—–Η Σιντονί-Γκαμπριέλ Κολέτ (Sidonie-Gabrielle Colette, 3 Αυγούστου 1954), πιο γνωστή ως Κολέτ ή Κολέτ-Γουίλι, ήτανε Γαλλίδα συγγραφέας και γυναίκα των γραμμάτων. Ήταν επίσης μίμος, ηθοποιός και δημοσιογράφος. Είναι πιότερο γνωστή στον αγγλόφωνο κόσμο για τη νουβέλα της Gigi του 1944, που αποτέλεσε τη βάση για τη ταινία του 1958 και την ομώνυμη θεατρική παραγωγή του 1973. Η συλλογή διηγημάτων της The Tendrils of the Vine είναι επίσης διάσημη στη Γαλλία.
—–Γεννήθηκε 28 Γενάρη 1873 στο Saint-Sauveur-en-Puisaye στο διαμέρισμα Yonne της Βουργουνδίας. Ο πατέρας της, λοχαγός Jules-Joseph Colette (1829–1905), ήταν ήρωας πολέμου. Ήταν Zouave της στρατιωτικής σχολής Saint-Cyr, που είχε χάσει ένα πόδι στο Melegnano στο 2ο Ιταλικό Πόλεμο Ανεξαρτησίας. Του απονεμήθηκε θέση ως φοροεισπράκτορας στο χωριό Saint-Sauveur-en-Puisaye όπου γεννήθηκαν τα παιδιά του. Η μητέρα της, Adèle Eugénie Sidonie, το γένος Landoy (1835–1912) είχε το παρατσούκλι Sido. Ο προπάππους της Colette, Robert Landois, ήτανε πλούσιος μιγάς από τη Μαρτινίκα, που εγκαταστάθηκε στο Charleville το 1787. Σε κανονισμένο 1ο γάμο με τον Jules Robineau Duclos, η μητέρα της Colette απέκτησε 2 παιδιά: τη Juliette (1860–1908) και τον Achille (1863–1913). Αφού ξαναπαντρεύτηκε τον καπετάνιο Colette, απέκτησε άλλα 2 παιδιά: τον Leopold (1866–1940) και τη Sidonie-Gabrielle. Η Colette φοίτησε σε δημόσιο σχολείο από την ηλικία των 6 έως 17 ετών. Η οικογένεια ήταν αρχικά ευκατάστατη, αλλά η κακή οικονομική διαχείριση μείωσε σημαντικά το εισόδημά τους.
—–Το 1893, παντρεύτηκε τον Henry Gauthier-Villars (1859–1931), συγγραφέα κι εκδότη 14 χρόνια μεγαλύτερό της, που χρησιμοποιούσε το ψευδώνυμο “Willy”. Τα πρώτα 4 μυθιστορήματά της -οι 4 ιστορίες της Κλοντίν: Claudine à l’école (1900), Claudine à Paris (1901), Claudine en ménage (1902) και Claudine s’en va (1903)- εμφανίστηκαν με τ’ όνομά του. (Οι 4 δημοσιεύονται στα αγγλικά ως Claudine at School, Claudine in Paris, Claudine Married και Claudine and Annie). Καταγράφουνε τα παιδικά χρόνια και την ενηλικίωση της ομώνυμης ηρωίδας τους, της Claudine, από αντισυμβατική 15χρονη σε χωριό της Βουργουνδίας σε πρύτανι των λογοτεχνικών σαλονιών του Παρισιού των αρχών του αιώνα. Η ιστορία που λένε είναι ημι-αυτοβιογραφική, αν κι η Claudine, σε αντίθεση με τη Colette, είναι χωρίς μητέρα.
—–Ο γάμος με τον Gauthier-Villars επέτρεψε στη Colette ν’ αφιερώσει χρόνο στη συγγραφή. Αργότερα είπε ότι δεν θα είχε γίνει ποτέ συγγραφέας αν δεν ήταν ο Willy. 14 χρόνια μεγαλύτερος από τη σύζυγό του κι ένας από τους πιο διαβόητους ακόλαστους στο Παρίσι, εισήγαγε τη σύζυγό του στους πρωτοποριακούς πνευματικούς και καλλιτεχνικούς κύκλους κι ενθάρρυνε τις λεσβιακές της σχέσεις. Ήταν αυτός που επέλεξε το γαργαλιστικό θέμα των μυθιστορημάτων της Κλοντίν: ο δευτερεύων μύθος της Σαπφούς… το σχολείο θηλέων ή το μοναστήρι που διοικείται από σαγηνευτική δασκάλα. Ο Γουίλι κλείδωσε τη Κολέτ στο δωμάτιό της μέχρι να βγάλει αρκετές σελίδες που του ταιριάζουν.
—–Η Colette κι ο Willy χώρισαν το 1906, αν και το διαζύγιό τους δεν ήταν οριστικό μέχρι το 1910. Η Colette δεν είχε πρόσβαση στα σημαντικά κέρδη των βιβλίων της Claudine -τα πνευματικά δικαιώματα ανήκανε στον Willy- και μέχρι το 1912 διεξήγαγε σκηνική καριέρρα σε αίθουσες μουσικής σ’ όλη τη Γαλλία, μερικές φορές παίζοντας τη Claudine σε σκετς από τα δικά της μυθιστορήματα, κερδίζοντας μόλις αρκετά για να επιβιώσει και συχνά πεινασμένη κι άρρωστη. Για να τα βγάλει πέρα, στράφηκε πιο σοβαρά στη δημοσιογραφία τη 10ετία του ’10. Εκείνη την εποχή έγινε επίσης μανιώδης ερασιτέχνης φωτογράφος. Αυτή η περίοδος ζωής της υπενθυμίζεται στο La Vagabonde (1910) που πραγματεύεται την ανεξαρτησία των γυναικών σε ανδρική κοινωνία, θέμα που θα επέστρεφε τακτικά σε μελλοντικά έργα. Στη διάρκεια αυτών των ετών ξεκίνησε σειρά σχέσεων με άλλες γυναίκες, κυρίως με τη Natalie Clifford Barney, με τη Mathilde de Morny, τη Μαρκησία de Belbeuf (“Max”), που μερικές φορές μοιραζότανε τη σκηνή. Στις 3 Γενάρη 1907, ένα φιλί επί σκηνής μεταξύ της Μαξ και της Κολέτ σε παντομίμα με τίτλο Rêve d’Égypte προκάλεσε σχεδόν ταραχή, με αποτέλεσμα να μη μπορούνε πλέον να ζήσουν μαζί ανοιχτά, αν κι η σχέση τους συνεχίστηκε για άλλα 5 χρόνια.
