-

Dali &

-


-








.

--.


.


 
 

- 

... (15-20 ...)



              Το Πρτο Μου Ποημα

Αν χεις να τριαντφυλλο στο μρος της καρδις
και το ποτζεις κθε μρα με Αγπη
μη φοβσαι, δε θα μαραθε ποτ

Αν χεις να τριαντφυλλο στο μρος της καρδις
και το ποτζεις κθε μρα με Ελπδα
μη φοβσαι, δε θα μαραθε ποτ

Αν χεις να τριαντφυλλο στο μρος της καρδις
και το ποτζεις με αγν Ζως, νερκι
μη φοβσαι, δε θα μαραθε ποτ

Αν χεις να τριαντφυλλο στο μρος της καρδις
και στο μαρνουν, πκρα, αδικα, πθη, μση
να μη το περιμνεις πια ποτ να ξανανθσει

 (θυμμαι μουν 14-15 ετν και το 'χα γρψει
   πνω στο θρανο μου...
)

        Το Δετερο Μου Ποημα

Στον Ωκεαν με το Μσος, η Αγπη σταγνα

Στον Ωκεαν με την Αδικα, το Δκιο σταγνα

Στον Ωκεαν με το Ψμμα, η Αλθεια σταγνα

Αναρωτιμαι

    πως να ξεδιψσει κανες, λη την ανθρωπτητα
    
          με τσο λγες σταγνες

(λγο μτα αλλ περπου δια χρονι... )

   "ΑΙΔΩΣ" HOTEL

Ξενοδοχεον "Η Πατρς"
κι απναντ του να 'ναι τρεις
και να σαρκζουν.
Ξενοδοχεον "Η Ελλς",
που στη κατντια του γελς,
σαν το ρημζουν.

Ο θυρωρς να 'ναι μισς
κι απ' το ποδρι του κουτσς
και τον χλευζουν.
Αυτς τη σκοπα τους κουν
και να τους διξει ξεκιν,
μα τον τρομζουν.

Μια-δυο φοβρες δυνατ,
δυο-τρεις κατρες τους πετ,
μα δε τους νοιζει.
Ο πολιτσμνος που περν,
σκοπ σφυρζει δυνατ.
Δε τους πειρζει.

Βλπουν να μπανει ο τραβεστ,
γελον κι οι τρεις τους απνευστ
και γιουχαζουν.
Να και η πρνη απ' τη γωνι
-λυμανεται τη γειτονι-
και τηνε βρζουν.

Να κι ο πρεζκιας, ο σκληρς,
βαρς, χαμνος, σκυθρωπς.
Δε του μιλνε.
Νασου κι ο εργτης ο φτωχς,
π' ανηφορζει σκεφτικς.
Τον χαιρετνε.

Μα ταν φτνει ο νταβατζς,
τη κοπαννε και οι τρεις,
με τι τρεχλα!!!
Αυτς τους αγριοκοιτ,
μα σα θυμται τα λεφτ,
ορμ στη σκλα.

Αναστενζει ο θυρωρς:
"Πσο ο κσμος ειν' σκληρς"
και κλειε τη θρα.
Τρβει το πδι του σφιχτ,
-απψε τον πον φριχτ-,
τα βζει με τη μορα.

Νωρς απψε βρδυασε
και το σοκκι δειασε,
φυσ κι νας βαρδρης!
να χαρτκι που πετ,
κονσερβοκοτι που χτυπ,
μαζεει ο σκουπιδιρης.

Μικρναν τα σανδλια μας,
μεγλωσαν τα χλια μας,
σε τοτο το σοκκι.
Αδεισαμε τα πιτα μας,
ξοδψαμε τα νιτα μας
κι οτε διπλ σακκι.

Θα 'ρθει η ελπδα; Απ που;
Αριο μρα του Θεο,
θα αχνοφξει.
Θα 'ρθει μα πλι δε θα 'μπει,
δεια κουφρια θα μας βρει
και θα μισψει!

           Του Τζτζικα Και Του Νιο

Ο Νις:

Τραγοδησε μικρ εσ της νχτας, τροβαδορε.
Τραγοδα την αγπη μου, της μρας, φωνοκπε.
Τραγοδα φτερωτ μικρ, της ζσης μου, τη πκρα.
'Ασε τους λλους να σε λνε ανεπρκοπο.
γω θα σε λατρεω!

Με της καρδις μου τους παλμος
και του καημο μου τους αχος,
μπλξ' τους δικος σου χους
και κνε το τραγοδι σου μνο χαρς. Ωστσο
σα πινελις, τη θλψη μου, σε και κπου-κπου.
Ψξε και λγια μορφα βρες για να περιγρψεις
ετοτη την αγπη μου. Μη τη κατηγορσεις.
Σε μνα ρχ' τα βρητα, σε μνα τις ευθνες
κι αν κπου φταιξε κι αυτ, ταν που 'ναι μικρολα
θα 'ταν που 'ναι μορφη, μυγιγγιχτη κοπλα.

Τραγοδα τα σγουρ μαλλι και τα μελι τα μτια.
Τραγοδα τα χειλκια της που 'ναι σα δυ κερσια.
Τραγοδα το παρστημα, τα στθη τα χυμνα,
τραγοδα για τα πδια της, που εναι τορνευμνα
και σα τελεισεις λ' αυτ, τραγοδα και για μνα...

Ο Τζτζικας:

Εγ παντ θα τραγουδ -τζι τζι- το καλοκαρι
με τους γλυκος του τους χυμος.
Εγ παντ θα τραγουδ τις νχτες με φεγγρι,
σα δε με φτνει η μρα.
Τι κι αν με λν' ανητο, ανεπρκοπο, τεμπλη...
Το λεν' σοι δε ξρουν.
Μνα με φτνει ο χυμς τοτου εδ του δντρου
και τραγουδ απ χαρ και απ ευτυχα!

Τι κι αν να ζσω, μλλει μου, τοτο το καλοκαρι
και να πεθνω πειτα, στα κρα, στις βροχδες!
Μου φτνει τοτη η στιγμ οπο 'μαι 'υτυχισμνος,
χορττος απ τους χυμος κι ρωτα γεμισμνος!

                      ΔιςΣταγμς

Θλω να φιλσω τα παχουλ σου τα χειλκια
Εκε στις κρες του χαμγελου
Θλω ν' αγγξω τις ρδινες κορφς του κρφου σου
Που σημαδεουν τη καρδι μου

Θλω ν' αφσω μσα σου παντοτιν υπσχεση
Απειρης αιωνιτητας
Παραμεριζοντας τις πτυχς του πεπρωμενου σου
Σπαζωντας το φργμα των φβων και της γνοιας σου

Θλω να χαρξω να μονοπτια στο εναι σου
Να στολσω ροδοπταλα τη κοιλι και τα μαλλι σου
Να μετρσω τους παλμος του κορμιο σου ναν-ναν
Να βυθιστ στο βλμμα της δολης λαγνεας σου

Θλω
Θλω θλω
Μα θα σ' αφσω πλι απψε να φγεις
Γιατ φοβμαι τη ντροπ σου
Γιατι ντρπομαι το φβο σου

Θλω
Θλω θλω θλω
Μα πρπει πρτα να μετρσω τις μρες μου σωστ
Πρπει να κλψω τ' λικο απ τα μγουλ σου

Και φοβμαι μη κνω κποιο λθος

Δεν Εμαι Τποτα-Εμαι να Τποτα

Στρεψε 'κενο το πηγδι
που 'πινα νερ
και πλον σ' φατο σκοτδι
βρσκομαι, πικρ.

Σε σνα που σπονδς σου κνω,
-μη με αφσεις-
με στλες αμα απ' τη καρδι μου πνω,
για να γυρσεις.
Γιατ, τις νχτες, τρα πια που παρνω
να γρψω κτι,
του κκου προσπαθ και γρνω
πλ, στο κρεβτι.

Να κψω τα μολβια, πρπει, τρα
και τα χαρτι μου.
Να παρατσω, λω, ρθ' η ρα,
τη χμαιρ μου
και σα θα ρθει η στιγμ μου,
μνος θα σβσω,
χωρς να χω σρει τη γραμμ μου
και πρα πσω.

Πως θλβετ' η καρδι μου σα θωρε
αποσταμνους,
-που λισανε, χωρς ουσα, σα κερ-
σα 'με, λιωμνους.

                             Αποκρι

Τα κομφετ σκεπσανε τη πστα της χαρς,
χρωματιστ κι οι σερπαντνες 'δω κι εκε πετνε.
Οι Μασκαρδες της τρελς Αποκρις
κτω απ' τις μσκες τους, ηλθια γελνε.

Να οι Βρυ-Κλακες πιο 'κει, πιο 'δω οι Αρλεκνοι,
τα Ντμινα και τα Θερι, οι Κολομπνες πρα,
Μγισσες με σκουπξυλα πηδνε στον αγρα,
να κι οι Παλιτσοι, κωμικο, χοροπηδν κι εκενοι!

Αχ... Αχ... Γλυκτατε Θε, κνε να μη τελεισει
τοτη η νχτα η τρελ, λη μια ξεγνοιασι,
τις μσκες να κρατσουμε μα και τη φορεσι.
Το ρπαλο, το πλαστικ, κεφλια να ζαβσει!

Οι καραμοζες σκοζουνε και το μαστγιο του Ζορρ
δρνει τα φτα τ' πλετα, σκζει και τα στολδια
κι λοι γελον... Θε μου... Γελον... με τοτα τα παιχνδια,
λες κι εχαν να γελσουνε πρα πολ καιρ!

-Η Νχτα η αποψιν κι αριο θα κρατσει.
Ατλειωτη Αποκρι τρελ θα συνεχσει.
Καθλου να μη γνοιζεστε για τ' αριο την αχλ.
Η Νχτα η αποψιν, θε να κρατσει για πολ!

                     Ποιν

Επειδ εχαθκαν πολλς ευκαιρες
και τοτο δε παρνει αναβολ,
ζητω απ' λους, Κυρους, Κυρες,
συμπνοια προτο να κλειστ σε κελ.

Οκτο γυρεω προτο μου κλειδσει
η πρτα του κσμου, του τσο εχθρικο.
Γιατ 'ν' η ποιν μου, που μου 'χουν φορτσει,
σαν εγκληματα κακοποιο!

Δεν χω κλψει, μτε σκοτσει,
μνο λαχτρισα λγο νερ
κι πως στις χοφτες μου το 'χα σηκσει,
στα χελη μου το 'φερνα για να το πι.

Μα 'κενο γλυστροσε απ' τα δαχτυλ μου,
στο χμα κυλοσε. Διψοσα πολ!
σκυβα πλι!... Ειν' η αποκοτι μου
βαρι, μα της πρπει και τση χολ;

Εσες Δικαστς μου, μπορετε ωστσο,
χωρς τψεις να 'στε. Το χρος βαρ.
Σε με το φτωχολη που δψαγα τσο
σταθκατε μως στυγνο κι αυστηρο!

               Παιχνδι

Μας ξεγλασε τ' αστρι το μικρ.
Επε θα 'βγει στο δικ μας ουραν
κι λη νχτα το προσμναμε!
Μ' αυτ τακτο και πονηρ,
κρφτηκε στ' αντικρυν βουν,
για να 'δει αν το γυρεαμε.

Κι εμες οι θλιοι αλτες του μπετν
ξημερσαμε χωρς το φως του το "τερπνν",
στη κακοφωτισμνη μας πλατεα.
Θ μου τι σκοτειν περσαμε νυχτι,
ο νας πλ στον λλονε σφιχτ,
λγοντας νοστα αστεα!

τσι ταν ρθ' ο μπτσος το πρω,
να μας μαζψει για τη φυλακ,
δε βρκε δυσκολα.
Τον ακλουθσαμ' λοι μας βουβ,
σγουροι πως για μας τρα πια,
δεν χει μτε στρου λεα!

Δκρυσε τ' στρι σα τα εδε λ' αυτ.
Για να 'ξιλεωθε, με κλμματα ζητ,
λγο παρκαιρα να φξει!
Μα ταν πρων και φεγγερ
και 'κενο ταν σκεφτο μικρ!
Γοργ μας ξχασε και πγ' αλλο να παξει!

       Ο Τζο Ο "Λεμονδας"

μπαινε στο μπαρ και τα μαλλι,
γυαλζαν απ' τις χοφτες της πομδας.
Ποτ κερνοσε λα τα παιδι,
                          ο Τζ ο "Λεμονδας"!

ταν η ζω του μζερη, σκληρ.
Πληρνοταν φτωχ, στο τλος της 'βδομδας
κι λα τα ξδιαζε στο μπαρ -συνθεια κακ-
                          ο Τζ ο "Λεμονδας"!

Μονχος δχως μια γυνακεια συντροφι.
Απ τους τπους που τους λμε, "της αρδας".
Πντα ανσυχος λες και καθταν σε καρφι,
                          ο Τζ ο "Λεμονδας"!

Φλους δεν εχε, οτ' αυτος τους λιγοστος,
που δχονταν κερσματα της νουμερδας.
Μα -το χειρτερο- δεν εχε μτ' εχτρος,
                          ο Τζ ο "Λεμονδας"!

Κι αυτς κποτ' ερωτετηκε γερ!
τανε ττε που 'μπλεξε στα δχτυα μιας μιγδας
κι επληγθηκ' απ' αυτ φαρμακερ,
                          ο Τζ ο "Λεμονδας"!

Κανες ποτ δε τονε εδε να βογγ.
Κανες δε βαρυγκμησ' απ μια του χοντρδα
κι μως τον κοροδεαν λοι στα κρυφ,
                          τον Τζ το "Λεμονδα"!

ταν κρεμστηκε κποιο θαμπ πρω,
λ' επανε πως καμε λλη μια κουτουρδα
και στη κηδεα δε συντρφεψε κανες
                          τον Τζ το "Λεμονδα"!

λοι σκεφτκανε πως -δχως λλο- 'φταξαν
τα μαρα, τα τσακρικα τα μτια της μιγδας!
Κανες δε 'σκφτη, πως βαρθηκε την σκοπη ζω,
                          ο Τζ ο "Λεμονδας"!

                Στεγν

Εκε π' αγγζουν τα δχτυλ σου,
ειν' η πληγ μου, που με πον.
Εκε που βλπουν τα δυ σου μτια,
ειν' τα δικ μου, που 'ναι τυφλ.

Εκε π' αγγζουν τα υγρ σου χελη
-παλι θα μου 'κανε τσο καλ-
ειν' ν' δειο, κλειστ κοχλι,
που χει σπσει κι εναι νεκρ!

Πηδ στο στρνο μ' η καρδι. Το αμα
κοχλζει μσα μου, ρει καυτ.
Ψχνει τριγρω μου τ' πληστο βλμμα,
το βδισμ σου τ' ονειρευτ.

'Αδειο κουφρι που χει χσει
λο το αμα και τη ψυχ,
χω ξωμενει κι χω πισει
να ξαναγνομαι απ' την αρχ.

Αφνω λυτερη τη φαντασα μου,
αφο δεν ρχεσαι, να σε σκεφτε.
Μα 'κενη δθηκ' -απελπισα μου-
και η ανσα μου δεθη κι αυτ!

Μταια χτυπς και μταια ψχνεις.
Εδ δε μνει πλον κανες.
Εδ μονχα ιστος αρχνης
και νυχτερδες μνο θα βρεις!

Αυτς που μενε, χει αλλξει
σπτι, διεθυνση και διαμον.
Στο κοιμητρι χει αδρξει,
της γειτονις σου, πλκα σεμν!

                    Χωρς Ττλο

Τα μτια σου                Η μορφ σου
δυ τρικυμες               το Θεο Φως
γαλζιες.                       του λιου.
Τα μαλλι σου              Εγ απλς
νεροποντ                    κοινς θνητς
χρυσαφι.                     υποκλνομαι
Τα χελη σου                 μπρος στο Θεο
ροδοπταλα                  αυτ ποημα
κκκινα.                       της Μνας-Φσης

Εμαι συντρμμι             Εχα ξεχσει
πλι απψε                   πως αγαπνε
κι αναμετρντας          και πως ποννε
τ' στρα ψηλ              απ παλι.
αναρωτιμαι                 Ειχ' αποστσει
τι τχα 'γναν                να περιμνω
τα νειρ μου               κερ σβησμνο
τ' αητπουλ.               σπρτου φωτι

ρθες μικρ μου          Θα μενω πλι
φλγα ν' ανψεις          μνο με δκρυ
και να το κψεις           χωρς αγπη
-Αχ- το κερ μου.          χωρς φωτι!
Μα φεγεις τρα;         Μ' δεια αγκλη
αχ πς λυπμαι            κερ σβησμνο
πως τη φοβμαι            να περιμνω
τοτη την ρα!            πως παλι!

                  Μου τα 'χες λα
                  εσ γραμμνα,
                  με μαρη πνα
                  σε μαρη κλλα!

               Πλατεα Κοτζι

Γεμτος πρνες, τραβεστ και φασαρα
ταν ο τπος του Κρανου, δυστυχς,
που τις νχτες οι πιστο του με λατρεα,
το προσκυνονε αδιαλεπτως, συνεχς.

Γεμτος γφτους, φωνακλδικους εμπρους,
γρις με τσντες και αλτες βιαστικος.
Μα μη γελτε, ειν' ο χρος μες στους χρους,
μην απορετε, χρος απ' τους αστικος.

Θρυβος, βρμα και τουρστες που χαζεουν
με τοτο 'δω το ανακτωμα ala Greece!
Κι απ' τις γωνες, τους πρεζκηδες μαζεουν
τις νχτες, με τις κλοβες για ...service!

Φλε που βγκες στο μπαλκνι, πες μου τι εδες;
Καθς σου βλπω απορα στη ματι!
Εδω που ζεις, κποτε ζοσαν Αριστεδες
κι αχολογοσε Δημοσθνους η λαλι!

τσι μ' λους αυτος ανηφορμε,
μες στης ζως το ανηφρι το σκληρ
και σα λουλοδια, αδναμα, μαδμε,
που φτρωσαν μες στου τσιμντου το σωρ!

              Πλατεα Κοτζι ΙΙ
                                           (στο πιο ...αισιδοξο)
Τι κι αν στο βλτο μας τραβ, στο κατακθι,
του βλτου το στοιχει, που τρομερ ορθνει!
Αυτ το τρας που το ζουν τα τρομερ μας λθη,
μα να χαμγελο χαρς κι αγπης το σκοτνει!

Εμες πντα τον λιο θα θωρομε που γελ.
Εμες θα τονε βλπουμε, το δελι που ματνει.
Μιας πηγς το γργαρο νερ, μας φτνει να κυλ,
στου βρχου τη σχισιματι, για να μας ατσαλνει!

Μες στου τσιμντου τη κατψυχρη καρδι,
μας φτνει μια τση δα δροσοσταλδα.
Αν βρβαρο, λερ ποδρι μας πατ,
τοτο το δκρυ της αυγς μας δν' ελπδα!

Αν κποιου σορουπου θαμπο τη σιγαλι,
μας κψει τ' νθος, δυνατ κι σφαλτο χρι,
θα 'ναι για να κοσμσουμε κποια ξανθ μαλλι
και να ξαναρριζσουμε στ' ονερου το παρτρι!

                    24 Σκρπια Τετρστιχα

Στη ρμη του λγου                Βρμικη η θωρι σου
η ερημι τ' αλγου                  φιρκια τα παιδι σου.
ρυπανει τη ρο της.                Το βρμικο το χρμα
Ρυκι προ της κοτης.              που ρνανε με κρμα.
Ρημδι                                     Ροφουλας

Ρω και σε ροδζω                    Ανριμ μου ρμη
ρδινη σε βαφτζω                   στερν να σ' εχα γνμη
ριμη, ρζ με γκρζο               Στο ποημα, αυτ το ρμα
κι γρια σε γκρεμζω.               πλον δε κνει ρμα.
νειρο                                     Ρωτω

Ρπω σε αγριδες                     Θρρος για να περσεις
τρω και τρεις κατσδες.        βρες, για να με κερσεις.
Γνριμα κορδελλκια               Ρακ ρει στα ποτρια.
ρχνω στα κοριτσκια.              Ροφηξε τα Μυστρια!
Ρουφιανι                                 'Αρπυια

ρνεο γουργουρζει.                 Εγεραμ' ανδριντες
Πρνη που μουρμουρζει           σ' ρωες με τιρντες.
στους δρμους, τη τιμ της      Πρω θαμποχαρζει
κι λοι τρχουν μαζ της.           μα νχτα μας ταιριζει.
Γργορα                                    Πρωτεα

Πραμε πρμα-πρρα               Ποτρι-ποτηρκι
λθος ρτα απ' ρα.                 πρε μου το μερκι
Τρα που θα χαθομε               και φρε στα ρουθονια
ρακ βλτε να πιομε.                βρωμι απ γουρονια!
Αυθωρε                                     Αρρυθμα

Πρτο μου, πριν προλβει,        Δρο στο καταχθνιο
το βρος, που με θβει              να ποτρι κνειο,
Μαρη μου νεκροφρα              χωρς ντροπς και γργορα,
πρπει να τρξεις τρα.             γλυκ κι ευπροσγορα!
Προπομπς                                Ροφηξε

Σοφ που μλησες σωστ           Μσα σου βρες και χρισε
κτσε και μλα χωριστ.            κτι που να ξεχρισε.
Ννε που λες τα χωρατ           Κτι που να 'πε ο Σοφς
μλα λιγκι δυνατ!                   που 'πε ο Ννος ο κουτς!
Μωρα                                        Προσοχ

Πντα με δκρυ αρμυρ           Κοττσια και με κοπρι
πληρνεις το τρελογιατρ,       σου πρπουν για προικι.
που σου γιατρεει τις πληγς,    Στο βζο σου τσουκνδες,
που δε σου κλενουνε ποτς!     στο στρμα κατσαρδες!
Χρισμα                                     Πρνη

Σορνεις τα μπροστιν σου       Βλε μου να πλαγισω
κλωτσι στα πισιν σου!           τον πνο μου μη χσω
Γελδα που γελει,                     κι ταν θα ξυπνσω
φτερ τη γαργαλει!                  βλε μου να τσιμπσω.
Χρις                                          Ευμρεια

Απψε νχτωσε νωρς                Στμα που σχημα φιλες
κι αργε να ξημερσει.                κι μορφα προδδεις!
Τοτο το χρι που φιλες             Καρδι που γλκα δε χωρες
χαιδεει πριν σκοτσει!              μα στο κακ ενδδεις!
Ευκαιρα                                     Στρτα

Ρωτστε στη πλατεα                 Σβστε το φως που καει
στο μπακλικο,                       τα μτια της ψυχς.
αν εδ' η πελατεα,                       Τη κοπελι που κλαει,
τ' αστρι τ' λικο!                       τη πκρανε κανες;
Χαραυγ                                      Απορα

Πλι σκοτσανε τη νια                Σγουρ βασιλικ μου
που λγανε: Ελπδα.                     προτο μου μαραθες,
Μα κι αν τον εδα το φονι,          ρξε τον τον ανθ σου,
θα πω πως δε τον εδα!                Στο τφο της μικρς!
Ρψασπις                                       Παρτρι
                               
                           Χωρς...

Αυτ το φως της αστραπς, φτισ' το πρσωπ σου
κι εδα για λγο τη πικρδα της σιωπς,
-σιωπ που φλιαζ' λλοτε, μεσ' τ' αναφυλλητ σου-
που λει περισστερα, απ' σα θες να πεις.

Αυτ η στλα της βροχς, που 'δα στο μγουλ σου
-πσο αναρωτθηκα, στλα να 'ταν δκρυ;-
βαια πλαισωσε τη θλιβερ λμψη των ομματιν σου
και κλησε νωχελικ, πλ στων χειλιν την κρη.

Θυμμαι, μου 'δειχνες παλι, τα κτρινα τα φλλα,
-με κποια θλψη στη ματι- που 'πφταν στο στρατ.
Μισοσες τη θανατερ και μαρη ανατριχλα,
της χειμωνις οπο 'φτανε, αμελικτη, κακ.

Και τρα δα σε κποιας χειμωνις, σκληρ νεροποντ,
με πλθος φλλα κτρινα, τριγρω μας πεσμνα,
γνεσαι πλι νεμος και φεγεις σκεφτικ.
Κουραστικ φθινπωρο για σνα και για μνα.

Και να μαι πλι μνος! Να παλεω, δχως το λβαρ σου να κρατ.
Δχως το χρι να μ' οπλζει η θολ, καυτ ματι σου.
Το αδειαν το χρι μου, σα τον τρελ, με μσος θα κοιτ.
Αχ πως θα ζσω λλη 'Ανοιξη, εγ τρα μακρι σου;

          α) Κατηγορητριο

Εναι αυτ που γραψες ανοσια
Εναι τα σα ουσιδη, που δεν γραψες
Εναι αυτ που δη καμες, λιγοστ
Εναι αυτ που δεν καμες, περισστερα

Εναι οι σκιοι που δε φτισες
Εναι η ουσα που δε πρβαλλες
Εναι που λεγες πντα, παχι λγια
Εναι η μεγλη ιδα που εχες για τον εαυτ σου

Εναι που δε κυριρχησες στις αδυναμες
και στα πθη σου
Εναι που δε διρθωνες ποτ
τα λθη σου

Εναι τα σωστ σου που δε κατλαβες
Εναι το τλαντον που το κρυψες και το χασες
Εναι που δεν ενθρρυνες τις μοσες
Εναι που αφθηκες να παρασυρθες και να κολλσεις στο τλμα

Εναι που τσαλαβοτησες στα λασπνερα τοτης της πλης
Εναι που φησες πρα πολλ στη τχη
Εναι που ξχναγες ποτε σου σμφερε
Εναι που θυμσουν ποτε σου σμφερε

Εναι που πντα διλεγες τη σντομη οδ

          β) Επιβαρυντικ

Εναι ο πγκος με τα πορνο-περιοδικ
Εναι οι τραβεστ κι οι πρνες που γυρζουν στις πιτσες
Εναι ο μεθυσμνος κι ο στεγος που κοιμονται κατχαμα
Εναι ο τρελς που παραμιλει και φωνζει

Εναι οι θυρωρο-νταβδες των φτηνν χοτλ
Εναι το σκουπιδαρι και το κατορημα στις σκοτεινς γωνες
Εναι ο ναρκομανς που τριγυρν σα χαμνος
Εναι οι ξενχτες που επιστρφουν χραμα μεθυσμνοι

Εναι τα πηγαδκια κι οι τσακωμο
Εναι η ανοχ κι η αβουλα που δειξες

          γ) Ελαφρυντικ

Εναι  η νχτα με το δικ της σφυγμ που σε κοιτ με να μτι
Εναι ο Πνας που παζει το σουραλι του
Εναι το Αυγουστιτικο φεγγρι που καλε
Εναι η κακι πλη που κλενει τις εξδους

Εναι η μοναξι που διπλ ταλανζει
Εναι ο καρπς που εναι πολ γλυκς
Εναι που ο νθρωπος εναι τσο ευλωτος
Εναι ο πρτερος ντιμος βος

          δ) Καταδκη

Θα μενεις να αννυμο μισοσβησμνο αστρκι στον ουραν
Θα εσαι να αννυμο μυρμηγκκι ανμεσα σε στρατις λλων
Θα εσαι μια μικρ σταγνα στον ωκεαν

και στην επμενη ζω σου θα εσαι μια χελνα, να σαλιγκρι
νας τυφλοπντικας, να βαθρκι

ταν γεννθηκες σουν στην αγκαλι των δικν σου
ταν θα πεθνεις θα εσαι ολομναχος

                                                                              

 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers