—Προτιμώ πολύ τη πιο οξεία κριτική ενός μόνον ευφυούς ανθρώπου από την απερίσκεπτη έγκριση των μαζών.
—Η αλήθεια είναι η κόρη του χρόνου και δε ντρέπομαι να ‘μαι η μαία της...
—–Ο Γιοχάνες Κέπλερ (Johannes Kepler) ήτανε Γερμανός αστρονόμος, μαθηματικός, αστρολόγος, φυσικός φιλόσοφος και θεωρητικός της μουσικής. Είναι βασική προσωπικότητα στην Επιστημονική Επανάσταση του 17ου αι., πιότερο γνωστός για τους νόμους της κίνησης των πλανητών και τα βιβλία του Astronomia nova, Harmonice Mundi κι Epitome Astronomiae Copernicanae. Η ποικιλία κι ο αντίκτυπος του έργου του τον έκαναν από τους ιδρυτές και πατέρες της σύγχρονης αστρονομίας, της επιστημονικής μεθόδου, της φυσικής επιστήμης και της σύγχρονης επιστήμης. Έχει περιγραφεί ως ο «πατέρας της επιστημονικής φαντασίας» για το μυθιστόρημά του Somnium. Ήτανε καθηγητής μαθηματικών σε σεμινάριο στο Γκρατς, όπου έγινε συνεργάτης του πρίγκηπα Χανς Ούλριχ φον Έγκενμπεργκ. Αργότερα έγινε βοηθός του αστρονόμου Τύχο Μπράχε στη Πράγα και τελικά αυτοκρατορικός μαθηματικός του αυτοκράτορα Ροδόλφου Β’ και των 2 διαδόχων του Ματθία και Φερδινάνδου Β’. Δίδαξε επίσης μαθηματικά στο Λιντς κι ήτανε σύμβουλος του στρατηγού Βάλενσταϊν.
—–Έζησε σ’ εποχή που δεν υπήρχε σαφής διάκριση μεταξύ αστρονομίας κι αστρολογίας, αλλά υπήρχε ισχυρός διαχωρισμός μεταξύ της αστρονομίας (κλάδος των μαθηματικών στις ελεύθερες τέχνες) και της φυσικής (κλάδος της φυσικής φιλοσοφίας). Ενσωμάτωσε επίσης θρησκευτικά επιχειρήματα και συλλογισμούς στο έργο του, παρακινούμενος από τη θρησκευτική πεποίθηση ότι ο Θεός είχε δημιουργήσει τον κόσμο σύμφωνα με κατανοητό σχέδιο που είναι προσβάσιμο μέσω του φυσικού φωτός της λογικής. Περιέγραψε τη νέα του αστρονομία ως ουράνια φυσική, ως «εκδρομή στη Μεταφυσική του Αριστοτέλη» κι ως «συμπλήρωμα στο Περί Ουρανών του Αριστοτέλη», μεταμορφώνοντας την αρχαία παράδοση της φυσικής κοσμολογίας αντιμετωπίζοντας την αστρονομία ως μέρος παγκόσμιας μαθηματικής φυσικής. Επιπλέον, έκανε θεμελιώδες έργο στον τομέα της οπτικής, καθώς ονομάστηκε Πατέρας της σύγχρονης οπτικής, ιδιαίτερα για το Astronomiae pars optica. Εφηύρε επίσης βελτιωμένη έκδοση του διαθλαστικού τηλεσκοπίου, το Τηλεσκόπιο Κέπλερ, που έγινε θεμέλιο του σύγχρονου διαθλαστικού τηλεσκοπίου, ενώ βελτίωσε επίσης τον σχεδιασμό του τηλεσκοπίου από τον Galileo Galilei, που ανέφερε τις ανακαλύψεις του Κέπλερ στο έργο του. Διατύπωσε την Εικασία Κέπλερ. Επηρέασε μεταξύ άλλων τον Νεύτωνα, παρέχοντας έν απ’ τα θεμέλια στη θεωρία του για τη παγκόσμια έλξη.
—–Γεννήθηκε27 Δεκεμβρη 1571, στην Ελεύθερη Αυτοκρατορική Πόλη Weil der Stadt (τώρα μέρος της Περιφέρειας της Στουτγάρδης στο γερμανικό κρατίδιο της Βάδης-Βυρτεμβέργης). Οι γονείς του ήτανε Λουθηρανοί, αλλά εικάζεται ότι βαφτίστηκε Καθολικός, καθώς οι προτεσταντικές βαπτίσεις δεν επιτρέπονταν στο Weil εκείνη την εποχή. Ο παππούς του, Σέμπαλντ Κέπλερ, ήτανε Λόρδος Δήμαρχος της πόλης. Μέχρι τη στιγμή που γεννήθηκε ο Johannes, η περιουσία της οικογένειας ήτανε σε πτώση. Ο πατέρας του, Χάινριχ, κέρδιζε επισφαλώς τα προς το ζην ως μισθοφόρος κι εγκατέλειψε την οικογένεια όταν ο Γιοχάνες ήτανε 5. Πιστεύεται ότι πέθανε στον Ογδοηκονταετή Πόλεμο στην Ολλανδία όπου, αν και Προτεστάντης, πολεμούσε στον Καθολικό Ισπανικό Στρατό. Η μητέρα του, Katharina Guldenmann, κόρη πανδοχέα, ήτανε θεραπεύτρια και βοτανολόγος. Ο Johannes είχε 6 αδέρφια, που δύο και μία αδερφή επέζησαν μέχρι την ενηλικίωση. Γεννημένος πρόωρα, ισχυρίστηκε ότι ήταν αδύναμος κι άρρωστος ως παιδί. Παρ’ όλ’ αυτά, συχνά εντυπωσίαζε τους ταξιδιώτες στο πανδοχείο του παππού του με την εκπληκτική μαθηματική του ικανότητα.
—–Εισήχθη στην αστρονομία σε νεαρή ηλικία κι ανέπτυξε έντονο πάθος γι’ αυτή που διήρκεσε όλη του τη ζωή. Στα 6, παρατήρησε τον Μεγάλο Κομήτη του 1577, γράφοντας ότι τονε πήγε η μητέρα του σε ψηλό μέρος για να τονε δει. Το 1580, στα 9, παρατήρησε άλλο αστρονομικό γεγονός, έκλειψη Σελήνης, καταγράφοντας ότι θυμόταν ότι τονε κάλεσαν έξω για να τη δει κι ότι η Σελήνη φαινόταν αρκετά κόκκινη. Ωστόσο, η παιδική ευλογιά τον άφησε με αδύναμη όραση κι ανάπηρα χέρια, περιορίζοντας την ικανότητά του στις παρατηρητικές πτυχές της αστρονομίας. Φοίτησε στο Grammar School στο Weil μέχρι το 1577, όταν η οικογένεια μετακόμισε στο Leonberg στη προτεσταντική Βυρτεμβέργη. Φοίτησε στο δημοτικό γερμανικό σχολείο στο Leonberg 1 χρόνο και στη συνέχεια στο Latin Grammar School, όπου όλα τα μαθήματα και τα βιβλία ήτανε στα λατινικά. Στη συνέχεια ήτανε σε 2 μοναστικά σχολεία, από το 1584 στο Adelberg κι από το 1586 στο σεμινάριο στο Maulbronn.
—–Σεπτέμβρη του 1589, εισήλθε στο Tübinger Stift στο Πανεπιστήμιο του Tübingen, σεμινάριο που χρησίμευε για τη προετοιμασία Λουθηρανών ποιμένων για τη Βυρτεμβέργη. Εκεί, σπούδασε φιλοσοφία με τον Vitus Müller και θεολογία με τον Jacob Heerbrand (μαθητή του Φίλιππου Μελάγχθονα στη Βυρτεμβέργη), που δίδαξε και τον Michael Maestlin ενώ ήτανε φοιτητής, μέχρι που ‘γινε καγκελάριος στο Tübingen το 1590. Απέδειξε πως είναι εξαιρετικός μαθηματικός και κέρδισε φήμη ως επιδέξιος αστρολόγος, φτιάχνοντας ωροσκόπια για τους συμφοιτητές του. Υπό τη καθοδήγηση του Michael Maestlin, καθηγητή μαθηματικών του Tübingen στα 1583-631, έμαθε το Πτολεμαϊκό και το Κοπερνίκειο σύστημα πλανητικής κίνησης. Έγινε Κοπέρνικος εκείνη την εποχή. Σε φοιτητική διαμάχη, υπερασπίστηκε τον ηλιοκεντρισμό από θεωρητική κι από θεολογική άποψη, υποστηρίζοντας ότι ο Ήλιος ήταν η κύρια πηγή κινητήριας δύναμης στο σύμπαν. Παρά την επιθυμία του να γίνει ιερέας στη Λουθηρανική εκκλησία, του αρνήθηκαν τη χειροτονία λόγω πεποιθήσεων αντίθετων με τη Φόρμουλα της Ομόνοιας, τη Λουθηρανική δήλωση πίστης που ‘χε υιοθετηθεί το 1577. Κοντά στο τέλος των σπουδών, του προτάθηκε για θέση ως δάσκαλος μαθηματικών κι αστρονομίας στο Προτεσταντικό σχολείο στο Γκρατς, στη Στυρία της Εσωτερικής Αυστρίας. Αποδέχτηκε τη θέση Απρίλη του 1594, στα 22 του.
—–Στη διάρκεια της παραμονής του στο Γκρατς (1594–1600), εξέδωσε πολλά επίσημα ημερολόγια και προγνωστικά που ενίσχυσαν τη φήμη του ως αστρολόγου. Αν κι είχε ανάμεικτα συναισθήματα για την αστρολογία κι υποτιμούσε πολλές εθιμικές πρακτικές των αστρολόγων, πίστευε βαθιά στη σύνδεση μεταξύ του σύμπαντος και του ατόμου. Τελικά δημοσίευσε μερικές από τις ιδέες που είχε διασκεδάσει ενώ ήτανε φοιτητής στο Mysterium Cosmographicum (1596), που δημοσιεύτηκε λίγο περισσότερο από ένα χρόνο μετά την άφιξή του στο Γκρατς.
—–Δεκέμβρη του 1595, γνώρισε τη Μπάρμπαρα Μύλλερ, 23χρονη χήρα (δις) με μικρή κόρη, τη Ρετζίνα Λόρεντς κι άρχισε να τη φλερτάρει. Η Müller, κληρονόμος των κτημάτων των εκλιπόντων συζύγων της, ήταν επίσης κόρη επιτυχημένου ιδιοκτήτη μύλου. Ο πατέρας της Jobst αρχικά αντιτάχθηκε στο γάμο. Παρ’ όλο που ο Κέπλερ είχε κληρονομήσει την αριστοκρατία του παππού του, η φτώχεια του τον έκανε απαράδεκτο ταίρι. Ο Τζομπστ υποχώρησε αφού ο Κέπλερ ολοκλήρωσε τη δουλειά του στο Mysterium, αλλά ο αρραβώνας σχεδόν διαλύθηκε ενώ ο Κέπλερ έλειπε φροντίζοντας τις λεπτομέρειες της δημοσίευσης. Ωστόσο, οι Προτεστάντες αξιωματούχοι -που ‘χανε βοηθήσει στο στήσιμο του αγώνα- πιέσανε τους Müllers να τηρήσουνε τη συμφωνία τους. Η Μπάρμπαρα κι ο Γιοχάνες παντρεύτηκαν στις 27 Απρίλη 1597. Στα πρώτα χρόνια του γάμου τους, απέκτησαν 2 παιδιά (Χάινριχ και Σουζάνα), που πέθαναν σε βρεφική ηλικία. Το 1602, απέκτησαν κόρη (Σουζάνα), το 1604, ένας γιος (Friedrich) και το 1607, ένας άλλος γιος (Λούντβιχ).
—–Μετά τη δημοσίευση του Mysterium και με την ευλογία των σχολικών επιθεωρητών του Γκρατς, ξεκίνησε φιλόδοξο πρόγραμμα για να επεκτείνει και να επεξεργαστεί το έργο του. Σχεδίασε 4 επιπλέον βιβλία: ένα για τις σταθερές πτυχές του σύμπαντος (τον Ήλιο και τα σταθερά αστέρια). ένα για τους πλανήτες και τις κινήσεις τους. ένα για τη φυσική φύση των πλανητών και το σχηματισμό γεωγραφικών χαρακτηριστικών (επικεντρώθηκε ειδικά στη Γη) κι ένα για τις επιπτώσεις των ουρανών στη Γη, που περιλαμβάνει την ατμοσφαιρική οπτική, τη μετεωρολογία και την αστρολογία. Ζήτησε επίσης τη γνώμη πολλών από τους αστρονόμους που ‘χε στείλει το Mysterium, μεταξύ των ο Reimarus Ursus (Nicolaus Reimers Bär) -ο αυτοκρατορικός μαθηματικός του Ροδόλφου Β’ κι άσπονδος αντίπαλος του Tycho Brahe. Ο Ούρσος δεν απάντησε ευθέως, αλλά αναδημοσίευσε τη κολακευτική επιστολή του Κέπλερ για να συνεχίσει τη διαμάχη προτεραιότητας για το (αυτό που τώρα ονομάζεται) Τύχωνο-σύστημα. Παρ’ αυτό το μελανό σημάδι, ο Tycho άρχισε επίσης να αλληλογραφεί με τον Κέπλερ, ξεκινώντας με σκληρή αλλά νόμιμη κριτική του συστήματός του. Μεταξύ πολλών αντιρρήσεων, ο Tycho αμφισβήτησε τη χρήση ανακριβών αριθμητικών δεδομένων που ελήφθησαν από το Copernicus. Μέσω των επιστολών τους, ο Τύχο κι ο Κέπλερ συζήτησαν ευρύ φάσμα αστρονομικών προβλημάτων, εστιάζοντας στα σεληνιακά φαινόμενα και τη θεωρία του Κοπέρνικου (ιδιαίτερα τη θεολογική βιωσιμότητά της). Αλλά χωρίς τα σημαντικά πιο ακριβή δεδομένα του αστεροσκοπείου του Tycho, ο Kepler δεν είχε τρόπο να αντιμετωπίσει πολλά απ’ αυτά τα ζητήματα. Αντίθετα, έστρεψε τη προσοχή του στη χρονολογία και την αρμονία, τις αριθμολογικές σχέσεις μεταξύ της μουσικής, των μαθηματικών και του φυσικού κόσμου και τις αστρολογικές τους συνέπειες. Υποθέτοντας ότι η Γη έχει ψυχή (ιδιότητα που θα επικαλούνταν αργότερα για να εξηγήσει πώς ο Ήλιος προκαλεί τη κίνηση των πλανητών), καθιέρωσε υποθετικό σύστημα που συνδέει τις αστρολογικές πτυχές και τις αστρονομικές αποστάσεις με τον καιρό κι άλλα γήινα φαινόμενα. Μέχρι το 1599, ωστόσο, ένιωθε και πάλι ότι το έργο του περιοριζόταν από την ανακρίβεια των διαθέσιμων δεδομένων -ακριβώς όπως η αυξανόμενη θρησκευτική ένταση απειλούσε επίσης τη συνέχιση της απασχόλησής του στο Γκρατς.
—–Το Γκρατς ήτανε σε μεγάλο βαθμό προτεσταντική, κυρίως λουθηρανική, πόλη, ενώ ο ηγεμόνας της Εσωτερικής Αυστρίας ήτανε καθολικός Αψβούργος. Το 1578, ο Δούκας Κάρολος Β’ είχε παραχωρήσει σημαντικά προνόμια στους Προτεστάντες στην Ειρήνευση του Μπρουκ. Ο Κάρολος πέθανε το 1590, όταν ο γιος και διάδοχός του Φερδινάνδος Β’ ήτανε 12 ετών. Ο Φερδινάνδος εκπαιδεύτηκε στο Κολλέγιο των Ιησουιτών και στο Πανεπιστήμιο του Ίνγκολσταντ κι έγινε πλήρης ηγεμόνας της Εσωτερικής Αυστρίας το 1596. Ταξίδεψε στην Ιταλία το 1598 κι επέστρεψε αποφασισμένος ν’ αποκαταστήσει την αληθινή καθολική πίστη και να εξαλείψει την αίρεση. Ο Κέπλερ έγραψε σε φίλο τον Ιούνιο του ίδιου έτους εκφράζοντας το προαίσθημά του για το μέλλον. Όπως έγραψε ο βιογράφος του Φερδινάνδου, Robert L. Bireley, οι φόβοι του ήτανε δικαιολογημένοι, καθώς η Αντιμεταρρύθμιση δυνάμωνε.
—–Σεπτέμβρη του 1598, ο Φερδινάνδος διέταξε όλους τους προτεστάντες ιεροκήρυκες και δασκάλους να εγκαταλείψουνε τη χώρα. Ο Κέπλερ εξαιρέθηκε από το διάταγμα, αλλά δεν ένιωθε ασφαλής κι αναζήτησε εναλλακτικές λύσεις. Έμαθε ότι ο Μπράχε είχε διοριστεί Αυτοκρατορικός Μαθηματικός στη Πράγα κι ο Κέπλερ αποκατέστησε την επαφή. Δεκέμβρη του 1599, κάλεσε τον Κέπλερ να τον επισκεφτεί στη Πράγα. 1η Γενάρη 1600 (πριν καν λάβει πρόσκληση), ο Κέπλερ ξεκίνησε με την ελπίδα ότι η προστασία του Τύχο θα μπορούσε να λύσει τα φιλοσοφικά του προβλήματα καθώς και τα κοινωνικά κι οικονομικά του. 4 Φλεβάρη του 1600, ο Κέπλερ συνάντησε τον Μπράχε και τους βοηθούς του Φραντς Τενγκνάγκελ και Λονγκομοντάνους στο Μπενάτκι Ναντ Τζιζερού (35 χλμ. από τη Πράγα), τοποθεσία όπου κατασκευαζότανε το νέο αστεροσκοπείο του Τύχο. Τους επόμενους 2 μήνες, έμεινε ως καλεσμένος, αναλύοντας μερικές από τις παρατηρήσεις του Tycho για τον Άρη. Ο Τύχο φύλαγε στενά τα δεδομένα του, αλλά εντυπωσιάστηκε από τις θεωρητικές ιδέες του Κέπλερ και σύντομα του επέτρεψε περισσότερη πρόσβαση. Ο Κέπλερ σχεδίαζε να δοκιμάσει τη θεωρία του από το Mysterium Cosmographicum με βάση τα δεδομένα του Άρη, αλλά υπολόγισε ότι η εργασία θα διαρκούσε ως και 2 χρόνια (αφού δεν του επιτρεπόταν να αντιγράψει απλώς τα δεδομένα για δική του χρήση). Με τη βοήθεια του Γιοχάνες Τζεσένιους, προσπάθησε να διαπραγματευτεί πιο επίσημη συμφωνία με τον Τύχο, αλλ’ οι διαπραγματεύσεις κατέρρευσαν μ’ οργισμένη λογομαχία κι ο Κέπλερ έφυγε για τη Πράγα στις 6 Απρίλη. Ο Κέπλερ κι ο Τύχο σύντομα συμφιλιώθηκαν και τελικά κατέληξαν σε συμφωνία για τους μισθούς και τις ρυθμίσεις διαβίωσης και τον Ιούνιο, ο Κέπλερ επέστρεψε στο σπίτι του στο Γκρατς για να πάρει την οικογένειά του.
—–Η κατάσταση στο Γκρατς κατέστησε αδύνατη την άμεση επιστροφή στον Μπράχε. Με την ελπίδα να συνεχίσει τις αστρονομικές του σπουδές, ο Κέπλερ ζήτησε να διοριστεί ως μαθηματικός στο Δούκα Φερδινάνδο. Για το σκοπό αυτό, συνέθεσε δοκίμιο -αφιερωμένο στο Φερδινάνδο- που πρότεινε θεωρία της σεληνιακής κίνησης που βασίζεται στη δύναμη: «In Terra inest virtus, quae Lunam ciet» («Υπάρχει μια δύναμη στη γη που κάνει το φεγγάρι να κινείται»). Αν και το δοκίμιο δεν του χάρισε θέση στην αυλή του Φερδινάνδου, περιέγραφε λεπτομερώς νέα μέθοδο για τη μέτρηση των σεληνιακών εκλείψεων, που εφάρμοσε στη διάρκεια της έκλειψης της 10ης Ιουλίου στο Γκρατς. Αυτές οι παρατηρήσεις αποτέλεσαν τη βάση των εξερευνήσεών του για τους νόμους της οπτικής που θα κορυφώνοντανε στο Astronomiae Pars Optica. Στη συνέχεια, 17 Ιουλίου ανακοινώθηκε νέο διάταγμα, που διέταζε όλους τους κατοίκους να απαρνηθούνε τη προτεσταντική πίστη ή να εγκαταλείψουνε την επαρχία. Αυτή τη φορά δεν υπήρξε εξαίρεση για τον Κέπλερ, αυτός, η σύζυγος κι η θετή κόρη του φύγαν από το Γκρατς για τη Πράγα στις 30 Σεπτέμβρη 1600.
—–Μόλις εγκαταστάθηκε, υποστηρίχθηκε απευθείας από τον Τύχο, που του ανέθεσε ν’ αναλύσει πλανητικές παρατηρήσεις και να γράψει φυλλάδιο εναντίον του αντιπάλου του, Ούρσου. Σεπτέμβρη, ο Τύχο του εξασφάλισε προμήθεια ως συνεργάτη στο νέο έργο που ‘χε προτείνει στον αυτοκράτορα:τους Πίνακες του Ρουδελφίνου που θ’ αντικαθιστούσαν τους Προυτενικούς Πίνακες του Έρασμου Ράινχολντ. 2 μέρες μετά τον απροσδόκητο θάνατο του Τύχο στις 24 Οκτώβρη 1601, ο Κέπλερ διορίστηκε διάδοχός του ως αυτοκρατορικός μαθηματικός με την ευθύνη να ολοκληρώσει το ημιτελές έργο του. Τα επόμενα 11 χρόνια ως αυτοκρατορικός μαθηματικός θα ήτανε τα πιο παραγωγικά της ζωής του.
—–Η πρωταρχική υποχρέωσή του ως αυτοκρατορικού μαθηματικού ήταν να παρέχει αστρολογικές συμβουλές στον αυτοκράτορα, Ροδόλφο Β’. Αν κι ο Κέπλερ είχεν αμυδρή άποψη για τις προσπάθειες των σύγχρονων αστρολόγων να προβλέψουν με ακρίβεια το μέλλον ή τα θεϊκά συγκεκριμένα γεγονότα, είχε δημιουργήσει λεπτομερή ωροσκόπια για φίλους, οικογένεια και προστάτες απ’ την εποχή που ήτανε φοιτητής στο Tübingen. Εκτός από τα ωροσκόπια για συμμάχους και ξένους ηγέτες, ο αυτοκράτορας ζητούσε τη συμβουλή του Κέπλερ σε περιόδους πολιτικών προβλημάτων. Ο Ρούντολφ ενδιαφερόταν ενεργά για το έργο πολλών από τους μελετητές της αυλής του (συμπεριλαμβανομένων πολλών αλχημιστών) και συμβάδιζε με το έργο του Κέπλερ και στη φυσική αστρονομία.
—–Επισήμως, τα μόνα αποδεκτά θρησκευτικά δόγματα στη Πράγα ήτανε τα καθολικά και τα ουτρακιστικά, αλλά η θέση του Κέπλερ στην αυτοκρατορική αυλή του επέτρεψε να ασκεί ανεμπόδιστα τη λουθηρανική του πίστη. Ο αυτοκράτορας παρείχε ονομαστικά ένα άφθονο εισόδημα για την οικογένειά του, αλλά οι δυσκολίες του υπερβολικά εκτεταμένου αυτοκρατορικού θησαυροφυλακίου σήμαιναν ότι στην πραγματικότητα η απόκτηση αρκετών χρημάτων για την κάλυψη των οικονομικών υποχρεώσεων ήταν ένας συνεχής αγώνας. Εν μέρει λόγω οικονομικών προβλημάτων, η ζωή του στο σπίτι με την Μπάρμπαρα ήταν δυσάρεστη, αμαυρωμένη από καυγάδες και κρίσεις ασθένειας. Η αυλική ζωή, ωστόσο, έφερε τον Κέπλερ σε επαφή με άλλους εξέχοντες μελετητές (Johannes Matthäus Wackher von Wackhenfels, Jost Bürgi, David Fabricius, Martin Bachazek και Johannes Brengger, μεταξύ άλλων) και το αστρονομικό έργο προχώρησε γρήγορα.
—–Οκτώβρη του 1604, εμφανίστηκε φωτεινό νέο βραδινό αστέρι (SN 1604), αλλά ο Κέπλερ δεν πίστεψε τις φήμες μέχρι που το είδε ο ίδιος. Άρχισε να παρατηρεί συστηματικά το σουπερνόβα. Αστρολογικά, το τέλος του 1603 σηματοδότησε την αρχή ενός πύρινου τριγώνου, την αρχή του κύκλου των μεγάλων συνδέσμων περίπου 800 ετών. Οι αστρολόγοι συνέδεσαν τις 2 προηγούμενες τέτοιες περιόδους με την άνοδο του Καρλομάγνου (περίπου 800 χρόνια νωρίτερα) και τη γέννηση του Χριστού (περίπου 1600 χρόνια νωρίτερα) κι έτσι περίμεναν γεγονότα μεγάλου οιωνού, ειδικά όσον αφορά στον αυτοκράτορα.
—–Σε αυτό το πλαίσιο, ως αυτοκρατορικός μαθηματικός κι αστρολόγος του αυτοκράτορα, ο Κέπλερ περιέγραψε το νέο αστέρι 2 χρόνια μετά στο De Stella Nova. Σ’ αυτό, ασχολήθηκε με τις αστρονομικές ιδιότητές του, ενώ ακολούθησε σκεπτικιστική προσέγγιση στις πολλές αστρολογικές ερμηνείες που κυκλοφορούσανε τότε. Σημείωσε την εξασθένιση της φωτεινότητάς του, έκανε εικασίες για τη προέλευσή του και χρησιμοποίησε την έλλειψη παρατηρούμενης παράλλαξης για να υποστηρίξει πως ήτανε πέρα απ’ τις πλανητικές τροχιές κι επομένως στη σφαίρα των σταθερών αστέρων, υπονομεύοντας περαιτέρω το δόγμα του αμετάβλητου των ουρανών (η ιδέα που ‘γινε αποδεκτή από τον Αριστοτέλη πως οι ουράνιες σφαίρες ήτανε τέλειες κι αμετάβλητες). Η γέννηση νέου άστρου υποδήλωνε τη μεταβλητότητα των ουρανών. Ο Κέπλερ επισύναψε επίσης παράρτημα όπου συζήτησε το πρόσφατο χρονολογικό έργο του Πολωνού ιστορικού Laurentius Suslyga. Υπολόγισε πως, αν είχε δίκιο ότι τα αποδεκτά χρονοδιαγράμματα ήτανε 4 χρόνια πίσω, τότε το Αστέρι της Βηθλεέμ -ανάλογο με το σημερινό νέο αστέρι- θα ‘χε συμπέσει με τη 1η μεγάλη σύνοδο του προηγούμενου κύκλου των 800 ετών.
—–Τα επόμενα χρόνια, ο Κέπλερ προσπάθησε (ανεπιτυχώς) να ξεκινήσει συνεργασία με τον Ιταλό αστρονόμο Τζιοβάνι Αντόνιο Μαγκίνι κι ασχολήθηκε με τη χρονολόγηση, ειδικά των γεγονότων στη ζωή του Ιησού. Γύρω στο 1611, κυκλοφόρησε χειρόγραφο αυτού που τελικά θα δημοσιευόταν (μετά θάνατον) ως Somnium [Το Όνειρο]. Μέρος του σκοπού του ήταν να περιγράψει πώς θα ήταν η εξάσκηση της αστρονομίας από την οπτική γωνία άλλου πλανήτη, για να δείξει τη σκοπιμότητα μη γεωκεντρικού συστήματος. Το χειρόγραφο, που εξαφανίστηκε αφού άλλαξε χέρια αρκετές φορές, περιέγραφε φανταστικό ταξίδι στη Σελήνη. Ήταν εν μέρει αλληγορία, εν μέρει αυτοβιογραφία κι εν μέρει πραγματεία για διαπλανητικά ταξίδια (και μερικές φορές περιγράφεται ως το 1ο έργο ΕΦ). Χρόνια αργότερα, διαστρεβλωμένη εκδοχή της ιστορίας μπορεί να υποκίνησε δίκη για μαγεία εναντίον της μητέρας του, καθώς η μητέρα του αφηγητή συμβουλεύεται δαίμονα να μάθει τα μέσα του διαστημικού ταξιδιού. Μετά την τελική αθώωσή της, ο Κέπλερ συνέθεσε 223 υποσημειώσεις στην ιστορία -αρκετές φορές μεγαλύτερες από το πραγματικό κείμενο- που εξηγούσαν τις αλληγορικές πτυχές καθώς και το σημαντικό επιστημονικό περιεχόμενο (ιδιαίτερα όσον αφορά τη σεληνιακή γεωγραφία) που κρύβεται στο κείμενο.
—–Στη διάρκεια της παραμονής του Κέπλερ στη Πράγα, θρησκευτικές και πολιτικές εντάσεις συσσωρεύονταν στην Αυτοκρατορία, τόσο μεταξύ Προτεσταντών και Καθολικών, όσο κι εντός της δυναστείας των Αψβούργων σχετικά με το θέμα της διαδοχής. Η κατάσταση στη Πράγα, κοσμοπολίτικη πόλη, γινόταν όλο και πιο δύσκολη κι ο Κέπλερ σκέφτηκε να μετακομίσει στη Βυρτεμβέργη, που τη θεωρούσε πατρίδα. Το 1609 έγραψε στο Δούκα, Johann Frederick, ζητώντας θέση στο Πανεπιστήμιο του Tübingen. Ο Δούκας απέρριψε το αίτημα, αλλά έστειλε δώρο ως ένδειξη καλής θέλησης. Ο Κέπλερ απάντησε και στην επιστολή του συνόψισε τη θέση του για τα δογματικά ζητήματα που είχανε προκαλέσει προβλήματα στο παρελθόν. Ο Δούκας δεν απάντησε σ’ αυτό. 2 χρόνια αργότερα, προσπάθησε ξανά, αλλ’ αυτή τη φορά το αίτημα παραπέμφθηκε στο θεολογικό συμβούλιο της Στουτγάρδης, που το απέρριψε στις 25 Απρίλη 1611, καταγγέλλοντας τις καλβινιστικές του τάσεις τόσο στις επιφυλάξεις του για τη Φόρμουλα της Ομόνοιας όσο και στην επιμονή του ότι οι Καλβινιστές θα ‘πρεπε, παρά τις διαφωνίες, να θεωρούνται «αδελφοί εν Χριστώ».
—–Το 1611, η υγεία του αυτοκράτορα Ροδόλφου εξασθενούσε κι αναγκάστηκε να παραιτηθεί από βασιλιάς της Βοημίας από τον αδελφό του Ματθία. Κι οι 2 πλευρές ζήτησαν αστρολογικές συμβουλές του Κέπλερ, ευκαιρία που χρησιμοποίησε για να δώσει συμφιλιωτικές πολιτικές συμβουλές (μ’ ελάχιστη αναφορά στα αστέρια, εκτός από γενικές δηλώσεις για να αποθαρρύνει τη δραστική δράση). Ωστόσο, ήτανε σαφές ότι οι μελλοντικές προοπτικές του Κέπλερ στην αυλή του Ματθία ήταν ζοφερές. Επίσης εκείνη τη χρονιά, η σύζυγος του Κέπλερ, Μπάρμπαρα, προσβλήθηκε από ουγγρικό κηλιδωτό πυρετό κι άρχισε να ‘χει επιληπτικές κρίσεις. Ενώ ανάρρωνε και τα 3 παιδιά τους αρρώστησαν από ευλογιά. Ο 6χρονος Φρίντριχ πέθανε. Εκτός απ’ τη προσέγγισή του στη Βυρτεμβέργη, ο Κέπλερ ήταν σ’ επαφή με τη Πάντοβα. Το Πανεπιστήμιο της Πάντοβα -μετά από σύσταση του αποχωρούντος Γαλιλαίου- αναζήτησε απ’ τον Κέπλερ να καλύψει τη θέση του καθηγητή μαθηματικών, αλλά ο Κέπλερ, προτιμώντας να κρατήσει την οικογένειά του σε γερμανικό έδαφος, ταξίδεψε στην Αυστρία για να κανονίσει θέση ως δάσκαλος και περιφερειακός μαθηματικός στο Λιντς. Ωστόσο, η Μπάρμπαρα υποτροπίασε σε ασθένεια και πέθανε λίγο μετά την επιστροφή του Κέπλερ.
—–Αναβάλλοντας τη μετακόμισή του στο Λιντς, ο Κέπλερ παρέμεινε στη Πράγα μέχρι το θάνατο του Ροδόλφου στις αρχές του 1612, αν κι η πολιτική αναταραχή, η θρησκευτική ένταση κι η οικογενειακή τραγωδία (μαζί με τη νομική διαμάχη για τη περιουσία της συζύγου του) τον εμπόδισαν να κάνει οποιαδήποτε έρευνα. Αντ’ αυτού, συνέθεσε ένα χειρόγραφο χρονολογίας, το Eclogae Chronicae, από αλληλογραφία και προηγούμενη εργασία. Μετά τη διαδοχή του ως αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ο Ματθίας επιβεβαίωσε τη θέση (και τον μισθό) του Κέπλερ ως αυτοκρατορικού μαθηματικού, αλλά του επέτρεψε να μετακομίσει στο Λιντς. Ο Κέπλερ διορίστηκε Περιφερειακός Μαθηματικός και δάσκαλος στο περιφερειακό σχολείο, καθώς και διατήρησε τη θέση του ως μαθηματικός της αυλής του Αυτοκράτορα. Η 1η του αποστολή ήταν να συμπληρώσει τους πίνακες του Ρουδελφίνου, αλλά πολλές άλλες δραστηριότητες τράβηξαν τη προσοχή του πριν ολοκληρωθούν. Οι πίνακες δε δημοσιεύτηκαν μέχρι το 1627.
—–Στο Λιντς, οι δυσκολίες του με τη λουθηρανική πίστη επανεμφανίστηκαν. Η Αντιμεταρρύθμιση δεν είχε ακόμη σημαντικό αντίκτυπο στην Άνω Αυστρία. Ενώ ο ηγεμόνας ήτανε καθολικός, η πλειοψηφία του πληθυσμού ήσανε Λουθηρανοί και μπορούσαν να ασκήσουνε τη πίστη τους. Αλλά ο πάστορας της Λουθηρανικής εκκλησίας, Ντάνιελ Χίτσλερ, αρνήθηκε να κοινωνήσει τον Κέπλερ λόγω της απροθυμίας του να εγκρίνει πλήρως τη Φόρμουλα της Ομόνοιας. Το κύριο ζήτημα ήταν οι απόψεις του Κέπλερ σχετικά με το δόγμα της πανταχού παρουσίας ή της μυστηριακής ένωσης, την πίστη στη πραγματική παρουσία του σώματος και του αίματος του Χριστού στην Ευχαριστία, που ο Κέπλερ δεν μπορούσε να αποδεχτεί. Προσέφυγε στο Συμβούλιο της Στουτγάρδης κατά του αποκλεισμού του κι αυτό οδήγησε σε μακρά αλληλογραφία. Αυτό περιλάμβανε διάφορους θεολόγους, συμπεριλαμβανομένου του Matthias Hafenreffer. Ο Hafenreffer ήτανε φίλος, αλλά σ’ αυτό το θέμα τάχθηκε με τις θεολογικές αυθεντίες. Το 1619 ο αφορισμός του κηρύχθηκε οριστικά και κατηγορηματικά.
—–Ιούλιο του 1612, ο Κέπλερ συνάντησε τον Ματίας Μπέρνεγκερ, ανθρωπιστή λόγιο κι αστρονόμο. Ο Μπέρνεγκερ γνώριζε τον Κέπλερ από τη φήμη του και τον είχε αναζητήσει. Οι 2 άνδρες έγιναν φίλοι κι είχαν εκτενή αλληλογραφία για σχεδόν 20 χρόνια, αν και δεν συναντήθηκαν ποτέ ξανά. Ο Μαξ Κάσπαρ τονε περιέγραψε ως «τον καλύτερο και πιο πιστό φίλο που βρήκε ποτέ». Σε πρώιμη επιστολή προς τον Μπέρνεγκερ, τον Οκτώβρη του 1613, ο Κέπλερ λέει στον φίλο του για τον επικείμενο γάμο του κι ανακοινώνει την ημερομηνία ως «τη μέρα της έκλειψης του φεγγαριού, όταν το αστρονομικό πνεύμα κρύβεται, καθώς θέλω να χαρώ τη μέρα της γιορτής».
—–Η μέρα ήταν 30 Οκτώβρη 1613 κι η 2η σύζυγός του ήταν η Σουζάνα Ρόιτινγκερ από το κοντινό Έφερντινγκ. Μετά το θάνατο της 1ης του συζύγου, είχε εξετάσει 11 διαφορετικούς αγώνες σε διάστημα 2 ετών (διαδικασία απόφασης που επισημοποιήθηκε αργότερα ως πρόβλημα γάμου). Τελικά επέστρεψε στη Reuttinger (στη 5η δίκη) που, όπως έγραψε, «με κέρδισε με αγάπη, ταπεινή πίστη, οικονομία νοικοκυριού, επιμέλεια και την αγάπη που έδωσε στα θετά παιδιά». Ο Κέπλερ ήτανε πλέον σε θέση να φέρει τα παιδιά του στο Λιντς από το Wels, όπου έμεναν με συγγενή. Τα 3 πρώτα παιδιά του γάμου του με τη Σουζάνα (Μαργαρίτα Ρετζίνα, Καταρίνα και Σέμπαλντ) πέθαναν σε παιδική ηλικία. 3 ακόμη επέζησαν μέχρι την ενηλικίωση: η Cordula (γεννήθηκε το 1621). Fridmar (γεννήθηκε το 1623). και Hildebert (γεν. 1625). Σύμφωνα με τους βιογράφους του Κέπλερ, αυτός ήταν ένας πολύ πιο ευτυχισμένος γάμος από τον πρώτο του.
—–Δεκέμβρη του 1615 ο Κέπλερ έλαβε επιστολή απ’ την οικογένειά του στη Βυρτεμβέργη που τον ενημέρωνε ότι η μητέρα του Καταρίνα είχε κατηγορηθεί για μαγεία νωρίτερα κείνο το έτος. Η Katharina ζούσε στη προτεσταντική πόλη Leonberg. Η αρχική κατηγορία έγινε από την Ούρσουλα Ράινμπολντ, που ισχυρίστηκε ότι της είχε δώσει ποτό που την αρρώστησε. Καθώς η υπόθεση έγινε γνωστή, κυκλοφόρησαν περισσότερες φήμες και κατηγορίες κι η οικογένεια της Katharina άσκησε αγωγή για συκοφαντική δυσφήμιση κατά των κατηγόρων. Ο Κέπλερ ορκίστηκε να υπερασπιστεί τη μητέρα του, κάτι που έκανε τόσο με αποστολές που έστειλε στις αρχές στο Λέονμπεργκ όσο και με προσωπική επίσκεψη. Η υπόθεση κράτησε αρκετά χρόνια, με τη Katharina να κρατείται στη φυλακή στα 1620-21. Το τελικό στάδιο πραγματοποιήθηκε στο Tübingen, υπό την εξουσία του Δούκα, όπου αποφασίστηκε ότι θα έπρεπε να ανακριθεί υπό την απειλή βασανιστηρίων. Αρνήθηκε να ομολογήσει, λέγοντας ότι εμπιστευόταν τον Θεό για να φέρει την αλήθεια στο φως. Στη συνέχεια αθωώθηκε κι απολύθηκε, απελευθερώθηκε στις 4 Οκτώβρη 1621. Πέθανε περίπου 6 μήνες μετά. Η διαδικασία κατά της μητέρας του, που ξεκίνησε αμέσως μετά τον αρχικό αφορισμό του, θεωρήθηκε ως μέρος μιας επίθεσης από τις λουθηρανικές αρχές εναντίον του ίδιου.
—–Είχε κι άλλες δυσκολίες εκείνη την εποχή. Το 1618 ξεκίνησε η σύγκρουση που θα γινόταν ο Τριακονταετής Πόλεμος με την εξέγερση της Βοημίας κατά της κυριαρχίας των Αψβούργων. Ο Φερδινάνδος Β’, που έγινε αυτοκράτορας τον Αύγουστο του 1619, εξασφάλισε την υποστήριξη του Μαξιμιλιανού, δούκα της Βαυαρίας εναντίον των Βοημών. Ιούλιο του 1620, ο βαυαρικός στρατός μπήκε στο Λιντς στο δρόμο για τη Βοημία. Αυτό αποτελούσε απειλή για τους Προτεστάντες του Λιντς γενικά, καθώς και για τον Κέπλερ, που οι συμπάθειες ήτανε προς τους Βοημούς, μ’ επικεφαλής τώρα τον Προτεστάντη Φρειδερίκο, που είχε ανακηρυχθεί βασιλιάς της Βοημίας. Ο Κέπλερ είχε εκφράσει ανοιχτά τον θαυμασμό του για τον πεθερό του Φρειδερίκου, Ιάκωβο ΣΤ’ και Βασιλιά της Αγγλίας και της Σκωτίας, που τονε θεωρούσε σημαντικό ειρηνευτή. Έφυγε από το Λιντς για τη Βυρτεμβέργη Σεπτέμβρη του 1620 για να υπερασπιστεί τη μητέρα του, παίρνοντας μαζί του την οικογένειά του, καθώς δεν ήξερε αν θα μπορούσε να επιστρέψει. Νοέμβρη του ίδιου έτους οι δυνάμεις της Βοημίας ηττήθηκαν στη μάχη του Λευκού Όρους κι ο Φρειδερίκος (ο «Βασιλιάς του Χειμώνα») κατέφυγε στην εξορία. Νοέμβρη του 1621, μετά την απελευθέρωση της μητέρας του, επέστρεψε στο Λιντς. Τον Δεκέμβρη, ο αυτοκράτορας Φερδινάνδος τον επιβεβαίωσε στη θέση του ως μαθηματικό της αυλής. Το 1622 οι Προτεστάντες ιεροκήρυκες και δάσκαλοι εκδιώχθηκαν από την Άνω Αυστρία, αλλά ο Κέπλερ εξαιρέθηκε καθώς ήτανε στην αυτοκρατορική υπηρεσία. Θα παρέμενε στο Λιντς άλλα 4 χρόνια και θα συμπλήρωνε τους Πίνακες του Ρουδελφίνου.
—–Στη διάρκεια της παραμονής του στο Λιντς, ο Κέπλερ δημοσίευσε σειρά από έργα. Η 1η ήτανε πραγματεία για το έτος του έτους γέννησης του Ιησού. Αυτό δημοσιεύτηκε για 1η φορά στα γερμανικά το 1613. Διευρυμένη λατινική έκδοση δημοσιεύτηκε τον επόμενο χρόνο ως De vero anno. Το 1613 ασχολήθηκε με άλλο χρονολογικό ζήτημα όταν ο αυτοκράτορας τονε κάλεσε στο Ρέγκενσμπουργκ να λάβει μέρος στις συζητήσεις για το ημερολόγιο. Το Γρηγοριανό ημερολόγιο, αυτό που χρησιμοποιείται γενικά σήμερα, είχε εισαχθεί με εξουσιοδότηση του Πάπα Γρηγορίου XIII το 1582 κι υιοθετήθηκε σε μεγάλο μέρος της Καθολικής Ευρώπης. Οι κύριες αλλαγές από το Ιουλιανό ημερολόγιο που αντικατέστησε ήταν να αφαιρεθούν 3 δίσεκτα έτη κάθε 4 αιώνες, να φέρει το ημερολογιακό έτος σε στενή ευθυγράμμιση με το ηλιακό έτος και να εισαχθούν 10 ημέρες για να διορθωθεί η μετατόπιση που είχε συμβεί από τότε που εισήχθη το Ιουλιανό ημερολόγιο, έτσι ώστε τη Πέμπτη 4 Οκτώβρη 1582 ν’ ακολουθείται από τη Παρασκευή 15 Οκτώβρη 1582. Το νέο ημερολόγιο καταγγέλθηκε από τις προτεσταντικές αρχές ως στη καλύτερη περίπτωση, προσπάθεια να επαναβεβαιωθεί η παπική εξουσία στις προτεσταντικές χώρες και στη χειρότερη ως έργο του Διαβόλου. Ο Κέπλερ υποστήριξε το νέο ημερολόγιο για πρακτικούς κι αστρονομικούς λόγους, αλλά η μεταρρύθμιση δεν έγινε αποδεκτή -θα ήταν το 1700 πριν υιοθετηθεί το νέο ημερολόγιο σε όλη τη Γερμανία.
—–Το επόμενο έργο του ήτανε για τη μέτρηση. Αγοράζοντας κρασί για το νοικοκυριό του το 1613, παρατήρησε από 1ο χέρι τη τυπική μέθοδο προσδιορισμού του όγκου ενός βαρελιού, εισάγοντας ράβδο μέτρησης διαγώνια από το άνοιγμα προς το κάτω μέρος του βαρελιού. Αυτό τον οδήγησε σε ανάλυση των όγκων διαφόρων διαμορφωμένων δοχείων. Διαπιστώνοντας ότι κανείς τυπογράφος στο Άουγκσμπουργκ δεν ήτανε πρόθυμος να εκδώσει βιβλίο στα λατινικά, έφερε τον τυπογράφο Γιοχάνες Πλανκ από την Ερφούρτη στο Λιντς. Ο Plank τύπωσε το Nova stereometria doliorum vinariorum το 1615, το 1ο βιβλίο που τυπώθηκε στο Λιντς, μ’ έξοδα του ίδιου. Συντομευμένη γερμανική έκδοση δημοσιεύτηκε το επόμενο έτος. Το επόμενο έργο του ήτανε το Epitome Astronomia Copernicae, περίληψη της θεωρίας του Κοπέρνικου, που δημοσιεύτηκε σε 2 τόμους το 1618. Τον επόμενο χρόνο, το έργο του για τους κομήτες, De cometis libelli tres, δημοσιεύτηκε στο Άουγκσμπουργκ. Αυτό περιλάμβανε πολλά δεδομένα παρατήρησης κι υπολογισμούς, καθώς κι αστρολογική ερμηνεία. Επίσης το 1619 εκδόθηκε η Harmonice Mundi. Αυτό ευθυγραμμίζοντας τις ουράνιες αρμονίες με τις μουσικές, είχε μακρά κύηση. Ο Κέπλερ είχε συντάξει 1η φορά περίγραμμα το 1599. Το 1618, η μικρή του κόρη Καταρίνα πέθανε κι ο θλιμμένος πατέρας άφησε στην άκρη τους Πίνακες, που απαιτούσαν ειρήνη, και στράφηκε στη σκέψη της αρμονίας. Την ίδια χρονιά, ανακάλυψε αυτό που σήμερα αναφέρεται ως Τρίτος Νόμος του Κέπλερ, συσχετίζοντας τη τροχιακή περίοδο ενός πλανήτη με την απόστασή του από τον ήλιο. Αυτό το εύρημα διατυπώθηκε 1η φορά στην Αρμονία.
—–Το 1617, ενώ εργαζόταν στους Πίνακες, διάβασε 1η φορά το έργο του Νάπιερ για τους λογαρίθμους, που ‘χε δημοσιευτεί το 1614. Συνειδητοποίησε την αξία της μεθόδου για την απλοποίηση των πολλών υπολογισμών που απαιτούνται στους Πίνακες, αλλά ήτανε δυσαρεστημένος που παρουσίαζε μόνο τη μέθοδο κι όχι τη παραγωγή. Έτσι ανέπτυξε την ιδέα από αριθμητικές αρχές κι έβγαλε δικό του πίνακα απ’ αυτές. Αυτοί οι πίνακες είχανε το πλεονέκτημα ότι μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν απευθείας σε ακέραιους αριθμούς κι όχι μόνο σε τριγωνομετρικές συναρτήσεις. Αυτό δημοσιεύτηκε ως Chilias logarithmorum ad totidem numeros rotundos το 1624. Την ίδια χρονιά ολοκλήρωσε τις εργασίες για τους Πίνακες Rudolphine. Υπήρξανε διαπραγματεύσεις με την οικογένεια Brahe πριν το έργο είναι έτοιμο για εκτύπωση και στη συνέχεια ζητήματα με τη χρηματοδότηση και την επιλογή του εκτυπωτή, την επιλογή του τυπογράφου. Ο Κέπλερ ευνόησε το Ουλμ, επειδή οι τεχνικές απαιτήσεις του έργου μπορούσαν να ικανοποιηθούνε πιο εύκολα εκεί, αλλά ο αυτοκράτορας επέμενε να τυπωθεί στην Αυστρία, που στη πράξη σήμαινε το Λιντς, έτσι ο Κέπλερ άρχισε ν’ αποκτά κατάλληλο εξοπλισμό, τυπογραφικά στοιχεία, χαρτί κι εργάτες, ταξιδεύοντας στη Βιέννη και τη Νυρεμβέργη. Αλλά πριν ξεκινήσουνε πλήρως οι εργασίες, η πόλη του Λιντς πολιορκήθηκε από τον Ιούνιο ως τον Αύγουστο του 1626 στη διάρκεια του Πολέμου των Χωρικών. Ο Κέπλερ δεν έπαθε τίποτα, αλλά το σπίτι και το τυπογραφείο, που βρίσκονταν στα περίχωρα της πόλης, καταστράφηκαν από πυρκαγιά. Καθώς ήτανε πλέον αδύνατο να ολοκληρωθεί η εκτύπωση στο Λιντς, ζήτησε από τον Αυτοκράτορα άδεια να μετακομίσει στο Ουλμ. Αυτό έγινε δεκτό κι έφυγε για κει Νοέμβρη, αφήνοντας τη γυναίκα και την οικογένειά του στο Ρέγκενσμπουργκ.
—–Ο Κέπλερ είχε ήδη εντοπίσει κατάλληλο τυπογράφο στο Ουλμ, το χειρόγραφό του δεν είχε καταστραφεί από τη φωτιά κι η εκτύπωση των Πινάκων ξεκίνησε σύντομα κι ολοκληρώθηκε τον Σεπτέμβρη του 1627. Έψαχνε τώρα για σταθερή βάση. Ο πόλεμος πήγαινε καλά για την Αυτοκρατορία. Η εξέγερση των αγροτών είχε κατασταλεί κι οι αυτοκρατορικοί διοικητές Wallenstein και Tilly είχαν νικήσει τις προτεσταντικές δυνάμεις, συμπεριλαμβανομένου του δανικού στρατού υπό τον βασιλιά Christian IV, που ‘χε μπει στον πόλεμο στο πλευρό των Προτεσταντών. Ο Κέπλερ ταξίδεψε στη Πράγα για να παρουσιάσει τους Πίνακές του στον αυτοκράτορα. Ήταν νευρικός για την υποδοχή του, καθώς η άνοδος της καθολικής δύναμης μπορεί να ‘χε δυσκολέψει τη θέση του. Αλλά έτυχε θερμής υποδοχής από τον Αυτοκράτορα που ενδιαφερόταν πολύ για τους Πίνακες. Ο Βάλλενσταϊν βρισκόταν επίσης στη Πράγα κείνη την εποχή κι είχε πρόσφατα λάβει το Δουκάτο του Σαγκάν στη Σιλεσία. Οι 2 άνδρες είχαν έρθει σ’ επαφή στο παρελθόν, όταν ο Κέπλερ του έδωσε ένα ωροσκόπιο μέσω ενός μεσάζοντα και δεν συνάντησε τον Wallenstein προσωπικά. Ο Βάλλενσταϊν διαπραγματεύτηκε με τον Αυτοκράτορα και κάλεσε τον Κέπλερ να εγκατασταθεί στο Σαγκάν. Ο Κέπλερ ταξίδεψε στο Λιντς για να τελειώσει τις υποθέσεις του εκεί και στη συνέχεια ταξίδεψε με την οικογένειά του στο Σαγκάν, όπου έφτασε στις 20 Ιουλίου 1628. Ένιωθε απομονωμένος σ’ αυτή τη πόλη της Β. Γερμανίας με την άγνωστη διάλεκτό της. Έγραψε στον Μπέρνεγκερ τον Μάρτη του 1629:
—“Είναι η μοναξιά που με καταπιέζει εδώ, μακρυά απ’ τις μεγάλες πόλεις και τα γράμματα έρχονται και φεύγουν μόνον αργά και προκαλούν μεγάλα έξοδα“.
—–Δεκέμβρη του 1629 ο Κέπλερ μπόρεσε να ιδρύσει τυπογραφείο, που δημοσίευσε τις Εφημερίδες του για τα έτη 1621-1639. Η μετακόμιση στο Sagan δεν είχε λύσει τα οικονομικά προβλήματά του. Έλαβε ελάχιστη βοήθεια από τον Wallenstein εκτός από τον μισθό του κι οι Εφημερίδες τυπώθηκαν με δικά του έξοδα. Του χρωστούσαν ακόμη σημαντικά ποσά από το Αυτοκρατορικό θησαυροφυλάκιο για εργασίες που ‘χε κάνει στο παρελθόν, έτσι στις 8 Οκτώβρη 1630, ξεκίνησε για το Ρέγκενσμπουργκ, ελπίζοντας να εισπράξει τουλάχιστον μερικά απ’ αυτά. Ωστόσο, λίγες μέρες αφότου έφτασε στο Ρέγκενσμπουργκ, αρρώστησε και σταδιακά επιδεινώθηκε. Πέθανε 15 Νοέμβρη 1630, λίγο περισσότερο από ένα μήνα μετά την άφιξή του. Τάφηκε σε προτεσταντική εκκλησία στο Ρέγκενσμπουργκ, που μετά καταστράφηκε ολοσχερώς στη διάρκεια του πολέμου.
—–Η πεποίθηση του Κέπλερ ότι ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο με τάξη τον έκανε να προσπαθήσει να προσδιορίσει και να κατανοήσει τους νόμους που διέπουνε το φυσικό κόσμο, πιο βαθιά στην αστρονομία. Η φράση «Απλώς σκέφτομαι τις σκέψεις του Θεού μετ’ από Αυτόν» του ‘χει αποδοθεί, αν κι αυτή είναι πιθανώς μεταλλαγμένη λίγο εκδοχή γραφής από το χέρι του:
—“Αυτοί οι νόμοι (της φύσης) είναι μες στην αντίληψη του ανθρώπινου νου. Ο Θεός ήθελε να τους αναγνωρίσουμε δημιουργώντας μας σύμφωνα με τη δική του εικόνα, ώστε να μπορούμε να μοιραζόμαστε τις δικές του σκέψεις“.
—–Ο Κέπλερ υποστήριξε την ανεκτικότητα μεταξύ των χριστιανικών δογμάτων, για παράδειγμα υποστηρίζοντας ότι οι Καθολικοί κι οι Λουθηρανοί θα πρέπει να μπορούν να κοινωνούν μαζί. Έγραψε: «Ο Χριστός ο Κύριος ούτε ήταν ούτε είναι Λουθηρανός, ούτε Καλβινιστής, ούτε Παπικός».
—–Το πρώτο σημαντικό αστρονομικό έργο του Κέπλερ ήταν το Mysterium Cosmographicum (Το Κοσμογραφικό Μυστήριο, 1596). Ισχυρίστηκε πως είχε επιφοίτηση στις 19 Ιουλίου 1595, ενώ δίδασκε στο Γκρατς, αποδεικνύοντας τη περιοδική σύνοδο του Κρόνου και του Δία στο ζωδιακό κύκλο: συνειδητοποίησε ότι τα κανονικά πολύγωνα συνέδεαν έναν εγγεγραμμένο κι ένα περιγεγραμμένο κύκλο σε καθορισμένες αναλογίες, που, όπως υποστήριξε, θα μπορούσαν να είναι η γεωμετρική βάση του σύμπαντος. Αφού απέτυχε να βρει μοναδική διάταξη πολυγώνων που να ταιριάζει με γνωστές αστρονομικές παρατηρήσεις (ακόμη και μ’ επιπλέον πλανήτες που προστέθηκαν στο σύστημα), άρχισε να πειραματίζεται με 3διάστατα πολύεδρα. Βρήκε ότι καθένα από τα 5 πλατωνικά στερεά μπορούσε να εγγραφεί και να περιγραφεί από σφαιρικές σφαίρες. Η ένθεση αυτών των στερεών, το καθένα εγκλωβισμένο σε σφαίρα, το ένα μέσα στο άλλο θα παρήγαγε 6 στρώματα, που αντιστοιχούνε στους 6 γνωστούς πλανήτες -Ερμή, Αφροδίτη, Γη, Άρη, Δία και Κρόνο. Διατάσσοντας τα στερεά επιλεκτικά -8εδρο, 20εδρο, 12εδρο, 4εδρο, κύβο- διαπίστωσε πως οι σφαίρες μπορούσαν να τοποθετηθούνε σε διαστήματα που αντιστοιχούνε στα σχετικά μεγέθη της διαδρομής κάθε πλανήτη, υποθέτοντας ότι οι πλανήτες περιστρέφονται γύρω από τον Ήλιο. Βρήκε επίσης τύπο που συσχετίζει το μέγεθος της σφαίρας κάθε πλανήτη με τη διάρκεια της τροχιακής του περιόδου: από τους εσωτερικούς προς τους εξωτερικούς πλανήτες, ο λόγος αύξησης της τροχιακής περιόδου είναι διπλάσιος από τη διαφορά στην ακτίνα της σφαίρας.
—–Ο Κέπλερ νόμιζε ότι το Μυστήριο είχε αποκαλύψει το γεωμετρικό σχέδιο του Θεού για το σύμπαν. Μεγάλο μέρος του ενθουσιασμού του για το σύστημα του Κοπέρνικου προήλθε από τις θεολογικές του πεποιθήσεις σχετικά με τη σύνδεση μεταξύ του φυσικού και του πνευματικού. Το ίδιο το σύμπαν ήταν εικόνα του Θεού, με τον Ήλιο να αντιστοιχεί στον Πατέρα, την αστρική σφαίρα στον Υιό και τον ενδιάμεσο χώρο μεταξύ τους στο Άγιο Πνεύμα. Το 1ο του χειρόγραφο του Mysterium περιείχεν εκτενές κεφάλαιο που συμφιλίωνε τον ηλιοκεντρισμό με βιβλικές περικοπές που φαινόταν να υποστηρίζουν τον γεωκεντρισμό. Με την υποστήριξη του μέντορά του Michael Maestlin, έλαβε άδεια από τη σύγκλητο του πανεπιστημίου του Tübingen να δημοσιεύσει το χειρόγραφό του, εν αναμονή της αφαίρεσης της ερμηνείας της Βίβλου και της προσθήκης μιας απλούστερης, πιο κατανοητής περιγραφής του συστήματος του Κοπέρνικου καθώς και των νέων ιδεών του Κέπλερ. Το Mysterium δημοσιεύτηκε στα τέλη του 1596 κι έλαβε τ’ αντίγραφά του κι άρχισε να τα στέλνει σε εξέχοντες αστρονόμους και προστάτες στις αρχές του 1597. Δεν διαβάστηκε ευρέως, αλλά καθιέρωσε τη φήμη του ως αστρονόμου υψηλής εξειδίκευσης. Η διαχυτική αφοσίωση, σε ισχυρούς προστάτες καθώς και στους άνδρες που έλεγχαν τη θέση του στο Γκρατς, παρείχε επίσης κρίσιμη πόρτα στο σύστημα πατρωνίας.
—–Το 1621, ο Κέπλερ δημοσίευσε διευρυμένη 2η έκδοση του Mysterium, τη μισή και πάλι από τη 1η, περιγράφοντας λεπτομερώς σε υποσημειώσεις τις διορθώσεις και τις βελτιώσεις που είχε επιτύχει στα 25 χρόνια από την πρώτη δημοσίευσή του. Όσον αφορά τον αντίκτυπο, το Mysterium μπορεί να θεωρηθεί ως ένα σημαντικό πρώτο βήμα για τον εκσυγχρονισμό της θεωρίας που πρότεινε ο Κοπέρνικος στο De revolutionibus orbium coelestium. Ενώ ο Κοπέρνικος προσπάθησε να προωθήσει ένα ηλιοκεντρικό σύστημα σε αυτό το βιβλίο, κατέφυγε σε πτολεμαϊκές συσκευές (δηλαδή, επίκυκλους και έκκεντρους κύκλους) για να εξηγήσει την αλλαγή στην τροχιακή ταχύτητα των πλανητών και επίσης συνέχισε να χρησιμοποιεί ως σημείο αναφοράς το κέντρο της τροχιάς της Γης και όχι αυτό του Ήλιου «ως βοήθημα στον υπολογισμό και για να μην μπερδέψει τον αναγνώστη αποκλίνοντας πολύ από τον Πτολεμαίο». Η σύγχρονη αστρονομία οφείλει πολλά στο Mysterium Cosmographicum, παρά τα ελαττώματα στην κύρια θέση του, «αφού αντιπροσωπεύει το πρώτο βήμα για τον καθαρισμό του συστήματος του Κοπέρνικου από τα υπολείμματα της πτολεμαϊκής θεωρίας που εξακολουθούν να είναι προσκολλημένα σε αυτό». Ο Κέπλερ δεν εγκατέλειψε ποτέ τη θεωρία των πέντε στερεών, δημοσιεύοντας τη δεύτερη έκδοση του Mysterium το 1621 και επιβεβαιώνοντας τη συνεχιζόμενη πίστη του στην εγκυρότητα του μοντέλου. Αν και σημείωσε ότι υπήρχαν αποκλίσεις μεταξύ των δεδομένων παρατήρησης και των προβλέψεων του μοντέλου του, δεν πίστευε ότι ήταν αρκετά μεγάλες για να ακυρώσουν τη θεωρία.
—–Η εκτεταμένη γραμμή έρευνας που κορυφώθηκε με το Astronomia Nova (A New Astronomy) -συμπεριλαμβανομένων των 2ο πρώτων νόμων της κίνησης των πλανητών- ξεκίνησε με την ανάλυση, υπό την καθοδήγηση του Tycho, της τροχιάς του Άρη. Σε αυτό το έργο ο Κέπλερ εισήγαγε την επαναστατική έννοια της πλανητικής τροχιάς, μια διαδρομή ενός πλανήτη στο διάστημα που προκύπτει από τη δράση φυσικών αιτιών, διαφορετική από την προηγούμενη έννοια της πλανητικής σφαίρας (ένα σφαιρικό κέλυφος στο οποίο συνδέεται ο πλανήτης). Ως αποτέλεσμα αυτής της ανακάλυψης, τα αστρονομικά φαινόμενα άρχισαν να θεωρούνται ότι διέπονται από φυσικούς νόμους. Ο Κέπλερ υπολόγισε και επανυπολόγισε διάφορες προσεγγίσεις της τροχιάς του Άρη χρησιμοποιώντας έναν ισολογισμό (το μαθηματικό εργαλείο που ο Κοπέρνικος είχε εξαλείψει με το σύστημά του), δημιουργώντας τελικά ένα μοντέλο που γενικά συμφωνούσε με τις παρατηρήσεις του Tycho μέσα σε δύο λεπτά τόξου (το μέσο σφάλμα μέτρησης). Αλλά δεν ήταν ικανοποιημένος με το περίπλοκο και ακόμα ελαφρώς ανακριβές αποτέλεσμα. Σε ορισμένα σημεία το μοντέλο διέφερε από τα δεδομένα έως και οκτώ λεπτά τόξου. Το ευρύ φάσμα των παραδοσιακών μεθόδων μαθηματικής αστρονομίας τον απέτυχε, ο Κέπλερ άρχισε να προσπαθεί να προσαρμόσει μια ωοειδή τροχιά στα δεδομένα.
—–Στη θρησκευτική άποψη του Κέπλερ για το σύμπαν, ο Ήλιος (σύμβολο του Θεού Πατέρα) ήταν η πηγή της κινητήριας δύναμης στο Ηλιακό Σύστημα. Ως φυσική βάση, άντλησε κατ’ αναλογία από τη θεωρία του William Gilbert για τη μαγνητική ψυχή της Γης από το De Magnete (1600) κι από τη δική του εργασία για την οπτική. Ο Κέπλερ υπέθεσε ότι η κινητήρια δύναμη (ή το κινητήριο είδος) που ακτινοβολείται από τον Ήλιο εξασθενεί με την απόσταση, προκαλώντας ταχύτερη ή βραδύτερη κίνηση καθώς οι πλανήτες κινούνται όλο και πιο κοντά ή πιο μακρυά από αυτόν. Η χρήση ενός φυσικού μοντέλου για την εξαγωγή τροχιάς ήτανε σημαντική ανακάλυψη. Ο Κέπλερ δεν υπέθεσε απλώς κυκλική τροχιά, αλλά προσπάθησε να βρει την αιτία της και το έκανε αυτό πριν ανακαλύψει τον νόμο της περιοχής. Ίσως αυτή η υπόθεση συνεπαγόταν μαθηματική σχέση που θα αποκαθιστούσε την αστρονομική τάξη. Με βάση τις μετρήσεις του αφηλίου και του περιηλίου της Γης και του Άρη, δημιούργησε τύπο που ο ρυθμός κίνησης ενός πλανήτη είναι αντιστρόφως ανάλογος με την απόστασή του απ’ τον Ήλιο. Η επαλήθευση αυτής της σχέσης σ’ όλο τον τροχιακό κύκλο απαιτούσε πολύ εκτεταμένους υπολογισμούς. Για να απλοποιήσει αυτό το έργο, στα τέλη του 1602, αναδιατύπωσε την αναλογία με όρους γεωμετρίας: οι πλανήτες σαρώνουν ίσες περιοχές σε ίσους χρόνους -ο 2ος νόμος του για τη κίνηση των πλανητών.
—–Μετά άρχισε να υπολογίζει ολόκληρη τη τροχιά του Άρη, χρησιμοποιώντας τον νόμο του γεωμετρικού ρυθμού κι υποθέτοντας ωοειδή τροχιά σε σχήμα αυγού. Μετά από περίπου 40 αποτυχημένες προσπάθειες, στα τέλη του 1604 πέτυχε επιτέλους την ιδέα έλλειψης, που προηγουμένως είχεν υποθέσει πως ήτανε πολύ απλή λύση για να την είχανε παραβλέψει οι προηγούμενοι αστρονόμοι. Διαπιστώνοντας πως ελλειπτική τροχιά ταίριαζε με τα δεδομένα του Άρη (η Αντιπροσωπευτική Υπόθεση), κατέληξε αμέσως στο συμπέρασμα πως όλοι οι πλανήτες κινούνται σε ελλείψεις, με τον Ήλιο σ’ εστία -τον 1ο του νόμο της πλανητικής κίνησης. Επειδή δεν απασχολούσε βοηθητικούς υπολογισμούς, δεν επέκτεινε τη μαθηματική ανάλυση πέρα από τον Άρη. Μέχρι το τέλος του έτους, ολοκλήρωσε το χειρόγραφο για το Astronomia nova, αν και δεν θα δημοσιευόταν μέχρι το 1609 λόγω νομικών διαφορών σχετικά με τη χρήση των παρατηρήσεων του Τύχο, ιδιοκτησίας των κληρονόμων του.
—–Με την ολοκλήρωση της Astronomia Nova, ο Κέπλερ σκόπευε να συνθέσει εγχειρίδιο αστρονομίας που θα κάλυπτε όλες τις βασικές αρχές της ηλιοκεντρικής αστρονομίας. Πέρασε τα επόμενα χρόνια δουλεύοντας πάνω σ’ αυτό που θα γινόταν Epitome Astronomiae Copernicanae (Επιτομή της Αστρονομίας του Κοπέρνικου). Παρά τον τίτλο της, που απλώς υπαινίσσεται ηλιοκεντρισμό, η Επιτομή αφορά λιγότερο το έργο του Κοπέρνικου και πιότερο το αστρονομικό σύστημα του ίδιου του Κέπλερ. Η Επιτομή περιείχε και τους 3 νόμους της κίνησης των πλανητών και προσπαθούσε να εξηγήσει τις ουράνιες κινήσεις μέσω φυσικών αιτιών. Αν κι επέκτεινε ρητά τους 2 1ους νόμους της κίνησης των πλανητών (που εφαρμόστηκαν στον Άρη στην Astronomia nova) σ’ όλους τους πλανήτες καθώς και στη Σελήνη και τους δορυφόρους των Μεδίκων του Δία, δεν εξήγησε πώς οι ελλειπτικές τροχιές θα μπορούσαν να προκύψουν από δεδομένα παρατήρησης.
—–Αρχικά προοριζόταν ως εισαγωγή για τους αμύητους, ο Κέπλερ προσπάθησε να διαμορφώσει την Επιτομή του σύμφωνα με κείνη του δασκάλου του Michael Maestlin, που δημοσίευσε βιβλίο που εξηγούσε τα βασικά της γεωκεντρικής αστρονομίας σε μη ειδικούς. Ο Κέπλερ ολοκλήρωσε τον 1ο από τους 3 τόμους, που αποτελούνταν από τα Βιβλία I–III, μέχρι το 1615 στην ίδια μορφή ερωτήσεων-απαντήσεων του Maestlin και τυπώθηκε το 1617. Ωστόσο, η απαγόρευση των βιβλίων του Κοπέρνικου απ’ τη Καθολική Εκκλησία, καθώς κι η έναρξη του Τριακονταετούς Πολέμου, σήμαιναν ότι η έκδοση των επόμενων 2 τόμων θα καθυστερούσε. Εν τω μεταξύ και για ν’ αποφύγει την απαγόρευση, ο Κέπλερ άλλαξε το κοινό της Επιτομής από αρχάριους σε αυτό των ειδικών αστρονόμων και μαθηματικών, όσο τα επιχειρήματα γίνονταν όλο και πιο περίπλοκα κι απαιτούσανε προχωρημένα μαθηματικά για να γίνουν κατανοητά. Ο 2ος τόμος, που αποτελείται από το Βιβλίο IV, εκδόθηκε το 1620, ακολουθούμενος από τον 3ο, που αποτελείται από τα Βιβλία V–VII, το 1621.
—–Στα χρόνια που ακολούθησαν την ολοκλήρωση της Astronomia Nova, το μεγαλύτερο μέρος της έρευνας του Κέπλερ επικεντρώθηκε στις προετοιμασίες για τους Πίνακες του Ρουδελφίνου και σε ολοκληρωμένο σύνολο από συγκεκριμένες προβλέψεις των θέσεων των πλανητών και των αστεριών, με βάση τον πίνακα, αν και κανέν από τα δύο δεν θα ολοκληρωνότανε για πολλά χρόνια. Επιτέλους, ολοκλήρωσε τους Πίνακες το 1623, που κείνη την εποχή θεωρούνταν το σημαντικότερο έργο του. Ωστόσο, λόγω των εκδοτικών απαιτήσεων του αυτοκράτορα και των διαπραγματεύσεων με τον διάδοχο του Τύχο Μπράχε, δεν θα τυπωνόταν μέχρι το 1627. Όπως ο Πτολεμαίος, ο Κέπλερ θεωρούσε την αστρολογία ως το αντίστοιχο της αστρονομίας κι ως ίσης αξίας και σημασίας. Ωστόσο, τα επόμενα χρόνια, τα 2 θέματα απομακρύνθηκαν ως ότου η αστρολογία δεν ασκούνταν πλέον μεταξύ των επαγγελματιών αστρονόμων.
—–Ο Σερ Όλιβερ Λοτζ παρατήρησε ότι ο Κέπλερ ήτανε κάπως περιφρονητικός για την αστρολογία στην εποχή του, καθώς συνεχώς επιτίθετο κι έριχνε σαρκασμό στην αστρολογία, αλλά ήτανε το μόνο πράγμα για το οποίο οι άνθρωποι θα τονε πληρώνανε και με αυτό σύμφωνα με τον τρόπο που ζούσε. Παρ’ όλ’ αυτά, ο Κέπλερ ξόδεψε τεράστιο χρόνο προσπαθώντας ν’ αποκαταστήσει την αστρολογία σε πιο σταθερή φιλοσοφική βάση, συνθέτοντας πολυάριθμα αστρολογικά ημερολόγια, περισσότερες από 800 φάτνες και σειρά από πραγματείες που ασχολούνται με το θέμα της ίδιας της αστρολογίας. Στη προσπάθειά του να γίνει αυτοκρατορικός αστρονόμος, ο Κέπλερ έγραψε το De Fundamentis, που ο πλήρης τίτλος μπορεί να μεταφραστεί ως On Giving Astrology Sounder Foundations, ως σύντομο πρόλογο σ’ ένα από τα ετήσια αλμανάκ του.
—–Σ’ αυτό το έργο, ο Κέπλερ περιγράφει τις επιδράσεις του Ήλιου, της Σελήνης και των πλανητών όσον αφορά το φως τους και τις επιρροές τους στο χιούμορ, καταλήγοντας με την άποψη πως η Γη διαθέτει ψυχή με κάποια αίσθηση γεωμετρίας. Διεγερμένη από τη γεωμετρική σύγκλιση των ακτίνων που σχηματίζονται γύρω της, η παγκόσμια ψυχή είναι αισθανόμενη αλλά όχι συνειδητή. Όπως ο βοσκός ευχαριστιέται με το παίξιμο φλάουτου χωρίς να κατανοεί τη θεωρία της μουσικής αρμονίας, έτσι κι η Γη ανταποκρίνεται στις γωνίες και τις όψεις που δημιουργούνται από τους ουρανούς, αλλά όχι με συνειδητό τρόπο. Οι εκλείψεις είναι σημαντικές ως οιωνοί επειδή η ζωική ικανότητα της Γης διαταράσσεται βίαια από τη ξαφνική διακοπή του φωτός, βιώνοντας κάτι σαν συναίσθημα κι επιμένοντας σ’ αυτό για κάποιο χρονικό διάστημα.
—–Ο Κέπλερ υποθέτει πως η Γη έχει κύκλους χιούμορ όπως τα ζωντανά ζώα και παρέχει ως παράδειγμα: τις υψηλότερες παλίρροιες της θάλασσας λέγεται από τους ναυτικούς ότι επιστρέφουν μετά από 19 χρόνια περίπου τις ίδιες ημέρες του χρόνου. (Αυτό μπορεί να αναφέρεται στον κύκλο μετάπτωσης του σεληνιακού κόμβου 18,6 ετών.) Ο Κέπλερ υποστηρίζει την αναζήτηση τέτοιων κύκλων συλλέγοντας παρατηρήσεις για περίοδο πολλών ετών και μέχρι στιγμής αυτή η παρατήρηση δεν έχει γίνει. Ο Κέπλερ κι ο Ελισαίος Ρόεσλιν συμμετείχαν σε σειρά δημοσιευμένων επιθέσεων κι αντεπιθέσεων σχετικά με τη σημασία της αστρολογίας μετά το σουπερνόβα του 1604. Περίπου την ίδια εποχή, ο γιατρός Philip Feselius δημοσίευσε έργο που απορρίπτει εντελώς την αστρολογία (κι ειδικότερα το έργο του Roeslin).
—–Ως απάντηση σ’ αυτό που ο Κέπλερ είδε ως υπερβολές της αστρολογίας, από τη μία πλευρά κι υπερβάλλοντα ζήλο απόρριψής της, από την άλλη, ετοίμασε το Tertius Interveniens (1610). Ονομαστικά αυτό το έργο -που παρουσιάστηκε στον κοινό προστάτη του Roeslin και του Feselius- ήταν ουδέτερη διαμεσολάβηση μεταξύ των αντιμαχόμενων μελετητών (ο τίτλος σημαίνει παρεμβάσεις τρίτων), αλλά εξέθεσε επίσης τις γενικές απόψεις του Κέπλερ για την αξία της αστρολογίας, συμπεριλαμβανομένων ορισμένων υποθετικών μηχανισμών αλληλεπίδρασης μεταξύ πλανητών και μεμονωμένων ψυχών. Ενώ ο Κέπλερ θεωρούσε ότι οι περισσότεροι παραδοσιακοί κανόνες και μέθοδοι της αστρολογίας ήταν η δύσοσμη κοπριά που τη ξύνει εργατική κότα, υπήρχε περιστασιακός σπόρος σιτηρών, μάλιστα, ακόμη κι ένα μαργαριτάρι ή ένα ψήγμα χρυσού που μπορούσε να βρει ο ευσυνείδητος επιστημονικός αστρολόγος.
—–Ο Κέπλερ ήταν πεπεισμένος ότι τα γεωμετρικά πράγματα παρείχανε στο Δημιουργό το μοντέλο για τη διακόσμηση ολόκληρου του κόσμου. Στο Harmonice Mundi (1619), προσπάθησε να εξηγήσει τις αναλογίες του φυσικού κόσμου -ιδιαίτερα τις αστρονομικές και αστρολογικές πτυχές- με όρους μουσικής. Το κεντρικό σύνολο των αρμονιών ήταν η musica universalis ή μουσική των σφαιρών, που είχε μελετηθεί από τον Πυθαγόρα, τον Πτολεμαίο κι άλλους πριν από τον Κέπλερ. Στη πραγματικότητα, αμέσως μετά τη δημοσίευση του Harmonice Mundi, ενεπλάκη σε διαμάχη προτεραιότητας με τον Robert Fludd, που είχε πρόσφατα δημοσιεύσει τη δική του αρμονική θεωρία.
—–Άρχισε ψάχνοντας κανονικά πολύγωνα και κανονικά στερεά, συμπεριλαμβανομένων των σχημάτων που θα γίνονταν γνωστά ως Στερεά του Κέπλερ. Από εκεί, επέκτεινε την αρμονική του ανάλυση στη μουσική, τη μετεωρολογία και την αστρολογία. Η αρμονία προέκυπτε από τους τόνους που έφτιαχναν οι ψυχές των ουράνιων σωμάτων -και στη περίπτωση της αστρολογίας, την αλληλεπίδραση μεταξύ αυτών των τόνων και των ανθρώπινων ψυχών. Στο τελευταίο μέρος του έργου (Βιβλίο V), ασχολήθηκε με τις πλανητικές κινήσεις, ειδικά τις σχέσεις μεταξύ της τροχιακής ταχύτητας και της τροχιακής απόστασης από τον Ήλιο. Παρόμοιες σχέσεις είχανε χρησιμοποιηθεί από άλλους αστρονόμους, αλλά ο Κέπλερ -με τα δεδομένα του Τύχο και τις δικές του αστρονομικές θεωρίες- τις αντιμετώπισε με πολύ μεγαλύτερη ακρίβεια και τους έδωσε νέα φυσική σημασία.
—–Μεταξύ πολλών άλλων αρμονιών, διατύπωσε αυτό που έγινε γνωστό ως ο 3ος νόμος της κίνησης των πλανητών. Δοκίμασε πολλούς συνδυασμούς μέχρι που ανακάλυψε ότι (περίπου) «Το τετράγωνο των περιοδικών χρόνων είναι μεταξύ τους όπως οι κύβοι των μέσων αποστάσεων». Αν και δίνει την ημερομηνία αυτής της θεοφάνειας (8 Μάρτη 1618), δεν δίνει λεπτομέρειες για το πώς έφτασε σε αυτό το συμπέρασμα. Ωστόσο, η ευρύτερη σημασία για τη πλανητική δυναμική αυτού του καθαρά κινηματικού νόμου δεν έγινε αντιληπτή μέχρι τη 10ετία του 1660. Όταν συνδυάστηκε με τον πρόσφατα ανακαλυφθέντα νόμο της φυγόκεντρης δύναμης του Christiaan Huygens, επέτρεψε στον Νεύτωνα, τον Έντμουντ Χάλεϊ κι ίσως τον Κρίστοφερ Ρεν και τον Ρόμπερτ Χουκ ν’ αποδείξουν ανεξάρτητα, ότι η υποτιθέμενη βαρυτική έλξη μεταξύ του Ήλιου και των πλανητών του μειωνόταν με το τετράγωνο της απόστασης μεταξύ τους. Αυτό διέψευσε τη παραδοσιακή υπόθεση της σχολαστικής φυσικής ότι η δύναμη της βαρυτικής έλξης παρέμενε σταθερή με την απόσταση όποτε ίσχυε μεταξύ δύο σωμάτων, όπως υπέθεσε ο Κέπλερ κι επίσης ο Γαλιλαίος στο λανθασμένο παγκόσμιο νόμο του ότι η βαρυτική πτώση επιταχύνεται ομοιόμορφα, καθώς κι από τον μαθητή του Γαλιλαίου Μπορέλι στην ουράνια μηχανική του 1666.
—–Καθώς ο Κέπλερ συνέχιζε σιγά-σιγά να αναλύει τις παρατηρήσεις του Τύχο στον Άρη -τώρα διαθέσιμες σ’ αυτόν στο σύνολό τους- και ξεκίνησε την αργή διαδικασία ταξινόμησης των Πινάκων του Ρουδελφίνου, πήρε επίσης τη διερεύνηση των νόμων της οπτικής από το σεληνιακό δοκίμιό του το 1600. Οι σεληνιακές κι οι ηλιακές εκλείψεις παρουσίασαν ανεξήγητα φαινόμενα, όπως απροσδόκητα μεγέθη σκιών, το κόκκινο χρώμα ολικής έκλειψης Σελήνης και το αναφερόμενο ασυνήθιστο φως που περιβάλλει ολική έκλειψη Ηλίου. Σχετικά θέματα ατμοσφαιρικής διάθλασης που εφαρμόζονται σ’ όλες τις αστρονομικές παρατηρήσεις. Στο μεγαλύτερο μέρος του 1603, διέκοψε το άλλο έργο του για να επικεντρωθεί στην οπτική θεωρία. Το χειρόγραφο που προέκυψε, που παρουσιάστηκε στον αυτοκράτορα την 1η Γενάρη 1604, δημοσιεύτηκε ως Astronomiae Pars Optica (Το Οπτικό Μέρος της Αστρονομίας). Σ’ αυτό περιέγραψε τον νόμο του αντίστροφου τετραγώνου που διέπει την ένταση του φωτός, την ανάκλαση από επίπεδους και καμπύλους καθρέφτες και τις αρχές των καμερών με τρύπες, καθώς και τις αστρονομικές επιπτώσεις της οπτικής όπως η παράλλαξη και τα φαινομενικά μεγέθη των ουράνιων σωμάτων. Επέκτεινε επίσης τη μελέτη του για την οπτική στο ανθρώπινο μάτι και γενικά θεωρείται από τους νευροεπιστήμονες ως ο 1ος που αναγνώρισε πως οι εικόνες προβάλλονται ανεστραμμένα κι αντίστροφα απ’ το φακό του ματιού στον αμφιβληστροειδή. Η λύση σε αυτό το δίλημμα δεν είχε ιδιαίτερη σημασία για τον Κέπλερ, καθώς δεν το έβλεπε ως σχετικό με την οπτική, αν και πρότεινε πως η εικόνα διορθώθηκε αργότερα στις κοιλότητες του εγκεφάλου λόγω της δραστηριότητας της Ψυχής.
—–Σήμερα, το Astronomiae Pars Optica αναγνωρίζεται γενικά θεμέλιο της σύγχρονης οπτικής (αν κι ο νόμος της διάθλασης απουσιάζει εμφανώς). Όσον αφορά τις απαρχές της προβολικής γεωμετρίας, εισήγαγε την ιδέα της συνεχούς αλλαγής μαθηματικής οντότητας σ’ αυτό το έργο. Υποστήριξε ότι αν εστία κωνικής τομής αφηνόταν να κινηθεί κατά μήκος της γραμμής που ενώνει τις εστίες, η γεωμετρική μορφή θα μεταμορφωνόταν ή θα εκφυλιζόταν, η μία στην άλλη. Με αυτόν τον τρόπο, η έλλειψη γίνεται παραβολή όταν εστία κινείται προς το άπειρο και όταν 2 εστίες έλλειψης συγχωνεύονται μεταξύ τους, σχηματίζεται κύκλος. Καθώς οι εστίες υπερβολής συγχωνεύονται μεταξύ τους, η υπερβολή γίνεται ζεύγος ευθειών γραμμών. Υπέθεσε επίσης ότι αν ευθεία γραμμή επεκταθεί στο άπειρο, θα συναντηθεί σ’ ένα μόνο σημείο στο άπειρο, έχοντας έτσι τις ιδιότητες ενός μεγάλου κύκλου.
—–Τους πρώτους μήνες του 1610, ο Γαλιλαίος -χρησιμοποιώντας το ισχυρό νέο του τηλεσκόπιο- ανακάλυψε 4 δορυφόρους σε τροχιά γύρω απ’ το Δία. Μετά τη δημοσίευση της αφήγησης του ως Sidereus Nuncius [Έναστρος Αγγελιοφόρος], ζήτησε τη γνώμη του Κέπλερ, εν μέρει για να ενισχύσει την αξιοπιστία των παρατηρήσεών του. Ο Κέπλερ απάντησε μ’ ενθουσιασμό με σύντομη δημοσιευμένη απάντηση, Dissertatio cum Nuncio Sidereo [Συνομιλία με τον Έναστρο Αγγελιοφόρο]. Υποστήριξε τις παρατηρήσεις του Γαλιλαίου και πρόσφερε σειρά από εικασίες σχετικά με το νόημα και τις επιπτώσεις των ανακαλύψεων και των τηλεσκοπικών μεθόδων του, για την αστρονομία και την οπτική, καθώς και τη κοσμολογία και την αστρολογία. Αργότερα κείνο το έτος, δημοσίευσε τις δικές του τηλεσκοπικές παρατηρήσεις των πλανητών στο Narratio de Jovis Satellitibus, παρέχοντας περαιτέρω υποστήριξη στο Γαλιλαίο. Προς απογοήτευση του Κέπλερ, ωστόσο, ο Γαλιλαίος δεν δημοσίευσε ποτέ τις αντιδράσεις του (αν υπήρχανε) στο Astronomia Nova.
—–Ο Κέπλερ ξεκίνησε επίσης θεωρητική και πειραματική έρευνα των τηλεσκοπικών φακών χρησιμοποιώντας τηλεσκόπιο που δανείστηκε από το Δούκα Ερνέστο της Κολωνίας. Το χειρόγραφο που προέκυψε ολοκληρώθηκε Σεπτέμβρη του 1610 και δημοσιεύτηκε ως Διόπτρα το 1611. Σ’ αυτό, έθεσε τη θεωρητική βάση των διπλών κυρτών συγκλινόντων φακών και των διπλών κοίλων αποκλινόντων φακών -και πώς συνδυάζονται για τη παραγωγή τηλεσκοπίου του Γαλιλαίου- καθώς και τις έννοιες των πραγματικών έναντι εικονικών εικόνων, των όρθιων έναντι των ανεστραμμένων εικόνων και τις επιπτώσεις της εστιακής απόστασης στη μεγέθυνση και τη μείωση. Περιέγραψε επίσης βελτιωμένο τηλεσκόπιο -τώρα γνωστό ως αστρονομικό ή Τηλεσκόπιο Κέπλερ– που 2 κυρτοί φακοί μπορούν να παράγουν μεγαλύτερη μεγέθυνση από τον συνδυασμό κυρτών και κοίλων φακών του Γαλιλαίου.
—–Ως πρωτοχρονιάτικο δώρο κείνη τη χρονιά (1611), συνέθεσε επίσης για το φίλο και κάποτε προστάτη του, βαρόνο Wackher von Wackhenfels, σύντομο φυλλάδιο με τίτλο Strena Seu de Nive Sexangula (πρωτοχρονιάτικο δώρο εξαγωνικής χιονονιφάδας). Σ’ αυτή τη πραγματεία, δημοσίευσε τη 1η περιγραφή της 6γωνικής συμμετρίας των νιφάδων χιονιού κι επεκτείνοντας τη συζήτηση σε υποθετική ατομιστική φυσική βάση για τη συμμετρία τους, έθεσε αυτό που μετά έγινε γνωστό ως Εικασία Κέπλερ, δήλωση σχετικά με τη πιο αποτελεσματική διάταξη για τη συσκευασία σφαιρών. Αυτό το σημαντικό μαθηματικό πρόβλημα έχει πρακτικές εφαρμογές στη κατανόηση των κρυσταλλικών στερεών. λύθηκε επίσημα από τον Thomas Hales το 2017.
—–Ο Κέπλερ έγραψε την επιδραστική μαθηματική πραγματεία Nova stereometria doliorum vinariorum το 1613, σχετικά με τη μέτρηση του όγκου δοχείων όπως τα βαρέλια κρασιού, που δημοσιεύτηκε το 1615. Συνέβαλε επίσης στην ανάπτυξη απειροελάχιστων μεθόδων κι αριθμητικής ανάλυσης, συμπεριλαμβανομένων των επαναληπτικών προσεγγίσεων, των απειροελάχιστων και της πρώιμης χρήσης λογαρίθμων κι υπερβατικών εξισώσεων. Το έργο του για τον υπολογισμό των όγκων των σχημάτων και για την εύρεση του βέλτιστου σχήματος ενός βαρελιού κρασιού, ήτανε σημαντικά βήματα προς την ανάπτυξη του λογισμού. Ο κανόνας του Simpson, μέθοδος προσέγγισης που χρησιμοποιείται στον ολοκληρωτικό λογισμό, είναι γνωστός στα γερμανικά ως Keplersche Fassregel (κανόνας κράτους δικαίου του Κέπλερ).
—–Οι νόμοι του Κέπλερ για τη κίνηση των πλανητών δεν έγιναν αμέσως αποδεκτοί. Αρκετές σημαντικές προσωπικότητες όπως ο Γαλιλαίος κι ο Ντεκάρτ αγνόησαν εντελώς την Astronomia nova του. Πολλοί αστρονόμοι, συμπεριλαμβανομένου του δασκάλου του, Μάικλ Μέστλιν, αντιτάχθηκαν στην εισαγωγή της φυσικής από τον Κέπλερ στην αστρονομία του. Ορισμένοι υιοθέτησαν συμβιβαστικές θέσεις. Ο Ismaël Bullialdus αποδέχτηκε τις ελλειπτικές τροχιές αλλά αντικατέστησε τον νόμο του Κέπλερ με ομοιόμορφη κίνηση σε σχέση με τη κενή εστία της έλλειψης, ενώ ο Seth Ward χρησιμοποίησε ελλειπτική τροχιά με κινήσεις που ορίζονται από ένα equant.
—–Αρκετοί αστρονόμοι εξέτασαν τη θεωρία του Κέπλερ και τις διάφορες τροποποιήσεις της σε σχέση με τις αστρονομικές παρατηρήσεις. Δύο διελεύσεις της Αφροδίτης και του Ερμή κατά μήκος του προσώπου του Ήλιου παρείχαν ευαίσθητες δοκιμές της θεωρίας, υπό συνθήκες όπου αυτοί οι πλανήτες δεν μπορούσαν κανονικά να παρατηρηθούν. Στην περίπτωση της διέλευσης του Ερμή το 1631, ο Κέπλερ ήταν εξαιρετικά αβέβαιος για τις παραμέτρους του Ερμή και συμβούλεψε τους παρατηρητές να αναζητήσουν τη διάβαση την ημέρα πριν και μετά την προβλεπόμενη ημερομηνία. Ο Pierre Gassendi παρατήρησε τη διέλευση τη προβλεπόμενη ημερομηνία, επιβεβαίωση της πρόβλεψης του Κέπλερ. Αυτή ήταν η 1η παρατήρηση διέλευσης του Ερμή. Ωστόσο, η προσπάθειά του να παρατηρήσει τη διάβαση της Αφροδίτης μόλις ένα μήνα αργότερα ήταν ανεπιτυχής λόγω ανακριβειών στους Πίνακες του Ρουδελφίνου. Ο Gassendi δεν συνειδητοποίησε ότι δεν ήταν ορατό από το μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης, συμπεριλαμβανομένου του Παρισιού. Ο Jeremiah Horrocks, που παρατήρησε τη διέλευση της Αφροδίτης το 1639, είχε χρησιμοποιήσει τις δικές του παρατηρήσεις για να προσαρμόσει τις παραμέτρους του μοντέλου Keplerian, προέβλεψε τη διέλευση και στη συνέχεια κατασκεύασε συσκευή για την παρατήρησή της. Παρέμεινε σταθερός υποστηρικτής του μοντέλου του Κέπλερ.
—–Η Επιτομή της Αστρονομίας του Κοπέρνικου διαβάστηκε από αστρονόμους σ’ όλη την Ευρώπη και μετά το θάνατο του Κέπλερ, ήτανε το κύριο όχημα για τη διάδοση των ιδεών του. Τη περίοδο 1630–50, αυτό το βιβλίο ήταν το πιο ευρέως χρησιμοποιούμενο εγχειρίδιο αστρονομίας, κερδίζοντας πολλούς προσήλυτους στην αστρονομία με βάση την έλλειψη. Ωστόσο, λίγοι υιοθέτησαν τις ιδέες του σχετικά με τη φυσική βάση για τις ουράνιες κινήσεις. Στα τέλη του 17ου αι., σειρά από θεωρίες φυσικής αστρονομίας που αντλούσαν από το έργο του Κέπλερ -κυρίως εκείνες του Τζιοβάνι Αλφόνσο Μπορέλι και του Ρόμπερτ Χουκ– άρχισαν να ενσωματώνουν ελκτικές δυνάμεις (αν κι όχι τα οιονεί πνευματικά είδη κινήτρων που υπέθεσε ο Κέπλερ) και τη καρτεσιανή έννοια αδράνειας. Στο Principia Mathematica (1687), ο Νεύτων εξήγαγε τους νόμους του Κέπλερ για τη κίνηση των πλανητών από θεωρία της παγκόσμιας έλξης που βασίζεται στη δύναμη, μαθηματική πρόκληση που μετά έγινε γνωστή ως επίλυση του προβλήματος του Κέπλερ.
—–Πέρ’ από το ρόλο του στην ιστορική εξέλιξη της αστρονομίας και της φυσικής φιλοσοφίας, ο Κέπλερ έχει κυριαρχήσει στη φιλοσοφία και την ιστοριογραφία της επιστήμης. Οι νόμοι της κίνησης του ήτανε κεντρικοί στις πρώιμες ιστορίες της αστρονομίας, όπως το Histoire des mathématiques του Jean-Étienne Montucla το 1758 και το Histoire de l’astronomie moderne του Jean-Baptiste Delambre το 1821. Αυτές κι άλλες ιστορίες που γράφτηκαν από τη προοπτική του Διαφωτισμού αντιμετώπισαν τα μεταφυσικά και θρησκευτικά επιχειρήματα του Κέπλερ με σκεπτικισμό κι αποδοκιμασία, αλλ’ αργότερα οι φυσικοί φιλόσοφοι της ρομαντικής εποχής θεώρησαν αυτά τα στοιχεία ως κεντρικά για την επιτυχία του. Ο William Whewell, στην επιδραστική Ιστορία των Επαγωγικών Επιστημών του 1837, βρήκε ότι ο Κέπλερ είναι το αρχέτυπο της επαγωγικής επιστημονικής ιδιοφυΐας. Στη Φιλοσοφία των Επαγωγικών Επιστημών του 1840, τονε θεώρησε σαν την ενσάρκωση των πιο προηγμένων μορφών επιστημονικής μεθόδου. Ομοίως, ο Ερνστ Φρίντριχ Άπελτ -ο 1ος που μελέτησε εκτενώς τα χειρόγραφα του Κέπλερ, μετά την αγορά τους από τη Μεγάλη Αικατερίνη- τον αναγνώρισε σαν κλειδί για την Επανάσταση των επιστημών. Ο Άπελτ, που είδε τα μαθηματικά, την αισθητική ευαισθησία, τις φυσικές ιδέες και τη θεολογία του σαν μέρος ενοποιημένου συστήματος σκέψης, παρήγαγε τη 1η εκτεταμένη ανάλυση της ζωής και του έργου του.
—–Το έργο του Alexandre Koyré για τον Κέπλερ ήταν, μετά τον Apelt, το 1ο σημαντικό ορόσημο στις ιστορικές ερμηνείες της κοσμολογίας του και της επιρροής της. Στις 10ετίες του ’30 και του ’40, ο Koyré κι αρκετοί άλλοι στη 1η γενιά επαγγελματιών ιστορικών της επιστήμης, περιέγραψαν την Επιστημονική Επανάσταση ως το κεντρικό γεγονός στην ιστορία της επιστήμης και τον Κέπλερ ως ίσως το κεντρικό πρόσωπο της επανάστασης. Ο Koyré τοποθέτησε τη θεωρητικοποίηση του Κέπλερ κι όχι το εμπειρικό του έργο, στο επίκεντρο του πνευματικού μετασχηματισμού από τις αρχαίες στις σύγχρονες κοσμοθεωρίες. Από τη 10ετία του ’60, ο όγκος της ιστορικής επιστήμης του Κέπλερ έχει επεκταθεί πολύ, συμπεριλαμβανομένων μελετών της αστρολογίας και της μετεωρολογίας του, των γεωμετρικών του μεθόδων, του ρόλου των θρησκευτικών του απόψεων στο έργο του, των λογοτεχνικών και ρητορικών του μεθόδων, της αλληλεπίδρασής του με τα ευρύτερα πολιτιστικά και φιλοσοφικά ρεύματα της εποχής του, ακόμη και του ρόλου του ως ιστορικού της επιστήμης.
—–Φιλόσοφοι της επιστήμης -όπως ο Τσαρλς Σάντερς Πιρς, ο Νόργουντ Ράσελ Χάνσον, ο Στίβεν Τούλμιν κι ο Καρλ Πόπερ– έχουν επανειλημμένα στραφεί στον Κέπλερ: παραδείγματα ασυμμετρίας, αναλογικού συλλογισμού, διάψευσης και πολλών άλλων φιλοσοφικών εννοιών έχουν βρεθεί στο έργο του. Ο φυσικός Wolfgang Pauli χρησιμοποίησε ακόμη και τη διαμάχη προτεραιότητας του Κέπλερ με τον Robert Fludd για να διερευνήσει τις επιπτώσεις της αναλυτικής ψυχολογίας στην επιστημονική έρευνα.
—–Σύγχρονες μεταφράσεις ορισμένων βιβλίων του Κέπλερ εμφανίστηκαν στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ού αι., η συστηματική δημοσίευση των συλλεγμένων έργων του ξεκίνησε το 1937 (και πλησιάζει στην ολοκλήρωση στις αρχές του 21ου).
—–Μια έκδοση σε 8 τόμους, Kepleri Opera omnia, ετοιμάστηκε από τον Christian Frisch (1807–1881), στη διάρκεια του 1858-71, με την ευκαιρία των 300ων γενεθλίων του. Η έκδοση του Frisch περιλάμβανε μόνο τα λατινικά του Κέπλερ, με λατινικό σχολιασμό.
—–Νέα έκδοση σχεδιάστηκε από το 1914 από τον Walther von Dyck (1856-1934). Ο Dyck συγκέντρωσε αντίγραφα των μη επεξεργασμένων χειρογράφων του Κέπλερ, χρησιμοποιώντας διεθνείς διπλωματικές επαφές για να πείσει τις σοβιετικές αρχές να του δανείσουν τα χειρόγραφα που φυλάσσονταν στο Λένινγκραντ για φωτογραφική αναπαραγωγή. Αυτά τα χειρόγραφα περιείχαν πολλά έργα του Κέπλερ που δεν ήταν διαθέσιμα στον Frisch. Οι φωτογραφίες του Dyck παραμένουν η βάση για τις σύγχρονες εκδόσεις των αδημοσίευτων χειρογράφων του Κέπλερ.
—–Το ιστορικό μυθιστόρημα του Τζον Μπάνβιλ, Κέπλερ (1981) διερεύνησε πολλά από τα θέματα που αναπτύχθηκαν στη μη μυθιστορηματική αφήγηση του Καίστλερ και στη φιλοσοφία της επιστήμης. Μη μυθοπλαστικό βιβλίο του 2004, Heavenly Intrigue, εικάζει ότι ο Κέπλερ δολοφόνησε τον Tycho Brahe για να αποκτήσει πρόσβαση στα δεδομένα του. Το 2010 ο Tycho Brahe εκτάφηκε από ολλανδο-τσεχική ομάδα και τα οστά, τα δόντια και τα γένια του αναλύθηκαν για υδράργυρο. Τα αποτελέσματα εξαλείφουν οριστικά τη δηλητηρίαση από υδράργυρο ως αιτία θανάτου του Brahe.
—–Στην Αυστρία, το 2002 κόπηκε ασημένιο συλλεκτικό ασημένιο νόμισμα Johannes Kepler των 10 ευρώ. Η πίσω όψη του νομίσματος έχει πορτραίτο του, που πέρασε λίγο χρόνο διδάσκοντας στο Γκρατς και τις γύρω περιοχές. Ο Κέπλερ γνώριζε προσωπικά τον πρίγκηπα Χανς Ούλριχ φον Έγκενμπεργκ και πιθανότατα επηρέασε τη κατασκευή του Κάστρου Έγκενμπεργκ (μοτίβο της πρόσθιας όψης του νομίσματος). Μπρος το νόμισμα είναι μοντέλο μ’ ένθετες σφαίρες και πολύεδρα από το Mysterium Cosmographicum.
—–Ο Γερμανός συνθέτης Πάουλ Χίντεμιθ έγραψε όπερα για τον Κέπλερ με τίτλο Die Harmonie der Welt (1957) και στη διάρκεια της παρατεταμένης διαδικασίας δημιουργίας της έγραψε ταυτόχρονα ομώνυμη συμφωνία βασισμένη στις μουσικές ιδέες που είχε αναπτύξει για την όπερα. Το έργο του Χίντεμιθ ενέπνευσε τον Τζον Ρότζερς και το Γουίλι Ραφ του Πανεπιστημίου Γέιλ να δημιουργήσουνε σύνθεση για συνθεσάιζερ βασισμένη στο σχέδιο του Κέπλερ για την αναπαράσταση της πλανητικής κίνησης με μουσική. Ο Φίλιπ Γκλας έγραψε όπερα με τίτλο Κέπλερ (2009) βασισμένη στη ζωή του, με λιμπρέτο στα γερμανικά και τα λατινικά της Μαρτίνα Βίνκελ.
—–Ονομάζονται άμεσα για τη συμβολή του Κέπλερ στην επιστήμη είναι: Οι Νόμοι του Κέπλερ για την κίνηση των πλανητών. Σουπερνόβα του Κέπλερ SN 1604 που παρατήρησε και περιέγραψε, τα Πολύεδρα Kepler–Poinsot (σύνολο γεωμετρικών κατασκευών), που 2 περιγράφηκαν από τον ίδιο κι η Εικασία Κέπλερ για τη συσκευασία σφαιρών. Τα μέρη κι οι οντότητες που ονομάστηκαν προς τιμήν του περιλαμβάνουνε πολλούς δρόμους και πλατείες της πόλης, πολλά εκπαιδευτικά ιδρύματα, έναν αστεροειδή, ένα σεληνιακό κρατήρα κι ένα κρατήρα του Άρη.
—–Το διαστημικό τηλεσκόπιο Kepler έχει παρατηρήσει 530.506 αστέρια κι εντόπισε 2.778 επιβεβαιωμένους πλανήτες (από τις 16 Ιουνίου 2023), πολλά από αυτά πήραν το όνομά τους από το τηλεσκόπιο και τον ίδιο τον Κέπλερ.
—–Ο Μαξ Κάσπαρ (1880–1956) δημοσίευσε τη γερμανική μετάφραση του Mysterium Cosmographicum του Κέπλερ το 1923. Τόσο ο Dyck όσο και ο Caspar επηρεάστηκαν στο ενδιαφέρον τους για τον Κέπλερ από τον μαθηματικό Alexander von Brill (1842–1935). Ο Κάσπαρ έγινε συνεργάτης του Ντάικ, διαδεχόμενος τον ως επικεφαλής του έργου το 1934, ιδρύοντας την Επιτροπή Κέπλερ τον επόμενο χρόνο. Με τη βοήθεια της Μάρθα Λιστ (1908–1992) και του Φραντς Χάμερ (1898–1969), ο Κάσπαρ συνέχισε το εκδοτικό έργο στη διάρκεια του Β’ Παγκ. Πολ. Ο Κάσπαρ δημοσίευσε επίσης βιογραφία του Κέπλερ το 1948. Η επιτροπή προήδρευσε αργότερα από τον Φόλκερ Μπιάλας (στη περίοδο 1976–2003) και τον Ούλριχ Γκρίγκουλ (στη περίοδο 1984–1999) και τον Ρόλαντ Μπούλιρς (1998–2014).
—–Ο Κέπλερ έχει αποκτήσει δημοφιλή εικόνα ως σύμβολο της επιστημονικής νεωτερικότητας κι ως άνθρωπος πριν από την εποχή του. Ο εκλαϊκευτής της επιστήμης Carl Sagan τονε περιέγραψε ως τον 1ο αστροφυσικό και τον τελευταίο επιστημονικό αστρολόγο. Η συζήτηση για τη θέση του Κέπλερ στην Επιστημονική Επανάσταση έχει δημιουργήσει μεγάλη ποικιλία φιλοσοφικών και δημοφιλών θεραπειών. Ένα από τα πιο σημαντικά είναι το βιβλίο του Άρθουρ Καίστλερ του 1959, The Sleepwalkers: A History of Man’s Changing Vision of the Universe, που ο Κέπλερ είναι αναμφίβολα ο ήρωας (ηθικά και θεολογικά, καθώς και διανοητικά) της επανάστασης.
===================================================
—————————————————ΡΗΤΆ:
Στόχος μου είναι να δείξω πως η ουράνια μηχανή δεν είναι είδος θεϊκού ζωντανού όντος, αλλά παρόμοιο με ρολόι, στο βαθμό που όλες οι πολλαπλές κινήσεις αναλαμβάνονται από μοναδική απολύτως απλή μαγνητική σωματική δύναμη, όπως στο ρολόι όλη η κίνηση αναλαμβάνεται από απλό βάρος. Και πράγματι δείχνω επίσης πώς αυτή η φυσική αναπαράσταση μπορεί να παρουσιαστεί με υπολογισμό και γεωμετρικά.
Η φύση χρησιμοποιεί όσο το δυνατό λιγότερα απ’ οτιδήποτε.
Ο κύβος ερρίφθη; Έχω γράψει τα βιβλία μου. Θα διαβαστούν είτε στη σημερινή εποχή είτε από τους επόμενους, δεν έχει σημασία ποιο. Μπορεί κάλλιστα να περιμένουν έναν αναγνώστη, αφού ο Θεός περίμενε 6.000 χρόνια έναν ερμηνευτή των λόγων του.
Δεν ρωτάμε για ποιο χρήσιμο σκοπό τραγουδάνε τα πουλιά, γιατί το τραγούδι είναι η ευχαρίστησή τους αφού δημιουργήθηκαν για να τραγουδούν. Παρόμοια, δεν πρέπει να ρωτάμε γιατί ο ανθρώπινος νους δυσκολεύεται να συλλάβει τα μυστικά των ουρανών. Η ποικιλία των φαινομένων της φύσης είναι τόσο μεγάλη και οι θησαυροί που κρύβονται στους ουρανούς τόσο πλούσιοι ακριβώς για να μην στερηθεί ποτέ ο ανθρώπινος νους φρέσκια τροφή.
Υπάρχει μια δύναμη στη γη που κάνει το φεγγάρι να κινείται.
Προτιμώ πολύ τη πιο οξεία κριτική ενός μόνο ευφυούς ανθρώπου από την απερίσκεπτη έγκριση των μαζών.
Εγώ μετρούσα τους ουρανούς, τώρα μετράω τις σκιές της Γης. Αν και το μυαλό μου ήταν δεμένο στον ουρανό, η σκιά του σώματός μου βρίσκεται εδώ.
Η αλήθεια είναι η κόρη του χρόνου και δεν ντρέπομαι να είμαι η μαία της.
Η γη είναι η σφαίρα, το μέτρο όλων. Γύρω του περιγράψτε ένα δωδεκάεδρο. Η σφαίρα που περιλαμβάνει αυτό θα είναι ο Άρης. Ο στρογγυλός Άρης περιγράφει ένα τετράεδρο. Η σφαίρα που περιλαμβάνει αυτό θα είναι ο Δίας. Περιγράψτε έναν κύβο γύρω από τον Δία. Η σφαίρα που περιλαμβάνει αυτό θα είναι ο Κρόνος. Τώρα, γράψτε στη γη ένα εικοσάεδρο, η σφαίρα που θα είναι εγγεγραμμένη σε αυτό θα είναι η Αφροδίτη: γράψτε ένα οκτάεδρο στην Αφροδίτη: ο κύκλος που θα εγγραφεί σε αυτό θα είναι ο Ερμής.
Οι κινούμενες διάνοιες των πλανητών είναι πιο αδύναμες σε αυτούς που βρίσκονται πιο μακριά από τον ήλιο ή υπάρχει μια κινούμενη νοημοσύνη στον ήλιο, το κοινό κέντρο, που τα αναγκάζει όλα γύρω, εκτός από εκείνα που είναι πιο βίαια που είναι πιο κοντά, και ότι μαραζώνει κατά κάποιο τρόπο και εξασθενεί στο πιο μακρινό, λόγω της απόστασης και της εξασθένησης της αρετής.
Η γεωμετρία έχει δύο μεγάλους θησαυρούς: ο ένας είναι το Θεώρημα του Πυθαγόρα, ο άλλος η διαίρεση μιας ευθείας σε ακραία και μέση αναλογία. Το πρώτο μπορούμε να το συγκρίνουμε με μια μάζα χρυσού. Το άλλο μπορούμε να το ονομάσουμε πολύτιμο κόσμημα.
Προτείνω να δείξω ότι ο Θεός, δημιουργώντας το σύμπαν και τακτοποιώντας τις σφαίρες, είχε υπόψη του τα πέντε κανονικά στερεά της γεωμετρίας και καθόρισε με τις διαστάσεις τους τον αριθμό, τις αναλογίες και τις κινήσεις των σφαιρών. Πάρτε τη σφαίρα της γης ως μονάδα και περιγράψτε την με ένα κανονικό δωδεκάεδρο. Η σφαίρα που περιέχει αυτό το δωδεκάεδρο είναι η σφαίρα του Άρη.
Ανακαλύψτε τη δύναμη των ουρανών, ω άνθρωποι: Μόλις αναγνωριστεί, μπορεί να χρησιμοποιηθεί: Καμμία χρησιμότητα δεν μπορεί να φανεί σε άγνωστα πράγματα.
Αυτός που θα ευχαριστήσει το πλήθος και για χάρη της πιο εφήμερης φήμης είτε θα διακηρύξει εκείνα τα πράγματα που η φύση δεν επιδεικνύει είτε θα δημοσιεύσει γνήσια θαύματα της φύσης χωρίς να λαμβάνει υπόψη βαθύτερες αιτίες είναι ένας πνευματικά διεφθαρμένος άνθρωπος… Με τις καλύτερες προθέσεις μιλάω δημόσια στο πλήθος (το οποίο είναι πρόθυμο για νέα πράγματα) για το θέμα του τι πρόκειται να ακολουθήσει.
Πιστεύω ότι ήτανε πράξη της Θείας Πρόνοιας που έφτασα ακριβώς τη στιγμή που ο Longomontanus [βοηθός του Tycho Brahe πριν από τον Kepler] ήταν απασχολημένος με τον Άρη. Γιατί μόνον ο Άρης μας δίνει τη δυνατότητα να διεισδύσουμε στα μυστικά της αστρονομίας που διαφορετικά θα παρέμεναν για πάντα κρυμμένα από εμάς.
Κάθε σωματική ουσία, όσο πιο μακριά είναι σωματική, έχει μια φυσική ικανότητα να αναπαύεται σε κάθε μέρος όπου μπορεί να βρίσκεται μόνη της πέρα από τη σφαίρα επιρροής ενός σώματος συγγενούς με αυτήν.
Η βαρύτητα είναι αμοιβαία στοργή μεταξύ συγγενών σωμάτων προς την ένωση ή τη σύζευξη (παρόμοια σε είδος με τη μαγνητική αρετή), έτσι ώστε η γη να έλκει μια πέτρα πολύ περισσότερο από ό,τι η πέτρα αναζητά τη γη.
Αν η γη δεν ήταν στρογγυλή, τα βαριά σώματα δεν θα έτειναν από κάθε πλευρά σε ευθεία γραμμή προς το κέντρο της γης, αλλά σε διαφορετικά σημεία από διαφορετικές πλευρές.
Κάθε σωματική ουσία, όσο πιο μακριά είναι σωματική, έχει μια φυσική ικανότητα να αναπαύεται σε κάθε μέρος όπου μπορεί να βρίσκεται μόνη της πέρα από τη σφαίρα επιρροής ενός σώματος συγγενούς με αυτήν.
Η βαρύτητα είναι μια αμοιβαία στοργή μεταξύ συγγενών σωμάτων προς την ένωση ή τη σύζευξη (παρόμοια σε είδος με τη μαγνητική αρετή), έτσι ώστε η γη να έλκει μια πέτρα πολύ περισσότερο από ό,τι η πέτρα αναζητά τη γη…
