-

Dali &

-


-








.

--.


.

./.


 
 

 

1: :

   "...Εμαι ευτυχς και πλον μπορ να αναπαυθ εφ' σον αισθνομαι τι αφνω μαν ανθηρν βλστησιν τς σπορς την οποαν εμες αι ολγοι πρωτοπροι εσπεραμεν εις την γονον και πετρδη γην και εμαι βεβαα τι απ εσς θα δημιουργηθε η τλεια γυνακα τς αριον...".

   "Η Ελληνς δναται να αναλβη τον της αναπτξες της αγνα μνη, χωρς την συνδρομν του ανδρς. Διτι οτος αδιαφορε και εν τω εγωισμ του εν επιθυμε και θλει, την δουλικν υποταγν της γυναικς εις τα νεματ του".

   ---Καλλιρρη Παρρν

Βιογραφικ

     Η Καλλιρρη Παρρν, το γνος Σιγανο, ταν η 1η Ελληνδα δημοσιογρφος, συγγραφας, λογα και μια απ τις πρτες Ελληνδες φεμινστριες, που το ργο της τανε ποικλο και πολυεππεδο, -η σημαντικτερη μορφ του Ελληνικο φεμινιστικο κινματος, μαχητικ οπαδς της ισοτιμας των δο φλων και με απλυτο σεβασμ στο θεσμ της οικογνειας, που ονομστηκε "Μνα της νετερης Ελληνδος". Η γνωριμα της με σπουδαες προσωπικτητες της εποχς και το πθος της για ενημρωση πνω σε πνευματικ, πολιτικ και κοινωνικ θματα, τη στιγμτισε: "Παρακολουθοσα τας συζητσεις των δημοσιογρφων και σιγ-σιγ εξπνησε μσα μου και πλιν ο πθος να γρψω, πως αυτο, χι μνον για τον εαυτν μου αλλ και για τους λλους", δλωσε κποτε. Η Παρρν πστευε τι το μεγαλεο της Πατρδας γκειται στο μεγαλεο των θυγατρων της και στριξε το φεμινιστικ της ργο στη βαθει γνση της Ιστορας και των Ελληνικν παραδσεων, εν δημιοργησε τις προποθσεις για την εισαγωγ γυναικν στα Αντατα Ιδρματα και κατργησε το βατο των δημοσων υπηρεσιν. Βοθησε να κατοχυρωθε η μεωση των ωρν κι η βελτωση των ρων εργασας, η αξηση του ημερομισθου και προετομασε το δαφος για το δικαωμα της ψφου, του εκλγειν και του εκλγεσθαι.
     Γεννθηκε στο Ρθυμνο, τη 1η Μη 1859 και συγκεκριμνα στα Πλατνια Αμαρου. Η Καλλιρρη κατγονταν απ αρχοντικ οικογνεια, με σημαντικ πνευματικ παρδοση κι εχε τρα αδλφια, το Θεδωρο, την Αθην και τη Μαρκα. Ο πατρας της Στυλιανς Σιγανς, ναν χρνο μετ την επανσταση το 1866 εγκατστησε την οικογνει του στον Πειραι κι επστρεψε στη Κρτη να συνεχσει τον αγνα. Αργτερα ρθε και ο διος στον Πειραι κι γινε πρεδρος.της Επιτροπς Κρητν Προσφγων. Αρχικ φοιτ στο σχολεο Σουρμελ και στη συνχεια στη γαλλικ σχολ των καλογραιν στον Πειραι. Το 1878 παρνει το πτυχο της δασκλας με το βαθμ ριστα, απ το Αρσκειο. πως συνβαινε με τις περισστερες δασκλες την εποχ εκενη, μλις πρε το πτυχο της πγε στην Οδησσ για να διευθνει το Ροδοκανκειο Παρθεναγωγεο τς Ελληνικς Κοιντητας κι αργτερα στην Αδριανοπολη που εργστηκε ως διευθντρια στο Ζππειο Παρθεναγωγεο. στην Ανδριανοπολη στην Ανατολικ Θρκη κι εργστηκε 9 τη Ιεραπστολος της γλσσας, της Θρησκεας και των πατροπαρδοτων ηθν κι εθμων. Μετ απ μια 2ετα επστρεψε στην Αθνα και παντρετηκε τον Κωνσταντινουπολτη Ιωννη Παρρν, γιο Γλλου πατρα κι Αγγλδας μητρας, που ταν ο ιδρυτς και 1ος Δευθυντς του (ΑΠΕ) Αθηνακο Πρακτορεου Ειδσεων -που τη βοθησε να γνωρσει τον κσμο τς δημοσιογραφας και τς συγγραφς και τη συνστησε στους ανθρπους του χρου και με τον οποο κατοικοσανε σε σπτι επ της οδο Πανεπιστημου 27, απναντι απ το κτριο της Ακαδημας στην Αθνα.



     χοντας την υποστριξη του συζγου της, που την ενθρρυνε στους αγνες της, αποφασζει ν' ακολουθσει το επγγελμα της δημοσιογραφας. τσι η πρτη Ελληνδα φεμινστρια διεκδικε και τον ττλο της πρτης Ελληνδας δημοσιογρφου, εκδτριας και διευθντριας ταν στις 8 Μρτη 1887 ρχισε να εκδδει την εβδομαδιαα εφημερδα Εφημερς Των Κυριν, το πρτο ελληνικ φεμινιστικ ντυπο, που κυκλοφρησε ως το 1917 και συνδεσε το νομ της με το ελληνικ γυναικεο κνημα, που συντασσταν αποκλειστικ απ γυνακες κι απευθυντανε σε γυνακες κυρως της Αθνας και του Πειραι. Η εφημερδα αυτ συνχισε να εκδδεται για 30 σχεδν τη μχρι το 1918 ταν η Καλλιρρη εξορστηκε στην δρα για τα πολιτικ της φρονματα. Στχος της εφημερδας ταν να εισαγει και στην Ελλδα τους φεμινιστικος προβληματισμος που δη απασχολοσανε τις γυνακες των δυτικοευρωπακν κρατν και ν' αφυπνσει τις συνειδσεις των γυναικν της ττε εποχς.
     Η κδοση, που την γραφε στην αρχ μνη της και στη συνχεια με τη βοθεια κυριν που εχαν μορφωθε στο εξωτερικ, πρβαλε και συζητοσε τα προβλματα της πνευματικς μρφωσης και ψυχικς καλλιργειας της Ελληνδας της εποχς. Παρουσιστηκαν επσης για 1η φορ, γυναικεα προβλματα πως το δικαωμα στην αντερη μρφωση, της ασφλειας στην εργασα, του ελχιστου ημερομσθιου, του εργατικο ωραρου, των συνθηκν εργασας και της ελλεψεως πρνοιας. Στα δο πρτα φλλα υπογρφει ως Εα Πρενρ αναγραμματζοντας το επθετο του συζγου της. Το 1ο φλλο κυκλοφρησε σε 3.000 ανττυπα που εξαντλθηκαν, πως και τα 7.000 φλλα της ανατυπσεως (!). Η ιδρτρια, ιδιοκττρια, διευθντρια και συντκτρια, γργορα χαρακτηρστηκε αναρχικ, εισπρττοντας ειρωνικ, υβριστικ κι απειλητικ σχλια.

     Η Παρρν αντιπροσπευσε την Ελλδα σε διφορα διεθν ττε συνδρια στο Παρσι (1889, 1891 και 1896) στο 1ο των οποων εχε προεδρεσει ο φιλσοφος Ζυλ Σιμν. Το 1893 αντιπροσπευσε τις Ελληνδες στο Διεθνς Συνδριο Σικγου και το διο τος μετ την επιστροφ της δρυσε την νωση υπρ της Χειραφετσεως των Γυναικν προς βοθεια πιτερο της επαγγελματικς εκπαδευσης και κατρτισης των απρων γυναικν. δρυσε επσης πολλ κοινωφελ ιδρματα κι οργανσεις πως τη Σχολ της Κυριακς, απρων γυναικν και κορασδων (1890), που την θεσε υπ τη προστασα και προεδρεα της Βασλισσας λγας, το συλο Ανιτων Γυναικν μαζ με τη Ναταλα Σοτσου το (1896), το συλο της Αγας Αικατερνης και την νωση των Ελληνδων υπ τη διεθυνση της Αικατερνης Λασκαρδου, και δο τη μετ τον Πατριωτικ Σνδεσμο (1898, που μετεξελχθηκε σε ΠΙΚΠΑ), εν δεν παψε και τις κινσεις υπρ της παροχς σων ευκαιριν συμμετοχς στην εκπαδευση και τη πολιτικ ζω της χρας, στις γυνακες, που λες δυστυχς απ τις κρατοσες ττε κυβερνσεις ατχησαν.

     Το 1900 δρυσε τη Σχολ Επαγγελματικς Οικοκυρικς αλλ και Σχολ Νοσηλεας. Η αναγκαιτητα αυτς τς σχολς γινε καταφανς κατ τον Α' Παγκ. Πλ., ταν οι Ελληνδες νοσοκμες προσφρανε τις υπηρεσες τους στο πολεμικ μτωπο. Εξλλου, βλποντας τη μανα μμησης ξνων προτπων, σκφτηκε πως ο καλτερος τρπος για τη διατρηση τς ελληνικς ταυττητας ταν η διαφλαξη της ελληνικς παρδοσης κι η καταγραφ των εθμων. τσι, αυτ το πθος της, την οδγησε στις 19 Φλεβρη 1911 να δημιουργσει το Λκειο των Ελληνδων, γινε στα πρτυπα των Lyceum Clubs, που ξεκνησε στη περοδο των Βαλκανικν Πολμων, τη καταγραφ, διδασκαλα και παρουσαση παραδοσιακν χορν, εν η δρση του εναι γνωστ μχρι και σμερα, αριθμντας σε Ελλδα κι εξωτερικ πολλ μλη, με σκοπ την εξυπηρτησιν της προδου του φλου των γυναικν» και την αναγννησιν και διατρησιν των ελληνικν εθμων και παραδσεων. Κατ την Ιωννα Παπαντωνου, η Παρρν συγκαταλγεται μαζ με τη Μ. Ζχου, την Αγγελικ Χατζημιχλη κι λλες γυναικεες μορφς της εποχς της στις εμπνευσμνες Ελληνδες που αγωνστηκαν για τη διατρηση της ελληνικς λακς πολιτιστικς κληρονομις αλλ και για τη σνδεση της Αρχαας Ελλδας με τη νετερη. Μετ απ δικ της διαβματα, η κυβρνηση Δηλιγιννη επτρεψε τη φοτηση των γυναικν στο Πανεπιστμιο και το Πολυτεχνεο, ταν πλον αυτ εχε γενικευθε στην Ευρπη. Επσης, ταν η 1η που κνησε το θμα της παραχρησης δικαιματος ψφου στις γυνακες, δη απ τη 10ετα του 1890, που μως καμμα κυβρνηση δεν αποδχτηκε, οτε του Βενιζλου, οτε του Παπαναστασου, μχρι που κατληξε να γνει πραγματικτητα μετ απ 70 χρνια. τανε φανατικ μοναρχικ κι αντιβενιζελικ. Το 1921 οργνωσε το Α' Εθνικν Γυναικεον Συνδριον και τον διο χρνο πεισε τον πρωθυπουργ Δημτριο Γοναρη να ταχθε υπρ της παροχς δικαιματος ψφου στις γυνακες.
     Η Παρρν γραψε επσης πολλ ρθρα, δοκμια, μυθιστορματα και θεατρικ ργα με βασικ θμα πντα τη θση της γυνακας στα ττε κοινωνικ προβλματα, πως τη 3τομη Ιστορα της γυναικς (1889), Η μγισσα (1901), Το νον συμβλαιον, που δημοσιεθηκε και στη Revue Litteraire,(1902), το τρπρακτο δρμα Η να γυνακα, (που ανβασε η Μαρκα Κοτοπολη το 1907),  το μυθιστρημα Η χειραφετημνη, που δημοσιετηκε και στη Journal de debats (1900) κι Η ζω ενς τους, Επιστολς Αθηναας προς Παρισιν (1896-1897). Ως αρθρογρφος συνεργστηκε επσης με τις εφημερδες Ακρπολις, Εστα κι Εμπρς καθς και με το Ημερολγιο του Σκκου. Ανπτυξε παρλληλα και πολιτικ δραστηριτητα με διαβματα υπρ της καλυτρευσης της κοινωνικς θσης της Ελληνδας στις κυβερνσεις Δηλιγιννη και Τρικοπη. Για τη προσφορ της τιμθηκε με το Χρυσ Σταυρ του Σωτρος (απ το βασιλι Γεργιο Β' το 1936) και το αργυρ μετλλιο Ακαδημας Αθηνν, εν τον διο χρνο πραγματοποιθηκε τιμητικ βραδι στην αθουσα του Παρνασσο υπρ των 50 ετν της δρσης της και των 25 ετν λειτουργας του Λυκεου των Ελληνδων.

     Η Καλλιρρη Παρρν πθανε στην Αθνα στις 16 Γενρη 1940, σε ηλικα 81 ετν, απ εγκεφαλικ επεισδιο.
Στις 6 Ιουνου 1992, πνω απ 50 τη μετ το θνατ της, τιμθηκε απ την Ελληνικ Δημοκρατα με τα αποκαλυπτρια της προτομς της στο Α' Νεκροταφεο Αθηνν, (που κι ετφη δημοσα δαπνη) αριστερ της εισδου προ των μεγλων μαυσωλεων. Προηγουμνως, στις 4 Νομβρη 1945, μα προτομ της αποκαλφθηκε στον περβολο χρο του Λυκεου Ελληνδων, προκειμνου να τιμηθε η προσφορ της. Η πνευματικ διαθκη της φανερνεται στα παρακτω λγια της: "(…) εμαι ευτυχς κι συχη πλον μπορ να αναπαυθ, εφ' σον αισθνομαι πως αφνω μαν ανθηρν βλστησιν της σπορς, την οποαν εμες, αι ολγαι πρωτοπροι, εσπεραμεν εις τη ττε γονον και πετρδη γη κι εμαι βεβαα τι απ σας, καλα μου συνεργτιδες, θα δημιουργηθ η τελεα γυνακα της αριον (…)".
     Στα πλασια της φεμινιστικς της δραστηριτητας κινθηκε κι η ενασχλησ της με τη λογοτεχνα. Τη 1η της επσημη εμφνιση ως συγγραφας πραγματοποησε με την κδοση του μυθιστορματος η Χειραφετημνη το 1900, που εχε δημοσιευτε προηγουμνως σε συνχειες στην Εφημερδα των Κυριν κι αποτλεσε το 1ο μρος της 3λογας Τα βιβλα της αυγς· τα 2 επμενα ταν Η μγισσα και Το νον συμβλαιον. Ακολοθησαν μυθιστορματα, θεατρικ, ιστορικ και ταξιδιωτικ ργα, λα με τον διο προσανατολισμ και χωρς ιδιατερες λογοτεχνικς αξισεις. Βασικ χαρακτηριστικ του λογοτεχνικο ργου της στο σνολ του εναι η σκπιμη στρτευσ του στον αγνα υπρ του γυναικεου ζητματος, που αποτλεσε στχο ζως για τη συγγραφα και που τελικ εξυπηρτησε τσο με τη πεζογραφικ, σο και με τη δραματικ παραγωγ της.
     να απ τα πλον φωτισμνα μυαλ το τπου μας, η πρτη Ελληνδα δημοσιογρφος, η εκπληκτικ πρωτοπρος και τολμηρ αγωνστρια για τα δικαιματα των Ελληνδων, η μεγλη μορφ το υγιος φεμινισμο πως την αποκλεσε ο Ξενπουλος, ταν απφοιτος το Αρσακεου. Ευφυς και διορατικ, γργορα συνειδητοποησε την νιση μεταχεριση που η ελληνικ κοινωνα της εποχς επεφλασσε στις γυνακες κι αποφσισε να διεκδικσει σες ευκαιρες συμμετοχς των γυναικν στην εκπαδευση αλλ και στη πολιτικ ζω τς χρας. Αγωνστηκε κατ της αμθειας και των προλψεων, εκφρζοντας ναν υγι φεμινισμ που ζητοσε ισοτιμα των δο φλων κι χι αναστροφ των ρλων. Δεν αμφισβτησε το ρλο της οικογνειας, μως αγωνστηκε για να χουν οι γυνακες δικαωμα στη μρφωση, αλλ και στο να μπορον να χρησιμοποιον επαγγελματικ τη μρφωσ τους. Η επιτυχα της γκειται στο τι δεν αμφισβτησε την επικρατοσα ττε ποψη της γυναικεας φσης, αλλ εν ονματι της γυναικεας φσης διεκδκησε την ρση το κοινωνικο αποκλεισμο των γυναικν.



     Η ριστη γνση τς ελληνικς γλσσας, η μφυτη δναμη της πννας και το λγου της βοηθσανε στη διδοση των αντιλψεν της που ρχονταν σε μεγλη αντθεση με τις απψεις και τις πεποιθσεις τς εποχς. Εναι γεγονς τι Η εκπαδευσις των κορασων, ακμα και για τους νθερμους υποστηρικτς της, αποτελοσε ν ακμα εχγγυο πως η να γυνακα θα γιντανε καλτερη μητρα και σζυγος. Το επγγελμα της δασκλας τανε το μνο κοινωνικ αποδεκτ, λγω των ιστορικν συγκυριν που αντιμετπιζε το θνος. Λγοι μως ταν αυτο που αντιλφθηκαν τι ταν παρχεις παιδεα δεν χεις τη δυναττητα να ελγξεις να περιορσεις το που και πως θα τη χρησιμοποισει ο δκτης. τσι, ταν η Καλλιρρη ρχισε να διατυπνει τις απψεις της και μλιστα γραπτς, ενπνευσε αυτοπεποθηση χι μνο στις γυνακες, αλλ κατφερε να μεταβλλουνε τις απψεις τους πολλο νδρες και να εμπιστευτονε τις γυναικεες ικαντητες.
     Η Εφημερς των Κυριν, που ρχισε να εκδδει το 1887, διευθυνταν απ την δια κι ταν στελεχωμνη αποκλειστικ με γυνακες. Η κδοσ της αν 15μερο σταμτησε το 1918, ταν η δια εξορστηκε στην δρα για τα φρονματ της, πως απαιτοσαν οι ταραγμνοι καιρο. Οι θσεις κι οι δρσεις της καθορστηκαν απ τη πστη της τι η πνευματικ κι η πολιτικ χειραφτηση κι η ισοτιμα των γυναικν ταν μεσα συνδεδεμνη με την εξασφλιση γι' αυτς παιδεας κι εργασας. Ο αγνας της βασιζτανε στην αποδοχ του παραδοσιακο ρλου τς γυνακας και τη διεκδκηση περισσοτρων δικαιωμτων γι' αυτν, στε να αντεπεξρχεται καλτερα στο ργο της. Αυτ η αποδοχ το παραδοσιακο ρλου τς δινε την ευχρεια να γνεται δεκτ απ τους διοικοντες, ακμα κι ταν αυτο δεν ταν τοιμοι να δεχτον λα τα αιτματ της. Απδειξη του σεβασμο της στον παραδοσιακ ρλο των γυναικν εναι το γεγονς τι στο μηνιαο παρρτημα της Εφημερδας των Κυριν, με τον ττλο Οικιακ Εφημερς, δινε πρακτικς οδηγες κοπτικς, ραπτικς, μαγειρικς, υγιεινς διατροφς, οικιακς οικονομας, καλς συμπεριφορς κι εθιμοτυπας. Παρ' λ' αυτ οι ιδες της θεωρηθκανε ριζοσπαστικς, γιατ προβαλε το δικαωμα τς γυνακας να χρησιμοποιε τις γνσεις της για βιοπορισμ, ασκντας συγκεκριμνο επγγελμα. Σμφωνα με το καταστατικ του, σκοπς του Λυκεου ταν: "Ο μεταξ γυναικν των γραμμτων, των επιστημν, των τεχνν σνδεσμος προς εξυπηρτησιν και προστασαν αυτν και προς αναγννησιν και διατρησιν των ελληνικν εθμων και παραδσεων".
     Οι απψεις της ξεσκωσαν απ' τη πρτη στιγμ θυελλδεις αντιδρσεις. "Θα τη συντρψω διτι μαστροπεει τας γυνακας. χω και μννα και αδελφν γαμον" δλωνε ο διευθυντς τς εφημερδας Επιθερησις. "Αι γυνακες εναι πετεινμυαλαι κι ελαφρα. Δεν αξζει τον κπον να ασχοληθμεν", γραφε ο διευθυντς της Ακροπλεως. Υπρχανε ββαια και φανατικο υποστηρικτς των θσεν της. Ο Ξενπουλος γραψε γι' αυτν: "Η συντροφι σου εναι πολτιμη. Το θος σου, η τλμη σου κι η γραφ σου θαμα. Εγε σου, δσποινα τς φιλαλληλας και τς προδου. Στηρζω τους αγνες σου, των γυναικν τους αγνες με λη μου τη δναμη", εν ο Βλσσης Γαβριηλδης τη θεωροσε "κοινωνικ δναμη για την αλλαγ του καθεσττος σχετικ με τη θση τς γυνακας στην ελληνικ κοινωνα" κι ο Εμμανουλ Ροδης λεγε: "Δο επαγγλματα αρμζουν εις τας γυνακας. Εκενα της νοικοκυρς και της εταρας".



     Οτε το Σχολεο απ' που αποφοτησε ξφυγε απ το κριτικ της πνεμα. Με ρθρο της στην "Εφημερδα των Κυριν" βλλει κατ το Αρσακεου διαμαρτυρμενη για το τι οι υποψφιες δασκλες διδσκονταν πολλ αντικεμενα χρηστα γι' αυτς και για την σκηση του επαγγλματς τους. Η Παρρν πστευε τι: "Το σχολεον εναι η οδς δι' ς η κρη προπαρασκευαζομνη εις τας πραγματικτητας του βου εισγεται εν τη κοινωνα", (Εφημερς των Κυριν, τ. Β', αρ. 65, 5 Ιουνου 1891). Απ το οξυδερκς πνεμα της δε ξφυγε το γεγονς τι μαζ με τις υποψφιες δασκλες στο Αρσκειο φοιτοσανε κι λλες μαθτριες που επιδικανε γενικτερη μρφωση. Οι 2 αυτς κατηγορες μαθητριν παρακολουθοσανε το διο ακριβς πργραμμα μαθημτων, εκτς απ τη θεωρα και την εφαρμογ τς Αλληλοδιδακτικς Μεθδου, που πρεπε να διδσκεται το τελευταο 6μηνο των σπουδν. Αυτ συνβαινε γιατ η Φιλεκπαιδευτικ Εταιρεα δεν εχε προχωρσει στο διαχωρισμ του Αντατου Παρθεναγωγεου, που διδσκονταν σα μαθματα πρπει να γνωρζει "να κορσιον μλλον να ζση εν τη κοινωνα" (δηλαδ σες κοπλες θελαν να χουν ν ακμα προσν για να καλ γμο), απ το Διδασκαλεο, που θα φοιτοσαν οι μλλουσες δασκλες. Αυτ εχε ως αποτλεσμα στο πργραμμα των διδασκομνων μαθημτων να περιλαμβνονται τα λεγμενα διακοσμητικ μαθματα, πως καλλιγραφα, ιχνογραφα, σκιαγραφα, χειροτεχνματα, οργανικ μουσικ, χορς, εν στη τελευταα τξη του Διδασκαλεου δεν διδσκονταν αριθμητικ και γεωμετρα διτι θεωρονταν ακατλληλα για τη φση των γυναικν.
     Εναι αλθεια τι ο διττς σκοπς το Σχολεου κι οι δυσκολες που παρουσαζε η πραγμτωσ του εχεν απασχολσει αρκετ τους εταρους της ΦΕ και προκλεσε σωρεα αντιρρσεων. Και δεν ταν λγοι (μεταξ αυτν και ο Γ. Γεννδιος απ το 1850) που εχαν εγκαρως επισημνει αυτ τη δυσκολα. Η δκαιη αντδραση της Εφημερδας των Κυριν ρθε να προστεθε στις παρατηρσεις πολλν εταρων. Ο διαχωρισμς των 2 Σχολεων πραγματοποιθηκε τελικ το 1881 με νμο το κρτους. Ττε τανε που προστεθκανε και τα μαθματα της Εμπειρικς Ψυχολογας μετ στοιχειδους Λογικς, Παιδαγωγικ και Διδακτικ & Μεθοδικ μετ' ασκσεων. Εξλλου μες απ την Εφημερδα των Κυριν η δια και πολλς λλες Αρσακειδες ζητοσαν να μη διορζονται στα Σχολεα τς Φιλεκπαιδευτικς Εταιρεας ξνες διευθντριες. Το ΔΣ πρε το μνυμα και το 1898 εμπιστεθηκε στη γνωστ ττε παιδαγωγ Καλλιπη Κεχαγι τη θση το Εππτου Σχολεων. λλωστε η τελευταα ξνη διευθντρια του Αρσακεου ταν η Γιοχνα Κλμπε, που τανε διευθντρια στον εορτασμ της 50ετηρδας της ΦΕ.



     Η Καλλιρρη Παρρν αγωνστηκε για τη δυναττητα φοτησης των Ελληνδων στη μση εκπαδευση, στε να διεκδικσουν τσι επ σοις ροις την εσοδ τους στα πανεπιστμια. Διεκδκησε ακμη επαγγελματικ εκπαδευση για τις γυνακες. Το 1892 μ' επιστολ της προς τον πρωθυπουργ της χρας Χαρλαο Τρικοπη, που την υπγραφαν 2.850 Ελληνδες (!), ζητοσε δρυση δημοσων λυκεων θηλων και Πρακτικ & Καλλιτεχνικ Σχολ "δι να μαθανουν αι πτωχα κραι γυναικεας τχνας κι επαγγλματα". Τελικ μλις το 1890 ο Θεδωρος Δηλιγιννης επτρεψε τη φοτηση γυναικν στο Πανεπιστμιο και το Πολυτεχνεο, αφο το μτρο εχε γενικευθε στην Ευρπη. ταν επσης η 1η που κνησε το θμα τς παραχρησης δικαιματος ψφου στις γυνακες δη απ το 1890, που μως δεν δχτηκαν οτε ο Βενιζλος οτε ο Παπαναστασου, αφο εναι γνωστ πως στην Ελλδα οι γυνακες απκτησαν δικαωμα ψφου το 1952. Με τους αγνες της μως γινε αιτα να κατοχυρωθε νομικ η μεωση των ωρν εργασας, καθς κι η αξηση του ημερομισθου για τις γυνακες, αλλ κι η αναγνριση της προσφορς της γυνακας στην οικογνεια ως νοικοκυρς, συντρφου, μητρας και παιδαγωγο.
     Η σχση του Αρσακεου και του Λυκεου των Ελληνδων τανε στεν. χι μνον η Παρρν αλλ κι η ννα Τριανταφυλλδου, που τη διαδχτηκε στη προεδρα το Λυκεου, ταν Αρσακειδες. Το 1936 συνπεσε ο εορτασμς των 100 χρνων το Αρσακεου και των 25 χρνων το Λυκεου των Ελληνδων. Απ τα Αρχεα τς ΦΕ γνεται γνωστ πως τη Παρασκευ 29 Οκτβρη 1936, 2η μρα του εορτασμο των 100 χρνων τς ΦΕ που πραγματοποιθηκε στο Αρσκειο Ψυχικο, ο ΣΑΦΕ με τη σμπραξη το Λυκεου των Ελληνδων, το οποου πρα πολλ μλη ταν Αρσακειδες, οργνωσε γιορτ στο θατρο το Αρσακεου. Σ’ αυτν 17 Αρσακειδες απ' λα τα μρη τς Ελλδος αλλ κι απ το εξωτερικ μιλσανε για το Σχολεο τους. Στη διρκεια των ομιλιν εμφανζονταν στη σκην το θετρου μαθτριες που φοροσανε τοπικς παραδοσιακς στολς απ την περιοχ που εκπροσωποσε η κθε ομιλτρια, που τις εχε παραχωρσει το Λκειο των Ελληνδων. Στο Αρχεο τς ΦΕ σζονται ακμα τα μικρ σημαικια με τη γαλανλευκη που πνω τους αναγρφεται τ' νομα της περιοχς απ' που προερχταν η ομιλτρια. Πολτιμο δρο προς τη Φιλεκπαιδευτικ Εταιρεα αποτελε και σειρ παραδοσιακν ενδυμασιν που προσφερε το Λκειο των Ελληνδων στο Αρσκειο Ψυχικο και στο Τοστσειο.



    Στις 8 Μαρτου 1887 αποφσισε να εκδσει την εβδομαδιαα εφημερδα Εφημερς των Κυριν, που αποτελοσε το 1ο γυναικεο ντυπο στην ελληνικ επικρτεια και τη καθιρωσε ως τη 1η Ελληνδα δημοσιογρφο κι εκδτρια. Η 1η γυναικεα εφημερδα γνρισε τη μεγλη ανταπκριση του κσμου, φτνοντας τα 5.000 ανττυπα (!), εντς κι εκτς Ελλδος, το 1892, εν πρωτοσττησε σε κινματα υπρ των γυναικν. Της απενεμθη ο Χρυσος Σταυρς το Τγματος απ τον βασιλα Γεργιο τον Β'. Βραβεθηκε απ την Ακαδημα Αθηνν. Το 1992 ο Δμος Αθηναων τοποθτησε τη προτομ της στο Α' Νεκροταφεο.
     Στον πυρνα των συνεργατν της συγκαταλγονταν δασκλες, επιστμονες, ποιτριες, πεζογρφοι, λγιες, αλλ και γυνακες με μεγλο κοινωνικ κρος και φιλανθρωπικ δρση πως η Αγαθονκη Αντωνιδου, 8 επιστολς της οποας απ την αλληλογραφα της με τη Καλλιρρη περιλαμβνονται στο βιβλο Καλλιρρη Παρρν: Η ζω και το ργο-Η συνετ απστολος της γυναικεας χειραφεσας, της Μαρας Αναστασοπολου, η Σαπφ Λεοντι, η Κρυσταλλα Χρυσοβργη, η Φλωρεντα Φουντουκλ-Σπινλη, η ννα Σερουου, η Σωτηρα Αλιμπρτη, η Μαρκα Φιλιππδου, η Αλεξνδρα Παπαδοπολου, η Αγγελικ Παναγιωττου, η Ναταλα Σοτσου, σζυγος του Αλξανδρου Γεωρ. Σοτσου, αλλ κι η Σοφα Σλμαν. Συνεχζοντας αυτ που η ιδρτρι του βροντοφναξε, "λληνες πολτες κρατεστε τι εναι ελληνικ. Εναι δουλικτητα, ξιπασι, αμθεια η ξενομανα. Εναι πιθηκισμς. χουμε τα πντα ελληνικ, εναι πιο μορφα απ κθε τι ξνο". Η Ελληνικ κυβρνηση μεττρεψε αργτερα, το Λκειο σε Εθνικ δρυμα.
     Αποκορφωμα ταν η υποβολ στη κυβρνηση Τρικοπη 2.851 υπογραφν γυναικν υπρ της γυναικεας εκπαδευσης, αλλ και σ' εθνικ εππεδο, με συμμετοχ στη διεθν εκστρατεα για τον πλεμο του 1897. Η κυκλοφορα της εφημερδας, η οποα κυκλοφοροσε δο φορς το μνα, συνεχστηκε χωρς διακοπ για 31 χρνια, μχρι την απτομη διακοπ της το Νομβρη 1917, λγω των πολιτικν συνθηκν που επικρατοσαν στο ελληνικ προσκνιο. Η δια η Παρρν εξορστηκε στην δρα απ το Μρτη του 1917 μχρι το Νομβρη του 1918, "δι τας πολιτικς πεποιθσεις της".
     Η Καλλιρρη παιξε καθοριστικ ρλο στη κατοχρωση του δικαιματος του εκλγειν και του εκλγεσθαι στις γυνακες. Η 1η της προσπθεια γινε το 1895, ταν απευθνθηκε στον ττε πρωθυπουργ Τρικοπη, ζητντας τη κατοχρωση των πολιτικν δικαιωμτων των γυναικν. Αργτερα, το 1921 διοργνωσε το 2ο γυναικεο συνδριο στην Ελλδα, με αποτλεσμα να πεσει τον ττε πρωθυπουργ Γοναρη να τοποθετηθε προσωπικ υπρ την χοργησης ψφου. Η κατοχρωση του δικαιματος ψφου στις γυνακες ργησε πολ να χορηγηθε κι εχε τη ατυχα να μη δει ποτ το νειρ της για τη γυναικεα χειραφτηση να γνεται πραγματικτητα στη πολιτικ σκην της χρας.



     Η Ελληνδα σμερα απολαμβνει δικαιματα αυτονητα στις μρες μας, για τα οποα μως εκενη και κποιες λλες κυρες αγωνιστκανε περ τα τλη το 19ου αι.. Οι στχοι που της αφιρωσε ο Παλαμς θ' αποτελονε πντα δκαιη αναγνριση το ργου της:

Χαρε γυνακα εσ, Αθην, Μαρα, Ελνη, Εα.
Να η ρα σου. Τα ωραα φτερ δοκμασε κι ανβα.
Και καθς εσαι ανλαφρη και πια δεν εσαι σκλβα
Προς τη μελλομενη για γη πρωττερα εσ τρβα
Κι ετομασε τη να ζω, μιας νας χαρς υφντρα
Κι στερα αγκλιασε, ψωσε και φρε εκε τον νδρα.

     Η Παρρν γραψε ρθρα, δοκμια, μυθιστορματα και θεατρικ ργα.

Πεζογραφματα

«Η ιστορα της γυναικς», [το 1889, σε τρεις τμους],
«Τα βιβλα της αυγς», [το 1900, συλλογ 3 μυθιστορημτων]

Μυθιστορματα

«Η χειραφετημνη», [εκδθηκε το 1900 και το 1915 παχθηκε στο θατρο «Κυβλη», εν μεταφρστηκε στα γαλλικ το 1907],
«Η ζω ενς τους»,
«Επιστολα Αθηναας προς Παρισινν»,
«Το νο συμβλαιο», [το 1902, μεταφρστηκε και στα γαλλικ],
«Η να γυνακα», [τρπρακτο δρμα, παχθηκε το 1907 στο θατρο «Μαρκα Κοτοπολη»]
«Ταξιδιωτικς εντυπσεις απ τη Ρωσα, την Αμερικ, τη Σουηδα».

Βραβεσεις

     Η Παρρν εκπροσπησε την Ελλδα σε Διεθν Συνδρια στο Παρσι το 1889, το 1891 και το 1914 στο Λονδνο και το Μη του 1893 στο Διεθνς Συνδριο Γυναικν στο Σικγο. Το 1936 πραγματοποιθηκε τιμητικ βραδυ στην αθουσα του φιλολογικο συλλγου Παρνασσς για τα 50 τη της δρσεως της και των εικοσιπντε χρνων λειτουργας του Λυκεου των Ελληνδων.

Τιμθηκε με:

Χρυσ Σταυρ των Ιπποτν του Σωτρος, [(απ τον βασιλι Γεργιο Β', το 1936) ]
Αργυρ Μετλλιο της Ακαδημας Αθηνν
Μετλλιο τη Πλεως των Αθηνν.
Στις 6 Ιουνου 1992, επ δημρχου Αθηναων του Λεωνδα Κουρ, τιμθηκε απ την Ελληνικ Πολιτεα με τα αποκαλυπτρια της προτομς της, την οποα φιλοτχνησε ο γλπτης Κστας Καλσμης, στο Α' Νεκροταφεο Αθηνν.




==========================



                                    ΤΟ ΓΥΝΑΙΚΕΙΟΝ ΖΗΤΗΜΑ


     Το γυναικεῖον ζτημα ἀπησχλησε τοὺς σοφοτρους ἄνδρας τοῦ αἰῶνος τοτου. Ὁ μγας Γλδστων υἱοθτησεν αὐτ. Ὁ ἀθνατος Οὐγκὼ προελεανε τὴν ὑπὲρ τῆς αἰσας λσες του ὁδν. Ὁ πατὴρ τοῦ προδρου τῆς Γαλλικῆς δημοκρατας γερουσιαστὴς Καρνὼ διὰ φλογερῶν ἀγορεσεων καὶ ἄρθρων του ἀνγαγεν αὐτὸ εἰς τὴν ἐμπρπουσαν περιωπν. Ὁ Δουμᾶς, ὁ Michelet, ὁ Κρσπης καὶ ἄλλοι ἐπιφανεῖς, ἐμχθησαν καὶ ἠγωνσθησαν τὸν εὐγενῆ ἐπὶ τοῦ γυναικεου ζητματος ἀγῶνα. Μετὰ πολλὰς δὲ συζητσεις, ἐνδοιασμοὺς, μελτας ἠθικὰς, φιλοσοφικὰς καὶ κοινωνικὰς, ἡ λσις αὐτοῦ ἀπεδεχθη ἐπεγουσα ὑπ’ αὐτῆς τῆς κοινωνικῆς τῶν πραγμτων φορᾶς.
     Εἰς τὴν ἀκθεκτον ὅθεν τῶν κοινωνικῶν νμων δναμιν ὀφελεται ἡ κοινωνικὴ μεταρρθμισις ὡς μεταβαλοῦσα ἐπαισθητῶς τὸν πνευματικὸν καὶ ἠθικὸν βον τῆς γυναικὸς καὶ οὐχὶ εἰς νεωτερισμὸν ἀπορροντα ὑπὸ καινοφανῶν θεωριῶν, τροποποιουσῶν ἀσκπως καὶ ἀλγως τὸ πρην καθεστς.
Κακῶς ὅθεν ἐκλαμβνεται παρὰ τῶν ἐπιπολαως κρινντων τὰ πργματα ὅτι αἱ γυναῖκες ἐπιδικουσι τὴν χειραφτησν των, ὑπεκουσαι ἁπλῶς εἰς ἰδας νεωτεριστικὰς ἢ σκοποῦσαι νὰ ἀναπετσωσι τὴν σημααν τῆς ἀπὸ τοῦ ἀνδρὸς ἀνεξαρτησας των, ἵνα προσκτσωνται ἐλευθερας καὶ πολιτικὰ δικαιματα, ἢ τλος ἵνα ἀποτινξωσι τὸν ζυγὸν, ὑφ’ ὃν αἱ κοινωνικαὶ προλψεις ἐκρτουν αὐτὰς δεσμας. Ἡ γυνὴ, τὸ τρυφερὸν καὶ εὐασθητον πλσμα, ἡ παρημελημνη αὕτη καὶ τως ἀδρανὴς δναμις, ἐξελθοῦσα βαθμηδὸν καὶ κατ’ ὀλγον τῆς μηδαμιντητος, ἐν ᾗ ἐκρτει αὐτὴν ἡ ἀμθεια καὶ ἡ δναμις τοῦ ἰσχυροτρου, ἤρξατο ἔχουσα συνεδησιν τῆς ἀξας καὶ τοῦ προορισμοῦ της, ἤρξατο συναισθανομνη ὅτι ὁ ὑλισμὸς καὶ ὁ σκεπτικισμὸς τοῦ αἰῶνος ἡμῶν θλει ἀναντιρρτως ἐπενγκει τὴν ἀποσνθεσιν τῆς οἰκογενεας καὶ κοινωνας, εἰ μὴ αὕτη ἐξεγερθῇ καὶ διὰ τῆς ἰδας ἠθικῆς καὶ πνευματικῆς ἀναπτξεως, διὰ τῆς ἰδας ἐργασας ἀποκτσῃ τὸ δικαωμα καὶ τὴν δναμιν τῆς ἰδας προσωπικτητος, ὡς τοιατη δὲ ἀντιτξῃ ἰσρροπον ἀντιστθμισμα ἐν τῇ διασαλευθεσῃ ἁρμονᾳ τοῦ οἰκογενειακοῦ καὶ κοινωνικοῦ βου.
     Ἡ γυν ἡ φσει καὶ κατ’ ἐξοχὴν συντηρητικὴ δὲν ἔρχεται λοιπὸν ἵνα ἀνατρψῃ, ἀλλ’ ἵνα διὰ τῆς ἰδας δρσεως, διὰ τῆς ἰδας ἐργασας, διὰ τοῦ ἐν τῇ καρδᾳ καὶ τῷ πνεματι αὐτῆς ἐναποταμιευμνου ἀνεκμεταλλετου ἠθικοῦ καὶ πνευματικοῦ πλοτου ρυθμσῃ, ἰσοσταθμσῃ, παγισῃ τοὺς διασαλευθντας κοινωνικοὺς νμους. Ἡ γυνὴ εἶναι ἡ ἀποθεματικὴ δναμις, ἣν ὁ Πλστης ἐν τῇ ἀπερῳ αὐτοῦ προορατικτητι ἀφῆκε μχρι σμερον ἄθικτον, ἀνπαφον, ἄγνωστον καὶ εἰς αὐτὸν τὸν ἄνδρα, τὸ ἕτερον ἥμισυ τῆς ἀνθρωπνης μονδος. Σμερον δὲ ὅτε ἡ καταπληκτικὴ ἐξντλησις πσης ὀργανικῆς καὶ ἀνοργνου δυνμεως βανει πρὸς τὸ μοιραῖον τλος, σμερον ὅτε ἡ ὕλη κατακλσασα πλεις καὶ κμας ἀπειλεῖ γενικὴν ἀποσνθεσιν, ἡ γυνὴ ἐγερεται τοῦ ληθργου. Ἡ μχρι τῆς χθὲς δειλὴ καὶ ἀσθενὴς εὑρσκει ἐν αὐτῇ τῇ φυσικῇ ἀσθενεᾳ της τὴν δναμιν ἐκενην, ἥτις πρκειται νὰ καταστρψῃ τὴν ἐκ τοῦ σκεπτικισμοῦ καὶ τοῦ ὑλισμοῦ προαχθεῖσαν κοινωνικὴν ἀνωμαλαν.
     Ἡ δναμις αὐτῆς ἀψηφεῖ πᾶσαν διεκδκησιν, ὡς ἀψηφεῖ πᾶσαν ἀνλυσιν. Εἶναι σθνος ψυχικὸν, εἶναι λμψις τοῦ πνεματος. Δὲν ὀφελει τὴν ἀρχν της εἰς ἰσχυροὺς μῦς καὶ νεῦρα. Δὲν ὑπκειται ὅθεν εἰς τοὺς φυσικοὺς τῆς ἀναλσεως ὅρους. Εἶναι πυρσὸς φαεινὸς ὀφελων τὸ φῶς, τὴν θερμτητα καὶ τὴν δναμν του εἰς φαεινὸν σπινθῆρα. Τὸν σπινθῆρα τοῦτον ἃς ἐξετσωσιν οἱ φυσιολγοι καὶ ἃς ἀναλσωσιν ἂν δνανται οἱ τῶν στοιχεων μελετητα. Ἡμεῖς αἱ γυναῖκες τὸν αἰσθανμεθα μνον. Τοῦτο ἀρκεῖ.
     Ἡ ἐπιστμη ἡ μεγλη αὕτη ἀλθεια κα τοι συστηματικῶς δὲν ἐνεκλιματσθη ἔτι εἰς τὸν ἐγκφαλν μας, πλανᾷ ἐν τοτοις τὸ φῶς της ἐν αὐτῷ. Δι’ αὐτοῦ βλπομεν μακρὰν πολὺ μακρὰν, προαισθανμεθα τὸν κνδυνον καὶ προσπαθοῦμεν νὰ ἀπομακρνωμεν αὐτν. Ἡ ἐξγερσις λοιπὸν ἡμῶν δὲν ἀποβλπει εἰς τὴν ἐξσκησιν καὶ διεκδκησιν τῶν πολιτικῶν ἡμῶν δικαιωμτων, δὲν ἀποβλπει εἰς τὴν περιφρνησιν καὶ καταπτησιν τῶν ἠθικῶν καὶ θρησκευτικῶν ἀρχῶν, ἀλλὰ τοὐναντον εἰς τὴν ἐπικρτησιν τοῦ ἠθικοῦ καὶ πνευματικοῦ βου ἐπὶ τοῦ ὑλικοῦ καὶ εἰς τὴν καταπολμησιν τοῦ σκεπτικισμοῦ διὰ τῆς ἐν ἡμῖν ἀκαταβλτου ἠθικῆς δυνμεως.
     Οὐδλως ἐπιλανθανμεθα ὅτι ὡς μητρες καὶ ὡς πολτιδες εἴμεθα οἱ φυσικοὶ τῆς οἰκογενεας καὶ τῆς κοινωνας στλοι. Τς λοιπὸν δναται νὰ καταμεμφθῇ ἡμῶν, ἐὰν ὑπὸ τὴν ἱερὰν τατην ἰδιτητ μας, ἐὰν εἰς ἐπτευξιν τῶν ἐπιβαλλομνων ἡμῖν καθηκντων, ζητῶμεν συστηματικωτραν ἠθικὴν καὶ πνευματικὴν μρφωσιν, καταφεγωμεν ὑπὸ τὴν ἱερὰν καὶ ἀπαραβαστον σκιὰν τῆς ζωοδτιδος καὶ ἀνθρωποσωτερας ἐργασας;
Ὡς πολτιδες συνδεμεθα πρὸς τὴν πατρδα δι’ ἀδιαρρκτων δεσμῶν, ὡς λογικὰ τῆς κοινωνας μλη συνδεμεθα πρὸς τὴν κοινωναν καὶ ὡς ἱδρτριαι καὶ παρασττιδες τῆς οἰκογενεας φρομεν τὸ σκῆπτρον ἐν αὐτῇ. Τνι λοιπὸν δικαιματι θλουσι νὰ ἀπορφανσωσι τὴν πατρδα, τὴν κοινωναν καὶ τὴν οἰκογνειαν τῆς σωτηρου καὶ εὐεργετικῆς ἐπιδρσεως ἡμῶν!



                                        ΑΙ ΩΡΑΙΑΙ ΒΑΣΙΛΕΥΟΥΝ;

     Τς τολμᾷ νὰ ἀρνηθῇ τοῦτο; Μὴ οἱ ποιηταὶ δὲν τονζουσιν ὑπὲρ αὐτῶν τὰς παθητικωτρας τῆς λρας των χορδς, καὶ ἡ λαλοῦσα αὐτῶν ζωγραφα δὲν συγκινεῖ τὰς καρδας ἐκ βαθυττων; Μὴ οἱ ζωγρφοι ἐν ταῖς ὡρααις δὲν εὑρσκωσι τὸ ἴνδαλμα τῆς γραφομνης αὐτῶν ποισεως; Νοι καὶ γροντες, πλοσιοι καὶ πτωχοὶ μὴ δὲν ὑποκλνωνται εὐσεβστως πρὸ τῆς ὡραας γυναικς; Διὰ τῶν ὀφθαλμῶν αὐτῆς βλπουσι, διὰ τῆς πνοῆς αὐτῆς ζωογονοῦνται, διὰ τοῦ μειδιματος αὐτῆς μεθσκονται. Ἡ καλλονὴ θεωρεῖται ἀπαρατητος, καθῆκον σχεδὸν διὰ τὴν γυναῖκα.
     Ἡ ἀποθωσις τῆς καλλονῆς συνεπγεται τὴν ἐγκατλειψιν καὶ τὸν παραγκωνισμὸν μεγλης μερδος γυναικῶν. Τς μχρι σμερον ἀνλαβε τὴν ὑπερσπισιν τῶν καταπατουμνων δικαιωμτων αὐτῶν καὶ τς ἀπελογθη, οὕτως εἰπεῖν, διὰ τὴν καταδκην, ἣν ἄνευ ἀπολογας ὑφστανται αὗται;
Εἶναι ἆρα ὀρθὸν νὰ ἀποθεῶται ἡ ὡραα, παραγκωνζηται δὲ ἡ ὑπὸ τῆς φσεως ἀδικηθεῖσα, χρσιμος ὅμως καὶ εὐεργετικὴ διὰ τῶν ἐπικττων ἀρετῶν αὐτῆς καθισταμνη; Εἶναι δκαιον νὰ καταπατῆται ἀνηλεῶς αὕτη ὑπὸ τοῦ θριαμβευτικοῦ ἅρματος ἐκενης;
     Ἔχετε δο θυγατρας· ἡ ὡραιοτρα σᾶς εἶναι καὶ προσφιλεστρα. Εἶσθε ἐπιεικὴς πρὸς τὰ ἐλαττματα τατης, ἀνασθητος δὲ πολλκις πρὸς τὰς ἀρετὰς ἐκενης. Ἡ ὡραα καὶ ἀμελὴς μαθτρια σπανως τιμωρεῖται, ἡ ἄσχημος καὶ ἐπιμελὴς σπανως ἱκανοποιεῖται.
     Ἡ ὡραιτης ἄρα εἶναι ἐλεθερον διαβατριον τῆς γυναικς. Πρὸ τῆς καλλονῆς πᾶσαι αἱ θραι ἀνογονται, πᾶν στδιον εἶναι ἐλεθερον, πᾶσα δυσκολα ἐξομαλνεται. Ἡ ὡραα γυνὴ λατρεεται ὡς τλειος τπος τῆς θεας δημιουργας, καὶ ἡ αἰσθητικὴ ῥυθμζει ἐντελῶς τὴν ἐν τῷ βῳ εὐτυχαν αὐτῆς.
     Ταῦτα πντα εἶναι βεβαως ἀληθῆ καὶ ἀδιαφιλονεκητα, ὡραῖα μου Κυραι. Ἀλλ.... ὑπρχει ἓν ἀλλ, ὡς βλπετε. Ἀλλ.... ἡ βασιλεα τῶν ὡραων εἶναι πρσκαιρος, ματαα, ψευδς, διαβατικ. Προσομοιζει αὕτη τῇ βασιλεᾳ τῶν ῥδων, ἅτινα μαν μνην ἡμραν θλλουσι. Καὶ ὅπως ἐὰν μὲν εἶναι εὐδη τὰ ῥδα, τὸ ἄρωμα μνον αὐτῶν μνει, οὕτω καὶ αἱ ὡραῖαι ἐὰν ἔχωσιν ἀρετὰς καὶ προτερματα, ζῶσι καὶ πραν τοῦ μαρασμοῦ τῆς καλλονῆς των. Μὴ ἀπομακρνησθε τῆς ἀρχῆς τατης, σεῖς οἱ γονεῖς, οἱ ἐν τῇ καλλονῇ τῶν τκνων ὑμῶν ἐναποθτοντες τὰς περὶ τοῦ μλλοντος αὐτῶν ἐλπδας ὑμῶν.
     Ὑμεῖς δὲ αἱ ὑπὸ τῆς φσεως ἀδικηθεῖσαι, μὴ ἀλγῆτε καὶ θορυβῆσθε ἐπὶ τοῖς ἐφημροις θριμβοις ἐκενων. Μὴ ἀποθαρρνησθε. Διαρκὴς εὐτυχα εἶναι μᾶλλον ὑμῖν ἢ ἐκεναις ἐξησφαλισμνη. Αἱ ἀρεταὶ καὶ τὰ προτερματ σας ἐὰν ἔχητε τοιατας, θτουσιν ὑμᾶς εἰς τὸ ἠθικὸν ἐκεῖνο ὕψος, ἔνθα μετὰ ψυχῶν εὐγενῶν καὶ ἐκλεκτῶν τθεσθε εἰς ἐπικοινωναν.
     Πσαι ὡραῖαι δὲν γνονται θματα τῆς καλλονῆς αὐτῶν; Πσας βλπομεν ἐξ αὐτῶν τυραννουμνας, προδιδομνας καὶ ἀνηλεῶς ἐγκαταλειπομνας; Ὅπως λοιπὸν δὲν ὑπρχει ῥδον ἄνευ ἀκανθῶν, οὕτω καὶ ὡραα γυνὴ ἄνευ πικριῶν καὶ θλψεων. Ὁ ὡραῖος τὴν ὄψιν καρπὸς εἶναι σπανως γευστικὸς καὶ ὑγιεινς. Καὶ ὁ Θεὸς αὐτὸς ἔτι ἀρσκεται μᾶλλον εἰς τὸ ἄσχημον, ἀφοῦ ἡ ὡραιτης εἶναι σπανα. Ἡ ὡραιτης δὲν εἶναι ἀρετ, δὲν εἶναι δῶρον ἐπκτητον, δὲν εἶναι διαρκὴς καὶ αἰωνα, ἀφοῦ ἀσθνεια ἢ θλψις ἢ πνος καταστρφουσιν αὐτν. Ἔχετε πντοτε τὰς λξεις τατας ὑπὸ τὰς ὄψεις ὑμῶν, ὡραῖαι μου, καὶ προσπαθεῖτε διὰ τῶν εὐγενῶν ὑμῶν αἰσθημτων, διὰ τῆς ἠθικῆς καὶ πνευματικῆς ὑμῶν ἀναπτξεως νὰ ἀντιμετωπσητε μετὰ θρρους τὸν ἠθικὸν τῆς ὑπρξεως ἀγῶνα, ὃν πᾶς ἄνθρωπος ὀφελει νὰ ἀγωνισθῇ.

ΚΑΛΛΙΡΡΟΗΣ ΠΑΡΡΕΝ Διευθντριας τῆς Ἐφημερδος τῶν Κυριῶν

 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers