-

Dali &

-


-








.

--.


.

./.


 
 

.  

Bulgakov Mikhail Afanasievic:


 
                                  Αλεξντρ Ποσκιν

                (πιτερος Μπουλγκκωφ με βο κι ργα     ----->    ΕΔΩ )


ΠΡΟΣΩΠΑ:

ΠΟΥΣΚΙΝΑ
ΓΚΟΝΤΣΑΡΟΒΑ
ΣΤΡΟΓΚΑΝΟΦ
ΝΤΑΝΖΑΣ

 ΒΟΡΟΝΤΣΟΒΑ
ΣΑΛΤΙΚΟΒΑ
EΠΟΠΤΡΙΑ
ΝΤΑΛ ΦΟΙΤΗΤΗΣ
 
ΜΠΙΤΚΟΦ
ΤΟΥΡΓΚΕΝΙΕΦ

ΝΙΚΙΤΑ
ΒΟΡΟΝΤΣΟΦ 

ΝΤΑΝΤΕΣ ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΟΣ
ΦΙΛΑΤ

ΣΙΣΚΙΝ
ΑΓΑΦΩΝ

ΜΠΕΝΕΝΤΙΚΤΟΦ
ΚΟΥΚΟΛΝΙΚ 
ΔΟΚΙΜΟΣ ΤΟΥ ΤΑΓΜΑΤΟΣ ΠΡΕΟΜΠΡΑΖΕΝΣΚΙ 1
ΔΟΚΙΜΟΣ ΤΟΥ ΤΑΓΜΑΤΟΣ ΠΡΕΟΜΠΡΑΖΕΝΣΚΙ 2

ΜΠΟΓΚΟΜΑΖΟΦ
ΕΥΕΛΠΙΣ

ΤΣΑΡΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ
ΝΤΑΛ ΓΙΑΤΡΟΣ
ΒΑΣΙΛΙ ΜΑΞΙΜΟΒΙΤΣ
ΖΟΥΚΟΦΣΚΙ
ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΟΙ ΤΗΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ

ΧΕΚΚΕΡΕΝ
ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ ΠΕΡΙΠΟΛΙΑΣ

ΝΤΟΥΜΠΕΛΤ       \
ΜΠΕΚΕΝΤΟΡΦ     -->  ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΙ
ΡΑΚΕΓΙΕΦ          /
ΟΜΑΔΑ ΦΟΙΤΗΤΩΝ

ΠΟΝΟΜΑΡΙΕΦ
ΠΛΗΘΟΣ

         Τλη Γενρη-Αρχς Φλεβρη 1837

                                                  Πρξη1η

     (Βρδυ. Καθιστικ του Αλεξντρ Σεργκγιεβιτς Ποσκιν στην Αγ. Πετροπολη. Δυο κερι εναι αναμμνα πνω στο παλι πινο, καθς και στη γωνα δπλα στο σταματημνο ρολι. Απ την ανοιχτ πρτα φανεται το αναμμνο τζκι και να μρος της βιβλιοθκης του γραφεου. Δο τζκια ανβουνε, στο καθιστικ και στο γραφεο. Η Αλεξντρα Νικολγιεβνα Γκοντσαρβα κθεται στο πινο κι ο ωρολογοποις Μπιτκφ, κρατντας τα εργαλεα του, στκεται στο ρολι. Το ρολι πτε χτυπ, πτε παζει μουσικ. Η Γκοντσαρβα παζει σιγ στο πινο και ψιλοτραγουδ. ξω χει χιονοθελλα).

ΓΚΟΝΤΣΑΡΟΒΑ: (τραγουδ) "Θλιμμνη και σκοτειν… τι παθες, γριολα μου και στκεις στο παρθυρο… η θελλα μαρισε τον ουραν, οι νιφδες στροβιλζονται σαν τρελλς… η θελλα ουρλιζει σαν θερι, η θελλα κλαει σαν παιδ μικρ…"
ΜΠΙΤΚΟΦ: Τι υπροχο τραγοδι. Σμερα φτιαχνα κτι ρολγια στη γφυρα του Πρτσεσνι και την ρα που περνοσα τη γφυρα, Θε μου…. λα
στροβιλζονταν! Στριφογριζαν! (Παση): Επιτρψτε μου να ρωτσω, ποιος γραψε αυτ το τραγοδι;
ΓΚΟΝΤΣΑΡΟΒΑ: Ο Αλεξντρ Σεργκγιεβιτς.
ΜΠΙΤΚΟΦ: Αλθεια; Ωραα τα κατφερε. τσι, πραγματικ, κλαει η θελλα σαν παιδ μικρ… υπροχη σνθεση. (Ακογεται κουδονι. Μπανει ο Νικτα).
ΝΙΚΗΤΑ: Αλεξντρα Νικολγιεβνα, ο αντισυνταγματρχης Σσκιν σας παρακαλε να τον δεχτετε.
ΓΚΟΝΤΣΑΡΟΒΑ: Ποιος Σσκιν;
ΝΙΚΗΤΑ: Ο Σσκιν, ο αντισυνταγματρχης.
ΓΚΟΝΤΣΑΡΟΒΑ: Εναι πολ αργ. Πετε του πως δεν μπορ να τον δεχτ.
ΝΙΚΗΤΑ: Μα, Αλεξντρα Νικολγιεβνα, πως γνεται να μη τον δεχτετε;
ΓΚΟΝΤΣΑΡΟΒΑ: Αχ, Θε μου, το εχα ξεχσει…. Φναξε τον.
ΝΙΚΗΤΑ: Στις διαταγς σας (πηγανει στη πρτα) Αχ, ανθεμα τη σκλαβι… αχ, τιμη χρεωκοπα…. (Παση)
ΣΙΣΚΙΝ: (μπανει) Παρακαλ να με συγχωρσετε. Θλωσαν τα γυαλι μου. χω τη τιμ να σας συστηθ: αντισυνταγματρχης εν αποστρατεα, Αλεξι Πετρφ Σσκιν. Συγχωρστε με για την ανασττωση. Τ καιρς, ε; Το καλ αφεντικ οτε τον σκλο του δεν αφνει ξω μια ττοια μρα. Τι να κνεις; Με ποια κυρα χω τη τιμ να ομιλ;
ΓΚΟΝΤΣΑΡΟΒΑ: Εμαι η αδελφ της Νατλιας Νικολγιεβνα.
ΣΙΣΚΙΝ: χω ακοσει πολλ για σας. Χαρομαι εξαιρετικ για τη γνωριμα, μαντεμουαζλ.
ΓΚΟΝΤΣΑΡΟΒΑ: Παρακαλ, καθστε κριε.
ΣΙΣΚΙΝ: Μετ απ σας, mademoiselle. Ευχαριστ (κθεται) Τ καιρς, ε;
ΓΚΟΝΤΣΑΡΟΒΑ: Ναι, χιονοθελλα.
ΣΙΣΚΙΝ: Θα μποροσα να δω τον κριο Εελπι;
ΓΚΟΝΤΣΑΡΟΒΑ: Λυπμαι πολ, αλλ ο Αλεξντρ Σεργκγιεβιτς δεν εναι σπτι.
ΣΙΣΚΙΝ: Κι η σζυγος του;
ΓΚΟΝΤΣΑΡΟΒΑ: Κι η Νατλια Νικολγιεβνα λεπει.
ΣΙΣΚΙΝ: Αχ, τι ατυχα! Δσκολο να τους πετχει κανες σπτι τους.
ΓΚΟΝΤΣΑΡΟΒΑ: Μη στενοχωριστε, μπορ να μιλσω εγ μαζ σας.
ΣΙΣΚΙΝ: Πρπει να δω τον διο τον Εελπι. μως θα τα πω και σ' εσς. Ξρετε, δεν εναι καμμι πολπλοκη υπθεση. Ο κριος Ποσκιν χει δανειστε απ εμνα δωδεκμιση χιλιδες ροβλια σε χαρτονομσματα, βζοντας σαν υποθκη τουρκικ υφσματα, μαργαριτρια κι ασημικ.
ΓΚΟΝΤΣΑΡΟΒΑ: Το ξρω…
ΣΙΣΚΙΝ: Δωδεκμιση χιλιδες, σαν να 'ταν να καπκι.
ΓΚΟΝΤΣΑΡΟΒΑ: Δε θα μποροσατε να κνετε λγη υπομον ακμα;
ΣΙΣΚΙΝ: Με μεγλη μου χαρ να κνω κι λλο υπομον. Κι ο Χριστς υπμεινε και μας δδαξε να υπομνουμε κι εμες. μως ελτε στη θση μου.
Αυτ το σμα χρειζεται τροφ για να ζσει! Κι χω γιος που υπηρετον στο ναυτικ, αν θλετε να μθετε. Τους στλνω χρματα. ρθα να προειδοποισω, κυρα μου, πως αριο πουλ τα πργματα. Βρκα να Πρση που εκδλωσε ενδιαφρον.
ΓΚΟΝΤΣΑΡΟΒΑ: Σας ικετεω να περιμνετε λγο ακμα, ο Αλεξντρ Σεργκγιεβιτς θα σας πληρσει τους τκους.
ΣΙΣΚΙΝ: Πιστψτε με, δεν μπορ. Απ' το Νομβρη περιμνουμε, λλοι θα τα εχανε πουλσει δη. Φοβμαι μη χσω τον Πρση.
ΓΚΟΝΤΣΑΡΟΒΑ: Ξρετε χω να πολτιμο βραχιλι και κποια ασημικ, θα θλατε να τα δετε;
ΣΙΣΚΙΝ: Με λο το θρρος, κυρα, τα ασημικ εναι σκτη καταστροφ. Αλλ ο Πρσης…
ΓΚΟΝΤΣΑΡΟΒΑ: μως, καταλβετε με, πως εναι δυνατν να μενουν χωρς τα πργματα τους; Μπως μπορετε να κνετε τον κπο να δετε τα
ασημικ μου; Περστε στο δωμτιο μου.
ΣΙΣΚΙΝ: Αν εναι τσι, επιτρψτε μου (ακολουθε τη Γκοντσαρβα) Ωραο διαμερισματκι! Πσα πληρνετε;
ΓΚΟΝΤΣΑΡΟΒΑ: Τσσερις χιλιδες τρακσια.
ΣΙΣΚΙΝ: Ακριβοτσικο! (φεγει με τη Γκοντσαρβα. Ο Μπιτκφ μνει μνος. Για λγη ρα ακοει προσεκτικ τα βματα που σβνουν, πειτα παρνει να κερ και πλησιζει το πινο, κοιτζει τις ντες. Διστζει για λγο, μπανει στο γραφεο, διαβζει τις ονομασες των βιβλων, σταυροκοπιται φοβισμνος και χνεται στο βθος του γραφεου. Μετ απ λγη ρα επιστρφει στη θση του δπλα στο ρολι. Μπανει η Γκοντσαρβα κι ο Σσκιν).
ΓΚΟΝΤΣΑΡΟΒΑ: Θα του το πω.
ΣΙΣΚΙΝ: Οπτε, λοιπν, θα αλλξουμε τις ημερομηνες της συναλλαγματικς. Μνο να πετε στον Αλεξντρ Σεργκγιεβιτς, να ρθει αυτς σ' εμνα,
ξρετε πσο χουν ακριβνει οι αμαξδες; Στην Οδ Τταρτη Ιζμιλοβσκαγια, στο σπτι του Μπορσφ. Στη πσω πλευρ του δρμου, με τα μικρ
παρθυρα… Το ξρει το σπτι μου. Ορεβουρ, μαντεμουαζλ.
ΓΚΟΝΤΣΑΡΟΒΑ: Au revoir, monsieur…
ΜΠΙΤΚΟΦ: (κλενει το ρολι και βζει τα εργαλεα στη τσντα) τοιμο, κυρα, θα ζσει. σο για το ρολι του γραφεου, καλτερα να 'ρθω αριο.
ΓΚΟΝΤΣΑΡΟΒΑ: Ωραα.
ΜΠΙΤΚΟΦ: Στις προσταγς σας. (φεγει. Η Γκοντσαρβα στκει μπρος στο τζκι. Στη πρτα εμφανζεται ο Νικτα).
ΝΙΚΗΤΑ: Αχ, Αλεξντρα Νικολγιεβνα!
ΓΚΟΝΤΣΑΡΟΒΑ: Τι χεις;
ΝΙΚΗΤΑ: Αχ, Αλεξντρα Νικολγιεβνα! (Παση) Πνε τα πργματα μας.
ΓΚΟΝΤΣΑΡΟΒΑ: Θα τα προυμε πσω.
ΝΙΚΗΤΑ: Με τι λεφτ; Δεν θα τα προυμε ποτ, Αλεξντρα Νικολγιεβνα
ΓΚΟΝΤΣΑΡΟΒΑ: λη μρα σμερα κρζεις!
ΝΙΚΗΤΑ: Δεν εμαι κορκι να κρζω. Χρωστμε στον Ραολ για το κρασ τετρακσια ροβλια, με πινει απελπισα ταν το σκφτομαι… Στον αμαξ, στον φαρμακοποι… Τη Πμπτη δε πρπει να πληρσουμε τον Καραντκιν για το γραφεο; Κι οι πιστωτικς επιστολς; Μακρι μως να ταν μνο οι επιστολς, εδ χρωστμε ακμα και στη γαλατο, ντροπ και να το λες! σα και να προυμε, τποτα δε θα μας μενει στη τσπη, λα θα πνε για να καλψουνε τα χρη. Αλεξντρα Νικολεγιεβνα, παρακαλστε τον κι εσες να πμε στο χωρι. Να το ξρετε, δε θα μας κνει καλ η Πετροπολη, θυμηθετε τα λγια μου. Να προυμε τα παιδκια και να πμε στην ησυχα, στην πλα. Εδ χει πολ φασαρα, Αλεξντρα Νικολγιεβνα, και τα τρα εναι πολ χλωμ. Προσξτε πσο κτρινα εναι... φταει και η απνα….
ΓΚΟΝΤΣΑΡΟΒΑ: Πες το εσ στον Αλεξντρ Σεργκγιεβιτς…
ΝΙΚΗΤΑ: Του το 'πα. Ξρετε τι μου απντησε: "Ω, σε βαρθηκα πια, νιθω ζαλδα και χωρς τα δικ σου λγια..." Εμ, τριντα χρνια εμαστε μαζ, σγουρα με βαρθηκε. (Παση)
ΓΚΟΝΤΣΑΡΟΒΑ: Πες το ττε στη Νατλια Νικολγιεβνα.
ΝΙΚΗΤΑ: Δε θα πω τποτα στη Νατλια. Σγουρα δε θλει να πει στο χωρι. (Παση) Χωρς αυτν; Θα 'ρχσαστε εσες, τα παιδι κι αυτς.
ΓΚΟΝΤΣΑΡΟΒΑ: Τρελλθηκες, Νικτα;
ΝΙΚΗΤΑ: Τα πρωιν θα κναμε σκοποβολ….Μετ ιππασα… Και τα παιδκια θα εχαν ησυχα και την πλα τους.
ΓΚΟΝΤΣΑΡΟΒΑ: Σταμτα να με βασανζεις, Νικτα, πγαινε! (Ο Νικτα φεγει. Η Γκοντσαρβα κθεται λγο μπρος στο τζκι και μετ φεγει στο εσωτερικ. Ακογεται κουδουνκι. Στο γραφεο μπανει ο Νικτα απ' τη πλευρ του καθιστικο και ξοπσω μπανει κποιος λλος. Στο βθος του γραφεου κποιος ναψε το φως).
ΝΙΚΗΤΑ: (απ' το βθος του γραφεου) Στις διαταγς σας, στις διαταγς σας, εντξει! (μπανει στο καθιστικ) Αλεξντρα Νικολγιεβνα, ρθε
ρρωστος, σας θλει!
ΓΚΟΝΤΣΑΡΟΒΑ: (μπανοντας) Ναι, ρχομαι, αμσως! (Ο Νικτα πει στη τραπεζαρα, η Γκοντσρεβα στη πρτα του γραφεου) On entre? (μπανει στο γραφεο. Η φων της ακογεται πνιχτ) Αλξαντρ, δε νιθετε καλ; Ξαπλστε, ξαπλστε. Να φωνξω γιατρ; (μπανει στο καθιστικ, μιλ στο Νικτα που μπανει με μια κοπα στα χρια) Βοθησε τον κριο να ξεντυθε (πλησιζει το τζκι, ο Νικτα μνει για λγο στο γραφεο και μετ βγανει).
ΓΚΟΝΤΣΑΡΟΒΑ: (μπανει στο γραφεο. Η φων της ακογεται πνιχτ) λα θα πνε καλ. χι, χι… (Κουδουνκι. Ο Νικτα μπανει στο καθιστικ. Η Γκοντσαρβα τρχει κατ πνω του).
ΝΙΚΗΤΑ: (της δνει να γρμμα) να γρμμα για τον Αλεξ…
ΓΚΟΝΤΣΑΡΟΒΑ: (κνει μια απειλητικ χειρονομα, παρνει το γρμμα, μιλ δυνατ για να την ακοσει ο Ποσκιν στο διπλαν δωμτιο) Α, εναι απ τη μοδστρα… Εντξει. Πες της πως θα πω αριο το πρω. Τι περιμνεις, πγαινε! (σιγαν στον Νικτα) Δε σου επα να μη παραδδεις τα γρμματα σ' αυτν; (Ο Νικτα βγανει. Η Γκοντσρεβα πηγανει στο γραφεο) Για το νομα του Θεο, Αλεξντρ, σας λω την αλθεια, ταν απ' τη μοδστρα. Θα στελω να φωνξουν το γιατρ. Ελτε να σας σταυρσω. Τι; Καλ! Σας ικετεω, ηρεμστε. (Το φως στο γραφεο σβνει. Η Γκοντσαρβα γυρζει στο καθιστικ, κλενει τη πρτα του γραφεου, κατεβζει τη κουρτνα. Διαβζει το γρμμα. Το κρβει). Ποια εναι αυτ τα καθρματα; Πλι, πλι, θε μου (παση) Αλθεια θα' πρεπε να φγουμε στο χωρι, χει δκιο. (Ακογεται η εξπορτα να ανοιγοκλενει. Πνιχτ -η φων του Νικτα. Εμφανζεται η Νατλια Νικολγιεβνα Ποσκινα. Λνει τις κορδλλες της κπας της, τη πετ πνω στον καναπε. Μισοκλενει μυωπικ τα μτια της).
ΠΟΥΣΚΙΝΑ: Δεν κοιμσαι; Μνη σου εσαι; Ο Ποσκιν ρθε;
ΓΚΟΝΤΣΑΡΟΒΑ: ρθε εντελς ρρωστος, ξπλωσε, ζτησε να μη τον ενοχλσει κανες.
ΠΟΥΣΚΙΝΑ: Αχ, τον καημνο! Λογικ εναι με ττοια χιονοθελλα, θε μου. Η μαξα βολιαξε κυριολεκτικ στο χινι.
ΓΚΟΝΤΣΑΡΟΒΑ: Με ποιον σουν;
ΠΟΥΣΚΙΝΑ: Με συνδεψε ο Νταντς. Τι με κοιτς τσι;
ΓΚΟΝΤΣΑΡΟΒΑ: Θλεις να χουμε προβλματα;
ΠΟΥΣΚΙΝΑ: Αχ, για το νομα του Θεο, μη γκρινιζεις.
ΓΚΟΝΤΣΑΡΟΒΑ: Τσα, τι εναι αυτ που κνεις; Εναι σαν να επιδικεις μνη σου τη καταστροφ σου.
ΠΟΥΣΚΙΝΑ: Ah, mon Dieu! ζια, λο αυτ καταντ αστεο. Τι κακ βρσκεις που o beau frere (ο γαμπρς) με συνδεψε; (Η Γκοντσαρβα δνει το γρμμα στην Ποσκινα. Το διαβζει.) Το εδε;
ΓΚΟΝΤΣΑΡΟΒΑ: Μας βοθησε ο Θες. Παραλγο να του το δσει ο Νικτα.
ΠΟΥΣΚΙΝ: Αχ, ο ηλθιος γρος! (ρχνει το γρμμα στο τζκι) Ανυπφοροι νθρωποι! Ποις τα στλνει;
ΓΚΟΝΤΣΑΡΟΒΑ: Δε βοηθει να το κψεις. Αυτ θα καε, μως αριο θα ρθει να καινοριο. Οτως λλως, κποια στιγμ θα τα μθει.
ΠΟΥΣΚΙΝΑ: Δεν απαντ σε αννυμες κατηγορες. Θα το καταλβει πως λα σα γρφουν εναι ψμματα.
ΓΚΟΝΤΣΑΡΟΒΑ: Γιατ μου μιλς σ' αυτν τον τνο. Εμαστε μνες μας, δεν ακοει κανες.
ΠΟΥΣΚΙΝΑ: Εντξει, εντξει. Το παραδχομαι, τον εδα μια φορ στο σπτι της Ιντλια, μως δεν φταιγα εγ, γινε τυχαα. Οτε που το υποψιαζμουν πως θα εναι κι αυτς εκε.
ΓΚΟΝΤΣΑΡΟΒΑ: Τσα, πμε να φγουμε στο χωρι.
ΠΟΥΣΚΙΝΑ: Να φγουμε απ' τη Πετροπολη; Να κρυφτομε στο χωρι; Επειδ μια συμμορα τιμων ανθρπων… με να χυδαο αννυμο γρμμα... Θα σκεφτε πως εμαι νοχη. Δεν υπρχει τποτα μεταξ μας. Να το βλουμε στα πδια; Χωρς να υπρχει λγος. Ευχαριστ πολ, μως δεν χω καμμι διθεση να πεθνω απ' τη βαρεμρα στο χωρι…
ΓΚΟΝΤΣΑΡΟΒΑ: Δεν πρπει να βρσκεσαι με τον Νταντς. Δεν μπορες να καταλβεις πσο του εναι δσκολο; Κι εναι κι λα αυτ τα προβλματα με τα χρματα…
ΠΟΥΣΚΙΝΑ: Και τι θλεις να κνω εγ; Εναι φυσικ, αν θλουμε να ζσουμε στη πρωτεουσα σαν νθρωποι της σειρ μας, πρπει να ξοδεουμε αρκετ χρματα.
ΓΚΟΝΤΣΑΡΟΒΑ: Δε σε καταλαβανω.
ΠΟΥΣΚΙΝΑ: Μη βασανζεσαι δικα, ζια, πγαινε να ξαπλσεις.
ΓΚΟΝΤΣΑΡΟΒΑ: Αντο. (φεγει. Η Ποσκινα μνει μνη. Χαμογελ, φανεται πως θυμται κτι. Στη πρτα που οδηγε στη τραπεζαρα, εμφανζεται αθρυβα ο Νταντς. Φορ κρνος, στολ, εναι ζωσμνος με σπαθ, εναι βρεγμνος απ' το χινι και κρατ στα χρια του γυναικεα γντια).
ΠΟΥΣΚΙΝΑ: (ψιθυριστ) Πως τολμτε; Πως μπκατε μσα; Φγετε αμσως! Τι θρσος! Σας διατζω!
ΝΤΑΝΤΕΣ: (μιλει με ντονη ξενικ προφορ) Ξεχσατε στο λκηθρο τα γντια σας. Φοβθηκα μη παγσουν αριο τα χερκια σας κι τσι αποφσισα να γυρσω πσω και να σας τα φρω (ακουμπ τα γντια στο πινο, αγγζει το κρνος με τα δχτυλα του και γυρζει να φνει).
ΠΟΥΣΚΙΝΑ: Καταλαβανετε πσο επικνδυνο εναι για μνα αυτ που κνατε; Εναι πσω απ' αυτ τη πρτα! (τρχει στη πρτα του γραφεου, ακοει) Τι περιμνατε να δετε ταν μπκατε; Κι αν ταν στο καθιστικ; Σας χει απαγορεσει να μπανετε στο σπτι μας! Αυτ εναι θνατος!
ΝΤΑΝΤΕΣ: Κθε στιγμ της ζως εναι να βμα προς το θνατο. Ο υπηρτης μου επε πως κοιμται και μπκα.
ΠΟΥΣΚΙΝΑ: Δε θα το ανεχτε. Θα με σκοτσει!
ΝΤΑΝΤΕΣ: Απ' λους τους αφρικανος, θαρρ πως εναι ο πλον αιμοβρος. Μη στενοχωριστε, δε θα σκοτσει εσς, εμνα θα σκοτσει.
ΠΟΥΣΚΙΝΑ: Το μλλον μου εναι τσο σκοτειν… Τι θα μου συμβε, Θε μου;
ΝΤΑΝΤΕΣ: Ηρεμστε, τποτα δε θα σας συμβε. Εμνα θα με βλουν στην μαξα του πυροβολικο και θα με πνε στο νεκροταφεο. Και θα 'χει χιονοθελλα και τποτα δε θα αλλξει στον κσμο.
ΠΟΥΣΚΙΝΑ: Σας ικετεω, σ' τι χετε ιερ, φγετε.
ΝΤΑΝΤΕΣ: Το μνο ιερ που χω εστε εσες, γι' αυτ μη με ικετεετε.
ΠΟΥΣΚΙΝΑ: Φγετε!
ΝΤΑΝΤΕΣ: Αχ, χι! Εσες φτατε που κνω τρλλες. Δε θλετε να με ακοσετε. Κι μως πρπει να σας μιλσω, εναι πολ σοβαρ. Πρπει να μ' ακοσετε. Εκε… ναι; Σε μια ξνη χρα. Πετε μου μνο μια λξη και θα φγουμε μαζ.
ΠΟΥΣΚΙΝΑ: Το λτε αυτ να μνα μετ το γμο σας με την αδελφ μου την Αικατερνα; Δεν εστε μνο τρελλς, εστε κι εγκληματας! Οι πρξεις σας δεν σας τιμον, βαρνε!
ΝΤΑΝΤΕΣ: Εξ αιτας σας τη παντρετηκα. Για να εμαι κοντ σας. Ναι, κανα γκλημα. Πμε να φγουμε;
ΠΟΥΣΚΙΝΑ: χω παιδι.
ΝΤΑΝΤΕΣ: Ξεχστε τα.
ΠΟΥΣΚΙΝΑ: Αυτ δε γνεται!
ΝΤΑΝΤΕΣ: Θα του χτυπσω τη πρτα!
ΠΟΥΣΚΙΝΑ: Μη τολμσετε! Θλετε το θνατο μου; (Ο Νταντς φιλει τη Ποσκινα). Αχ, τι σκληρ βασανιστριο! Γιατ, γιατ εμφανιστκατε στο δρμο μας; Με αναγκσατε να λω ψμματα, να τρμω συνεχς… Οτε τη νχτα κοιμμαι, οτε τη μρα αναπαομαι… (Χτυπ το ρολι). Θε μου, φγετε!
ΝΤΑΝΤΕΣ: Ελτε ακμα μια φορ στης Ιντλια. Πρπει οπωσδποτε να μιλσουμε.
ΠΟΥΣΚΙΝΑ: Αριο στο χορ της Βοροντσβα, στον κλειστ κπο, ελτε. (Ο Νταντς φεγει. Ακοει προσεκτικ) Λες να το πει ο Νικτα; χι, δε θα το πει, για τποτα στον κσμο (πηγανει στο παρθυρο, κοιτζει) Αχ, πικρ μου φαρμκι! (πλησιζει τη πρτα του γραφεου και στνει αυτ) Κοιμται. (Κνει το σταυρ της, σβνει το κερ και πηγανει προς τα εσωτερικ δωμτια. Σκοτδι. Μσα απ' το σκοτδι σιγ-σιγ φωτζεται μια χειμωνιτικη μρα. Τραπεζαρα στο σπτι του Σεργκι Βασλιεβιτς Σαλτικφ. Δπλα εναι η πλοσια βιβλιοθκη. Απ τη βιβλιοθκη φανεται να κομμτι του καθιστικο. Το τραπζι εναι στρωμνο για πρωιν. Ο Φιλτ στκει ρθιος δπλα στη πρτα).
ΚΟΥΚΟΛΝΙΚ: Επιτρψτε μου, Αλεξντρα Σεργκγιεβνα, να σας παρουσισω τον καλτερο ποιητ της πατρδας μας, τον Βλαντμιρ Γκριγκριεβιτς Μπενεντκτοφ. Εναι πραγματικ να φωτισμνο ταλντο!
ΜΠΕΝΕΝΤΙΚΤΟΦ: Αχ, Νστορ Βασλιεβιτς…
ΚΟΥΚΟΛΝΙΚ: Δκιμοι, κρατστε με! Εσες θαυμζετε πραγματικ το ργο του! (Οι νεαρο δκιμοι -γιο του Σαλτικφ χαμογελνε)
ΣΑΛΤΙΚΟΒΑ: Χαρομαι πολ που σας γνωρζω κριε Μπενεντκτοφ. Κι ο Σεργκι Βασλιεβιτς αγαπ πολ τους λογοτχνες μας. (Πσω απ' τον Μπενεντκτοφ που μοιζει ντροπαλς νθρωπος κι εναι ντυμνος με πολιτικ, στκει ο πργκιπας Πιτρ Ντολγκοροκοφ. Κουτσανει). Χαρομαι που σας βλπω, πργκηπα Πιτρ Βλαντμιροβιτς. (Στη τραπεζαρα εμφανζεται ο Ιβν Βαρφολομγιεβιτς Μπογκομζοφ).
ΜΠΟΓΚΟΜΑΖΟΦ: Αλεξντρα Σεργκγιεβνα… (φιλ το χρι της) Ο εντιμτατος Σεργκι Βασλιεβιτς δεν χει ρθει ακμα, βλπω.
ΣΑΛΤΙΚΟΒΑ: που να' ναι θα ρθει, ζητ συγγνμη για τη καθυστρηση. Σγουρα θα καθυστρησε στο βιβλιοπωλεο.
ΜΠΟΓΚΟΜΑΖΟΦ: (στον Ντολγκοροκοφ) Χαρετε, πργκηπα.
ΝΤΟΛΓΚΟΡΟΥΚΟΦ: Χαρετε.
ΜΠΟΓΚΟΜΑΖΟΦ: (στον Κοκολνικ) μουν χθες στο θατρο. Εδα το ργο σας. ταν μια αληθιν απλαυση. Οτε καρφτσα δεν πεφτε! Επιτρψτε μου να σας συγχαρ και να σας φιλσω στο μτωπο. Εις πολλν τη, Νστορ Βασλιεβιτς!
ΦΙΛΑΤ: ρθε ο Σεργκι Βασλιεβιτς.
ΚΟΥΚΟΛΝΙΚ: (σιγ στον Μπενεντκτοφ) Λοιπν, φλε, τρα θα δεις γλιο!
Μπανει ο Σαλτικφ. Φορει ημψηλο, γονα, κρατει στο να χρι του μπαστονι και στο λλο κρατ να τερστιο βιβλο. Χωρς να βλπει κανναν πλησιζει τον Φιλτ. Ο Μπενεντκτοφ κνει μια υπκλιση στον Σαλτικφ που μνει χωρς ανταπδοση. Ο Ντολγκοροκοφ, ο Μπογκομζοφ κι ο Κοκολνικ κοιτζουν στο ταβνι, κνοντας πως δεν εδαν τον Σαλτικφ. Ο Φιλτ βζει βτκα σε να ποτρι. Ο Σαλτικφ τους κοιτζει λους χωρς να τους βλπει, πνει, τρει να κομματκι μαρο ψωμ και μισοκλενει τα μτια του. Οι νεαρο στρατιωτικο γελονε.
ΣΑΛΤΙΚΟΦ: (μιλ μνος του) Ναι, σγουρα πρπει! «Σεκοντους παρς» Σεκοντους! (Δετερο μρος! Δετερο!) -Ο Σαλτικφ επαναλαμβνει το
τυπογραφικ λθος. Το σωστ εναι secunda pars, επειδ η λξη «pars» στα λατινικ εναι γνους θηλυκο. Κι ντως ο κμης Σαλτικφ εχε να βιβλο στη βιβλιοθκη του με αυτ το λθος (σατανικ γελκι και βγανει. Ο Μπενεντκτοφ χλομιζει).
ΣΑΛΤΙΚΟΒΑ: Ο ντρας μου.
ΚΟΥΚΟΛΝΙΚ: Αλεξντρα Σεργκγιεβνα, μην ανησυχετε…. Ξρουμε, ξρουμε. Στη μητρικ σας γλσσα μιλστε, Αλεξντρα Σεργκγιεβνα. Θα
ακοσετε σε λγο, πως ηχε αυτ η γλσσα στα χελη του ποιητ.
ΣΑΛΤΙΚΟΒΑ: (στον Μπενεντκτοφ) Ο ντρας μου εναι φοβερ αλλκοτος νθρωπος. Ελπζω αυτ να μην σας κνει να νισετε βολα. (Ο Σαλτικφ γυρζει. χει βγλει το ημψηλο και τη γονα κι χει αφσει το μπαστονι του, μως εξακολουθε να κρατ το βιβλο. λοι του απευθνονται ζωηρ).
ΣΑΛΤΙΚΟΦ: Α! Χαρομαι ιδιαιτρως! (χτυπ το χαρτ) Σεκοντους παρς! Σεκοντους παρς! Το λθος χει γνει επτηδες. Κρπους γιορις Ρομνις. Συλλογ νμων του ρωμακο δκαιου. Εκδσεις Ελζεβρ (στα παιδι) Γεια σας, παιδι! (Τα παιδι γελον).
ΜΠΟΓΚΟΜΑΖΟΦ: Επιτρψτε μου να το δω, Σεργκι Βασλιεβιτς.
ΣΑΛΤΙΚΟΦ: Πσω!
ΣΑΛΤΙΚΟΒΑ: Σερζ, μα επιτλους….
ΣΑΛΤΙΚΟΦ: Τα βιβλα δεν τυπνονται για να τα πινουμε με τα χρια μας. (Ακουμπ το βιβλο πνω στο τζκι) Μνο να το αγγξεις….
ΣΑΛΤΙΚΟΒΑ: Οτε καν που μου πρασε απ' το μυαλ.
ΣΑΛΤΙΚΟΦ: Φιλτ, βτκα, παρακαλ.  (Πνουν ρθιοι).
ΣΑΛΤΙΚΟΒΑ: Παρακαλ, καθστε. (Κθονται. Ο Φιλτ τους σερβρει. Κοιτ το χρι του Κοκολνικ) Νομζω πως πρπει να σας συγχαρ!ΚΟΥΚΟΛΝΙΚ: Α, ναι, ο αυτοκρτορας μου το απνειμε!
ΝΤΟΛΓΚΟΡΟΥΚΟΦ: Το χρι του Θεο στη γη σας το χρισε, κριε Κοκολνικ.
ΣΑΛΤΙΚΟΦ: Μτριο δακτυλιδκι.
ΚΟΥΚΟΛΝΙΚ: Σεργκι Βασλιεβιτς!
ΣΑΛΤΙΚΟΦ: Αυτ το δακτυλδι μου θμισε… Φιλτ! Τι εναι αυτ πνω στο τζκι;
ΦΙΛΑΤ: Βιβλο, κριε.
ΣΑΛΤΙΚΟΦ: Μη πηγανεις κοντ του.
ΦΙΛΑΤ: Στις διαταγς σας.
ΣΑΛΤΙΚΟΦ: Ναι, τρα θυμθηκα… ταν μουν νος, ο αυτοκρτορας μου χρισε να αστρι με τερστια διαμντια. (Οι νεαρο κοιτζουν περεργα τον Σαλτικφ) να ττοιο δακτυλιδκι θα μποροσα να το αγορσω και μνος μου για διακσια, μπορε και για εκατν πενντα ροβλια.
ΣΑΛΤΙΚΟΒΑ: Σερζ, τι εναι αυτ που λες; (Εναι εμφανς πως ο Μπενεντκτοφ νιθει αμηχανα).
ΣΑΛΤΙΚΟΦ: Κι επες και ψμματα. Δεν υπρχει καννα αστρι. Εσ δεν ξρεις τι σου γνεται! Το κρβω απ' λους εδ και τριντα επτ χρνια, μαζ με τις ταμπακιρες.
ΣΑΛΤΙΚΟΒΑ: Παραφρεσαι!
ΣΑΛΤΙΚΟΦ: Μη τη ακοτε, κριοι. Οι γυνακες δεν καταλαβανουν τποτα απ'τα δρα που δνουν οι Ρσοι αυτοκρτορες. Μλις σμερα τον εδα….Περνοσα απ τη λεωφρο Νιφσκι… Ο πρτος πολτης της χρας, με το λκηθρο, κι ο αμαξς του ο Αντπ.
ΜΠΟΓΚΟΜΑΖΟΦ: Θλετε να μας πετε, πως εδατε τον αυτοκρτορα, Σεργκι Βασλιεβιτς;
ΣΑΛΤΙΚΟΦ: Ναι, αυτοπροσπως!
ΜΠΟΓΚΟΜΑΖΟΦ: Μα τον αμαξ του τον λνε Πιτρ.
ΣΑΛΤΙΚΟΦ: χι, ο Αντπ εναι ο αμαξς του αυτοκρτορα.
ΝΤΟΛΓΚΟΡΟΥΚΟΦ: Αν δεν κνω λθος, το γεγονς με το αστρι συνβη την δια χρονικ στιγμ με το λογο;
ΣΑΛΤΙΚΟΦ: χι, πργκηπα, κνετε λθος. Αυτ συνβη αργτερα. ταν ταν αυτοκρτορας ο Αλξανδρος. (στον Μπενεντκτοφ) Ασχολεστε με τη ποηση;
ΜΠΕΝΕΝΤΙΚΤΟΦ: Ναι, κριε!
ΣΑΛΤΙΚΟΦ: Επικνδυνη ασχολα. Να, τον συνδελφο σας τον Ποσκιν, πρσφατα τον δειραν στο τρτο αστυνομικ τμμα της αυτο μεγαλειτητας.
ΣΑΛΤΙΚΟΒΑ: Εναι αδνατον να καθσει κανες μαζ σου στο τραπζι! λο δυσρεστα πργματα λες!
ΣΑΛΤΙΚΟΦ: Τρτε, κριοι, τρτε! (στη Σαλτικβα) Κνεις μεγλο λθος να μη δνεις σημασα στο γεγονς τι μπορον να σε δερουν!
ΣΑΛΤΙΚΟΒΑ: Σε ικετεω, σταμτα!
ΝΤΟΛΓΚΟΡΟΥΚΟΦ: σο γι' αυτ, δεν χει εντελς δικο. Κι εγ το κουσα. Μνο που αυτ γινε πολ παλι.
ΣΑΛΤΙΚΟΦ: χι, σμερα συνβη. Περνοσα απ' την Γφυρα Τσπνι κι κουσα ναν νθρωπο να ουρλιζει. Ρωτ τι συνβη και μου απντησαν πως δρνουν τον Ποσκιν.
ΜΠΟΓΚΟΜΑΖΟΦ: Λυπηθετε μας, Σεργκι Βασλιεβιτς, αυτ εναι ανκδοτα που κυκλοφορον συνχεια στη Πετροπολη.
ΣΑΛΤΙΚΟΦ: Ποια ανκδοτα; Παραλγο κι εμνα μια φορ να με δερουν! Ο αυτοκρτωρ Αλξανδρος θελε να αγορσει το λογο μου κι δινε και καλ λεφτ: δκα χιλιδες ροβλια. Κι εγ, για να μη το πουλσω, το πυροβλησα στο κεφλι. βαλα το πλο στο αυτ του και πυροβλησα. (Στον Μπενεντκτοφ) χω τα ποιματα σας στη βιβλιοθκη μου. Στο ρφι Ζ. χετε γρψει τποτα καινοριο;
ΚΟΥΚΟΛΝΙΚ: Μα πως, φυσικ, Σεργκι Βασλιεβιτς! (στον Μπενεντκτοφ) Διβασε του την "Υπενθμιση". Στρατιτες, σ' εσς αρσει η ποηση,
παρακαλστε τον να το διαβσει! (Τα παιδι χαμογελον).
ΣΑΛΤΙΚΟΒΑ: Αχ, ναι, ναι, σας παρακαλομε πολ! Η ποηση εναι πολ πιο ευχριστη απ τις διηγσεις για το ξυλοκπημα κποιου.
ΜΠΕΝΕΝΤΙΚΤΟΦ: Ξρετε, αλθεια, δε τα θυμμαι καλ απ' ξω….
ΣΑΛΤΙΚΟΦ: Φιλτ, σταμτα να κνεις φασαρα με τα πιτα.

ΜΠΕΝΕΝΤΙΚΤΟΦ: "Αχ, Ννα, Ννα! θυμσαι τη στιγμ
                                   που σαν τραγουδιστς σε υμνοσα
                                   κθιδρος λος απ' τη ταραχ
                                   μσα στη σλα...."

...Αχ, αλθεια δεν θυμμαι παρακτω! Α, ναι!

                                 "Στριφογυρνοσαμε σε να βαλς τρελλ
                                  και λοι γρω μας με ζλεια μας κοιτοσαν
                                  κι εγ σε σφιγγα σαν να' χα πυρετ
                                  τα πδια μου τη γη πια δεν πατοσαν
                                  μουνα δη αγκαλι με τον Θε!"

ΚΟΥΚΟΛΝΙΚ: Μπρβο! Μπρβο! Εδατε; Παιδι χειροκροτστε! (Χειροκροτον)
ΣΑΛΤΙΚΟΒΑ: Εκπληκτικ ποημα!
ΜΠΟΓΚΟΜΑΖΟΦ: Λαμπρ κομμτι.
ΣΑΛΤΙΚΟΦ: Εσς μπορε και να μη σας δερουν...
ΦΙΛΑΤ: (στη Σαλτικβα) Μλις φτασε η κμισσα Αλεξντρα Κυρλλοβνα Βοροντσβα.
ΣΑΛΤΙΚΟΒΑ: Πετε της να με περιμνει στο καθιστικ. Συγγνμη, κριοι, αλλ πρπει να σας αφσω. Αν θλετε να καπνσετε, εστε ελεθεροι (φεγει στο καθιστικ. Ο Σαλτικφ κι οι επισκπτες μπανουν στη βιβλιοθκη. Ο Φιλτ προσφρει σε λους σαμπνια και καπν).
ΚΟΥΚΟΛΝΙΚ: Να ζσει ο πρτος ποιητς του θνους!
ΜΠΟΓΚΟΜΑΖΩΦ: Ζτω! Ζτω!
ΣΑΛΤΙΚΟΦ: Ο πρτος ποιητς;
ΚΟΥΚΟΛΝΙΚ: Βζω στοχημα το κεφλι μου, Σεργκι Βασλιεβιτς!
ΣΑΛΤΙΚΟΦ: Αγαφν! (Εμφανζεται ο Αγαφν).
ΣΑΛΤΙΚΟΦ: Αγαφν! Πγαινε στο δετερο δωμτιο, στη βιβλιοθκη Ζ, στο 13ο ρφι και πρε τον κριο Μπενεντκτοφ και βλε τον
στη θση του Ποσκιν εδ (στον Μπενεντκτοφ) Πντα οι πρτοι μπανουν σ' αυτ τη βιβλιοθκη (στον Αγαφν) Πρσεξε μη τα ρξεις λα στο πτωμα.
ΑΓΑΦΩΝ: Στις διαταγς σας, Σεργκι Βασλιεβιτς (φεγει).
ΝΤΟΛΓΚΟΡΟΥΚΟΦ: Συμφων απλυτα μαζ σας, αγαπητ κριε Κοκολνικ, αλλ, φανταστετε το, κπου κουσα την ποψη τι ο πρτος
ποιητς της χρας εναι ο Ποσκιν.
ΚΟΥΚΟΛΝΙΚ: Ονειροφαντασες της καλς κοινωνας. (Ο Αγφων εμφανζεται με το βιβλο και σκαρφαλνει στη σκλα μπρος στη βιβλιοθκη).
ΣΑΛΤΙΚΟΦ: Επατε πως ο Ποσκιν εναι ο πρτος; Αγφων, περμενε μια στιγμ. (Ο Αγφων μνει να στκει στη σκλα).
ΚΟΥΚΟΛΝΙΚ: χει πολ καιρ να γρψει κτι καινοριο.
ΝΤΟΛΓΚΟΡΟΥΚΟΦ: Συγγνμη, αλλ δεν το κατλαβα αυτ! Πς δε γρφει; Πρσφατα μου δωσαν να χαρτ με το τελευταο του ποημα.
Δυστυχς, δεν εναι ολκληρο. (Μπογκομζοφ, Μπενεντκτοφ και Κοκολνικ κοιτζουν με προσοχ το χαρτ. Τα παιδι πνουν κρυφ βτκα).
ΚΟΥΚΟΛΝΙΚ: Θε μου! Θε μου! Τι πργματα εναι αυτ; Εναι δυνατν νας Ρσος να γρφει ττοια πργματα; Παιδι, σας απαγορεω να
πλησισετε αυτ το χαρτ!
ΜΠΟΓΚΟΜΑΖΟΦ: (στον Ντολγκοροκοφ) Αχ, αχ, σας παρακαλ!
Επιτρψτε μου να το αντιγρψω. Μ' αρσει, του αμαρτωλο, η απαγορευμνη λογοτεχνα.
ΝΤΟΛΓΚΟΡΟΥΚΟΦ: Ορστε.
ΜΠΟΓΚΟΜΑΖΟΦ: (κθεται στο τραπζι) Μνο, πργκηπα, μη το πετε σε κανναν… (γρφει):
ΚΟΥΚΟΛΝΙΚ: Αν μια ττοια ποηση χει απχηση στον κσμο, ττε, κουσε με Βλαντιμρ, μη ξαναγρψεις στα ρσικα. Δε θα σε καταλβουν. Κρψου στον κσμο που ακμα αντηχε απ τις ρμες του θεκο Αλιγκρι, δσε το χρι σου στον μεγλο Φραντσσκο! Τα δικ του τραγοδια θα σ' εμπνεσουν! Γρφε στα ιταλικ απ εδ και μπρος, Βλαντμιρ!
ΣΑΛΤΙΚΟΦ:Αγφων! Δες αν χουμε χρο στη βιβλιοθκη με τα ιταλικ.
ΑΓΑΦΩΝ: Μλιστα, Σεργκι Βασλιεβιτς.
ΣΑΛΤΙΚΟΒΑ: (βγανει απ' το καθιστικ) Ακμα μαλνετε, κριοι; (περν απ' τη τραπεζαρα και φεγει)
ΜΠΟΓΚΟΜΑΖΟΦ: Μπρβο, μπρβο, Νστορ Βασλιεβιτς!
ΜΠΕΝΕΝΤΙΚΤΟΦ: Μα γιατ εκνευρζεσαι, Νστορ;
ΚΟΥΚΟΛΝΙΚ: Γιατ η ψυχ μου δεν ανχεται την αδικα! Εχε ταλντο ο Ποσκιν, δεν αντιλγω. ταν επιφανειακ, χωρς βθος, αλλ ταν ταλντο! μως το ξδεψε, το πολησε. σβησε το μικρ του καντλι…. Στρεψε! Και δεν μπορε πια να γρψει τποτα, παρ χυδαες ρμες! Το μνο που του απμεινε εναι η παρση. Κι χει τση ξιπασι κι εναι τσο απλυτος στις κρσεις του! Τον λυπμαι!
ΜΠΟΓΚΟΜΑΖΟΦ: Μπρβο, μπρβο, τι φλογερς ρτορας!
ΒΟΡΟΝΤΣΟΒΑ: λα αυτ που λτε, κριοι, δεν εναι αλθεια! (Παση) Αχ, λυπμαι πολ, που τσο λγοι καταλαβανουν τους εμπνευσμνους ανθρπους. Κι μως ο Ποσκιν συνδυζει τσο υπροχα την ιδιοφυα και τον διαφωτισμ… Παρλ' αυτ, τον φθονον και τον ζηλεουνε τσοι πολλο!... Με συγχωρετε, μως νομζω πως κουσα φθνο στη φων αυτο του ανθρπου. Αλθεια, ο Μπενεντκτοφ εναι κακς ποιητς. Ρηχς κι αφσικος…
ΚΟΥΚΟΛΝΙΚ: Επιτρψτε μου, κμισσα!...(Ο Ντολγκοροκοφ γελει απ χαρ πσω απ την πλτη του Μπογκομζοφ. Η Σαλτικβα επιστρφει στη βιβλιοθκη).
ΣΑΛΤΙΚΟΒΑ: Αχ, Αλεξντρα Κυρλλοβα…. Επιτρψτε μου να σας συστσω με τους λογοτχνες Νστορ Βασλιεβιτς Κοκολνικ και Βλαντμιρ Γκριγκριεβιτς Μπενεντκτοφ. (Ο Ντολγκοροκοφ εναι τοιμος να σκσει απ' τη χαρ του. Τα παιδι οπισθοχωρον σιγ-σιγ προς τη τραπεζαρα και συνεννοομενα το σκνε γργορα).
ΒΟΡΟΝΤΣΟΒΑ: Ω, Θε μου…. Συγχωρστε με, κριοι, νομζω πως παρασρθηκα λγο…. Με συγχωρετε, καλ μου Αλεξντρα Σεργκγιεβνα, μως πρπει να φγω, να φγω…. (Βγανει βιαστικ. Η Σαλτικβα την ακολουθε. Ο Μπενεντκτοφ με τραβηγμνο πρσωπο βγανει στη τραπεζαρα. Ο Κοκολνικ τον ακολουθε).
ΜΠΕΝΕΝΤΙΚΤΟΦ: θελα να 'ξερα γιατ με φερες εδ; Μια χαρ καθμουν συχα στο σπτι… Αλλ εσ… Πντα εσ…
ΚΟΥΚΟΛΝΙΚ: Αλθεια, παρνεις στα σοβαρ τις κρσεις μιας κυρας του καλο κσμου;
ΣΑΛΤΙΚΟΦ: (στη βιβλιοθκη) Αγφων! Πρε και τους δυο, τον Ποσκιν και τον Μπενεντκτοφ και βλ' τους στο δετερο δωμτιο, στη βιβλιοθκη Ζτα…

                                                ΑΥΛΑΙΑ 1ης Πρξης

                                                 Πρξη 2η

     (Νχτα. Στην πολυτελ παυλη της Βοροντσβα. Στον σκεπαστ κπο. Συντριβνι. Μσα απ' την πρασινδα φανονται φωτις, μσα απ' τα
κλουβι ακογονται τιτιβσματα πουλιν. Στο βθος μια σειρ κολνες και πσω της φανεται το δειο καθιστικ. Απ μακρι ακογεται η ορχστρα κι οι φωνς των καλεσμνων. Δπλα στις κολνες στκει νας νγρος με τουρμπνι, ακνητος. Μσα στα δντρα κθεται σ' ναν καναπ ο Ντολγκοροκοφ που φορ επσημο νδυμα. Κρατει να ποτρι σαμπνια. Κρυφακοει τις κουβντες στον κπο. Κοντ στις κολνες κθεται η Ποσκινα και δπλα της ο Νικλαος ο Α').

ΝΙΚΟΛΑΟΣ: Νιθω ττοια θλψη κθε φορ που ακοω το συντριβνι και τα πουλι σ' αυτν τον κπο!
ΠΟΥΣΚΙΝΑ: Μα γιατ;
ΝΙΚΟΛΑΟΣ: Αυτ η τεχνητ φση μου θυμζει την αληθιν, το κελρυσμα των ρυακιν, την σκι των βελανιδιν…. Αχ, αν μποροσα να πετξω απ πνω μου τη βαρι μου στολ και να φγω στην ησυχα του δσους, στα ειρηνικ ξφωτα! Μνο εκε, μνη με τη γη, μπορε να ξεκουραστε η
βασανισμνη καρδι…
ΠΟΥΣΚΙΝΑ: Εστε κουρασμνος;
ΝΙΚΟΛΑΟΣ: Κανες δεν ξρει, οτε μπορε να φανταστε, τι τρομερ βρος εμαι υποχρεωμνος να σηκνω…
ΠΟΥΣΚΙΝΑ: Μας στενοχωρετε λους με τα θλιμμνα σας λγια.
ΝΙΚΟΛΑΟΣ: Το λτε αλθεια; Ω, ναι! Μπορον ττοια καθαρ μτια να λνε ψματα; Μου εναι πολτιμα τα λγια σας, γιατ μνο εσες τα εννοετε! Θλω πολ να πιστψω πως εστε μια καλ γυνακα…. Μνο να πργμα με φοβζει κθε φορ που σας κοιτζω…
ΠΟΥΣΚΙΝΑ: Τι πργμα;
ΝΙΚΟΛΑΟΣ: Η ομορφι σας. Ω, εναι τσο επικνδυνη! Φυλαχτετε, φυλαχτετε! Σας δνω μια φιλικ συμβουλ, πιστψτε με!
ΠΟΥΣΚΙΝΑ: Εναι τιμ για μνα που με σκφτεστε.
ΝΙΚΟΛΑΟΣ: Ω, πιστψτε με, σας το λω με λη μου την καρδι. Σας σκφτομαι συχν.
ΠΟΥΣΚΙΝΑ: Δεν ξρω αν αξζω μια ττοια τιμ.
ΝΙΚΟΛΑΟΣ: Σμερα πρασα ξω απ' το σπτι σας, μως οι κουρτνες σας τανε κλειστς.
ΠΟΥΣΚΙΝΑ: Δε μ' αρσει το φως της ημρας, προτιμ το φως του σορουπου.
ΝΙΚΟΛΑΟΣ: Σας καταλαβανω. Δεν ξρω γιατ, αλλ κθε φορ που βγανω μια αρατη δναμη με οδηγε στο σπτι σας και χωρς να το θλω,
περιμνω να δω στω και για μια στιγμ να εμφανζεται στο παρθυρο το πρσωπο σας…
ΠΟΥΣΚΙΝΑ: Μη μιλτε τσι.
ΝΙΚΟΛΑΟΣ: Γιατ;
ΠΟΥΣΚΙΝΑ: Με αναστατνετε. (Απ το καθιστικ βγανει νας Ευλπις και πλησιζει τον Νικλαο).
ΕΥΕΛΠΙΣ: Αυτοκρτορα μου, η αυτο αυτοκρατορικ υψηλτης, η σζυγος σας, με διταξε να σας πω πως φεγει σε δκα λεπτ μαζ με την αυτο εξοχτητα, την πριγκπισσα Μαρα. (Η Ποσκινα, σηκνεται, υποκλνεται και φεγει προς το καθιστικ).
ΝΙΚΟΛΑΟΣ: Πλι λθος το επες! Πρπει να λες, με την αυτο αυτοκρατορικ εξοχτητα, την Πριγκπισσα διδοχο Μαρα! Ηλθιε! Πες στην αυτοκρτειρα πως θα 'ρθω σε δκα λεπτ και φναξε μου τον Ζουκφσκι. (Ο Ευλπις βγανει.Ο Νικλαος μνει για λγη ρα μνος. Κοιτ με βαρ βλμμα. Ο Ζουκφσκι φορντας το αστρι και την κορδλα του βγανει).
ΖΟΥΚΟΦΣΚΙ: Η αυτο υψηλτης ζτησε να με δει;
ΝΙΚΟΛΑΟΣ: Βασλι Αντργιεβιτς, πες μου, δε βλπω καλ απ εδ, ποιος εναι αυτς με τα μαρα που στκει στις κολνες. (Ο Ζουκφσκι κοιτ. Νιθει αμχανα). σως μπορες εσ να του εξηγσεις πως αυτ που κνει εναι απρεπς. (Ο Ζουκφσκι αναστενζει). Τ εναι αυτ που φορ; Μλλον δεν καταλαβανει πσο ανητα συμπεριφρεται! Μπως ετοιμαζταν να πει με τους υπλοιπους φιλελεθερους στο Convention nationale και κατ λθος ρθε εδ; νομζει πως θα μου κνει υπερβολικ τιμ αν φορσει την επσημη στολ του; Πες του πως δεν κρατ κανναν με το ζρι στις υπηρεσες μου. Γιατ δε μιλς, Βασλι Αντργιεβιτς;
ΖΟΥΚΟΦΣΚΙ: Αυτοκρτορα μου, μη θυμνετε μαζ του και μη τον τιμωρσετε.
ΝΙΚΟΛΑΟΣ: Δεν εναι σωστ, Βασλι Αντργιεβιτς, γνωριζμαστε πολλ χρνια. Ξρεις καλ, πως εγ δεν τιμωρ ποτ κανναν. Αυτ το κνει ο
νμος.
ΖΟΥΚΟΦΣΚΙ: Παρνω το θρρος να σας πως -πως φταει το σστημα ανατροφς, η κοινωνα μες στην οποα ανδρθηκε…
ΝΙΚΟΛΑΟΣ: Η κοινωνα! Δεν ξρω, η κοινωνα τον επηρασε, αυτς επηρεζει τη κοινωνα. Μου φτνει να θυμηθ το ποημα που γραψε στις
δεκατσσερις Δεκεμβρου.
ΖΟΥΚΟΦΣΚΙ: Αυτοκρτορα μου, αυτ συνβη τσο παλι!
ΝΙΚΟΛΑΟΣ: Τποτα δεν χει αλλξει.
ΖΟΥΚΟΦΣΚΙ: Αυτοκρτορα μου, χει γνει ο πιο θερμς σας υποστηρικτς…
ΝΙΚΟΛΑΟΣ: Αγαπητ μου Βασλι Αντργιεβιτς, ξρω πσο καλς εσαι. Εσ μπορε να πιστεεις κτι ττοιο, εγ χι.
ΖΟΥΚΟΦΣΚΙ: Αυτοκρτορα μου, δεξτε λγη επιεκεια στον ποιητ που θα καταγρψει τη δξα του βασιλεου σας….
ΝΙΚΟΛΑΟΣ: χι, Βασλι Αντργιεβιτς, δεν καταγρφεις με ττοια ποιματα τη δξα της χρας σου. Πρσφατα μας κρασε την "Ιστορα του Πουγκατσφ". Το διανοεσαι; Οι εγκληματες δεν χουν ιστορα. Γενικ χει να περεργο πθος για τον Πουγκατσφ. γραψε μια νουβλα γι' αυτν, τον συνκρινε με τον αετ!.... Δεν χω τποτα λλο να πω. Δεν τον πιστεω. Δεν χει καρδι, χι. Πμε στην αυτοκρτειρα, θελε να σε δει. (Πηγανει προς τις κολνες. Ο Νγρος τον ακολουθε. Ο Ζουκφσκι βγανει και κνει μια απειλητικ χειρονομα με τη γροθι του σε κποιο μακρυ. Η Βοροντσβα κι ο Βοροντσφ συναντον τον αυτοκρτορα, υποκλνονται).
ΒΟΡΟΝΤΣΟΒΑ: Sire….
ΒΟΡΟΝΤΣΟΦ: Votre Majeste Imperial…. (Βγανουν. Στον κπο, απ το πλι, εμφανζεται ντυμνος με τη στολ του ο Μπογκομζοφ και κατευθνεται προς το ξφωτο).
ΝΤΟΛΓΚΟΡΟΥΚΟΦ: Προσοχ, το μρος εναι κατειλημμνο.
ΜΠΟΓΚΟΜΑΖΟΦ: Μπα, ο πργκηπας! Εστε ερημτης, ε;
ΝΤΟΛΓΚΟΡΟΥΚΟΦ: Απ' τι βλπω κι εσες το διο! Καθστε! ,τι και να πει κανες, η σαμπνια εναι καλοδιαλεγμνη.
ΜΠΟΓΚΟΜΑΖΟΦ: Πως σας φανεται ο χορς; Σεμιραμς, ε; Σας αρσουν οι δεξισεις, πργκηπα;
ΝΤΟΛΓΚΟΡΟΥΚΟΦ: Τις λατρεω. Μπορες να δεις λα τα καθρματα μαζεμνα.
ΜΠΟΓΚΟΜΑΖΟΦ: Λοιπν, λοιπν, Πτενκα, προσχετε!
ΝΤΟΛΓΚΟΡΟΥΚΟΦ: Δε με λνε Πτενκα!
ΜΠΟΓΚΟΜΑΖΟΦ: Ε, σας λνε, πως δε σας λνε! ταν εσες, πριγκηπκο, φοροσατε ακμα πνες, εγ μουν δη στην υπηρεσα του αυτοκρτορα.
ΝΤΟΛΓΚΟΡΟΥΚΟΦ: Εμαι υποχρεωμνος, εξοχτατε, να σας παρακαλσω να μην εκφρζεστε τσο χυδαα.
ΜΠΟΓΚΟΜΑΖΟΦ: Σ' αυτν το χορ χει μαζευτε το νθος της αριστοκρατας, πργκηπα!
ΝΤΟΛΓΚΟΡΟΥΚΟΦ: Σ' αυτν το χορ εναι ζτημα αν υπρχουν πντε αριστοκρτες κι εγ εμαι αναμφβολα νας απ' αυτος.
ΜΠΟΓΚΟΜΑΖΟΦ: Αλθεια; Πως τσι; Πολ θα θελα να το μθω!
ΝΤΟΛΓΚΟΡΟΥΚΟΦ: Εμαι απγονος ενς πραγματικο αγου! Μλιστα! Ευθς απγονος του Μιχαλ Βσεβολντοβιτς Τσερνιγκφσκι, του
οσιομρτυρα, που χει ανακηρυχθε γιος της εκκλησας μας!
ΜΠΟΓΚΟΜΑΖΟΦ: Ναι! Αρκε να βλμμα για να καταλβει κανες πως εστε απγονος ενς αγου! (δεχνει κπου μακρυ) Κι αυτς που πρασε εναι, κατ τη γνμη σας, αριστοκρτης;
ΝΤΟΛΓΚΟΡΟΥΚΟΦ: Ακμα καλτερος! Αγρασε απ την ερωμνη του υπουργο το αξωμα του αρχιθαλαμηπλου. Παρ' λο που χει χυδαο
παρουσιαστικ, κανε τη τχη του.
ΜΠΟΓΚΟΜΑΖΟΦ: Καλ, Πτενκα, κι αυτ; Αυτ νομζω πως εναι η πριγκπισσα ννα Βασλιεβνα.
ΝΤΟΛΓΚΟΡΟΥΚΟΦ: Ναι, ναι, αυτ εναι! Εναι γεμτη ζωντνια. Κανονικ θα 'πρεπε εδ και καιρ, η μγισσα, να' ναι στον τφο, μως αυτ τρχει ακμα σε χορος και δεξισεις.
ΜΠΟΓΚΟΜΑΖΟΦ: Ω, τι γλσσα! Αυτς που εναι μαζ της εναι ο Ιβν Κυρλλοβιτς;
ΝΤΟΛΓΚΟΡΟΥΚΟΦ: χι, εναι ο αδελφς του ο Γκριγκρι, γνωστ ζο.
ΜΠΟΓΚΟΜΑΖΟΦ: Προσξτε, πργκιπα, θα σας ακοσει κανες και θα 'χετε μπλεξματα.
ΝΤΟΛΓΚΟΡΟΥΚΟΦ: Τποτα δε θα χω! Τους μισ! χουνε τη σκληρτητα των μογγλων και τη χυδαιτητα των βυζαντινν, μνο τα παντελνια τους εναι ευρωπακ…. Υπηρτες! Σκλβοι! Δε μπορ να διαλξω ποιος εναι χειρτερος!
ΜΠΟΓΚΟΜΑΖΟΦ: Εμ, ββαια, που να φτσουμε εμες τον οσιομρτυρα Πτενκα!
ΝΤΟΛΓΚΟΡΟΥΚΟΦ: Παρακαλ, χωρς αστειτητες! Πνουν! ταν εδ πριν!
ΜΠΓΚΟΜΑΖΟΦ: Ο αυτοκρτορας;
ΝΤΟΛΓΚΟΡΟΥΚΟΦ: Αυτς.
ΜΠΟΓΚΟΜΑΖΟΦ: Με ποιον συζητοσε;
ΝΤΟΛΓΚΟΡΟΥΚΟΦ: Με τη γυνακα του ραβα! πρεπε να ακογατε!... Αργ ρθατε.
ΜΠΟΓΚΟΜΑΖΟΦ: Τι γινε;
ΝΤΟΛΓΚΟΡΟΥΚΟΦ: Της χιδευε το χρι. Σντομα ο ποιητς μας θα στολιστε και πλι με κρατα.
ΜΠΟΓΚΟΜΑΖΟΦ: Απ' τι βλπω, μισετε και τον Ποσκιν.
ΝΤΟΛΓΚΟΡΟΥΚΟΦ: Τον περιφρον! Εναι γελοος! Και κερατς. Η γυνακα του κνει τετ-α-τετ με τον Αυτοκρτορα κι αυτς κθεται στις κολνες με γελοιοδστατο φρκο, τα μαλλι του ανκατα και τα μτια του να γυαλζουνε σαν του λκου.. Ακριβ θα το πληρσει αυτ το φρκο.
ΜΠΟΓΚΟΜΑΖΟΦ: κουσα μια φμη, πργκηπα Πιτρ, πως τχα μου ο Ποσκιν γραψε να επγραμμα αφιερωμνο σ' εσς.
ΝΤΟΛΓΚΟΡΟΥΚΟΦ: Τα φτνω εγ τα γελοα στιχκια του. Σσσστ, μη μιλτε. (Βγανει ο Χκερεν στον κπο και λγο μετ η Ποσκινα).
ΧΕΚΚΕΡΕΝ: Σας παρακολουθοσα λο το βρδυ και κατλαβα γιατ σας λνε Ψυχ του Βορρ. Εστε να λουλοδι ολνθιστο!
ΠΟΥΣΚΙΝΑ: Αχ, βαρνε, βαρνε…
ΧΕΚΚΕΡΕΝ: Καταλαβανω, ββαια, πσο σας κουρζουν τα κματα των θαυμαστν και τα κοπλιμντα τους. Καθστε, Νατλια Νικολγιεβνα, μπως σας κνω να πλττετε;
ΠΟΥΣΚΙΝΑ: χι, αντθετα, χαρομαι πολ. (Παση).
ΧΕΚΚΕΡΕΝ: Τρα θα ρθει.
ΠΟΥΣΚΙΝΑ: Δεν καταλαβανω, για ποιον λτε;
ΧΕΚΚΕΡΕΝ: Γιατ απανττε τσι σε κποιον που χει τσο φιλικ αισθματα για σας. Δεν εμαι προδτης. Αχ, πσο κακ θα κνει ακμα η ομορφι σας!...Δετε τον γι μου!. Δετε πως τον καταντσατε! Σας αγαπ.
ΠΟΥΣΚΙΝΑ: Βαρνε, δε μ' αρσει να ακοω ττοια λγια.
ΧΕΚΚΕΡΕΝ: χι, χι, μη φεγετε, τρα θα ρθει. Επτηδες ρθα για να μπορσετε να πετε δυο λγια με την ησυχα σας. (Μπανει ο Νταντς. Ο Χκκερεν στκει παρμερα).
ΝΤΑΝΤΕΣ: Καταραμνος χορς! Δεν κατφερα να σας πλησισω. Κουβεντιζατε μνη με τον αυτοκρτορα;
ΠΟΥΣΚΙΝΑ: Για το νομα του Θεο, τι εναι αυτ που κνετε! Μη μου μιλτε με ττοιο φος, μπορε να σας δουν απ το καθιστικ.
ΝΤΑΝΤΕΣ: Σας κρατοσε το χρι; Με κατηγορσατε πως εμαι εγκληματας, μως εσες εστε πιστη.
ΠΟΥΣΚΙΝΑ: Θα ρθω, θα ρθω…τη Τετρτη, στις τρεις το μεσημρι…. Φγετε απ εδ, για τ' νομα του Θεο. (Πσω απ' τις κολνες εμφανζεται η Γκοντσαρβα).
ΓΚΟΝΤΣΑΡΟΒΑ: Ετοιμαζμαστε να φγουμε. Ο Αλεξντρ σε ψχνει.
ΠΟΥΣΚΙΝΑ: Ναι, ναι. Au revoir, monsieur le baron.
ΧΕΚΚΕΡΕΝ: Au revoir, madame. Au revoir, mademoiselle.
ΝΤΑΝΤΕΣ: Au revoir, mademoiselle. Au revoire, madame. (Η μουσικ ξεσπ χαρμσυνα. Η Ποσκινα και η Γκοντσαρβα φεγουν).
ΧΕΚΚΕΡΕΝ: Θυμσου τις θυσες που κανα για σνα. (Ο Χκκερεν κι ο Νταντς φεγουνΑπ' το καθιστικ φανεται η Βοροντσβα, την αποχαιρετον οι επισκπτες. Η μουσικ ξαφνικ σταματ κι λα βυθζονται στη σιωπ).
ΝΤΟΛΓΚΟΡΟΥΚΟΦ: Τους λατρεω τους χορος!
ΜΠΟΓΚΟΜΑΖΟΦ: Τι να λμε! (Στον κπο βγανει η Βοροντσβα. Εναι πολ κουρασμνη, κθεται στον καναπ χωρς να τη δουν Ντολγκοροκοφ και Μπογκομζοφ).
ΝΤΟΛΓΚΟΡΟΥΚΟΦ: Ωραος πρσβης! Εδατε πως γνονται αυτς οι δουλεις; Θα γνει ο Ποσκιν κερασφρος πως στη κορνα. Απ πσω τα
κρατα του Τσρου κι απ μπροστ του Νταντς. Αχ, ωραος θετς πατρας, ο πρσβης!
ΜΠΟΓΚΟΜΑΖΟΦ: Αχ, πσο πολ τον μισετε, πργκηπα!.... μως, για να πω την αλθεια, εναι πραγματικς φλος μου, ποιος στειλε αυτν τον αννυμο λβελο που φερε τα πνω κτω! Περφημα τα κατφερε, πραγματικ! Δυο μνες σκαλζουν και δεν μπορον να καταλβουν ποιος εναι. Αριστουργηματικ δουλει! Ποιος να εναι ραγε, πργκηπα;
ΝΤΟΛΓΚΟΡΟΥΚΟΦ: Ποιος; Απ πο να το ξρω; Γιατ μου κνετε ττοιες ερωτσεις; ποιος και να το' στειλε, καλ του το 'κανε! Για να μθει!
ΜΠΟΓΚΟΜΑΖΟΦ: Εντξει, εντξει…. Λοιπν, αντο, πργκηπα, σβνουν τα φτα στην παυλη.
ΝΤΟΛΓΚΟΡΟΥΚΟΦ: Αντο.
ΜΠΟΓΚΟΜΑΖΟΦ: Μνο, Πτια, να τελευταο! Φιλικ συμβουλ: κρατστε λιγκι τη γλσσα σας. (φεγει. Ο Ντολγκοροκοφ πνει την σαμπνια του κι η Βορντσοβα βγανει απ' το κρυψνα της).
ΒΟΡΟΝΤΣΟΒΑ: Πργκηπα..
ΝΤΟΛΓΚΟΡΟΥΚΟΦ: Κμισσα…
ΒΟΡΟΝΤΣΟΒΑ: Γιατ εστε μνος; Βαριστε;
ΝΤΟΛΓΚΟΡΟΥΚΟΦ: Ω, μα τι λτε, κμισσα, εναι δυνατν να βαριται κποιος σπτι σας; Εκπληκτικς χορς!
ΒΟΡΟΝΤΣΟΒΑ: Νιθω μια θλψη…
ΝΤΟΛΓΚΟΡΟΥΚΟΦ: Με στενοχωρετε, κμισσα. Σγουρα εναι νευρικ, σας διαβεβαι.
ΒΟΡΟΝΤΣΟΒΑ: χι, νιθω μια αδιξοδη θλψη…. Πση προστυχι υπρχει στον κσμο! Δεν το χετε σκεφτε ποτ;
ΝΤΟΛΓΚΟΡΟΥΚΟΦ: Κθε μρα το σκφτομαι, κμισσα. Αχ, μνον σοι χουν ευασθητες καρδις, μπορον να το καταλβουν! Ανηθικτητα, ττοιος εναι ο αινας μας, κμισσα. μως, γιατ κνετε τσο θλιβερς σκψεις;
ΒΟΡΟΝΤΣΟΒΑ: Pendard!.... κθαρμα, τιμε!
ΝΤΟΛΓΚΟΡΟΥΚΟΦ: Εστε ρρωστη, κμισσα! Θα φωνξω τους ανθρπους σας!
ΒΟΡΟΝΤΣΟΒΑ: Σας κουσα πως μιλοσατε…. Χαιρσασταν που κποιος παλινθρωπος στειλε ναν λβελο σ' αυτν τον δυστυχισμνο…. Εσες το κνατε! Κι αν δεν φοβμουν πως θα του κνω περισστερο κακ, θα του το λεγα! Θα' πρεπε να σας σκοτσουνε σα σκυλ! Ελπζω να πεθνετε στην αγχνη! ξω απ το σπτι μου! ξω! (φεγει. Το φως αρχζει να σβνει).
ΝΤΟΛΓΚΟΡΟΥΚΟΦ: (μνος του) Μας κουσε. Αχ, αγριγατα! Μλλον
εναι ερωμνη του. Κποιος κρυφκουγε πσω απ' τις κολνες… Ναι, μας κουσε… κι λα εξ αιτας του! Εξ αιτας του! Εντξει, θα με θυμηθετε εμνα! Θα με θυμηθετε, σας το ορκζομαι! (φεγει κουτσανονταςΣκοτδι.. Απ' το σκοτδι, τα φτα ανβουν σταδιακ κι εμφανζεται το φως των κεριν πσω απ' τις κουρτνες. Νχτα. Γραφεο στο Τμμα. Πσω απ' το τραπζι κθεται ο Λεντι Βασλιεβιτς Ντομπελτ. Η πρτα μισανογει και μπανει ο λαρχος της αστυνομας, Ρακγιεφ).
ΡΑΚΕΓΙΕΦ: Εξοχτατε. Σας ζητ ο Μπιτκφ.
ΝΤΟΥΜΠΕΛΤ: Ναι. (Ο Ρακγιεφ βγανει. Μπανει ο Μπιτκφ).
ΜΠΙΤΚΟΦ: Τα σβη μου, εξοχτατε.
ΝΤΟΥΜΠΕΛΤ: Χαρετε! Πως εναι η υγεα σας, αγαπητ μου;
ΜΠΙΤΚΟΦ: Μια χαρ με τις προσευχς σας, εξοχτατε.
ΝΤΟΥΜΠΕΛΤ: Οτε που το σκφτηκα να προσευχηθ για σας. Εστε καλ; Τι συμβανει και με επισκπτεστε νυχτιτικα;
ΜΠΙΤΚΟΦ: Πντα χω στο μυαλ του τις γνοιες του αυτοκρ…
ΝΤΟΥΜΠΕΛΤ: Δεν χει ανγκη τις γνοιες σου ο αυτοκρτορας. Τ υπηρεσα σου χει ανατεθε; κρυφ παρακολοθηση και πρπει να τη κνεις
σο καλτερα γνεται! Και μλα πιο απλ, δεν εσαι σε μβωνα.
ΜΠΙΤΚΟΦ: Στις διαταγς σας! Μου χει ανατεθε να παρακολουθ τον εελπι Ποσκιν και μλιστα, κατφερα να διεισδσω στο διο του το
διαμρισμα.
ΝΤΟΥΜΠΕΛΤ: Για κοιτχτε ναν επιτδειο! Δεν σε δερανε;
ΜΠΙΤΚΟΦ: Με τη βοθεια του Θεο, χι.
ΝΤΟΥΜΠΕΛΤ: Πως την λνε την ορντινντσα του; Φρλ, θαρρ;
ΜΠΙΤΚΟΦ: Νικτα, εξοχτατε.
ΝΤΟΥΜΠΕΛΤ: Ο Νικτας, ο χαζοβιλης. Παρακτω.
ΜΠΙΤΚΟΦ: Το πρτο δωμτιο πως μπανεις, εξοχτατε, εναι η τραπεζαρα..
ΝΤΟΥΜΠΕΛΤ: Παρακτω…
ΜΠΙΤΚΟΦ: Το δετερο δωμτιο εναι το καθιστικ. Στο καθιστικ, πνω στο πινο εναι να τετρδιο με γραπτ του κυρου εελπι.
ΝΤΟΥΜΠΕΛΤ: Πνω στο πινο; Τι γραπτ;
ΜΠΙΤΚΟΦ: "…η θελλα μαρισε τον ουραν,
                          οι νιφδες στροβιλζονται
σαν τρελλς…
                          η θελλα ουρλιζει σα θερι
                          και πτε κλαει σα παιδ μικρ…."
ΝΤΟΥΜΠΕΛΤ: Καλ μνμη χεις! Παρακτω.
ΜΠΙΤΚΟΦ: Με τερστιο κνδυνο, κατφερα δυο φορς να διεισδσω στο γραφεο του. να γραφεο γεμτο βιβλα.
ΝΤΟΥΜΠΕΛΤ: Τι βιβλα;
ΜΠΙΤΚΟΦ: σα θυμμαι, εξοχτατε! Αριστερ απ' το τζκι- "Κουκουβγια, να νυχτεριν πουλ", "Δεσποινς αξιωματικς", "Η ιστορα του
θαυμαστο κλφτη Βανκα Κιν" κι να βιβλο για τις συνπειες του μεθυσιο και τη θεραπεα τους, των πανεπιστημιακν εκδσεων…
ΝΤΟΥΜΠΕΛΤ: Αυτ το βιβλο στο συνιστ. Πνεις;
ΜΠΙΤΚΟΦ: Οτε που το βζω στο στμα μου, εξοχτατε.
ΝΤΟΥΜΠΕΛΤ: σε τα βιβλα. Παρακτω.
ΜΠΙΤΚΟΦ: Σμερα ανακλυψα πεταμνο στο πτωμα να μνυμα υψστης σημασας: "λα αμσως σπτι μου, αλλις θα χουμε μπλεξματα" Υπογραφ -Ουλιαμ Τζουκ. (Ο Ντομπελτ χτυπ το κουδονι. Μπανει ο Ρακγιεφ).
ΝΤΟΥΜΠΕΛΤ: Φωνξτε μου τον Βασλι Μαξμοβιτς. (Ο Ρακγιεφ βγανει. Μπανει ο Βασλι Μαξμοβιτς, φορει πολιτικ ροχα)..
ΝΤΟΥΜΠΕΛΤ: Ουλιαμ Τζουκ;
ΒΑΣΙΛΙ ΜΑΞΙΜΟΒΙΤΣ: Ψξαμε τα πντα, εξοχτατε, δεν υπρχει ττοιος στην Αγα Πετροπολη.
ΝΤΟΥΜΠΕΛΤ: Πρπει να υπρξει μχρι αριο το πρω.
ΒΑΣΙΛΙ ΜΑΞΙΜΟΒΙΤΣ: Μου φανεται αδιανητο, εξοχτατε, δεν υπρχει ττοιος.
ΝΤΟΥΜΠΕΛΤ: Μα τι συνβη, νοιξε η γη και κατπιε τον γγλο;
ΡΑΚΕΓΙΕΦ: (μπανει) Εξοχτατε, σας ζητ ο Ιβν Βαρφολομγιεβιτς Μπογκομζοφ για αυτν την υπθεση.
ΝΤΟΥΜΠΕΛΤ: Να περσει. (Βγανει ο Ρακγιεφ. Μπανει ο Μπογκομζοφ).
ΜΠΟΓΚΟΜΑΖΟΦ: Ζητ συγγνμη απ' την εξοχτητα σας. κουσα τι στο τμμα ψχνουν τον Τζουκ; Μα εναι ο Ζουκφσκι, του αρσει να υπογρφει τσι στ' αστεα.
ΝΤΟΥΜΠΕΛΤ: (γνφει στον Βασλι Μαξμοβιτς) Εντξει (στον Μπογκομζοφ) Θα σας παρακαλσω να με περιμνετε λγο, Ιβν Βαρφολομγιεβιτς, τρα τελεινω! (Ο Βασλι Μαξμοβιτς και ο Μπογκομζοφ βγανουν).
ΝΤΟΥΜΠΕΛΤ: Φταω εγ, αν σας πω σκλας γιο; Χαραμοφηδες! Ο παιδαγωγς του διαδχου της αυτοκρατορας, ο Βασλι Αντργιεβιτς
Ζουκφσκι, ο αυτοκρατορικς σμβουλος. Θα 'πρεπε να χεις αναγνωρσει το γραφικ του χαρακτρα!
ΜΠΙΤΚΟΦ: Α, γινε μπρδεμα! Δικ μου το φταξιμο, εξοχτατε!
ΝΤΟΥΜΠΕΛΤ: κανες νω-κτω ολκληρη την υπηρεσα! Να σου ρξω μα! Μπιτκφ, παρακτω!
ΜΠΙΤΚΟΦ: Σμερα το βρδυ, εμφανστηκε στο γραφεο του να γρμμα με παραλπτη ναν ξνο.
ΝΤΟΥΜΠΕΛΤ: Πλι ξνος;
ΜΠΙΤΚΟΦ: Ξνος, εξοχτατε. Η διεθυνση γραφε προς την Ολλανδικ Πρεσβεα, για τον βαρνο Χκκερεν, λεωφρος Νιφσκι.
ΝΤΟΥΜΠΕΛΤ: Μπιτκφ! (απλνει το χρι) Το γρμμα, δσε μου το γρμμα στω για μισ ρα.
ΜΠΙΤΚΟΦ: Εξοχτατε, πς να σας δσω το γρμμα; Σκεφτετε το και μνος σας, για μια στιγμ μπκα στο γραφεο, τρεμαν τα χρια μου. Μποροσε να μπει αν πσα στιγμ και να μου το αρπξει μσα απ' τα χρια! Μεγλο ρσκο!
ΝΤΟΥΜΠΕΛΤ: ταν πληρνεστε, δεν τρμουν τα χρια σας! Μθε ακριβς, πτε θα σταλε το γρμμα, ποιος θα το παραλβει στη πρεσβεα και
ποιος θα παραδσει την απντηση. Πγαινε!
ΜΠΙΤΚΟΦ: Στις διαταγς σας. Εξοχτατε, δστε διαταγ να πληρωθ!
ΝΤΟΥΜΠΕΛΤ: Θες να πληρωθες, ε; Κανονικ γι' αυτ που μας κανες με τον Τζουκ, θα πρεπε να μας πληρσεις αποζημωση. Πγαινε στο Βασλι Μαξμοβιτς και πες του τι διταξα να σου δσει τριντα ροβλια.
ΜΠΙΤΚΟΦ: Μα μνο τριντα ροβλια, εξοχτατε; χω παιδκια…
ΝΤΟΥΜΠΕΛΤ: Ιοδα Ισκαριτη, τρβα στους αρχιερες. Αυτο θα σου δσουν τριντα αργρια… Τσα ταν κι αυτ, φλε μου, τριντα! Εις
ανμνηση αυτν των αργυρων, δνω κι εγ σε λους τριντα.
ΜΠΙΤΚΟΦ: Εξοχτατε, κντε τα τουλχιστον τριντα πντε.
ΝΤΟΥΜΠΕΛΤ: Αυτ το ποσ εναι τερστιο για εμνα. Πγαινε και φναξε μου τον Ιβν Βαρφολομγιεβιτς Μπογκομζοφ. (Ο Μπιτκφ φεγει. Μπανει ο Μπογκομζοφ).
ΜΠΟΓΚΟΜΑΖΟΦ: Εξοχτατε, μαντψτε τι εναι αυτ το χαρτ;
ΝΤΟΥΜΠΕΛΤ: Εναι αμαρτα να μαντεεις. Εναι να αντγραφο του γρμματος στον Χκκερεν.
ΜΠΟΓΚΟΜΑΖΟΦ: Λεντι Βασλιεβιτς, εστε μγος! (του δνει το χαρτ).
ΝΤΟΥΜΠΕΛΤ: χι, εσες εστε μγος. Πως καταφρατε να το πρετε;
ΜΠΟΓΚΟΜΑΖΟΦ: Εναι το πρχειρο. Το βρκα πεταμνο στο καλθι. Δυστυχς δεν εναι ολκληρο...
ΝΤΟΥΜΠΕΛΤ: Εμαι ευγνμων! Το στειλε;
ΜΠΟΓΚΟΜΑΖΟΦ: Αριο θα το πει η ορντινντσα.
ΝΤΟΥΜΠΕΛΤ: Τποτα λλο, Ιβν Βαρφολομγιεβιτς;
ΜΠΟΓΚΟΜΑΖΟΦ: Πγα στο λογοτεχνικ πρωιν του Σαλτικφ.
ΝΤΟΥΜΠΕΛΤ: Τι καινοριο λει αυτς ο γρο-ψετης;
ΜΠΟΓΚΟΜΑΖΟΦ: Εναι φοβερ! Ονομζει τον αυτοκρτορα le grand bourgeois (βγζει να χαρτ) Αυτ μου το δωσε να το αντιγρψω ο Πτια
Ντολγκοροκοφ.
ΝΤΟΥΜΠΕΛΤ: Ο κουτσς;
ΜΠΟΓΚΟΜΑΖΟΦ: Αυτς ο διος.
ΝΤΟΥΜΠΕΛΤ: Ωραα. Κτι λλο, Ιβν Βαρφολομγιεβιτς;
ΜΠΟΓΚΟΜΑΖΟΦ: Ο χορς των Βοροντσφ. (του δνει να χαρτ).
ΝΤΟΥΜΠΕΛΤ: Σας ευχαριστ.
ΜΠΟΓΚΟΜΑΖΟΦ: Λεντι Βασλιεβιτς, πρπει να προσξετε τον κουτσ Πτια. Εναι απστευτο να φανταστετε τι λει το στμα του! λους τους λει σκλβους και τους βρζει. Πρπει κποιος να του σπσει και το λλο του πδι… Λει πως εναι απγονος μεγαλομρτυρα.
ΝΤΟΥΜΠΕΛΤ: Θα ρθει κι η σειρ των μεγαλομαρτρων.
ΜΠΟΓΚΟΜΑΖΟΦ: Τα σβη μου, εξοχτατε.
ΝΤΟΥΜΠΕΛΤ: Σημαντικτατες υπηρεσες μας προσφρετε, Ιβν Βαρφολομγιεβιτς. Θα τις αναφρω στον κμη.
ΜΠΟΓΚΟΜΑΖΟΦ: Σας εμαι υποχρεωμνος, Λεντι Βασλιεβιτς. Κνω το χρος μου.
ΝΤΟΥΜΠΕΛΤ: Καταλαβανω, καταλαβανω. Δεν σας χρειζονται τποτα χρηματκια, Ιβν Βαρφολομγιεβιτς;
ΜΠΟΓΚΟΜΑΖΟΦ: Διακσια ρουβλκια δε θα μου κακοφανονταν.
ΝΤΟΥΜΠΕΛΤ: Θα σας γρψω τριακσια, για να' ναι στρογγυλ το ποσ. Τριντα δεκαρικκια. Πετε το στο Βασλι Μαξμοβιτς. (Ο Μπογκομζοφ υποκλνεται και βγανει. Ο Ντομπελτ διαβζει τα χαρτι που του δωσε ο Μπογκομζοφ).
ΝΤΟΥΜΠΕΛΤ: "…η θελλα ουρλιζει σαν θερι… και πτε κλαει σαν παιδ μικρ…" (ακοει κτι, κοιτ απ' το παρθυρο, ισινει τις επωμδες τουΗ πρτα ανογει κι εμφανζεται ο αστυνμος Πονομαριφ. Τον ακολουθε ο Νικλαος ο Α', φορ στολ του τγματος των Κιρασρσκ κι ακολουθεται απ τον Μπκεντορφ).
ΝΙΚΟΛΑΟΣ: Χαρεται.
ΝΤΟΥΜΠΕΛΤ: Χαρεται, εκλαμπρτατε. Στο αστυνομικ τμμα, εκλαμπρτατε, λα βανουν καλς.
ΝΙΚΟΛΑΟΣ: Περνοσα απ' ξω με τον κμη κι εδα φως στο γραφεο σου. Δουλεεις; Μπως ενοχλ;
ΝΤΟΥΜΠΕΛΤ: Πονομαριφ, τη χλανη! (Ο Πονομαριφ παρνει τη χλανη του Νικλαου και του Μπκεντρορφ και βγανει).
ΝΙΚΟΛΑΟΣ: (κθεται). Κτσε, κμη. Κτσε, Λεντι Βασλιεβιτς.
ΝΤΟΥΜΠΕΛΤ: Στις διαταγς σας, εκλαμπρτατε.
ΝΙΚΟΛΑΟΣ: Τι διβαζες;
ΝΤΟΥΜΕΛΤ: Ποιματα, εκλαμπρτατε. Ετοιμαζμουν να δσω αναφορ στην εξοχτητα του.
ΝΙΚΟΛΑΟΣ: Δσε την αναφορ σου, δε θα σας ενοχλσω (παρνει κποιο βιβλο και το κοιτζει).
ΝΤΟΥΜΠΕΛΤ: Ορστε, εξοχτατε, οι χασομρηδες μοιρζουν στον κσμο να ποημα που' χει γρψει ο Ποσκιν με αφορμ τη σταρωση του
Μπρουλφ. Θυμστε που βλατε φρουρ μπρος στον πνακα;. Δυστυχς, δεν εναι ολκληρο. (διαβζει).

          "Μπροστ στον λφο τον ιερ
           γημα φυλει στρατιωτικ.
           Κι αντ για ανθρπους του Θεο,
           Βλπουμε φλακες με πλα του χαμο.

           Γιατ, εξηγστε μου, τους στησαν εκε
           Φοβθηκαν τον πνακα μη φνε ποντικο;…."

Εδ κβεται.

          " μπως, απ φβο πως ο κσμος ο απλς
            Θα μανε τη Θυσα που κανε Αυτς
            Και για να βολτρει ελεθερα η αριστοκρατα
            Φυλνε νοπλοι απ το φβο του παρα….."

ΜΠΕΚΕΝΤΟΡΦ: Πως το χει ονομσει;
ΝΤΟΥΜΠΕΛΤ: "Κοσμικ Εξουσα"
ΝΙΚΟΛΑΟΣ: Αυτς ο νθρωπος εναι ικανς για τα πντα, εκτς απ' το να κνει το καλ. Οτε σεβασμ χει στο θεο, οτε αγπη για τη πατρδα του. Αχ, Ζουκφσκι! Συνεχς τον υπερασπζεται…. Απορ πως ανογει το στμα του.... Λυπμαι την οικογνεια του, τη γυνακα του, εναι καλ γυνακα…. Συνχισε, Λεντι Βασλιεβιτς.
ΝΤΟΥΜΠΕΛΤ: Εκτς απ αυτ, βρκαμε πνω στο φοιτητ Αντρι Στκιν να σντομο ποημα που 'χει υπογραφ Αλξανδρος Ποσκιν. Εναι κι αυτ αντιγραμμνο.
ΜΠΕΚΕΝΤΟΡΦ: Διαβστε το, παρακαλ.
ΝΤΟΥΜΠΕΛΤ: Παρνω το θρρος να σας πω, εξοχτατε, πως αισθνομαι κπως βολα.
ΝΙΚΟΛΑΟΣ: Διβασ το.
ΝΤΟΥΜΠΕΛΤ: (διαβζει)
           "Δεν υπρχει στη Ρωσα νμος
            Μνο η κορνα και ο τρμος!"
ΝΙΚΟΛΑΟΣ: Αυτς το' χει γρψει;
ΝΤΟΥΜΠΕΛΤ: Το αντγραφο χει την υπογραφ "Α. Ποσκιν"...
ΜΠΕΚΕΝΤΟΡΦ: Εναι πολ περεργο, αλλ κθε φορ που κποιος γρφει μια ττοια χυδαιτητα, κατευθεαν διαδδεται πως την γραψε ο Ποσκιν. Ττοιος νθρωπος εναι.
ΝΙΚΟΛΑΟΣ: χεις δκιο (στον Ντομπελτ) Ερενησε το.
ΜΠΕΚΕΝΤΟΡΦ: χεις κτι λλο που να επεγει;
ΝΤΟΥΜΠΕΛΤ: Και ββαια, εξοχτατε. Σε δυο μρες το πολ, θα γνει μια μονομαχα στη πρωτεουσα.
ΜΠΕΚΕΝΤΟΡΦ: Μεταξ ποιν;
ΝΤΟΥΜΠΕΛΤ: Μεταξ του Ευλπι Αλξανδρου Ποσκιν και του υπολοχαγο του ιππικο Εγκρ Οσποβιτς Χκκερεν-Νταντς. χω αντγραφο
απ να προσβλητικ γρμμα που στειλε ο Ποσκιν στον Χκκερεν, τον πατρα του Νταντς.
ΝΙΚΟΛΑΟΣ: Διβασε το.
ΝΤΟΥΜΠΕΛΤ: (διαβζει) "…σαν μια πρστυχη γρι, παραφυλξατε τη γυνακα μου για να τις εξομολογηθετε τον ρωτα του θετο γιου σας…. Κι ταν δεν βγαινε απ' το σπτι του γιατ ταν ρρωστος απ μια μιαρ ασθνεια, εσες λγατε...". λεπει να κομμτι…. "δεν θλω να συνεχσει να ακοει η γυνακα μου, ττοιες κουβντες απ' το στμα σας…" πλι λεπει να κομμτι…. "ο γιος σας εχε το θρσος να μιλσει στη γυνακα μου γιατ εναι κθαρμα και κακομαθημνος. Με τιμ…"
ΝΙΚΟΛΑΟΣ: Δε θα τελεισει καλ. Πραγματικ στο λω, Αλεξντρ Χριστοφροβιτς, θα χει κακ ξεμπερδματα. Τρα το βλπω καθαρ.
ΜΠΕΚΕΝΤΟΡΦ: Εναι καβγατζς, εκλαμπρτατε.
ΝΙΚΟΛΑΟΣ: Κι εναι αλθεια πως ο Χκκερεν μλησε στην Ποσκινα;
ΝΤΟΥΜΠΕΛΤ: (κοιτ το χαρτ) Αλθεια, εκλαμπρτατε. Χθες, στο χορ της Βοροντσβα.
ΝΙΚΟΛΑΟΣ: Ωραος πρσβης!.... Συγχρεσε με, Αλεξντρ Χριστοφροβιτς, που σου φρτωσα να ττοιο βρος. Εναι πραγματικ βσανο αυτς
ο νθρωπος.
ΜΠΕΚΕΝΤΟΡΦ: Εναι καθκον μου, εκλαμπρτατε.
ΝΙΚΟΛΑΟΣ: λη του η ζω εναι μια ντροπ. Με τποτα δεν θα ξεπλυθον οι ντροπς του. μως ο χρνος θα τον εκδικηθε για τα ποιματα του, θα τον εκδικηθε, γιατ με το ταλντο του χι μνο δεν εξψωσε το θνος, αλλ το ντρπιασε. Δε θα χει χριστιανικ θνατο… Κντε ,τι εναι νμιμο για τη μονομαχα (σηκνεται) Καληνχτα! Δε χρειζεται να με συνοδψεις, Λεντι Βασλιεβιτς. χω αργσει, ρα να πω για πνο (βγανει συνοδευμενος απ τον Μπκεντορφ. Μετ απ λγο ο Μπκεντορφ επιστρφει).
ΜΠΕΚΕΝΤΟΡΦ: Εναι καλκαρδος ο αυτοκρτορας.
ΝΤΟΥΜΠΕΛΤ: Χρυσ καρδι. (Παση).
ΜΠΕΚΕΝΤΟΡΦ: Τι θα κνουμε με τη μονομαχα;
ΝΤΟΥΜΠΕΛΤ: τι διατξετε, εξοχτατε. (Παση).
ΜΠΕΚΕΝΤΟΡΦ: Στελτε ανθρπους στο μρος της μονομαχας για να τους συλλβουν επ' αυτοφρω. Λβετε υπψη σας πως μπορον να αλλξουν μρος τη τελευταα στιγμ. (Παση).
ΜΠΕΚΕΝΤΟΡΦ: Πστε μου, ο Νταντς εναι καλς στο σημδι;
ΝΤΟΥΜΠΕΛΤ: Τρυπει τραπουλχαρτο στα δκα βματα. (Παση).
ΜΠΕΚΕΝΤΟΡΦ: Λυπμαι τον αυτοκρτορα.
ΝΤΟΥΜΠΕΛΤ: Εννοεται. (Παση).
ΜΠΕΚΕΝΤΟΡΦ: (σηκνεται) Λβετε τα μτρα σας, Λεντι Βασλιεβιτς, στε οι νθρωποι σας να μη κνουν λθος στο μρος…
ΝΤΟΥΜΠΕΛΤ: Στις διαταγς σας, εξοχτατε.
ΜΠΕΚΕΝΤΟΡΦ: Καληνχτα, Λεντι Βασλιεβιτς (βγανει).
ΝΤΟΥΜΠΕΛΤ: (μνος του) "…Η θελλα μαρισε τον ουραν… οι νιφδες στροβιλζονται σαν τρελλς…" λθος στο μρος! Καλ στο επε…. η θελλα μαρισε τον ουραν…. Μη τυχν και κνουν λθος στο μρος….. (χτυπ το κουδονι. Η πρτα μισανογει). Φωνξτε μου το Ρακγιεφ.

                                    ΑΥΛΑΑ 2ης Πρξης

                                                     Πρξη 3η

     (Διαμρισμα Χκκερεν. Χαλι, πνακες, συλλογ με πλα. Ο Χκκερεν κθεται κι ακοει μουσικ κουτ. Μπανει ο Νταντς).
ΝΤΑΝΤΕΣ: Καλημρα, πατρα.
ΧΕΚΚΕΡΕΝ: Α, γεια σου αγαπημνο μου παιδ. λα εδ, κθισε. χω μρες να σε δω και σε πεθμησα. Γιατ εναι στενοχωρημνο το πρσωπο σου; Πες μου την αλθεια. Η σιωπ σου με πληγνει.
ΝΤΑΝΤΕΣ: Νιθω πολ κουρασμνος. χω μελαγχολα. Τρεις μρες τρα χει χιονοθελλα. Κι εκατ χρνια να ζσω εδ, δε θα τα καταφρω να συνηθσω το κλμα. λα εναι λευκ απ' το χινι.
ΧΕΚΚΕΡΕΝ: Σ' χει πισει μελαγχολα. Α, αυτ δεν εναι καλ!
ΝΤΑΝΤΕΣ: Χινι, χινι, χινι…. Τι θλψη! λο και περιμνω να κατβουνε λκοι στους δρμους.
ΧΕΚΚΕΡΕΝ: Εγ μνω εδ δεκατσσερα χρνια κι χω συνηθσει. Δεν υπρχει λλος τπος στον κσμο, εκτς απ' τη Πετροπολη, που να νιθω
σαν το σπτι μου. ταν αρχζω και βαριμαι, κλειδνομαι σπτι, κοιτ τις συλλογς μου κι η θλψη περν. Για δες, τ υπροχο που εναι! Σμερα το
αγρασα! (Το κουτ παζει μουσικ).
ΝΤΑΝΤΕΣ: Δε μπορ να καταλβω το πθος σου γι' αυτ τα παλιοπρματα.
ΧΕΚΚΕΡΕΝ: χι, δεν εναι παλιοπργματα. Αγαπ τις συλλογς μου, πως οι γυνακες αγαπονε τα ροχα. Μα, τ χεις;
ΝΤΑΝΤΕΣ: Βαριμαι, πατρα.
ΧΕΚΚΕΡΕΝ: Αχ, γιατ το κανες, Ζωρζ; Περνοσαμε τσο καλ οι δυο μας.
ΝΤΑΝΤΕΣ: Εναι αστεο και να το συζητμε. Εσ το ξρεις καλτερα πως δεν πρεπε να παντρευτ την Αικατερνα.
ΧΕΚΚΕΡΕΝ: Αυτ λω και γω: τα πθη σου θα με καταστρψουν. Γιατ διλυσες το σπιτικ μας; Μλις μπκε στο σπτι μας αυτ η γυνακα, ρχισα να εμαι ανσυχος, χω την ασθηση πως μ' διωξαν απ' τη γωνι μου. Σ' χασα και στο σπτι μας μπκαν οι εγκυμοσνες κι η φασαρα του δρμου. Μισ τις γυνακες
ΝΤΑΝΤΕΣ: Για το νομα του Θεο, μη νομζετε πως δεν το θυμμαι. Το γνωρζω πολ καλ.
ΧΕΚΚΕΡΕΝ: Εσαι αγνμων και μου χλασες την ησυχα.
ΝΤΑΝΤΕΣ: Εναι αβσταχτο. λα λλαξαν, χθηκαν.
ΧΕΚΚΕΡΕΝ: Τρα γιατ παραπονισαι; Θα τη δεις. Θα πραγματοποιηθε η επιθυμα σου. Μνο που κανες πια δεν σκφτεται τις δικς μου επιθυμες. χι, μα την αλθεια, αν ταν λλος στη θση μου, θα σε εχε παρατσει..
ΝΤΑΝΤΕΣ: Θλω να φγω με την Νατλια στο Παρσι.
ΧΕΚΚΕΡΕΝ: Τι επες; Θε μου! Αυτ δεν το περμενα! Καταλαβανεις τι λες; Δε φτνει που χασα την ησυχα μου, πρπει τρα να καταστραφ
ολοκληρωτικ. Θα παρατσει την γκυο γυνακα του και θα φγει με την αδελφ της! Απστευτο! Πως μπορες να μου το κνεις αυτ; Πει η καριρα μου, λα τλειωσαν! Καταστρφηκα. χι, δεν το πιστεω! Αυτ εναι πρα απ' τα ρια, τι ψυχρς εγωισμς! Επιτλους, αυτ εναι τρλλα. (Χτπημα στη πρτα).
ΧΕΚΚΕΡΕΝ: Ναι, ναι.
ΥΠΗΡΕΤΗΣ: (δνει το γρμμα και βγανει). Εναι για σας, εξοχτατε.
ΧΕΚΚΕΡΕΝ: Επτρεψε μου να λεπτ.
ΝΤΑΝΤΕΣ: Παρακαλ. (Ο Χκκερεν διαβζει το γρμμα και το ρχνει κτω). Τ συμβανει;
ΧΕΚΚΕΡΕΝ: Στα' λεγα! Διβασε μνος σου.
ΝΤΑΝΤΕΣ: (διαβζει). στε τσι. (Παση).
ΧΕΚΚΕΡΕΝ: Πως τολμ; Σ' εμνα; Ξχασε μλλον με ποιον χει να κνει. Θα τον καταστρψω! Σ' εμνα; (Παση). Μας βρκε μεγλο κακ. Πως μπρεσες να μου το κνεις αυτ;
ΝΤΑΝΤΕΣ: Με κατηγορες για τη δικ του προστυχι;
ΧΕΚΚΕΡΕΝ: Εναι να εξαγριωμνο θηρο! Ζωρζ, με παραδδεις στα χρια ενς μανιακο.
ΝΤΑΝΤΕΣ: Μη βιζεσαι! (πλησιζει το παρθυρο) λα τα 'χει θψει το χινι…. Δεν απευθνεται σε σνα. Αυτς ο κριος χει πολ κακ φος. Δεν καταλαβανω απ πο κι ως που νομζει τι εναι συγγραφας. χει πολ κακ φος, πντα το λεγα.
ΧΕΚΚΕΡΕΝ: Μην υποκρνεσαι. Γιατ μπκες στο σπτι του; Γιατ με ανγκασες να παξω αυτν τον ρλο; Τα 'χει βλει μαζ μας μια φορ. Ακμα
θυμμαι το πρσωπο του! Γιατ πρεπε να κατακτσεις ειδικ αυτν;
ΝΤΑΝΤΕΣ: Την αγαπ.
ΧΕΚΚΕΡΕΝ: Μη το ξαναπες. Εσ δεν αγαπς κανναν, μνο τις απολασεις σου! Τι θα κνω τρα; Να τον καλσω σε μονομαχα; Πως μως να κοιτξω μετ στα μτια τον βασιλι; Ακμα κι αν συμβε να θαμα και καταφρω να τον σκοτσω…. Τι να κνω; (Μπανει ο υπηρτης κρατντας απ' το χρι τον Στργγανοφ που εναι τυφλς. Ο υπηρτης βγανει).
ΣΤΡΟΓΓΑΝΟΦ: Χλια συγγνμη. Συγχωρστε με, αγαπητ Βαρνε, που καθυστρησα να ρθω, μως ακοτε τι γνεται. Δε θυμμαι λλη ττοια
χιονοθελλα.
ΧΕΚΚΕΡΕΝ: Οποιαδποτε στιγμ, κμη, εστε καλοδεχομενος στο σπτι μου.
ΣΤΡΟΓΓΑΝΟΦ: (πινει το χρι του Νταντς) Εναι ο νεαρς βαρνος Χκκερεν; Αναγνρισα το χρι σας. μως γιατ εναι παγωμνο; Συνβη κτι;
ΧΕΚΚΕΡΕΝ: Κμη, μας βρκε μεγλη δυστυχα. Δστε μου τη συμβουλ σας. Μλις λαβα να γρμμα απ ναν νθρωπο που μισε εμνα και τον
Ζωρζ.
ΝΤΑΝΤΕΣ: Δε θλω να διαβσει ο κριος το γρμμα.
ΧΕΚΚΕΡΕΝ: Μην ανακατεεσαι, το γρμμα χει σταλε σε μνα κι ο κμης εναι φλος μου. Το γρμμα το 'χει γρψει ο Ποσκιν.
ΣΤΡΟΓΓΑΝΟΦ: Ο Αλεξντρ;
ΧΕΚΚΕΡΕΝ: Ναι. Οι εχθρο μας εξαπλυσαν μια χυδαα φμη κι αυτ εναι η απαρχ του σκανδλου. Ο λυσσασμνος ζηλιρης νομζει πως ο Ζωρζ δνει περισστερη σημασα απ' τι πρπει στη γυνακα του. Και για να κνει τα πργματα χειρτερα, μου στειλε να υβριστικ γρμμα.
ΣΤΡΟΓΓΑΝΟΦ: Η ανιψι μου φαινταν απ μικρ πως θα γνει πολ μορφη. Δυστυχς, εγ δεν μπορ να ξρω αν επαληθετηκαν αυτς οι
ελπδες.
ΧΕΚΚΕΡΕΝ: Ζητ εξαρχς συγγνμη για αυτ που θα ακοσετε (διαβζει), "….κνετε με πατρικ αγπη τον μεσζοντα στο γιο σας…. Σαν τη πρστυχη γρι, παραφυλοσατε τη γυνακα μου στις γωνις για να της εξομολογηθετε τον ρωτα του θετο γιου σας…." Ρχνει λσπη στο διο το νομα της μητρας των παιδιν του! Δεν ξρω ποιος επε σ' αυτν τον παλαβ πως τχα μου κανα πλτες στον Ζωρζ! Παρακτω γρφει πως ο Ζωρζ χει μια κακ ασθνεια…. Του ρχνει λσπη, τον απειλε. χι, δεν μπορ να διαβσω παρακτω.
ΣΤΡΟΓΓΑΝΩΦ: Εναι απστευτο! να ττοιο γρμμα να 'χει γραφτε απ ναν Ρσο αριστοκρτη! Αχ, τι αινας! Τι ανηθικτητα! Καλ μου βαρνε, δεν ρχνει το γντι μνο σε σας! Αφο γρφει τσι στον αντιπρσωπο του βασιλα, ρχνει το γντι σ' λη τη καλ κοινωνα. Εναι επανασττης. Ναι, βαρνε, αυτ το γρμμα εναι επικνδυνο.
ΧΕΚΚΕΡΕΝ: Αχ, τι να κνω; Εγ, ο εκπρσωπος του βασιλι, πρπει να τον καλσω σε μονομαχα; Κμη, εμαι χαμνος. Συμβουλψτε με! Να τον
καλσω;
ΣΤΡΟΓΓΑΝΟΦ: Ω, χι.
ΧΕΚΚΕΡΕΝ: Τα' χει βλει μαζ μας ο μανιακς! Ο Ζωρζ δεν του 'χει δσει καμμιν αφορμ!
ΣΤΡΟΓΓΑΝΟΦ: Μετ απ να ττοιο γρμμα, δεν χει καμι σημασα αν δωσε αφορμ ο βαρνος Νταντς. μως δεν γνεται να μονομαχσετε μαζ του. Θα πουν πως ο βαρνος Νταντς στειλε τον πατρα του….
ΝΤΑΝΤΕΣ: Τι μπορον να πουν για μνα;
ΣΤΡΟΓΓΑΝΟΦ: Νομζω πως δεν θα τους αφσουμε να πουν τποτα (στον Χκκερεν) Πρπει να του γρψετε πως τον καλε σε μονομαχα ο βαρνος
Νταντς. Μπορετε να προσθσετε πως θα τον μθετε να φρετε με σεβασμ στο αξωμα σας.
ΝΤΑΝΤΕΣ: τσι θα γνει.
ΧΕΚΚΕΡΕΝ: Ναι, τσι θα γνει. Σας ευχαριστ θερμ, κμη! Λυπμαι που αυτ η υπθεση μονοπλησε το ενδιαφρον σας. μως σας ικετεω να
κατανοσετε λο το βρος της προσβολς που μας γινε. Πμε, κμη, το τραπζι εναι τοιμο. (φεγει με τον Στργγανοφ. Ο Νταντς μνει μνος. Ξαφνικ ρχνει το κουτ στο πτωμα κι αυτ κνει ναν χο σαν να αναστενζει. Παρνει το πλο και πυροβολε τον πνακα, χωρς να στοχεει. (Μπανει τρχοντας ο Χκκερεν).
ΧΕΚΚΕΡΕΝ: Τι εναι αυτ που κνεις; Αχ, η καρδι μου….
     (
Ο Νταντς φεγει αμλητος. Σκοτδι. Απ' το σκοτδι εμφανζεται νας βαθυκκκινος χειμωνιτικος λιος στη δση του. Μικρ ρυκια κυλον μες στο χινι. Γφυρα Γκορμπτι. Ησυχα. Δεν υπρχει νθρωπος. Μετ απ λγο αρχζει ν' ανεβανει στη γφυρα ο Χκκερεν. Εναι αναστατωμνος, κτι ψχνει με το βλμμα πρα μακρυ. Τη στιγμ που ετοιμζεται να ξεκινσει να περπατ, ακογεται νας πυροβολισμς απ μακρι. Ο Χκκερεν μνει ακνητος κι αρπζεται απ' τα κγγελα. Παση. Ακογεται και δετερος πυροβολισμς. Ο Χκκερεν μνει εντελς ακνητος. Παση. Ο Νταντς ανεβανει τη γφυρα. χει ριγμνη τη χλανη του στον να μο και σρνει τα βματ του. Η ρεντικτα του εναι ματωμνη και πασπαλισμνη με χινι. Το μανκι εναι σκισμνο και το χρι του τυλιγμνο με να ματωμνο μαντλι).
ΧΕΚΚΕΡΕΝ: Θε μου, Θε μου! Σε ευχαριστ! (κνει το σταυρ του). Στηρξου πνω μου. Το μαντλι, το μαντλι εναι….
ΝΤΑΝΤΕΣ: χι (κρατιται απ' τα κγκελα, φτνει αμα).
ΧΕΚΚΕΡΕΝ: Σε πλγωσε, σε πλγωσε στο στθος;
ΝΤΑΝΤΕΣ: Εχε καλ σημδι… μως ταν τυχος…. (Ανεβανει στη γφυρα ο Ντνζας).
ΝΤΑΝΖΑΣ: Δικι σας εναι η μαξα;
ΧΕΚΚΕΡΕΝ: Ναι, ναι.
ΝΤΑΝΖΑΣ: Παραχωρστε την στον αντπαλο.
ΧΕΚΚΕΡΕΝ: Ω, ναι, ναι.
ΝΤΑΝΖΑΣ: Αμαξ! Εσ στην μαξα! Πγαινε κτω, πει ο δρμος! Τ με κοιτς με γουρλωμνα μτια ανητε! Πγαινε κτω, στο ξφωτο (φεγει).
ΧΕΚΚΕΡΕΝ: (σιγ) Κι ο λλος;
ΝΤΑΝΤΕΣ: Δε θα ξαναγρψει ποτ πια. (Σκοτδι. Αργ το απγευμα. Διαμρισμα του Ποσκιν. Ο Νικτα κθεται στη πολυθρνα, δπλα στο τζκι του γραφεου. Φορ γυαλι και κρατ να τετρδιο).
ΝΙΚΗΤΑ: (διαβζει)  "Στον κσμο δεν υπρχει ευτυχα…" Αχ, που να τη βρομε την ευτυχα…. "μως υπρχει η θληση κι η ηρεμα" Τις νχτες δεν
κοιμται, που να τη βρει την ηρεμα! "Καιρ τρα, ο δολος εγ, σκφτηκα να το σκσω, να χαθ…" Που να το σκσει; Τ σκφτηκε να κνει; "Καιρ τρα, ο δολος εγ, σκφτηκα να το σκσω να χαθ…" Δε μπορ να καταλβω!
ΜΠΙΤΚΟΦ: (μπανει) Σε τπο μορφο και φωτειν. Γεια σου, Νικτα Αντργιεβιτς.
ΝΙΚΗΤΑ: Απ πο το ξρεις;
ΜΠΙΤΚΟΦ: Χθες με κλεσαν στο σπτι του Ζουκφσκι, στο μγαρο Σεπελφσκι, να επιδιορθσω το τηλεσκπιο του. Οι καλεσμνοι διβαζαν αυτ
ακριβς το ποημα.
ΝΙΚΗΤΑ: Ναι, και;
ΜΠΙΤΚΟΦ: Τους ρεσε. Επαν πως χει βθος.
ΝΙΚΗΤΑ: τι χει βθος, χει…
ΜΠΙΤΚΟΦ: Και που εναι ο κριος σου;
ΝΙΚΗΤΑ: Πγε μαζ με τον Ντνζας μια βλτα, φαντζομαι στα βουν.
ΜΠΙΤΚΟΦ: Γιατ με τον Ντνζας; Με τον συνταγματρχη; Γιατ δεν χουν ρθει ακμα;
ΝΙΚΗΤΑ: Περεργος εσαι σμερα. χεις πιει;
ΜΠΙΤΚΟΦ: Το λω επειδ ργησε. Εναι ρα για το γεμα.
ΝΙΚΗΤΑ: Κι εσνα τι σε νοιζει; Σ' χει καλσει για φαγητ;
ΜΠΙΤΚΟΦ: Θεωρ πως μια ορντινντσα οφελει να ξρει τα πντα για τον κριο της.
ΝΙΚΗΤΑ: Καλτερα να πας στο γραφεο να δεις το ρολι. Τι στο καλ φτιαξες. Μλις πει η ρα μα, χτυπει δεκατρες φορς.
ΜΠΙΤΚΟΦ: Θα το δομε. Θα τον φτιξουμε τον μηχανισμ (μπανει μσα στο γραφεο. Ακογεται το κουδονι. Μπανει ο Ζουκφσκι απ' τη τραπεζαρα).
ΝΙΚΗΤΑ: Παρακαλ, περστε, εξοχτατε.
ΖΟΥΚΟΦΣΚΙ: Πως; Πγε βλτα; Δηλαδ δεν εναι σπτι;
ΝΙΚΗΤΑ: Μνο η Αλεξνδρα Νικολγιεβνα εναι εδ. Τα παιδι με τη νταντ τους εναι στης πριγκπισσας…
ΖΟΥΚΟΦΣΚΙ: Μα τι πργματα εναι αυτ;
ΓΚΟΝΤΣΑΡΟΒΑ: (μπανει) Αγαπημνε μου φλε! Χαρεται, Βασλι Αντργιεβιτς!
ΖΟΥΚΟΦΣΚΙ: Χαρεται, Αλεξνδρα Νικολγιεβνα. Επιτρψτε μου να σας ρωτσω, τ πργματα εναι αυτ; Δεν εμαι καννα μικρ παιδ, Αλεξνδρα Νικολγιεβνα!
ΓΚΟΝΤΣΑΡΟΒΑ: Μα γιατ εστε αναστατωμνος, Βασλι Αντργιεβιτς; Καθστε! Πως εναι η υγεα σας;
ΖΟΥΚΟΦΣΚΙ: χω νευρικς κρσεις Και για λα φταει αυτς!
ΓΚΟΝΤΣΑΡΟΒΑ: Μα τ συνβη;
ΖΟΥΚΟΦΣΚΙ: Επιτρψτε μου να σας εξηγσω! Εχθς τρεχε σαν τρελλς με την μαξα και φναζε κτω απ' το σπτι μου πως δεν προλαβανει να ανβει και με παρακλεσε να ρθω σμερα εδ κι εγ παρτησα τα πντα κι τρεξα την ρα που μου' χε πει κι αυτς, κουσον-κουσον, χει πει βλτα!
ΓΚΟΝΤΣΑΡΟΒΑ: Αχ, συγχωρστε τον, σας παρακαλ, σγουρα γινε κποιο μπρδεμα. Αλθεια, θα 'πρεπε να σας φιλσω για σα χετε κνει γι'
αυτν.
ΖΟΥΚΟΦΣΚΙ: Δε χρειζομαι φιλι…. Συγνμη, παραφρθηκα…. Θα τον απαρνηθ στον αινα τον παντα! Και για ποιο λγο προσπαθ να τον
βοηθσω, επιτρψτε μου να σας ρωτσω; Μλις πω να φτιξω τα πργματα, κατευθεαν κνει τη ζημι του!... Μου φανεται πως μια χαρ τον
προκισε η φση με μυαλ, δεν ξρω αν χει χαζψει τρα στο τλος!... Πραγματικ θλει να γερ χρι ξλο!
ΓΚΟΝΤΣΑΡΟΒΑ: Μα τι συνβη, Βασλι Αντργιεβιτς;
ΖΟΥΚΟΦΣΚΙ: Συμβανει πως ο τσρος χει θυμσει μαζ του, να τι συμβανει! Επιτρψτε μου: πριν απ τρεις μρες στο χορ του αυτοκρτορα…Τι
να πει κανες, τι να πει; Εχα γνει κατακκκινος απ' τη ντροπ μου! Επιτρψτε μου να σας εξηγσω, στεκταν στη μση του χορο φορντας φρκο και να θλιο μαρο παντελνι!.... Με συγχωρετε, Αλεξνδρα Νικολγιεβνα…. Νικτα! (Μπανει ο Νικτα).
ΖΟΥΚΟΦΣΚΙ: Τ δωσες στον κριο σου να φορσει στο χορ προχθς;
ΝΙΚΗΤΑ: Το φρκο του.
ΖΟΥΚΟΦΣΚΙ: πρεπε να του δσεις τη στολ του.
ΝΙΚΗΤΑ: Μου επε πως δεν του αρσει η στολ.
ΖΟΥΚΟΦΣΚΙ: Δε με νοιζει τι του αρσει και τι χι! Κι αν σου λεγε να του δσεις τη ρμπα του, θα του την δινες; Αυτ εναι δικ σου δουλει, Νικτα. Πγαινε, πγαινε.
ΝΙΚΗΤΑ: Ωχ, στενοχριες… (φεγει).
ΖΟΥΚΟΦΣΚΙ: Σκανδαλδες! Δεν αρσουν στον αυτοκρτορα τα φρκα, δεν τα αντχει. Δεν χει καννα δικαωμα να φορ φρκο. Επιβλλεται να φορ στολ σμφωνα με το αξωμα του! Εναι πρστυχο, ανθικο!... Και δεν εναι μνο το φρκο, ξανρχισε να λει πως θλει να αποστρατευτε. Βρκε την εποχ! Αφο εναι χωρς δουλει, Αλεξντρα Νικολγιεβνα! Που εναι η ιστορα που υποσχθηκε να γρψει;… Και σαν να μην φτανε αυτ, ξανρχισαν να μιλνε για κποια ποιματα του! Θυμστε τι συνβη ττε;…. Κι χει αρκετος καλοθελητς για να τα ψιθυρσουν λα εκε που πρπει!
ΓΚΟΝΤΣΑΡΟΒΑ: Εναι φοβερ αυτ που λτε, Βασλι Αντργιεβιτς! μως εναι τσο αναστατωμνος, τσο ρρωστος τον τελευταο καιρ… Καμμι φορ κλενω τα μτια και νομζω πως πφτουμε στο κεν… λα χουνε μπερδευτε.
ΖΟΥΚΟΦΣΚΙ: Να τα ξεμπερδψετε πρπει, αγαπητ μου. Ο τσρος μας χει χρυσ καρδι, μως δεν πρπει να το παρακνουμε μαζ του. Ακοστε,
Αλεξνδρα Νικολγιεβνα, πρπει να μιλσετε με την Νατλια Νικολγιεβνα…. Αν απομακρυνθε απ' τον αυτοκρτορα, δεν υπρχει μετ γυρισμς!ΓΚΟΝΤΣΑΡΟΒΑ: Πως μπορομε να σας ευχαριστσουμε, Βασλι Αντργιεβιτς;
ΖΟΥΚΟΦΣΚΙ: Δε χρειζεται να μ' ευχαριστσετε! Δεν εμαι νταντ του! Κνεις βλακεες; Κνε, κνε σες θες, μνο τον εαυτ σου βλπτεις! Αντο,
Αλεξνδρα Νικολγιεβνα.
ΓΚΟΝΤΣΑΡΟΒΑ: Αχ, χι, χι. Μη φγετε! Μενετε! Περιμνετε τον, που να'ναι θα 'ρθει, οπωσδποτε θα 'ρθει….
ΖΟΥΚΟΦΣΚΙ: Δεν χω καμνι επιθυμα να τον δω, εξλλου δεν χω και χρνο.
ΓΚΟΝΤΣΑΡΟΦ: Μη θυμνετε, λυπηθετε τον, θα αλλξει…
ΖΟΥΚΟΦΣΚΙ: Φτνει, Αλεξνδρα Νικολγιεβνα. Δεν πιστεω πια κτι ττοιο (πει προς τη πρτα, βλπει πνω στο πινο μια στοβα με βιβλα) Δεν το 'χω ξαναδε αυτ, καινοριος Ονγκιν; Ωραα!
ΓΚΟΝΤΣΑΡΟΒΑ: Σμερα το φρανε απ'το τυπογραφεο.
ΖΟΥΚΟΦΣΚΙ: Ωραα, πολ ωραα…
ΓΚΟΝΤΣΑΡΟΒΑ: Καθμουν και μντευα το μλλον μ' αυτ το βιβλο λγο πριν ρθετε.
ΖΟΥΚΟΦΣΚΙ: Πως μαντεουν με βιβλα; Μαντψτε και το δικ μου μλλον.
ΓΚΟΝΤΣΑΡΟΒΑ: Πστε μου μια, οποιαδποτε σελδα.
ΖΟΥΚΟΦΣΚΙ: Εκατν σαρντα τσσερα.
ΓΚΟΝΤΣΑΡΟΒΑ: Τρα πστε μου ναν στχο.
ΖΟΥΚΟΦΣΚΙ: Ας πομε τον δκατο πμπτο. (Ο Μπιτκφ εμφανζεται στο τζκι του γραφεου).
ΓΚΟΝΤΣΑΡΟΒΑ: (διαβζει) "Νες ζητ επιθυμες…."
ΖΟΥΚΟΦΣΚΙ: Εναι αυτ που διλεξα; Σωστ…
ΓΚΟΝΤΣΑΡΟΒΑ: "καινορια θλψη με κρατ…."
ΖΟΥΚΟΦΣΚΙ: Σωστ, σωστ…
ΓΚΟΝΤΣΑΡΟΒΑ: "…μως δεν χουνε ελπδα…"
ΜΠΙΤΚΟΦ: (ψιθυριστ) "Κι η παλι θλψη με πον". (χνεται μες στο γραφεο).
ΖΟΥΚΟΦΣΚΙ: Ε;
ΓΚΟΝΤΣΑΡΟΒΑ: "Κι η παλι θλψη με πον".
ΖΟΥΚΟΦΣΚΙ: Αχ, αχ!... Πως καταφρνει να ξεγυμννει τη σκψη του! Και πσον εκολα βρσκει ζωντανς λξεις για να τη ντσουν. χει φτερ, φτερ! Ω, ολνθιστο ταλντο…. Αχριστε ηλθιε! Ξλο θλει, ξλο! (Αρχζει να σκοτεινιζει).
ΓΚΟΝΤΣΑΡΟΒΑ: Τρα κντε το εσες σε μνα.
ΖΟΥΚΟΦΣΚΙ: Σελδα;
ΓΚΟΝΤΣΑΡΟΒΑ: Εκατν τριντα εννι.
ΖΟΥΚΟΦΣΚΙ: Και στχος;
ΓΚΟΝΤΣΑΡΟΒΑ: Πλι τον δεκαπντε.
ΖΟΥΚΟΦΣΚΙ: (διαβζει) "Ωραα εναι με να επγραμμα σκληρ, να εξαγρινεις τον τυχο σου εχθρ…." (Εμφανζεται η Ποσκινα στη πρτα).
ΖΟΥΚΟΦΣΚΙ: χι, χι, δεν εναι αυτ… "Ωραα εναι με να επγραμμα σκληρ, να εξαγρινεις τον τυχο σου εχθρ… μως καλτερα ακμα αν του
ετοιμζεις τφο θαλερ…." Δεν το βρκατε, Αλεξντρα Νικολγιεβνα. Α, ζητ συγγνμη, Νατλια Νικολγιεβνα! Κνουμε φασαρα, φασαρα, διαβζουμε ποιματα…
ΠΟΥΣΚΙΝΑ: Καλησπρα, Βασλι Αντργιεβιτς, χαρομαι που σας βλπω. Διαβστε σο θλετε, ποτ δεν παρακολουθ ταν διαβζουν ποιματα.
Φυσικ, τα δικ σας εξαιρονται…
ΖΟΥΚΟΦΣΚΙ: Νατλια Νικολγιεβνα, ντροπ!...
ΠΟΥΣΚΙΝΑ: Εκτς απ' τα δικ σας, Βασλι Αντργιεβιτς. Η τελευταα σας μπαλντα ταν πραγματικ απολαυστικ.
ΖΟΥΚΟΦΣΚΙ: Δεν ακοω, δεν ακοω… (Απ' το γραφεο ακογονται οι χτποι του ρολογιο).
ΖΟΥΚΟΦΣΚΙ: Ωχ, Θε μου! Πρπει να πω στο διδοχο… Αντο, κυρα μου, νιθω πως το παρκανα με την κουβντα….
ΠΟΥΣΚΙΝΑ: Μενετε να φμε μαζ.
ΖΟΥΚΟΦΣΚΙ: Ευχαριστ, μως δεν μπορ. Αντο κυρες μου! Μιλστε μαζ του! Δε χρειζεται να με συνοδψετε. (Σκοτεινιζει).
ΓΚΟΝΤΣΑΡΟΒΑ: Τσα, ο Βασλι Αντργιεβιτς ρθε να μας ενημερσει πως ο τσρος θμωσε με το φρκο του Αλεξντρ.
ΠΟΥΣΚΙΝΑ: Πσο τα βαριμαι λα αυτ! Τον εχα προειδοποισει.
ΓΚΟΝΤΣΑΡΟΒΑ: Τι σου συμβανει;
ΠΟΥΣΚΙΝΑ: φησε με.
ΓΚΟΝΤΣΑΡΟΒΑ: Δε μπορ να σε καταλβω. Μα δε βλπεις πως λα αυτ συμβανουν γιατ εναι δυστυχισμνος; Κι εσ αδιαφορες σαν να μη
καταλαβανεις πως λα αυτ θα οδηγσουν ολκληρη την οικογνεια στη δυστυχα.
ΠΟΥΣΚΙΝΑ: Γιατ κανες δεν ρωτ και μνα αν εμαι ευτυχισμνη; λοι απαιτον απ εμνα! Μπως με χει λυπηθε κανες εμνα ποτ; Τι θλουν απ μνα; Του γννησα παιδι και το μνο που ακοω σ' λη μου τη ζω εναι ποιματα, ποιματα…. Διαβστε σα ποιματα θλετε! Εστε λοι ευτυχισμνοι! Και ο Ζουκφσκι και ο Νικτα κι εσ…. Αφστε με στην ησυχα μου λοι!
ΓΚΟΝΤΣΑΡΟΒΑ: Δε θα' χουμε καλ ξεμπερδματα, δε θα' χουμε! Το βλπω… δεν τον αγαπς.
ΠΟΥΣΚΙΝΑ: Δε μπορ να δσω περισστερη αγπη. Αυτ χω.
ΓΚΟΝΤΣΑΡΟΒΑ: Ξρω ποιες εναι οι σκψεις σου και λυπμαι για το σπτι μας.
ΠΟΥΣΚΙΝΑ: Αφο τα ξρεις λα, ξρε τα! (Παση).
ΠΟΥΣΚΙΝΑ: Μθε ττε επσης πως σμερα εχαμε κανονσει να συναντηθομε και δεν ρθε. Και βαριμαι.
ΓΚΟΝΤΣΑΡΟΒΑ: Να τι δρμο τραβς!
ΠΟΥΣΚΙΝΑ: Κι εσνα τι σε νοιζει; Μπως θα μενει μνος του; Τον φλερτρεις συνεχς κι εγ κνω πως δεν καταλαβανω…
ΓΚΟΝΤΣΑΡΟΒΑ: χεις τρελλαθε εντελς; Μη ξανατολμσεις να μιλσεις τσι! Τον λυπμαι, λοι τον χουν παρατσει!...
ΠΟΥΣΚΙΝΑ: Για κοταξε με στα μτια…
ΝΙΚΗΤΑ: (στη πρτα) Ο συνταγματρχης Ντνζα παρακαλε να τον δεχτετε.
ΠΟΥΣΚΙΝΑ: Πες του χι, δεν μπορ να τον δεχτ.
ΝΤΑΝΖΑΣ: (μπανει φορντας τη χλανη του) Με συγχωρετε αλλ πρπει να με δεχτετε. φερα τον Αλεξντρ Σεργκγιεβιτς, εναι χτυπημνος. (Στον Νικτα) Τι στκεις; Βοθα με να τον φρω μσα, μνο με προσοχ.
ΝΙΚΗΤΑ: Χριστς και Παναγα…. Αλεξνδρα Νικολγιεβνα, τι συμφορ μας βρκε!
ΝΤΑΝΖΑΣ: Μη φωνζεις. Προσεκτικ. (Ο Νικτα βγανει τρχοντας).
ΝΤΑΝΖΑΣ: Πστε τους να φρουν κερι. (Η Ποσκινα κθεται ακνητη).
ΓΚΟΝΤΣΑΡΟΒΑ: Κερι, κερι! (Ο Μπιτκφ εμφανζεται στη πρτα του γραφεου κρατντας να κηροπγιο).
ΝΤΑΝΖΑΣ: Τρξε, πγαινε να τον βοηθσεις. (Ο Μπιτκφ τρχει μαζ με το κηροπγιο. Απ' την εσωτερικ πρτα εμφανζεται η καμαριρα κρατντας να κερ. Ο Μπιτκφ κρατντας το κηροπγιο επιστρφει στο γραφεο. Μια ομδα ανθρπων κουβαλ τον Ποσκιν στο γραφεο κι ο Ντνζας κλενει τη πρτα του γραφεου).
ΠΟΥΣΚΙΝΑ: Ποσκιν!Τι παθες;
ΝΤΑΝΖΑΣ: χι, χι, μη μπετε, σας παρακαλ. Δε θλει να μπετε πριν τον επιδσουν. Μη φωνζετε, τον αναστατνετε. (στη Γκοντσαρβα) Πηγανετε τη στο δωμτιο της τρα.
ΠΟΥΣΚΙΝΑ: (πφτει στα γνατα, μπροστ στον Ντνζας) Δε φταω εγ! Τ' ορκζομαι, δε φταω.
ΝΤΑΝΖΑΣ: Ηρεμστε, ηρεμστε. Πρτε την. (Η Γκοντσαρβα κι η καμαριρα παρνουν τη Ποσκινα στο εσωτερικ του σπιτιο. Ο Μπιτκφ βγανει τρχοντας απ' το γραφεο και κλενει τη πρτα πσω του. Ο Ντνζας βγζει χρματα απ τη τσπη του).
ΝΤΑΝΖΑΣ: Πγαινε στην οδ Μιλινι, μην αρχσεις τα παζρια με τον αμαξ και τρξε στου γιατρο ρεντ! Τον ξρεις; Φρε τον αμσως εδ. Αν δεν τον πετχεις σπτι, πρε τον πρτο γιατρ που θα βρεις και φρε τον αμσως εδ!
ΜΠΙΤΚΟΦ: Τα κατλαβα λα! Στις διαταγς σας, ρχοντ μου. (Απ' το δρμο ακογεται εθυμη στρατιωτικ μουσικ. Ο Μπιτκφ τρχει στο παρθυρο). Αχ, Θε μου! Περν η φρουρ…. Δε θα μ' αφσουνε να περσω. Θα πω απ την σκλα υπηρεσας…. (βγανει τρχοντας. Εμφανζεται η Γκοντσαρβα).
ΓΚΟΝΤΣΑΡΟΒΑ: Ο Νταντς το κανε;… Πστε την αλθεια, πως εναι;
ΝΤΑΝΤΖΑΣ: Εναι θανσιμα χτυπημνος. (Σκοτδι).

                                                 ΑΥΛΑΙΑ 3ης Πρξης

                                                        Πρξη 4η

     (Νχτα. Το καθιστικ των Ποσκιν. Οι καθρπτες εναι σκεπασμνοι. να μπαολο. χυρο. νας μικρς καναπς. Πνω στον καναπ, κοιμται με τα ροχα του ο Ντνζας. λες οι πρτες εναι κλειστς. Απ το δρμο ακογονται αραι και που οι φωνς του συγκεντρωμνου πλθους. Απ το γραφεο βγανει σιγ-σιγ ο Ζουκφσκι. Κρατ να κερ, βουλοκρι και μια σφραγδα. Ακουμπ το κερ στο πινο, πλησιζει το παρθυρο και κοιτ ξω).

ΖΟΥΚΟΦΣΚΙ: Αχ, αχ, αχ…
ΝΤΑΝΖΑΣ: Ε; (ανακθεται) Εδα στον πνο μου πως μουνα στο κρατητριο. Θα βγει αληθιν το νειρο μου.
ΖΟΥΚΟΦΣΚΙ: Κωνσταντν Κρλοβιτς, θα παρακαλσω για σας τον αυτοκρτορα.
ΝΤΑΝΖΑΣ: Σας ευχαριστ, μως μην το προσπαθσετε καν. Θα δικαστ σμφωνα με τον νμο (αγγζει τις επωμδες). Αντο. Αντο τγματα και
φρουρς, αντο βουν του Καυκσου!
ΖΟΥΚΟΦΣΚΙ: Ρξτε μια ματι τι γνεται ξω! Το πλθος λο και μεγαλνει. Ποιος το περμενε;
ΝΤΑΝΖΑΣ: Τους εδα δη. (Απ' τα εσωτερικ δωμτια βγανει η Ποσκινα ακολουθομενη απ τη καμαριρα της).
ΚΑΜΑΡΙΕΡΑ: Κυρα, μου επιτρπετε να πω στο δωμτιο μου… Κυρα, σας παρακαλ….
ΠΟΥΣΚΙΝΑ: Πγαινε. (Η Καμαριρα φεγει. Η Ποσκινα πλησιζει τη πρτα του γραφεου). Ποσκιν, μπορ να μπω;
ΝΤΑΝΖΑΣ: Σας παρακαλ!...
ΖΟΥΚΟΦΣΚΙ: (της κλενει το δρμο) Νατλια Νικολγιεβνα, ελτε στα συγκαλ σας!
ΠΟΥΣΚΙΝΑ: Βλακεες! Η πληγ του δεν εναι επικνδυνη…θα ζσει…. Πρπει να του δσουμε κι λλο πιο για να μην πον… και μετ θα φγουμε λοι μαζ για το Πολοτνινι Ζαβντ…πτε θα μαζψουν τα πργματα, επιτλους;… "Ωραα εναι μ' να επγραμμα σκληρ, να εξαγρισεις τον τυχο σου εχθρ….Ωραα εναι….ωραα… στα κρυφ..." Το ξχασα, λα τα ξχασα…. Ποσκιν, πες τους να μ' αφσουν να μπω!
ΖΟΥΚΟΦΣΚΙ: Νατλια Νικολγιεβνα!...
ΝΤΑΝΖΑΣ: (απ' τη πρτα της τραπεζαρας) Βλαντμιρ Ιβνοβιτς! Ο δκτωρ Ντλ! (Μπανει ο Νταλ). Βοηθστε μας.
ΝΤΑΛ: Νατλια Νικολγιεβνα, δε χρειζεται να περιμνετε εδ… (παρνει να μπουκαλκι απ' το πινο, ρχνει λγες σταγνες στο ποτρι). Πιετε το, σας παρακαλ. (Η Ποσκινα κνει πρα το ποτρι). Μη το κνετε αυτ. Θα νισετε καλτερα.
ΠΟΥΣΚΙΝΑ: Κανες δεν με ακοει. Πρπει να σας μιλσω.
ΝΤΑΛ: Πστε μου.
ΠΟΥΣΚΙΝΑ: Πονει;
ΝΤΑΛ: χι, δεν πονει πια.
ΠΟΥΣΚΙΝΑ: Πως τολμτε να με φοβζετε! Αυτ εναι απασιο!... Εστε γιατρς; Βοηθστε τον! Δεν εστε γιατρς, εστε παραμυθς, γρφετε
παραμθια…. Κι εγ δεν χω ανγκη τα παραμθια σας…. Σστε τον! (στον Ντνζας) Κι εσες!... Εσες τον πγατε εκε…
ΝΤΑΛ: Ελτε μαζ μου, θα σας βοηθσω. (Η καμαριρα πινει απ' το χρι τη Ποσκινα).
ΠΟΥΣΚΙΝΑ: "Ωραα εναι μ' να επγραμμα σκληρ…" λα τα ξχασα…. Δεν τη πιστεω την Αλεξντρα. (Ο Νταλ κι η καμαριρα συνοδεουν τη Ποσκινα. Παση).
ΝΤΑΝΤΖΑΣ: Τ ταν αυτ που μου επε!...
ΖΟΥΚΟΦΣΚΙ: Κωνσταντν Κρλοβιτς, πως εναι δυνατν να δνετε σημασα σ' αυτ που λει; Η γυνακα εναι διαλυμνη… Τρα λοι θα τη ρξουν στα θηρα, στα θηρα…
ΝΤΑΝΖΑΣ: Δε θα μου ξφευγε! Θα τον καλοσα σε μονομαχα. μως δεν μου το επτρεψε!... Και πς να τον καλσω, αφο αριο θα με φυλακσουν.
ΖΟΥΚΟΦΣΚΙ: Τι εναι αυτ που λτε; Θλετε να κνετε τα πργματα χειρτερα; Τλειωσαν λα, Κωνσταντν Κρλοβιτς… (Απ' τις κλειστς πρτες φτνουν οι φωνς μιας χορωδας. Ο Ντνζας βγανει στη τραπεζαρα και κλενει πσω του τη πρτα. Απ' το εσωτερικ του σπιτιο βγανει η Γκοντσαρβα και πλησιζει το παρθυρο).
ΓΚΟΝΤΣΑΡΟΒΑ: Δεν μπορε να δει πσοι συγκεντρθηκαν γι' αυτν.
ΖΟΥΚΟΦΣΚΙ: χι, το βλπει, Αλεξνδρα Νικολγιεβνα.
ΓΚΟΝΤΣΑΡΟΒΑ: Βασλι Αντργιεβιτς, δεν μπορ να μενω κοντ της. Θα φορσω το παλτ μου και θα βγω στους δρμους. Δεν αντχω…. Δεν μπορ να μενω εδ.
ΖΟΥΚΟΦΣΚΙ: Μην ακοτε αυτ τη φων που σας καλε να φγετε, εναι μια σκοτειν φων, Αλεξνδρα Νικολγιεβνα. Πως μπορετε να τη παρατσετε; Να τη λυπστε πρπει, θα πσουν λοι πνω της να τη φνε. Σας εξορκζω, πηγανετε μσα. (Η Γκοντσαρβα φεγει).
ΖΟΥΚΟΦΣΚΙ: Και τι κατφερες;… (ακοει τη χορωδα) Ναι, σκνη και στχτη… (κθεται, βγζει το μπλοκκι του, παρνει την πνα απ' το πινο, κτι γρφει)… δεν λαμπε το αστραφτερ μυαλ… (ψιθυρζει μνος του)… αυτ την ρα σαν ραμα ξεπδησε… κι θελα να ρωτσω τι βλπεις;… (Μπανει ο Ντομπελτ).
ΝΤΟΥΜΠΕΛΤ: Χαρεται, Βασλι Αντργιεβιτς.
ΖΟΥΚΟΦΣΚΙ: Χαρεται, στρατηγ.
ΝΤΟΥΜΠΕΛΤ: Ετοιμαζσαστε να σφραγσετε το γραφεο;
ΖΟΥΚΟΦΣΚΙ: Ναι.
ΝΤΟΥΜΠΕΛΤ: Θα σας ζητσω να περιμνετε λγο, θα μπω στο γραφεο και μετ θα βλουμε τη σφραγδα της αστυνομας.
ΖΟΥΚΟΦΣΚΙ: Μα πως, στρατηγ; Ο αυτοκρτορας με επιφρτισε να σφραγσω εγ το δωμτιο και να μαζψω λα τα χαρτι…δε καταλαβανω…
πρπει να μαζψω τα χαρτι μνος μου…. Για ποιο λγο να βλετε και δετερη σφραγδα;
ΝΤΟΥΜΠΕΛΤ: Τι συμβανει, Βασλι Αντργιεβιτς, θα λεγε κανες πως δε θλετε να μπει η σφραγδα της αστυνομας δπλα στη δικ σας.
ΖΟΥΚΟΦΣΚΙ: Με συγχωρετε, αλλ…
ΝΤΟΥΜΠΕΛΤ: Τα χαρτι πρπει να παραδοθον στον κμη Μπγκεντορφ για να τα διαβσει.
ΖΟΥΚΟΦΣΚΙ: Μα πως; Εναι γρμματα απλν πολιτν! Συγχωρστε με, αλλ θα με πονε καταδτη! Προσβλλεται το μοναδικ πργμα που με κνει περφανο, το καλ μου νομα… θα το αναφρω στην αυτο μεγαλειτητα.
ΝΤΟΥΜΠΕΛΤ: Ειλικριν νομζετε πως η αστυνομα δρα χωρς τη σμφωνη γνμη του αυτοκρτορα; Πιστεετε πως θα τολμσει κανες να σας πει
καταδτη; Αχ, Βασλι Αντργιεβιτς!.. Πραγματικ πιστεετε πως η κυβρνηση παρνει να ττοιο μτρο για να βλψει τους πολτες της; Δεν το κνουμε για κακ, Βασλι Αντργιεβιτς, να εστε σγουρος! Ας πηγανουμε, ο χρνος εναι πολτιμος.
ΖΟΥΚΟΦΣΚΙ: Υπακοω. (Ο Ντομπελτ με το κηροπγιο μπανει στο γραφεο, μετ βγανει, δνει το βουλοκρι στον Ζουκφσκι. Ο Ζουκφσκι βζει τη σφραγδα. Απ' το δρμο ακογεται φασαρα και να τζμι που σπει).
ΝΤΟΥΜΠΕΛΤ: ι… (Πσω απ' τις κουρτνες εμφανζεται ο Μπιτκφ). Ποιος εσαι εσ, αγαπητ μου;
ΜΠΙΤΚΟΦ: Εμαι ο ωρολογοποις, εξοχτατε.
ΝΤΟΥΜΠΕΛΤ: Πγαινε να δεις τι γινε στο δρμο.
ΜΠΙΤΚΟΦ: Στις διαταγς σας. (βγανει. Ο Ντομπελτ ετοιμζεται να σφραγσει τη πρτα του γραφεου).
ΖΟΥΚΟΦΣΚΙ: Ποιος μποροσε να περιμνει πως ο θνατος του θα μζευε τσο κσμο…. εθνικ πνθος…. Πιστεω πως τουλχιστον δκα χιλιδες
τομα πρασαν σμερα απ εδ.
ΝΤΟΥΜΠΕΛΤ: Σμφωνα με τις αναφορς, σμερα πρασαν απ εδ, σαρντα επτ χιλιδες τομα. (Παση).
ΜΠΙΤΚΟΦ: (μπανει) Εξοχτατε, κποιοι ρχισαν να φωνζουν κτω πως οι ξνοι γιατρο δεν κουρρουνε σωστ τον κριο Ποσκιν κι αυτ την ρα βγαινε απ' το σπτι ο γιατρς και κποιος ριξε να τοβλο κι σπασε το φανρι.
ΝΤΟΥΜΠΕΛΤ: Αχ. (Ο Μπιτκφ βγανει). Αχ, ο χλος, ο χλος… (Η χορωδα ακογεται πιο δυνατ. Ο Ντομπελτ πλησιζει τη πρτα που
οδηγε στο εσωτερικ του διαμερσματος). Περστε, κριοι.  (Η πρτα ανογει και βγανουνε δκα νστολοι αξιωματικο της αστυνομας κρατντας τα πηλκια τους στο χρι).  τοιμοι για την εκφορ, κριοι. λαρχε Ρακγιεφ, διευθνετε την εκφορ. Εσς, συνταγματρχη, θα σας παρακαλσω να μενετε εδ. Λβετε τα μτρα σας και βοηθστε τη κυρα Ποσκινα αν χρειαστε. (λοι οι αστυνομικο βγανουν εκτς απ ναν που επιστρφει στο εσωτερικ του σπιτιο). Κι εσες, Βασλι Αντργιεβιτς. Θα ταν καλτερο να μενετε με τη Νατλια Νικολγιεβνα, τσι δεν εναι. Η καημνη χρειζεται παρηγορι…
ΖΟΥΚΟΦΣΚΙ: χι, θλω να τον συνοδψω. (βγανει. Ο Ντομπελτ μνει μνος του. Φτιχνει τις επωμδες του. Σκοτδι. Νχτα στην οδ Μικα. Τα φανρια σκορπζουν να αδναμο φως.Τα παρθυρα του διαμερσματος του Ποσκιν εναι φωτισμνα πσω απ' τις κουρτνες. Στην εσοδο της αυλς του σπιτιο χει ησυχα, μως απ γρω-γρω φτνουν οι φωνς του πλθους. Η αστυνομα προσπαθε ν' απωθσει τον κσμο. Ξαφνικ μια ομδα φοιτητν προσπαθε να σπσει το μπλκο και να μπει στην εσοδο της αυλς).
ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ: Απαγορεεται, κριοι φοιτητς! Πσω! Απαγορεεται η εσοδος!
Φωνς φοιτητν: Τι πργματα εναι αυτ; Γιατ δεν επιτρπουνε στους Ρσους να προσκυνσουν τον ποιητ τους;
ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ: Πσω! Ιβνενκο, απθησε τους! Απαγορεεται! Απαγορεεται η εσοδος στους φοιτητς! (Ξαφνικ απ το πλθος των φοιτητν ξεφεγει νας και σκαρφαλνει στο φανρι).
ΦΟΙΤΗΤΗΣ: Συμπολτες, ακοστε! (βγζει να χαρτ, διαβζει) "Δεν ντεξε η ψυχ του ποιητ, το βρος της ντροπς, της καταισχνης!..." (Οι φωνς στο πλθος σβνουν. Οι αστυνομικο κατπληκτοι μνουν ακνητοι). "Το ανστημα του ψωσε αγρωχα ενντια στη γνμη των πολλν.  Μνος, πως πντα, και νεκρς"!
Η ομδα των φοιτητν: "Βγλτε τα καπλα σας".
ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ: Κριε! Τι εναι αυτ που κνετε;
ΦΟΙΤΗΤΗΣ: "Νεκρς! Προς τι τρα τα δκρυα, οι αναστεναγμο και τα μεγλα λγια, τα σπουδαα"; (Ο αστυνομικς σφυρζει).
ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ: Κατεβστε τον απ' το φανρι! (Στο πλθος αναβρασμς).
Μια γυναικεα φων: Τον σκτωσαν!...
ΦΟΙΤΗΤΗΣ: Εσες δεν εστε που τον διχνατε εχθς;… (Σφριγμα. Οι αστυνομικο ορμνε στο φανρι. Το πλθος φωνζει).
Κποιος
φωνζει: Φγε!
ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ: Τι τον κοιτζετε; Πρτε τον!
ΦΟΙΤΗΤΗΣ: σβησε σαν το κερ η θεα του ψυχ!.... (Τα λγια του φοιτητ πνγονται στις φωνς του πλθους.).
ΦΟΙΤΗΤΗΣ: Κι ο δολοφνος ψχραιμα, χτπησε γερ… Δεν υπρχει σωτηρα! (φεγει τρχοντας).
ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ: Πιστε τον! (Οι αστυνομικο κυνηγνε το φοιτητ. Τα παρθυρα στο διαμρισμα του Ποσκιν αρχζουν να σβνουνε σταδιακ. Την δια στιγμ στο δετερο φανρι σκαρφαλνει νας αξιωματικς του στρατο).
ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΟΣ: Συμπολτες! Αυτ που ακοσαμε μλις τρα εναι αλθεια! Η δολοφονα του Ποσκιν τανε προμελετημνη! Αυτς ο χυδαος
φνος ντρπιασε ολκληρο το θνος!
ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ: Σιωπ!
ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΟΣ: Ο μεγλος μας συμπολτης δολοφονθηκε επειδ τη χρα μας την κυβερνον με απολυταρχικ τρπο ανξια πρσωπα που
συμπεριφρονται στο λα σαν να εναι δολοι!.... (Ακογονται σφυρχτρες αστυνομικν. Στην εσοδο της αυλς εμφανζεται ο Ρακγιεφ).
ΡΑΚΕΓΙΕΦ: Συλλβετε τον! (Εμφανζονται κι λλοι αστυνομικο. Ο αξιωματικς χνεται στο πλθος, ταυτχρονα ακογεται ποδοβολητ αλγων. Φωνς απ' το πλθος: Θα μας ποδοπατσουν!... (Οι φωνς του πλθους δυναμνουν).
ΡΑΚΕΓΙΕΦ: Κυκλστε τους! (Η περιοχ γρω απ' την εσοδο της αυλς αδειζει. λα τα παρθυρα στο διαμρισμα του Ποσκιν εναι σκοτειν. Φωτζεται η εσοδος της αυλς. Ησυχα. Μσα απ' την αυλ ακογεται να σιγαν, θλιμμνο τραγοδι, εμφανζονται οι αξιωματικο που κρατνε τον Ποσκιν, ο κσμος κρατ κερι. Σκοτδι. Το τραγοδι σιγ-σιγ γνεται ο χος της χιονοθελλας. Νχτα. νας ταχυδρομικς σταθμς. Εναι αναμμνο το τζκι. Η γυνακα του φλακα κοιτ απ' το παρθυρο, προσπαθε να δει μες στη χιονοθελλα. Απ το παρθυρο φανεται το φως των φαναριν κι ακογονται πνιχτς φωνς. Πρτος μπανει ο φλακας του σταθμο, κρατ να φανρι και κνει τπο να περσουν ο Ρακγιεφ κι ο Αλεξντρ Τουργκνιεφ. Η γυνακα του φλακα υποκλνεται).
ΡΑΚΕΓΙΕΦ: Εναι κανες λλος στο σταθμ; (Ο Τουργκνιεφ πλησιζει τη φωτι κι απλνει τα χρια του).
ΦΥΛΑΚΑΣ: Κανες, ρχοντα μου, κανες.
ΡΑΚΕΓΙΕΦ: Κι αυτ ποια εναι;
ΦΥΛΑΚΑΣ: Η γυνακα μου, ρχοντα μου, η σζυγος μου!
ΤΟΥΡΓΚΕΝΙΕΦ: Τι εναι αυτ, τσι;… Βλτε μου να ποτρι, για τ' νομα του Θεο.
ΡΑΚΕΓΙΕΦ: Βλτε και σε μνα να και κντε γργορα. Σε μια ρα θα μας δσεις καινορια λογα, θα αλλξεις και τα ζα της τρικας. (Ο Τουργκνιεφ καγεται με το τσι).
ΦΥΛΑΚΑΣ: Η τρικα εναι δικι σας;…
ΡΑΚΕΓΙΕΦ: Να μας την χεις τοιμη σε μια ρα (παρνει το ποτρι, πνει).
ΦΥΛΑΚΑΣ: Στις διαταγς σας, στις διαταγς σας.
ΡΑΚΕΓΙΕΦ: Θα ξαπλσουμε μια ρα. Ακριβς σε μια ρα….χεις ρολι; Σε μια ρα θα μας ξυπνσεις. Αλεξντρ Ιβνοβιτς, δεν εναι καλ να
κοιμηθομε μια ρα;
ΤΟΥΡΓΚΕΝΙΕΦ: Ω, ναι, ναι, δε νιθω οτε τα χρια μου, οτε τα πδια μου.
ΡΑΚΕΓΙΕΦ: Αν ρθει κανες, ξπνα μας αμσως και ενημρωσε τον αστυνομικ.
ΦΥΛΑΚΑΣ: Κατλαβα, κατλαβα, στις διαταγς σας.
ΡΑΚΕΓΙΕΦ: Κι εσ, μητερολα, σταμτα να κοιτς απ' το παρθυρο, δεν υπρχει τποτα το ενδιαφρον ξω.
ΦΥΛΑΚΑΣ: Εντξει, εντξει…. Στις διαταγς σας. Ελτε να ξαπλσετε εδ που εναι καθαρ. (Η γυνακα του φλακα ανογει τη πρτα και περν στο δετερο δωμτιο, ανβει εκε να κερ και ξαναγυρζει. Ο Ρακγιεφ κι ο Τουργκνιεφ βγανουν).
ΤΟΥΡΓΚΕΝΙΕΦ: Ω, Θε μου!.... (Κλενουνε τη πρτα πσω τους).
ΓΥΝΑΙΚΑ ΦΥΛΑΚΑ: Ποιον, ποιον κουβαλον;
ΦΥΛΑΚΑΣ: Αν ξανακοιτξεις ξω, θα τις φας με το καμουτσκι. Θα μας καταστρψεις. Μνο αυτ μας λειπε! Δεν μποροσαν να πνε απ λλο
δρμο; Αν ξανακοιτξεις, θα σε…. Αυτο δεν αστειεονται!
ΓΥΝΑΙΚΑ ΦΥΛΑΚΑ: Λες και δεν χω ξανακοιτξει!.... (Ο Φλακας βγανει. Η γυνακα του κοιτ απ' το παρθυρο. Η εξωτερικ πρτα ανογει, εμφανζεται ο Πονομαριφ, κοιτ προσεκτικ γρω κι πειτα μπανει).
ΠΟΝΟΜΑΡΙΟΦ: Ξπλωσαν;
ΓΥΝΑΙΚΑ ΦΥΛΑΚΑ: Ξπλωσαν.
ΠΟΝΟΜΑΡΙΟΦ: Δσε μου να πιω μια σταλτσα, πγωσαν τα κκκαλ μου. (Η γυνακα του βζει να ποτρι βτκα, βγζει κι να αγγουρκι τουρσ. Ο Πονομαριφ πνει τη βτκα, τρει το αγγουρκι, τρβει τα χρια του). Βλε μια δετερη.
ΓΥΝΑΙΚΑ ΦΥΛΑΚΑ: (του βζει) Γιατ στκεστε ρθιος; Καθστε να ζεσταθετε.
ΠΟΝΟΜΑΡΙΟΦ: Ναι, σιγ μη ζεσταθ.
ΓΥΝΑΙΚΑ ΦΥΛΑΚΑ: Και που πηγανετε με το καλ;
ΠΟΝΟΜΑΡΙΟΦ: Ωχ, λες οι γυνακες το διο εναι! Σαν την Εα…. (πνει, της δνει τα λεφτ και βγανει. Η γυνακα βζει το μαντλι κι ετοιμζεται να βγει ξω, την δια ρα εμφανζεται στη πρτα ο Μπιτκφ. Φορ γονα, χει δεμνο μ' να μαντλι το κεφλι και φορ καπλο).
ΜΠΙΤΚΟΦ: Κοιμθηκαν; (αναστενζει και πλησιζει το παρθυρο).
ΓΥΝΑΙΚΑ ΦΥΛΑΚΑ: Παγσατε;
ΜΠΙΤΚΟΦ: Τι ρωτς; Δε βλπεις τι γνεται ξω; (κθεται, λνει το μαντλι). Εσαι η γυνακα του φλακα! Κατ' ευθεαν το κατλαβα. Πως σε λνε;
ΓΥΝΑΙΚΑ ΦΥΛΑΚΑ: ννα Πετρβνα.
ΜΠΙΤΚΟΦ: Πισε, Πετρβνα, το μπουκλι. (Η γυνακα βζει στο τραπζι τη βτκα, το ψωμ και τα αγγουρκια. Ο Μπιτκφ πνει με ρεξη, βγζει τη γονα). Αχ, τι πρμα εναι αυτ; Παναγα μου…. Πενντα πντε βρστια…. Αχ, με μπλεξε…
ΓΥΝΑΙΚΑ ΦΥΛΑΚΑ: Ποιος σε μπλεξε;
ΜΠΙΤΚΟΦ: Η μορα. (πνει). Αυτ δεν εναι γονα, εναι λεπτ σαν χαρτ. Εναι δυνατν;
ΓΥΝΑΙΚΑ ΦΥΛΑΚΑ: Σε κανναν! Σε κανναν δε θα το πω, που να μου ξεραθε η γλσσα! Πες μου ποιον κουβαλτε;
ΜΠΙΤΚΟΦ: Δεν εναι δικι σου δουλει. Αυτς εναι δουλεις του κρτους.
ΓΥΝΑΙΚΑ ΦΥΛΑΚΑ: Μα γιατ ταξιδεετε χωρς στσεις; Θα παγσετε.
ΜΠΙΤΚΟΦ: Δε θα μας κλψει κανες κι αυτς πια δεν κρυνει. (περπατ στις μτες των ποδιν, στκει στη πρτα, ακοει). Ροχαλζουν, κρμα! Πρπει να τους ξυπνσουμε σντομα. Ε, ε, ε! Απ μνα περιμνει να μθει! Αυτ, θετσα, δεν εναι δικ σου δουλει, εναι δικ μας! (Παση). Τον πμε στο Σβιατε Γκρι. Εκε θα τον θψουνε κι εκε θα μενω κι εγ να βρω την ηρεμα. "Αυτν σε τπο μακρυν κι εγ θα ησυχσω". Πσα
ποιματα διβασα, που να τα πρει ο διβολος…
ΓΥΝΑΙΚΑ ΦΥΛΑΚΑ: Μη με βασανζετε, γιατ μιλτε ακαταλαβστικα…
ΜΠΙΤΚΟΦ: (πνει, δεχνει ζαλισμνος) Ποιματα φτιαχνε… Αυτ του τα ποιματα δεν διναν ησυχα οτε στον διο, οτε στο κρτος, οτε σε μνα, το δολο του Θεο Στεπν λιτς… παντο τον ακολουθοσα…. Αλλ ταν τυχος… τι και να 'γραφε μνο κακ του κανε…
ΓΥΝΑΙΚΑ ΦΥΛΑΚΑ: Γι' αυτ τον σκτωσαν;
ΜΠΙΤΚΟΦ: Ε, ε, ε… Τι το' θελα κι εγ να πισω κουβντα με γυνακα; Χαζ!
ΓΥΝΑΙΚΑ ΦΥΛΑΚΑ: Μα γιατ βρζετε;
ΜΠΙΤΚΟΦ: Πς να μην βρζω; Αλλ σως και να μην εσαι χαζ…. Δεν τον μισοσα, στο σταυρ που σου κνω. νας νθρωπος σαν λους τους
λλους. Τα ποιματα φτανε για λα. Τον ακολουθοσα παντο, τον κυνηγοσα ακμα και με μαξες. Αυτς παιρνε τη μια κι εγ πηδοσα
κατευθεαν στην λλη! Οτε που το υποψιαζταν, στ' αλθεια!
ΓΥΝΑΙΚΑ: Αφο μως πθανε, γιατ τον ακολουθετε ακμα;…
ΜΠΙΤΚΟΦ: Για να προλβουμε τα χειρτερα!... Πθανε! Μπορε να πθανε, αλλ βλπεις, εναι κι η νχτα κι η χιονοθελλα, το πλθος στους δρμους και πρπει να κνουμε πενντα βρστια, πενντα βρστια!.... Ακος εκε, πθανε! Εγ φοβμαι πως θα τον θψουμε και πλι δε θα καταφρουμε τποτα…. Μπορε και πλι να μην ηρεμσουν τα πργματα…
ΓΥΝΑΙΚΑ ΦΥΛΑΚΑ: Μπως εναι βρικλακας;
ΜΠΙΤΚΟΦ: Μπορε να εναι και βρικλακας. (Παση) Κτι με πονει!... Βλε μου κι λλο. Κτι με τρει. Αχ, ναι, πθανε δσκολα. Βασανστηκε! Του 'ριξε τη σφαρα στη κοιλι.
ΓΥΝΑΙΚΑ ΦΥΛΑΚΑ: Αχ, αχ, αχ!
ΜΠΙΤΚΟΦ: Δγκωνε τα χρια του για να μη φωνξει και τον ακοσει η γυνακα του. Κι πειτα σπασε. (Παση). Μνο που, ορκζομαι στο Θε, εγ δε φταω για τποτα! Δεν αποφασζω εγ, λλοι κνουν κουμντο, εγ εμαι να τποτα…. Ποτ δεν τον φηναν μνο του, που και να πγαινε τον ακολουθοσα απ πσω…. Οτε να βμα δεν μενα πσω…χι! μως αυτ τη μρα με στελανε αλλο, τη Τετρτη λω…. Κατευθεαν το κατλαβα. πρεπε να εναι μνος! ξυπνοι! ξεραν πως θα πει εκε που πρπει. Επειδ ρθε η ρα του. Πγε στο ποτμι, εκε τον περμεναν. (Παση). Εγ δεν μουν εκε! (Παση). Τρα πια δε θα ξαναπω ποτ στο σπτι τους. Το διαμρισμα εναι δειο, καθαρ…
ΓΥΝΑΙΚΑ ΦΥΛΑΚΑ: Κι αυτς ο κριος που εναι μαζ σας;…
ΜΠΙΤΚΟΦ: Εναι ο Αλεξντρ Ιβνοβιτς, ο κριος Τουργκνιεφ, μας συνοδεει. Καννα δεν φησαν, μνον αυτν. Ο κριος Τουργκνιεφ…ΓΥΝΑΙΚΑ ΦΥΛΑΚΑ: Και ο γεροντκος;
ΜΠΙΤΚΟΦ: Ο υπηρτης του.
ΓΥΝΑΙΚΑ ΦΥΛΑΚΑ: Και γιατ δεν μπανει να ζεσταθε;
ΜΠΙΤΚΟΦ: Δε θλει. Του το 'παμε μια, του το 'παμε δυο, δε θλει. Φυλ σκοπι, δεν φεγει απ δπλα του. Θα του πω λγη βτκα (σηκνεται) Αχ,
χιονοθελλα!... Το καλτερο ποημα που γραψε: "…η θελλα μαρισε τον ουραν, το χινι πφτει σαν τρελλ… η θελλα ουρλιζει σαν θερι, η θελλα κλαει σαν παιδ μικρ". Ακος; Αλθεια, δεν κνει σαν παιδ μικρ;… Τι σου οφελω;
ΓΥΝΑΙΚΑ ΦΥΛΑΚΑ: τι χετε ευχαρστηση.
ΜΠΙΤΚΟΦ: (αφνει τα λεφτ στο τραπζι με μια πλατει χειρονομα). «\"Πτε πνω στο κρεββτι το χυρο θροζει και πτε στο παρθυρο ο ξνος που…." (Μπανει ο φλακας, πει στην εσωτερικ πρτα, τη χτυπ).
ΦΥΛΑΚΑΣ: ρχοντα μου, ρα να πηγανετε…. (Εμφανζεται στη πρτα ο Ρακγιεφ).
ΡΑΚΕΓΙΕΦ: ρα να πηγανουμε!...

                                       Α  Υ  Λ  Α  Ι  Α

                                   Μσχα 9 Σεπτμβρη 1935

 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers