-

Dali &

-


-








.

--.


.


 
 

 

Russell Eric Frank:

                  
                                       ρικ Φρανκ Ρσελ

                                        Βιογραφικ

     γγλος συγγραφας ΕΦ που μως σταδιοδρμησε στις ΗΠΑ οτως στε να χαρακτηριστε πιτερο Αμερικανς. δωσε βρος κυρως στο χιομορ και στην ειρωνεα, κατ τη ξεδπλωση πλοκς στις ιστορες του, παρουσιζοντας συνθως του εξωγινους σα μεγαλοπρεπες και τους γινους σα κλουν. Χρησιμοποησε τη διαφορετικτητα κουλτορας που τυχν θα υπρχε σε πιθαν ντα απ λλους πλαντες κι ρριξε το βρος στο χιομορ εκενο που υπρχει στο στρατ και στη γραφειοκρατα. Υπρξεν οπαδς του πασγνωστου αντιδογματιστ Τσαρλς Φορτ. Επσης υπρξεν ειρωνικς, στνοντας τσι τα κεμεν του, στε να καθοδηγσουνε κατλληλα τον αναγνστη εκε που 'θελεν αυτς. Υπρξε δε πρσχαρος και γελαστς καλς νθρωπος. Χρησιμοποησε τα ψευδνυμα: Duncan H. Munro, Maurice A. Hugi και Webster Craig.
     Γεννθηκε στις 6 Γενρη 1905 στο Sandhurst του Surrey, στην Αγγλα, απ στρατιωτικν οικογνεια κι υπηρτησε κατ τον Β' Παγκ. Πολ. στη Βασιλικν Αεροπορα. Πρωτοεμφανζεται το 1936, δημοσιεοντας μερικ διηγματα στο Astounding, περιοδικ ΕΦ. Μετ μια σντομη θητεα σα μηχανικς, στρφηκεν ολοκληρωτικ στη συγγραφ κι γινε φανατικς υποστηρικτς της ΕΦ. Θεωροσε τον Τσαρλς Φορτ (Charles Fort, 1874-1932), σα μντορ του, ναν αμερικαν δημοσιογρφο, συγγραφα και χρονικογρφο -που επωνομαζταν και "Προφτης Του Ανεξγητου"-, που τον επηρασε πρα πολ στο ργο του. Μερικς απ τις καλτερες ιστορες του γραφτκανε στα χρνια μετ τον Β' Παγκ. Πλ. κι εχανε σημαντικ συμβολ στη χιουμοριστικ ΕΦ. Στα μυθιστορματ του τανε σοβαρτερος απ την ειρωνικ διηγηματογραφα του. Το 1955 κρδισε το Hugo Award, με το διγημ του "Allamagoosa", εν το 1985 κρδισε το Προμηθας Βραβεο με το "Great Explosion" και το 2000 βραβετηκε συνολικ για τη προσφορ του στο εδος, τα δυο τελευταα μετ θνατο. Πθανε στις 28 Φλεβρη 1978, σ' ηλικα 73 ετν.
     Θα 'ταν αδικα να περιπσει πια στη λθη, γιατ οι ιστορες του δεν χουνε χσει τη φρεσκδα τους με τη προδο του χρνου. Αντθετα, στκουνε θαυμσια και σμερα με γοητεα, ευρηματικτητα κι εναι επκαιρα. Στη Βρετανα θεωρεται πατρας του "μαρου χιομορ" κι ειδικτερα των Douglas Adams και Terry Pratchetts. Το διγημ του, "στερα Χθηκαν λα" προσφρει να σστημα εμπορικς, οικονομικς συναλλαγς που 'χουν υιοθετσει οι αναρχικο σπουδαστς στη Κολωνα
.

=====================

                                            Συμβωση

     Αναθσανε στο Μαραθν να εξετσει να πλωτ σμα κοντ στον Ργκελ. Πολλο απ μας αποροσανε πως διολο οι Γινοι αστρονμοι μας μπορον να διακρνουνε ττοια πρματα σε τσο μεγλες αποστσεις. Αλλ και το τελευταο ταξδι ταν καλ δουλει. Μας εχανε στελει σε κενο τον μηχανικ κσμο με υδτινο περγυρο που βρσκεται κοντ στον Αρκτοφλακα. Το Μαραθν, τελευταο σχδιο του Φλτνερ, τανε κτι απθανο. Δεν εχε το ταρι του σ' ολκερο τον κσμο. τσι, για να λσουμε το ανιγμα, υποθταμε πως οι αστρονμοι μας εχαν ανακαλψει κποιο εργαλεο εξσου επαναστατικ.
     Στο μεταξ ολοκληρσαμε το εσωτερικ ταξδι σμφωνα με τις οδηγες και πλησιζαμε στο σημεο που γι' λλη μια φορ θα βλπαμε πως οι αστρονμοι ονειρεονται συνθως ταν νομζουν τι ανακαλπτουν ζω σε μακρινος πλαντες. Ο Ργκελ στραφτε στο στερωμα σα μια μακριν εστα ψους τριντα μοιρν περπου απ το εππεδο, που κενη τη στιγμ ταν οριζντιο. Οριζντιο εππεδο εννοομε πντα το οριζντιο εππεδο του πλοου και το διστημα πρπει να συμβαδζει μ' αυτ ετε θλει ετε χι. Αλλ το αρχτυπο αυτο του επιπδου δεν ταν ο μακρινς Ργκελ. ταν να μικρ αδελφκι του λιου λιγκι μικρτερο και χλωμτερο απ τον Γρο-λιο. Υπρχαν δυο ακμα πλαντες λγο πιο μακρι κι λλος νας απ τη πσω πλευρ του λιου: σνολο δηλαδ τσσερις αλλ οι τρεις απ' αυτος φανονταν στεροι σα το μυαλ ενς ατσδα κατοκου της Αφροδτης, εν ο τταρτος, αυτς που βρισκτανε στην εσωτερικ σειρ, δειχνε ενδιαφρον.
     Προσεγγσαμε στην αρχ με τη πλρη. Ο τρπος που κλυδωνιζταν ο κσμος στα πλγια του σκφους μου ανακτευε τα σπλχνα. Σ' να ταξδι με τον περιστρεφμενο Στροβιλανθ χρωστ τα διαστημικ μου πδια και τη συνθεια να ζω ντονα πνω απ εκατομμρια μλια χους, αλλ λογαριζω πως θα μου χρειαστον νας-δυο αινες ακμα για να συνηθσω τις τρελς προσγεισεις κι απογεισεις του σκφους του Φλτνερ. Ο νεαρς Οιλσον γρλιζε μες απ το σκφανδρ του και κατλαβα πως ακολουθοσε την ευλαβικ συνθει του να προσεχεται για την ασφλεια των πολτιμων φιλμ του. Αν βλεπε κανες τη βαθι αγωνα των ματιν του θα πστευε πως τανε παντρεμνος με τα καταραμνα αυτ πρματα. Προσγειωθκαμε, γιοχουου! το πλοο γλστρησε λγο με τη κοιλι.
 -"Εγ δε θα πενθοσα στη θση σου", επα στον Οιλσον, "αυτ τα πρματα δε σου ψνουνε μπιφτκια οτε ταζουνε ποτ με τρτα φρουλα το λιγορικο στμα σου".
 -"χι, ββαια", παραδχτηκε. Προσπαθντας να βγει απ το σκφανδρο με κοταξε σκυθρωπ και γρλισε: "Πς θα σου φαινταν αν φτυνα πνω στις βελνες του καντρν";
 -"Δε θα μ' ρεσε", αποκρθηκα κοφτ.
 -"Βλπεις;" επε κι αμσως τρεξε να δει αν τα πρματ του ταν ακμη σα.
     Κλλησα τη μτη μου στο πιο κοντιν φινιστρνι και μες απ τον εξαιρετικ ισχυρν υαλοπνακα Πρμεξ ριξα μια ματι στο νο κσμο. ταν καταπρσινος. Ποτ δε θα μποροσα να φανταστ πως υπρχει τσο πυκν κι απλυτο πρσινο. Ο λιος, που ξω στο διστημα φαινταν αχνορδινος, εχε τρα πολ χλωμ πρσινο χρμα κι ριχνε πηχτ κιτρινοπρσινο φως πνω στον πλαντη. Το Μαραθν εχε προσγειωθε σ' να μεγλο ξφωτο που 'κοβε στη μση να πυκν δσος, με μια χρσα κταση γεμτη χορτρι, θμνους και πουρνρια. Το δσος τανε μζα απ πελριους κορμος με φυλλματα που κυμανονταν απ το βεραμν ως το σκορο, γυαλιστερ, σχεδν μαρο, πρσινο. Ο Μπρναντ ρθε και στθηκε πσω μου -στο φως, το πρσωπ του εχε χρμα πρσινο χολς με κτρινους λεκδες. μοιαζε σαν αθνατο τρας.
 -"Να 'μαστε πλι", επε. παψε να κοιτ απ το φινιστρνι, μου χαμογλασε σαρδνια κι απτομα λλαξε φος: "ι μην αηδιζεις τσο πολ μαζ μου"!
 -"Εναι το φως", του εξγησα. "Μοιζεις με κτι που επιπλει στην αποχτευση ενς σκφους απ' αυτ που πηγαινορχονται στη Σελνη".
 -"Ευχαριστ".
 -"Υποχρωσ μου".
     Μεναμε εκε κοιτζοντας ξω και περιμνοντας το προσκλητριο στη γενικ συνλευση που γιντανε συνθως πριν απ τη πρτη ξοδο στο νο κσμο. Λογριαζα πως η ρντα μου θα συνεχιζταν και σ' αυτ τη κλρωση κι ο Μπρναντ λαχταροσε επσης να πατσει ξω το πδι του. Αλλ το προσκλητριο δεν ακουγταν. Σε λγο ο Μπρναντ επε:
 -"Ο νακληρος αργε. Τι κνει εκε πσω";
 -"Δεν χω ιδα". Κοταξα λλη μια φορ το βλογιοκομμνο πρσωπ του. ταν απασιο. Αν κρινα απ το φος του, δεν νιωθε οτε εκενος καμια γοητεα απ τα χαρακτηριστικ μου. "Ξρεις πσο επιφυλακτικς εναι ο Μακνλτυ. Φαντζομαι, πως το πθημ μας στη Μεκανστρια τον πεισε να μετρ ως το εκατ προτο δσει διαταγ".
 -"Ναι", συμφνησε ο Μπρναντ. "Πω να δω τι μας μαγειρεει". φυγε απ το διδρομο. Δε μποροσα να πω μαζ του γιατ η θση μου τανε κοντ στο οπλοστσιο. Ποτ δε μποροσες να ξρεις αν θα 'ρθουν να ζητσουν τα πλα κι ταν ρχονταν ταν συνθως πολ βιαστικο. Ο Μπρναντ γκρνιαζε ακμα απαρηγρητος στην λλη γωνι και μλις φυγε απ τη μση ρμησαν στο θλαμο τα μλη της ανιχνευτικς ομδας. ταν ξι λοι κι λοι: ο Μλντερς, νας μηχανικς, ο Τζησον αξιωματικς, ο Σαμ Χγκνετ, νγρος χειροργος, ο νεαρς Οιλσον και δυο 'Αρειοι, ο Κλι Ντρην κι ο Κλι Μοργκ.
 -"Τυχερκια!" σφριξα στον Σαμ πετντας του το πλο των ακτνων και τα λλα μυστρια μαραφτια.
 -"Μλιστα, λοχα". Τ' σπρα δντια του Σαμ αστρψανε στο μαρο του πρσωπο καθς χαμογελοσε ικανοποιημνος. "Ο νακληρος διταξε να μη βγει κανες πεζς ξω αν δεν ανιχνεσουμε πρτα τη περιοχ με την κατο υπ' αριθμν τσσερα".
     Ο Κλι Μοργκ ρπαξε το ακτινοβλο με την μακρουλ, φιδσχημη κεραα του, ανμισε το εργαλεο με ψυχρ αδιαφορα για την προσωπικ ασφλεια του πλησον του και τερτισε:
 -"Δσε μας τρα τα κρνη".
 -"Κρνη;" τον κοταξα και μετ τους Γινους. "Θλετε και σεις, παιδι, διαστημικς στολς";
 -"χι", αποκρθηκε ο Τζησον. "Η ατμσφαιρα ξω εναι 15 λιβρν και τσο πλοσια σε οξυγνο που φεγεις σβουριχτς εν νομζεις τι περπατς με το πσο σου".
 -"Λσπη", επε κοφτ ο Κλι Μοργκ. "Ακριβς σα λσπη. Φρε τα κρνη μας".
Πρε λοιπν τα κρνη. Αυτο οι 'Αρειοι τανε συνηθισμνοι σ' ατμοσφαιρικ πεση τριν λιβρν στον πλαντη τους κι ενοχλονταν αφρητα ταν εχαν ν' αντιμετωπσουν κτι περισστερο. Γι' αυτ κι εχαν αναλβει τον λεγχο της βαλβδας αρος φροντζοντας να διατηρονε χαμηλ εππεδα πεσης. Μποροσαν ν' αντξουν τη πυκντερη ατμσφαιρα για πολ λγο διστημα κι αμσως μετ γνονταν δστροποι και συμπεριφρονταν σα να κουβαλοσαν στη πλτη τους λα τα βσανα του κσμου.
     Εμες οι Γινοι βοηθσαμε τους 'Αρειους να χσουνε το κεφλι τους στις γυλες και να ρυθμσουνε τον αρα για να αισθνονται νετα. Ποτ μου δε μπρεσα να χωνψω αυτ τη διαδικασα. Δεν εναι σωστ να ησυχζουν οι νθρωποι μνον ταν ανασανουνε με γοργς ρουφηξις, σα ψρια.
     Ο Τζαη Σκορ παρουσιστηκε βαρς κι ασκωτος ταν εχα πια στολσει λους τους πελτες σα χριστουγεννιτικα δντρα. Ακομπησε τα εκατν πενντα κιλ του πνω στο σωληνωτ χρισμα που 'βγαλε προειδοποιητικ τρξιμο. Ο Τζαη λλαξε αμσως θση. Το δυνατ πρσωπ του ταν απαθς πως πντα, τα μτια του λμπαν απ εξωγινο φως. Δοκμασα το χρισμα για να δω αν εχε σπσει, λγοντς του:
 -"Το κακ με σνα εναι τι δε ξρεις τη δναμ σου".
 -"Αλθεια;" επε αδιφορα. Μετ στρεψε τη προσοχ του στους λλους: "Ο νακληρος θλει να 'στε πολ προσεκτικο. Δε μπορομε να επιτρψουμε ανλογα ατυχματα, με κενα που συνβησαν στον Χαηνς και την ομδα του. Μη πεττε κτω απ χλια πδια ψος, χετε την αυτματη κμερα σε συνεχ λειτουργα, κραττε τα μτια σας ανοιχτ κι ελτε πσω αμσως μλις βρετε οτιδποτε αξιοπαρατρητο".
 -"Εντξει, Τζαη". Ο Μλντερς σκωσε δυο ζνες ασφαλεας στο δεξ του χρι. "Θα 'μαστε προσεκτικο".
     Βγκαν ξω συρτ. Σε λγο η κατος αποσυνδθηκε απ το σκφος με μια παρωδα του μεγαλοπρεπος βουητο απογεωσης του Μαραθνα. Πρε στροφ μες στο πρσινο φως μεινε μετωρη πνω απ τα τερστια δντρα και μκρυνε σπου γινε τελεα στον ορζοντα. Ο Μπρναντ ξαναγρισε, στθηκε πλι στο φινιστρνι κοιτζοντας το πλοιριο που χανταν.
 -"Ο Μακνλτυ εναι σεμνς σα γρι που πρασε τα νιτα της στο αναμορφωτριο".
 -"χει δκιο", τον χαψα. "Αυτς θα δσει λογαριασμ ταν γυρσουμε". να μισ χαμγελο φτισε το χολωμνο δρμα του καθς συνχιζε: "Πγα βλτα στη θορυβδη πρμνη κι εδα πως να ζευγρι απ τις χαμηλοβλεποσες που δουλεουν εκε πρα, μας τη φραν απ πσω. χουνε βγει ξω και παζουν τη ππια-στο-βρχο".
 -"Τι παζουν λει";
 -"Τη ππια-στο-βρχο", επανλαβε πολ ευχαριστημνος απ τον εαυτ του.
     βαλα μπρος για τη πρμνη εν ο Μπρναντ με ακολουθοσε με πλατ μορφασμ που 'μοιαζε με χαμγελο. ταν φανερ τι δυο απ τους βρωμομηχανικος που καθαρζουν την ουρ πετχτηκαν ξω. Θα 'πρεπε να γλστρησαν απ καννα κεντρικ αγωγ πριν ακμα κρυσει και συσταλθε. Τρα στκονται βουλιαγμνοι ως τα γνατα στη πρασινδα, στηρζοντας ο νας τον λλο και πετντας χαλκια σ' να μικρ βρχο που ταλαντευταν στη σχισμ μιας πλαγις. Νμιζες τι εχανε βγει με το σχολεο για κυριακτικο πικ-νικ.
 -"Το ξρει ο νακληρος";
 -"Και ββαια χι. Νομζεις τι θα διλεγε αυτος τους αξριστους αλτες για να βγονε πρτοι ξω";
     νας απ τους δυο γρισε και μας εδε να κοιτμε απ το φινιστρνι. Χαμογλασε πλατι, φναξε κτι που δε μπορσαμε ν' ακοσουμε, πδηξε εννι πδια πνω απ τη γη και χτπησε το στθος του με το μουντζουρωμνο του χρι. Συμπρανα τι η λξη ταν μειωμνη, το οξυγνο φθονο κι τι αυτς εχε φτιαχτε. Το πρσωπο του Μπρναντ δειχνε τι τον τρωγε o πειρασμς να γλιστρσει απ καννα σωλνα και να μπει κι αυτς στην παρα.
 -"Ο Μακνλτυ θα τους γδρει αυτος τους αρουραους των υπνομων", επα.
 -"Δε μπορ να τους καταδικσω. Στο εσωτερικ λειτουργε ακμα η τεχνητ βαρτητα το σκφος εναι γεμτο καπνος και ταξιδεουμε τσο καιρ. Θα 'τανε σπουδαο να βγαναμε ξω. Κι εγ θα 'θελα να παξω χτζοντας στην μμο".
 -"Δεν υπρχει μμος". Το ζευγρι εκε ξω, εχε βαρεθε τον βρχο. Μζεψαν απθεμα χαλικιν κτω απ τα δντρα και προχωρσανε προς να μεγλο θμνο που φτρωνε πενντα γυρδες μακρι απ τη πλρη του Μαραθνα. σο ξεμκραιναν, τσο πιο εκολο θα 'ταν να τους μυριστε ο νακληρος. μως δε δνανε δεκρα. ξεραν τι ο Μακνλτυ το πολ-πολ να τους κατσδιαζε.
     Ο θμνος εχε δκα-δδεκα πδια ψος και πολ πυκν λαμπερ πρσινο φλλωμα πνω σ' να λεπτ, ευλγιστο κορμ. Ο νας απ τους δυο φιλαρκους φτασε πρτος εκε κοντ κι εκσφενδνισε να χαλκι που χτπησε το κντρο του φυλλματος. Αυτ που 'γινε μετ, τανε τσο γοργ κι αναπντεχο που δυσκολευτκαμε να το παρακολουθσουμε.
     Το χαλκι χθηκε μσα στα φλλα, ο θμνος λγισε λες κι o κορμς του ταν απ ατσλινο σρμα. Τρα μικροσκοπικ πλσματα πσαν απ τα φλλα κι εξαφανστηκανε στο χορτρι. Ο θμνος ξανασηκθηκε πως πριν, ανεπηραστος εκτς απ μερικς σντομες κινσεις των ψηλτερων κλνων του. Αλλ o τπος που εχε ρξει τη πτρα ταν πεσμνος μπρομυτα στο χμα. Ο σντροφς του εχε σταματσει κι χασκε σαν στηλη λατος μπροστ στο απροσδκητο θαμα.
 -"Χμμ", γρλισε ο Μπρναντ, "τι γνεται κει πρα";
     ξω, ο χτυπημνος γρισε ανσκελα, ανασηκθηκε, κθισε κι ρχισε να συνρχεται. Ο λλος τονε πλησασε και τονε βοθησε να σηκωθε. Οι χοι δε φτναν ως εμς κι τσι δε μποροσαμε ν' ακοσουμε τι λγαν πως βλαστημοσανε. Με τη βοθεια του συντρφου του ο χτυπημνος στθηκε στα πδια του. Τρκλιζε συνχεια κι ο λλος τονε στριζε προσπαθντας να τονε φρει κοντ στο σκφος. Πσω τους ο θμνος μενε ακνητος πως πριν -ακμα και τα ψηλ κλαρι του εχαν ησυχσει. Στα μισ του δρμου ο πετροπολεμιστς λγισε, το πρσωπ του σπρισε. Μετ σκοπισε τα χελια του που βγζαν αφρος. Ο λλος κοταξε ανσυχα προς τη μερι του θμνου σα να περμενε να τους ρξουν απ κει. Σκβοντας χαμηλ δεσε το σμα στο γντζο των πυροσβεστν και προσπθησε να περσει μαζ μ' αυτ στο πρτο στεγαν διαμρισμα. Ο Τζαη Σκορ τον φτασε προτο κνει δκα βματα. Δισχισε με μεγλα σγουρα βματα το πρσινο χαλ, πρε το χλωμ σμα απ τα χρια του λλου, το σκωσε ψηλ σα να 'τανε καρυδτσουφλο. Τρξαμε στη πλρη να μθουμε τα καθκαστα. Ο Τζαη πγαινε μπρος, κουβαλντας το φορτο του στο μικρ χειρουργεο που ο Γουλυ Σμκοξ, βοηθς του Σαμ, ρχισε αμσως την εξταση του αρρστου. Ο σντροφς του περμενε απ' ξω μ' αρρωστημνη ψη. Κι αρρστησε πιο πολ ταν ο Κπταιν Μακνλτυ πρασε απ μπρος του και τον σφαξε με μια ματι πριν μπει στο δωμτιο. στερα απ μισ λεπτ ο καπετνιος ξεπρβαλε κκκινος, οργισμνος σαν αστακς και φναξε:
 -"Πγαινε να πεις στον Στηβ να φρει αμσως πσω την κατο. Ο Σαμ εναι απολτως απαρατητος εδ".
     Πετχτηκα στον ασρματο κι δωσα το μνυμα. Τα φρδια του Στηβ διαγρφανε κκλους καθς χειριζτανε τα κουμπι με το μικρφωνο κρεμασμνο στο στθος. στειλε το σμα και περμενε την απντηση.
 -"ρχονται αμσως". Γυρζοντας ρτησε τον αμχανο πακτη του ππια-στον-βρχο: "Τι γινε, βλκα"; Ο λλος ταρχτηκε:
 -"Αυτς ο θμνος τον βαλε στο σημδι κι ριξε καταπνω του χιλιδες βλη. Μικρ και λεπτ σαν αγκθια. Του γμισε το πρσωπο, το λαιμ, τα ροχα. να απ' αυτ του τρπησε το αφτ αλλ τα μτια δεν πειρχτηκαν".
 -"Διβολε!" μογκρισε ο Μπρναντ.
 -"Μερικ ττοια βλη περσανε σφυρζοντας αριστερ μου και πσαν εκοσι πδια μακρτερα. Τ' κουσα να βουζουνε σα μλισσες". Ξεροκταπιε κι λλαξε θση. "Θα πρπει να 'φαγε καμια πενηνταρι σ' λο το σμα. Στθηκα πολ τυχερς". Εκενη την ρα βγκε ο Μακνλτυ. Φαινταν πολ αγριεμνος κι ο λεβντης ξχασε αμσως την τχη του. Ο νακληρος του επε αργ κι αποφασιστικ:
 -"Θα τα πομε αργτερα εμες οι δυο!". Η ματι που του 'ριξε ταν αρκετ για να κψει τα πδια σ' ολκληρο λχο αστροναυτν. Εδαμε την ογκδη σιλουτα του να διασχζει τη γφυρα. Το θμα μζεψε τα βρεμνα του κι βαλε πλρη για το πστο του. Το επμενο λεπτ η κατος κανε στροφ εκατν ογδντα μοιρν μπροστ στα μτια μας και χαμλωσε μ' να λεπτ βοισμα που γινε στο τλος βαρ θρισμα. Το πλρωμ της ξεχθηκε στο Μαραθν εν οι αρμο δσανε με μεταλλικος κρτους τους εκοσι τνους του πλοιαρου στο μητρικ σμα του μεγλου σκφους. Ο Σαμ μεινε στο χειρουργεο μα ρα και βγκε τελικ κουνντας το κεφλι:
 -"Πει. Δε μπορσαμε να κνουμε τποτα γι' αυτν".
 -"Πει να πει... πθανε";
 -"Ναι. Υπρχει να εδος φυτικο δηλητηρου σ' αυτ τα βλη. Εναι πολ ισχυρ. Δε βρκαμε το αντδοτο του. Φανεται πως δημιουργε εσωτερικ αιματματα, να εδος θρμβωσης". Πρασε το κουρασμνο χρι μες απ τα σγουρ πυκν μαλλι του. "Δε μ' αρσει καθλου που θ' αναφρω κτι ττοιο στον νακληρο".
     Τον ακολουθσαμε στην πλρη. Κλλησα το μτι μου στο παραθυρκι του θαλμου ελγχου αρος, για να δω τι κνουν οι 'Αρειοι. Ο Κλι Ντρην παιζε σκκι με τον Κλι Μοργκ και τρεις λλοι παρακολουθοσαν. Ο Σουγκ Φαρν κοιμταν πως συνθως σε μια γωνι. Χρειζεται να 'σαι 'Αρειος για να βαρισαι τη περιπτεια και να ιδρνεις απ αγωνα μπροστ σ' να αργ παιχνδι σαν το σκκι. χουνε πντα ανποδη ασθηση των αξιν. Ο Κλι Ντρην εχε το βατραχσιο μτι του καρφωμνο στον πνακα λγχου εν το λλο βλεπε μ' απθεια το πρσωπ μου μες στα πλασια του παρθυρου. Η περιστροφικ ρασ του μου 'φερε ζλη. Εχα ακοσει πως οι χαμαιλοντες στρφουνε τα μτια τους προς λες τις κατευθνσεις αλλ κανες χαμαιλων δε θα 'κανε κτι ττοιο τσο βαια στε να προκαλε ντονες αντιδρσεις στο δικ μου οπτικ νερο. τρεξα πσω απ τον Μπρνανr και τον Σαμ. Μυριζμουν φασαρα στην λλη κρη του σκφους. Ο νακληρος ξσπασε με δκαια οργ στο κουσμα της αναφορς του Σαμ. Η φων του αντηχοσε δυνατ και επιτιμητικ απ τη μισνοιχτη πρτα.
 -"Μλις προσγειωθκαμε και πθαμε κιλας ατχημα τσο σοβαρ... μεγλη απερισκεψα... κτι παραπνω απ ανητο παιχνδι... απειθαρχα... ασβεια προς τον κανονισμ". Σταμτησε για να πρει αναπνο. "Η ευθνη εναι δικ μου. Τζαη, κλεσε το πλρωμα του σκφους".
     Το γενικ προσκλητριο αντχησε σ' λο το διαστημπλοιο μλις ο Τζαη Σκορ τρβηξε τον ειδικ μοχλ. Μαζευτκαμε μες στην αθουσα, οι υπλοιποι μας ακολουθσανε κι οι 'Αρειοι φτσανε τελευταοι, κοιτζοντς μας σκυθρωπ, ο Μακνλτυ βημτιζε πνω κτω ψλνοντας σκολιαν. Μας επιλξανε σα πλρωμα του Μαραθν γιατ μας θεωροσαν νηφλιους, πειθαρχημνους, προνοητικος χαρακτρες που 'χανε μεγαλσει ξεπερνντας τις παιδικς συνθειες.
 -"Για να μην αναφερθ και στο σκκι", πρσθεσε με ιδιατερα δηλητηριδες φος. Ο Κλι Ντρην κοταξε ολγυρα για να βεβαιωθε αν λοι κουσαν την ανκουστη βλαστμια. Κανες δεν αντδρασε. "Προσξτε", συνχισε ο νακληρος μετ απ σκψη, "δεν εμαι εχθρς της χαρς αλλ πρπει να αντιληφθετε τι υπρχει καιρς και τπος για λα", οι 'Αρειοι ανασυγκροτθηκαν, "και γι' αυτ", επε ο Μακνλτυ, "θλω οπωσδποτε..."
     Το τηλφωνο του σκφους κουδονισε δυνατ και τον κοψε. Εχε τρα τηλφωνα πνω στο γραφεο του και τα κοταξε σα να μη πστευε στ' αφτι του. Οι αστρονατες ψαχναν γρω τους για να δονε ποιος λεπει. Υποτθεται πως λοι τανε μαζεμνοι κε μσα. Ο Μακνλτυ αποφσισε ξαφνικ πως ο μνος τρπος να λυθε το μυστριο ταν να σηκσει το τηλφωνο. 'Αδραξε το ακουστικ και φναξε:
 -"Ναι;" το κουδονισμα συνεχιζταν αποδεχνοντας του τι κανε κακ εκλογ. Χτπησε κτω το ακουστικ που κρατοσε, πιασε το λλο κι επανλαβε κραυγζοντας: "Ναι;" Μπερδεμνοι χοι φτσαν ως τ' αφτι μας εν βλπαμε τα ντονα χαρακτηριστικ του αρχηγο μας να παρνουν τις πιο αλλκοτες εκφρσεις. "Ποις; Τ;" λεγε κατπληκτος. "Ποις σε ξπνησε;" Γορλωσε τα μτια του. "Κποιος που χτπησε τη πρτα;" κλεισε το τηλφωνο με φος υπνοβτη και μετ επε τονα στον Τζαη Σκορ. "ταν ο Σαγκ Φαρν. Παραπονιται τι κποιος τον ενχλησε την ρα της σιστας χτυπντας το περιστρεφμενο πμολο της εξωτερικς πρτας". Ο αρχηγς σωριστηκε σε μια καρκλα αναπνοντας βαρι. Τα αεικνητα μτια του πεσαν πνω στον Στηβ Γκργκορυ: "Για το θε, νθρωπ μου", του φναξε, "μθε να ελγχεις τα βλφαρ σου"!
     Ο Στηβ νοιξε το να μτι, κλεισε το λλο, προσπθησε να πρει φος συντετριμμνο. το αποτλεσμα τανε μορφασμς ηλθιου. Ο Τζαη Σκορ σκυψε πνω απ τον νακληρο και κουβντιασε μαζ του χαμηλφωνα. Ο Μακνλτυ συμφνησε κουρασμνα. Ο Τζαη ορθθηκε και στρφηκε ορς το μρος μας.
 -"Εντξει, παιδι, στις θσεις σας! Οι 'Αρειοι ας κρατσουν τα κρνη τους. Θα εγκαταστσουμε να σστημα λγχου στη κλειδαρι και θα 'χουμε τους νοπλους φρουρος σ' επιφυλακ μσα στη λμβο. Μετ θ' ανοξουμε τη πρτα".
     Σωστ σκψη. Γιατ μποροσες να δεις οποιονδποτε πλησαζε το σκφος στο φως της μρας αλλ παυες να τονε βλπεις μλις πλησαζε πολ κοντ. Τα πλαν του σκφους εμποδζανε τη θα, λλωστε ποιος στεκταν κτω απ τη κλειδαρι ταν προστατευμνος απ τον γκο της καρνας. Κανες δε τλμησε να το αναφρει αλλ ταν λθος του νακληρου που κλεσε γενικ συνλευση χωρς να ορσει φρουρ. Αν οι επισκπτες δεν αποφσιζαν να οπισθοχωρσουνε θα 'μεναν αρατοι κτς αν ανογαμε τη πρτα. Και δε θ' αρχζαμε τη προετοιμασα για το βραδιν φαγητ και τον πνο αν δε βλπαμε πρτα τι συμβανει ξω. χι σαν την λλη φορ που οι λλογες μηχανς ρχισαν ν' αποσυναρμολογον το σκφος χωρς να προυμε εδηση. Κουνσαμε λοιπν τον τεμπλαρο Σαγκ Φαρν να πει να φρει τη γυλα του. Στσαμε το πολυβλο τσι στε η γδοη κννη του να σκοπεει τη κλειστ πρτα. Μλις τελεισαμε ακοστηκαν κτι περεργα χτυπματα ξω, κτι σα μια βροχ απ πτρες πνω στο θυρφυλλο.
     Αργ-αργ η πρτα περιστρφηκε γρω απ τον ξον της και τραβχτηκε στην κρη. Μια λαμπερ ακτνα πρσινου φωτς χθηκε στο εσωτερικ μαζ με πνο αρα που μ' κανε να νισω σαν υγις ιπποπταμος. Την δια στιγμ ο πρτος μηχανικς Ντγκλας κλεισε το τεχνητ σστημα βαρτητας και το βρος λων μας μειθηκε κατ τα δυο τρτα. Παρατηροσαμε το πρσινο φωτισμνο νοιγμα με τση νταση κι αγωνα που ο νους μας εκολα θα δεχτανε την εικνα ενς μεταλλικο κινομενου κιβωτου με φακος που θα στυλνονταν πνω μας. Αλλ δεν ακοστηκε χος κρυμμνης μηχανς, οτε απειλητικ κλαγγ μεταλλικν πλων και βημτων, τποτ' λλο κτς απ το φσημα του αναζωογονητικο ανμου στα μακριν δντρα, το θρισμα του χρτου κτω απ την αρα κι νας απμακρος παλμς κτι σα δονσεις της ατμσφαιρας που δε μποροσα να εντοπσω.
     Βασλευε ττοια σιωπ που κουγα πολ καθαρ τη κανονικ ανσα του Τζησον πσω απ τον μο μου. Ο πολυβολητς λαμποκοποσε στο μεταλλικ του κθισμα, τα μτια του χτενζανε τον ορζοντα, το δχτυλο ταν τοιμο πνω στη σκανδλη και κτω απ τις ειδικς θκες των χεριν του μσα σε στρματα καουτσοκ αναπαονταν τα πρσθετα πυρομαχικ. Ττε ακοστηκε μαλακς χος βημτων στο γρασδι κτω απ τη κλειδαρι.
λοι ξραμε τι ο Μακνλτυ θα 'ριχνε κεραυνος αν κποιος απ μας ξεμτιζε ξω απ το σκφος. Δεν εχα ξεχσει ακμη τη τελευταα φορ που κποιος το αποτλμησε κι γινε αμσως κομμτια. Γι' αυτ μεναμε εκε σα κοπδι πρβατα περιμνοντας. Ττε ακοστηκε να ζωηρ κροτλισμα κτω απ το νοιγμα. νας λεος βρχος στο μγεθος ενς καρπουζιο ρθε καταπνω μας, πρασε λγες ντσες μακρι απ τον Τζησον και σταμτησε θορυβδικα τη πορεα του στον πσω τοχο.
     Εχασα και τον νακληρο και το καλ του, σφιξα τ' πλο στο δεξ μου χρι, προχρησα μπουσουλντας στο διδρομο κι φτασα στο κρσπεδο που βρισκτανε σε ψος εννι ποδιν απ το δαφος, ξεπροβλλοντας το κπληκτο πρσωπ μου. Ο Μλντερς ερχταν απ κοντ. Ο παλμς ακουγταν καθαρτερα τρα αλλ δεν μοιαζε με τποτα συγκεκριμνο.
Απ κτω μου βρσκονταν ξι πλσματα που η ψη τους θμιζε γενικ νθρωπο. Το διο περγραμμα του σματος, τα δια κρα, παρμοια χαρακτηριστικ. Διφεραν απ μας κυρως στο δρμα, που 'τανε τραχ και ρυτιδωμνο, με θαμποπρσινο χρμα και σ' να περεργο ργανο που ξεφτρωνε πνω στο θρακ τους κι μοιαζε με σαρκδες, πρσινο χρυσνθεμο. Τα μτια τους ταν μαρα, λαμπερ και περιστρφονταν γοργ κι αεικνητα σα του πιθκου.
     Παρ' λες τις διαφορς, η ομοιτητα μας τανε τσον εντυπωσιακ που μεινα ακνητος παρατηρντας τους, καθς κι εκενοι με παρατηροσαν. Ττε νας απ αυτος κεληδησε κτι, σα νευρικς Κινζος, ανασκωσε το δεξ του χρι κι κανε ,τι μποροσε για σκορπσει αυτ που χρησιμοποι για κεφλι. σκυψα απτομα κι κουσα το βλμα να σφυρζει πνω απ τα μαλλι μου. Κι ο Μλντερς σκυψε σπρχνοντς με θελ του. Η σφαρα χθηκε κπου μσα απ την εσοδο κουσα κποιον να ξεστομζει μια φοβερ βρισι εν χανα την ισορροπα μου κι πεφτα ξω. Σφγγοντας γερ το ακτινοβλο, βοτηξα ατ μαλακ στρμα χρτου, πρα μερικς τομπες και στθηκα μ' να πδημα στα δο μου πδια. Περμενα απ στιγμ σε στιγμ να καταιγισμ απ μετεωρτες. Αλλ οι ξι δεν τανε πια εκε. Τρχανε πενντα γυρδες πιο πρα προς το δσος, με μεγλα, ελαφρ πηδματα που θα ζλευε κι να πεινασμνο καγκουρ. Θα 'ταν εκολο να χτυπσω να-δυο αλλ ο Μακνλτυ θα με σταρωνε. Οι νμοι της Γης ταν κατηγορηματικο στο ζτημα της μεταχερισης εξωγινων ιθαγενν. Ο Μλντερς προσγειθηκε πσω μου μαζ με τον Τζησον, τον Οιλσον και τον Κλι Γιανγκ. Ο Οιλσον φοροσε τη φωτογραφικ μηχαν τπου «μτι-κουκουβγιας» με χρωματιστ φλτρα πνω απ τον φακ. τανε κατασυγκινημνος:
 -"Τους πρα απ το τταρτο φινιστρνι. Τους φωτογρφισα δυο φορς καθς τρχανε"!
 -"Χμ! Χμ!" κανε ο Μλντερς εξετζοντας τα πριξ. ταν νας μεγαλσωμος, παχσαρκος, φλεγματικς τπος που μοιαζε περισστερο με σκανδιναβ ζυθοποι παρ με ρωα του διαστματος: "Ας τους ακολουθσουμε ως την κρη του δσους".
 -«Ναι, Ναι!» συμφνησε ο Τζησον ενθουσιασμνος. Αλλ δε θα ταν τσο πρθυμος αν ξερε τι τον περμενε. Χοροπηδντας πνω στο πυκν γρασδι ροφηξε βαθι τον πλοσιο σε οξυγνο αρα: "Εναι μοναδικ ευκαιρα για να νμιμο περπατο". Ξεκινσαμε χωρς χρονοτριβ ξροντας τι ο νακληρος δε θ' αργοσε να μας τραβξει πσω με το ζρι. 'Hταv αδνατο να πεσεις αυτ τον νθρωπο τι χρειζεται να διακινδυνεει κανες κι τι τα ατυχματα εναι το τμημα της γνσης αλλ και κανες λλος κτς απ' αυτν δε πγε ποτ τσο μακρι αποφασισμνος να κνει τσο λγα πργματα.
     ταν φτασαν στην αρχ του δσους οι ξι πρσινοι σταμτησαν και μας παρακολουθοσαν. σο γργορα τρχανε στο ξφωτο τσο νετα στκονταν τρα στη σκι των δντρων που για κποιον γνωστο λγο τους ενπνεαν εμπιστοσνη. νας απ' αυτος μας γρισε τη πλτη, σκυψε κι ρχισε να μας παρατηρε μσα απ το νοιγμα των ποδιν του. Το θεωρσαμε παρλογο.
 -"Τι σημανει αυτ;" μογκρισε ο Τζησον. Ο Ολσον γλασε πονηρ κι επε:
 -"Εναι ο χαιρετισμς του 'Αραβα στο φαρ του, θα πρπει να χει κοσμικ νημα".
 -"Θα του τις βρεχα στα πισιν αν τονε πρφταινα τσι", παρατρησε ο Τζησον αγριεοντας. Μετ σκνταψε σε μια λακκοβα κι πεσε μπρομυτα. Οι πρσινοι βγλανε κραυγς χαρς, πετξανε μια βολ απ πτρες που πσαν λες πολ μακρι μας. Αρχσαμε να τρχουμε, προχωρντας με μεγλα πηδματα. Η μειωμνη βαρτητα δεν εξουδετερωνταν απ το πυκν στρμα αρα που πεζε εξσου προς λες τις κατευθνσεις. Το βρος μας εχε ελαττωθε τσο στε ξεπερνοσαμε νετα τον μεγαλτερο Ολυμπιονκη. Πντε απ τους πρσινους εξαφανστηκαν αμσως μσα στο δσος. Ο κτος σκαρφλωσε σα σκουρος στον κορμ του κοντιντερου δντρου. Η συμπεριφορ τους μας δωσε να καταλβουμε πως θεωροσανε τα δντρα ασφαλς καταφγιο ενντια σε κθε επιβουλ. Σταματσαμε ογδντα γιρδες μακρι απ το δντρο που, πως ξραμε, θα μποροσε να κρβει να θανατηφρο απθεμα απ βλη. Δε ξεχνοσαμε Τι δυναττητες εχε ο πρτος θμνος. Προχωροσαμε σ' αρκετ απσταση ο νας απ τον λλο, τοιμοι να το βλουμε στα πδια με τη πρτη παρξενη κνηση. Τποτα δεν συνβηκε. Πλησισαμε περισστερο και πλι τποτα. τσι, σιγ-σιγ φτσαμε κτω απ τα κλαδι του και κοντ στον κορμ. βγαζε μια περεργη μυρωδι, να μγμα κανλας κι αναν. Ο μακρινς παλμς ακουγταν τρα δυναττερα.
     ταν να μεγλο επιβλητικ δντρο. Ο σκουροπρσινος ινδης κορμς του υψωνταν ως τα εικοσιπντε πδια προτο χωριστε σε μακρι, δυνατ κλαρι που καταλγανε σ' να μνο πλατ φλλο. Η διμετρος του κορμο θα πρπει να 'ταν εφτ-οχτ πδια. Κρνοντας απ το εδος του κορμο καταλαβαναμε πως τανε δσκολο να σκαρφαλσει κανες επνω. Ο σκουρς μας μως το 'χε καταφρει με μεγλην νεση κι επιδεξιτητα. Αυτς δε φαιντανε διλου. Προσεχτικ κναμε τον κκλο του δντρου ψχνοντας με τα μτια μσα απ' τα μεγλα κλαρι του, που φιλτρριζαν το πρσινο φως σε διφορα σχματα. Οτε χνος απ το παρξενο πλσμα. Κπου εκε θα 'τανε ββαια αλλ εμες δε μποροσαμε να το δομε. Δεν υπρχε τρπος να περσει απ το δντρο αυτ σε καννα λλο οτε να κατβει. Η οραττητα μας μσα στον εξκοσμο αυτ δρυμ ταν αρκετ καλ, αν υπολογσουμε μλιστα και το παρξενο φως, αλλ σο κι αν εντεναμε την προσοχ μας δε διακρναμε τποτα.
 -"Εναι μαγικ εικνα!" επε ο Τζησον κι απομακρνθηκε απ τον κορμ αναζητντας καλτερην οπτικ γωνι. Βουζοντας υπκωφα, να κλαρ χαμλωσε πνω απ το κεφλι του. Το πλατ φλλο τονε χτπησε στη μση της ραχοκοκαλις κι ο τπος πλημμρισε απ ντονη μυρωδι κανλας κι αναν. Αθρυβα και μαλακ το κλαρ ξανανβηκε παρνοντας μαζ του τον Τζησον. Βρζοντας σα τον τελευταο μηχανικ, πλευε απεγνωσμνα να ξεφγει εν εμες μαζευτκαμε απ κτω του. τανε κολλημνος στο κτω μρος του τερστιου φλλου και καλυπττανε σιγ-σιγ απ να παχρρευστο, κιτρινοπρσινο πολτ που εμπδιζε τις κινσεις του. Το πργμα αυτ πρπει να 'τανε πενντα φορς βαρτερο απ βενζινκολλα. Του φωνξαμε να μενει ακνητος πριν σκεπαστε και το πρσωπ του μ' αυτ τη φοβερ αλοιφ. Τα ροχα του πψανε να φανονται και το δεξ του χρι εχε κολλσει στο σμα. Φαιντανε χλια. τανε σγουρο πως αν του 'κλεινε μτη και στμα θα πθαινε απ ασφυξα.
     Ο Μλντερς κανε προσπθεια ν' ανβει στον κορμ αλλ δε κατφερε τποτα. Ξεμκρυνε λγο για να κοιτξει προς τα πνω και παρατρησε λλο να φλλο σε θση ετοιμτητας. Το ασφαλστερο σημεο τανε κτω απ τον τυχο Τζησον. Εκοσι πδια πνω απ το κεφλι μας η κλλα απλωνταν αργ πνω στο θμα του δντρου κι τανε φανερ πως σε μισ ρα θα τον εχε καλψει ολτελα  και πολ συντομτερα αν σλευε προσπαθντας να λευτερωθε. λη κενη την ρα οι ρυθμικο παλμο αντηχοσαν σα να χρονομετροσανε τις τελευταες στιγμς του καταδικασμνου. Ακογονταν σαν χοι τμπανου μσα απ πολ χοντρος τοχους. Δεχνοντας τον χρυσ κλινδρο του Μαραθν που γυλιζε πεντακσιες γιρδες μακρτερα, στο ξφωτο, ο Οιλσον φναξε:
 -"Πμε πσω να φρουμε σκοινι. Θα τονε κατεβσουμε κτω".
 -"χι", απντησα. "Θα τονε κατεβσουμε πολ γρηγορτερα, μα τον γιο!"
     Αμσως σκπευσα με το ακτινοβλο μου το μσχο του φλλου του Τζησον. Το πλο ριξε μια απ τις ισχυρτερες βολς του. Το φλλο πεσε στη γη και το δντρο παραφρνησε. O Τζησον πεσε στη μαλακι, χλωρ βλστηση με το φλλο κολλημνο ακμα στη πλτη. Προσγειθηκε βγζοντας γρια κραυγ κι ναν οχετ απ βρισις. Ξαπλσαμε λοι κατχαμα προσπαθντας να χωθομε αν ταν δυνατ στο χμα, εν το δντρο λυσσομανοσε σεοντας τα φλλα του, διψντας εκδκηση. να πεισματρικο κλαρ χτυποσε ακμα το χμα σ' απσταση μιας γιρδας απ το κεφλι μου καθς προσπαθοσα να διασσω το πολτιμο αυτ κομμτι μου χνοντς το στη γη. Αηδαζα μ' αυτ τη μυρουδι κανλας κι αναν που πτιζε τον αγρα. Κι δρωνα ταν σκεφτμουν πως θα φοσκωναν τα πλεμνια μου, πως θα γορλωναν τα μτια μου και πως θα ργιζε η καρδι μου, αν τρωγα καμια χοφτα απ' αυτ την απασια ουσα στο πρσωπο. Προτιμοσα να με χτυπσει να καθαρ και γργορο ακτινοβλο.
     Το δντρο σταμτησε την γρια διαμαρτυρα του, μεινε ακνητο σαν κοιμισμνος γγαντας τοιμος να πθει να κρση απ στιγμ σε στιγμ. Σρνοντας τον Τζησον τονε βγλαμε ξω απ την επικνδυνη ζνη. Δε μποροσε να περπατσει γιατ τα παποτσια και τα μπατζκια του παντελονιο του αποτελοσαν να σμα. Το αριστερ του χρι ταν κολλημνο στο πλευρ. τανε πολ ταραγμνος κι βριζε συνχεια χωρς παση γι' αναπνο σκψη. Ποτ δεν εχαμε φανταστε τι διθετε ττοιαν ευγλωττα. Αλλ τονε μεταφραμε στην ασφλεια του ανοιχτο ξφωτου και ττε πια θυμθηκα μερικς λξεις που 'χε παραλεψει.
     Ο Μλντερς δειξε εγκρτεια, δεν βγαλε λξη, κουγε μνο τον Τζησον και μνα. Ο Μλντερς μ' εχε βοηθσει στη μεταφορ και τρα κανες απ τους δυο δε μποροσε ν' αλλξει θση. Εμαστε κολλημνοι στο αρχικ θμα, δεμνοι σαν αδλφια, αλλ χωρς να μιλμε σαν αδλφια. Δε μποροσαμε να κνουμε τποτ' λλο απ το να μεταφρουμε το σμα του Τζησον με τα χρια κολλημνα στα πιο βολα σημεα της ανατομικς του κατασκευς. πρεπε να τον χουμε οριζντια και με το πρσωπο προς τα κτω, σα μεθυσμνο που τονε πηγανουνε σηκωτ για πνο. ταν ακμα στολισμνος με το πρσινο φλλο και συνχιζε ν' απαγγλλει. Η αποστολ μας δε διευκολυντανε διλου απ τον νεαρ τρελο-Οιλσον που βρισκε αστεες τις συμφορς των συντρφων του. Μας ακολουθοσε κραδανοντας τη καταραμνη του φωτογραφικ μηχαν που θα του τη φραγα καπλο με μεγλην ευχαρστηση, αν εχα χρια. τανε πολ ευχαριστημνος που δεν εχε κολλσει κι αυτς.
     Ο Τζαη Σκορ, ο Μπρναντ, ο 'Αρμστρονγκ, ο Πτερσεν κι o Ντρικ ρθανε να μας προπαντσουνε καθς σρναμε κεφα τα βματ μας πνω στη χλη. Κοιταξανε με περιργεια τον Τζησον και τον ακοσανε με βαθ σεβασμ. Τους προειδοποισαμε να μη τον αγγξουν. Εμες οι δυο δε νιθαμε και πολ ζωηρο ταν φτσαμε πια στο Μαραθν. Το βρος του Τζησον ταν μνο τα δυο τρτα του κανονικο, αλλ μετ απ πεντακσιες γιρδες μοιαζε σα το τελευταο κομμτι ενς παχσαρκου μαμοθ. Τον ακουμπσαμε στο γρασδι κτω απ την ανοιχτ πρτα και καθσαμε αναγκαστικ πλι του. Ο ρυθμικς χτπος της καρδις απ το δσος, φτανε ακμα ως τ' αφτι μας. Ο Τζαη μπκε στο σκφος και ξανρθε φρνοντας τον Σαμ και τον Γουλυ για να δουν τι θα καναν με την υπρ-κολλητικ ουσα. Το υλικ αυτ γινταν ολονα σκληρτερο. νιωθα σα να 'χα χσει τα μπρτσα και τα δχτυλ μου σε γντια απ γουταπρκα.
     Ο Σαμ κι ο Γουλυ δοκμασαν το κρο, το χλιαρ και το καφτ νερ χωρς να καταφρουνε τποτα. Ο πρτος μηχανικς Ντγκλας. τους υποχρωσε δανεζοντς τους να μπουκλι απ τα κασιμα του σκφους. Ανφελα μως. Δοκμασαν ειδικ βενζνη που κουβαλοσε ο Στηβ Γκργκορυ για τους αναπτρες του πληρματος. Χναν δικα το καιρ τους. Η βενζνη αυτ θα 'χε διαλσει αμσως τη γμα, δεν κανε μως τποτα σ' αυτ το μυστριο πρμα.
 -"Κολλστε το μγκες!" φναξε ο Οιλσον, γελντας δυνατ. Ο Τζησον κανε σπινθηροβλα μνεα των συγγενν αυτο του ηλθιου. Πλειοδτησα μιλντας για τους προγνους του. O Τζησον γρισε το θμα στους ανπαρκτους απγονους του. O Μλντερς μεινε σταθερς, δεν επε τποτα. "Σας πιασε στα πρσα", συνχισε ο Οιλσον. "Μα τη κλλα!"
     Ττε ο Σαμ ρθεν ξω με το ιδιο. Δε βοθησε σε τποτα αλλ βγαλε τρομερ βρμα. Ο Μλντερς επτρεψε στο πρσωπ του να δεξει κποια δυσφορα. Λγο νιτρικ οξ προκλεσε φουσκλες στην επιφνεια της κολλητικς ουσας αλλ τποτα περισστερο. 'Αλλωστε ταν να πολ επικνδυνο υγρ. Ο Σαμ φυγε μουτρωμνος για να βρει κτι λλο και στο μεταξ πρασε ο Τζαη Σκορ για να δει πως τα πμε. Ο Τζαη σκνταψε ταν φτασε πιο κοντ, πρμα παρξενο γιατ διθετε υπερνθρωπη ασθηση ισορροπας. Τα εκατν πενντα κιλ του σπρξαν απτομα τη πλτη του Οιλσον κι η παιχνιδιρα ατη μλισσα πεσε με τα μοτρα πνω στα πδια του Τζησον. Ο Οιλσον προσπθησε μταια να ξεφγει αλλ μεινε κολλημνος κι χασε αμσως το κφι του. Ο Τζησον του πταξε να σαρκαστικ "χα-χα" και τονε στενοχρησε βαθι. Ο Τζαη πιασε τη φωτογραφικ μηχαν απ κτω, τη κρμασε στο στιβαρ του μο κι επε θλιμμνα:
 -"Κρμα, πολ κρμα. Σπανως σκοντφτω εγ".
 -"Κρμα να γνεις!" ορλιαξε ο Οιλσον. Ο Σαμ ρθε πλι μ' να μεγλο γυλινο μπουκλι και ρντισε με το περιεχμεν του τα κολλημνα μου χρια. Η αηδιαστικ πρσινη αλοιφ εξαερθηκε στη στιγμ και τα χρια μου καθρισαν.
 -"Αμμωνα", παρατρησε ο Σαμ. Δε χρειαζταν να το αναφρει. Θα μποροσα να το μυρσω και μνος. τανε καλ διαλυτικ και σε λγο εμαστε λοι καθαρο. Ττε κυνγησα τον Οιλσον τρεις φορς γρω απ το σκφος. ταν μως πιο γργορος απ μνα. Εμαστε τοιμοι ν' ανβουμε στη πλρη και να διηγηθομε την ιστορα στο νακληρο ταν το δντρο ρχισε πλι να σαλεει. Μποροσες να δεις τα απειλητικ κλαρι του να χτυπον τον αρα και ν' ακοσεις το βαιο θρισμ τους ακμα κι απ' αυτ την απσταση. Παρατηροσαμε το θαμα γεμτοι απορα. Ξαφνικ ο Τζαη Σκορ μλησε με τη στεγν, μεταλλικ φων του.
 -"Πο εναι ο Κλι Γιανγκ";
     Καννας δεν ξερε. Τρα που το σκεφτμουν δε θυμμουν να μας ακολουθε καθς μεταφραμε τον Τζησον. Η τελευταα φορ που τον εδα ταν κτω απ το δντρο ταν παθα κρμπα στο στομχι βλποντας τα στρογγυλ μτια του να ψχνουν τα κλαρι σε δυο αντθετες κατευθνσεις ταυτχρονα. Ο 'Αρμστρονγκ τρεξε στο σκφος και γρισε αναφροντας τι ο Κλι Γιανγκ δε βρισκταν πουθεν. Με μτια γουρλωμνα πιο πολ κι απ μτια 'Αρειου, ο Οιλσον επε τι δε θυμταν τον Κλι Γιανγκ να βγανει απ το δσος. Ττε πραμε τ' ακτινοβλα και ξεκινσαμε τρχοντας για το δντρο. Στο μεταξ το τερστιο φυτ συνχισε να στροβιλζεται σα τρελ, δεμνο μως στη γη με τις ρζες του. ταν φτσαμε κοντ στο φυτ-τρας, κναμε κκλο ξω ακριβς απ την εμβλεια των δλιων κλνων του και κοιτξαμε προσεχτικ να βρομε τον 'Αρειο κολλημνο σε καννα φλλο. Δεν τανε κολλημνος πουθεν. Τονε βρκαμε σκαρφαλωμνο πνω στον κορμ, σε ψος σαρντα ποδν. Πντε απ τα ισχυρ κρα του τανε γαντζωμνα στο δντρο εν τ' λλα πντε σφγγανε τον πρσινο ιθαγεν που 'χαμε χσει. Ο αιχμλωτς του αγωνιζταν γρια κι απελπισμνα βγζοντας ακατληπτες γοερς κραυγς.
     Ο Κλι Γιανγκ κατβαινε προσεχτικ. Η ψη κι οι κινσεις του τον καναν να μοιζει μ' απθανη διασταρωση καθηγητ πανεπιστημου κι εκπαιδευμνου πολποδα. Ο ιθαγενς χτυποσε κατατρομαγμνος το διαφανς, στρεο κρνος του Κλι. Ο Κλι αγνησε την εχθρικ συμπεριφορ, φτασε στο κλαρ που εχε αρπξει τον Τζησον και σταμτησε. Κρατντας γερ τον διαμαρτυρμενο πρσινο γλστρησε πνω στο κλαρ σπου φτασε στην κολοβ κρη του. Την ρα εκενη ο Κλι κι ο ιθαγενς λικνζονταν απ τα σαλματα του δντρου πνω-κτω σε απσταση εικοσιπντε ποδν.
Χρονομετρντας τα διαστματα, ο Κλι πδηξε απ το χαμηλτερο σημεο στη γη και βρθηκε σ' ασφαλς σημεο πριν προλβει να τον αρπξει κανν λλο οργισμνο κλαρ. Μια τραγουδιστ κραυγ ακουγταν απ το δσος και κτι που 'μοιαζε με πρασινογλαζη καρδα σκασε μπροστ στα πδια του Ντραηκ. Το πργμα αυτ τανε λεπτ κι εθραυστο σα κλυφος αβγο, εχε λευκν εσωτερικν επιφνεια και δε περιεχε απολτως τποτε. Ο Κλι Γιανγκ δεν δωσε σημασα στις κραυγς οτε στο βλμα και προχωροσε σταθερ προς το Μαραθν μαζ με το φορτο του.
     Ο Ντραηκ καθυστρησε λγο για να εξετσει την περεργη καρδα κι σπασε το τσφλι με την κρη της μπτας του. Αυτ που κρδισε ταν να τσμπημα απ κτι αρατο που πρασε πνω απ τα μτια και τα μγουλ του και χθηκε. Αμσως φταρνστηκε. Αλλ τσο δυνατ που πεσε κτω. Ευτυχς που σκεφτκαμε να τονε σηκσουμε και να τονε κουβαλσουμε πσω απ τον Κλι χωρς να νοιαστομε κενη την ρα γι' αυτ που τον εχε χτυπσει. Εκενος ξερνοσε σ' λο το δρμο και συνλθε μνο ταν φτσαμε κτω απ την κοιλι του σκφους.
 -"Πανθεμ τονε για καπν!", ξσπασε. "Τι βρμα ταν αυτ! Ακμα κι η βρωμοσα μπροστ της μυρζει τριαντφυλλο". Σκοπισε τα χελια του. "Το στομχι μου γινε νω-κτω". Γυρσαμε στον Κλι που 'χε στελει τον αιχμλωτο του στο μαγειρεο για το γεμα ειρνης. Ο Κλι βγαλε το κρνος του κι επε:
 -"Δεν τανε δσκολο για μνα να σκαρφαλσω στο δντρο. 'κανε μεγλο σαματ ββαια καθς ανβαινα αλλ δε μποροσε με καννα τρπο να φτσει τον κορμ του". Ροφηξε τη μτη, τριψε το πλατ πρσωπ του απ τον Κκκινο Πλαντη με το ευλγιστο κρο μιας απ τις μεγλες λαβδες του. "Δε καταλαβανω πως εσες τα δποδα καταπνετε αυτ τη σοπα που θεωρετε αρα".
 -"Πο τονε βρκες τον πρασινλη, Κλι;" ρτησε ο Μπρναντ.
 -"τανε κολλημνος στον κορμ σε ψος πνω απ σαρντα πδια. Το μπροστιν του μρος εφρμοζε τλεια σ' να βαθολωμα του κορμο με διο σχμα κι η πλτη του εναρμονιζταν τσο τλεια με την υφ του δντρου που δε θα τον βλεπα αν δεν κανε απτομη κνηση μλις τονε πλησασα". Σκωσε το κρνος του. "ταν εξαιρετικς ποιτητας καμουφλζ". Κοταξε το κρνος με μισ μτι, στλωσε το λλο στον Μπρναντ που 'δειχνε μεγλο ενδιαφρον κι κανε να μορφασμ αηδας. "Τι θα γινταν αν μεινατε λγο τη πεση τσι στε να ζουν ειρηνικ κι αντερες μορφς ζως";
 -"Κτι θα κνουμε και για σνα", υποσχθηκε ο Μπρναντ. "Και μη κνεις τσο πολ τον ξυπνο γιατ εσαι σα λαστιχνια αρχνη".
 -"Μπα!" επε ο Κλι, με μεγλη αξιοπρπεια, "ποις επινησε το σκκι; Και ποιος δε μπορε οτε καν ππια-στο-βρχο να παξει χωρς ν' αρπξει κατσδα"; Με την υβριστικ αυτ υπενθμιση της αδεξιτητας των Γινων στο σκκι, χθηκε στο θλο απ συνθετικ γυαλ. Εγ τρομπρισα την ειδικ αντλα οξυγνου. "Ευχαριστ!" μου φναξε μσα απ το διφραγμα. Και τρξαμε να μη χσουμε το θαμα με τον πρασινλλη.
     Ο Κπταιν Μακνλτυ ανκρινε αυτοπροσπως τον ιθαγεν. Ο νακληρος κθισε μεγαλοπρεπς πσω απ το μεταλλικ γραφεο, ατνισε τον αιχμλωτο μ' να φος ανμικτου στμφου κι ευγνειας. Ο ιθαγενς στεκτανε μπροστ του και τα μαρα μτια του ψχναν ολγυρα, τρομαγμνα. Απ κοντ βλεπες τι φοροσε φασμα γρω απ τη μση σε χρμα διο με το δρμα του. Η πλτη του ταν λγο πιο σκορα, με δρμα πιο τραχ, γεμτο νες και ρζους εδ κι εκε -τλεια απομμηση της επιφνειας του κορμο που εχε καταφγει. Ακμα και το ροχο του ταν σκουρτερο πσω παρ μπρος. Τα πδια του ταν πλατι και γυμν. Τα δχτυλα εχανε διπλς αρθρσεις και μκος σο τα δχτυλα της παλμης. Εκτς απ το ροχο γρω απ τη μση τανε γυμνς και δε κρατοσεν πλα. Το αλλκοτο χρυσνθεμο που φτρωνε στο στθος του τραβοσε τη προσοχ λων μας.
 -"Του προσφρατε φαγητ;" ρτησε ο νακληρος με πολ ενδιαφρον.
 -"Ναι, ββαια", επε ο Τζαη, "αρνθηκεν μως. Απ' ,τι καταλαβανω θλει να γυρσει στο δντρο του".
 -"Χμμ!", γρλισε ο Μακνλτυ. "Εν καιρ, εν καιρ". Πρε φος καλβολου θεου και ρτησε τον ιθαγεν: "Πς σε λνε;" Ο πρσινος κατλαβε τον ερωτηματικ τνο, σκωσε τα χρια ψηλ και ξσπασε σ' ακατανητην ιερεμιαδα. Συνχισε τσι αρκετ ρα συνοδεοντας το παραλρημα του με εμφαντικς χειρονομες. Η ομιλα του τανρ γεμτη υγρ σμφωνα και κοφτ, σα κινζικο τραγοδι. "Κατλαβα", επε ο Μακνλτυ ταν κπασε η θελλα. κλεισε το μτι στον Τζαη Σκορ. "Νομζεις πως ο τπος εναι τηλεπαθητικς πως ταν εκενοι οι αστακοειδες";
 -"Αμφιβλλω. Τονε τοποθετ στο εππεδο ενς πυγμαου του Κογκ  ακμα χαμηλτερα. Δεν χει οτε καν κοντρι και μη μιλσουμε για τξο, βλη για φλογρα".
 -"τσι μου φανεται κι εμνα". Διατηρντας το μειλχιο πατρικ του φος ο Μακνλτυ συνχισε: "Λοιπν, Τζαη. Βλπω πως δεν υπρχει κοιν βση για να συνεννοηθομε κατ' αρχν. Και γι' αυτ πρπει να δημιουργσουμε μια. Θα βρομε να με ταλντο στις γλσσες, θα τονε βλουμε να μθει τις στοιχειδεις βσεις της διαλκτου αυτο του τπου και θα τονε διδξει τη δικ μας".
 -"χω το πλεονκτημα της μηχανικς μνμης. Επιτρψτε μου λοιπν να δοκιμσω", πρτεινε ο Τζαη. Πλησασε τον πρσινο ιθαγεν κινντας το μεγλο αλλ με σωστς αναλογες σμα του πνω στα μαλακ καουτσουκνια πλματα. Ο ιθαγενς αισθνθηκε σχημα απ το μπι, το φος απ τα ζωηρ, λαμπερ μτια του. Πισωπτησε και κλλησε στον τοχο εν τα μτια του παζανε σα τρελ. Ο Τζαη σταμτησε ταν τον εδε τρομαγμνο, χτπησε το κεφλι του με τη χεροκλα που θα μποροσε να κψει το δικ μου σα μαργαρτα. Επε: "Κεφλι". Το 'κανε καμια δεκαρι φορς επαναλαμβνοντας, "κεφλι, κεφλι". Ο Πρσινος δεν τανε και τσο βλκας. Το 'πιασε αμσως κι απντησε κνοντας το διο:
 -"Μαχ".
     Αγγζοντας το κεφλι του πλι ο Τζαη επε ερωτηματικ:
 -"Μαχ";
 -"Μπα!" τσριξε ο λλος, αρχζοντας να ξαναπαρνει θρρος.
 -"Πολ εκολο", ενθουσιστηκε ο Μακνλτυ. "Μαχ - κεφλι, Μπα - ναι".
 -"χι, ακριβς", διαφνησε ο Τζαη. "Δε ξρουμε πως αντιλφθηκε τη πρξη μου. Το Μχ μπορε να σημανει, κεφλι, πρσωπο, νθρωπος, μαλλι, θες, νους, σκψη, ξνος ακμα και το μαρο χρμα. Αν σκεφτετε τα μαλλι του και τα δικ μου, ττε Μαχ σημανει μαρο και Μπα πρσινο".
 -"Δε πγε κει ο νους μου", επεν αμχανα ο νακληρος.
 -"Πρπει να συνεχσουμε αυτ το θατρο σπου να βρομε αρκετς λξεις για να σχηματζουμε στοιχειδεις φρσεις. Ττε μπορομε να βρομε τα νοματα απ τα συμφραζμενα. Δστε μου μερικς μρες".
 -"Κνε ,τι μπορες, Τζαη. Δε σου ζητσαμε να μθεις τορκικα σε πντε λεπτ. Δε θα 'τανε λογικ".
     Ο Τζαη πρε μαζ του τον αιχμλωτο στο σαλνι και επιστρτευσε τον Μνσχαλ και τον Πτερσεν. Σκφτηκε πως τρεις μαζ θα μαθανανε περισστερα απ να. Ο Μνσχαλ κι o Πτερσεν ταν σσοι στις γλσσες, μιλοσαν Εσπερντο, Τντο, τη γλσσα της Αφροδτης καθς και τις διαλκτους του 'Ανω και του Κτω 'Αρη. ταν οι μοναδικο νθρωποι στο σκφος που μποροσαν να πατσουν να πρωττυπο βρισδι στους μανιακος σκακιστς. Βρκα τον Σαμ στο οπλοστσιο τοιμο να επιστρψει το υλικ που εχαν πρει μαζ τους φεγοντας.
 -"Τι εδατε απ την κατο, Σαμ";
 -"Τποτα σπουδαο. Δε πγαμε και πολ μακρι. Οτε καν μακρτερα απ εκατν εκοσι μλια. Βλπαμε να δσος, να απραντο δσος με ξφωτα εδ κι εκε. Μερικ ξφωτα εχαν μγεθος μικρν χωριν. Το μεγαλτερο απ' αυτ αρχζει μετ απ μια μακρστενη λμνη. Εδαμε ποτμια και χεμαρρους".
 -"Τποτα σημδια ζως";
 -"Καννα". δειξε προς την κατεθυνση του σαλονιο που o Τζαη κι οι λλοι διαβουλεονταν με τον ιθαγεν. "Φανεται τι στο δσος υπρχει ζω αντερης μορφς αλλ δε διακρνεται απ ψηλ. Ο Οιλσον εμφανζει το φιλμ, αμφιβλλω μως αν ο φακς του πιασε τποτα που δεν εδαμε".
 -"Καλ", επα. "Εκατν εκοσι μλια προς μια κατεθυνση δεν εναι αρκετ για να εκτιμσεις να κσμο. Δεν απελπζομαι ποτ απ ττε που μου πολησαν να κουτ ριγ μπογι". Χαμογλασε:
 -"Και δε σου βγκε";
 -"βαψα τον τοχο απ την ανποδη", του απντησα. Στη μση αυτς της ενδιαφρουσας συζτησης λαμψε στο νου μου μια φαειν ιδα. Βγκα απ το οπλοστσιο κι τρεξα στο θλαμο του ασρματου. Ο Στηβ Γκργκορυ καθταν πλι στη συσκευ προσπαθντας να φανεται απασχολημνος χωρς να κνει τποτα. μουν ικανς να του προκαλσω ηλεκτροπληξα με την νταση του νου μου κενη τη στιγμ. Καθς ο Στηβ με κοιτοσε ερωτηματικ, του επα:
 -"Τι θα 'λεγες αν σου πρτεινα να ξεσκουρισεις λγο";
 -"Τι";
 -"Θυμσαι τα σφυργματα και τους κελαηδισμος που πιασες στη Μεκανστρια; Αν εκπμπει κανες εδ, δε μπορες να τονε τσιμπσεις";
 -"Ββαια". Τα πυκν του φρδια μειναν ακνητα για μια στιγμ αλλ αμσως το τοπο χλασε γιατ κουνθηκαν τ' αφτι του: "Αν εκπμπει κανες".
 -"Εμπρς, ψξε λοιπν. Κτι θα μθουμε. Τι περιμνεις";
 -"Τ' ακτινοβλα εναι καθαρ και γυαλισμνα;" με ρτησε. Τονε κοταξα προσεχτικ:
 -"'Ακου λει! Εναι πντα τοιμα για δρση. Αυτ εναι η δουλει μου".
 -"Κι αυτ εδ η δικ μου", επε, ξερ. Κονησε πλι τ' αφτι του πνω-κτω. "ρχεσαι δετερος. ψαξα τον αιθρα αμσως μλις προσγειωθκαμε και δε βρκα τποτα εκτς απ να αχν σφριγμα στα δδεκα κμμα τρα μτρα. ταν ο χαρακτηριστικς χος του Ργκελ κι ερχταν τσι στα ερτζιαν. Ποις διβολο νομζεις πως εμαι; Ο κοιμσης Σαγκ Φαρν";
 -"χι, ββαια. Με συγχωρες, Στηβ, αλλ μου 'ρθε τσι σαν μπνευση".
 -"Εντξει, λοχα", επε φιλικ. "Κθε νθρωπος με τη δουλει του και κθε μηχανικς στη μουτζορα του". Νωχελικ παιξε με τα δχτυλα τους γυαλιστερος διακπτες του καντρν. Το μεγφωνο βηξε σα να 'θελε να καθαρσει το λαιμ του κι αμσως μετ ακολοθησαν κτι οξφωνα σματα:
                         «Πιπ-πιπ-γιουπ! Πιπ-πιπ-γουπ
ταν το καλτερο τχνασμα για να καταστρψει την αποφασιστικ ηρεμα των φρυδιν του ασυρματιστ. Μπορ να ορκιστ πως ανβηκαν ως τα μαλλι, κατηφρισαν στη πλτη και χωθκανε στο κολρο του.
 -"Μορς!" επε, με το παραπονεμνο φος ενς πονεμνου παιδιο.
 -"Νμιζα πως το Μορς εναι κδικας κι χι μδα", παρατρησα "πντως αν εναι Μορς, θα μπορσεις να το μεταφρσεις". Σταμτησα για να μιλσει το μεγφωνο που επε: «Πιπ-Ππερ-πιπ-γουπ!» και κατληξα: "Κθε κατεργρης στον πγκο του".
 -"Δεν εναι Μορς", επε ττε ο λλος. "Εναι μως συγκεκριμνα σματα". Θα μποροσε να συνοφρυωθε αλλ θα χρειαζταν τση πολλ ρα να ξαναφρει τα φρδια στη θση τους. Ρχνοντς μου μια απ κενες τις τραγικς ματις που συχν συναντς στη ζω, ρπαξε να μπλοκ κι ρχισε να καταγρφει τους χους. Εχα πολλ δουλει με τις διαστημικς στολς, το πολυβλο και τ' λλα εξαρτματα και γι' αυτ γρισα αμσως στο οπλοστσιο και στρθηκα στη δουλει. Εκενος καταγινταν με τα σματα σπου σκοτενιασε. Σκληρ δολευε κι ο Τζαη με τη παρα του αλλ χι για πολ.
     Ο λιος δυσε, οι πρασινωπς αχτνες του ξεθριασαν στον ουραν και να βελοδινο σκοτδι σκπασε το δσος και το ξφωτο. μουν τοιμος να μπω στο σαλνι ταν η πρτα νοιξε απτομα κι ο πρσινος ξνος πετχτηκε ξω ξαλλος. Το πρσωπ του εχε μιαν κφραση απελπισας και τα πδια του κουνινταν τρελ. Ο Μνσχαλ του φναξε κτι καθς εκενος πεφτε σβουριχτς στην αγκαλι μου. Ο πρασινλλης στριφογριζε σα σβορα, με χτυποσε στο πρσωπο, προσπαθοσε να μου βλει τρικλοποδι με τα γυμν του πδια. Το τραχ και σκληρ κορμ του βγαζε αδνατη μυρουδι κανλας κι αναν. Οι λλοι πετχτηκαν ξω, τονε κρατσανε γερ απ τους μους κι ρχισαν να του μιλον ακατανητη διλεκτο σπου ησχασε. Με τα ευκνητα, ανσυχα μτια του σταρωνε τον Τζαη Σκορ, του κανε τρελς χειρονομες κουνντας τα χρια του μ' να τρπο που μου θμιζε τα κλαρι που χτυποσαν τον αρα. Ο Τζαη τον καθησχαζε με λγια που ηχοσανε σα καθαρ ψελλσματα. Φανεται πως εχανε μθει αρκετ λγια για να συνεννοονται αλλ χι σα χρειζονταν για να καταλαβανει τλεια ο νας τον λλο. Πντως τα κατφερναν. Κποια στιγμ ο Τζαη επε στον Πτερσεν:
 -"Πες στον νακληρο πως θλω ν' αφσω τον Κλα να φγει". Ο Πτερσεν πρε δρμο και γρισεν αμσως:
 -"Επε να κνεις ,τι νομζεις καλτερο".
 -"Καλ".
     Ο Τζαη οδγησε τον ιθαγεν στην ξοδο και τονε χαιρτησε μ' να προστατευτικ χτπημα στη πλτη. Ο πρασινλλης πδηξε απ το κρσπεδο. Κποιος στο δσος θα του χρωστοσε καννα φασμα για κοστομι γιατ μλις πτησε στη γη βαλε ττοια τρεχλα που ανασττωσε λο το ξφωτο. O Τζαη στθηκε για λγο στο κρσπεδο καρφνοντας τους φωτεινος προβολες των ματιν του στο σκοτδι.
 -"Γιατ τον φησες να φγει, Τζαη"; Γρισε και μου 'πε:
 -"Προσπθησα να τονε πεσω να ξαναγυρσει το πρω. Μπορε να γυρσει μπορε κι χι, θα το δομε. Δε προφτσαμε να μθουμε και πολλ αλλ η γλσσα του εναι εξαιρετικ απλ. Ξρουμε πως τονε λνε Κλα κι τι εναι απ τη φυλ Κα. λοι σοι ανκουν σ' αυτ τη φυλ ονομζονται Κατδε' πως Καλ, Κανο  Καλρ".
 -"Κτι σαν τους 'Αρειους που βζουν μπροστ το Κλι, το Σαγκ το Ληντ", παρατρησα.
 -"Κτι ττοιο", συμφνησε χωρς να νοιζεται για το πως θα αντιδροσαν οι 'Αρειοι σ' αυτ τη σγκριση με τους πρσινους ιθαγενες. "Μου 'πεν επσης τι κθε νθρωπος χει το δντρο του, κθε ζωφιο τη λειχνα του. Δε μπορ να καταλβω τι εννοε μ' αυτ αλλ μ' πεισε πως η ζω του εξαρτται απ τη παραμον του κοντ στο δντρο τη νχτα. ταν κατηγορηματικς σ' αυτ. Προσπθησα να τονε καθυστερσω αλλ ταν αξιολπητος. Προτιμοσε να πεθνει παρ να μενει μακρι απ το δντρο του".
 -"Μου φανεται πολ ανητο", επα ξεφυσντας και καγχζοντας. "Φανεται ακμα πιο ανητο στον Τζησον". Ο Τζαη ατνιζε το πυκν σκοτδι απ' που ρχονταν παρξενες νυχτερινς μυρωδις κι αυτς ο διαρκς υπκωφος σφυγμς. Μου επε ρεμα:
 -"μαθα επσης τι υπρχουν κι λλοι μσα στο σκοτδι, ισχυρτεροι απ τον Κα. χουνε πολ γκμις".
 -"Τι χουνε λεει";
 -"Πολ γκμις!" ξανπε. "Η λξη αυτ μ' χει εξαντλσει. Τη χρησιμοποιοσε λη την ρα. λεγε τι το Μαραθν χει πολ γκμις, τι εγ χω πολ γκμις κι τι ο Κλι Γιανγκ χει πρα πολ γκμις. Φανεται πως ο κπταιν Μακνλτυ χει κατ τη γνμη του πολ λγο. Οι Κα δεν χουνε διλου".
 -"τανε κτι που το φοβται";
 -"χι ακριβς. πως κατλαβα καθετ ασυνθιστο μοναδικ χει πλοσιο γκμις. Καθετ λιγτερο ασυνθιστο χει μικρτερη ποστητα γκμις. Και τα κανονικ πργματα δεν χουνε καθλου".
 -"Αυτ δεχνει τις δυσκολες της επικοινωνας. Δεν εναι τσον εκολη σο νομζουν εκε κτω στη πατρδα".
 -"χι, δεν εναι". Οι συσκευς που εχε για μτια στρφηκαν προς τον 'Αρμστρονγκ που ταν ακουμπισμνος πνω στο πολυβλο. "Εσ φυλς σκοπι";
 -"Ως τις δδεκα. Μετ ρχεται ο Κλυ".
     Η επιλογ του Κλυ για τη θση του σκοπο ταν ψυχoλγητη. Ο γγαντας αυτς με τα τατουζ, τανε συναισθηματικ αφοσιωμνος σ' να μακρ σιδερνιο λοστ κι ταν ικανς να προτιμσει αυτ το εργαλεο σε μια επικνδυνη στιγμ αντ για τα μοντρνα αυτ πυροβλα κι ακτινοβλα. Υπρχουν φμες τι δεν θελε ν' αποχωριστε το σιδερνιο λοστ οτε στο γμο του κι τι η γυνακα του πρε διαζγιο με δικαιολογα τη κακ επδραση του πργματος αυτο πνω στο ηθικ της. Η προσωπικ μου γνμη ταν τι ο Κλυ εχε το μυαλ νας Νεντερταλ.
 -"Θα κλεσουμε τη πρτα", αποφσισε ο Τζαη, "κι ας χσουμε τον καθαρ αρα". ταν να απ τα χαρακτηριστικ του που τον καναν να μη ξεχωρζει απ τους ανθρπους. Μποροσε να θυμται τον καθαρ αρα χωρς να τονε χρησιμοποιε ο διος. Το 'λεγε τσο φυσικ στε σ' κανε να ξεχνς τι ποτ δεν εχε πρει αναπνο απ τη μρα που ο γρο Ναντ Γιχανσεν τον στησε στα λαστιχνια πδια του. "Ας βλουμε την αμπρα". Γρισε τη πλτη του στο ζωνταν σκοτδι και βδισε μσα στο φωτισμνο διδρομο περπατντας προσεχτικ πνω απ τα καλδια. Μια σφυριχτ φων σκισε το σκοτδι:
 -"Νου Μπεντρς!" O Τζαη μεινε ακνητος. Τα μτια του στραφταν. Βματα ακοστηκαν ξω, ακριβς κτω απ την πρτα. Κτι σφαιρικ, γυλινο, κλησε μσα απ τη σωληνωτ διβαση, πρασε πνω απ τον αριστερ μο του Τζαη και διαλθηκε σε θρψαλα μσα στο κουβοκλιο του πολυβλου. να αραι, χρυσχρωμο υγρ σκορπστηκε ολγυρα κι αμσως εξαερθηκε.
Ο Τζαη κανε μεταβολ και στθηκε μπροστ στο σκοτειν νοιγμα. Ο 'Αρμστρονγκ μετακινθηκε προς τον τοχο για να τραβξει τη λαβ της σειρνας συναγερμο. Πριν αγγξει τη λαβ, ο 'Αρμστρονγκ πεσε κτω σα να τονε χτπησε κποιο αρατο γκλομπ. βγαλα το ακτινοβλο απ τη θκη, απασφλισα τη κννη και κινθηκα προσεχτικ προς τα μπρος. Ττε εδα το στμιο του αγωγο να πλαισινει το σμα του Τζαη που στεκταν απναντι στο ερεβδες φντο. ταν φοβερ λθος -πρεπε να εχα σημνει πρτα συναγερμ. Τρα βματα κι η εικνα αλλιθηκε σα μπαλνι που φουσκνει, o κκλος πλτυνε, ο αγωγς γινε πλατς και βαθς με το γιγντιο σχμα του Τζαη. Το μπαλνι σκασε και βρθηκα το διο απτομα στο πλευρ του 'Αρμστρονγκ.
     Δε ξρω πση ρα μεινα σ' αυτ τη θση γιατ ταν νοιξα τα μτια μου εχα την εντπωση πως κουσα πολλς κραυγς και βματα πνω απ το κεφλι μου προτο τα κλεσω. Πολλ πρπει να γνανε γρω μου σο εγ κειτμουν εκε σα πτμα. Τρα μουν ακμα ξαπλωμνος. Αναπαυμουν πνω σ' να τρυφερ, νοτισμνο στρμα χρτου με το παλλμενο δσος αριστερ μου και τ' αδιφορα στρα να λμπουν στο θλο της νχτας. μουνα δεμνος σαν Αιγυπτιακ μομια. Ο Τζησον ταν λλη μια μομια δπλα μου εν ο 'Αρμστρονγκ και μερικο λλοι τανε στρωμνοι απ την λλη. Μερικς εκατοντδες γιρδες μακρτερα, θρυβοι σπζανε την ησυχα της νχτας, να μγμα απ γινες βρισις και ξενικ σφυργματα και τερετσματα. Το Μαραθν στεκταν στη θση του. Φαιντανε μνο μια στρογγυλ δσμη φωτς που 'βγαινε απ την ανοιχτ του πρτα διαλοντας σε μικρ ακτνα το σκοτδι. Το φως αναβσβησε μερικς φορς, χανταν ολτελα  κοβτανε στη μση απ καμι σκι. Γιντανε πλη σ' αυτ το φωτειν νοιγμα κι ανλογα με την εξλιξη της εμποδιζταν η δσμη του φωτς.
     Ο Τζησον ροχλιζε σαν να ταν Σββατο βρδυ στο παλι του σπτι στη πλη, αλλ ο 'Αρμστρονγκ εχε πλρη λεγχο της γλσσας και των βτσιων του. βριζε γρια. Κλησε προς τα κτω κι ρχισε να μασουλ τα δεσμ του Μπλαην. Κποια ακαθριστη ανθρπινη φιγορα αναδθηκε αθρυβα απ το σκοτδι κι σκυψε απ πνω του. Ο 'Αρμστρονγκ ησχασε. Ανοιγοκλενοντας τα μτια μου τα προσρμοσα στον φωτισμ κι εδα πολλς ακμα αθρυβες σκις να μας περιτριγυρζουν. Μνοντας ακνητος και διατηρντας τη ψυχραιμα μου κανα μερικς καθλου φιλοφρονητικς σκψεις για τον Μακνλτυ, το Μαραθν, το γρο Φλτνερ που εχε εφερει το σκφος κι λα αυτ τα νομονα πλσματα που τον εχαν υποστηρξει ηθικ κι οικονομικ. Εχα πντα την εντπωση τι αργ γργορα θα μου σκβανε το λκο. Βαθι μσα μου κουγα μια φων να μου λει: «Θυμσαι, λοχα, την υπσχεση που δωσες στη μνα σου για τις χυδαες εκφρσεις; Θυμσαι ταν δωσες σ' εκενο τον τπο μια κονσρβα συμπυκνωμνο γλα πεθοντς τον τι πρκειται για πολτιμη πτρα; Μετανησε, λοχα, σο εναι καιρς
     Τα μακριν τερετσματα δυνμωσαν, οι γινες φωνς σβησαν. Οι εναλλαγς του φωτς με το σκοτδι δεξανε μερικς ακμα λεπτομρειες. Σκις μετφεραν κι λλα σματα, τ' απθεσανε πσω μας και γνανε πλι να με το σκοτδι. Θα 'θελα να μποροσα να μετρσω τα θηρματα αλλ το σκοτδι μ' εμπδιζε. λοι οι νεοφερμνοι ταν ανασθητοι. Συνλθαν γργορα. Μποροσα ν' αναγνωρσω τη θυμωμνη φων του Μπρναντ και την ασθματικ αναπνο του νακληρου. να γαλζιο στρο λαμπε μσα απ την αραι δαντλα ενς σννεφου. Η πλη εχε τελεισει. Η σιωπ που επακολοθησε ταν φοβερ: μια απειλητικ, επικνδυνη σιωπ που τη δικοπτε μνον ο θρυβος απ βματα πνω στο γρασδι κι o σταθερς παλμς του δσους.
     Οι σκις συγκεντρθηκαν γρω μας: το ξφωτο εχε γεμσει απ' αυτς. Χρια με σκωσαν, δοκμασαν τα δεσμ μου και με ξαπλσανε πνω σ' να πλεκτ φορεο. Ανασκωσα λγο τον μο μου κι εδα πως με μεταφρανε προσεκτικ. Θα 'λεγε κανες τι μουν χτυπημνο αγριογορουνο που ακολουθοσε το καραβνι ενς κυνηγο στα χρια ιθαγενν αχθοφρων. Σκτο κρας -αυτ μουν. ν απ τα λφυρα του γιουρουσιο. Το καραβνι χθηκε στο δσος κι εχα την τιμ να 'μαι επικεφαλς της πομπς. 'Αλλο να φορεο ακολουθοσε τα βματ μας και μποροσα να καταλβω πως η γραμμ συνεχιζταν τσι και πολ πσω. Ο Τζησον ταν η σαρδλα που με ακολουθοσε. 'Αρχισε ν' απαγγλλει δυνατ τα βσαν του απ την ρα που πτησε το πδι του σ' αυτ τον απεργραπτο κσμο. Κνοντας μια παρκκλιση για να αποφγει τον σκοτειν κορμ ενς δντρου, η πομπ προχρησε αδσταχτα κτω απ τη σκι ενς λλου, αλλ στριψεν αλλο ταν πλησισαμε σ' να τρτο. θελα να ξρω πως κατφεραν αυτ τα φαντσματα να ξεχωρζουν το να δντρο απ τ' λλα, μσα σε τσο λγο φως.
     Χωνμαστε λο βαθτερα στο πυκν σκοτδι ταν η γη τραντχτηκε απ τρομερ κρηξη στο ξφωτο πσω μας και μια πρινη στηλη υψθηκε στον ουραν. Ακμα κι η φωτι εχε πρσινες ανταγειες. Η πομπ σταμτησε. Διακσιες  τρακσιες φωνς αντχησαν θρηνητικ απ κπου κοντ μου ως να μακριν σημεο εκατ γιρδες πσω μου. «Ανατινξανε τον καλ μας Μαραθν», σκφτηκα. «στω! λα τελεινουν κποτε, ακμα κι η πιο αδναμη ελπδα να γυρσουμε στη πατρδα». Τα περιστερκια μου εχανε καταπιε τη γλσσα τους ταν η πρινη κολνα συνοδετηκε απ να τρομερ βρυχηθμ. Το φορεο μου ρχισε να ταλαντεεται απ τις αντιδρσεις αυτν που το κρατοσανε. Εναι απστευτος ο τρπος που συνχισαν να βαδζουν: νιωθα σα να πετ περνντας ξυστ απ τον να κορμ αλλ μακρι απ τον επμενο, αποφεγοντας μερικς φορς κτι σκοτειν φυτ που δεν ταν οτε καν δντρα. Η καρδι μου εχε ανβει στο στμα μου. Η λικνιστικ αυτ τρεχλα προς το ξφωτο τλειωσε κποτε και βρεθκαμε μπροστ σ' να συναρπαστικ θαμα: μια πορφυρ λγχη εξακοντιζτανε στον ουραν κι σκιζε τα σννεφα. ταν μια εικνα που γνριζα καλ. να διαστημπλοιο που απογεινεται. ταν το Μαραθν!
     ταν αυτ τα ντα τσο επιδξια πια να μπορον να προυν στα χρια τους να τελεως γνωστο σκφος και να τ' οδηγσουν με τη πρτη; Μπως ταν η φυλ που μας περιγραψε σαν αντερη ο Κλα; Αλλ τα υπλοιπα φανονταν ασυμββαστα. Πεπειραμνοι αστρονατες, λγου χρη, που μεταφρουνε τους αιχμλωτους τους με πλεχτ φορεα. 'Αλλωστε ο τρπος που αντδρασαν δειξε τι το ξεκνημα του Μαραθν ταν γι' αυτος κπληξη. Το μυστριο παρμενε σκοτειν. Εν το διαστημπλοιο συνχιζε περφανα τη πορεα του προς τον βορ, οι φλοι μας πορεονταν βιαστικ. γινε μια στση που στη διρκει της οι κριοι της τχης μας συναθροστηκαν και με τις φωνς τους μας δσαν να καταλβουμε τι δεν νοιζονταν για φαγητ οτε γι' ανπαυση. Εκοσι λεπτ αργτερα γινε λλη μια στση και στην αρχ της πομπς ξσπασε φοβερ φασαρα. Οι φλακες μας πρσεχαν απ κοντ εν σε μικρ απσταση μπροστ μας γνονταν φωνητικς ασκσεις ανακατεμνες με νιαουρσματα κι χους απ κλαρι δντρων. Προσπθησα να φανταστ ναν ωραο πρσινο τγρη.
     Κτι υπκωφοι θρυβοι σβσανε τους προηγομενους και το νιαορισμα κατληξε σε ργχο. Ο χος των κλαριν σταμτησε Προχωρσαμε κνοντας μεγλο κκλο γρω απ να τερατδη γκο που μταια προσπθησα να δω καθαρτερα. Αν εχε τουλχιστον φεγγρι αυτς ο κσμος! Αλλ δεν υπρχε οτε φεγγρι. Υπρχαν μνον στρα, σννεφα και το δσος απ' που βγαινε ο αινιος αυτς παλμς. Χραζε η αυγ και το καραβνι μας απφυγε προσεχτικ μια μικρ συστδα απ φαινομενικ αθους βτους. Φτσαμε στην χθη ενς μεγλου ποταμο. Εδ μπορσαμε να ρξουμε μια ματι στους δεσμοφλακς μας καθς φορτο κι αχθοφροι ποτζονταν. ταν πλσματα μοια σχεδν με το Κα, αλλ ψηλτερα, πιο αδνατα, με μεγλα ξυπνα μτια. Εχανε το διο ροζιασμνο δρμα αλλ με γκρζο χρμα και τα δια χρυσνθεμα στο στθος. Αντθετα με τους Κα φοροσαν πτυχωτ φορματα, πλεχτος θρακες και κουβαλοσαν ξλινα εργαλεα. Ανμεσ τους ξεχωρζανε κτι αεροβλα με πολπλοκη κατασκευ και κτι δοχεα μ' να κουτ σε σχμα βολβο προσαρτημνο στο κτω μρος τους. Μερικο κουβαλοσαν πανρια με μικρς σφαρες σαν εκενη που με εχε εξουδετερσει μσα στον αγωγ του αρα.
     Τεντνοντας επικνδυνα το κεφλι μου προσπθησα να δω περισστερα αλλ δικρινα μνο τον Τζησον στο επμενο φορεο και τον Μπρναντ στο πιο πσω. Την επμενη στιγμ το φορεο μου εχε βουτηχτε χωρς πολλς διατυπσεις στο ρηχ ρεμα του ποταμο, το διο και του Τζησον και των λλων πσω μας. Ο Τζησον γρισε το κεφλι του με κοταξε και επε:
 -"Τα καθρματα!"
 -"Φρνιμα", τον συμβολεψα, "αν παξουμε μαζ τους σως μας δσουνε πιο αναπαυτικ".
 -"Δε μ' αρσουνε διλου οι τποι που αστειεονται σ' ακατλληλες στιγμς", αποκρθηκε ξινισμνα.
 -"Δεν αστειεομαι" αντιμλησα. "Δεν χουμε λοι δικαωμα να εκφρζουμε τη γνμη μας";
 -"'Αντε πλι!" Προσπθησε να γυρσει στο πλι χαλαρνοντας τις φασκις του. "Κποτε θα σου κψω αυτ το συνθειο!" Δε χρειζεται να σπαταλς τις δυνμεις σου με ττοιους συνομιλητς. Τον φησα χωρς απντηση. Το φως δυνμωσε, γμισε πρσινες λμψεις την ομχλη που κρεμταν πνω απ το πρσινο ποτμι. Τρα μποροσα να δω τον Μπλαην και τον Μνσχαλ δεμνους πσω απ τον 'Αρμστρονγκ και πσω απ' αυτος τη πλουσιοπροχη φιγορα του Μακνλτυ. Εχαμε ταξιδψει περπου δο ρες. Δκα απ τους δεσμοφλακς μας πρασαν δπλα μας ξεκουμπνοντας τις στολς μας κι αποκαλπτοντας το στρνο μας. Κουβαλοσαν μαζ τους τα περεργα δοχεα. Δυο απ' αυτος νοιξανε τη φρμα μου, μου γμνωσανε το στθος κι ρχισαν να το κοιτζουν πως κοταζε ο Αντνιος τη Κλεοπτρα. Κτι τους κανε μεγλη εντπωση και δε πιστεω αυτ το κτι να ταν το χνοδι μου. Δε χρειαζτανε κι λλη σκψη για να καταλβω τι ψχνανε το χρυσνθεμο κι τι δεν μποροσανε να χωνψουνε πως ζω χωρς αυτ. Φωνξανε τους φλους τους κι λοι μαζ συζητσανε το γεγονς, εν εγ μενα ξαπλωμνος σα παρθνα στο βωμ. Ττε σκφτηκαν να μθοδο ρευνας και τη βλαν αμσως σ' εφαρμογ.
     Πισανε τον Μπλαην και τον μποφο που 'θελε να παξει ππια-στον-βρχο, τους λυσαν, τους γδυσαν απ τη κορφ ως τα νχια και τους εξτασαν σα να 'ταν ελλανδικος επιτροπ σ' κθεση ζων. νας απ' αυτος ζοληξε τον Μπλαην στο ηλιακ πλγμα με αποτλεσμα να φει μια σπρωξι. Ο λλος γυμνιστς πρσφερε αμσως ενισχσεις. Ο 'Αρμστρονγκ που δεν κατβαινε ποτ κτω απ ογδντα κιλ, σπασε τα δεσμ του, σηκθηκε μελανιασμνος απ τη προσπθεια κι ανακατετηκε στον καβγ. λοι οι λλοι καταβλαμε τερστια προσπθεια να ελευθερωθομε αλλ μταια. Οι πρσινοι μπκανε στη μση, σκρπισανε τις γυλινες σφαρες τους εδ κι εκε γρω απ τους τρεις ξεσηκωμνους Γινους. Ο μηχανικς κι ο Μπλαην καταρρεσανε ταυτχρονα. Ο 'Αρμστρονγκ μογκριζε τρμοντας, πλευε σα τρελς και πρφτασε τσι να ρξει δυο πρσινους στο ποτμι και να στραπατσρει τη πρσοψη ενς τρτου. Μετ πεσε κι αυτς. Οι πρσινοι συραν τους συντρφους τους ξω απ το νερ, ντσανε τον ναρκωμνο Μπλαην και τον λλο και τους δσανε πλι γερ. 'Αλλη μια φορ κνανε συμβολιο. Δε μποροσα να βγλω λξη απ τα τιτιβσματ τους αλλ εχα την ασθηση πως κατ τη γνμη τους διαθταμε αμφβολη ποστητα γκμις.
     Τα δεσμ μου ρχισαν να χαλαρνουν. Θα 'δινα πολλ για λγη δρση και για την ευκαιρα να θερσω μερικ πρσινα κεφλια. Στριφογυρζοντας, παρακολουθοσα μ' πληστο μτι να μικρ θμνο που φτρωνε κοντ στο φορεο μου. O θμνος σλευε τ' αραι κλαρι του κι βγαζε μια μυρουδι καμνης καραμλας. Η βλστηση του τπου αυτο ταν λο κουνματα και μυρωδις. Ξαφνικ οι πρσινοι σταμτησαν τις κουβντες και μαζευτκανε στην κρη της χθης. νας στολσκος απ μακρστενα πλοιρια κατβαινε το ρεμα. Σηκνοντας αφρισμνα κματα τα πλοιρια προσεγγσανε την χθη. Μας φρτωσαν αμσως αν πντε σε κθε σκφος. Καθς απομακρυνμαστε απ την ακτ, το εικοσαμελς πλρωμα κθε πλοου τραβοσε κι σπρωχνε ρυθμικ μια διπλ σειρ ξλινων μοχλν, οδηγντας το σκφος ενντια στο ρεμα. Πλαμε σταθερ αφνοντας να ρηχ αυλκι στα νερ του παχρρευστου ποταμο.
 -"Εχα να παππο ιεραπστολο", επα στον Τζησον. "Κι αυτς αντιμετπισε κτι ττοια προβλματα".
 -"Και λοιπν";
 -"Κατληξε στο καζνι", επα.
 -"Κι συ το διο", μ' κοψε ο Τζησον και συνχισε να τραβολογ τα σκοινι που τον δεναν.
     Επειδ δεν εχα τποτα καλτερο να κνω παρατηροσα τον τρπο που κινοσαν το σκφος και κατληξα στο συμπρασμα πως οι μοχλο βζανε σε λειτουργα δυο μεγλες αντλες να συγκρτημα απ μικρτερες κι τι το πλοο προχωροσε αντλντας νερ απ τη πλρη κι εκσφενδονζοντας το στη πρμνη. Αργτερα κατλαβα πως κανα λθος. Η μθοδς τους ταν πολ πιο απλ. Οι μοχλο τανε συνδεδεμνοι με εκοσι διχαλωτς πατοσες που τανε βυθισμνες λγο πιο κτω απ την επιφνεια του νερο. Τα δυο πτεργια νοιγαν ταν η κνηση τανε προς τα μπρος, κλειναν ταν γιντανε προς τα πσω. Μ' αυτ το σστημα προχωροσαμε πολ γρηγορτερα απ' ,τι αν εχαμε κουπι, γιατ τα πτεργια αυτ κτω απ το νερ κινονταν μνο και μνο απ το βρος τους χωρς να χρειζεται η δναμη των μυνων του κωπηλτη για ν' αναδυθον απ το νερ, να προυν στροφ στον αρα και να ξαναβυθιστον.
     Ο λιος ανηφρισε ψηλτερα καθς ανεβαναμε το ρεμα του ποταμο. Στη δετερη στροφ το ποτμι χωρστηκε στα δυο. Το ρεμα του κυλοσε γοργ απ τις πλευρς μιας νησδας με μκος που πλησαζε τις εκατ γιρδες. Τσσερα ψηλ δντρα με σκουρχρωμους κορμος υψνονταν στη βρεια κρη της νησδας. Καθνα απ' αυτ εχε μιαν οριζντια στεφνη απ κλαρι. Απ πνω τους ο κορμς συνεχιζτανε με μια μαλλιαρ φοντα περπου σαρντα πδια ψηλ. Κθε κλαρ κατληγε σε μισ ντουζνα δυνατος μσχους, καμπλους στην κρη, σαν τα δχτυλα μιας αγκυλωτς παλμης.
Τα πληρματα χειρζονταν με μεγλη ταχτητα τους μοχλος εν περνοσαν απ το δεξι παρακλδι του ποταμο κτω απ το μεγαλτερο απ τα μεγλα κλαρι. Μλις η πλρη του πρτου σκφους πλησασε, το κλαρ κονησε απειλητικ και πεινασμνα τα «δχτυλα». Δεν ταν ψευδασθηση. Το 'δα τσο καθαρ σο βλπω το μπουναμ μου στερ' απ κθε ταξδι να γλιστρ πνω στο γυαλιστερ γραφεο του αρχηγο. Η χεροκλα ταν τοιμη να μας αρπξει κι απ το μγεθος και την ορμ της καταλβαινα τι θα μποροσε να σηκσει ολκληρο το πλοιριο ξω απ το νερ και να του κνει πργματα που δεν θελα να βλω με το νου μου. Δεν το κανε μως. Μλις το σκφος μπκε στην επικνδυνη περιοχ, ο πιλτος στθηκε ρθιος και κραγασε μιαν ακατληπτη φρση προς το δντρο. Τα δχτυλα χαλρωσαν. Ο πιλτος του επμενου σκφους κανε το διο. Μετ ο δικς μου. Ξαπλωμνος ανσκελα, τοιμος για δρση σο να πτμα, θαμασα τον τερστιο αυτ στραγγαλιστ καθς περνοσαμε αργ απ κτω του και τον αφναμε πσω μας. Ο πιλτος μας σπασε, ο επμενος ρχισε το διο παραμθι. Μ' λουζε κρος δρτας.
     Πντε μλια μακρτερα βλαμε πλρη για την ακτ. Το κεφλι μου τανε γυρισμνο προς την αντθετη κατεθυνση. Δεν εδα λοιπν τα κτρια ως τη στιγμ που οι πρσινοι ακουμπσανε κτω το φορεο, λσανε τα πδια μου και μ' στησαν ρθιο. χασα την ισορροπα μου και κθισα στη γη. Τα πδια μου τανε προς το παρν χρηστα. Τρβοντς τα για να βοηθσω τη κυκλοφορα εξταζα με περιργεια το μελαγχολικ αυτ θαμα που θα μποροσε να 'ναι οτιδποτε, χωριουδκι  αληθιν μητρπολη. Τα κτρια τανε κατασκευασμνα απ ανοιχτοπρσινο ξλο, κυλινδρικ, με διμετρο ση προς το ψος και μσα στο καθνα φτρωνε να μεγλο δντρο. Το φλλωμα του δντρου εκτεινταν μακρτερα απ την ακτνα κθε σπιτιο, κρβοντς το τελεως απ πνω. ταν η αρμοδιτερη κατασκευ για να προστατεει τον τπο απ εναριους εχθρος παρ' λο που δεν υπρχε λγος να πιστψουμε πως οι κτοικοι αντιμετωπζανε καμιν ουρνια απειλ. Ο τρπος που 'τανε μοιρασμνος ο τπος σε σπτια και δντρα εμπδιζε τον υπολογισμ του μεγθους του, γιατ πσω απ τη κοντιντερη σειρ κτιρων φανονταν δντρα, δντρα και πλι δντρα που θα μποροσαν να κρβουν απ να σπτι. Δεν ξερα αν βλεπα κατασκνωση το παραποτμιο προστιο κποιας πρωτεουσας που χαντανε στον ορζοντα. Δεν τανε παρξενο που το ανιχνευτικ σμα ανφερε μνο δσος μετ την επιστροφ του. Μπορε να 'χε πετξει πνω απ μια περιοχ που στγαζε πληθυσμ εκατομμυρων και να πστευε τι βρισκτανε στη ζογκλα. Με πλα προτεταμνα και μτια γρυπνα, οι πρσινοι μας φρουροσαν εν οι σντροφο τους λυναν και τους τελευταους αιχμλωτους. Το γεγονς τι φτσαμε με τσο μεγαλοπρεπς σκφος σαν το Μαραθν δεν τους εχε εντυπωσισει καθλου. Τα πδια μου πειθαρχοσανε τρα κι τσι φρεσα τις μπτες μου και παντοιμος κοταξα ολγυρα. Ττε νιωσα δυο ισχυρ τραντγματα.
     Το πρτο ταν ταν αντκρισα τους συντρφους μου στη δυστυχα. ταν οι μισο τουλχιστον απ το πλρωμα του Μαραθν. Οι υπλοιποι λεπανε. Σ' να φορεο κειτταν ακνητο το σμα του παιδιο που 'χε χτυπηθε απ τα βλη μλις προσγειωθκαμε. Σ' να λλο αναπαυταν η ισχν, αδιφορη μορφ του Σαγκ Φαρν. Αυτς ταν κι ο μνος 'Αρειος στη παρα. Κανες λλος δε βρισκταν κοντ μας. Δεν βλεπα επσης τον Τζαη Σκορ, τον Ντγκλας, τον Μπνιστερ, τον Καην, τον Ρτσαρντς, τον Κλυ, τον Στηβ Γκργκορυ, το νεαρ Οιλσον και καμι δεκαρι λλους. ταν νεκρο; Δεν το πστευα. Γιατ οι πρσινοι θα μεταφρανε το να πτμα κι χι τ' λλα; Το 'χανε σκσει αποτελοσαν να δετερο σμα αιχμλωτων που 'χεν οδηγηθε κπου αλλο; Δε μποροσαμε να μαντψουμε τη τχη τους μολοντι φαινταν απθανο να λεπουνε. κανα νημα στον Τζησον: "Παρατρησες";
     νας φοβερς θρυβος ακοστηκε πνω απ το ποτμι κι οι πρσινοι γυρσανε προς τα πνω κραδανοντας πλα. Το στμα τους κανε διφορες κινσεις αλλ ο θρυβος σβηνε κθε χο. Γρισα απ την λλη και τα μτια μου πετχτηκαν ξω απ τις κγχες τους ταν εδα τη στιλπν καρνα του Μαραθν ν' ακουμπ ξυστ την επιφνεια του νερο και να ξανακερδζει ψος. Χθηκε πσω απ τις κορφς των δντρων και μας φησε μνο τον φοβερ απηχο. Μετ το ξανακοσαμε να περιστρφεται σε μεγλη ακτνα. O χος του δυνμωσε καθς κανε ακμα μια βουτι. Ξαναφνηκε μπροστ μας, ανατραξε λγο την επιφνεια του νερο, σκωσε μια βροχ απ πρσινες σταγνες πσω του κι στειλε να γερ κμα στην χθη. Μετ πταξε μακρι, βουζοντας και σφυρζοντας, με ττοια ταχτητα στε ταν αδνατο να ξεχωρσεις οτιδποτε στη καμπνα του πιλτου. Ο Τζησον φτυσε στα χρια του, κοταξε γρια τους πρασινλληδες κι επε:
 -"Τρα θα τους τη φρουνε για τα καλ".
 -"Σουτ", ψιθρισα.
 -"Σουτ στα μοτρα σου", συνχισε αυτς. Δεν μπρεσε να πει τποτα παραπνω γιατ νας ψηλς, αδνατος κι αγριωπς πρσινος τον ρπαξε.
Του 'δωσε μια γροθι στο στθος και τιτβισε κτι μ' ερωτηματικ φος. "Μη μου το κνεις εμνα αυτ", μογκρισε ο Τζησον δνοντας μιαν λλη γροθι γι' απντηση. Ο πρσινος οπισθοχρησε, ξαναβρκε την ισορροπα του, κλτσησε με το δεξ πδι. Νμιζα πως προσπαθοσε να χτυπσει τον Τζησον στα καλμια αλλ δεν ταν αυτ. Πταξε κτι απ το πδι του κι αυτ το κτι ταν ζωνταν. Το μνο που μπρεσα να ξεχωρσω τανε πως μοιαζε με μικρ φιδκι. Δεν εχε μεγαλτερο μκος και πχος απ να μολβι και, για μια φορ, δεν τανε πρσινο αλλ ζωηρ πορτοκαλ με μικρος μαρους λεκδες. Προσγειθηκε στο στθος του Τζησον, τονε τσμπησε και μετ σρθηκε προς τα κτω τσο γοργ που δυσκολευμουν να το παρακολουθσω με τα μτια. ταν φτασε στο δαφος, τρεξε προς τον αφντη του μαστιγνοντας δεξι κι αριστερ το χορτρι με την ουρ του. Μετ εγκαταστθηκε στον αστργαλο του πρσινου, φρνιμο κι ακνητο σαν κακο στολδι. Πολ λγοι απ τους υπλοιπους ιθαγενες φοροσαν παρμοια αντικεμενα, λα με μαρο και πορτοκαλ χρμα εκτς απ να που 'τανε μαρο και κτρινο.
     Ο Τζησον γορλωσε τα μτια, νοιξε το στμα αλλ δεν βγαλε χο. Ξαφνικ ρχισε να τρμει. Ο τπος που φοροσε το κιτρινμαυρο εργαλεο του κακο παρακολουθοσε τον Τζησον με ακαδημακ ενδιαφρον. Του σπασα το λαιμ! Ο θρυβος που κανε σπζοντας, μου θμισε σκουπξυλο. Το πραγματκι στο πδι του ξεκνησε ταν αυτς τναξε τα πταλα αλλ ταν πολ αργ. Ο Τζησον σωριαζτανε καταγς την ρα που η μπτα μου σνθλιβε το ζοδι πνω στο γρασδι. Γρω μου γινταν σαματς. Μποροσα ν' ακοσω τον Μακνλτυ να φωνζει με αγωνα.
 -"'Ανδρες, νδρες!" Ακμα και μια ττοια στιγμ ο καλαμαρς μας μποροσε να επηρεζεται απ το φβο της καταγγελας τι κακομεταχειρζεται ιθαγενες. O 'Αρμστρονγκ μογκριζε συνεχς:
 -"'Αλλο να κθαρμα!" και κθε φορ αντηχοσε νας δυνατς παφλασμς στα νερ. Διφορα παφ-παφ ακογονταν απ μικρς σφαρες που σκζανε στον αγρα. Ο Τζησον κειττανε σα νεκρς εν οι λλοι παλεανε γρω απ το κορμ του. Ο Μπρναντ με χαιρτισε μ' να ουρλιαχτ. Ανπνεε με κοφτς ανσες και προσπαθοσε να ξεριζσει να μαρο μτι απ να πρσινο πρσωπο. Εκενη την ρα εχα πρει για λογαριασμ μου λλον να πρσινο κι μουν τοιμος να τονε κνω κομμτια. Προσπθησα να φανταστ πως τανε τηγανητ κοτπουλο που 'πρεπε να φαω το τελευταο του κομμτι. Με δυσκολα τονε κρατοσα γιατ πλευε, αγωνιζταν και στριφογριζε σαν λαστιχνια κοκλα. Πνω απ τον ταλαντευμενο μο του μποροσα να δω τον Σαγκ Φαρν να καταπινεται με πντε ττοιους μαζ και ζλεψα τα πλοκμια που του εχε δσει η φση αντ για χρια. O αντπαλος μου 'χωσε τα δχτυλ του στο ανπαρκτο χρυσνθεμ μου, φνηκε ξαφνιασμνος απ την λλειψη και προσπαθοσε ακμα να σκεφτε κτι λλο καθς κανε τη βουτι του στο ποτμι.
     Ττε μισ ντουζνα σφαρες σκασαν στα πδια μου και το τελευταο πργμα που κουσα ταν η θριαμβευτικ κραυγ του 'Αρμστρονγκ πριν απ λλον να παφλασμ. Το τελευταο που εδα ταν ο Σαγκ Φαρν που χρησιμοποιοσε να ξεχασμνο πλοκμι του προσπαθντας να προσγεισει μνο πντε απ τους ξι πρσινους που ορμσανε καταπνω μου. τσι ο κτος κρδιζε ψος την ρα που εγ πεφτα. Για κποιο λγο δε λιποθμησα πως πριν. σως πρα μικρ δση μνο απ το περιεχμενο των σφαιρν σως να περιεχανε διαφορετικ μγμα. Εκενο που ξρω εναι τι πντε ιθαγενες με ποδοπατοσαν, τι ο ουρανς γμισε αστρκια και το μυαλ μου γινε σοπα. Ττε ξαφνικ ξπνησα και βρθηκα πλι δεμνος χειροπδαρα.
Αριστερ μου μια ομδα ιθαγενν εχε σωριαστε πνω απ μορφς που δεν βλεπα αλλ που κουγα καθαρ. Ο 'Αρμστρονγκ κανε σα να λβαινε μρος σε πρωτθλημα βωμολoχιν και μετ απ μερικ λεπτ αγωνις το τερστιο κορμ του αναδθηκε δεμνο μσα απ το σωρ μαζ με το σμα του Μπλαην και του Σαγκ Φαρν. Δεξι μου κειτταν ο Τζησον με τα κρα ελευθρα αλλ μλλον χρηστα. Το διαστημπλοιο εχε εξαφανιστε. Χωρς χρονοτριβ οι πρασινλληδες μας οδηγσανε στο βθος αυτο του δσους πλης μρους χωρς νομα. Δυο απ' αυτος κουβαλοσαν τον Τζησον σ' να εδος πλεκτο καλαθιο. Βλπαμε συνχεια πως υπρχανε τσα δντρα σα και σπτια. Εδ κι εκε μερικο απαθες πολτες βγαιναν στις πρτες της κατοικας τους και μας βλεπαν να περνμε. Νμιζε κανες τι εμαστε τα μνα επιζντα δεγματα ανθρωπις.
     Ο Μνσχαλ κι ο Μακνλτυ βρσκονταν ακριβς απ πσω μου σ' αυτν τη νεκροπομπ κι κουσα τον δετερο ν' αναγγλλει μεγαλπρεπα:
 -"Θα μιλσω στον αρχηγ τους γι' αυτ το θμα. Θα του εξηγσω τι λες αυτς οι τυχες διενξεις εναι αποτλεσμα της εριστικτητας του λαο του".
 -"Αναμφβολα", ντεξε να πει ο Μνσχαλ με απχρωση σατανικς ειρωνεας στη φων.
 -"Υπολογζοντας λα τα ελαφρυντικ που δνουν οι δυσκολες αμοιβαας συνεννησης", συνχισε ο Μακνλτυ, "εξακολουθ να πιστεω τι πρπει να μας δεχθονε με κποιαν ευγνεια".
 -"Μλιστα", επε ο Μνσχαλ με φος προδρου συνεδρου νεκροθαφτν "και θεωρομε πως η υποδοχ μας εχε πολλ κεν".
 -"Αυτ ακριβς εναι η ποψ μου", επε ο νακληρος.
 -"Και περαιτρω εχθροπραξες εναι εντελς ανεπιθμητες", συνχισε ο Μνσχαλ.
 -"Οπωσδποτε!" συγκατνευσε ο Μακνλτυ.
 -"Αλλ' αν επαναληφθονε θα σκσουμε σα σαρδλα κθε πρασινλλη αυτο του βρωμοπλαντη!"
 -"Πως;" Ο Μακνλτυ χασε τον ειρμ των σκψεν του κι η φων του γινε δο-τρεις τνους οξτερη.
 -"Τποτα", επε ο Μνσχαλ καλβολα. "Δεν νοιξα το στμα μου". Tι σκπευε ν' απαντσει ο θιγμνος νακληρος παραμνει μυστριο γιατ σε κενο το σημεο κποιος πρσινος θερησε τι βραδυπορε και τον πργκηξε στη πλτη. Μ' να θυμωμνο γρλισμα επιτχυνε το βμα του συνεχζοντας τη πορεα μσα σε μιαν εσωστρεφ σιωπ. Τρα διασχσαμε μια μακρι τακτικ σειρ σπιτιν-δντρων και φτσαμε σ' να ξφωτο δυο φορς μεγαλτερο απ κενο που προσγειθηκε ο χαμνος Μαραθν. Εχε σχεδν κυκλικ σχμα κι η επιφνεια του τανε στρωμνη με πυκν χαλ σμαραγδνιου δροσερο χρτου. Ο λιος μεσουρανοσε πια ρχνοντας τις ωχροπρσινες αχτδες του στο παρδοξο αυτ αμφιθατρο που περιστοιχιζταν απ να πλθος σιωπηλν, ανσυχων ιθαγενν.
     Στο μσο του ξφωτου κτι τρβηξε τη προσοχ μας. Σαν ουρανοξστης μσα σε χωρι υψωντανε στο σημεο κενο να υπερφυσικ δντρο. ταν αδνατο να εκτιμσει κανες το ψος του αλλ το πλτος του κορμο του ταν ικαν να κνει τους γιγντιους κορμος της γης να φανονται σαν καλαμκια. Η διμετρος του πρπει να ξεπερνοσε τα σαρντα πδια και το νοιγμα των τερστιων κλνων του, που μοιζανε με της οξις, φαινταν ατελεωτο παρ' λο που 'τανε τσο ψηλ στον ουραν. Τσο πελριο τανε που δε μποροσαμε να ξεκολλσουμε τα μτια μας απ πνω του. Αν αυτο οι υπερκσμιοι Ζουλο εχανε σκοπ να μας κρεμσουνε ττε πραγματικ το 'χαν οργανσει καλ. Τα σματ μας θα μοιζανε με ζουζονια που ψυχομαχον κπου ανμεσα σε γη κι ουραν. Ο Μνσχαλ εχε κυριευτε απ την δια σκψη, πως δειξε αυτ που 'πε στον Μακνλτυ:
 -"Να το χριστουγεννιτικο δντρο! Εμες εμαστε τα στολδια. Θα ρξουνε κλρο κι ποιος απ μας πρει τον σο σπαθ θα πει κατευθεαν στη κορφ".
 -"Μη γνεσαι νοσηρς", αποκρθηκε ο Μακνλτυ. "Δε πρκειται να κνουνε ττοια παρανομα".
     Ττε νας ιθαγενς δειξε τον κατηγορηματικ πλοαρχο κι ξι ορμσανε πνω του προτο προφτσει ν' αναπτξει τη θεωρα του για τη διαπλανητικ νομοθεσα. Αδιαφορντας πλρως για τις απψεις του περ υποδοχς οδγησαν το θμα τους προς το δντρο που περμενε. 'Ως εκενη τη στιγμ δεν εχαμε παρατηρσει τον τυμπανιστ χο που αναδινταν υπκωφα απ' λο τον τπο. ταν δυνατς τρα κι ο επμονος, βαθς αχς του ακουγτανε με κποιο ρυθμ. ταν ο διος παλμς που παρατηρσαμε απ την αρχ. Τον εχαμε συνηθσει, εχε περσει στο υποσυνεδητο μας με τον διο τρπο που αντιλαμβνεται κανες το τικ-τακ ενς ρολογιο μσα στο σπτι. Αλλ τρα, σε μια τσο δραματικ σκην, νομζαμε πως υπρχε κποια μφαση στο απνθρωπο αυτ ντουμ-ντουμ-ντουμ.
     Το πρσινο φως δινε αποτρπαιο χρμα στο πρσωπο του νακληρου καθς προχωροσε προς το κντρο. Παρ' λ' αυτ, προσπαθοσε να δσει να τνο μεγαλεου στη χαρακτηριστικ του σοβαρτητα και το πρσωπ του εχε το φος ανθρπου που 'χει ακλνητη πστη στην αρετ του πρου ορθολογισμο. Δεν εχα ξανασυναντσει νθρωπο με τση εμπιστοσνη στο νμο. Καθς προχωροσε καταλβαινα πως στηριζτανε στη βαθι πεποθηση πως αυτο οι κακμοιροι δε θα μποροσαν να του κνουνε τποτα προτο συμπληρσουνε τ' αναγκαα ντυπα, τα σφραγσουνε δεντως και τα υπογρψουν. O θνατος του Μακνλτυ χρειαζταν επσημα γκριση. Στα μισ του δρμου προς το δντρο εφτ ψηλο ιθαγενες συναντσανε τον νακληρο και τη φρουρ του. Δε φοροσανε διαφορετικ στολ απ τους μοιος τους αλλ με κποια αριστα σημδια κατρθωναν να δνουνε την εντπωση πως τανε ξεχωριστ πλσματα, αντερα απ τον χλο. Μγοι-γιατρο; αποφσισε το ταραγμνο μυαλ μου. Αυτο που κρατοσανε τον Μακνλτυ τονε παραδσανε στους νιοφερμνους και μετ τρξαν ολοταχς προς τη περιφρεια του ξφωτου σα να 'χεν εμφανιστε ο διος ο διβολος στη μση. Δεν υπρχε διβολος αλλ μνο το τερατδες αυτ δντρο. Ξροντας τι μποροσαν να κνουν μερικ φυτ σ' αυτν τον πρασινπληκτο κσμο μποροσα να υποθσω τι αυτ εδ o προπππους λων των λλων, θα πρπει να εχε ειδικ καταστροφικ προσντα. Για το κολοσσιαο αυτ φυτ να πργμα ταν οπωσδποτε σγουρο: τι διθετε πρα πολ γκμις.
     Ξαφνικ οι εννι ρπαξανε τον Μακνλτυ απ τη μση. Τους μιλοσε λη την ρα αλλ βρισκμαστε πολ μακρι για ν' απολασουμε το φος του λγου του κι οι φρουρο του δε δνανε τη παραμικρ σημασα. Και πλι εξτασαν το στθος του, συζτησαν μεταξ τους και παρνοντας απφαση ρχισαν να τονε τραβον πιο κοντ στο δντρο. Ο Μακνλτυ αντιστθηκε με τη πρπουσα αξιοπρπεια. Ττε τον σκωσαν στα χρια και προχρησαν εμπρς. Ο 'Αρμστρονγκ επε σκληρ:
 -"χουμε ακμα πδια τσι δεν εναι;" και μ' αυτ τη σιγουρι φλεψε τον φρουρ του με μια γερ κλωτσι. Πριν προφτσουμε μως ν' ακολουθσουμε το παρδειγμ του και ν' αρχσουμε λλον ναν ανφελο καυγ, μας δικοψε o απ μηχανς θες. Ο σταθερς παλμς του δσους σβστηκε απ να βαρ κι ισχυρ βουητ που σντομα εξελχθηκε σε μηχανικ βρυχηθμ. Ο βρυχηθμς γινε εκρηκτικ βου καθς το ασημνιο, σβλτο διαστημπλοιο πρε μια στροφ πνω απ το μοιραο δντρο. Κτι πεσε απ τη κοιλι του σκφους σ' ναν απ τους γρους του, κτι που φοσκωσε παρνοντας σχμα μανιταριο, δστασε λγο και μετ προσγειθηκε στη κορφ του δντρου. ταν αλεξπτωτο! Εδα να ανθρπινο σχμα να κρμεται απ τα σκοινι του προτο το καταπιε το πλοσιο φλλωμα. Η απσταση μας εμπδιζε να αναγνωρσουμε τον ουρνιο αυτν εισβολα. Οι εννι που κρατοσανε τον Μακνλτυ τονε πετξανε χωρς τσιριμνιες πνω στο γρασδι και σταθκανε κοιτζοντας ερευνητικ το δντρο. Κατ να περεργο τρπο οι ιθαγενες δειχναν μλλον περιργεια κι χι τρμο για τα εναρια αυτ γεγοντα. Το δντρο μενε ακνητο. Ξαφνικ μσα απ τα ψηλ κλαρι του ακοστηκε το σφριγμα ενς ακτινοβλου. Η ακτνα χτπησε να απ τα μεγλα κλαρι στην νωσ του με τον κορμ και το 'κοψε. Το ακρωτηριασμνο μλος πεσε με πταγο στο δαφος.
     Αμσως χιλιδες εξογκματα που μοιζανε με μπουμποκια κι ταν κρυμμνα κπου μσα στα φλλα, φοσκωσανε σα μπαλνια, πρανε το μγεθος μιας τερστιας κολοκθας κι ανατινχτηκαν μ' εκρξεις που φηναν αστεους κρτους. Αμσως o τπος γμισε απ ναν αχνοκτρινο καπν που βγαινε σε ττοιες ποστητες στε το δντρο χθηκε απ τα μτια μας σε λιγτερο απ να λεπτ. λοι οι ιθαγενες που βρσκονταν τριγρω κρξανε σα κουκουβγιες, καναν μεταβολ και το βλανε στα πδια. Οι εννι φρουρο του Μακνλτυ αναστελανε τη τελετ που 'χανε προγραμματσει κι ακολοθησανε τους συντρφους τους. Το ακτινοβλο πτυχε δυο απ' αυτος πριν κνουν δκα βματα. Οι υπλοιποι επτ διπλασισανε τη ταχτητα της φυγς τους. Ο Μακνλτυ αγωνιζταν να λσει τα χρια του καθς τονε πλησαζε σννεφο κτρινου καπνο. Μια να εκπυρσοκρτηση ακοστηκε στη κορφ του δντρου που 'χε γνει σκοτεινς γκος μσα στην δια του την ομχλη κι λλο να κλαρ πεσε στο δαφος. λοι οι ιθαγενες εχαν εξαφανιστε απ το πρσωπο της γης. Η ομχλη απεχε τρα τριντα γυρδες απ τον νακληρο που στεκτανε και τη κοταζε σα μαγεμνος. Τα χρια του ταν ακμα δεμνα στα πλευρ. Βαθι κπου στο κντρο της ομχλης συνεχζονταν οι εκρξεις αλλ πιο ασθενικς τρα.
     Φωνζοντας στον μυαλο Μακνλτυ να χρησιμοποισει τα κτω του κρα, βλαμε αμσως σε λειτουργα τα δικ μας προσπαθντας ταυτχρονα να λευτερσουμε τα χρια μας. Ο Μακνλτυ αντδρασε οπισθοχωρντας αργ μνο μερικς γιρδες. Με υπερνθρωπη προσπθεια ο 'Αρμστρονγκ λευτερθηκε, βγαλε το σουγια απ τη τσπη του παντελονιο του κι ρχισε να κβει τα σκοινι που μας δεναν. Ο Μνσχαλ κι o Μπλαην, οι δυο πρτοι που λθηκαν τρεξαν αμσως στον Μακνλτυ που ποζριζε δκα γιρδες μακρι απ την ομχλη σαν νας παχσαρκος 'Αρης που αψηφοσε τη δναμη των ξνων θεν. Τονε φρανε πσω σηκωτ. Μλις εχαμε απαλλαγε απ τα δεσμ μας ξαναφνηκε το διαστημπλοιο, κανε να κκλο πνω απ τα κεφλια μας και χθηκε πσω απ το σννεφο του κτρινου καπνο κερδζοντας απσταση. Το χαιρετσαμε με χαρομενες κραυγς. Μετ μες απ την ομχλη ξεπρβαλε μια ογκδης μορφ που 'σερνε ν' ψυχο σμα στο κθε χρι. ταν ο Τζαη Σκορ. Στη πλτη του μετφερε να μικρ ασρματο με πομπ και δκτη. ρθε προς το μρος μας μεγλος, δυνατς με τα μτια του φωτισμνα απ το αινιο φως, ριξε μπροστ μας τα δυο σματα κι επε:
 -"Κοιτξτε τι θα πθετε απ τον ατμ αν δε κινηθετε γργορα". Κοιτξαμε. Αυτ τα πργματα ταν τα λεψανα των δυο ιθαγενν που 'χε χτυπσει με το ακτινοβλο, αλλ' οι ακτνες δεν εχανε προκαλσει τη φοβερ φθορ της σρκας. Τα δυο αυτ αντικεμενα τανε πιτερο σκελετο παρ πτματα. Κουρλια σρκας και μισοφαγωμνων οργνων κρμονταν πνω σε τσακισμνα κκαλα. ταν εκολο να καταλβουμε τι θα συνβαινε στον Τζαη αν ταν φτιαγμνος απ σρκα κι αμα  αν ανπνεε πως εμες. "Πσω στο ποτμι", μας συμβολεψε ο Τζαη, "ακμα κι αν χρειαστε να πολεμσουμε γι' αυτ. Το σκφος θα προσγειωθε στην χθη. Πρπει να φτσουμε κει με κθε τρπο".
 -"χετε το νου σας, ντρες", πρσθεσεν ο Μακνλτυ. "Δε θλω περιττς βιαιοπραγες".
     Ξεσπσαμε σε γλια. Τα μνα πλα που 'χαμε τανε το ακτινοβλο του Τζαη, ο σουγις του 'Αρμστρονγκ κι οι γροθις μας. Πσω μας πολ κοντ και προχωρντας ολονα κονττερα ταν ο θανσιμος αυτς καπνς. Ανμεσα σε μας και στο ποτμι απλωνταν η πρσινη πρωτεουσα μ' γνωστον αριθμ κατοκων οπλισμνο μ' γνωστα πλα. Βρισκμαστε πραγματικ ανμεσα στη Σκλα και τη Χρυβδη. Ξεκινσαμε με τον Τζαη επικεφαλς, τον Μακνλτυ και τον μεγαλσωμο 'Αρμστρονγκ αμσως απ πσω του. Δυο νδρες μεταφρανε τον Τζησον που χρησιμοποιοσε ακμα τη γλσσα του, αλλ χι τα πδια. Δυο λλοι μεταφρανε το πτμα που οι εισβολες εχαν αρπξει απ το σκφος. Χωρς εμπδιο αντδραση περπατσαμε μερικς εκατοντδες γιρδες κι εκε, στα βθη του δσους, θψαμε το σμα του ανθρπου που πρτος πτησε το πδι του σ' αυτ τον πλαντη. Κρφτηκε στην αγκαλι της γης μσα σε νεκρικ σιγ εν γρω μας το δσος αντηχοσε απ τον γνωστ παλμ του. Εκατ γιρδες μακρτερα αναγκαστκαμε να θψουμε ναν λλο. Ο επιζν πακτης του ππια-στο-βρχο, επηρεασμνος απ το τλος του συντρφου του, θλησε να μπει επικεφαλς της πομπς. Περπατοσαμε αργ και προσεχτικ, ψχνονrτας με τα μτια για κρυμμνους ιθαγενες, τοιμοι ν' αντιμετωπσουμε την επθεση κανενς θμνου που εξακοντζει βλη κανενς κλαριο που ξερν κλλα. Ο νθρωπς μας κανε μια παρκκλιση γρω απ 'να δντρο που φτρωνε μσα απ μια σιωπηλ κι δεια κατοικα. Εχε συγκεντρσει τη προσοχ του στην ανοιχτ εσοδο του σπιτιο και δε πρσεξε τι περνοσε κτω απ εν' λλο δντρο. ταν να φυτ μετρου μεγθους μ' ασημοπρσινη φλοδα και μακρι κομψ φλλα απ' που κρμονταν φοντες απ κλωστς. Οι κρες αυτς φταναν σε απσταση τεσσρων ποδιν απ το δαφος. ταν εκενος γγιξε δυο απ' αυτς τις φοντες, φνηκε μια γαλαζωπ αστραπ, μυρσαμε ζωτο και καμνο μαλλ και τον εδαμε να πφτει. Εχε πθει ηλεκτροπληξα σα να τον εχε χτυπσει δυνατς κεραυνς.
     Ξεχνντας την ομχλη πισωγυρσαμε εκατ γιρδες και τον θψαμε πλι στον σντροφ του. Η δουλει γινε στο ψε-σβσε. Η ρπουσα λπρα ταν πσω απ την πλτη μας ταν ξεκινσαμε πλι. Ψηλ στον ουραν που φαινταν ελχιστα, o λιος ριχνε τις διφανες αχτνες του τρυπντας το πλγμα των δντρων με φωτειν αραβουργματα. Παρακμπτοντας τη τελευτααν αυτ απειλ που ονομσαμε ηλεκτρδεντρο, φτσαμε στην κρη της κεντρικς λεωφρου. Εδ εχαμε ορισμνα πλεονεκτματα αλλ και διαφορετικ εμπδια. Τα σπτια ταν αραι παραταγμνα απ τις δυο μερις. Μποροσαμε να περπατμε στο κντρο του δρμου κτω απ το πλατ νοιγμα τ' ουρανο και ν' αποφεγουμε τη φιλοπλεμη βλστηση αυτο του πλαντη. Αλλ αυτ εξθετε τη πορεα μας σ' επιθσεις απ τη μερι των ιθαγενν που θα 'ταν σως αποφασισμνοι να εμποδσουνε την αποχρηση μας. Θα 'πρεπε να κνουμε αυτ το ταξδι διατρχοντας διπλ κνδυνο. Ο Σαγκ Φαρν μου 'πε:
 -"Ξρεις, χω μια πολ καλν ιδα".
 -"Για λγε!" επα 'γω γεμτος ελπδα.
 -"Ας υποθσουμε πως χουμε εκοσι τετργωνα στη κθε πλευρ", πρτεινε, "θα μποροσαμε ττε να παζουμε με τσσερις στρατιτες παραπνω και τσσερις ακμα αξιωματικος. Προτενω να τους ονομσουμε 'τοξτες'. Θα κινονταν δυο τετργωνα κθε φορ και θα μποροσαν να χτυπν αντιπλους σ' λα τα διπλαν τετραγωνκια. Δε θα γινταν τσι εξαιρετικ περπλοκο παιχνδι";
 -"Δε πας να πνιγες, λω 'γω";
 -"πρεπε να θυμμαι το χαμηλ διανοητικ σου εππεδο". Λγοντας τσι βγαλε να μπουκαλκι ρωμα χουλο που φρντισε να περισσει μες απ' λες τις περιπτεις μας, απομακρνθηκε δυο βματα απ κοντ μου και το μρισε μ' επιδεικτικ προσβλητικ τρπο. Δε με νοιζει τι λνε αλλ εμαι ββαιος τι δε βρωμμε τσι πως υποστηρζουν αυτο οι καταραμνοι 'Αρειοι! Αυτ τα πολποδα χουν το ψμα στο αμα τους. Σταματντας τη πορεα και τη συζτηση ο Τζαη Σκορ επε:
 -"Μου φανεται πως αυτ εναι!" Ξεκρμασε το φορητ του ασρματο, βρκε τη συχντητα και μλησε στο μικρφωνο. "Εσ εσαι, Στηβ;" Παση. πειτα: "Ναι, σας περιμνουμε μισ μλι περπου μακρι απ το ξφωτο στην χθη του ποταμο. χι, δεν χουμε συναντσει αντσταση ως τρα. Αλλ κτι θα γνει. Εντξει θα περιμνουμε". 'Αλλη μια παση. "Θα σας οδηγσουμε με τον χο".
Ο Τζαη κουγε προσεκτικ τον ασρματο με το να αφτ και τον ουραν με τ' λλο. λοι ακογαμε προσεκτικ. Στην αρχ δεν υπρχε τποτα κτς απ το ντουμ-ντουμ-ντουμ, που ποτ δε σταματοσε στον τρελ αυτ κσμο αλλ σε λγο ακοστηκε μακριν βουητ σαν το πλησασμα ενς μπορμπουλα. Ο Τζαη ρμησε στο μικρφωνο: "Σας πισαμε, πλησιζετε". Το βουητ δυνμωσε. "Πλησιζετε, πλησιζετε". Περμενε μια στιγμ. "χετε πρει λθος δρμο". Ο θρυβος χαμλωσε. "Περσατε απ το πλι". Περιμναμε πλι. Ο μακρινς χος γινε ξαφνικ δυναττερος. "Σωστ κατεθυνση τρα". Ο θρυβος γινε τρομερ βου. "Εντξει!" φναξε ο Τζαη. "Εσαστε σχεδν απ πνω μας!"
     Κοταζε ανσυχα τον ουραν και σαν νας νθρωπος ακολουθσαμε λοι το βλμμα του. Την επμενη στιγμ το διαστημπλοιο φνηκε στο νοιγμα του ουρανο και το δισχισε τσο γργορα στε δε προφτσαμε οτε καν ανσα να προυμε. Αλλ κενοι απ πνω θα πρπει να μας εδανε γιατ το σκφος διγραψε κκλο και το καλοσχεδιασμνο σχμα του ξαναφνηκε πνω απ την ευθεα του κεντρικο δρμου, μερικ μλια πιο κτω -ερχτανε προς το μρος μας με τρομερ ταχτητα. Αυτ τη φορ μποροσαμε να παρακολουθσουμε τη πορεα του και το χαιρετοσαμε σα χαρομενα παιδι. "Μας βρκατε;" ρτησε ο Τζαη απ το μικρφωνο. "Εντξει, δοκιμστε λλη μια φορ". Το σκφος πρε πλι μια στροφ κι ακολοθησε τον διο δρμο σκζοντας τον αγρα καθς περνοσε απ πνω μας. τανε σα μια τερστια οβδα απ καννι παλιο καιρο. Απ τη κοιλι του πσανε κοντ μας διφορα πργματα, πακτα και μπγοι. Μας ρθανε σαν το μνα εξ ουρανο καθς το σκφος πρασε βιαστικ και χθηκε ανογοντας τρπα στον ουραν προς το βορρ. Αν δεν ταν αυτ τα καταραμνα δντρα, το διαστημπλοιο θα μποροσε να προσγειωθε και να μας σσει απ τη θανσιμη απειλ.
     Με λαχτρα τρξαμε κοντ στα εφδια ανογοντας πακτα και λνοντας σκοινι. Σκφανδρα για λους. Αυτ θα μας προσττευαν απ διφορα δυσρεστα στοιχεα της φσης. Λαδωμνα και γεμισμνα ακτινοβλα μαζ με αποθματα απ καπνογνα. να μικρ κιβτιο με φροντισμνη συσκευασα που μσα σε μπαμπκια και λστιχα αναπαονται ξι ατομικς βμβες. Μια μπουκλα ιδιο κι να δμα με πρχειρα εδη πρτων βοηθειν. να μεγλο δμα εχε σκαλσει στα κλαρι ενς δντρου  μλλον το αλεξπτωτ του εχε μπερδευτε κι εκενο ταλαντευταν δελεαστικ πνω απ τα κεφλια μας. 'Ελπζοντας τι δεν περιεχε υλικ που θα μποροσε να μας θψει κτω απ τη γη πυροβολσαμε τα σκοινι και το κατεβσαμε. Μσα κει βρκαμε συμπυκνωμνες μερδες φαγητο κι να μπιτνι με χυμ αναν. Πακετραμε τ' αλεξπτωτα, φορτωθκαμε τις προμθειες και ξεκινσαμε. Το πρτο μλι ταν εκολο. Δντρα, δντρα και πλι δντρα και παρατημνα σπτια. Σ' αυτ το διστημα της πορεας παρατρησα τι μσα στα σπτια φτρωνε πντα ο διος τπος δντρου. Δεν υπρχαν κατοικες χτισμνες γρω απ τα κολλδεντρα τα ηλεκτρδεντρα που 'χαμε μθει πια να ξεχωρζουμε. Κανες δε φαινταν να 'χει ρεξη ν' ανακαλψει αν αυτ τα δντρα ταν επικνδυνα χι αλλ τελικ ο Μνσχαλ εχε το τυχερ του. τσι μας εξηγθηκε κι αυτς ο αδικοπος σφυγμς του δσους.
     Αδιαφορντας για τον Μακνλτυ που τονε φοβριζε σα ταραγμνη χνα, περιδιβασε να δειο σπτι με τ' πλο στο χρι. να λεπτ αργτερα βγκεν ξω και μας ανακονωσε τι το σπτι τανε παρατημνο αλλ πως το δντρο στο κντρο του βγαζε θρυβο σαν το ταμ-ταμ της ζογκλας. Κλλησε το αφτ του στον κορμ κι κουσε το χτπο της δυνατς του καρδις. Ττε ο Μακνλτυ ρχισε να φτιχνει θεωρα με θμα, αν εχαμε το νμιμο δικαωμα ν' ακρωτηριζουμε τα δντρα σ' αυτ τον πλαντη. Πραγματικ, αν αυτ εχανε καρδι ανκανε στην κατηγορα των ντων και θεωρονταν απ το νμο ιθαγενες, συνεπς και σμφωνα με το ρθρο τδε, παργραφος δενα του Διακοσμικο Κδικα που διακαννιζε τις διαπλανητικς σχσεις πρεπε να τηρηθε απναντι τους ορισμνη συμπεριφορ. Συνχισε αυτ το κρυγμα με κφι και προφαν αδιαφορα για το γεγονς τι με τη δση του λιου θα μποροσε να πεθνει βραστς ψητς κτω απ τα δντρα. ταν σταμτησε για να πρει ανσα, ο Τζαη Σκορ επεν ρεμα:
 -"Νακληρε, σως αυτο οι νθρωποι να 'χουνε δικος τους νμους και να 'ναι τοιμοι να τους εφαρμσουνε δια της βας". Κι δειξε ολισια μπροστ του.
Ακολοθησα τη κνηση του ανεπηραστου απ αισθματα κι αμσως χθηκα με βιασνη μσα στο διαστημικ μου κοστομι. Αυτ εναι, σκφτηκα. Το μακρ χρι της δικαιοσνης ταν τοιμο να μας αδρξει. Αυτ που μας περμενε σε μισ μλι ταν μια εμπροσθοφυλακ απ τερστια φιδσχημα πργματα με σματα παχι σο το δικ μου κι εκατ πδια μκος. Προχωροσαν ρποντας προς το μρος μας με μια περεργη δυσκαμψα λες κι τανε συμπαγ και μονοκμματα. Πσω τους ακολουθοσε νας μικρς στρατς απ θμνους με απογοητευτικ ακνδυνη ψη. Και πιο πσω ερχταν πολβουη ορδ ιθαγενν που προχωροσανε με τη σιγουρι κενη που αισθνονται ασφαλες. Η προλαση αυτο του εφιαλτικο πλθους εξαρτιταν απ το ρυθμ των φιoειδν που βρσκονταν επικεφαλς κι αυτ κινονταν με τσο κπο σα να δεχναν τι προχωροσαν εκατ φορς γρηγορτερα απ' σο τους μαθε η φση.
     Σταματσαμε κθαμβοι μπροστ στο παρλογο αυτ θαμα. Τα ερπετ προχωροσαν σταθερ και κατρθωναν να δνουν την εντπωση μιας τρομερς συμπυκνωμνης δναμης που περιμνει να εκραγε. σο πλησιζανε τσο μεγαλτερα φανονταν κι ταν φτασαν σ' απσταση μικρτερη απ τρακσες γιρδες κατλαβα τι το καθνα μποροσε ν' αγκαλισει ξι απ μας και να μας περιποιηθε πως κνει νας βας μ' να τρυφερ κατσικκι. ταν οι κακο του μεγλου κι ημιμψυχου δσους. Το κατλαβα απ νστικτο καθς κουγα τα υπκωφα νιαουρσματα τους. Αυτο ταν οι λαμπερο πρσινοι τγρεις που φανταζμουν ταν χτες τη νχτα οι εχθρο μας πλευαν μ' να θηρο μσα στη σμαραγδνια ζογκλα. Εχανε δαμαστε, μως, η δναμη κι η οργ τους βρισκταν κτω απ λεγχο. Ατ η φυλ το εχε καταφρει. Πραγματικ ταν σπουδαιτεροι απ τους Κα.
 -"Πιστεω τι μπορ να το κνω σ' αυτ την απσταση", επε ο Τζαη Σκορ ταν το μεσοδιστημα μειθηκε σε διακσιες γιρδες. 'Αδραξε νωχελικ μιαν ατομικ βμβα που θα μποροσε να κνει θρψαλα λο το Μαραθν. Η κυριτερη αδυναμα του ταν τι δε μποροσε να εκτιμσει την ισχ των πραγμτων που κνουν μπαμ. Την παιζε λοιπν στα χρια για να πρει φρα, μ' να τρπο που μ' κανε να του ευχηθ ταξδι στην λλη κρη του Σμπαντος και την ρα ακριβς που 'μουν τοιμος να ξεσπσω σε δκρια, τη πταξε μακρι. Το δυνατ του χρι την εκσφενδνισε στον αρα κι εκενη φυγε σφυρζοντας και διαγρφοντας να μεγλο τξο. Τρανταχτκαμε. Η γη τρεμολιασε σαν τη κοιλι ενς ρρωστου. Τερστια σννεφα πλσματος και κομμτια απ πρσινο ινδες υλικ σκορπστηκαν στον αρα, μετεωρστηκαν για μια στιγμ και μετ πσανε πλι ολγυρα μας βροχ. Σηκωθκαμε, προχωρσαμε περπου εκατ γιρδες και ξαναπσαμε μπρομυτα καθς ο Τζαη ριχνε λλη μα. Αυτ η τελευταα μου θμισε ηφαστειο. Η δναμη της κρηξης μ' κανε να βουλιξω σχεδν μσα στη διαστημικ στολ μου. Η βροντ ξεθμαινε ταν εμφανστηκε πλι το διαστημπλοιο, πταξε πνω απ την οπισθοφυλακ κι ριξε μερικς ακμα βμβες. Μεγαλτερη καταστροφ. Μου πγωσε το αμα απ το θαμα που βλεπα μπροστ μου. "Τρα!" φναξε ο Τζαη. Αρπζοντας τον παρλυτο Τζησον, τονε σκωσε στην αγκαλι του και προχρησε μπροστ. Τον ακολουθσαμε απ κοντ.
     Το πρτο μας εμπδιο ταν νας μεγλος κρατρας που στο βθος του φανονταν αχνιστς ρωγμς γης και κομμτια των τερστιων σκουληκιν. Περπατντας στην περιφρεια αυτο του κρατρα πεσα πνω σ' να κατασπαραγμνο ερπετ που ακμα κι ετοιμοθνατο σφδαζε σπασμωδικ κι απειλητικ. Κομμτια απ λλα ερπετ συνχιζαν να σρνονται ανμεσα στον πρτο και τον δετερο κρατρα. ταν λα καταπρσινα και δισπαρτα με προεξοχς που μοιαζαν με υπερφυσικ τρχωμα και συσπνταν τρα με αγωνι σαν να προσπαθοσαν να συγκρατσουν τη ζω που φευγε. Καλψαμε την απσταση ανμεσα στους κρατρες σε χρνο ρεκρ, με τον Τζαη πντα επικεφαλς παρ το βαρ φορτο του. δρωνα σαν ταραγμνος ταρος κι ευχαριστοσα το στρο μου για την διαφορ της βαρτητας που μας βοηθοσε να συνεχσουμε την ξφρενη αυτ τρεχλα. 'Αλλη μια φορ χωριστκαμε τρχοντας στα πλγια του δετερου κρατρα. Αυτ μας φερε αντιμτωπους με τον εχθρ και μετ ρχισε η σγχυση. νας θμνος με βοτηξε. Η καθαρ γινη ιδιοσυγκρασα μου μ' κανε να παραγνωρσω το μαραμνο αυτ πργμα παρ' λες τις πρσφατες εμπειρες μου. Σε μια στιγμ που δεν το πρσεχα, γειρε στο πλι, τυλχτηκε γρω απ τα πδια μου και μ' ριξε κτω. πεσα μπρομυτα βλαστημντας εν ο θμνος πασπλισε το πρσωπ μου με μια λεπτ γκρζα σκνη. Κατπιν, μια μακρι δερμτινη λαβδα τινχτηκε απ πσω μου, ρπαξε το θμνο και τον κανε κομμτια.
 -"Ευχαριστ, Σαγκ Φαρν!" Ανσανα, σηκθηκα κι πλισα το ακτινοβλο μου. να δετερο αιμοβρο φυτ κατρρευσε μπροστ στο πλο μου κι η ισχυρ ακτνα συνχισε την πορεα της ψνοντας τα εντσθια ενς ιθαγενος που λγο πιο πρα κραγαζε και χειρονομοσε. Ο Σαγκ ξερζωσε ναν τρτο θμνο και τον πταξε μακρι με περιφρνηση. Η σκνη που τναξε δε φνηκε να τον πειρζει. Ο Τζαη μας εχε προσπερσει αρκετ. Σταμτησε, ετομασε λλη μια βμβα, την πταξε μακρι, σηκθηκε και συνχισε τη πορεα του με τον Τζησον πντα στην αγκαλι. Το διαστημπλοιο με τον χαρακτηριστικ του θρυβο κανε να κκλο πνω απ το κεφλι μας, χαμλωσε και προκλεσε νες καταστροφς στα μετπισθεν του εχθρο. να ακτινοβλο εκπυρσοκρτησε πσω μου, η ριπ πρασε επικνδυνα κοντ στο κρνος μου κι καψε να θμνο. 'Ακουγα μσα απ το μικρφωνο μου μια φων να βλαστημει σταθερ καθς προχωροσα. Στα δεξι μου να μεγλο δντρο τινχτηκε σαν κεραυνοβολημνο και ξαπλθηκε στο δαφος αλλ δεν εχα οτε ρεξη οτε χρνο να το κοιτξω.
     Ττε πιασε τον Μπλαην να φδι. Πς επζησε μνο αυτ ταν μυστριο. Κειτταν σφαδζοντας πως και τ' λλα κομματιασμνα τρατα αλλ ταν ολκληρο και μλις ο Μπλαην πδηξε απ πνω του στριφογρισε απειλητικ και τυλχτηκε γρω του. Τον χωσε σ' να αβυσσαλο στμα κι η κραυγ που ακοστηκε μας σπραξε τη καρδι. Το σκφανδρο του συντρφου μας σκστηκε κι απ τις σχισμδες πετχτηκε το αμα σαν σιντριβνι. Ο χος και το θαμα με τραξαν τσο στε σταμτησα απτομα κι ο 'Αρμστρονγκ που ερχταν απ πσω σκνταψε πνω μου.
 -"Εμπρς!", ορλιαξε. Με το ακτινοβλο του χτπησε τον πρσινο συσφιγκτρα κομματιζοντς τον μ' γρια χαρ. Συνεχσαμε τη πορεα μας αφνοντας αναγκαστικ πσω το συντριμμνο και καταξεσχισμνο σμα του Μπλαην. Περνοσαμε τρα μσα απ τις γραμμς των ιθαγενν που 'χαν αποδεκατιστε. Μικρς, γυαλιστερς σφαρες συνθλβονταν στα βματ μας αλλ το αερδες περιεχμεν τους ταν ακνδυνο σαν τον καλοκαιριν αρα. Εμαστε προστατευμνοι απ τα σκφανδρα αλλ και περπατοσαμε τσο γργορα στε δεν προφταναμε να ρουφξουμε το αριο. Πυροβλησα τρεις πρσινους στη σειρ κι εδα τον Τζαη να κβει το κεφλι ενς λλου χωρς να επιβραδνει καθλου την ορμητικ του φυγ. Προχωροσαμε με σπουδ ταν απροσδκητα ο εχθρς υποχρησε. Οι ιθαγενες που απμεναν χθηκαν μσα στο δσος που τους προσττευε καθς το διαστημπλοιο κανε λλο να απειλητικ πρασμα πνω απ τα κεφλια μας. Ο δρμος ταν ανοιχτς. Χωρς να καθυστερομε καθλου, μ' γρυπνη την προσοχ κι τοιμα πλα τρξαμε στην ακτ κι εκε, πνω στο πρσινο χαλ ενς ξφωτου, βρκαμε το γλυκτερο θαμα σ' λο το Σμπαν: το Μαραθν. Ττε ο Σαγκ Φαρν μας τρμαξε γιατ εν ορμοσαμε χαρομενα μσα απ την ανοιχτ πρτα μας σταμτησε, σκωσε ψηλ το να πλοκμι του κι επε:
 -"Καλτερα να μη μπομε ακμα"!
 -"Γιατ χι;" ρτησε ο Τζαη. Τα ψυχρ, λαμπερ μτια του καρφθηκαν πνω στο πρσωπο του 'Αρειου. "Τι διβολο χεις, λοιπν";
 -"Αναγκστηκα να κψω να κλαρ" επε ο Σαγκ Φαρν μιλντας με το φος ενς νθρπου που κβει να κλαρ πως βγζει το καπλο του. "Εδα τη σκνη. τανε φτιαγμνη απ χιλιδες ντομα. ντομα που κινονται εδ κι εκε και τρνε. Κοιτξτε πως εσαστε"! Μα το ποδσφαιρο, εχε δκιο! Τρα που το πρσεχα βλεπα μικρς συναθροσεις απ γκρζα σκνη που αλλζανε θση πνω στο διαστημικ μου σκφανδρο. Η κνησ τους τανε κυκλοτερς. Αργ γργορα θα κνανε τρπα στη στολ και θ' ρχιζαν να τρνε το σμα μου. Ποτ στη ζω μου δεν νιωσα πιο δυσρεστα. Περσαμε λοιπν αναγκαστικ μισ ρα, ιδρωμνοι κι ανυπμονοι, ψνοντας ο νας το κοστομι του λλου με τα ακτινοβλα γυρισμνα σε πλατι ριπ χαμηλς ντασης. ταν κηκε κι ο τελευταος μικροσκοπικς ψλλος νιωθα πια βρασμνος.
     Ο νεαρς Οιλσον βρκε την ευκαιρα να ξεφουρνσει μια κινηματογραφικ μηχαν και ν' αποθανατσει την αμοιβαα κθαρση μας. πως κατλαβα, το ργο θα παιζτανε σε πολ συχους ανθρπους καθισμνους σ' αναπαυτικς πολυθρνες μακρι απ τις ταραχς του Ργκελ. Ενδμυχα ευχθηκα ν' απμενε καννα ντομο απ' αυτ και να 'βρισκε τον τρπο να επμβει την ρα της προβολς του φιλμ. Με πιο επσημο φος πρε μερικς σκηνς απ το δσος, το ποτμι κι απ μερικ αναποδογυρισμνα σκφη με λη την καρνα και τα πτεργια στον αρα. πειτα μαζευτκαμε επιτλους λοι μσα στο διαστημπλοιο.
     Η κατος φορτθηκε στο σκφος και το Μαραθν βαλε μπρος. Δεν πιστεω τι θα υπρξει λλη πιο ευτυχισμνη στιγμ απ εκενη που νιωσα ταν το κανονικ, λαμπρ φως μπκε απ τα φινιστρνια και το πρσωπ μας χασε την ωχροπρσινη απχρωση. Μαζ με τον Μπρναντ παρατηροσαμε τον παρξενο, δαιμονισμνο κσμο να χνεται απ κτω μας και δεν μπορ να πω τι ανησυχοσα βλποντς τον να ξεμακρανει. Ο Τζαη ρθε κοντ μας λγοντας:
 -"Λοχα, δε θα προσγειωθομε πουθεν αλλο. Ο νακληρος αποφσισε να επιστρψουμε κατευθεαν στη Γη και να δσουμε πλρη αναφορ".
 -"Γιατ;" ρτησε ο Μπρναντ. δειξε κτω. "Φεγουμε χωρς τποτα ξιο λγου".
 -"Ο Μακνλτυ πιστεει πως μθαμε αρκετ". Ο ρυθμικς βμβος των κυλνδρων της πρμης δικοψε τη στιγμιαα παση. "Λει τι διευθνει εξερευνητικ Αποστλη κι χι σφαγεο. χει βαρεθε και σκφτεται να υποβλει την παρατησ του".
 -"Τι χοντροκφαλος!" επε ο Μπρναντ με απλυτη λλειψη σεβασμο προς τους αντερους.
 -"Τι μθαμε λοιπν; Τποτα;" ρτησα.
 -"Ξρουμε πως η ζω σ' αυτ τον πλαντη εναι κυρως συμβιωτικ", αποκρθηκε ο Τζαη. "Διαφορετικς μορφς ζως μοιρζονται την παρξη και τις ιδιτητες τους. Οι νθρωποι μοιρζονται τον εαυτ τους με τα δντρα, ανλογα με το εδος τους. Το κοιν σημεο εναι εκενο το παρξενο ργανο στο στθος".
 -"Σαχλαμρες!" επε ο Μπρναντ.
 -"Αλλ υπρχουν", συνχισε απτητος ο Τζαη, "και μερικο αντεροι απ τους Κα, τσο αντεροι στε να μπορον ν' αποχωρζονται τον κορμ του δντρου και να ταξιδεουνε στον κσμο τους μρα και νχτα. Μπορον ν' αρμγουν τα δντρα, να μεταφρουν τη τροφ και να την απορροφον απ ειδικς σφαρες-αποθκες. Απ τον συνεταιρισμ που τους εχε επιβληθε κατρθωσαν να λευτερωθον, ν' αναλβουν πλεονεκτικς ευθνες κι τσι κατ τη γνμη των ανθρπων αυτο του πλαντη να 'ναι λετεροι".
 -"Tι φοβερ λθος!" παρατρησα.
 -"χι και τσο", αντιμλησε ο Τζαη. "Σκοτσαμε αλλ δε κατακτσαμε. Ο κσμος εναι πντα δικς τους. Υποχωρομε με απλειες και πρπει επσης να φροντσουμε για τη θεραπεα του Τζησον". ταν τοιμος να φγει. Μι σκψη μου ρθε στο νου και τον σταμτησα για να τον ρωτσω:
 -"Μα τι γινε με την επθεση στο σκφος; Πως μας ακολουθσατε";
 -"Θα χναμε τη μχη και γι' αυτ απογειωθκαμε", απντησε: "Μετ σας ακολουθσαμε εκολα". Τα μτια του εχανε πντα την δια λαμπερ νταση αλλ μουν ββαιος τι η φων του εχε μια ελαφρ υπνοια χιομορ καθς λεγε: "Εχατε τον Σαγκ Φαρν μαζ σας. Εμες εχαμε τον Κλι Γιανγκ και τους υπλοιπους". Κονησε με νημα το κεφλι του. "Οι 'Αρειοι χουν πολ γκμις".
 -"'Ασα, η τηλεπθεια!" φναξε ο Μπρναντ. "Το 'χα τελεως ξεχσει. Ο Σαγκ Φαρν δε μου 'πε τποτα. Αυτ η ανοιχτομτα αρχνη κοιμταν μλις βρισκε ευκαιρα".
 -"Βρισκταν μως σε συνεχ επαφ με τους συντρφους του", επε ο Τζαη.
Πρασε το διδρομο κι στριψε τη γωνα. Ττε ακοστηκε το σνθημα του συναγερμο κι ο Μπρναντ κι εγ κατπιαμε τη γλσσα μας καθς το σκφος ρχισε να οδηγεται απ τον Φλτνερ. Ο πρσινος κσμος χθηκε απ τα μτια μας με μια ταχτητα που πντα μου κνει εντπωση. Σηκωθκαμε και ταχτοποισαμε λγο τις στολς μας. Ττε ο Μπρναντ πγε στο διακπτη του συστματος παροχς οξυγνου και γρισε το κουμπ ανεβζοντας τη πεση απ τις τρεις λβρες στις δεκαπντε.
 -"Οι 'Αρειοι εναι κπου δ", του θμισα "και δε θα τους αρσει καθλου αυτ".
 -"Δε με νοιζει αν τους αρσει. Θα τους μθω να μου κρατνε μυστικ, οι λαστιχνθρωποι"!
 -"Αλλ οτε και στον Μακνλτυ θ' αρσει".
 -"Και ποιος νοιζεται για το τι αρσει στον Μακνλτυ!" φναξε. Ττε φνηκε ο Μακνλτυ να στρβει τη γωνα, βηματζοντας με παχσαρκη αυτοπεποθηση κι ο Μπρναντ πρσθεσε με δυναττερη φων.
 -"Θα 'πρεπε να μιλς με περισστερο σεβασμ αν αναφρεσαι στον νακληρο".
     ταν ταξιδεεις στο κεν μη χολοσκς για το σκφος -να διαλγεις προσεχτικ τους νδρες που θα σ' ακολουθσουν.

_________________
Eric Frank Russell
Symbiotica (1943)
Μτφρ.: Τζολια Τσακρη
----------------------------------------------------------

                                                Διαβολογικ

     
κανε μια περιφορ γρω απ τον πλαντη για απλυτη σιγουρι. Αυτ ταν κι η καθιερωμνη τεχνικ των διαστημικν ανιχνευτν: ρχνεις μια ματι πλησιζοντας και μετ μια πιο προσεκτικ σε πλρη γρο. Τχαινε συχν η δετερη να 'ρχτανε σ' αντθεση με τη πρτη και πιο μακριν. Χρη σε κποια ιδιοτροπα του νμου των πιθανοττων, βρισκες να σου χαμογελ η τχη απ την λλη πλευρ ενς πλαντη. Δυστυχς αυτ δε συνβη τοτη τη φορ. Τα σα εχε παρατηρσει πλησιζοντας, δεν αλλξανε διλου και στη πλρη περιφορ. Τοτος ο κσμος τανε κατοικημνος απ νομονα πλσματα πολ εξελιγμνα. Τα σημδια ταν ολοφνερα: λιμνια, ναυπηγεα, σιδηροδρομικς γραμμς, σταθμο ηλεκτροπαραγωγς, διαστημοδρμια, λατομεα, εργοστσια, ορυχεα, σπτια, γφυρες, κανλια και γενικ λα τα σημδια πολιτισμο που προοδεει γοργ και σταθερ. Τα διαστημοδρμια ιδιατερα, μαρτυροσανε πολλ. Μτρησε τρα ττοια. Δεν εδε καννα σκφος τοιμο για πτση τη στιγμ που περνοσε απ ψηλ, εκτς απ να που το επισκεαζαν. τανε στενμακρο, μαρο και μυτερ, περπου στο μγεθος ενς εμπορικο της γραμμς Γης-ρη. Σγουρα δεν ταν οτε τσο μεγλο, οτε τσο κομψ, σο να αστρπλοιο της γραμμς Σολ-Σεριου.
     Κοιτζοντας μες απ το θωρακισμνο κρσταλλο της μικρς καμπνας του, κατλαβε πως τοτη θα'ταν η Μεγλη Επαφ. Στους αινες της ανθρπινης εξπλωσης στ' στρα, εχανε βρεθε, χαρτογραφηθε, εξερευνηθε και συχν ξεζουμιστε, πνω απ εφτακσιοι κατοικσιμοι κσμοι. λοι τους εχαν αναπτξει ζω, αλλ ελχιστοι νοημοσνη. Μχρι αυτ τη στιγμ πουθεν δεν εχανε βρεθε πλσματα αρκετ εξελιγμνα για να ταξιδεουνε στ' στρα. Μια ττοια ανακλυψη εχε ββαια, προβλεφτε θεωρητικ. Η ανθρπινη τλμη εχε δημιουργσει στο σμπαν μια σφαρα εξερευνσεων που μεγλωνε συνχεια. Αργ γργορα, σμφωνα με τις προβλψεις, η σφαρα τοτη θ' γγιζε κποιαν λλη κπου στο διστημα. Το ποιες θα 'ταν οι συνπειες, τανε θμα εικασας. σως οι δυο σφαρες θα συγχωνεονταν, δημιουργντας μια μεγαλτερη και λαμπρτερη σνθετη σως σκζανε κι οι δυο σα σαπουνφουσκες. πως και να 'χε, αυτ η μεγλη στιγμ της επαφς εχε φτσει.
     Αν το ανιχνευτικ του βρισκτανε στην ακτνα λψης κποιου προχωρημνου σταθμο, θα 'στελνε λεπτομερν αναφορ για το ερημ του. Ακμα και τρα δεν τανε πολ αργ για να γυρσει πσω σ' απσταση δεκαεφτ βδομδων, σπου να βρεθε σ' ακτνα λψης σημτων. μως για να το κνει, κπου πρεπε να βρει τ' αναγκαα κασιμα. Το σκφος του δε διθετε αρκετ για ττοια διπλ διαδρομ, συν το ταξδι της επιστροφς στη Γη. Εκε κτω σγουρα υπρχανε κασιμα. σως να του διαθτανε λγα κι σως να 'τανε κατληλα για τις μηχανς του. Αλλ τανε το διο πιθαν, η προσπθεια ν' αποδειχτε μταιη. Προς το παρν διθετε αρκετ για να προσεδαφιστε και μετ να επιστρψει στη βση. Κλλιο να και στο χρι παρ δκα και καρτρει, σκφτηκε. τσι στρεψε το ργχος του σκφους του προς τα κτω και βοτηξε στη ξνην ατμσφαιρα με στχο του το μεγαλτερο απ τα τρα διαστημοδρμια. Το χαμγελο της αυτοπεποθησης τανε πολ χρσιμον πλο, στο οπλοστσιο της ανθρπινης διαβολογικς.
     Η προσεδφισ του καμε εξαιρετικ μεγλο ντρο. Τα εννι δκατα της γινης μζας του πλαντη επτρεψαν λγες παραπνω φιγορες δεξιοτεχνας στο χειρισμ του σκφους. Βοτηξε χαμηλ, ανβηκε πλι και μετ κατβηκε με την ουρ, για να προσγειωθε στα πσω πτεργια στριξης. στερα σβησε τους κινητρες και στθηκε στο δαφος μ' ακρβεια που θα του επτρεπε να προσεδαφιστε και στη τρπα δεκρας. Οι ντπιοι φνηκαν να ξεφυτρνουν απ το χμα, πως γνεται με τους περεργους στα τροχαα δυστυχματα. Δεκδες κι εκατοντδες απ δατους. ταν μλλον κοντο με τον ψηλτερο χι πνω απ ενμιση μτρο. Κατ τ' λλα μοιζανε με το δικ του ροδαλοπρσωπο, γαλανομτικο τπο, σο κι νας Κινζος αν εχε λεπτ γκρζο τρχωμα σ' λο του το κορμ.
     Συγκεντρωμνοι γρω απ τον καμμνο κκλο των πυραλων του, κοιτοσανε το σκφος του, φωνζανε, χειρονομοσανε, σκονταγαν ο νας τον λλο, λογομαχοσανε και κουνοσανε το κεφλι τους. Γενικ συμπεριφρονταν πως κθε περεργο πλθος που θ' ανακλυπτε μια βαθι, σκοτειν τρπα, που βγανανε περεργοι θρυβοι. Το αξιοσημεωτο ταν τι κανες δεν δειχνε τρομαγμνος, μτε και δοκμασε να το σκσει μακρι, φανερ στη ζολα. Το μνο που δεχνανε να προσχουν ταν να κρατον απσταση ασφαλεας απ τυχν ναν ανφλεξη των σβηστν τζετ. Δε βγκεν αμσως. Αυτ θα 'τανε λθος... κι εκενοι που κνουνε συχν λθη δε διαλγονται για πιλτοι ανιχνευτικν διαστημοπλοων. Ο καννας νομερο να εναι να ελγχεις την ατμσφαιρα πριν βγεις. Αυτ που ανσαινε το πλθος απξω δεν ταν οπωσδποτε καλ και για τα πνευμνια του. τσι κι αλλις, θα 'κανε λελεγχο του αρα ακμα κι αν βλεπε τη μνα του να στκεται απξω στη πρτη γραμμ, καπνζοντας πορο.
     Ο αυτματος αναλυτς χρειαζτανε τσσερα λεπτ για να πρει δεγμα αρα, να το κνει φλλο και φτερ, να καγχσει βλποντας τα χλια του, να μετρσει τα βακτηρδια και να ειδοποισει τον κριο κι αφντη του πως μποροσε να καταδεχτε ν' ανασνει το ντπιο πρμα. ση ρα κρτησεν η ανλυση, περμενε υπομονετικ. Τελικ η βελνα στο κοκκινασπρο καντρν κουνθηκεν απρθυμα προς τα μισ του σπρου. Η γργορη κνηση θα σμαινε πως η ατμσφαιρα κανε και γι' αριστοκρατικς μτες. Η βαριεστημρα της κνησης ταν ο τρπος που ο αναλυτς τονε προειδοποιοσε πως ο αρας ταν μνο για πιο παρακατιανς. Ο αναλυτς ταν απ κατασκευς, πολ σνομπ ρομπτ που ταξινομοσε τις ατμσφαιρες σε κστες. Η καλτερη κι αγντερη ατμσφαιρα τανε γνσια βραχμανικ. Η χειρτερη τανε σκτος παρας, οτε να την αγγζεις..
     Σβνοντας τον αναλυτ, νοιξε την εσωτερικ και την εξωτερικ στεγαν πρτα και κθισε στο χελος της με τα πδια κρεμασμνα ογδντα μτρα απ το δαφος. Απ' αυτ το πλεονεκτικ σημεο περιεργστηκεν ρεμα το πλθος, με φος ανθρπου που μπορε να φτσει αλλ χι και να τονε φτσουν. Ο κτος νμος της διαβολογικς ορζει πως σο πιο ψηλ τσο το καλτερο. Εκενοι που οι ατυχες περιστσεις τους εχανε καταδικσει σ' ογδντα μτρα κονττερα στο κντρο της βαρτητας ταν νομονα ντα και συνειδητοποησαν αμσως το μειονκτημ τους. Εκτς κι αν τουμπριζαν το διαστημπλοιο σκαρφαλνανε στο λεο τοχωμ του, ταν ανμποροι να τονε φτσουν. χι τι το επιδωκαν απ εχθρικ διθεση. Αλλ σο πιο ανφικτη ταν η επιθυμα τους, τσο πιο σφοδρ γινταν. τσι, θλανε να τονε κατεβσουνε στο ψος τους, να τον χουνε πρσωπο με πρσωπο, απλ και μνο γιατ τρα ταν απρσιτος.
     Για να τους δυσκολψει ακμα πιτερο τη ζω, γρισε στο πλι κι γειρε στο πλαν τοχωμα, με το 'να πδι ανασηκωμνο και με τα δχτυλα πλεγμνα γρω απ το γνατο. Μετ συνχισε να τους ατενζει μ' αυτρεσκον φος. Εκενοι ταν υποχρεωμνοι να κοιτζουνε προς τα πνω με κνδυνο να στραβολαιμισουν. Πτε-πτε χαμηλνανε τα κεφλια και τα μτια σ' ασφαλς εππεδο, αλλ' ακμα πιο μαρτριο ταν να τους κοιτζουνε χωρς να μπορον να κοιτξουν. σο πιο πολ κρατοσε το πρμα, τσο πιο δυσρεστο γινταν. Μερικο αρχσαν να του φωνζουν με τσιριχτς κραυγς. Σ' αυτος χρισε καλοκγαθο χαμγελο. 'Αλλοι του κονησαν με νημα τα χρια και τους ανταπδωσε τις χειρονομες, πρμα που τστισε ιδιατερα τους εξυπντερους. Για κποιο παρξενο λγο, καννας επιστμονας δεν ερενησε ποτ γιατι μερικς χειρονομες, ερεθζουν ορισμνους αδνες σ' λες τις γωνις του σμπαντος. μως η εκπαδευση στη διαβολογικ συμπεριλμβανε και σειρ μαθημτων στη τεχνικ των λεγομνων σινιλων ξεφουσκματος. Εκε μθαινες πως να κνεις σμπαρλια το εγ ενς εξωγινου μ' εν απλ κονημα του χεριο σου.
     Για κμποσην ρα, το πλθος περμενε σ' αναμμνα κρβουνα, μασουλντας νευρικ τις τρχες απ τη ρχη των δαχτλων τους, μουρμουρζοντας και ρχνοντας κατ καιρος φαρμακερς ματις προς το μρος του. Εξακολουθοσαν να μη ζυγνουνε την επικνδυνη ζνη. Θα 'χανε σγουρα την εντπωση πως ο τπος που την εχεν αρξει ψηλ στη πρτα, εχε κι λλο σντροφο μσα, που μπορε να 'βαζε μπρος ξαφνικ. Στη συνχεια γνανε σκυθρωπτεροι, ρχνοντας μνο πτε-πτε καμιν ανσυχη ματι προς τα πτεργια στριξης. Αυτ η κατσταση συνεχστηκε μχρι που κατφτασε μια φλαγγα απ βαρι οχματα κι ρχισε να ξεφορτνει στρατιτες. Οι νιοφερμνοι ταν οπλισμνοι με γκλομπ και πιστλια και φοροσανε στολς στο χρμα της μκας που κυλιονται τα γουρονια. Αμσως σχηματσανε τριπλς σειρς, κνανε δεξι μεταβολ κατπιν διαταγς και βδισαν εμπρς. Το πλθος νοιξε για να τους κνει δρμο να περσουν.
     Με σβελτδα και περα, καταλαβνε θσεις σχηματζοντας οπλισμνο κλοι ανμεσα στο σκφος και τις ορδς των περιργων. Τρεις αξιωματικο κνανε βλτα γρω απ το σκφος εξετζοντας τα πτεργια στριξης, δχως να ζυγνουνε πιο κοντ απ' σο ταν αναγκαο. στερα κνανε πσω και σηκσανε τα μτια προς τη πρτα του σκφους. Ο τπος εκε πνω, ανταπδωσε το κοταγμα μ' ακαδημακν ενδιαφρον. Ο αντερος απ τους τρεις αξιωματικος, χτπησε ελαφρ το σημεο της καρδις, μετ σκυψε κι κανε το διο με το δαφος. Παρνοντας μια ζορισμνη κφραση φιλειρηνικς αγαθτητας, σκωσε πλι το βλμμα προς τον γινο. Η κνηση κανε το καπλο του να πσει και, γυρζοντας να το σηκσει, το πτησε και το 'καμε πτα.
     Αυτ το ασμαντο επεισδιο φνηκε να διασκεδζει τον τπο που καθταν ογδντα μτρα ψηλτερα, γιατ γλασε, μζεψε το πδι που κρατοσε κι σκυψε ν' απολασει καλτερα το θμα. Κκκινος σαν αστακς κτω απ το γκρζο του τρχωμα, ο αξιωματικς επανλαβε τη χειρονομα με τη καρδι και το δαφος.. Ο επισκπτης δειξε να καταλαβανει τοτη τη φορ. γνεψε με καταδεχτικν ευγνεια κι εξαφανστηκε μες στο σκφος. Λγες στιγμς αργτερα μια νιλον ανεμσκαλα πεφτε στο πλι του σκφους κι ο επισκπτης ρχισε να κατεβανει με την ευκινησα μαμος. Τρα πρματα εντυπωσισανε τους στρατιτες και τους θεατς αμσως μλις στθηκε μπρος τους: το τριχο δρμα του, το μεγλο ψος και βρος του και το γεγονς τι δε φαινταν να κρατ πλο. Οι διαφορς στο σχμα και τη μορφ δε τους ξενσανε. Στο κτω-κτω, κποιες εξερευνσεις εχανε κνει κι αυτο στο διστημα κι εχανε συναντσει ακμα πιο παρξενα πλσματα. Αλλ τι σι πλσμα διθετε το μυαλ να φτιχνει διαστημπλοια κι χι τη λογικ να 'χει πνω του κποιο μσον μυνας; Οι διοι ταν μια εξαιρετικ λογικ ρτσα. Οι φουκαρδες!
     Οι αξιωματικο δε κνανε καμι προσπθεια να μιλσουν με τοτο το πλσμα που τους κατβηκε απ το μεγλο γνωστο. Δεν εχανε τηλεπαθητικς ικαντητες κι η διαστημικ τους περα, τους εχε διδξει πως οι θρυβοι του στματος ταν χρηστοι πριν η μια η λλη πλευρ μθει τη γλσσα. τσι του δσανε να καταλβει με χειρονομες, πως θλανε να τον οδηγσουνε στη πλη. Εκε θα συναντοσε πιο ειδικος της ρτσας τους που θα μποροσαν να βρονε τρπο συνεννησης. τανε πολ καλο στη γλσσα των χειρονομιν, πρμα φυσικ για ρτσα που 'χε ταξιδψει στ' στρα. Συμφνησε στη πρταση με το διο φος και τη πζα που 'χεν απ την αρχ, δηλαδ σαν ρχοντας που 'χε να κμει με παρακατιανος. σως τον εχεν επηρεσει υπερβολικ κι εκενος ο αναλυτς του αρα. Το πλθος νοιξε πλι χρο να περσουνε καθς η φρουρ τονε συνδευε στα φορτηγ. Πρασε μπρος απ χιλιδες μτια και χαιρτησε τα πλθη με τη ξεφουσκωτικ κνηση νομερο δεκαεφτ. Αυτ ταν να συγκαταβατικ κονημα του κεφαλιο, που 'δειχνε πως αναγνωρζει μεγαλψυχα την παρξ τους κι ανεχτανε το χυδαο ενδιαφρον τους για το πρσωπ του.
     Τα φορτηγ αναχρησαν απ τη περιοχ της προσεδφισης. Το διαστημπλοιο παρμεινε κει με τη πρτα ανοιχτ, την ανεμσκαλα κρεμασμνη απ' ξω και τους στρατιτες να φρουρον ολγυρα. Αυτ η λεπτομρεια δε πρασεν απαρατρητη απ καννα. Δεν υπρχε τποτε που να εμποδζει τους ειδικος να εξετσουνε το σκφος και να κλψουν ιδες απ μιαν λλη τεχνολογικ εξελιγμνη φυλ. μως κανες τσον εξελιγμνος δε μπορε να 'τανε τσον εγκληματικ αμελς. Συνεπς δε πρπει να 'ταν αμλεια. Η καθαρ λογικ λεγε πως σμφωνα με την ποψη του επισκπτη, δεν ξιζε τον κπο να κλαπονε τα σχδια του διαστημοπλοου γιατ τανε πολ ξεπερασμνα. ακμα χειρτερα, ταν αδνατο να κλαπον επειδ ταν ασλληπτα προχωρημνα για καθυστερημνα πλσματα σα τους ντπιους. Σα πολ μεγλην ιδα εχε για τον εαυτ του τοτος ο τπος! Μα τον Μαρο Κσμο του Κας, πρεπε να του δσουνε το κατλληλο μθημα.
     νας καττερος αξιωματικς σκαρφλωσε αμσως την ανεμσκαλα. Εξερενησε το εσωτερικ του σκφους και κατβηκε για ν' αναφρει πως δεν υπρχαν λλοι μσα, οτε ψυχ, οτε καν δετερο ζευγρι κλτσες. Ο ξνος εχε φτσει μνος. Η πληροφορα τοτη κυκλοφρησε στο πλθος. Δε τους ρεσε και τσο σαν ιδα. Ο ερχομς ενς στλου θωρηκτν με δκα χιλιδες πολεμιστς τανε κτι που θα το καταλαβανανε καλτερα. Θα 'ταν επδειξη δναμης αντξια του πλαντη τους. Αλλ τοτη η ανεπσημη επσκεψη ενς ανθρπου, θμιζε κπως τους ιεραπστολους που στλναν οι διοι στους ιθαγενες των δυο πλανητν της Μορντια.
     Στο μεταξ τα φορτηγ εχαν αφσει πσω το διαστημοδρμιο, διασχσανε καμι τριανταρι χιλιμετρα υπαθρου και μπκανε σε μια πλη. Εκε το επικεφαλς χημα, φησε πσω τα υπλοιπα και συνχισε προς τα δυτικ προστια για να φτσει τελικ σ' να οχυρ τριγυρισμνο απ πελριους τοχους. Ο ξνος κατβηκε κι αμσως τονε πετξανε στο πρτο διαθσιμο μπουντρομι. Πντως κι εδ η αντδρασ του τανε περεργη. Κανονικ θα 'πρεπε να εξοργιστε με τη φυλκισ του, αφο καννας δε του εξγησε τους λγους. Αλλ' αυτς τποτα! Απεναντας, αντιμετπισε το καλοστρωμνο κρεβτι του κελιο του σα να 'ταν η μγιστη πολυτλεια, ειδικ προσφορ σ' αναγνριση των δικαιωμτων του. Την ραξε αμσως φαρδς-πλατς, φησε να στεναγμ ικανοποησης και το 'ριξε στον πνο. Το ρολι του τ' φησε δπλα στ' αφτ του. Ο χος του αντικαθιστοσε το συνεχς τικ-τακ του αυτματου πιλτου, που δχως τη συντροφι του δε μποροσε να κοιμηθε νετα.
     Μες στις επμενες λγες ρες, οι φρουρο επιθεωροσανε συχν το κελ του. Θλανε να σιγουρευτον τι δε πασπτευε τη κλειδαρι, μτ' εξαλωνε τα κγκελα με κποια μυστηριδη τεχνικ. Δε τον εχανε ψξει και συνεπς ταν ιδιατερα προσεκτικο. Κενος μως ροχλιζε του καλο καιρο, αδιαφορντας για την ανησυχα που 'χεν αρχσει να εξαπλνεται στη διαστημικν αυτοκρατορα. Κοιμταν ακμη ταν φτασεν ο Παρμθ μαζ με μιαν αγκαλι εικονογραφημνα βιβλα. Ο Παρμθ ηλικιωμνος και μωπας κθισε δπλα στο κρεβτι και περμενε υπομονετικ. Κποια στιγμ και τα δικ του μτια αρχσαν να γλαρνουνε κι πιασε τον εαυτ του να νοσταλγε με λαχτρα το μαλακ χαλ στο πτωμα. Στο σημεο κενο αποφσισε πως πρεπε  ν' αρχσει τη δουλει να το ρξει κι αυτς στον πνο. Γρισε και σκοντησε τον κρατομενο να ξυπνσει.
     Αρχσανε με το βιβλο. Το "Α" εναι για το αχμοντ που παζει στο γρασδι. Το "Α" εναι για το ασντ που φυλγεται κτω απ το γυαλ.. Το "Οομ" εναι για το ομ-τουκ που βρσκεται στο φεγγρι. Το "Ουμ" εναι για το ουμλκ, εδος παλιτσου γελωτοποιο... και πει λγοντας. Διακπτοντας μνο για φαγητ, συνχισαν τσι λη μρα κι η προδος τανε γοργ. Ο Παρμθ τανε πρτης τξεως δσκαλος κι ο λλος πρτης τξεως μαθητς, μθαινε εκπληκτικ γργορα και δε ξεχνοσε τποτα. Στο τλος του πρτου πολωρου μαθματος μποροσαν ν' ανταλλξουν μερικ απλ και σντομα λγια.
 -"Με λνε Παρμθ. Πως σε λνε σνα";
 -"Γουην Χλντερ".
 -"Δυο ονματα";
 -"Ναι".
 -"Πως λγονται οι πολλο σας";
 -"Γινοι".
 -"Εμες λεγμαστε Βαρντ".
     Η κουβντα τους τλειωσε κει, γιατ τους εξαντλθηκαν οι λξεις κι ο Παρμθ φυγε. Εννι ρες αργτερα τανε πλι πσω, αυτ τη φορ μαζ με κποιο Γκρκα. Ο τελευταος ταν νετερος κι ειδικευτανε στη συνεχν επανληψη λξεων και φρσεων, μχρι που ο μαθητς μθαινε τλεια τη προφορ τους. Συνχισαν τσι για τσσερις μρες ακμη, απ το πρω ως αργ το βρδυ.
 -"Δεν εσαι κρατομενος".
 -"Το ξρω", επε ο Γουην Χλντερ με γαλνια αυτοπεποθηση. Ο Παρμθ φνηκε να σαστζει.
 -"Πως το ξρεις";
 -"Δε θα τολμοσατε να με φυλακσετε".
 -"Γιατ χι";
 -"Γιατ δε ξρετε αρκετ. Σαν αποτλεσμα, γυρεετε μια κοιν γλσσα συνεννησης. Θλετε πληροφορες απ μνα... και γργορα μλιστα". Αυτ ταν ολοφνερο για να το αρνηθε ο Παρμθ. τσι το αγνησε και συνχισε:
 -"Εχα υπολογσει πως θα χρειζονταν εννενντα μρες για να μθεις τη γλσσα τλεια. Τρα νομζω πως εκοσι θα 'ναι αρκετς".
 -"Δε θα βρισκμουν εδ αν δεν ταν ξυπνη η ρτσα μου", τνισεν ο Χλντερ. Ο Γκρκα δειξεν ανησυχα στα λγια του κι ο Παρμθ ταρχτηκε. "Εμες δεν χουμε ακμα κνει μαθματα σε καννα Βαρντ", πρσθεσε ο Χλντερ σα δετερη δση, "γιατ καννας δεν φτασε ακμα στα μρη μας".
 -"Ας συνεχσουμε τη δουλει", πρτεινε βιαστικ ο Παρμθ. "Μια σημαντικ επιτροπ περιμνει να σας εξετσει, αμσως μλις μθεις να μιλς με σαφνεια κι νεση. Θα δοκιμσουμε πλι με το πρθεμα 'φθ' που δε το 'χετε χωνψει ακμα. Λοιπν να νας γλωσσοδτης σα χρσιμη σκηση. Πρσεξε τον Γκρκα".

     Η επιτροπ τανε καθισμνη σε μιαν εντυπωσιακν, αμφιθεατρικν αθουσα με δκα σειρς καθισμτων. Τετρακσια τομα εχανε συγκεντρωθε εκε. Οι τεμενδες των συνοδν και των κατωτρων υπαλλλων μαρτυροσαν τι πρκειται για πολ σημαντικ πρσωπα. Κι τσι ταν. Οι τετρακσιοι αντιπροσωπεανε τη πολιτικ και στρατιωτικν αφρκρεμα ενς κσμου που 'χε στσει διαστημικν αυτοκρατορα σε καμι εικοσιπενταρι ηλιακ συστματα και διπλσιους πλαντες. Μχρι πριν λγο καιρ ταν οι καλτεροι, απ' σο μποροσαν να ξρουν, οι κριοι κι οι εκλεκτο του σμπαντος. Τρα υπρχε κποια αμφιβολα γι' αυτ. Εχανε σοβαρ πρβλημα να λσουν, αυτ που νας ασεβς γινος ιστορικς θα περιγραφε στο μλλον σα "σημεον αμφισβτησης". Σταμτησαν να κουβεντιζουν μεταξ τους ταν φτασαν οι δυο φρουρο που συνοδεανε τον Χλντερ και τον οδηγσανε σ' να κθισμα αντικριστ στις σειρς των λλων. Τετρακσια ζευγρια μτια περιεργαστκανε τον ξνο, μερικ με περιργεια, λλα μ' αμφισβτηση, ορισμνα προκλητικ και πολλ με φανερν ανταγωνισμ.
     Ο Χλντερ θρονιστηκε στη θση του και κοταξε την ομγυρη σα να επιθεωροσε κλουβ με μλλον σιχαμερ πλσματα, σε κποιο ζωολογικ κπο. τριψεν ελαφρ το πλι της μτης του και τη ροφηξε. ταν η ξεφουσκωτικ κνηση νομερο εκοσι δο, κατλληλη για μεγλη συνθροιση εκπροσπων της εξουσας. Η αντδραση ταν ικανοποιητικ. Μισ ντουζνα απ τους πιο επιθετικος τπους, τονε κρφωσαν με φαρμακερ βλμματα. νας χνουδομορης γρος σηκθηκε σμγοντας τα φρδια του κι ρχισε να μιλ στον Χλντερ σα να 'χε προβρει καλ τον λγο του πριν ρθει:
 -"Καννα εδος, εκτς απ τα πλον νομονα κι απολτα λογικ, δε θα μποροσε να κατακτσει το διστημα. Εναι αυταπδεικτο πως ανκετε σ' να ττοιον εδος κι επομνως θα μπορετε να εκτιμσετε τη θση μας. Αυτ η δια η παρουσα σας, μας υποχρενει να λβουμε υπψη τις σχατες εναλλακτικς λσεις: Συνεργασα  ανταγωνισμ, ειρνη πλεμο".
 -"Υπρχουνε πολλς εναλλακτικς λσεις στο καθετ", παρατρησε ο Χλντερ. "Υπρχει το μαρο, το σπρο και χιλιδες ενδιμεσοι τνοι. Υπρχει το ναι, το χι και χιλιδες αν κι σως. Για παρδειγμα στο συγκεκριμνο δλημμα μια τρτη λση θα 'ταν ν' απομακρυνθετε πρα απ την ακτνα δρσης μας". Στα πλσματα με πολ τακτοποιημνο νου δεν ρεσε να τους κβουνε το νμα του λογικο ειρμο τους. Ακμα λιγτερο κνανε κφι τον κμπο που προκλεσε στις σκψεις τους η τελευταα πρταση. Το συνοφρωμα του γρου γινε πιο ντονο κι η φων του πιο κοφτ:
 -"Θα 'πρεπε να εκτιμτε και τη δικ σας θση. Εστε μνος ανμεσα σ' εκατομμρια ξνων. 'Ασχετα ποια μπορε να 'ναι η δναμη της ρτσας σας, εσες προσωπικ εστε αδναμος. τσι εμες ρωτμε κι εσες απανττε. Αν οι θσεις μας αντιστρφονταν θα σχυε το αντθετο. Αυτ εναι λογικ. Εστε τοιμος ν' απαντσετε στις ερωτσεις μας";
 -"Παντοιμος".
     Μερικο φανκαν να ξαφνιζονται απ την απντηση. 'Αλλοι τη δχτηκαν με καρτερικ δυσπιστα, θεωρντας δεδομνο τι θ' απαντοσε σ' ,τι κρινε φρνιμο και θα κρατοσε μυστικ τα λοιπ. Ο γρος κθισε πλι στη θση του κι γνεψε στον Βαρντ στ' αριστερ του. Κενος σηκθηκε και ρτησε:
 -"Που εναι η κεντρικ βση σας";
 -"Για την ρα δε ξρω".
 -"Δε ξρεις"; Η κφρασ του δειχνε πως κτι ττοιες δυσκολες περμενε απ την αρχ. "Πως μπορες να επιστρψεις αν δε ξρεις που βρσκεται";
 -"ταν βρεθ στην εμβλεια του ραδιοφρου της, θα πισω το σμα και θα το ακολουθσω".
 -"Οι διαστημικο χρτες σας δεν εναι αρκετ ακριβες για να τη βρετε";
 -"χι".
 -"Γιατ χι";
 -"Γιατ", εξγησεν ο Χλντερ, "δεν εναι δσμια στρου. Κβει βλτες στο διστημα". Ο λλος δειξε τη δυσπιστα του ρωτντας:
 -"Εννοετε πως πρκειται για πλαντη που ξφυγε απ το ηλιακ του σστημα";
 -"Καθλου. Πρκειται γι' ανιχνευτικ βση. Φαντζομαι να ξρετε τι εναι αυτ".
 -"χι!" γρλισεν ο ανακριτς. "Τι εναι";
 -"νας μικροσκοπικς, αυτρκης κσμος, εφοδιασμνος μ' λα τ' αναγκαα μαραφτια. Μια τεχνητ σφαρα που χρησιμεει για προκεχωρημνη βση". Η απντηση προκλεσε νευρικτητα και ψιθρους στο ακροατριομ καθς καθνας προσπαθοσε να εκτιμσει τη σημασα αυτς της πληροφορας. Κρβοντας τις δικς του σκψεις, ο ανακριτς συνχισε:
 -"Τ' ονμασες προκεχωρημνη βση. Αυτ δε μας λει που βρσκεται ο κεντρικς κσμος σας".
 -"Δε με ρωτσατε γι' αυτν. Με ρωτσατε για τη βση μου. Σας κουσα καθαρ με τα δια μου τ' αφτι".
 -"Ττε που εναι ο κεντρικς κσμος σας";
 -"Δε μπορ να σας δεξω δχως χρτη. χετε χρτες αγνστων περιοχν";
 -"χουμε". Ο λλος μρφασε σαν ευχαριστημνος γτος. Με μια μελοδραματικ χειρονομα, βγαλε κτι χρτες και τους ξετλιξε. "Τους πραμε απ το σκφος σου".
 -"Πολ προνοητικ απ μρους σας", παρατρησεν ο Χλντερ μ' ανησυχητικν ανεμελι. Αφνοντας το κθισμ του πλησασε κι ακομπησε το δχτυλ του στον πρτο χρτη. "Ορστε! Η καλ μας, γρι-Γη!" στερα κθισε πλι. Ο Βαρντ κοταξε πρτα το συγκεκριμνο σημεο και μετ ολγυρα τους συναδλφους του σα να 'θελε να πει κτι, μα το μετνιωσε και δεν επε λξη. Βγζοντας μια πνα, μαρκρισε τον χρτη και τονε τλιξε πλι μαζ με τους λλους.
 -"Αυτς ο κσμος που ονομσατε Γη, εναι το λκνο και το κντρο της αυτοκρατορας σας";
 -"Ναι".
 -"Ο μητρικς πλαντης της ρτσας σας";
 -"Μλιστα".
 -"Και τρα", συνχισε μ' αυστηρ τνο ο λλος, "πσοι απ σας υπρχουν";
 -"Κανες δε ξρει".
 -"Δε κνετε απογραφ του πληθυσμο σας";
 -"Κναμε κποτε. Τρα πια εμαστε πολ σκορπισμνοι για ττοια". Ο Χλντερ το συλλογστηκε για μια στιγμ και μετ πρσθεσεν εξυπηρετικ: "Μπορ να σας εγγυηθ πως υπρχουνε κπου τσσερα δισεκατομμρια απ μας σε τρεις πλαντες του ηλιακο μας συστματος. Για πιο ξω τποτε δεν εναι σγουρο. Θα μποροσε να μας κατατξει κανες σε δυο κατηγορες: τους ριζωμνους και τους ξεριζωμνους κι οι τελευταοι δε μπορον να μετρηθον. Δεν αφνουν οι διοι να τους μετρσουν γιατ φοβονται μπως κποιος σκεφτε να τους φορολογσει. Πντως εμαστε σγουρα τσσερα δισεκατομμρια και".
 -"Αυτ δε μας λει τποτε", διαμαρτυρθηκε ο λλος, "δε ξρουμε πσον εναι αυτ το και".
 -"Οτε κι εμες", τονε παρηγρησεν ο Χλντερ με φος σα να 'νιωθε δος στη σκψη. "Εναι φορς που το γεγονς τρομζει κι εμς τους διους". Γρισε και κοταξε το ακροατριο του. "Αν δε φοβθηκε ποτ κανες να 'και', τρα εναι η ευκαιρα". Ο ανακριτς κατσοφιασε και προσπθησε να το πισει απ λλη μερι:
 -"Λτε πως εστε σκορπισμνοι. Σε πσους κσμους";
 -"Εφτακσιους δκα τσσερις σμφωνα με τη τελευτααν αναφορ. δη το νομερο εναι ξεπερασμνο. Η κθε αναφορ εναι οχτ με δκα πλαντες πσω".
 -"Κι εξουσιζετε λον αυτ τον τερστιον αριθμ";
 -"Και ποιος εξουσιζει να πλαντηΑκμα δεν χουμε μθει καλ-καλ τον δικ μας κι αμφιβλλω αν θα τον μθουμε ποτ". Ανασκωσε φιλοσοφικ τους μους και πρσθεσε: "χι, απλ βολευμαστε και τους ταλαιπωρομε λγο".
 -"Εννοες πως τους εκμεταλλεεστε";
 -"Πστε το κι τσι αν προτιμτε".
 -"Δε συναντσατε ποτ κποιαν αντδραση";
 -"Λγα πρματα φλε μου, λγα πρματα", απντησεν ο Χλντερ.
 -"Και πως την αντιμετωπσατε";
 -"Ανλογα τη περπτωση. Μερικος δστροπους, τους αγνοσαμε, σε μερικος ρξαμε σφαλιρα και μερικος τους οδηγσαμε στο φως το αληθιν".
 -"Ποιο φως αληθιν;" ρτησεν ο λλος απορημνα.
 -"Κενο που δεχνει τα πρματα απ τη δικ μας ποψη". Τοτο φνηκε βαρ για να κοιλαρ της τρτης σειρς. Πηδντας πνω φναξε με δηκτικ φων:
 -"Και περιμνετε να δομε κι εμες τα πρματα απ τη δικ σας ποψη";
 -"χι αμσως", απντησεν ο Χλντερ.
 -"Μπως μας θεωρετε ανκανους να ..." Ο γρος που 'χε πρει πρτος τον λγο σηκθηκε και παρενβη στη λογομαχα.
 -"Πρπει να συνεχσουμε τοτη την ρευνα λογικ να τη διακψουμε τελεως. Αυτ σημανει μια κατηγορα ερωτσεων και μ' να να τις κνει, τη κθε φορ". γνεψεν αγρωχα στον Βαρντ με τους χρτες. "Συνχισε Θορμν".
     Ο Θορμν συνχισεν επ δυο ολκερες ρες. Κατ τα φαινμενα, ταν ειδικς στην αστρονομα, γιατ λες οι ερωτσεις περιστρφονταν γρω απ' αυτ το θμα. θελε λεπτομρειες απστασης, ταχτητες, κατηγορα ηλου, πλανητικς θσεις και τα παρμοια. Ο Χλντερ απαντοσε πρθυμα σ' σα ξερε, εν δλωνε γνοια στα υπλοιπα. Τελικ ο Θορμν κθισε στη θση του κι πεσε με τα μοτρα στις σημεισεις του, σαν νθρωπος που εχεν ανακαλψει τη μεγλην αλθεια. Τη θση του πρε νας σκληρς τπος ονματι Γκρασοντ, που μισ ρα τρα δε κρατιταν απ ανυπομονησα.
 -"Εναι το σκφος σου το πιο πρσφατο μοντλο του εδους του";
 -"χι".
 -"Υπρχουν και καλτερα";
 -"Ασφαλς".
 -"Πολ καλτερα";
 -"Δε ξρω, αφο δε μου 'χουν αναθσει ακμα καννα".
 -"Δεν εναι παρξενο", παρατρησε πονηρ ο Γκρασοντ, "που μας ανακλυψε να παλι σκφος, εν τα πιο τλεια δε το κατφεραν";
 -"Καθλου. ταν καθαρ τχη. Το δικ μου τυχε να 'χει αναλβει αυτ τη περιοχ. 'Αλλοι ανιχνευτς, με παλι νετερα σκφη, ακολοθησαν λλες πορεες. Πσες κατευθνσεις υπρχουνε στο διστημα; Πσες ακτνες μπορει να προεκτενει κανες απ μια σφαρα";

 -"Δεν εμαι μαθηματικς. Εγ..."
 -"Αν σαστε μαθηματικς", τον δικοψε ο Χλντερ, "θα ξρατε πως ο αριθμς εναι ο δο υψωμνος στη νιοστ". Κοταξε προς το ακροατρι του και συνχισε με διδακτικ τνο. "Ο παργοντας του δο καθορζεται απ το αποδεικτικ γεγονς τι μια ακτνα εναι ημσεια διμετρος και το δο στη νιοστ ορζεται ως ο μικρτερος αριθμς που συνθτει να γορλον". Ο Γκρασοντ γορλωσε τα μτια του προσπαθντας να συλλβει το γορλον, αλλ το παρτησε και ρτησε:
 -"Να συμπερνω πως ο συνολικς αριθμς των εξερευνητικν σκαφν σας εναι αυτς της τξης";
 -"Α χι. Δε χρειζεται να ψχνουμε προς λες τις ορατς κατευθνσεις. Αρκε να βζουμε πλρη προς τα ορατ στρα".
 -"Και δεν υπρχουν ορατ στρα προς λες τις κατευθνσεις";
 -"Αν αγνοσουμε την απσταση, ναι, υπρχουν. Αλλ ποτ δεν αγνοε κανες την απσταση. Απλ βζουμε για στχο το κοντιντερο ανεξερενητο ηλιακ σστημα κι τσι μεινουμε τις αποστολς σε λογικ αριθμ".
 -"Απανττε με υπεκφυγς", τον κατηγρησεν ο Γκρασοντ. "Τελικ πσα σκφη της κατηγορας βρσκονται σε χρση";
 -"Εκοσι".
 -"Εκοσι;" φνηκε πολ απογοητευμνος. "Τσα μνο";
 -"Φτνουν, δε φτνουν; Πσα χρνια θλετε να κρατμε σε υπηρεσα απαρχαιωμνα σκφη";
 -"Δε ρωτω γι' απαρχαιωμνα σκφη. Πσα ανιχνευτικ κθε κατηγορας λειτουργονε συνολικ";
 -"Ειλικριν δε ξρω. Αμφιβλλω αν ξρει κανες. Χρια απ τους στλους της Γης, μερικς απ τις πιο προοδευμνες αποικες μας στλνουνε και δικς τους αποστολς. Πρ' απ' αυτ, καναδυ συμμαχικς ξνες ρτσες μαθαν απ μας, τους κλλησε το χοι κι αρχσαν να ψχνουν κι αυτς. Η απογραφ σκαφν εναι το διο αδνατη σο και των ανθρπων". Δχως να το αμφισβητσει ο Γκρασοντ συνχισε:
 -"Το σκφος σας δεν εναι μεγλο σμφωνα με τα δεδομνα μας. Αναμφβολα θα διαθτετε κι λλα με μεγαλτερη μζα". γειρε μπροστ και τονε κρφωσε με το βλμμα του. "Ποιο εναι περπου το μγεθος του μεγαλτερου σκφους σας";
 -"Το μεγαλτερο που εδα ποτ τανε το θωρηκτ Λανς. Σαρντα φορς μεγαλτερο σε μζα απ το δικ μου".
 -"Πσους μπορε να μεταφρει";
 -"χει πλρωμα πνω απ εξακσιους, αλλ σε περπτωση ανγκης μπορε να μεταφρει και τριπλσιους".
 -"στε χετε υπψη να τουλχιστον σκφος με μγιστη ικαντητα μεταφορς δυο χιλιδες ντρες";
 -"Ακριβς". Κι λλοι ψθυροι και νευρικς κινσεις παρατηρηθκανε στο ακροατριο. Δχως να δσει σημασα ο Γκρασοντ συνχισε με φος ανθρπου αποφασισμνου να μθει και τη πιο δυσρεστην αλθεια:
 -"χετε κι λλα θωρηκτ ανλογου μεγθους";
 -"Ββαια".
 -"Πσα";
 -"Δεν χω ιδα. Αν ξερα θα σας λεγα. Λυπμαι".
 -"Μπορε να 'χετε και μεγαλτερα";
 -"Πολ πιθαν", παραδχτηκεν ο Χλντερ. "Πντως εγ δεν χω δει μχρι στιγμς καννα, αλλ' αυτ δε σημανει τποτα. Μπορε κανες να ζσει ως τα βαθι γερματα δχως να δει τα πντα. Αν υπολογσετε πσα πργματα μπορετε να δετε στο σμπαν κι απ' αυτ αφαιρσετε τον αριθμ σων χετε δει, το υπλοιπο που μνει εναι ο αριθμς εκενων που δεν χετε δει. Κι αν τα μελετσετε με ρυθμ να το δευτερλεπτο θα χρειαστετε..."
 -"Δε μ' ενδιαφρει", γαγισε ο Γκρασοντ, αρνομενος να υποκψει σ' αυτ την απκοσμη επιχειρηματολογα.
 -"Κακς", του αποκρθηκεν ο Χλντερ, "γιατ πειρο μεον σα εκατομμρια θλετε, μας κνει πλι πειρο. Πρμα που σημανει πως μπορετε ν' αφαιρσετε το μρος απ το σνολο και να σας μνει ανπαφο το σνολο. Μπορετε να 'χετε και τη πτα σωστ και τον σκλο χορττο. Σωστ δε μιλω"; Ο Γκρασοντ σωριστηκε βαρι στη καρκλα του και γρισε να πει στον πρτο γρο:
 -"θελα πληροφορες, χι κατφωρη παραβαση των καννων της λογικς. Τα λγια του με μπερδεουν. Ας συνεχσει ο Σχντινγκ μαζ του".
     Στκοντας ρθιος ο Σχντινγκ, ρχισε να τονε ρωτ για πλα, τη κατασκευ τους, τον τρπο λειτουργας τους, το βεληνεκς και την αποτελεσματικτητα τους. Επμεινε αποφασιστικ στο συγκεκριμνο θμα κι απφυγε λους τους πειρασμος να παρασυρθε σ' λλες συζητσεις. Οι ερωτσεις του ταν εστοχες κι οξυδερκες. Ο Χλντερ απντησε σ' σες μποροσε, ελεθερα και δχως δισταγμος.
 -"Λοιπν", παρατρησε ο Σχντινγκ προς το τλος, "φανεται πως στηρζεστε στα ενεργειακ πεδα σας, σ' ορισμνες ακτνες που παραλουνε το νευρικ σστημα, τα βακτηριολογικ πλα, την επδειξη δναμης και σε μπλικη δση πειστικτητας. Η επιστμη της βαλλιστικς σας δε θα πρπει να 'ναι πολ προχωρημνη, στερα απ τση παραμληση".
 -"Ποτ δε θα μποροσε να προοδεσει", αποκρθηκεν ο Χλντερ, "γι' αυτ και την εγκαταλεψαμε. Για τον διο λγο που σταματσαμε να παζουμε με τξα και βλη. Καμι αρχικ θηση δε μπορε να συγκριθε με μια συνεχ και παρατεταμνη. Η βλητικ σου δνει ,τι χει να σου δσει και μετ τρμα". στερα πρσθεσε σα δετερη σκψη: "πως και να 'χει μπορε ν' αποδειχτε πως καμι σφαρα δε μπορε να προλβει κποιον που τρχει".
 -"Ανοησες!", φναξε ο Σχντινγκ, χοντας προσωπικ περα απ δυο μολβια που προσπθησε ν' αποφγει κποτε.
 -"σπου να φτσει η σφαρα στο σημεο εκκνησης του ανθρπου, εκενος χει απομακρυνθε", εξγησεν ο Χλντερ. "Μετ η σφαρα, χει να καλψει κι αυτ την απσταση, αλλ και πλι ο νθρωπος χει απομακρυνθε κι λλο. ταν η σφαρα καλψει και τη ναν απσταση, ο νθρωπος εναι ακμα πιο πρα και ...πει λγοντας".
 -"Η διαφορ της απστασης μεινεται διαδοχικ, σπου παει να υπρχει", παρατρησε σαρκαστικ ο Σχντινγκ.
 -"Το κθε διαδοχικ προχρημα απαιτε συγκεκριμνη περοδο χρνου, σχετα πσο μικρ εναι αυτ", τον αντκρουσεν ο Χλντερ. "Δε μπορες να διαιρες και να υποδιαιρες να κλσμα και να φτνεις σ' υπλοιπο μηδν. Η σειρ εναι πειρη. Μια πειρη σειρ πεπερασμνων χρονοπεριδων μας κνει πειρο χρνο. Σκεφτετε το και θα δετε πως τσι εναι. Η σφαρα δε μπορε να χτυπσει τον νθρωπο γιατι δε μπορε να τονε φτσει".
     Η αντδραση των ακροατν μαρτυροσε πως ποτ λλοτε δεν εχαν ακοσει τοτα τα επιχειρματα, οτε κι εχανε φανταστε κτι ανλογο απ μνοι τους. Καννας δεν ταν αρκετ βλκας για να πιστψει πως ο ξνος το ανφερε σα πραγματικ γεγονς. ταν αρκετ ξυπνοι για να καταλβουνε πως επρκειτο για μια λογικ ψευτολογικν ρνηση μιας φανερς και κατδηλης αλθειας. τσι ρχτηκαν αμσως στο ψξιμο να βρονε τον αδνατο κρκο αυτς της ξνης λογικς. Οι κουβντες φουντσανε τσο πολ που ο Σχντινγκ αναγκστηκε ν' απομενει σιωπηλς περιμνοντας να ησυχσουν. Στεκταν εκε σα κοκλα για καν δεκλεπτο, εν η οχλαγωγα φτανε στ' αποκορφωμ της. Μερικο απ τις μπροστινς σειρς σηκθηκαν απ τις καρκλες τους, γονατσανε κι αρχσανε να σχεδιζουνε διαγρμματα στο πτωμα, συνεχζοντας να λογομαχον παθιασμνα. Δυο Βαρντ στη τελευταα σειρ δεχναν τοιμοι να 'ρθουνε στα χρια.
     Τελικ ο γρος, ο Σχντινγκ και δυο λλοι, γκριξαν να ομαδικ "Ησυχα!". Η ανακριτικ επιτροπ ηρμησε με κποιαν απροθυμα, αλλ συνχισαν τα μουρμουρητ, τις χειρονομες και την επδειξη σχεδιαγραμμτων μεταξ τους. Ο Σχντινγκ κοταξεν οργισμνος τον Χλντερ κι νοιξε το στμα του να συνεχσει. Προλαβανοντς τον ο Χλντερ επε μ' αδιφορον φος:
 -"Φανεται γελοο, τσι; Εξλλου, τα πντα εναι δυνατ, κυριολεκτικ τα πντα. Ακμα κι νας ντρας να παντρευτε την αδερφ της χρας του".
 -"Αδνατο!", φναξε ο Σχντινγκ. Αυτ μποροσεν εκολα να το αντικροσει δχως πολπλοκους υπολογισμος. "Πρπει να 'ναι κανες πεθαμνος για να 'ναι η γυνακα του χρα".
 -"νας ντρας παντρεεται μια γυνακα που πεθανει. Μετ παντρεεται την αδερφ της. στερα πεθανει κι ο διος. Δεν ταν η πρτη του γυνακα αδερφ της χρας του";
 -"Δεν ρθα δω για να μπλξω στους δαιδαλδεις λαβυρνθους ενς ξνου νου", φναξεν ο Σχντινγκ. Αχνζοντας ανταριασμνος, κθισε βαρι και γρισε προς τον διπλαν του. "Εντξει, Καντνα, η σειρ σου να συνεχσεις και καλ διασκδαση".
     Γεμτος σιγουρι κι αυτοπεποθηση ο Καντνα σηκθηκε και κοταξεν αγρωχα τριγρω. τανε ψηλς για Βαρντ και φοροσε καλοραμμνη στολ με κκκινες επωμδες και κκκινη ργα στα μανκια. Για πρτη φορ εδ και κμποσην ρα γνηκε ησυχα. Ικανοποιημνος απ το εφ του στην ομγυρη, γρισε προς τον Χλντερ και μλησε με φων πιο μπσα και λιγτερο τσιριχτ απ των προηγουμνων.
 -"Πρ' απ τ' ασμαντα προβλματα που θσατε για να διασκεδσετε με τη σγχυση των συμπατριωτν μου", ρχισε με γλοιδη ευγνεια, "απαντσατε μ' ειλικρνεια και προθυμα στης ερωτσεις τους. Προσφρατε πολλς πληροφορες που 'ναι πολτιμες απ στρατιωτικ ποψη".
 -"Χαρομαι που το εκτιμτε", απντησεν ο Χλντερ.
 -"Ασφαλς και το εκτιμμε. Και πολ μλιστα". Ο Καντνα του χρισεν να τσο γλυκερ χαμγελο που τελικ φνηκεν ιδιατερα κακβουλο. "Ωστσο υπρχει να θμα που απαιτε κποια διευκρνιση".
 -"Και ποιο εναι αυτ";
 -"Αν η παροσα κατσταση αντιστρεφταν, αν νας μοναχικς ανιχνευτς μας περνοσεν απ ανκριση των Γινων κι αποκλυπτε πληροφορες με τη δικ σας προθυμα..." 'Αφησε τα λγια του να σβσουν εν το βλμμα του σκλραινε. στερα γρισε τραχι. "Θα τον θεωροσαμε προδτη της φυλς του. Η ποιν θα 'τανε θνατος".
 -"Ττε εμαι τυχερς που δεν εμαι Βαρντ", αποκρθηκεν ο Χλντερ.
 -"Μη βιζεστε να συγχαρετε τον εαυτ σας", τον κοψεν ο Καντνα. "Η ποιν του θαντου δε φοβζει παρ μνο κενους που 'χουν δη καταδικαστε μ' αυτ".
 -"Τι θλετε να πετε";
 -"Αναρωτιμαι μπως εστε καννας μεγλος εγκληματας που ρθε να βρει συλο σε μας. Μπορε να υπρχουν κι λλοι λγοι. ποιοι κι αν εναι αυτο, δε διστζετε να προδσετε τους συμπατριτες σας". Χαμογλασε πλι με τον διο τρπο. "Θα 'τανε χρσιμο να ξραμε γιατ εστε τσο συνεργσιμος".
 -"Μπορ εκολα να σας λσω την απορα", απντησεν ο Χλντερ, χαμογελντας κι αυτς με τρπο που δεν ρεσε στον Καντνα. "Το κθε τι που λω εναι ψμα". Με τα λγια τοτα, σηκθηκεν απ τη θση του και προχρησε θαρραλα προς την ξοδο. Οι φρουρο τον οδηγσανε πσω στο κελ του.
     μεινε κει για τρεις μρες ακμα, τργωντας κανονικ κι απολαμβνοντας το φαγητ του μ' εκνευριστικν ρεξη. Σκτωνε την ρα του σημεινοντας νομερα σ' να μικρ καρν κεφτος κι ανμελος σαν τον μυθικν ανιχνευτ Λρυ. Στο τλος αυτς της περιδου τον επισκφθηκεν νας γνωστος Βαρντ με βαθι συλλογισμνο πρσωπο.
 -"Λγομαι Μπολακ. σως με θυμστε, καθμουνα στη τελευταα σειρ ταν σας εξταζεν η επιτροπ".
 -"τανε τετρακσια τομα κει", παρατρησεν ο Χλντερ. "Δε μπορ να τους θυμμαι λους. Μνο κενους που υπφεραν". σπρωξε μια καρκλα προς τον επισκπτη του. "Δεν χει σημασα. Καθστε να ξεκουρσετε τα πδια σας... αν δηλαδ χετε πδια μες σ' αυτς τις περεργες μπτες. Σε τι μπορ να σας φαν χρσιμος";
 -"Δε ξρω".
 -"Σγουρα κποιος λγος σας φερε δω". Ο Μπολακ πρε μελαγχολικν κφραση.
 -"Προσπαθ να ξεφγω απ τη σγχυση".
 -"Ποια σγχυση";
 -"Εκενη που σκορπσατε παντο". τριψε σκεφτικ το μαλλιαρ αφτ του, περιεργστηκε συλλογισμνος τα δχτυλ του και μετ κοταξε τον τοχο. "Ο βασικς σκοπς της επιτροπς ταν να καθορσει τα σχετικ στνταρντς νοημοσνης και να δσει απντηση στο ζωτικν ερτημα αν η εξυπνδα της ρτσας σας εναι μικρτερη, μεγαλτερη ση με τη δικ μας. Απ' αυτ και μνον εξαρτται το πως θ' αντιδρσουμε στην επαφ μ' ναν λλο κατακτητ του διαστματος".
 -"Πντως καμα ,τι μποροσα για να βοηθσω, δε συμφωνετε";
 -"Να βοηθσετε;" ψλλισεν ο Μπολακ, σα να τανε κποια καινορια και παρξενη λξη. "Βοθεια το λτε σεις αυτ; Αυτ που θλαμε να εξακριβσουμε τανε κατ πσον η λογικ σας εναι πιο προχωρημνη απ τη δικ μας και κατ πσον αυτ σας οδγησε σε πιο εξελιγμνα συμπερσματα".
 -"Λοιπν";
 -"Τελεισατε την ανκριση αφο τσαλακσατε πρτα λους τους νμους της λογικς. Μια σφαρα επατε, δε μπορε να σκοτσει καννα! περσανε τρεις μρες κι ακμα πενντα απ τους επιτρπους τσακνονται πνω σ' αυτ, χρια που σμερα το πρω κποιος κατφερε ν' αποδεξει πως κανες δε μπορε να σκαρφαλσει σε σκλα. Φλοι πψανε να μιλιονται, συγγενες κψανε και τη καλημρα... Αλλ κι οι υπλοιποι τρακσιοι πενντα εναι σ' ελχιστα καλτερα χλια".
 -"Ποιο εναι το πρβλημ τους;" ρτησεν ο Χλντερ μ' ενδιαφρον.
 -"Τσακνονται για την ουσα της αλθειας με κθε επιχερημα εκτς απ ρπαλο", εξγησεν ο Μπολακ μ' κφραση σα να μιλοσεν αναγκαστικ για κτι πρστυχο. "Το κθε τι που λτε εναι ψμα! Συνεπς κι αυτς ο ισχυρισμς εναι ψμα. Συνεπς το κθε τι που λτε δεν εναι ψμα. Το συμπρασμα εναι πως λα σα λτε εναι ψματα μνον αν δεχτομε πως λα σα λτε δεν εναι ψματα. Κι ωστσο δε μπορε να λτε πντα ψματα κι αυτ να 'ναι αλθεια".
 -"Εναι πρβλημα", παραδχτηκε συμπονετικ ο Χλντερ.
 -"Εναι ακμα χειρτερο", τονε διαβεβαωσεν ο Μπολακ, "γιατ αν στ' αλθεια λτε πντα ψμματα -ισχυρισμς με λογικν αντφαση- ττε λα σα μας επατε εναι σκτα παραμθια. Αν πλι μας επατε μνον αλθεια, ττε κι ο τελευταος ισχυρισμς τι λτε ψματα, πρπει να 'ναι αλθεια. Αλλ' αν λτε πντα ψματα ττε τποτε δεν εναι αλθεια".
 -"Πρτε μια βαθιν ανσα", τονε συμβολεψεν ο Χλντερ.
 -"μως", συνχισεν ο Μπολακ, αφο πρε μια βαθιν ανσα, "εφσον ο τελευταος ισχυρισμς εναι ψμα ττε λα τ' λλα μπορε να 'ναι αλθεια". Τα μτια του γυαλσανε παρξενα κι ρχισε να κουν ξαλλα τα χρια. "Αλλ εναι κενο το αναθεματισμνο 'κθε τι' που κνει αδνατο να εκτιμηθε η αλθεια μη, οποιασδποτε δλωσης γιατ αναλοντς την υπρχει μια λυτη αντφαση η οποα..."
 -"Ελτε, ηρεμστε", κανε ο Χλντερ χτυπντας τον φιλικ στον μο, "εναι φυσικν οι καττεροι να παθανουνε σγχυση απ την επαφ τους με τους αντερους. Το πρβλημα εναι πως δεν χετε ακμα προοδψει αρκετ. Η συλλογιστικ σας παραμνει λγο πρωτγονη". Δστασε λιγκι πριν προσθσει με φος σα να 'κανε κποια τολμηρν εικασα. "Εδ που τα λμε, δε θα μου 'κανεν εντπωση αν μθαινα πως συνεχζετε να σκφτεστε λογικ".
 -"Για τ' νομα του Μεγλου λιου", φναξεν ο Μπολακ, "πως αλλις μπορε να σκφτεται κανες";
 -"Σαν κι εμς", εξγησεν ο Χλντερ. "ταν ββαια προοδψετε πνευματικ". Βημτισε πνω-κτω στο κελ του και μετ πρσθεσε με περισποδαστον φος: "Στο τωριν σας εππεδο δε θα μποροσατε ποτ να λσετε το πρβλημα της προλευσης του αβγο και της κτας".
 -"Το πρβλημα του αβγο και της κτας;" τραλισε χαζ ο Μπολακ.
 -"Καλ, ας δοκιμσουμε κτι πιο απλ, κτι που θα κατφερνε ο κθε πιτσιρικς της Γης".
 -"Λγου χρη";
 -"Εξ ορισμο να νησ εναι μια κταση στερις που περιβλλεται απ νερ, τσι";
 -"Ναι, πολ σωστ".
 -"Ττε ας υποθσουμε πως ολκληρο το βρειο ημισφαριο αυτο του πλαντη εναι στερι κι ολκληρο το ντιο, νερ. Λοιπν, το βρειο ημισφαριο εναι νησ το ντιο λμνη";
     Ο Μπολακ το συλλογστηκε για καν πεντλεπτο. στερα ζωγρφισε κκλο στο χαρτ, το χρισε στα δυο, σκασε το πνω μισ και μετ εξτασε σκεφτικ το αποτλεσμα. Στο τλος χωσε το χαρτ στη τσπη και σηκθηκε.
 -"Μερικο απ μας, θα σας κβαν ευχαρστως το λαιμ, αν δεν ανησυχοσανε μπως ξρουν οι δικο σας που βρσκεστε και μας κνουν αντποινα. Μερικο λλοι θα σας στλνανε πσω με τιμς, αν δε τους προβλημτιζε το ρσκο να σκψουνε το κεφλι σε μια καττερη ρτσα".
 -"Θα πρπει να προυνε μιαν απφαση κποτε", παρατρησεν ο Χλντερ, μη δεχνοντας να τον ενδιαφρει ποια θα 'ταν αυτ η απφαση.
 -"Στο μεταξ", συνχισεν ο Μπολακ μαζοχιστικ, "ρξαμε μια ματι στο σκφος σας, που μπορε να 'ναι παλι αλλ μπορε και καινοργιο, ανλογα με το αν μας επατε ψματα χι. Μπορομε να εξετσουμε τα πντα εκτς απ' τις μηχανς και τα τηλεκοντρλ, τα πντα εκτς απ κενα που 'χουνε σημασα. Για ν' αποφασσουμε αν εναι πιο εξελιγμνα απ τα δικ μας, πρπει να το διαλσουμε, αλλ τσι θα το καταστρφαμε και θα μνατε αναγκαστικ αιχμλωτος".
 -"Και ποιος σας εμποδζει να το κνετε";
 -"Η σκψη πως μπορε να 'στε δλωμα. Αν η ρτσα σας χει μεγλη δναμη και γυρεει κποιαν αφορμ να μας χτυπσει, θα βρει τσι το πρσχημα. Η αιχμαλωσα σας απ μας θα 'ταν ιδανικ αφορμ πολμου. Η σπθα που θα 'βαζε φωτι στη μπαρουταποθκη". κανε χειρονομα απγνωσης. "Τι μπορε να κνει κανες ταν ψχνει στο απλυτο σκοτδι";
 -"Θα μποροσε σως ν' αναρωτηθε κατ πσον να πρσινο φλλο εξακολουθε να 'ναι πρσινο ακμα κι ταν δεν υπρχει φως".
 -"Δεν αντχω λλο", βγγηξε ο Μπολακ πηγανοντας προς τη πρτα. "Φτνουνε και περισσεουν σα κουσα. Νησ λει λμνη; Τι χρμα χει να πρσινο φλλο στο σκοτδι! Και τι με νοιζει μνα; Πω να δω τον Μορντφα". Με τα λγια τοτα αναχρησε παζοντας νευρικ τα δχτυλ του, εν η γονα του τρεμολιαζε κυματιστ. Οι δυο φρουρο απξω κοιτξανε τον Χλντερ πσω απ τα κγκελα με το αλαφιασμνο βλμμα ανθρπων που τους αναθσανε να προσχουν ναν επικνδυνο μανιακ.
     Ο Μορντφα εμφανστηκε το απομεσμερο της λλης μρας. ταν νας αδνατος, ηλικιωμνος και κπως ζαρωμνος τπος, με ασυνθιστα νεανικ μτια. Κθισε σε μια καρκλα και περιεργστηκε τον Χλντερ με μελετημνα περσκεπτον φος.
 -"Απ' ,τι κουσα κι απ' σα μου 'πανε συμπερανω να βασικ καννα που ισχει για κθε μορφ ζως που διαθτει νοημοσνη".
 -"Τον συμπερανετε";
 -"Αναγκαστικ. Δε μπορ να κνω διαφορετικ. λες οι μορφς ζως που ανακαλψαμε ως σμερα, δε διθεταν αληθιν νοημοσνη. Μερικς εχανε κτι που 'μοιαζε, μα τποτε το γνσιο. Εναι φανερ πως η ρτσα σας χει αποκτσει εμπειρες που μπορε να γνουνε και δικς μας κποτε, αλλ για την ρα μας λεπουν. Απ την ποψην αυτν εμαστε τυχερο που 'δαμε στις μρες μας τι αποτλεσμα μιας ττοιας επαφς εναι καθαρ θμα κρσης. Δε θα μποροσα να τ' αξιολογσω με σιγουρι".
 -"Και ποιος εναι ο καννας που επατε";
 -"τι κθε κυβρνηση οποιασδποτε μορφς ζως σα τη δικ μας, αποτελεται μλλον απ λτρεις της δναμης παρ απ σπεσιαλστες".
 -"Λοιπν δε συμβανει αυτ";
 -"Δυστυχς συμβανει. Η δναμη πφτει στα χρια κενων που επιζητονε την εξουσα κι χι κενων που 'χουν λλα ενδιαφροντα". Κοντοστθηκε λγο πριν συνεχσει. "Μ' αυτ δε θλω να πω πως εκενοι που μας κυβερνν εναι ηλθιοι. Εναι πολ ξυπνοι στο συγκεκριμνο χρο τους, της οργνωσης των μαζν. Αλλ με το διο κριτριο, εναι αξιολπητα αδαες σ' ,τι αφορ στους λλους χρους. Γνωρζοντας αυτ τον καννα, η τακτικ σας ταν να εκμεταλλευτετε αυτ τους την γνοια. Τ' αδνατο σημεο της εξουσας εναι που δε μπορε να μειωθε στα μτια του κοινο και να διατηρσει τη δναμ της. Το να παζεις με την γνοια της εξουσας σημανει να στομνεις το μαχαρι της δναμς της".
 -"Χμ!" Ο Χλντερ τονε περιεργστηκε μ' λο και μεγαλτερην εκτμηση. "Εστε ο πρτος που συνντησα και που μπορε να δει πρ' απ την κρη της μτης του".
 -"Ευχαριστ", αποκρθηκεν ο Μορντφα. "Τρα το διο το γεγονς τι διακινδυνεσατε να 'ρθετε δω μνος κι η σγχυση που προκαλσατε στους ηγτες μας, δεχνει πως η ρτσα σας χει αναπτξει κποια τεχνικ για τις συγκεκριμνες συνθκες. Διλου απθανο να 'χετε μια σειρ τεχνικν για διφορες ενδεχμενες συνθκες".
 -"Συνεχστε", παρτρυνεν ο Χλντερ.
 -"Αυτς οι τεχνικς βασζονται μλλον σ' εμπειρικς παρ σε θεωρητικς γνσεις", συνχισεν ο Μορντφα. "Μ' λλα λγια, εναι αποτλεσμα μακρχρονης περας, διορθσεων πολλν λαθν, αναζτησης πρακτικν μεθδων κι αγνων να επιτευχθον τα μγιστα αποτελσματα με την ελχιστη δυνατ προσπθεια". ρριξε μια ματι στον γινο: "χω δκιο ως εδ";
 -"Καλ τα πηγανετε".
 -"Ως σμερα χουμε πατσει πδι σε σαρανταδυ πλαντες δχως να χρειαστε να συγκρουστομε, παρ μνο με πρωτγονες μορφς ζως. Μπορε να βρομε αντξιους αντιπλους στον τεσσαρακοστ τρτο πλαντη ταν αυτς ανακαλυφθε. Ποιος ξρει; Ας υποθσουμε χρη της κουβντας, πως υπρχουν νομονα πλσματα σ' ναν απ κθε σαραντατρες πλαντες".
 -"Και που καταλγουμε μ' αυτ;" ρτησεν ο Χλντερ.
 -"Υπολογζω", εξγησε ο Μορντφα σκεφτικ, "πως απαιτεται να προηγηθε επαφ με τουλχιστον ξι λλους πολιτισμος, προκειμνου να τελειοποιηθε η τεχνικ αντιμετπισης ξνων λαν και σ' λλους κσμους. Συμπερασματικ, η ρτσα σας πρπει να 'χει ανακαλψει κι εξερευνσει, χι λιγτερους απ διακσιους πενντα κσμους. Αυτν εναι το ελχιστο δυνατ. Ο σωστς αριθμς μπορε να 'ναι κενος που μας αναφρατε ο διος".
 -"Και δεν εναι ψμματα κθε τι που λω;" ρτησεν ο Χλντερ χαμογελντας.
 -"Αυτ εναι νευ σημασας, φτνει οι ηγτες μας να 'χανε το νου να το δονε. Μπορε να διαστρεβλσατε να παραλλξατε μερικ πρματα για προσωπικος σας λγους. Αν ναι, δε μπορομε να κνουμε τποτα γι' αυτ. Η ουσα δεν αλλζει, πως οι διαστημικς σας περιπλανσεις πρπει να εναι σημαντικ πιο εκτεταμνες απ τις δικς μας. Κατ συνπεια, πρπει να 'στε πολ πιο παλι ρτσα, πιο εξελιγμνη κι αριθμητικ ισχυρτερη απ τη δικ μας".
 -"Εναι αρκετ λογικ συμπρασμα", παραδχτηκεν ο Χλντερ μ' ακμα πιο πλατ χαμγελο.
 -"Τρα μην αρχσετε τα κλπα σας και μαζ μου", τον ικτεψεν ο Μρνταφα. "Αν με σαγηνψετε με καννα συναρπαστικ λογικ σφισμα, δε θα ησυχσω αν δε βρω τη λση του και κτι ττοιο δε θα 'τανε προς φελος κανενς μας".
 -"Α στε ρθατε με καλος σκοπος για μνα";
 -"Κποιος πρπει να πρει απφαση, αφο τα μεγλα κεφλια μας χσανε πια το νου τους. Θα προτενω ν' αφεθετε λετερος με τις καλτερες ευχς και διαβεβαισεις μιας ειλικρινος φιλας".
 -"Και νομζετε πως θα μ' αφσουν να φγω";
 -"Ξρετε πως θα σας αφσουν. Αυτ λλωστε περιμνατε απ την αρχ". Ο Μορντφα τονε κοταξε πονηρ. "Θ' αρπξουνε την ευκαιρα να διασσουνε το γητρ τους. Αν πετχει η δουλει, η δξα θα 'ναι δικ τους. Αν αποτχει, θα τα φορτσουν λα στη ρχη μου". μεινε συλλογισμνος για λγο και μετ ρτησε με φανερ περιργεια: "Τα δια συναντσατε και σ' λλους κσμους";
 -"Ακριβς τα δια", τονε διαβεβαωσεν ο Χλντερ. "Και πντα βρισκτανε κποιος Μορντφα να δσει λση με τον διο τρπο. Βλπετε, εξουσα κι αποδιοπομπαοι τργοι πνε χρι-χρι σαν αντργυνο".
 -"Θα 'θελα να συναντσω τους κοσμικος συναδλφους μου κποια μρα". Ο Μορντφα σηκθηκε και πγε προς τη πρτα. "Αν δεν εχα εμφανιστε, πσο θα περιμνατε μχρι να πισουνε τα ψυχολογικ σας κλπα";
 -"Μχρι να εμφανιζτανε κποιος σαν κι εσς. ταν δε παρουσιζεται απ μνος του, οι δυνατο που κυβερννε, χνουνε την υπομον τους και στλνουνε κποιον με το ζρι. Ο καταλτης γεννιται απ την δια του τη ρτσα. Η εξουσα ζει, τργοντας τα σωθικ της".
 -"Λογικ παρδοξη τοποθτηση", παρατρησεν ο Μορντφα, σα να τον μλωνε φιλικ. στερα φυγε. Ο Χλντερ στθηκε πσω απ τη πρτα κοιτζοντας μες απ τα κγκελα που υπρχανε στο πνω μρος της. Οι δυο φρουρο του ταν ακουμπισμνοι στον αντικρυν τοχο και για μια στιγμ τα βλμματ τους διασταυρωθκανε.
 -"Ουδεμα γτα χει οκτ ουρς. Κθε γτα χει μιαν ουρ περισστερη απ την ουδεμα γτα. Συνεπς κθε γτα χει εννι ουρς", τους επε με φιλικν εγκαρδιτητα. Εκενοι σουφρσανε τα φρδια τους και τονε κοιτξανε μ' απχθεια.

     Μια πολ εντυπωσιακ αντιπροσωπεα τονε συνδεψε πσω στο σκφος του. Κι οι τετρακσιοι επτροποι τανε παρντες, κπου να τταρτο απ' αυτος με στολ κι οι υπλοιποι με τα κυριακτικ τους. Μια νοπλη τιμητικ φρουρ, του παρουσασεν πλα στο σχετικ γαγισμα του αξιωματικο της. Ο Καντνα βγαλε να γλυκερ λγο λο αδελφικς αγπες και περ του λαμπρο μλλοντος που ανοιγταν μπροστ τους. Κποιος του πρσφερε να μπουκτο μ' αγριχορτα που βρωμοσαν απασια κι ο Χλντερ αναλογστηκε φιλοσοφικ, πσο πρπει να διφεραν τα οσμητικ τους ργανα. Αφο σκαρφλωσε τα ογδντα μτρα ως τη πρτα, ο Χλντερ κοντοστθηκε και κοταξε κτω. Ο Καντνα του κονησε το χρι σ' επσημο χαιρετισμ. Το πλθος γκριζε "ουρ" και "ζτω" με κατευθυνμενο ρυθμ. Φσηξε τη μτη του σ' να μαντλι -ξεφουσκωτικ κνηση νομερο εννι- κλεισε τα στεγαν και κθισε μπροστ στη κονσλα ελγχου.
     Οι προωθητρες του ανψαν με σιγαν μουγκρητ. νας κουρνιαχτς σηκθηκε ολγυρα, πασπαλζοντας με σκνη το πλθος. Αυτ η τελευταα πινελι τανε τυχαα και δεν αναφερτανε στο βιβλο. "Κρμα", σκφτηκε, "πρεπε να την χουνε συμπεριλβει. Θα πρπει να 'μαστε συστηματικο μ' αυτ τα πρματα. Το σκωμα κουρνιαχτο θα 'πρεπε να συμπεριληφθε στο σχετικ κεφλαιο περ αποχαιρετισμο ενς πλαντη".
     Το σκφος υψθηκε ροχαλζοντας προς τον ουραν κι αφνοντας πσω του τον κσμο των Βαρντ. Ο Χλντερ μεινε στο κοντρλ μχρι που βγκε απ το βαρυτικ πεδο του συστματος. στερα στρεψε το ργχος προς τη περιοχ του ραδιοφρου κι θεσε σε λειτουργα τον αυτματο πιλτο. Για λγην ρα μεινε ατενζοντας συλλογισμνα πρα στην αστροστλιστη απεραντοσνη. στερα απ λγο αναστναξε κι ρχισε να συμπληρνει το ημερολγιο του σκφους.
    "Κβος Κ49, Τομας 1ος, ηλιακ διαβθμιση Δ7. νομα Βαρντ. Ζωικς μορφς με το διον νομα, βαθμς κοσμικς νοημοσνης ΒΒ, διαστημικ ταξδια σαρντα δο, αποικες. 
    Σχλιο: Στρωμνη δουλει
".

     Κοταξε στη μικρ βιβλιοθκη του στερεωμνη στο ατσλινο τοχωμα του μπουλμ. Λεπανε δυο τμοι. Οι Βαρντ εχανε σουφρσει τους δυο πιο γεμτους με διαγρμματα κι εικνες. Εχαν αφσει τους υπλοιπους, μη διαθτοντας το κλειδ για να μεταφρσουνε το γραπτ κεμενο. Δεν εχαν αγγξει τον κοντιντερο τμο με ττλο: "Διαβολογικ: Η Επιστμη Του Να Τρελανεις Τον Κσμο".
     Ο Χλντερ αναστναξε πλι, βγαλε να χαρτ απ το συρτρι και ξεκνησε την εκατοστ, διακοσιοστ, μπορε και τριακοσιοστ προσπθεια να βρει ναν αριθμ 'Αλεφ μεγαλτερο του του Α αλλ μικρτερο του Γ. Τραβοσεν αφηρημνα τις τρχες των μαλλιν του μχρι που σηκωθκανε τοφες-τοφες σα σουρβλια.
     Μπορε να μη το 'ξερε, αλλ δε φαιντανε τσο στα καλ του κι ο διος...
_____________________________
Eric Frank Russell
Diabologic (1955)
Μτφρ.: Γιργος Μπαλνος
---------------------------------

 

 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers