πνο; Μνας βουβς τα λγια δεν ακογονται, τα πνει πικρ ,πον. Επατισσα, σταχοσυλλκτρα στην αναζτηση της μυστικς φσης.
Πικρ βοτνι μσα της η ζω με απελπισα θρεμμνο.
Απλπιδη εξοδοχος ,τη μαρη βρκα βιστηκε να πρει,
Να πιει νερ απ την ορνο, νερ κι απ την ρνα.
Να βγει ευθς στον δη να με τις σκις.
Με πτημα στην βυσσο και στα σκαλι τα κτω
Απ τη μεγλη κατηφρα ο δρμος γργορος για κει, για τους ασφοδελος λειμνες της Κρης.
Αν και τα λγια μας στον  δη δε φτνουν
Του Ορφα η λρα μχρι εκε σως ηχε
Κι ας πει τρα σκοπ για σνα και κουσε:

              Αττικ Δκρυα

Μικρ γαζλα ατξευτη γριζες τη ζω
στα μτια σου καθφτιζες τα τια λης της θλασσας

τιμοσες με την τλμη σου το λατρευτ νησ
ευγνεια εχες, λαμπες με ομορφι μιας νασσας

ιερατικ, ερωτικ, θυες στις μοσες
αρινη, αδστακτη, τον κσμο ετιμοσες

Α! πως πδηξες με λμα τολμηρ τα κματα
πς στο χορ επιδξια εχες βματα

Δε θες ακμα μια φορ να δεις τ’ αστρια
να τα εξηγσεις με λγια σοφ με επιδξια χρια

Τον λιο τχα δε θες να δεις στη δση
  μιας ανατολς το φως του χρυσ βρση

Μικρ γαζλα ατξευτη γριζες τη ζω
μικρ γαζλα φυγες απ πρτα μυστικ
----------------------------------------------------------



                              Παρισιν Μελτμια

     Το Ρζμπαντ ταν απ τα λγα μπαρ που νιθαμε και μας ερχτανε διθεση πιο πλρης να συνοδεσουμε το ποτ με πιο μεστς κουβντες. Μας ανβαζε μας προκαλοσε να ευχριστο συνασθημα οικειτητας και απστασης ταυτχρονα.
     Θαλεγες πως εχε μια πνευματικ αρα η καλλτερα εχε απ λα αλλ σε να
μτρο και μια ισορροπα. σως αυτ οφειλταν στον Υβ το μπρμαν με το ψογο στυλ που δεν του ξφευγε τποτε στα πλασια της δουλεις του. Και τα πλασια της δουλεις του ββαια ταν σχεδν τα πντα στο δικ του μαγαζ.
Εκενη η βραδι εχε δεξει απ την αρχ.
     Μια γνριμη μικρολα και μπερμπντισσα της νχτας μας ζτησε να της
παραγγελουμε το ποτ της, που ββαια δε προβλαμε αντρρηση. λα μως που εναι κδικας των μπαρ ο παραγγλλων να το χρενεται. Το καταλβαμε σε λγο που ζητσαμε λογαριασμ. Εχε χρεσει και το ποτ της μικρς.
Εδε ο Υβ που ξινσαμε και μας ρτησε αν εχαμε κερσει, γιατ εν τω μεταξ
η μικρ εχε φγει.
Επαμε πως χι.
 -Τρε μπιεν αφστε το σε μνα.
Το αφσαμε λοιπν σε κεινον.
     Αυτ ταν το ξεκνημα πως επαμε.
     Εχαμε δει λγο πιο πριν μια ταινα με τον Μπγκαρντ και τη Λορν Μπακλ
ττλο δε θυμμαι, χιλιοπαιγμνη, πασγνωστη ταινα κι επαναλαμβναμε το
μοτβο του γερο-μθυσου της ταινας :
 -Σ' χει τσιμπσει ποτ ψφια μλισσα;
 -Μλις πριν λγο πγε να μας τσιμπσει μια και θα το μαθαναμε το κλπο.
ταν η μρα που μθαμε πως ο Στιβεν Κινγκ στο νο του βιβλο που υποσχθηκε να το εκδσει στο διαδικτυο με τον ρο να χει ικαν αριθμ χρηστν αναγνωστν για να συνεχσει και πως την πρτη μρα εχαν κατεβσει το βιβλο τετρακσιες χιλιδες χρστες.
     Με αφορμ αυτ στρφηκε η κουβντα στη να εποχ που διαγρφεται για το βιβλο κι χι μνο.
 -Ο Κινγκ χτυπ και κνει εποχ, ταρακουν κι αλλζει τα θη της παγκσμιας αγορς. Πρωτοπρος μοντρνος χτυπ στο φαντασιακ του Αμερικανο, καλς τεχντης, τι δεχνει σε μας τους Ευρωπαους του συναισθματος και της φιλολογας;
 -Σωστ χτυπ με το ρυθμ αμερικανικς ζως τις λξεις στο διαδικτυο, ρουφ το ασθημα του Αμερικανο και το αναπλθει. Γνσια αμερικανικ φλβα χτυπ τη καρδι του, χτυπ και τη φλβα του φαντασιακου καθς και της φαντασας...
 -Αναπλθει μεν μσα σ' να μεταλλικ χο σε μιαν ασγαστη κνηση που εναι η ζω της Αμερικς.
 -Δνει μως μια να θηση, πει στα βιβλα του μιαν ανσα παραπρα, μες στο προβλψιμο μιας μλις μελλοντικς ζως που εναι ωσε παροσα.
 -Ωραα, εμες τι δουλει χουμε, ως λληνες θλω να πω, χουμε κποιο μλλον, στω της χρας μας το μλλον  θα μενουμε να μας θαυμζουν οι εθνολγοι σαν υπολεμματα του παρελθντος, γιατ αν κρνουμε απ το ρυθμ που βαδζουμε μλλον...
 -Κοτα, ακμα κι ο ρυθμς της ομιλας μας και πως πνουμε το ποτ απχει
παρασγγας απ αυτν του Αμερικανο. Ο Αμερικανς δε χολοσκ, εναι της μεσης ζως. Εχει υποκαταστσει το δικ μας ψυχολογισμ με τη κνηση, χτυπ φεγει. Στα γργορα. Κι επειδ αυτ το ασθημα το εξγει κυριαρχε. Εμες ακολουθομε καταδρωμνοι μνουμε πολ πολ πσω σε λα, θα μας αγνοσουν οι πντες. Ακμα κι αν μθουμε και γνουμε σαν αυτος πλι πσω θα 'μαστε. Δεν τους σταματει τποτε. Κποτε κοιτζανε τι λει η Ευρπη, σμερα οτε που τους νοιζει αν υπρχει. Ξκοψαν και τραβνε επηρμνοι με διαστημικ επιταχυνση. Θα δεις ο Κινγκ εναι μια επανσταση. Θα υπρξει παγκοσμως στροφ γενναα απ το βιβλο στις ιστοσελδες. Θα
αλλξει ριζικ τα δεδομνα. Κι λοι κι λα θ' ακολουθσουν, επειδ το παν τενει εκε. Πανεπιστμια, Σχολεα, Βιβλιοθκες, Εκδσεις, Συγγραφες, ρευνα. λα απ' την αρχ κι ποιος προλβει, αν προλαβανεται κτι ττοιο.
 -Τι μνει ττε;
 -Τποτε δε μνει. Θα δεις στο διαδικτυο να σπρχνονται λοι σαν τους
σολομος ταν πνε στις πηγς να ζευγαρσουν και να γεννσουν. Αιματοχυσα. Θα κλψουν μνες και μανολες. Κθε πετυχημνος, θα γκρεμζει τον προηγομενο πετυχημνο με επιτχυνση απερου.
     σκασαν δυο γαλλιδολες, διες δολες του Ζεν, λικνιστς και λυγερς δπλα μας. Πισανε κουβντα κι αστεστκαμε. Σε λγο ρθε η Βκυ του Α. ξαφνιστηκε. Δεν συνηθζαμε ν' απλωνμαστε, πρα απ οικειτητες στα μπαρ της γειτονις μας. Η ατμσφαιρα στρωνε ωραα, το Ρζμπαντ μας χραγε, μας πγαινε σμερα.
     Η Ζιζλ ταν μτρια, μτριας ομορφις, εχε μιαν απλτητα και πλοσιες
καμπλες, υποσχμενη θρμη και γλκα. Με πρε ξαν στην αγκαλι της παιζε να μελαγχολικ χορευτικ. νιωσα να με πιζει το στθος της, πιστηκα πνω στη κοιλι της, πρασε τα δυο της μποτια στο να μου πδι, ερεθιζταν στο ημφως, την γοτευε το ερωτικ μεθσι της. Εχε πιει αρκετ. νιωθες τον πυρετ που ανβαινε απ' το σεξ, στο κεφλι της... Την νιωθες ζεστ, σχεδν γγιζαν αυτ που θελε, θελε να παρθε μσα στο χορ. Στροβιλιστκαμε ρα.
     Την νιωθα να σβνει στην αγκαλι. Εχε σπασμος οργασμο ταν ολοφνερο, τους συγκρατοσε, κανε προσπθειες να μην εκτεθε και ταυτχρονα την ερθιζε η ιδα του πλθους να εκτθεται και τη ξεπρναγε. Στο σκοτδι της γωνας που με τρβηξε με φλησε με ορμ, με λσσα, λαχανιασμνη, αφνοντας τα κματα που ανβαιναν να την τρικυμσουν ανελητα. σπασε σ' να τελευταο σπασμ. Ζτησε να πιαστε απ' το φιλ. Παραδθηκε γλυκ στην αγκαλι μου. Χρηκα τους σπασμος της, τη λσσα της. Χθηκα στο φιλ της, εκσπερμτωνα στο κεν, μου εχε ξεκουμπσει το παντελνι κι πινε με βουλιμα το σπρμα. Σχεδν κρυμμνοι. Δεν εδε κανες τη βαια σκην. Χαλρωσε.
     Βγκαμε βιαστικ στη νχτα και στους σκοτεινος δρμους ξανακναμε ρωτα μχρι το πρω. Το χραμα χωριστκαμε. Δεν τη ξανδα.
 -χεις σκεφτε ποτ σου;
 -Σκφτομαι τρα, μετ απ τσες και τσες σπουδς στα μπαρ, να προσπαθομε να εξομολογηθομε στο ποτρι μας τους πνους μας και εκενο αντ να μας καταλαβανει να μας μεταλαβανει, -αυτ η σγχρονη μετληψη μακρι απ τις δογματικς ετικτες- γιατ τι νας σγχρονος θα ταν το μπαρ αν δεν μποροσε να τα παρχει; 'Αλλωστε γιατ να πμε;
     Και συνεχζω τη διζευξη που εναι σζευξη, σημανει δηλαδ τι γειρε στο μπρτσο σου, γυνακα που παραπατ μεθυσμνη απ ποτ και για ηδον. Μσα στη φλυαρα μας, μες στο δειασμα που μας κνει αυτ το ψξιμο των μπαρ, αν λειπε η γυνακα -τις πιο πολλς φορς λεπει, αν και συχναρμενζει εκε κοντ το φουστνι της-, δε θα 'μασταν απλ για γλια. Αν κι ο πτος του ποτηριο σαρκζει προς το φουρτουνιασμνο μας μυαλ. Η συνθεια της παρας.
     Το ποτ ζητς, τη παρα τη γυνακα; λα μαζ. Αλλ συχν και πιο πιστ σε περιμνει το ποτ. Εναι πντα εκε. Καταφγιο και δψα. Αν εναι μως μνο του σε ρχνει στη μαρη σκοτεινι, στο, να λεπει. Φγε. Πγαινε αλλο, που χει ρωμα γυνακας. Πγαινε εκε που η μτια της χειρουργο δελφδας σε τσακζει. Ντσε τη με μεταλλικ δερμτινα κι εφρμοσε χειρουργικ διεσδυση. Στις φοβερς σχισμς των ματιν της λσε το μυστριο του κορμιο της, του ψυχισμο της. Λσε την δσε την. Μορασε της δαγκωνις σ' λο της το κορμ, να ουρλιζει σα μαρη λκαινα.
Δσε τη, πδηξε τη.
Κνε τη να πονσει, να πιει με βαθ λαργγι.
Δσε τη, θρισε τη βαια, παρξυνε τη.
Καν' τη ζητινα. Φερ' τη σ' απγνωση, να σε νισει
Να σε ζητιανψει. 'Ασε τη ττε να σε ψχνει. Θα εναι για πντα μεθυσμνη.
 -Πως μθανε τα πουλι να πετνε;
 -Απ' τα σννεφα. χουν δια φτερ.
Σκφτομαι λοιπν τρα μετ απ τσες και τσες σπουδς στα μπαρ, πως μσα απ' το γυαλ των μπουκαλιν και των ποτηριν, μες απ' το λαμπερ ποτ μεταλαβανουμε κτι βαθτερο.
Δεν μπορε να μας τραβ ο μαγντης του, τσι απελπισμνα αν κπου εκε μσα δε βρσκουμε την ψυχ μας.
Ποιος ξρει πτε και γιατ σε ποια μθη τη ξεχσαμε εκε πρα.
Μερικς φορς τη ξαναπαρνουμε μαζ μας, τις περισστερες φεγουμε χωρς
ψυχ κι σως πιο λγες φεγουμε με μια δετερη ψυχ το διο απελπισμνη με
τη δικ μας.
Ττε φρενιζουμε!
(Θα εναι για πντα η Ζιζλ και θα δεχνει ξι η ρα 00οο στο Πασ. Πυρετ της αριστοκρατας του οινοπνεματος).

-----------------------------------

 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers